Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

መጽሐፈ ኢዮኤል እና የላኦዴቅያ ሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን - ቁጥር አራት

Number Four

ቁጥር አራት

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

በኢሳይያስ ሀያ ስምንት ውስጥ፣ “የሚሳለቁ የሚገዙ ሰዎች” የሚለው “ኢየሩሳሌም” እንደ “የኤፍሬም ሰካራሞች” እና እንደ “የትዕቢት አክሊል” ተወክለዋል። “አክሊል” መሪነትን ይወክላል፣ “ትዕቢት” ደግሞ ሰይጣናዊ ባሕርይን ይወክላል።

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

ሰካራሞቹ ከቀሪዎቹ (“ቅሬታ”) ጋር ተቃራኒ ሆነው ተቀርበዋል፤ ምክንያቱም በኋለኛው ዝናብ ዘመን ጌታ፣ በመስቀል ላይ “የጸጋ መንግሥት” እንዳቆመ ለእርሱ አምሳል ሆኖ፣ “የክብር መንግሥቱን” ያቆማልና፤ እነርሱም የእግዚአብሔር “የክብር አክሊል” ይሆናሉ። በመስቀል ላይ ያለው የጸጋ መንግሥት፣ በእሑድ ሕግ ጊዜ ያለውን የክብር መንግሥት ያመለክታል። የኋለኛው ዝናብ በ9/11 ተጀመረ፤ በዚያን ጊዜ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተምና የሕያዋን ፍርድ ተጀመረ።

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “ሁሉም ነገሮች በፊታቸው ላይ በሚመጣው ቀውስ ላይ በጽኑ እየተመለከቱና ሐሳባቸውንም ወደዚያ እየዘረጉ እንዳሉ አየሁ። የእስራኤል ኃጢአቶች አስቀድመው ወደ ፍርድ መሄድ አለባቸው። እያንዳንዱ ኃጢአት በመቅደሱ መናዘዝ አለበት፤ ከዚያም ሥራው ይቀጥላል። ይህ አሁን መደረግ አለበት። የቀሩት በመከራው ዘመን፣ አምላኬ ሆይ፣ አምላኬ ሆይ፣ ስለምን ተውኸኝ? ብለው ይጮኻሉ።”

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “የኋለኛው ዝናብ በንጹሓን ላይ እየመጣ ነው—ከዚያም ሁሉም እንደ ቀድሞው ይቀበሉታል።”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «እነዚያ አራቱ መላእክት ሲለቁ፣ ክርስቶስ መንግሥቱን ያቆማል። የኋለኛውን ዝናብ የሚቀበሉት የሚችሉትን ሁሉ እያደረጉ ያሉ ብቻ ናቸው። ክርስቶስ ይረዳን ነበር። ሁሉም በእግዚአብሔር ጸጋ፣ በኢየሱስም ደም አሸናፊዎች ሊሆኑ ይችላሉ። ሰማይ ሁሉ በዚህ ሥራ ላይ ፍላጎት አለው። መላእክትም ፍላጎት አላቸው።» Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

የራእይ አራቱ ነፋሳት በኢሳይያስ ደግሞ በምሥራቅ ነፋስ ቀን ውስጥ የተከለከለ ኃይለኛ ነፋስ መሆናቸውን ይወከላሉ፤ እንዲሁም በራእይ ያሉት የግጭት አራቱ ነፋሳት በአራቱ መላእክት ተይዘው እንዳሉ ነው። እነዚህ አራቱ ነፋሳት በእህት ኋይት “ሊፈታ የሚሻ የተቆጣ ፈረስ” ሆነው “ሞትና ጥፋት” የሚያመጡ መሆናቸው ተለይተው ተገልጠዋል። አራቱ ነፋሳት በተደረጃ ይፈታሉ፤ መጀመሪያ ከ9/11 ጀምሮ፣ ከዚያም በእሑድ ሕግ ጊዜ እጅግ ይበልጥ ተጠናክረው፣ ከዚያም የሰው የምሕረት ዘመን ሲዘጋ ሙሉ በሙሉ ይፈታሉ።

## Released and Restrained

ተፈትተው እና የተገደቡ

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

ሰባተኛው መለከት፣ እርሱም ሦስተኛው ወዮ የሆነው፣ የእግዚአብሔር ምሥጢር መፈጸሙን የሚያውጅ እንደ ሆነ፣ እስልምና በ9/11 በተለቀቀበት ጊዜ እና ከ9/11 በኋላ በጆርጅ ደብልዩ ቡሽ በትንቢታዊ ሁኔታ በተገደበበት ጊዜ በትንቢት ተነፋ። የእስልምና እናት፣ የእስማኤል እናት ሐጋር፣ የመገደብና የመለቀቅ ምልክት ናት። በሣራ አማካኝነት ከአብርሃም ጋር እንድትወልድ በሣራ ተለቀቀች፤ ከዚያም በቅናት ምክንያት በሣራ ተገደበች፣ ይህም ሐጋር እንድትሸሽ አደረጋት፣ መልአኩ ግን ሐጋርን ከመሸሽ እስኪከለክላት እና ተመልሳ እንድትሄድ እስኪነግራት ድረስ። ይስሐቅ ከተወለደ በኋላ፣ የሐጋርና የሣራ ግጭት አብርሃም ባሪያይቱን እስኪያስወጣት ድረስ ቀጠለ፤ ይህም በእርሷ ላይ ሌላ እገዳ አኖረባት።

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

አራቱ የእስልምና መላእክት በራእይ ምዕራፍ ዘጠኝ ቁጥር አሥራ አምስት የተገለጸው የሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመትና አሥራ አምስት ቀን ትንቢት መጀመሪያ ላይ ተፈቱ፤ ከዚያም በነሐሴ 11 ቀን 1840 ተገደቡ።

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> ስድስተኛውም መልአክ ነፋ፤ ከእግዚአብሔርም ፊት ያለው የወርቁ መሠዊያ ከአራቱ ቀንዶቹ ድምፅ ሰማሁ፥ መለከቱን ለያዘው ስድስተኛው መልአክም፦ በታላቁ ወንዝ ኤፍራጥስ የታሰሩትን አራቱን መላእክት ፍታ አለው። ሰዎችንም ሦስተኛውን ክፍል እንዲገድሉ ለአንድ ሰዓትና ለአንድ ቀንና ለአንድ ወርና ለአንድ ዓመት የተዘጋጁት አራቱ መላእክት ተፈቱ። ራእይ 9፥13–15።

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

ከሦስተኛው ወዮ እስልምና ለመዋጋት በ9/11 ከተፈታ በኋላ፣ ጆርጅ ደብልዩ ቡሽ በሽብርተኝነት ላይ የዓለም አቀፍ ጦርነቱን ጀመረ እና በእስልምና ላይ እገዳ ጣለ። የእስልምና ምልክት የሆነውን እስማኤልን የሚመለከተው የመጀመሪያው መጠቀስ፣ የእስማኤል ዘሮች በሰው ሁሉ ላይ እንደሚሆኑ እና ሰው ሁሉም በእነርሱ ላይ እንደሚሆን ይገልጣል።

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> የእግዚአብሔርም መልአክ እንዲህ አላት፦ እነሆ፥ ፀንሰሻል፤ ወንድ ልጅም ትወልጃለሽ፥ ስሙንም ይስማኤል ትለዋለሽ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር መከራሽን ሰምቶአልና። እርሱም የዱር አህያ ያለ ሰው ይሆናል፤ እጁም በሁሉ ላይ ትሆናለች፥ የሁሉም እጅ በእርሱ ላይ ትሆናለች፤ በወንድሞቹም ሁሉ ፊት ይኖራል። ዘፍጥረት 16፥11፣ 12።

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

እስልምና በዓለም መጨረሻ “የሁሉም ሰው እጅ” የሚነሣበት ኃይል ነው፤ እንዲሁም እስልምና በሁሉም ሰው ላይ ይቃወማል፤ ይህም ዛሬ ፍጹም በሆነ ሁኔታ እየተፈጸመ እንዳለ ነው። የእስልምና እንደ ትንቢታዊ ምልክት የተለየ ሥራ የዓለም ጦርነትን ማምጣት ነው። ይህ ርዕስ በኤልያስና በዮሐንስ መጥምቅ ታሪክ የተረጋገጠ ሲሆን፣ በራእይ መጽሐፍም “የአሕዛብ መቈጣት” ተብሎ ተወክሏል።

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «እዚህ የተጠቀሰው “የዚያ የመከራ ዘመን መጀመሪያ” መቅሰፍቶቹ መፍሰስ ሲጀምሩ ያለውን ጊዜ አይመለከትም፤ ይልቁንም እነርሱ ከመፍሰሳቸው በፊት ያለውን አጭር ጊዜ፣ ክርስቶስም በመቅደሱ ሳለ ያለውን ጊዜ ያመለክታል። በዚያን ጊዜ፣ የማዳን ሥራ እየተዘጋ ሳለ፣ ችግር በምድር ላይ ይመጣ ነበር፤ አሕዛብም ይቈጡ ነበር፣ ነገር ግን የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳያሰናክሉ ተገድበው ይኖሩ ነበር። በዚያን ጊዜ “የኋለኛው ዝናብ፣” ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣው ማደስ፣ ለሦስተኛው መልአክ ታላቅ ድምፅ ኃይል ለመስጠትና ቅዱሳንን ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ዘመን ለመቆም ለማዘጋጀት ይመጣል።» Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

በኋለኛው ዝናብ በሚወርድባቸው “ቀናት” ውስጥ፣ ክርስቶስ በዳንኤል መጽሐፍ እንደ ተመለከተው የክብሩን መንግሥት ያቆማል።

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> በእነዚህም ነገሥታት ዘመን የሰማይ አምላክ ከቶ የማይጠፋ መንግሥት ያቆማል፤ መንግሥቱም ለሌላ ሕዝብ አይተውም፤ እነዚህንም መንግሥታት ሁሉ ይቀጠቅጣልና ያጠፋቸዋል፤ እርሱም ለዘላለም ይቆማል። ዳንኤል 2፥44።

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

በክርስቶስ የክብሩን መንግሥት በሚቆምባቸው “ዘመናት” ውስጥ፣ የክርስቶስ “የክብር ዘውድ” የሆኑት ከ“የትዕቢት ዘውድ” ከሚለብሱት ሰካራሞች ጋር በተቃራኒ ይቀርባሉ። በ“ጽላት” ላይ ተጽፎ ግልጽ እንዲደረግ የነበረው የዕንባቆም “ራእይ” የአድቬንቲዝም መሠረታዊ እውነቶች ታሪካዊ ምስክርነትን በሕያው ምስል ያቀርባል። በዕንባቆም ምስክርነት ውስጥ፣ የኢዮኤል ሁለቱ ክፍሎች፣ ወይም “ትዕቢት” ወይም “ክብር” የሚባሉት፣ በእምነት የጸደቁ ወይም በትዕቢት ከፍ ያሉ ክፍሎች እንደሆኑ ተወክለው ቀርበዋል። የምዕራፍ ሁለት አራተኛው ቁጥር እነዚህን ሁለቱን ክፍሎች ይናገራል፣ እነርሱም የፈሪሳዊውና የቀራጩ የታወቀውን ምሳሌ ይመሳሰላሉ። ቀራጩ ጸድቆ ወደ ቤቱ ሄደ፤ የፈሪሳዊው ግን “ነፍስ” “ከፍ ብላለችና” “ቅን አይደለችም”።

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> እነሆ፥ ነፍሱ የተትዕቢት የተነሣ የተከፈለችው በእርሱ ውስጥ ቅን አይደለችም፤ ጻድቅ ግን በእምነቱ ይኖራል። ዕንባቆም 2፥4።

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

በሚቀጥለው ቁጥር ሐበቁቅ በትዕቢት ልባቸው የተነፋ ወገኖችን እንደ ሰካራሞች ይገልጻቸዋል፤ በዚህም የኢሳይያስንና የሐበቁቅን ሰካራሞች ከ“ትዕቢት” ጋር ያገናኛል።

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> እንዲሁም፥ በወይን ጠጅ ስለሚተላለፍ ትዕቢተኛ ሰው ነው፤ በቤቱም አይቀመጥም፤ ምኞቱንም እንደ ሲኦል ያሰፋል፥ እንደ ሞትም ነው፥ አይጠግብምም፤ ነገር ግን አሕዛብን ሁሉ ወደ ራሱ ይሰበስባል፥ ወገኖችንም ሁሉ ወደ ራሱ ያከማቻል። ዕንባቆም 2፥5።

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

ልብ ሊባል የሚገባው በዕንባቆም ውስጥ ያሉ እነዚህ ጥቅሶች በሚለራዊ ታሪክ ውስጥ ብቻ የተፈጸሙ እንዳልሆኑ ሲሆን፣ ፍጻሜአቸው የኤለን ኋይትና የአድቨንቲዝም ቀደምት አቅኚዎች የተለመደ የንግግር ርዕስ ነበር። በሚለራዊ ታሪክ አራተኛው ቁጥር የሚወክለው እምነት የጸደቁት እነዚያ ሰዎች የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት ቀውስ የታገሡ ነበሩ፤ ይህም የመዘግየቱን ጊዜና የባቢሎንን ውድቀት የሚያውጅ የሁለተኛውን መልአክ መልእክት መምጣት ሁለቱንም ምልክት አድርጎ ነበር። ሚለራውያኑ በዚያ የፈተና ታሪክ ውስጥ በታሪክ ፕሮቴስታንቶች የነበሩት የቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ የባቢሎን ሴት ልጆች ሆነው እንደተለወጡ ተገንዝበው ነበር። እነዚያ ፕሮቴስታንቶች የቃል ኪዳን ሕዝብን የምትወክል የሰርዴስ ቤተ ክርስቲያን የምትወክላቸው ፕሮቴስታንቶች ነበሩ፤ ምክንያቱም “ስም” ነበራቸውና፣ ይህም የባህርይና የቃል ኪዳን ግንኙነት ምልክት ሲሆን፣ ነገር ግን ሞተው ነበር።

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> ለሰርዴስም ቤተ ክርስቲያን መልአክ እንዲህ ብለህ ጻፍ፤ የእግዚአብሔርን ሰባቱን መናፍስትና ሰባቱን ከዋክብት ያለው እንዲህ ይላል፤ ሥራዎችህን አውቃለሁ፤ በሕይወት እንዳለህ ስም አለህ፥ ነገር ግን ሞተሃል። ራእይ 3፥1።

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

በ1844 ዓ.ም. በኤፕሪል 19 የጀመረውና ከዚያም በኦክቶበር 22 የተፈጸመው የፈተና ሂደት ውስጥ—ፈተናውን ያልፉ ዘንድ ያልቻሉት በትዕቢት ከፍ ከፍ ተደረጉ፤ እኛም ከአምስተኛው ቁጥር በኋላ የሚከተሉትን ጥቅሶች ብቻ ብናነብ፣ የሰው ትዕቢት ባሕርይ በዚያ በጳጳሳዊ ትምክህትና ራስን ከፍ ከፍ በማድረግ ምሳሌ ተገልጦ ይታያል። ይህም በሃያኛው ቁጥር ላይ ጌታ በቅዱስ መቅደሱ እንዳለ ተነግሮ፣ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል ተብሎ ይደመድማል።

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ነገር ግን እግዚአብሔር በቅዱስ መቅደሱ ውስጥ ነው፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል። ዕንባቆም 2፥20።

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

የእንባቆም ምዕራፍ ሁለት ቁጥር ሁለት የ1844 ዓ.ም. ኤፕሪል 19 የመጀመሪያውን ተስፋ መቁረጥ ይለያል፤ ምዕራፉም በቁጥር ሀያ ይፈጸማል፥ ይህም ጌታ በድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ የመጣበትን 1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 በግልጽ ያመለክታል።

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

አራት ምጽአቶች በጥቅምት 22፣ 1844 (መስመር በላይ መስመር)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ክርስቶስ መቅደሱን ለማንጻት እንደ ሊቀ ካህናችን ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መምጣቱ፣ በዳንኤል 8፡14 እንደ ተገለጠው፤ የሰው ልጅ ወደ ቀዳሚው ዘመናት መምጣቱ፣ በዳንኤል 7፡13 እንደ ቀረበው፤ እንዲሁም ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ መምጣቱ፣ በሚልክያስ እንደ ተነገረው፤ እነዚህ ሁሉ የአንድ ክስተት መግለጫዎች ናቸው፤ ይህም ደግሞ ክርስቶስ በማቴዎስ 25 በአሥሩ ደናግል ምሳሌ እንደ ገለጸው፣ ሙሽራው ወደ ሠርግ መምጣት ተብሎ ተወክሏል።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 426።

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

ቁጥር ሦስትና አራት በቁጥር ሁለት እስከ ቁጥር ሃያ ድረስ ባለው የፈተና ሂደት የሚፈጠሩትን ሁለት ወገኖች ይለያሉ፤ ይህም ከኤፕሪል 19, 1844 እስከ ኦክቶበር 22, 1844 ድረስ ያለው የፈተና ሂደት ነው። ቁጥር አራት እስከ አስራ ዘጠኝ ድረስ የጳጳሳዊውን ኀይል ይመለከታሉ፤ ከዚህ በስተቀር ቁጥር አስራ አራት በ9/11 ላይ የራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት መልአክ ከወረደ በኋላ የሚከተለውን ታሪክ ይመለከታል።

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> ምድር በባሕርን እንደሚከድኑ ውኆች፣ በእግዚአብሔር ክብር እውቀት ትሞላለች። ዕንባቆም 2፥14።

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ በሁለተኛው መልአክ ፈተና ሂደት ሁለት የአምልኮ ክፍሎች ተፈጠሩ፥ ከዚያም በኋላ በጥቅምት 22፣ 1844 ቀውስ ጊዜ ተገለጡ። በዚያ ክፍል የተገለጸው የክፉዎች ባህርይ የጳጳሳዊነት ባህርይ ነው፤ በዚያም የፈተና ዘመን ታማኝ ሚለራውያን ከሁለተኛው መልአክ መልእክት ጋር በመስማማት፣ የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያን የሚለራዊትን መልእክት በመቃወማቸው የሮም ሴቶች ልጆች ሆነዋል ብለው ማወጅ ጀመሩ። ከኤፕሪል 19 ጀምሮ እስከ ጥቅምት 22 ድረስ የተዘረጋው ክርክር፣ ባህርይ ወይም እንደ ቤልሻጽር የባቢሎንን ወይን በትዕቢት የሚጠጣ ሆኖ ወይም እንደ ዳንኤል ከቤልሻጽር ፊት በእምነቱ የጸደቀ ሰው ሆኖ የሚወሰንበት ስፍራ ነው። ዓለምን ከሦስተኛው መልአክ መልእክት ጋር የተያያዙ ዘላለማዊ እውነታዎች እንዲያስተውል የሚያነቃው ድራማ የሚገለጥበት ይህ ክርክር ነው። የሰከረውና የጸደቀው የሚነጻጸሩበት ይህ የኋላ ትዕይንት፣ ዓለም ለእነዚህ ጉዳዮች እንዴት እንደሚበራለት በሚመለከተው ክርክር አውድ ውስጥ ተቀምጦአል፤ “ምድርም ውኆች ባሕርን እንደሚከድኑ እንዲሁ በእግዚአብሔር ክብር እውቀት ትሞላለችና።” ያ ማብራት በ9/11 ጀመረ።

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

በዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት የተወከለው የታሪክ መደምደሚያ ላይ፣ ጌታ በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 ቀን ድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ መጣ። ይህንም ያደረገው በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ አራት ፓልሞኒ ሆኖ ያቀረበውን ትንቢት በመፈጸም ነበር።

## Palmoni

ፓልሞኒ

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

በመጽሐፍ ቅዱሳዊው ዘመን መቁጠሪያ የሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን፣ እርሱም በ1844 ዓ.ም. በአሥረኛው ወር ሀያ ሁለተኛው ቀን ላይ የዋለው፣ ዕንባቆም 2፥20 ተፈጸመ፤ የክርስቶስ በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ በሚያከናውነው ሥራ ያለውን የዘመን አስተዳደር ለውጥ የሚያመለክተውን ‘ምዕራፍና ቁጥር’ ውስጥም ምሳሌያዊው “220” ቁጥር ሊታይ ይችላል። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ነቢያዊ ባሕርይ አንዱ፣ በጉ ወደሚሄድበት ስፍራ ሁሉ የሚከተሉት መሆናቸው ነው። ክርስቶስን መከተል ማለት በቃሉ ውስጥ እርሱን መከተል ማለት ነው።

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

በቃሉ ውስጥ፣ “220” የተባለው ቁጥር በምሳሌያዊ ሁኔታ መለኮትነትና ሰብአዊነት የተዋሃዱበትን ይወክላል፤ እናም ክርስቶስ በዚያ ቀን የጀመረው ሥራ ራሱ መለኮትነቱን ከሰብአዊነት ጋር የማዋሃድ ሥራ ነበር። በ1844 በአሥረኛው ወር በሃያ ሁለተኛው ቀን፣ ወይም በምሳሌያዊ አነጋገር ሃያ ሁለት ጊዜ አሥር እኩል “220” (22 X 10 = 220)፣ ወይም እንዲሁ ልትሉ ትችላላችሁ፣ በምሳሌያዊ ሁኔታ ከ“220” ጋር በትክክል በሚመጣጠን ቀን፣ ክርስቶስ የምርመራ ፍርድን ለመጀመር ከቅዱስ ስፍራ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በተንቀሳቀሰ ጊዜ፣ ዕንባቆም “2:20” ተፈጸመ።

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

ፓልሞኒ፣ ድንቅ ቁጥሩ፣ የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶ በሆነው “ጥያቄና መልስ” ውስጥ ይገኛል፤ እና አብዛኞቹ አድቬንቲስቶች ለዚህ እውነት ፈጽሞ ያልተገነዘቡ ናቸው።

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “ከሌሎች ሁሉ በላይ የአድቬንት እምነት መሠረትና ማዕከላዊ ዓምድ የሆነው የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል፣ ‘እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀኖች ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል።’ [Daniel 8:14.]” ታላቁ ተጋድሎ፣ 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

ዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስትና አሥራ አራት በቁጥር አሥራ ሦስት የቀረበን ጥያቄ ያመለክታሉ፣ እርሱም በቁጥር አሥራ አራት በተሰጠ መልስ ይከተላል። በቁጥር አሥራ ሦስት ያለው የዕብራይስጥ ቃል “ፓልሞኒ” “ያ የተወሰነ ቅዱስ” ተብሎ ተተርጉሟል፣ ያም የክርስቶስ ልዩ ስም ድንቅ ቈጣሪ ወይም የምሥጢራት ቈጣሪ ማለት ነው።

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

ኤለን ኋይት አሥራ አራተኛው ቁጥር የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ዓምድና መሠረት መሆኑን ስትገልጽ፣ ክርስቶስ እንደ ድንቅ ቆጣሪ ዋናው የማመልከቻ ነጥብ መሆን እንዳለበት በሚጠይቀው የእነዚህ ሁለት ቁጥሮች ጥያቄና መልስ ላይ መለኮታዊ አጽንዖትን ታኖራለች። እህት ኋይት ክርስቶስን እንደ ማንኛውም ክፍል ማዕከላዊ እውነት አድርጎ ማየት ያለውን አስፈላጊነት ደጋግማ አጽንዖት ሰጥታለች፤ በአሥራ ሦስተኛና በአሥራ አራተኛ ቁጥሮችም ውስጥ የክርስቶስ ቀጥተኛ መገለጥ አለ፤ “ያ አንድ ቅዱስ” የሚለው፣ ፓልሞኒ ነው።

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

አድቬንቲዝም በ1863 የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያለውን “ሰባቱ ጊዜያት” በእምቢተኝነት በጣለ ጊዜ፣ ዓይኖቻቸውን ለፓልሞኒ ዘጉ፤ ምክንያቱም የጥያቄውና የመልሱ ትንቢታዊ አወቃቀር በሙሴ “ሰባቱ ጊዜያት” እና በዳንኤል “ሁለት ሺህ ሶስት መቶ ቀናት” መካከል ባለው ግንኙነት ላይ የተመሠረተ ነው። የሙሴ “ሰባቱ ጊዜያት” ወይም ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት እና የዳንኤል “ሁለት ሺህ ሶስት መቶ ምሽቶችና ጧቶች” ወይም ሁለት ሺህ ሶስት መቶ ዓመታት ያለው ትንቢታዊ ግንኙነት በጊዜ የተመሠረተ ነው፤ ጊዜም በቁጥሮች ይወከላል፤ እናም አስደናቂው ቈጣሪ የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ዓምድ በሆኑት በዚያ ጥያቄና መልስ መካከል በትክክል ማዕከል ላይ አለ። የዮሴፍ ሥራዎችን ያነበቡ ሰዎች ከሆኑ፣ እግዚአብሔር የፈጠራቸውን ሁለት ልዩ ነገሮች የሚለዩ ምክንያታዊ ክርክሮቹን ሊያስታውሱ ይችላሉ። አንዱ የዕብራይስጥ ቋንቋ ነበር፣ ሌላውም የሚለካ ጊዜ ነበር፤ ይህም በተራው ሒሳብን ይጠይቃል።

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

ቁጥር አሥራ ሦስት “እስከ መቼ?” ብሎ ይጠይቃል። ቁጥሩ “መቼ?” ብሎ አይጠይቅም፤ “እስከ መቼ?” ብሎ ነው የሚጠይቀው። ጥያቄው ስለ ቆይታ ጊዜ (እስከ መቼ?) ነው ወይስ ስለ አንድ የተወሰነ የጊዜ ነጥብ (መቼ?) ነው የሚነሣው የሚለውን በትክክል መለየት ለትክክለኛ መረዳት አስፈላጊ ነው። በቁጥር አሥራ አራት የተሰጠው መልስ ወይም አንድን የጊዜ ነጥብ የሚያመለክት ነው፣ ወይም አንድን የጊዜ ወቅት፣ ምናልባትም ሁለቱንም ሊያመለክት ይችላል፤ ነገር ግን መልሱ ምንም ይሁን ምን በቁጥር አሥራ ሦስት የተነሣው የጥያቄ አውድ ውስጥ መቀመጥ አለበት። ቃሉን በትክክል ለመከፋፈል፣ ወይም ማለትም የቁጥር አሥራ አራትን መልስ በትክክል ለመረዳት፣ የጥያቄውን አውድ በትክክል መረዳት ያስፈልጋል። “መቼ?” ነውን ወይስ “እስከ መቼ?”?

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

ሰካራሞቹ የኤፍሬም ሰዎች በአሥራ አራተኛው ቁጥር የተመለከተው የጊዜ ነጥብ መሆኑን በድፍረት ያስተምራሉ፤ እርሱንም እንደ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ይለዩታል፤ ይህን ሲያደርጉም አሁን ከ“The Great Controversy” የጠቀስነውን ክፍል ሊያመለክቱ ይችላሉ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ቃል ፈጽሞ አይለወጥም እና ፈጽሞ አይወድቅም። “እስከ መቼ” የሚለው ጥያቄ የሚያመለክተው ቆይታን ነው እንጂ የጊዜ ነጥብን አይደለም። 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የምርመራ ፍርድ ዘመንን ጀመረ፤ ከዚያም ሥራ ጋር የተያያዙ እውነቶች የዘላለም ወንጌልን ይወክላሉ፤ እነርሱም የጀመረበትን ቀን ብቻ ከማመልከት ይልቅ እጅግ የሚበልጥ አስፈላጊነት አላቸው።

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

የዕብራይስጥ ሰዋሰው ግልጽ ነው፥ ያም ተመሳሳይ ትርጉም በኪንግ ጄምስ ትርጉም ውስጥ ተተርጉሟል። ሰዋሰው ጥያቄውን በቆይታ አውድ ውስጥ እንደሚያኖረው ግልጽ ብቻ ሳይሆን፥ “እስከ መቼ” የሚለው ጥያቄ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ምልክት ነው። “እስከ መቼ” የሚለው ጥያቄ እንደ ምልክት ሆኖ ከ9/11 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለውን ታሪክ እንደሚወክል በበርካታ ምስክሮች ላይ ሊረጋገጥ ይችላል። ወደ ፓልሞኒ እና ወደ ኢዮኤል ከመመለሳችን በፊት በመጀመሪያ የ“እስከ መቼ”ን ምልክት እንመለከታለን።

## How Long? Isaiah Six

እስከ መቼ? ኢሳይያስ ስድስት

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

በኢሳይያስ ምዕራፍ ስድስት ቁጥር ሦስት ውስጥ መላእክቱ ምድር ሁሉ በእግዚአብሔር ክብር የተሞላች መሆኗን ይገልጣሉ።

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> እርስ በእርሳቸውም እየጠሩ እንዲህ አሉ፤ ቅዱስ፥ ቅዱስ፥ ቅዱስ የሠራዊት ጌታ ነው፤ ምድር ሁሉ በክብሩ ተሞልታለች። ኢሳይያስ 6፥3።

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

ሲስተር ዋይት የራእይ አሥራ ስምንት መልአኩን መውረድ ከቁጥር ሦስት መላእክት ጋር ታገናኛለች።

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> “እነርሱ [መላእክቱ] የወደፊቱን ጊዜ፣ ምድር ሁሉ በእርሱ ክብር በምትሞላበት ጊዜ፣ ሲመለከቱ፣ የድል የምስጋና ዝማሬው በማራኪ መዝሙራዊ ቅኔ፣ ‘ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ ነው የሰራዊት ጌታ’ እያለ ከአንዱ ወደ ሌላው ይተላለፋል።” Review and Herald, December 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

ኢሳይያስ በ9/11 ላይ ነው፤ ማየትም ሆነ መስማት የማይወድድ ለአንድ ሎዶቅያዊ ሕዝብ የ9/11ን መልእክት እስከ መቼ ማቅረብ እንዳለበት “እስከ መቼ” ብሎ ይጠይቃል። ከዚያም ከተሞች እስኪፈርሱ ድረስ መጽናት እንዳለበት ይነገረዋል፤ ይህም የከተሞች ጥፋት በእሁድ ሕግ ጊዜ የሚጀምር ሲሆን፣ በዚያን ጊዜ አገራዊ ክህደት በአገራዊ ጥፋት ይከተላል።

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> እኔም፣ “ጌታ ሆይ፥ እስከ መቼ?” አልሁ። እርሱም እንዲህ መለሰ፤ “ከተሞች ሰው የሌለባቸው ሆነው እስኪፈርሱ ድረስ፣ ቤቶችም ሰው የሌለባቸው እስኪሆኑ ድረስ፣ ምድሪቱም ፈጽሞ እስክትጠፋ ድረስ፣ እግዚአብሔርም ሰዎችን እጅግ ሩቅ እስኪያርቃቸው ድረስ፣ በምድሪቱም መካከል ታላቅ መተው እስኪሆን ድረስ። ነገር ግን ገና በውስጧ አሥረኛ ክፍል ይኖራል፤ እርሱም ዳግመኛ ይመለሳል እና ይበላል፤ ቅጠላቸውን በሚጥሉ ጊዜ ውስጣቸው ዘላቂ ዕጥፍ እንዳለባቸው እንደ ተኤል ዛፍና እንደ ኦክ ዛፍ፣ እንዲሁ ቅዱሱ ዘር ውስጧ የሚቀር ዕጥፍ ይሆናል።” ኢሳይያስ 6:11–13።

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

በ9/11 ጊዜ፣ ምድር በእግዚአብሔር ክብር ሲበራ፣ ኢሳይያስ የኋለኛውን ዝናብ መልእክት ለማቅረብ ይቀባል፤ እርሱም ልባቸው የደነዘዘ ሕዝብ 9/11 የሚመለከተውን መልእክት “እስከ መቼ” እንዲያቀርብ ይጠይቃል። መልሱ “እስከ” የእሑድ ሕግ ድረስ ነው፤ በዚያን ጊዜ “በምድሪቱ መካከል ታላቅ መተው” ይኖራል። “ታላቁ መተው” በሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ይፈጸማል፤ እርሱንም ኢሳይያስ በምዕራፍ ሀያ ሁለት ሸብና በማለት ይወክለዋል።

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> እነሆ፥ ጌታ በብርቱ ምርኮ ይወስድሃል፥ ፈጽሞም ይሸፍንሃል። በእርግጥ እንደ ኳስ አድርጎ አጥብቆ ይጠመዝዝሃል፥ ወደ ሰፊ ሀገርም ይጥልሃል፤ በዚያ ትሞታለህ፥ በዚያም የክብርህ ሠረገሎች ለጌታህ ቤት እፍረት ይሆናሉ። ከስፍራህም አባርርሃለሁ፥ ከሹመትህም ያወርድሃል። ኢሳይያስ 22፥17–19።

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም በእሁድ ሕግ ጊዜ እውነቱን ይተዋል፤ በዚያም በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አርባ አንድ እንደተወከለው “ይገለበጣሉ።”

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> እርሱ ደግሞ ወደ ክቡርቱ ምድር ይገባል፥ ብዙ አገሮችም ይገለበጣሉ፤ ነገር ግን እነዚህ ከእጁ ያመልጣሉ፤ ኤዶምና ሞዓብ የአሞንም ልጆች ዋናዎች። ዳንኤል 11፥41።

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

ኢሳይያስ “እስከ መቼ” ብሎ ሲጠይቅ፣ “ብዙዎቹ” የዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ አንድ የተጠቀሱት ሰዎች ሰንበትንና እግዚአብሔርን በሚተዉበት ጊዜ፣ እስከ እሁድ ሕግ ድረስ መልእክቱን ለአድቨንቲዝም እንዲያቀርብ ይነገረዋል፤ በዚያም ጊዜ “ይገለበጣሉ።” ከዚያም በራእይ መጽሐፍ እንደተወከለው ከጌታ አፍ ይተፋሉ፤ በዚያም የመጽሐፍ ቅዱስ መጻሕፍት ሁሉ የሚገናኙበትና የሚያበቁበት ስፍራ ሲሆን፣ እዚያም ኢሳይያስ ሀያ ሁለት ላይ ሸብና “በኃይል” “እንደ ኳስ ወደ ሰፊ ምድር” ሲጣል እንዲሁም “እጅግ ርቀው” ሲወሰዱ ተመስሎ ይታያል።

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

በዚያ ዘመን ውስጥ ቀሪዎቹ፣ እንደ “አሥረኛ” (ይህም አስራት ነው) የተወከሉት፣ “ይመለሳሉ”፤ እነርሱም በዚያ ክፍል ውስጥ ቅጠሎቻቸው በሚረግፉ ጊዜ የሚቀር “ነገር” ያላቸው ዛፎች ጋር ተመሳስለው ተገልጠዋል። በትንቢታዊ ምልክት ውስጥ “ቅጠሎች” የሃይማኖት መግለጫን ይወክላሉ። አድቬንቲዝም ወደ እሑድ ሕግ በሚደርስበትና በእግዚአብሔር ሰንበት ፋንታ የሳምንቱን መጀመሪያ ቀን በሚቀበልበት ጊዜ፣ የ“መግለጫ” ቅጠሎቻቸውን ይረግፋሉ፣ ከዚያም በኋላ የእግዚአብሔርን የሰባተኛው ቀን ሰንበት እንደሚያከብሩ አይናገሩም።

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> “የበለስ ዛፉ መርገም በተግባር የተደረገ ምሳሌ ነበር። ያ ፍሬ የሌለው ዛፍ፣ በክርስቶስ ፊት በትዕቢተኛ ቅጠሉ ራሱን እያሳየ የነበረው፣ የአይሁድ ሕዝብ ምልክት ነበር። አዳኙ ለደቀ መዛሙርቱ የእስራኤል ጥፋት ምክንያትና እርግጠኝነት ግልጽ ማድረግን ፈለገ። ለዚህ ዓላማም ዛፉን ሥነ ምግባራዊ ባሕርያት አላበሰው፥ የመለኮታዊ እውነትንም አስተላላፊ አደረገው። አይሁድ ከሌሎች ሕዝቦች ሁሉ ተለይተው ለእግዚአብሔር ታማኝነት እንዳላቸው ይናገሩ ነበር። እርሱ በልዩ ሁኔታ ወደዳቸው ነበር፥ እነርሱም ከሕዝቦች ሁሉ በላይ ጽድቅ እንዳላቸው ይናገሩ ነበር። ነገር ግን በዓለምን መውደድና በትርፍ ስግብግብነት ተበላሹ። በእውቀታቸው ይመኩ ነበር፥ ነገር ግን የእግዚአብሔርን መስፈርቶች ያላወቁ ነበሩ፥ በግብዝነትም የተሞሉ ነበሩ። እንደ ፍሬ ቢስ ዛፉ፣ የተመኙ ቅርንጫፎቻቸውን ወደ ላይ ዘርግተው፣ በመልክ ለምለምና ለዓይን ውብ ነበሩ፤ ነገር ግን “ቅጠል ብቻ” እንጂ ምንም አልሰጡም። የአይሁድ ሃይማኖት፣ ከክቡር ቤተ መቅደሱ፣ ከተቀደሱ መሠዊያዎቹ፣ ጥምጥም ከለበሱ ካህናቱና ከአስደናቂ ሥርዓቶቹ ጋር፣ በእርግጥ በውጫዊ መልኩ ውብ ነበር፤ ነገር ግን ትሕትና፣ ፍቅርና በጎ አድራጎት ጎድሎት ነበር።”

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> “በበለስ ቦታው ያሉት ዛፎች ሁሉ ፍሬ አልባ ነበሩ፤ ነገር ግን ቅጠል የሌላቸው ዛፎች ምንም ተስፋ አላስነሱም ነበር፥ ምንም ቅሬታም አላመጡም ነበር። በእነዚህ ዛፎች አሕዛብ ተወክለው ነበር። እነርሱ እንደ አይሁድ ከእግዚአብሔርነት ባዶ ነበሩ፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን እንደሚያገለግሉ አልተናገሩም ነበር። ስለ መልካምነታቸው የትዕቢት መናገር አልነበራቸውም። ለእግዚአብሔር ሥራዎችና መንገዶች ዕውሮች ነበሩ። ከእነርሱ ጋር የበለስ ወቅት ገና አልደረሰም ነበር። ብርሃንንና ተስፋን የሚያመጣላቸውን ቀን አሁንም በመጠበቅ ላይ ነበሩ። ከእግዚአብሔር የበለጠ በረከት የተቀበሉት አይሁድ ግን እነዚህን ስጦታዎች ስላበደሉ ተጠያቂ ተደርገው ነበር። የሚመኩባቸው መብቶች ወንጀላቸውን ብቻ አበዙት።” The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

በእሑድ ሕግ ጊዜ፣ ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ ነን የሚለው መግለጫው ይጠፋል፤ ምክንያቱም የሞት ቃል ኪዳን ምልክትን ሲቀበሉ የሕይወት ቃል ኪዳን ማኅተምን ይክዳሉና። ከዚያም የሙያቸውን ቅጠሎች ይጥላሉ፣ እናም ወደ እይታ የሚመጣው በኢሳይያስ የተወከለ ቅሬታ ነው፤ እርሱም በ9/11 “ወደ ቀደመው መንገድ ተመለሰ፣” ከዚያም እርሱ (ኢሳይያስ) የተበላሸ ልምምዱን ሲያስተውል ወደ አፈር ድረስ ተዋረደ፣ ከዚያ በኋላም ከመሠዊያው ላይ በተወሰደ ፍም ነጻ ሆነ። ሲስተር ዋይት ከመሠዊያው የተወሰደው ፍም መንጻትን እንደሚወክል ታስታውቀናለች፤ ነገር ግን መንጻት በቀላሉ ፍሙ የኢሳይያስን ከንፈሮች በመንካት የሚፈጸመው ነገር ብቻ ነው።

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> “የሚነድ ፍም የመንጻት ምልክት ነው። ከንፈሮችን ቢነካ፣ ከእነርሱ ምንም ርኩስ ቃል አይወጣም። የሚነድ ፍሙ ደግሞ የጌታ አገልጋዮች ጥረቶች ኃይል ምልክት ነው።” Review and Herald, October 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

“ፍም” ከመሠዊያው ወደ ምድር በመጨረሻዎቹ ቀናት የሚጣሉት፣ በራእይ ምዕራፍ ስምንት የመጀመሪያዎቹ አምስት ቁጥሮች ውስጥ ሰባተኛውና የመጨረሻው ማኅተም በተከፈተ ጊዜ ወደ ምድር የተጣሉት ፍሞች ናቸው። ኢሳይያስ፣ ስለዚህም አንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ፣ ፍሙ ከንፈሮቻቸውን በመንካቱ ይነጻሉ፤ ነገር ግን “ፍሙ” መልእክት ነው። መጽሐፉን ከመልአኩ እጅ ወስደው በሚበሉ ጊዜ ከንፈሮቻቸውን ይነካል።

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> በእውነትህ ቀድሳቸው፤ ቃልህ እውነት ነው። ዮሐንስ 17፡17።

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

እነዚያ “የሚመለሱ” እና ቅሬታው (ቀሪው) የሚሆኑ እንደ የኦክ እና የቲል ዛፎች ተመስለው ቀርበዋል፤ እናም ክርስቶስ “ዛፉን በሥነ-ምግባራዊ ባሕርያት እንዳስጌጠው፣ የመለኮታዊ እውነትም ገላጭ እንዳደረገው” ሁሉ፣ የኢሳይያስ ዛፎችም በ“ንጥረ ነገር” የተወከለውን “ሥነ-ምግባራዊ ባሕርይ” በውስጣቸው አላቸው። ንጥረ ነገሩ ከዛፎቹ ጋር ይቀራል፣ ሙያዊ እምነት ብቻ የነበሩ ቅጠሎች ሆነው የታዩት ሲጣሉ እንኳን። “ቅዱሱ ዘር” “ንጥረ ነገሩ” ነው፣ ክርስቶስም የትንቢት “ቅዱሱ ዘር” ነው። እነዚያ እንደ ቀሪው የተወከሉት ዛፎች፣ እንዲሁም በስድስተኛው ምዕራፍ በኢሳይያስ ራሱ የተወከሉት፣ ሰዎችን ስለሚወክሉ ሰብአዊነትን ይወክላሉ፤ ቅዱሱ ዘር ግን መለኮታዊነትን ይወክላል። ስለዚህ ኢሳይያስ ስድስት ከ9/11 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለውን የአድቬንቲዝም ንጽህና መለየት ይገልጻል፤ እና ኢሳይያስ ለዚያ ትንቢታዊ ታሪክ የሚያበረክታቸው ዝርዝሮች ሁሉ በ“እስከ መቼ?” ብሎ በጠየቀው ጥያቄ ውስጥ ተወክለዋል። ለኢሳይያስ “እስከ መቼ?” የሚለው መልስ ከ9/11 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ነበር።

## How Long? 1840–1844

እስከ መቼ? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

ነሐሴ 11 1840 የ9/11 ምሳሌ ነበር፤ ከነሐሴ 11 1840 እስከ ጥቅምት 22 1844 ድረስ ባለው ትንቢታዊ ታሪክ ውስጥም በኤልያስና በኤዛቤል ነቢያት መካከል የቀርሜሎስ ተራራ ጦርነት ተካሄደ። በመጨረሻም የበኣል ነቢያት ሐሰተኛ ነቢያት መሆናቸው ተገለጠ፣ በኤልያስም ተገደሉ፤ ነገር ግን ግጭቱ ገና በመጀመሪያው ጊዜ ኤልያስ፣ “እስከ መቼ” በሁለት አሳቦች መካከል ትወላውላላችሁ? ብሎ ጠየቀ።

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> ኤልያስም ወደ ሕዝቡ ሁሉ ቀርቦ፡— እስከ መቼ ድረስ በሁለት አሳብ መካከል ትወላውላላችሁ? እግዚአብሔር አምላክ ከሆነ ተከተሉት፤ በኣል ግን ከሆነ እርሱን ተከተሉ፡ አለ። ሕዝቡም አንዲት ቃል እንኳ አልመለሱለትም። ኤልያስም ሕዝቡን፡— እኔ፥ እኔ ብቻዬን፥ የእግዚአብሔር ነቢይ ሆኜ ቀርቻለሁ፤ የበኣል ነቢያት ግን አራት መቶ አምሳ ሰዎች ናቸው፡ አለ። 1 ነገሥት 18፥21፡22።

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

ኤልያስ በ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 ላይ ቆሞ፣ ለዚያ ትውልድ የሚለው የሚለራይት መልእክት እውነት ነውን ወይስ ሐሰት ነውን? እንደ ኢሳይያስ 6 እንደነበረው ለሎዶቅያ የተሰጠ ሌላ መልእክት ነው።

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> «ሺህዎች በዊልያም ሚለር የተሰበከውን እውነት እንዲቀበሉ ተመሩ፤ እንዲሁም መልእክቱን ለማወጅ በኤልያስ መንፈስና ኃይል የተነሱ የእግዚአብሔር አገልጋዮች ተነሱ። እንደ ኢየሱስ መንገድ ጠራጊው ዮሐንስ፣ ይህን ጽኑ መልእክት የሰበኩ ሰዎች መጥረቢያውን በዛፉ ሥር ላይ ለማኖር እና ሰዎችንም ለንስሐ የሚገባ ፍሬ እንዲያፈሩ ለመጥራት እንደተገደዱ ተሰማቸው። ምስክርነታቸው ቤተ ክርስቲያናትን ለማንቃትና በኃይል ለመንካት፣ እውነተኛ ባህርያቸውንም ለመግለጥ የተዘጋጀ ነበር። እናም ከሚመጣው ቁጣ እንዲሸሹ የሚያስጠነቅቀው ከባድ ማስጠንቀቂያ በተሰማ ጊዜ፣ ከቤተ ክርስቲያናት ጋር የተባበሩ ብዙዎች የፈውስ መልእክቱን ተቀበሉ፤ መመለሳቸውን አዩ፤ በመራራ የንስሐ እንባና በጥልቅ የነፍስ ሥቃይ ራሳቸውን በእግዚአብሔር ፊት አዋረዱ። እናም የእግዚአብሔር መንፈስ በእነርሱ ላይ በወረደ ጊዜ፣ ‘እግዚአብሔርን ፍሩ፥ ክብርንም ስጡት፤ የፍርዱ ሰዓት ደርሶአልና’ የሚለውን ጩኸት ለማሰማት ረዱ።» ኤርሊ ራይቲንግስ፣ 233።

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

በ1840 እስከ 1844 ባለው የፈተና ታሪክ ውስጥ፣ የኤልያስን መልእክት የናቁ ፕሮቴስታንቶች የሮም ሴቶች ልጆች ሆኑ፣ የፕሮቴስታንትነትንም ካባ ለሚለራዊ አድቬንቲዝም አሳልፈው ሰጡ። ከኢሳይያስና ከኤልያስ ጋር እኛ ሁለት ምስክሮች አሉን፤ እነርሱም “እስከ መቼ?” የሚለው ጥያቄ በ9/11 የሚጀምርና በእሁድ ሕግ የሚያበቃ ታሪክ ምልክት መሆኑን ይመሰክራሉ። በሚለራዊ ታሪክ ውስጥ ኦገስት 11, 1840 ከ9/11 ጋር ይተባበራል፣ እና ኦክቶበር 22, 1844 ከእሁድ ሕግ ጋር ይተባበራል። እሳት ከሰማይ ወርዶ የኤልያስን መሥዋዕት በበላ ጊዜ፣ አሥራ ሁለቱ ድንጋዮች ሁሉ ከመሥዋዕቱ ጋር በብርሃን ተገለጡ፤ በዚህም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እንደ የበራ ድንጋዮች የተወከሉ ዓርማ መሆናቸው ተመለከተ። ከዚያም ሐሰተኛ ነቢያት በኤልያስ ተገደሉ፤ እንዲሁም አሜሪካ የሐሰተኛው ነቢይ እንደ ሆነች፣ በእሁድ ሕግ ጊዜ እንደ ስድስተኛው መንግሥት ትገደላለች።

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

ኢሳይያስ ስድስት ከ9/11 ጀምሮ እስከ እሑድ ሕግ ድረስ በእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል የሚካሄድ የመፈተን፣ የማንጻትና የመቀደስ ሂደትን ያጎላል። ኤልያስ የእግዚአብሔር ሕዝብ ያለውን የሎዶቅያ አመለካከት እየተናገረ ሲሆን፣ በተመሳሳይም በእውነተኛና በሐሰተኛ ነቢይ መካከል እንዲሁም በተከታዩ በእውነተኛ ወይም በሐሰተኛ መልእክት መካከል ማስረጃን ያቀርባል። ስለዚህ ከነሐሴ 11, 1840 ጀምሮ እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ በሳርዴስ ዘመን ፕሮቴስታንቶች ላይ ትንቢታዊ ፈተና መጣባቸው፤ እናም በቀርሜሎስ ተራራ ላይ ያለው እሳት ወደ ሁለት ዓይነት ክፍሎች መለያየት እንዳመጣ፣ እንዲሁም በ1844 ሁለት ክፍሎች ተገለጡ። በፈተናው ሂደት ውስጥ አንደኛው ክፍል በቅርቡ “የቀድሞ” የቃል ኪዳን ሕዝብ ሊሆን ያለ ነበር፤ ሌላው ክፍል ግን እግዚአብሔር በጥቅምት 22, 1844 የቃል ኪዳን የሚገባበት ሚለራዊ አድቬንቲዝም ነበር። የፈተናውና የመለያየቱ ዘመን የወይኑ እርሻ ታሪክ ነው፤ ምክንያቱም ሚለራዊ አድቬንቲዝም በተመሳሳይ ወቅት እውነተኛው ነቢይ መሆኑ ተገለጠ፣ ሳርዴሳዊ ፕሮቴስታንቲዝምም እንደ ክህደተኛ ፕሮቴስታንቲዝም ያለውን ሚና መፈጸም በዚያው ጊዜ ጀመረ። የበኣል ነቢያት ሐሰተኞች መሆናቸው እንደተጋለጠ፣ እንዲሁም የቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ ተጋለጠ፤ ከዚያም በሚለራውያን ዘንድ የሮም ሴት ልጅ ተብሎ ተለየ። የቀርሜሎስ ተራራ ታሪክ እንዲሁም የዚያ ታሪክ ፍጻሜ በሚለራውያን ዘመን መከሰቱ ለኢሳይያስ ስድስት ሁለተኛ ምስክር ይሰጣል፤ ይኸውም “እስከ መቼ” የሚለው ጥያቄ ከ9/11 ጀምሮ እስከ እሑድ ሕግ ድረስ ያለው የጊዜ ክፍለ ጊዜ ምልክት መሆኑን ያሳያል።

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “‘የአብርሃም፣ የይስሐቅ፣ እና የእስራኤል ጌታ አምላክ ሆይ፥’ ነቢዩ ይማልዳል፤ ‘አንተ በእስራኤል አምላክ እንደ ሆንህ፣ እኔም ባሪያህ እንደ ሆንሁ፣ እነዚህንም ሁሉ በቃልህ እንዳደረግሁ ዛሬ ይታወቅ። ጌታ ሆይ፥ ስማኝ፤ ስማኝ፤ ይህ ሕዝብ አንተ ጌታ አምላክ እንደ ሆንህ፣ አንተም ልባቸውን እንደ ገና ወደ አንተ እንደ መለስህ ያውቅ ዘንድ።’”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> “በከባድ ክብሩ የሚጫን ዝምታ በሁሉ ላይ ሰፍኗል። የበዓል ካህናት በፍርሃት ይንቀጠቀጣሉ። በበደላቸው እየተገነዘቡ፣ ፈጣን ቅጣትን ይጠባበቃሉ።”

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> “የኤልያስ ጸሎት እንደ ተፈጸመ ወዲያውኑ፣ እንደ የሚያበሩ የመብረቅ ብልጭታዎች ያሉ የእሳት ነበልባሎች ከሰማይ በተቋቋመው መሠዊያ ላይ ወረዱ፤ መሥዋዕቱንም በሉ፣ በመሠዊያው ዙሪያ ባለው ጕድጓድ ውስጥ ያለውን ውኃ ጠጡ፣ የመሠዊያውንም ድንጋዮች እንኳ በሉ። የነበልባሉ ብርሃን ተራራውን አበራ፣ የተሰበሰበውንም ሕዝብ ዓይኖች አደነዘዘ። ከዚያ በታች ባሉት ሸለቆዎች ውስጥ፣ ብዙዎች ከላይ ያሉትን እንቅስቃሴዎች በጭንቀትና በመጠባበቅ ሲመለከቱ፣ የእሳቱ መውረድ በግልጽ ታይቶ ሁሉም በዚያ ትዕይንት ተደነቁ። ይህም በቀይ ባሕር አጠገብ የእስራኤልን ልጆች ከግብፃውያን ሠራዊት የለየውን የእሳት ዓምድ ይመስላል።”

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> “በተራራው ላይ ያሉት ሕዝብ በማይታየው አምላክ ፊት በፍርሃት ተደፍተው ይሰግዳሉ። ከሰማይ የተላከውን እሳት ማየታቸውን ለመቀጠል አይደፍሩም። እነርሱ ራሳቸው እንዳይቃጠሉ ይፈራሉ፤ እንዲሁም የኤልያስ አምላክ የአባቶቻቸው አምላክ እንደሆነ፣ ለእርሱም ታማኝነት እንዲያቀርቡ የተገባቸው መሆኑን በኃላፊነታቸው ተገሥጸው፣ እንደ አንድ ድምፅ በአንድነት እንዲህ ብለው ይጮኻሉ፤ ‘እግዚአብሔር እርሱ አምላክ ነው፤ እግዚአብሔር እርሱ አምላክ ነው።’ ጩኸቱ በሚያስደንቅ ግልጽነት በተራራው ላይ ይሰማል፤ በታች ባለውም ሜዳ ውስጥ ይተጋለጣል። በመጨረሻ እስራኤል ነቅቷል፥ ከማታለል ነጻ ሆኗል፥ ንስሐም ገብቷል። በመጨረሻ ሕዝቡ እግዚአብሔርን ምን ያህል እንዳሳነሱት ያያሉ። ከእውነተኛው አምላክ የሚጠየቀው ምክንያታዊ አገልግሎት ጋር በማነጻጸር የበኣል አምልኮ ባህርይ ሙሉ በሙሉ ተገልጦአል። ሕዝቡ ስሙን እስኪናዘዙ ድረስ ጤዛውንና ዝናቡን በመከልከሉ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔር ጽድቅና ምሕረት ያውቃሉ። አሁን የኤልያስ አምላክ ከማንኛውም ጣዖት በላይ እንደሆነ ለመቀበል ዝግጁ ሆነዋል።” ነቢያትና ነገሥታት፣ 153።

## How Long? Moses

ስንት ጊዜ? ሙሴ

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

በትንቢታዊው ቃል ውስጥ ምሳሌያዊው ጥያቄ፣ “እስከ መቼ” ተብሎ ለመጀመሪያ ጊዜ የሚነሣው፣ በሙሴ ዘመን በግብፃውያን ላይ በመጣው በስምንተኛው መቅሠፍት ነው። ስምንተኛው መቅሠፍት “አንበጣ” ነው (የእስልምና ምልክት) ፣ ይህም በ“ምሥራቅ ነፋስ” (የእስልምና ምልክት) የመጣ ነው።

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> ሙሴና አሮንም ወደ ፈርዖን ገብተው እንዲህ አሉት፤ የዕብራውያን አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ በፊቴ ራስህን ለማዋረድ እስከ መቼ ትእቢተኛ ትሆናለህ? ሕዝቤን እንዲያመልኩኝ ልቀቃቸው። ነገር ግን ሕዝቤን ለመልቀቅ እምቢ ካልህ፥ እነሆ፥ ነገ አንበጣን ወደ ድንበርህ አመጣለሁ፤ የምድርንም ፊት ይሸፍናሉ፥ ምድሪቱም እንዳትታይ ያደርጋሉ፤ ከበረዶውም የተረፈውን የዳነውን ቅሬታ ይበላሉ፥ ከሜዳም የሚበቅልልህን ዛፍ ሁሉ ይበላሉ፤ ቤቶችህንም፥ የባሪያዎችህንም ቤቶች፥ የግብፃውያንንም ቤቶች ሁሉ ይሞላሉ፤ ይህንም ከአባቶችህ ጀምሮ ከአባቶቻቸውም ዘመን አንሥቶ በምድር ላይ ከነበሩበት ቀን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ አላዩም። እርሱም ተመልሶ ከፈርዖን ፊት ወጣ።

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> ከፈርዖንም አገልጋዮች ወደ እርሱ እንዲህ አሉት፤ ይህ ሰው እስከ መቼ ድረስ ለእኛ ወጥመድ ይሆናል? ወንዶቹን እንዲሄዱ ፍቀድ፥ እግዚአብሔርን አምላካቸውን ያገልግሉ፤ ግብፅ እንደ ጠፋች ገና አታውቅምን?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> ሙሴና አሮንም እንደ ገና ወደ ፈርዖን ተመለሱ፤ እርሱም እነርሱን፡— ሂዱ፥ እግዚአብሔርን አምላካችሁን አገልግሉ፤ ነገር ግን የሚሄዱት እነማን ናቸው? አላቸው።

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> ሙሴም እንዲህ አለ፤ ከወጣቶቻችንና ከሽማግሌዎቻችን ጋር፣ ከወንዶች ልጆቻችንና ከሴቶች ልጆቻችን ጋር፣ ከበጎቻችንና ከከብቶቻችን ጋር እንሄዳለን፤ ለእግዚአብሔርም በዓል ልናከብር ይገባናልና።

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> እርሱም እነርሱን እንዲህ አላቸው፤ እኔ እናንተንና ሕፃናቶቻችሁን እንድትሄዱ በምፈቅድላችሁ መጠን እግዚአብሔር ከእናንተ ጋር ይሁን፤ ተጠንቀቁ፤ ክፉ ነገር በፊታችሁ አለና። እንዲህ አይሆንም፤ አሁን ወንዶች ብቻ ሂዱና እግዚአብሔርን አገልግሉ፤ ይህንን ነገር ነበር የፈለጋችሁትና። ከፈርዖንም ፊት ተባረሩ።

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> እግዚአብሔርም ለሙሴ እንዲህ አለው፤ አንበጣዎች ወደ ግብፅ ምድር እንዲመጡ፥ በግብፅም ምድር ላይ እንዲወጡ፥ በረዶውም ያስቀረውን ሁሉ የምድሪቱን ቡቃያ እንዲበሉ፥ እጅህን በግብፅ ምድር ላይ ዘርጋ። ሙሴም በግብፅ ምድር ላይ በትሩን ዘረጋ፤ እግዚአብሔርም ያን ቀን ሁሉና ያችን ሌሊት ሁሉ የምሥራቅ ነፋስ በምድሪቱ ላይ አመጣ፤ በነጋም ጊዜ የምሥራቅ ነፋሱ አንበጣዎቹን አመጣቸው። አንበጣዎቹም በግብፅ ምድር ሁሉ ላይ ወጡ፥ በግብፅም ዳርቻዎች ሁሉ ላይ ተቀመጡ፤ እጅግ ከባድ ነበሩ፤ ከእነርሱ በፊት እንደ እነርሱ ያሉ አንበጣዎች አልነበሩም፥ ከእነርሱም በኋላ እንደዚሁ አይሆኑም። የምድርንም ፊት ሁሉ ሸፈኑ፥ ምድሪቱም ጨለመች፤ በረዶውም ያስቀረውን ሁሉ የምድሪቱን ቡቃያና የዛፎቹን ፍሬ ሁሉ በሉ፤ በግብፅም ምድር ሁሉ በዛፎች ላይ ወይም በሜዳ ቡቃያ ውስጥ አንድም አረንጓዴ ነገር አልቀረም።

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> ከዚያም ፈርዖን ሙሴንና አሮንን ፈጥኖ አስጠራ፤ እርሱም። በእግዚአብሔር በአምላካችሁ ላይ እና በእናንተ ላይ በድያለሁ። አሁንም እንግዲህ ይህን ኃጢአቴን ብቻ በዚህ ጊዜ ይቅር በሉልኝ፤ ይህንም ሞት ብቻ ከእኔ እንዲያርቅ እግዚአብሔርን አምላካችሁን ለምኑልኝ አለ። እርሱም ከፈርዖን ዘንድ ወጥቶ እግዚአብሔርን ለመነ። እግዚአብሔርም እጅግ ብርቱ የሆነ ምዕራባዊ ነፋስን አስነሣ፤ እርሱም አንበጣዎቹን ወስዶ ወደ ቀይ ባሕር ጣላቸው፤ በግብፅ ዳርቻዎች ሁሉ አንዲት አንበጣ እንኳ አልቀረችም። ዘፀአት 10፥3–19።

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

መጀመሪያ “የዕብራውያን ጌታ አምላክ”፣ “በፊቴ ራስህን ለማዋረድ እስከ መቼ ድረስ ትእቢተኛ ትሆናለህ?” ብሎ ይጠይቃል፤ ከዚያም በኋላ የፈርዖን ባሪያዎች ደግመው ፈርዖንን፣ “ይህ ሰው እስከ መቼ ድረስ ወጥመድ ይሆንብናል?” ብለው ጠየቁት። ይህ ጥያቄ በስምንተኛው መቅሰፍት ጊዜ የተጠየቀ ሲሆን፣ ይህም ከ9/11 ጋር በብዙ ምክንያቶች ይጣጣማል። አሥረኛው መቅሰፍት የበኵር ልጆች መገደል ነው፤ ይህም ከመስቀሉ ጋር ይጣጣማል፤ ከዚያም በኋላ በቀይ ባሕር ዘንድ የተከሰተው ተስፋ መቁረጥ ይከተላል፤ ይህም መነሣሣት ከደቀ መዛሙርቱ በመስቀሉ ጊዜ ያጋጠማቸው ተስፋ መቁረጥ ጋር እንደሚጣጣም ያሳያል፤ እርሱም ደግሞ በ1844 ከሚለራውያን ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጋር ይጣጣማል። እነዚያ ሦስቱ ምስክሮች ሁሉ ከእሁድ ሕግ ጋር ይጣጣማሉ። አሥረኛው መቅሰፍት የእሁድ ሕግ ነው፤ ከዚያም ሁለት መቅሰፍቶች ቀደም ብሎ ያለው ስምንተኛው መቅሰፍት “አንበጣዎችን” በ“ምሥራቅ ነፋስ” አመጣ። “አንበጣዎቹ” ምድርን ሁሉ ሞሉ፤ እስልምናም ዛሬ ጨለማውን በግዳጅ ስደት በማስፋፋት እንደ ተሰራጨ ሁሉን ዓለም እያናወጠ እንዳለ እንዲሁ ነው። የ“በረሃ አንበጣ” የላቲን ስም “locusta migratoria” ነው፤ ይህም በተፈጥሮው ዓለም እንደ ፍልሰት በሚታየው አምሳል ውስጥ በስደት መንገድ የእስልምናን መስፋፋት ይወክላል።

The ninth plague was a darkness that could be felt.

በዘጠነኛው መቅሰፍት የሚነካ ጨለማ ሆነ።

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> እግዚአብሔርም ሙሴን። በግብፅ ምድር ላይ ጨለማ፥ የሚዳሰስ ጨለማ እንዲሆን፥ እጅህን ወደ ሰማይ ዘርጋ አለው። ሙሴም እጁን ወደ ሰማይ ዘረጋ፤ በግብፅም ምድር ሁሉ ሦስት ቀን ድቅድቅ ጨለማ ሆነ። ሦስት ቀንም እርስ በርሳቸው አልተያዩም፥ ማንም ከስፍራው አልተነሣም፤ ነገር ግን በእስራኤል ልጆች መኖሪያ ሁሉ ብርሃን ነበረ። ዘፀአት 10፥21–23።

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

በቀርሜሎስ ተራራና በኤልያስ የተወከለው የ«እስከ መቼ» ምልክታዊ ገለጻ ውስጥ፣ እሳቱ ከሰማይ በሚወርድበት ጊዜ የሚገለጥ ልዩነት አለ። የኤልያስ አምላክ በኣል ሊያደርገው የማይችለውን አደረገ። በሚለራይት ታሪክ ውስጥ ይህ ልዩነት በወደቀችው ሳርዲስ ፕሮቴስታንቲዝምና በሚለራይት አድቬንቲዝም መካከል ተደረገ። ከሙሴ ጋር ያለው ልዩነት ጨለማ ወይም ብርሃን ነበር። በዕብራውያን ቤቶች ውስጥ ብርሃን ነበረ። ኢሳይያስ ደግሞ ይበልጥ ያስረዳናል፤ በሙሴ መስመር ብርሃን የሌላቸው፣ እነርሱም በኤልያስ የሚጠፉት እንዲሁም በሚለራይት ዘመን የፕሮቴስታንቲዝምን መጐናጸፊያ የሚያጡት፣ «ሕዝብ» ናቸው፤ «በእርግጥ የሚሰሙ ነገር ግን የማያስተውሉ፤ በእርግጥም የሚያዩ ነገር ግን የማያስተውሉ» የሆኑ። ከዚያም ስለ እነዚህ ሕዝብ እንዲህ የሚል አዋጅ ይነገራል፤ «የዚህን ሕዝብ ልብ አደንድን፣ ጆሮአቸውንም አክብድ፣ ዓይኖቻቸውንም ጨፍን፤ በዓይኖቻቸው እንዳያዩ፣ በጆሮዎቻቸውም እንዳይሰሙ፣ በልባቸውም እንዳያስተውሉ፣ እንዳይመለሱም እንዳይፈወሱም።»

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

ሥራውን ለመሥራት ፈቃደኛ ቢሆንም፣ ነገር ግን ለማይሰሙት ሰዎች እንዲሰብክ በተሰጠው ተልእኮ ተጭኖ፣ ኢሳይያስ “ከዚያም እንዲህ አለ፤ ‘ጌታ ሆይ፣ እስከ መቼ?’”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

ከግብፅ አሥር መቅሠፍቶች የመጨረሻዎቹ ሦስቱ፣ ከ9/11 እስከ የእሑድ ሕግ ድረስ ያሉትን ሦስት ደረጃዎች ምስክርነት ይሰጣሉ። በነሐሴ 11፣ 1840 የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በኃይል ተጠናከረ፣ እና በሚያዝያ 19፣ 1844 ሁለተኛው መልአክ መጣ እና በነሐሴ 12–17 በኤክሰተር የካምፕ ስብሰባ ላይ በኃይል ተጠናከረ፤ ሦስተኛውም መልአክ በጥቅምት 22፣ 1844 መጣ። ሦስተኛው መልአክ ከእሑድ ሕግ ጋር ይስማማል፣ ስለዚህም ይህ ሦስት-ደረጃዊ ሂደትን ያመለክታል፤ ምክንያቱም የመጀመሪያና የሁለተኛ ሳይኖር ሦስተኛ ሊኖር አይችልም።

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> “የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልእክቶች በ1843 እና በ1844 ተሰጡ፤ እኛም አሁን በሦስተኛው አዋጅ ሥር ነን፤ ነገር ግን ሦስቱም መልእክቶች አሁንም ሊታወጁ ይገባቸዋል። እነርሱ ለእውነት ፈላጊዎች እንደገና እንዲደገሙ አሁንም እንደ ማንኛውም ያለፈ ጊዜ እኩል አስፈላጊ ነው። በብዕርና በድምፅ አዋጁን ማሰማት አለብን፤ ሥርዓታቸውንም እና ወደ ሦስተኛው የመልአክ መልእክት የሚያደርሱንን ትንቢቶች አፈጻጸም ማሳየት አለብን። የመጀመሪያውና የሁለተኛው ካልነበሩ ሦስተኛው ሊኖር አይችልም። እነዚህን መልእክቶች ለዓለም በሕትመቶችና በንግግሮች ልንሰጥ ይገባናል፤ በትንቢታዊ ታሪክ አውድ ውስጥ የነበሩትንና ወደፊት የሚሆኑትን ነገሮች እያሳየን።” Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

የግብፅ ዐሥረኛው መቅሠፍት ከመስቀሉ እና ከእርሱ ጋር ከተያያዘው ቀጣይ ተስፋ መቁረጥ ጋር በመነሳሳት ተጣጥሟል። ስለዚህ ዐሥረኛው መቅሠፍት ሦስተኛው መልእክት ነው፤ እርሱም በትንቢታዊ አስፈላጊነት በፊት በአንደኛና በሁለተኛ መልእክት ሊቀድም ይገባዋል። በ9/11 ጌታ ፈርዖንን፣ “እስከ መቼ” ብሎ ጠየቀው፤ ከዚያም ወዲያውኑ በኋላ የፈርዖን አገልጋዮች ደግሞ፣ “እስከ መቼ” ብለው ጠየቁ። ሙሴ የእግዚአብሔርን “እስከ መቼ” የሚለውን ጥያቄ ለፈርዖን ካቀረበ በኋላ፣ እና አገልጋዮቹ የሙሴን ጥያቄ ለፈርዖን ከመድገማቸው ጥቂት በፊት፣ ሙሴ የመታጠፊያ ነጥብን እንዲህ ብሎ ያመለክታል፤ “ፊቱንም መልሶ ከፈርዖን ዘንድ ወጣ።” ዘፀአት 10፥6።

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

9/11 በሙሴ በምሥራቅ ነፋስ የመጣውን የአንበጣ መቅሠፍት ባመጣበት ጊዜ በጥላ እንደ ተመሰለ ትንቢታዊ የመለወጫ ነጥብ ነበር።

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “በአሕዛብና በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ መለወጫ ነጥቦች የሚሆኑ ዘመናት አሉ። በእግዚአብሔር አምላካዊ አስተዳደር መሠረት፣ እነዚህ የተለያዩ ችግኝ ወቅቶች በሚደርሱበት ጊዜ፣ ለዚያ ዘመን የሚሆን ብርሃን ይሰጣል።” Bible Echo, August 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

ቀጣዩ መቅሰፍት አንተ በየትኛው ወገን ውስጥ እንዳለህ መሠረት ጨለማ ወይም ብርሃን አመጣ። 9/11 እንደ “በአሕዛብና በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ የመለወጫ ነጥብ” ሆነ። በዚያ ጊዜ የእግዚአብሔር ሕዝብ ተመልሰው በአሮጌው መንገድ እንዲመላለሱ ተጠሩ፤ ነገር ግን በእርሱ ውስጥ ለመመላለስ እምቢ አሉ፣ የመለከቱንም ድምፅ አልሰሙም። ከኤልያስ በኋላ በጨለማና በብርሃን መካከል መለያየት ተፈጸመ፤ ሙሴም፣ “እስከ መቼ?” ሲል ጠየቀ። በዚያው ክፍል ውስጥ እሷ ደግሞ እንዲህ ትላለች፦

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «በሕዝቦችና በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ መለወጫ ነጥቦች የሚሆኑ ዘመናት አሉ። በእግዚአብሔር አምላካዊ አስተዳደር፣ እነዚህ የተለያዩ ቀውሶች በሚደርሱበት ጊዜ፣ ለዚያ ዘመን የሚገባው ብርሃን ይሰጣል። ይህ ብርሃን ቢቀበል፣ መንፈሳዊ እድገት ይኖራል፤ ቢጣል ግን፣ መንፈሳዊ ዝቅተኛነትና መርከብ ስብራት ይከተላሉ።» Bible Echo, August 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ “እስከ መቼ” የሚለውን ርእስ እንቀጥላለን።

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> በ1842 ዓ.ም. ግንቦት ወር ውስጥ በቦስተን፣ ማሳቹሴትስ፣ አጠቃላይ ጉባኤ ተጠራ። ይህ ስብሰባ በተከፈተ ጊዜ፣ ከሄቨርሂል የነበሩት ወንድሞች ቻርልስ ፊች እና አፖሎስ ሄል፣ ፍጻሜያቸውን የሚያሳዩ የትንቢታዊ ቍጥሮች ጋር በጨርቅ ላይ የሳሉትን የዳንኤልንና የዮሐንስን ሥዕላዊ ትንቢቶች አቀረቡ። ወንድም ፊች በጉባኤው ፊት ከሰንጠረዡ ላይ በማብራራት ሳለ፣ እነዚህን ትንቢቶች ሲመረምር በዚህ እዚህ እንደቀረበው ያለ አንድ ነገር ማዘጋጀት ቢችል፣ ጉዳዩን ይበልጥ ቀላል እንደሚያደርገውና ለተመልካች ሕዝብ ለማቅረብም እንደሚያቀልለው አስቦ ነበር ብሎ ተናገረ። በመንገዳችን ላይ ከዚህ የበለጠ ብርሃን ነበረ። እነዚህ ወንድሞች ጌታ ከ2,468 ዓመታት በፊት በራእዩ ውስጥ ለሐባቁቅ ያሳየውን እያደረጉ ነበር፣ “ራእዩን ጻፍ፥ በጽላትም ላይ ግልጽ አድርገህ ጻፈው፥ የሚያነበውም ይሩጥበት። ራእዩ ገና ለተወሰነ ጊዜ ነውና።” ሐባቁቅ 2፥2።

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> «ስለ ዚህ ርእሰ ጉዳይ አንዳንድ ውይይት ከተደረገ በኋላ፣ ከዚህ ጋር ተመሳሳይ ሦስት መቶ ቅጂዎች በድንጋይ ህትመት እንዲታተሙ በሙሉ ድምፅ ተወሰነ፤ ይህም በቅርቡ ተፈጸመ። እነርሱም “የ‘43 ሰንጠረዦች” ተብለው ተጠሩ። ይህ እጅግ አስፈላጊ ጉባኤ ነበር።» The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «የ1843 ሰንጠረዥ በጌታ እጅ እንደተመራ አይቻለሁ፤ እንዲሁም ሊለወጥ እንዳይገባው አይቻለሁ፤ ቁጥሮቹም እርሱ እንደፈለገው ነበሩ፤ እጁም በአንዳንድ ቁጥሮች ላይ ነበረች እና ስህተትን ሸፍና አስደብቃ ነበር፥ ስለዚህ እጁ እስኪወገድ ድረስ ማንም ሊያየው አልቻለም።» Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> “በ‘የመጀመሪያው እምነት’ ላይ ቆመው ሳሉ፣ የሁለተኛው ምጽአት አስተማሪዎችና ጋዜጦች የተባበረ ምስክርነት ይህ ነበር፤ የሰንጠረዡ ህትመት የእንባቆም 2፡2, 3 ፍጻሜ መሆኑን። ሰንጠረዡ የትንቢት ርእሰ ጉዳይ ከነበረ (ይህን የሚክዱ ግን ከየመጀመሪያው እምነት ይለያሉ)፣ እንግዲህ 2300 ቀኖቹ የሚቆጠሩበት ዓመት ከክ.ል.በ. 457 ጀምሮ እንደሆነ ይከተላል። ‘ራእዩ’ ‘ይዘገይ’ ዘንድ፣ ወይም የመዘግየት ዘመን እንዲኖር፣ 1843 በመጀመሪያ የታተመው ጊዜ መሆን አስፈላጊ ነበር፤ በዚያም የድንግል ቡድኑ በታላቁ የጊዜ ጉዳይ ላይ ሊያንቀላፉና ሊተኙ ነበር፣ ከዚያም በፊት በእኩለ ሌሊት ጩኸት ሊነቁ ነበር።” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles