Article

# Laodicea - Number Two

ሎዶቅያ — ቁጥር ሁለት

The Protestant Horn

ተቃዋሚ እምነት ቀንድ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

በራእይ መጽሐፍ ውስጥ እየተፈታ ያለውን መልእክት ለመረዳት፣ የፕሮቴስታንት ተሐድሶውን ሥሮች፣ እድገትና አስፈላጊነት ማወቅ አስፈላጊ ነው። በዚያ ተሐድሶ ታሪክ ውስጥ ያሉ ሦስት ዋና መስመሮች መጽሐፍ ቅዱስን፣ መጽሐፍ ቅዱስን ለማጥናት ሊጠቀምበት የሚገባውን ትክክለኛ ዘዴ፣ እንዲሁም በዚያ ታሪክ ውስጥ የተመረጡት መልእክተኞች የዚያ ታሪክ የመንገድ ምልክቶች መሆናቸውን ያመለክታሉ። እንደ ሁልጊዜው ሁኔታ፣ ሰይጣን የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስን በበርካታ ሐሰተኛ ቅጂዎች ለመሰወር ሞክሮ ነበር፤ እንዲሁም መጽሐፍ ቅዱስን ለመረዳት የሚያስፈልገውን ትክክለኛ ዘዴ በበርካታ ሐሰተኞች ለመሸፈን ፈለገ፤ እንዲሁም በዚያ ታሪክ ሂደት ውስጥ የተነሡትን ትክክለኛ መልእክተኞች (የመንገድ ምልክቶች) ደግሞ ለመሰወር ፈለገ።

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “ነገር ግን ሰይጣን ዝም ብሎ አልነበረም። አሁን በሌላውም ሁሉ የተሃድሶ ንቅናቄ ሁሉ ውስጥ ሊያደርገው እንደሞከረው ነገር ሞከረ—በእውነተኛው ሥራ ምትክ ሐሰተኛ ነገርን በላያቸው አጭኖ ሕዝቡን ለማታለልና ለማጥፋት። በክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን በመጀመሪያው ምዕተ ዓመት ሐሰተኛ ክርስቶሶች እንደነበሩ ሁሉ፣ በአሥራ ስድስተኛውም ምዕተ ዓመት ሐሰተኛ ነቢያት ተነሡ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

በ1840 እስከ 1844 ባለው የሚለራውያን ታሪክ ውስጥ፣ ሚለራዊ አድቬንቲዝም የፕሮቴስታንትነትን ካባ ወሰደ፤ ይህም ካባ አሜሪካ የሆነው የምድር አውሬ ካሉት ሁለት ቀንዶች አንዱ ነው። በዚያው ጊዜ፣ ከዚያ በፊት ራሳቸውን ፕሮቴስታንት ነን ብለው የሚናገሩ ቤተ ክርስቲያናት ከሃዲ ፕሮቴስታንትነት ሆኑ፤ ወይም ሚለራውያኑ እንደሚጠሩአቸው፣ “የሮም ልጆች” ሆኑ። በ1843 ፕሮቴስታንቶቹ የመጀመሪያውን የመልአኩን መልእክት በጣሉ ጊዜ፣ ወደቁ፤ ሚለራውያኑም የፕሮቴስታንትነትን ካባ ተሸክመው ቀጠሉ። የሚለራውያን ታሪክ እግዚአብሔር የ“በምድረ በዳ ያለችውን ቤተ ክርስቲያኑን” ወደ ሙሉ የእግዚአብሔር ቃል ግንዛቤ ለማድረስ በሠራው ሥራ ጫፍ ነበር።

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

የምርመራ ፍርድ መከፈት የእግዚአብሔርን ሕግ፣ በተለይም ሰንበትን የሚመለከት ፈተና አመጣ። የሶስተኛውን መልአክ መልእክት ለማወጅ በጨለማው ዘመን በጳጳሳዊ ትውፊቶችና ልማዶች ሥር የተቀበረውን የእግዚአብሔር ሕግ የሚያቆም ቤተ ክርስቲያን ያስፈልግ ነበር። ክርስቶስ ፕሮቴስታንቶችን ወደ 1840 እስከ 1844 ያለው ታሪክ አመጣቸው፣ ዊልያም ሚለር ምሳሌ ሆኖ የተወከለበትን የኤልያስን ፈተና አቀረበ፤ ፕሮቴስታንቶችም የሚለርን መልእክት በእምቢታ በሰጡ ጊዜ ወደ ሮም ተመለሱ። በሚለር የተሰጠው የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ፈተና በቀርሜሎስ ተራራ ላይ በኤልያስ ምሳሌ ሆኖ ተወክሎ ነበር።

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> ኤልያስም ወደ ሕዝቡ ሁሉ ቀርቦ፣ “እስከ መቼ በሁለት ሐሳብ መካከል ትወላውላላችሁ? እግዚአብሔር አምላክ ከሆነ ተከተሉት፤ በኣል ግን ከሆነ እርሱን ተከተሉት።” ሕዝቡም አንዲት ቃል እንኳ አልመለሱለትም። 1 ነገሥት 18፥21።

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

በ1840 ዓ.ም. በሚለርና በመጀመሪያው መልአክ የተወከለውን የኤልያስ መልእክት ሲገጥማቸው፣ ፕሮቴስታንቶች በኣልን መረጡ!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

የፕሮቴስታንት ተሐድሶ በትያጥሮን ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ሊሰጥ እንደተስፋ በተገባው “የንጋት ኮከብ” የተጀመረ የመጽሐፍ ቅዱስ እውነቶች መፈታት ነበር። በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የተደረገው ቀጥተኛ ጥቃት ከዚያ በፊት ለነበሩ ዘመናት ጀምሮ ሲሆን፣ በተለይም ከዋልደንሶች ታሪክ ጋር በተያያዘ ሁኔታ፣ በThe Great Controversy ውስጥ ግልጽ በሆነ መልኩ ቀርቦአል። በ1930 ቤንጃሚን ዊልከርሰን Our Authorized Bible Vindicated የተባለውን መጽሐፍ አሳተመ። ይህ መጽሐፍ በመጨረሻ የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ ለመተርጎም ጥቅም ላይ በዋሉት ቅዱሳን የመጀመሪያ ጽሑፎች ላይ የተካሄደውን ጦርነት፣ እንዲሁም በካቶሊኮች፣ በክህደት የወደቀ ፕሮቴስታንትነት እና በሎዶቅያ አድቬንቲስቶች የተደገፉና እስከ ዛሬም የሚደገፉ የተለያዩ ሰይጣናዊ ሐሰተኛ ጽሑፎችን ያሰናዳል። ይህ ጦርነት ከዋልደንሶች ታሪክ በእጅጉ ቀደም ብሎ የጀመረ ቢሆንም፣ እነርሱ በመጨረሻ ወደ 1611 ኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ የተተረጎሙትን ትክክለኛ የእጅ ጽሑፎች አስፈላጊነት ለመመስከር ሕይወታቸውን የሰጡ ሰዎች ምልክትና ምሳሌ ናቸው።

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

የ1611 የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ ማዘጋጀት እጅግ ልዩ በሆነ የትርጉም ሂደት አልፎ ነበር። የመጽሐፍ ቅዱሱ ትርጉምና ህትመት ሂደት በሰባት የማዘጋጀት እርምጃዎች ተፈጽሟል። ይህንም ለመፈጸም ሰባት ዓመታት ወስዶታል፤ ሰባት መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዓመታትም ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ቀናት ናቸው። ይህም እንደሚታወቀው ኢየሱስ የዳንኤል ዘጠኝን ፍጻሜ ለመሙላት ከብዙዎች ጋር ኪዳኑን ያጸናበት የትንቢታዊ ቀናት ቁጥር ነው። በዚያች ቅዱስ ሳምንት መካከል ክርስቶስ ተሰቀለ፤ እናም እንደሚታወቀው የተሰቀለው ክርስቶስ የመጽሐፍ ቅዱስ ማዕከል ነው። ንጹሑን የእግዚአብሔር ቃል ለማዘጋጀት የተከተሉት እነዚህ ሰባት እርምጃዎች ነበሩ።

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  አንደኛ፡ የመጀመሪያ ትርጉም በግለሰቦች፡ ከ50 ገደማ ተርጓሚዎች ወደ ስድስት ኮሚቴዎች ተከፍለው ነበር፤ እያንዳንዱም ለመጽሐፍ ቅዱስ የተለያዩ ክፍሎች ኃላፊነት ይዞ ነበር። እነዚህ ግለሰቦች ከመነሻ ቋንቋዎች (ዕብራይስጥ፣ አራማይክ፣ እና ግሪክ) ወደ እንግሊዝኛ በመተርጎም ላይ ይሠሩ ነበር።

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  ሁለተኛ፡ የኮሚቴ ክለሳ፤ እያንዳንዱ ኮሚቴ የአንድ ክፍል ትርጉም ካጠናቀቀ በኋላ፣ ሥራው በኮሚቴው አባላት ራሳቸው ተከልሷል። ይህም የጋራ አስተያየት እንዲሰጥና ስህተቶች እንዲታረሙ አስችሏል።

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  ሦስተኛ፡ የአጠቃላይ ኮሚቴ ግምገማ፡ የእያንዳንዱ ኮሚቴ ትርጉሞች ከዚያ በኋላ የአጠቃላይ ኮሚቴ ተብሎ ለሚጠራ የሰፋ የሊቃውንት ቡድን ቀረቡ። ይህ ኮሚቴ ከስድስቱ የትርጉም ኮሚቴዎች እያንዳንዱን ወክለው የመጡ ተወካዮችን ያካተተ ነበር። እነርሱም የተለያዩ የኮሚቴዎቹን ትርጉሞች በማነጻጸርና በማስማማት ሥራውን በሙሉ ገምግመዋል።

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  አራተኛ፦ ተጨማሪ ግምገማና ክለሳ፡ በአጠቃላይ ኮሚቴው የተከለሰው ቅጂ ለተጨማሪ ግምገማና ማሻሻያ ወደ የግለሰብ ኮሚቴዎች እንደገና ተልኳል። ይህ ተደጋጋሚ ሂደት ትርጉሙ ወጥና ትክክለኛ እንዲሆን ለማረጋገጥ ረድቷል።

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  አምስተኛ፦ የመጨረሻ ግምገማና ማጽደቅ፤ እያንዳንዳቸው ኮሚቴዎች ማሻሻያዎቻቸውን ካጠናቀቁ በኋላ፣ የመጨረሻው ረቂቅ ለመጨረሻ ግምገማና ማጽደቅ ወደ ጠቅላላ ኮሚቴው ቀረበ።

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  ስድስተኛ፦ የንጉሣዊ ማጽደቅና ህትመት፤ የጸደቀው ትርጉም ከዚያ በኋላ ለንጉሥ ጀምስ ፩ኛ ለማጽደቁ ቀረበ።

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  ሰባተኛ፦ ንጉሣዊ ማጽደቁን ከሰጠ በኋላ፣ ትርጉሙ በ1611 ዓ.ም. እንደ ኪንግ ጄምስ ቨርዥን (Authorized Version) የመጽሐፍ ቅዱስ ታተመ።

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> የእግዚአብሔር ቃላት ንጹሕ ቃላት ናቸው፤ በምድራዊ እቶን ውስጥ እንደ ተፈተነ ብር፥ ሰባት ጊዜ የተነጻ ናቸው። አቤቱ፥ አንተ ትጠብቃቸዋለህ፤ ከዚህ ትውልድ ለዘላለም ትጠብቃቸዋለህ። መዝሙረ ዳዊት 12፥6፣ 7።

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

በሰይጣን በእግዚአብሔር ቃል ላይ እና በዚያ እየተገለጠ በሄደው ታሪክ የተለያዩ መልእክተኞች የወከሉትን የመለያ ምልክቶች እንዲሁም ቃሉን በትክክል ለመከፋፈል ሊጠቀም የሚገባውን ትክክለኛ ዘዴ በሚመለከተው ጦርነት ውስጥ፣ የ1611 የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ በመዝሙር አሥራ ሁለት በተለይ የተለየ መለያ ምልክት ነው። በተበላሹ የካቶሊክ የእጅ ጽሑፎች አማካይነት ከተፈጠሩት የተለያዩ የሐሰት መጽሐፍ ቅዱሳት መካከል አንዱም የመዝሙር አሥራ ሁለትን መስፈርት አያሟላም። ሰባት ደረጃዎችን የወሰደው የማጥራት ሂደት እና የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት ጊዜ የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ የእግዚአብሔር “ንጹሕ ቃላት” መሆኑን ይለያያሉ። እግዚአብሔር የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስን እንደ ንጹሕ ቃሉ ለዘላለም እንደሚጠብቀው ተስፋ ይሰጣል፣ ስለዚህም የፕሮቴስታንት ተሐድሶ አራማጆች፣ ዊልያም ሚለርንም ጨምሮ፣ የተጠቀሙበትን “ታሪካዊነት” የተባለውን ዘዴ እንደሚያጸና ደግሞ ተስፋ ይሰጣል።

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

በአሥራ አራተኛው ክፍለ ዘመን፣ በThe Great Controversy መጽሐፍ ውስጥ “የተሐድሶው የጠዋት ኮከብ” ተብሎ የታወቀው ጆን ዋይክሊፍ፣ እንኳን ተራ ሰው እንኳ ይረዳው ዘንድ መጽሐፍ ቅዱሱን ወደ ቋንቋ ለመተርጎም በእግዚአብሔር ተጠቅሞበታል። እርሱም የፕሮቴስታንት ተሐድሶ መጀመሪያን የሚያመለክተውን የመንገድ ምልክት የሚያሳይ መልእክተኛ ነው።

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> “ዊክሊፍ የጀመረው ታላቅ እንቅስቃሴ፣ ሕሊናንና አእምሮን ነጻ የሚያወጣ፣ እንዲሁም ለረጅም ዘመን በሮም የድል ሰረገላ ታስረው የነበሩትን አሕዛብ ነጻ የሚያደርግ ያ እንቅስቃሴ፣ ምንጩን በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ አገኘ። እዚህ ከአሥራ አራተኛው ክፍለ ዘመን ጀምሮ እንደ የሕይወት ውኃ በዘመናት ሁሉ ሲፈስስ የኖረው የበረከት ፈሳሽ ምንጭ ነበር። ዊክሊፍ ቅዱሳት መጻሕፍትን እንደ የእግዚአብሔር ፈቃድ በመንፈስ የተገለጠ መግለጫ፣ ለእምነትና ለኑሮ የሚበቃ ሕግ መሆናቸውን በፍጹም እምነት ተቀበለ። እርሱ የሮም ቤተ ክርስቲያንን መለኮታዊና የማትሳሳት ሥልጣን እንደሆነች እንዲመለከት፣ እንዲሁም ለአንድ ሺህ ዓመታት የቆዩትን የተመሰረቱ ትምህርቶችና ልማዶች ያለ ጥያቄ በአክብሮት እንዲቀበል ተምሮ ነበር፤ ነገር ግን ከዚህ ሁሉ ዘወር ብሎ የእግዚአብሔርን ቅዱስ ቃል ለመስማት ተመለሰ። ሕዝቡ እንዲቀበሉት ያሳሰበው ሥልጣን ይህ ነበር። በጳጳሱ አማካይነት የምትናገረው ቤተ ክርስቲያን ፋንታ፣ በቃሉ አማካይነት የሚናገረው የእግዚአብሔር ድምፅ ብቻ እውነተኛ ሥልጣን መሆኑን አወጀ። እንዲሁም መጽሐፍ ቅዱስ የእግዚአብሔር ፈቃድ ፍጹም መግለጫ መሆኑን ብቻ ሳይሆን፣ ቅዱስ መንፈስ ብቻውን አተርጓሚው መሆኑንም አስተማረ፤ እንዲሁም እያንዳንዱ ሰው ትምህርቶቹን በማጥናት ግዴታውን ራሱ እንዲማር አስተማረ። እንዲህ በማድረግ የሰዎችን አእምሮ ከጳጳሱና ከሮም ቤተ ክርስቲያን ወደ እግዚአብሔር ቃል መለሰ።

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “ዊክሊፍ ከታላላቆቹ የተሐድሶ አራማጆች አንዱ ነበር። በአእምሮ ስፋት፣ በአስተሳሰብ ግልጽነት፣ እውነትን ለማቆየት ባለው ጽናት፣ እና እርስዋን ለመከላከል ባለው ድፍረት፣ ከእርሱ በኋላ በመጡት መካከል ከእርሱ ጋር የሚመጣጠኑ ጥቂቶች ብቻ ነበሩ። የሕይወት ንጽሕና፣ በትምህርትና በሥራ ውስጥ የማይደክም ትጋት፣ የማይገዛ ቅንነት፣ እና በአገልግሎቱ ውስጥ ክርስቶስን የሚመስል ፍቅርና ታማኝነት፣ ይህን የመጀመሪያውን የተሐድሶ አራማጅ ይገልጹት ነበር። ይህም ሁሉ፣ ከወጣበት ዘመን የነበረው የአእምሮ ጨለማና የሥነ ምግባር ብልሹነት ቢኖርም ነው።”

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “የዋይክሊፍ ባህርይ የቅዱሳት መጻሕፍት የማስተማርና የመለወጥ ኃይል ምስክር ነው። ያለበትን ያደረገው መጽሐፍ ቅዱስ ነበር። የራእይን ታላላቅ እውነቶች ለመረዳት የሚደረግ ጥረት ለአእምሮ ኃይላት ሁሉ አዲስነትና ብርታት ይሰጣል። አእምሮን ያሰፋል፣ ማስተዋልን ያሳልፋል፣ ፍርድንም ያበስላል። የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ከሌላ ማንኛውም ጥናት ይልቅ እያንዳንዱን ሐሳብ፣ ስሜትና ምኞት ያከብራል። የዓላማ ጽናት፣ ትዕግሥት፣ ድፍረትና ጽናት ይሰጣል፤ ባህርይን ያጠራል ነፍስንም ይቀድሳል። የቅዱሳት መጻሕፍት በትጋትና በአክብሮት የሚደረግ ጥናት፣ የተማሪውን አእምሮ በቀጥታ ከማያልቀው አእምሮ ጋር በማገናኘት፣ ዓለም ከሰው ፍልስፍና ሊሰጥ ከሚችለው እጅግ የበለጠ ብርቱና ንቁ አእምሮ ያላቸው ሰዎችን፣ እንዲሁም ከፍ ያለ መርሕ ያላቸውን ሰዎች ለዓለም ይሰጥ ነበር። ‘የቃልህ መግቢያ፣’ ይላል መዝሙረኛው፣ ‘ብርሃንን ይሰጣል፤ ማስተዋልን ይሰጣል።’ መዝሙር 119፡130።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 93፣ 94።

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

በ«ታላቁ ተጋድሎ» ውስጥ ስለ ጆን ዊክሊፍ የተሰጠውን ምስክርነት ተከትሎ፣ እህት ዋይት በመጨረሻ እስከ ማሻሻያ አራማጁ ጆን ኖክስ ድረስ የሚደርስ የታማኝ ማሻሻያ አራማጆች (የመንገድ ምልክቶች) ዝርዝር ታቀርባለች። ከስኮትላንድ ንግሥት ሜሪ ለጆን ኖክስ ያቀረበችውን አስፈላጊ ጥያቄ ትለይታለች።

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> ጆን ኖክስ ከቤተ ክርስቲያኒቱ ወጎችና ምሥጢራዊ ትምህርቶች ፊቱን አዙሮ፣ በእግዚአብሔር ቃል እውነቶች ላይ ራሱን ያበረታ ነበር፤ የዊሻርትም ትምህርት ከሮማ ኅብረት ለመለየትና ራሱን ከተሰደዱት ተሐድሶ አራማጆች ጋር ለማቆራኘት የወሰነውን ቁርጠኝነት አጽንቶት ነበር።...

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “ከስኮትላንድ ንግሥት ጋር ፊት ለፊት በተገናኘ ጊዜ፣ በእርስዋ ፊት ብዙ የፕሮቴስታንቶች መሪዎች ቅንዓታቸው ቀዝቅዞ ነበር፤ ዮሐንስ ኖክስ ግን ለእውነት ያልተንቀሳቀሰ ምስክርነት ሰጠ። በልስላሴ ሊማረክ አልቻለም፤ በማስፈራሪያም ፊት አልተሸበረም። ንግሥቲቱም በመናፍቅነት ከሰሰችው። እርሱ ሕዝቡን በመንግሥት የተከለከለችውን ሃይማኖት እንዲቀበሉ አስተምሯል፤ እንዲሁም ለተገዥዎች አለቆቻቸውን እንዲታዘዙ የሚያዝዘውን የእግዚአብሔር ትእዛዝ ተላልፏል ብላ አስታወጀች። ኖክስም በጽናት መለሰ፦ ‘እውነተኛ ሃይማኖት መነሻዋንም ሆነ ሥልጣኗን ከመኳንንት ሳይሆን ከዘላለማዊው እግዚአብሔር ብቻ እንደምትቀበል፣ እንዲሁም ተገዥዎች ሃይማኖታቸውን እንደ መኳንንታቸው ፈቃድ ለማቀናበር አይገደዱም። ምክንያቱም ብዙ ጊዜ ከሰዎች ሁሉ ይልቅ መኳንንት ራሳቸው ስለ እግዚአብሔር እውነተኛ ሃይማኖት በጣም የማያውቁ ይሆናሉና። የአብርሃም ዘር ሁሉ ለረጅም ጊዜ ተገዥዎቹ የነበሩትን የፈርዖንን ሃይማኖት ብቻ ተከትለው ቢሆን ኖሮ፣ እመቤቴ፣ እለምንሻለሁ፣ በዓለም ውስጥ ምን ሃይማኖት በኖረ ነበር? እንዲሁም በሐዋርያት ዘመን ያሉ ሁሉ የሮማ ነገሥታትን ሃይማኖት ተከትለው ቢሆን ኖሮ፣ እመቤቴ፣ እለምንሻለሁ፣ ዛሬ በምድር ላይ ምን ሃይማኖት በኖረ ነበር? … ስለዚህም፣ እመቤቴ፣ ተገዥዎች ለመኳንንታቸው ክብር እንዲሰጡ ቢታዘዙም፣ ሃይማኖታቸውን ከእነርሱ ጋር ለማስማማት እንዳልተገደዱ ልታስተውሉ ትችያላችሁ።’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> “ማርያምም እንዲህ አለች፤ ‘እናንተ ቅዱሳት መጻሕፍትን በአንድ መንገድ ትተረጉማላችሁ፤ እነርሱም [የሮማውያን አስተማሪዎች] በሌላ መንገድ ይተረጉማሉ፤ እንግዲህ ማንን ልመን እመን፤ ዳኛስ ማን ይሁን?’”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘በቃሉ ውስጥ በግልጽ የሚናገረውን እግዚአብሔር ታምናላችሁ፥’ ሲል ተሃድሶ አራማጁ መለሰ፤ ‘ከቃሉም የሚያስተምራችሁ በላይ ይህንም ወይም ያንን አታምኑ። የእግዚአብሔር ቃል በራሱ ግልጽ ነው፤ በአንድም ስፍራ ግርዶሽ ቢኖር፥ ፈጽሞ ከራሱ ጋር የማይቃረን መንፈስ ቅዱስ ያንኑ በሌሎች ስፍራዎች ይበልጥ ግልጽ አድርጎ ይገልጠዋል፤ ስለዚህም በግትርነት የሚያውሩ ካልሆኑ በቀር ለማንም ጥርጥር አይቀርም።’ እነዚህ ነበሩ ፍርሃት የሌለበት ተሃድሶ አራማጅ በሕይወቱ አደጋ ላይ እያለ በንጉሥነት ጆሮ ውስጥ የተናገራቸው እውነቶች። በዚያው ያልተናወጠ ድፍረት እስከ ስኮትላንድ ከጳጳስነት ነፃ ድረስ እየጸለየና የጌታን ጦርነቶች እየተዋጋ በዓላማው ጸንቶ ቀጠለ።” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

በተሐድሶው ታሪክ ውስጥ በተሐድሶ አድራጊውና በንግሥቲቱ መካከል የተካሄደው ግንኙነት፣ ሰይጣን መጽሐፍ ቅዱስን፣ ተሐድሶ አድራጊዎችን እና የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴን ለመስራት ያደረገውን ጥረት የሚለይ ሦስተኛውን ክር ያበራል። ዮሐንስ ለንግሥቲቱ የሰጠው መልስ፣ ትክክለኛው የትርጓሜ ዘዴ “ሂስቶሪሲዝም” መሆኑን ነበር፤ ይህም በአንድ የትንቢታዊ ታሪክ መስመር ላይ ያለው ነገር በመንፈስ ቅዱስ ከሌላ የትንቢታዊ ታሪክ መስመር ጋር በመነጻጸር እንዲብራራ በሚታመን መሠረት ላይ የተመሠረተ ነው።

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

ብርሃኑ በጨለማ ውስጥ ተከፍቶ ነበር። ዊክሊፍና ቀደምት ተሐድሶ አራማጆች እስከ ሚለራዊ ታሪክ ድረስ በ“ታሪካዊነት” ተሰይሞ የሚጠራ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴ ተጠቅመዋል። የመጽሐፍ ቅዱሳዊው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴ ታሪክ ብዙ ጊዜ ችላ የሚባል ቢሆንም፣ ነገር ግን ሰው ሚለር እና ከዚያ በኋላ Future for America የተቀበሉትን የትንቢት ትርጓሜ ደንቦች አስፈላጊነት በእውነት ለማየት ከፈለገ ይህን ማወቅ አስፈላጊ ነው።

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

እህት ዋይት እንደ እግዚአብሔር በስም የተለዩ ሕዝቦች የምታመለክታቸው ቤተ ክርስቲያናት ሁለት ብቻ ናቸው፤ እነርሱም የቀድሞ እስራኤል እና የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ናቸው።

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> «ለምን የእግዚአብሔር ሕዝብ ተብለን እንጠራ የሚያስከትሉት ምክንያቶች ደጋግመው ሊነገሩ ይገባል። ዘዳግም 4:1–13» Manuscript Releases, ቅጽ 8, 426።

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

«የሐዋርያት ቤተ ክርስቲያን» እና በጳጳሳዊ ጨለማ ዘመን በምድረ በዳ የነበረችው ቤተ ክርስቲያን ፈጽሞ በእግዚአብሔር ስም የተሰየሙ ሕዝቦች ተብለው አልተጠሩም፤ ምክንያቱም ይህ ቃል (ትርጉሙም ስም መሰጠት ማለት ነው) የእግዚአብሔር ሕግ ተቀማጭ ጠባቂዎች የመሆን ኃላፊነት የተሰጣትን ቤተ ክርስቲያን ይወክላል፤ እንዲሁም ከአድቬንቲዝም ጋር በተያያዘ የእግዚአብሔር ትንቢታዊ እውነቶች ተቀማጭ ጠባቂዎች መሆን ይገባቸው ነበር።

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “በዚህ ዘመን እግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያኑን እንደ ጥንታዊቱ እስራኤል በምድር ላይ ብርሃን ሆና እንድትቆም ጠርቶአታል። በእውነት ኃያል መለያ ሰይፍ፣ በመጀመሪያው፣ በሁለተኛው፣ እና በሦስተኛው መላእክት መልእክቶች፣ ከቤተ ክርስቲያናትና ከዓለም ለይቶ ወደ ራሱ ቅዱስ ቅርበት አምጥቶአቸዋል። የሕጉ አደራ ጠባቂዎች አድርጎአቸዋል፣ ለዚህም ዘመን የተሰጡትን ታላላቅ የትንቢት እውነቶች ለእነርሱ አደራ ሰጥቶአቸዋል። ለጥንታዊቱ እስራኤል እንደ ተሰጡት ቅዱሳን ቃሎች፣ እነዚህም ለዓለም ሊገለጡ የሚገባቸው ቅዱስ አደራ ናቸው። የራእይ 14 ሦስቱ መላእክት የእግዚአብሔርን መልእክቶች ብርሃን የሚቀበሉና በምድር ሁሉ ርዝመትና ስፋት ሁሉ ማስጠንቀቂያውን ለማሰማት እንደ ወኪሎቹ የሚወጡትን ሕዝብ ይወክላሉ።” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ዊልያም ሚለር የእግዚአብሔርን ትንቢታዊ እውነቶች ለመክፈት የተመረጠውን መልእክተኛ ይወክል ነበር፤ እነዚያም እውነቶች በ1844 አንድን ሕዝብ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የተከፈተው ደጅ ሲመሩ፣ እግዚአብሔር የእግዚአብሔርን ሕግ ከዚያ ከፈተ። ዋይክሊፍ መጽሐፍ ቅዱስን በመክፈትና የፕሮቴስታንት ተሐድሶን መጀመሪያዎች በማፍራት የመንገድ ምልክት ነው፤ ነገር ግን እርሱ ደግሞ “የትንቢት ታላላቅ እውነቶች” ለመመስረት የእግዚአብሔር ሥራ የመንገድ ምልክት ነው። ዮሐንስ ዋይክሊፍ በፓፋሲው የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመት አገዛዝ ታሪክ ውስጥ የተለየ የማለዳ ኮከብ ነበር። ሥራው በአሥራ አራተኛው ክፍለ ዘመን ተጀመረ፤ ከዚያም በአሥራ ሰባተኛው ክፍለ ዘመን የዚያ ትንቢታዊ መስመር ሌላ የመንገድ ምልክት በ1611 የኪንግ ጀምስ መጽሐፍ ቅዱስ ማበርታት ነበር። በዚያ መስመር ላይ በመጨረሻ ወደ ሚለር የትንቢት ትርጓሜ ደንቦች የመንገድ ምልክት እንደምንደርስ ነው። ሚለር በዚያ የእውነት መስመር ውስጥ የመንገድ ምልክት ነው፥ ደንቦቹም እንዲሁ ናቸው። ደንቦቹ በAdventism መጨረሻ ላይ Prophetic Keys በመታተሙ የተወከለውን የመንገድ ምልክት ይመሰክራሉ።

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

የሚለር ደንቦች በትንቢታዊ ታሪክ መስመር ውስጥ የመንገድ ምልክት እንደነበሩ—ይህም የመጽሐፍ ቅዱስን የመጀመሪያና ትክክለኛ ጽሑፎች ለመጠበቅ የተፈጸመውን ሥራ እንዲሁም የመጽሐፍ ቅዱስን እውነተኛ ግንዛቤ የመክፈት ሥራ የሚወክሉ መሆናቸውን፣ እናም ይህ ደግሞ ተሐድሶ አራማጆች “ታሪካዊነት” ተብሎ የሚጠራውን ቅዱስ የጥናት ዘዴ እንዲረዱና እንዲጠቀሙበት እንዲመሩ ያስፈለገ እንደነበረ—ካልተረዳን፣ በአድቬንቲዝም መጨረሻ የሦስተኛውን መልአክ ብርሃን ከማቅረብና ከመጠበቅ ሥራ ጋር የተያያዙ ትንቢታዊ እውነቶችን ለመለየት የሚያስፈልገን መረጃ እናጣለን። ስለዚህ ምክንያት፣ የዚያን የታሪክ መስመር አጭር ቅኝት ማድረግ አስፈላጊ ነው።

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“ፕሮቴስታንት” የሚለው ቃል ያለው ብቸኛው እውነተኛ ትርጉም ሮማን መቃወም ነው። አንድ ቤተ ክርስቲያን ሮማን መቃወም ካቆመች ከእንግዲህ በኋላ ፕሮቴስታንት አይደለችም፤ ከዚያም የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት እንደ ጣሉት ፕሮቴስታንቶች የሮማ ልጅ ትሆናለች። ከካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን የወጡት ፕሮቴስታንቶች “መሪ ቃል” ሆኖ የተቀበሉት ዋና ግንዛቤ “መጽሐፍ ቅዱስ እና መጽሐፍ ቅዱስ ብቻ” የሚለው ነበር። ነገር ግን ታሪክ መጽሐፍ ቅዱስ በትክክል ሊከፈል እንደሚገባ ይመሰክራል።

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> ራስህን በእውነት ቃል ትክክለኛ ለማካፈል የማያፍር ሠራተኛ፣ ለእግዚአብሔርም የተፈቀደ ሰው ለመሆን ትጋ። ነገር ግን ከርኩስና ከከንቱ ንግግሮች ራቅ፤ እነርሱ ወደ ይበልጥ ኃጢአት ያድጋሉና። 2 ጢሞቴዎስ 2፡15፣ 16።

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

ፕሮቴስታንቶች የእውነትን ቃል በትክክል ለመከፋፈል በጥረታቸው እንዲጠቀሙበት የተመሩት የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴ “ሂስቶሪሲዝም” ነው። ያ ዘዴ ሰይጣን እንዲያጠቃው በተለይ የተነጣጠረና ከባድ ኢላማ ነበር፤ እርሱም አጠቃው።

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ክርስትና ምን እንደሆነ፣ እውነት ምን እንደሆነ፣ የተቀበልነው እምነት ምን እንደሆነ፣ የመጽሐፍ ቅዱስም መመሪያዎች—ከሁሉ የላቀው ሥልጣን የተሰጡን መመሪያዎች—ምን እንደሆኑ ራሳችን ልናውቅ ይገባናል።” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

ሪፎርመሮች እስከ ዊልያም ሚለር ድረስና እርሱንም ጨምሮ የተጠቀሙበትን መጽሐፍ ቅዱሳዊ የትርጓሜ ዘዴ ማፍረስ በተለይ በአሥራ አምስተኛው ክፍለ ዘመን ፍራንሲስኮ ሪቤራ (1537–1591) ተብሎ በሚጠራ አንድ የኢየሱሳውያን ምሁር እንደ ጀመረ ይገለጻል፤ እርሱም ወደፊትነታዊ ትርጓሜን በሕዝብ ዘንድ እንዲሰፋ ያደረገ ሰው እንደሆነ ይቈጠራል። እርሱ በራእይ መጽሐፍ ላይ አስተያየት ጻፈ፤ በዚያም ትንቢቶቹን ከታሪካዊ አውድ የሚያርቅ ወደፊትነታዊ ትርጓሜ አቀረበ። ሪቤራ ይህን የትርጓሜ ዘዴ የፈጠረው የታሪካዊነት ዘዴ ሁልጊዜ የሚያመነጨውን እውነት ለመቃወም ነበር። ያም እውነት የሮም ጳጳስ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የተናገረው የክርስቶስ ተቃዋሚ እንደሆነ ነበር።

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

በአሥራ ሰባተኛውና በአሥራ ስምንተኛው ምዕተ ዓመታት ፕሮቴስታንቲዝም የሪቤራን ሐሰተኛ ሥነ-ዘዴ ሰይጣናዊና የማይታመን መሆኑን እንዳወቀ በሰነድ ማረጋገጥ ይቻላል። በዚያ ታሪክ ውስጥ ያሉት ፕሮቴስታንቶች የኢየሱሳዊውን ምሁር “የማይቀደሱና ከንቱ ንግግሮች” በመቃወም መጻሕፍትንና ትራክቶችን ጻፉ። ነገር ግን በ1909 ትሮጃን ፈረሱ የሆነው ስኮፊልድ ሪፈረንስ ባይብል ታተመ፤ በመጽሐፍ ቅዱሱም የግርጌ ማስታወሻዎች ውስጥ የተካተቱት ማጣቀሻዎች በሪቤራና ማኑኤል ላኩንዛ (1731–1801) ተብሎ በሚጠራ ሌላ ኢየሱሳዊ ትምህርቶች ላይ የተመሠረቱ ነበሩ። ላኩንዛ በJuan Josafat Ben-Ezra የብዕር ስም ጻፈ፤ The Coming of the Messiah in Glory and Majesty ተብሎ የተሰየመ መጽሐፍም አሳተመ። ከእርሱ በፊት እንደነበረው ሪቤራ ሁሉ፣ ይህ መጽሐፍ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ባሉት ትንቢቶች ፍጻሜ ላይ ቀጥተኛ ጥቃት ነበር።

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

ሰይጣን በውዥንብር ሊያጨልምበት የሚያስፈልገው መልእክት ከራእይ መጽሐፍ የሚመጣው የመጨረሻው የማስጠንቀቂያ መልእክት መሆኑን ያውቅ ነበር። የሁለቱን የኢየሱሳውያን ካህናት ርኩስና ከንቱ ንግግሮች በScofield Reference Bible ውስጥ ባሉት ማጣቀሻዎች ውስጥ ማካተቱ ሰይጣን ከሃዲ ፕሮቴስታንቶችን የኢየሱሳውያንን ዘዴዎች እንዲቀበሉ መርቶአቸው ከዚህም የተነሣ ለእውነት ዕውር እንዲሆኑ አደረገ። ሰይጣን ይህን ያከናወነው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የክርስቶስ ተቃዋሚ ማን እንደሆነ በግልጽ ለመለየት ያለውን እድል ያስወግዱ የነበሩ በርካታ የካቶሊክ ትንቢታዊ አብነቶችን በማስገባት ነበር። ለሰይጣንም ይህ ማታለል አስቸጋሪ አልነበረም፤ ምክንያቱም ፕሮቴስታንቶቹ እ.ኤ.አ. በ1843 የሚለርን መልእክት በመከልከላቸው አስቀድመው ወደ ሮማ ቤተ ክርስቲያን ተመልሰው ነበር።

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

በክርስቶስ ከተሰቀለ በኋላ በመጀመሪያዎቹ ጥቂት ምዕተ ዓመታት የጀመረውን የሰይጣን በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ የሰነዘረውን ጥቃት የሚመዘግቡ በርካታ መጻሕፍትና ጽሑፎች ባለፉት ዓመታት ታትመዋል። ያ ጥቃት የሐሰት መጽሐፍ ቅዱሶችን ለማፍራት የተጭበረበሩ የእጅ ጽሑፎች ወደ ተዋወቁበት ደረጃ ደረሰ። ሰይጣን ደግሞ በሕይወታቸው ሳሉ የእግዚአብሔርን ቃል ለማጽናት የተነሱትን አብዮተ ሃይማኖት አራማጆች እንዲሁም እነዚያ አራማጆች ከሞቱ በኋላም ጥቃት ሰነዘረባቸው።

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

እስቲ ዘመናዊ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ታሪክ ጸሐፊዎችና ነገረ መለኮት ምሁራን የዊልያም ሚለርን ጉዳይ እንዴት እንደሚያቀርቡት ብቻ አስቡ። አጥንቶቹን ከመቃብሩ አውጥተው ወደ ሚሲሲፒ ወንዝ እንደጣሉአቸው ያህል ነው።

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “ዊልያም ሚለር የሰይጣንን መንግሥት እያናወጠ ነበር፥ እናም የጠላት አለቃ የመልእክቱን ውጤት ለመቃወም ብቻ ሳይሆን መልእክተኛውን ራሱንም ለማጥፋት ፈለገ። አባት ሚለር የቅዱሳት መጻሕፍትን እውነት በተግባራዊ መልኩ በሰሚዎቹ ልብ ላይ ሲተገብር፥ ልክ እንደ አይሁድ በክርስቶስና በሐዋርያቱ ላይ ቁጣ እንደተነሣ፥ የክርስቲያን ነን ባዮችም በእርሱ ላይ ቁጣ ተቀጣጠለ። የቤተ ክርስቲያን አባላት ዝቅተኛ የሆኑትን የሕዝብ ክፍሎች አነሣሡ፥ እናም በብዙ ጊዜያት ጠላቶች ከመሰብሰቢያው ስፍራ ሲወጣ ሕይወቱን ለመውሰድ ሴራ አደረጉበት። ነገር ግን ቅዱሳን መላእክት በሕዝቡ መካከል ነበሩ፥ ከእነዚህም አንዱ በሰው አምሳል የጌታን ይህን አገልጋይ ክንድ ይዞ ከተቈጡት ሕዝብ መካከል በደህንነት መራው። ሥራው ገና አልተፈጸመም ነበር፥ ስለዚህም ሰይጣንና መልእክተኞቹ በዓላማቸው ተስፋ ቈረጡ።” መንፈስ የትንቢት፣ ቅጽ 4፣ 219።

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

እነዚያ ተመሳሳይ ሁለት የአድቬንቲዝም ምድቦች (የሥነ መለኮት ሊቃውንትና የታሪክ ምሁራን) ሚለር ያቀረባቸውን ደንቦች ትክክለኛነት እንዴት እንዳቃለሉና እንደሸፈኑ ተመልከቱ፤ እህት ዋይት እነዚህ ደንቦች በእውነት የሦስቱን መላእክት መልእክቶች የሚያውጁ ሁሉ እንደሚጠቀሙባቸው አሳውቀናል።

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “የሦስተኛውን መልአክ መልእክት በማወጅ ሥራ የተሰማሩ ሰዎች፣ አባት ሚለር የወሰደውን ተመሳሳይ እቅድ መሠረት አድርገው ቅዱሳት መጻሕፍትን እየመረመሩ ነው። አባት ሚለር Views of the Prophecies and Prophetic Chronology በተሰኘው ትንሽ መጽሐፍ ውስጥ፣ ለመጽሐፍ ቅዱስ ጥናትና ትርጓሜ የሚሆኑትን የሚከተሉትን ቀላል ነገር ግን ጥበብ የተሞላባቸውን እና አስፈላጊ ሕጎች ይሰጣል፦”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[ደንቦች አንድ እስከ አምስት ተጠቅሰዋል።]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “ከላይ ያለው ከእነዚህ ሕጎች አንድ ክፍል ነው፤ እናም በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናታችን ውስጥ የተቀመጡትን መርሆች ለመጠንቀቅ ሁላችንም መልካም እናደርጋለን።” Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

ከእግዚአብሔር ቃል እድገትና መመስረት ጋር የተያያዙትን የትንቢታዊ ታሪክ መስመር ሦስቱን ክሮች ሳይመረመሩ፣ ዊልያም ሚለርን በመልእክቱ አቀራረብ በኤልያስ የተመሰለው መልእክተኛ እንደሆነ፣ በጻድቃን ትንሣኤ ሚለር እንደሚነሣ በተሰጠው وعدة ውስጥ እንደ ሙሴ፣ እና እርሻውን ትቶ የኤልያስን መልእክት ለማገልገል ባሳየው ፈቃደኝነት እንደ ኤልሳዕ የሚያቆም አንድ ታላቅ ምስክርነት ያለውን ጠቀሜታ ማየት አይቻልም። እህት ዋይት እነዚህን ሦስቱን የመጽሐፍ ቅዱስ ጀግኖች ሁሉ ዊልያም ሚለርን እንደሚወክሉ ትለያያለች፤ እርሱ ግን አሁን በዘመናዊ አድቬንቲስት ሥነ መለኮት ምሁራንና ታሪክ ጸሐፊዎች ዘንድ ከአሥራ ስምንተኛው ክፍለ ዘመን የመጣ ብቻ “ድሀ የእርሻ ልጅ” እንደነበረ ተቆጥሮ ይወሰዳል።

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

ዊልያም ቲንዴል በዚህ የትንቢታዊ ታሪክ መስመር ውስጥ የተነሱት ከብዙ ተሐድሶ አራማጆች አንዱ ነበር። በዚህ መንገድ ለመናገር ብፈቀድልኝ፣ ከተገናኛቸው የጳጳሱ መልእክተኞች ጋር የነበረው “የተልእኮ መግለጫ” እንዲህ የሚል ነበር፤ “ማረሻውን የሚነዳውን ብላቴና ከእናንተ ይልቅ ከቅዱሳት መጻሕፍት የበለጠ እንዲያውቅ አደርጋለሁ።” ዊልያም ሚለር ማረሻውን የሚነዳው የእርሻ ብላቴና ነበር፣ እርሱም የቲንዴልን ትንቢት ፈጸመ።

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

ይህ መግቢያ እስከ አሁን ድረስ ያቀረብነውን ነገር ለመደገፍ ሊቀርብ የሚችለውን ታሪክ ሁሉ በተመለከተ እጅግ በጣም ቀለል ተደርጎአል። አሁን ግን ሚለርን እንደ መለያ ድንጋይና እንደ መልእክተኛ ወደ መመልከት እንድንመለስ የአልፋና ኦሜጋ አንዳንድ ፊርማዎችን እንመለከታለን።

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

መጽሐፈ ዳንኤል ከሁለት መጻሕፍት የተዋቀረ የአንድ መጽሐፍ መጀመሪያ ነው። የዚያ መጽሐፍ ፍጻሜ ደግሞ መጽሐፈ ራእይ ነው። ምንም እንኳ ሁለት የተለዩ መጻሕፍት ቢሆኑም፣ በአንድነት ግን አንድ መጽሐፍን ይወክላሉ።

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

ከብዙ ዓመታት በፊት፣ በሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ጠቅላላ ጉባኤ የመጽሐፍ ቅዱስ ምርምር ተቋም ውስጥ ከሚሠራ ታዋቂ የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ሥነ መለኮት ባለሙያ ጋር በሕዝብ ፊት ግንኙነት ነበረኝ። ይህ ሥነ መለኮት ባለሙያ ስለ ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ የመጨረሻዎቹ ስድስት ቁጥሮች ያለኝን ግንዛቤ፣ እንዲሁም በዳንኤል መጽሐፍ ያለውን “ዘወትር” ስለሚመለከት ግንዛቤዬን ለማስተካከል እየሞከረ ነበር። በእኛ መካከል የነበረው ይህ ግንኙነት ለአንድ የጊዜ ክፍል የተዘረጋ ነበር፤ ምክንያቱም እርሱ አንድ ጽሑፍ አቀረበ፣ እኔም ምላሽ ሰጠሁበት፤ ከዚያም እርሱ ደግሞ መልስ ሰጠ፣ እኔም በእርግጥ ሐሳቤን መልሼ አቀረብሁ፣ እንዲሁም ቀጠለ። በዚህ ግንኙነት ውስጥ በጠቅላላ ጉባኤ ውስጥ በሚሠራበት ኮሚቴ ውስጥ ስለ ዳንኤል መጽሐፍ ባለሙያው እርሱ እንደሆነ ተነግሮኝ ነበር፤ እንዲሁም ከሥራ ባልደረቦቹ አንዱ ደግሞ ስለ ራእይ መጽሐፍ ቋሚ ባለሙያ እንደሆነ ተቆጥሮ ነበር። በእኛ ግንኙነቶች ውስጥ ከራእይ መጽሐፍ ጋር የተያያዙ ነጥቦችን ሊመለከት አልፈለገም፤ ነገር ግን ወደ ባልደረባው ማመልከትን መረጠ። ውይይቱን በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ብቻ ለመጠበቅ ፈለገ።

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

እህት ዋይት ዳንኤልና ራእይ አንድ መጽሐፍ መሆናቸውን በግልጽ ትናገራለች። በዚያ ደረጃ እነርሱ መጽሐፍ ቅዱስን ይወክላሉ፤ እርሱም ከሁለት መጻሕፍት፣ ከአሮጌውና ከአዲሱ የተዋቀረ አንድ መጽሐፍ ነው። እህት ዋይት ደግሞ አንዲት መጽሐፍ ብላ የምትቆጥረውን አሮጌውን መጽሐፍ ብቻ የምትመለከተውን የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን በተመለከተ ትናገራለች፤ እንዲሁም አሮጌውን መጽሐፍ የሚንቁ ሰዎችን በተመለከተ ደግሞ ትናገራለች፥ ምክንያቱም እነርሱ አዲሱን መጽሐፍ ብቻ ይረዳሉ ወይም ለመረዳት ፈቃደኞች የሆኑት አዲሱን ብቻ ነው። በመንፈስ የተነሣ ምስክርነቷ የሚለው፣ አዲሱን ብቻ ከተቀበልህ አሮጌውን ትጥላለህ፤ እንዲሁም በተቃራኒው ደግሞ እንዲሁ ነው። አንድ የሥነ መለኮት ምሁር ራሱን የዳንኤል ባለሙያ ነኝ፣ ነገር ግን የራእይ አይደለሁም ብሎ ማስረገጥ፣ የብሉይ ኪዳንን ብቻ የሚቀበለውን የአይሁድ አስተሳሰብ መድገም ነው፤ ያም ጠባብ አመለካከት አይሁድን ወዴት እንደወሰዳቸው እናውቃለን። በጉዳዩ በማናቸውም ወገን መቆም፤ አሮጌውን ተቀብሎ አዲሱን አለመቀበል ወይም አዲሱን ተቀብሎ አሮጌውን አለመቀበል፣ ጠቅላላውን ምስክርነት መጣል ነው።

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> “አዳኙ እነዚህን ነገሮች እንደ ተረዱ ደቀ መዛሙርቱን ጠየቃቸው። እነርሱም፣ ‘አዎን፥ ጌታ ሆይ’ ብለው መለሱ። እርሱም አላቸው፣ ‘ስለዚህ ለመንግሥተ ሰማያት የተማረ ጸሐፊ ሁሉ፣ ከመዝገቡ አዲስና አሮጌ ነገር እንደሚያወጣ እንደ ቤት ባለቤት ሰው ነው።’ በዚህ ምሳሌ ኢየሱስ፣ ከእርሱ የተቀበሉትን ብርሃን ለዓለም የመስጠት ሥራ የተጣለባቸውን ሰዎች ኃላፊነት በደቀ መዛሙርቱ ፊት አቀረበ። በዚያን ጊዜ በሕልውና ያለው ቅዱስ መጽሐፍ ሁሉ ብሉይ ኪዳን ብቻ ነበር፤ ነገር ግን ለጥንቶቹ ብቻ አልተጻፈም፤ ለዘመናት ሁሉና ለሕዝቦች ሁሉ ነበር። ኢየሱስ የትምህርቱ አስተማሪዎች በትንቢት የተነገረው መሲሕ እርሱ እንደሆነ የሚያጸና እና የተልእኮውንም ባሕርይ ለዓለም የሚገልጥ ያንን ብርሃን በብርቱ ትጋት በብሉይ ኪዳን ውስጥ እንዲፈልጉ ይወድ ነበር። ብሉይ ኪዳንና አዲስ ኪዳን የማይለያዩ ናቸው፥ ሁለቱም የክርስቶስ ትምህርቶች ናቸውና። ብሉይ ኪዳንን ብቻ የሚቀበሉ አይሁድ ትምህርት ለድነት አይደለም፥ ምክንያቱም ሕይወቱና አገልግሎቱ የሕጉንና የትንቢቶቹን ፍጻሜ የሆነውን አዳኝ ይጥላሉና። እንዲሁም ብሉይ ኪዳንን የሚጥሉ ሰዎች ትምህርት ደግሞ ለድነት አይደለም፥ ስለ ክርስቶስ ቀጥተኛ ምስክርነት የሆነውን ይጥላልና። ጥርጣሬ ያደረባቸው ሰዎች ብሉይ ኪዳንን በማሳነስ ይጀምራሉ፤ ከዚያም የአዲስ ኪዳንን ትክክለኛነት ለመካድ ሌላ እርምጃ ብቻ ይቀራል፤ እንዲሁም ሁለቱም ይጣላሉ።”

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “አይሁድ ክርስቲያናዊው ዓለም ለትእዛዛት አስፈላጊነት፣ እንዲሁም ግዴታ ያለበትን የሰንበት ሕግ በማሳየት ረገድ እጅግ ትንሽ ተጽዕኖ አላቸው፤ ምክንያቱም የቀደሙትን የእውነት መዝገቦች ሲያወጡ፣ በኢየሱስ የግል ትምህርቶች ውስጥ ያሉትን አዲሶቹን ወደ ጎን ይጥላሉና። በሌላ በኩል፣ ክርስቲያኖች አይሁድ የክርስቶስን ትምህርቶች እንደ መለኮታዊ ጥበብ ቃል እንዲቀበሉ ተጽዕኖ ማሳደር ያልቻሉበት ከሁሉ የበለጠ ጠንካራ ምክንያት፣ የቃሉን መዝገቦች ሲያወጡ በሙሴ አማካይነት የእግዚአብሔር ልጅ ቀደምት ትምህርቶች የሆኑትን የብሉይ ኪዳን ባለጠግነቶች በንቀት ስለሚመለከቱአቸው ነው። ከሲና የታወጀውን ሕግ፣ እና በኤደን ገነት የተመሠረተውን የአራተኛው ትእዛዝ ሰንበት ይጥላሉ። ነገር ግን የክርስቶስን ትምህርቶች የሚከተል የወንጌል አገልጋይ፣ ለሕዝቡ በእውነተኛ ብርሃናቸው እንዲያቀርባቸው እንደ ማይለያይ አንድ ሙሉ ነገር—አንዱ በሌላው ላይ የተመሠረተና ሌላውንም የሚያበራ—የብሉይንም ሆነ የአዲስን ኪዳን ፍጹም እውቀት ያገኛል። እንዲሁም፣ ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን እንዳስተማራቸው፣ ከመዝገባቸው ‘አዲስና አሮጌ ነገሮችን’ ያወጣሉ።” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

ከዚህ በፊት የተሰጠው ምክር ለሎዶቅያ አድቬንቲስቶች ሌላ አተገባበር አለው። መጽሐፍ ቅዱስን በሙሉ፣ የብሉይንም የአዲስንም ኪዳናት እንደሚያምኑ ሲናገሩ፣ ሆኖም የትንቢትን መንፈስ መቃወም፣ አንድን ምስክር ብቻ ከመቀበል ጋር በትክክል አንድ ዓይነት ጉድጓድ ነው። እውነትን ለማቋቋም ሁለት ምስክሮች ያስፈልጋሉ፤ ስለዚህ እውነትን በአንድ ምስክር ማቋቋም የማይቻል ነው፤ ማንኛውም ሰው ይህን ለማድረግ ቢሞክር፣ ሁለቱንም ምስክሮች እየጣለ ነው፤ እምነታቸውንም ‘ግማሽ-እውነቶች’ ተብሎ በሚጠራው ላይ እየመሠረቱ ነው።

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

አሁን ከ2023 ዓ.ም. ሐምሌ ጀምሮ ሲወጡ ከነበሩት የመጀመሪያ ጽሑፎች አንዱ ውስጥ የነበረውን ጥያቄ እደግመዋለሁ። ጥያቄው፣ “ከ1863 ጀምሮ ከአድቬንቲዝም የወጣው አዲስ ብርሃን ምንድን ነው?” የሚል ነው። መልሱ በቀላሉ፣ “ምንም የለም።”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት አንድ ናቸው። አንዱ ትንቢት ነው፣ ሌላው ግልጠት ነው፤ አንዱ የታተመ መጽሐፍ ነው፣ ሌላው የተከፈተ መጽሐፍ ነው። ዮሐንስ ነጎድጓዶቹ የተናገሩትን ምስጢራት ሰማ፣ ነገር ግን እነርሱን እንዳይጽፍ ታዘዘ።” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

አልፋና ኦሜጋ ስለዚህ ዳንኤል መጀመሪያው እንደሆነ ራእይም የመጨረሻው እንደሆነ ያመለክታል። ዳንኤል የአድቬንቲዝምን መጀመሪያ ይወክላል፥ ራእይም የአድቬንቲዝምን ፍጻሜ ይወክላል።

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “የራእይ መጽሐፍ የታተመ መጽሐፍ ነው፣ ነገር ግን ደግሞ የተከፈተ መጽሐፍ ነው። በዚህ መጽሐፍ በዚህ ምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት ውስጥ ሊፈጸሙ ያሉ ድንቅ ክስተቶች ተመዝግበዋል። የዚህ መጽሐፍ ትምህርቶች ግልጽ ናቸው፤ ምሥጢራዊና የማይገቡ አይደሉም። በውስጡ በዳንኤል እንዳለው ያው የትንቢት መስመር ተነስቷል። እግዚአብሔር አንዳንድ ትንቢቶችን ደግሞ ደግሞ አስደግሟል፤ በዚህም ለእነርሱ አስፈላጊ ትኩረት ሊሰጥ እንዳለበት አሳይቷል። ጌታ ታላቅ ጠቀሜታ የሌላቸውን ነገሮች አይደግምም።” Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

በአድቨንቲዝም መጀመሪያ፣ በአድቨንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶ በሆኑት፣ በ1798 የተፈቱት እነዚያ በጣም ቁልፍ ጥቅሶች ውስጥ፣ ኢየሱስ ራሱን “ፓልሞኒ” ማለትም ድንቅ ቆጣሪ እንደ ሆነ ገለጠ። በአድቨንቲዝም መጨረሻ ግን፣ ኢየሱስ ራሱን “አልፋና ኦሜጋ” ማለትም ድንቅ ቋንቋ ተናጋሪ—የእግዚአብሔር ቃል—እንደ ሆነ ያስተዋውቃል። ስለዚህ፣ የአድቨንቲዝም መጀመሪያና የመጀመሪያው መልአክ መልእክት “በጊዜ ላይ የተንጠለጠሉ” ነበሩ። በአድቨንቲዝም መጨረሻ ግን፣ የሦስተኛው መልአክ መልእክት በቃሉ ላይ የተንጠለጠለ ይሆናል።

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

የአድቬንቲዝም መጀመሪያና መጨረሻ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ታሪክ ውስጥ ይፈጸማሉ፤ ስለዚህም በዩናይትድ ስቴትስ መጀመሪያና መጨረሻ ወቅት ውስጥ ይከሰታሉ። የዩናይትድ ስቴትስ ትንቢታዊ ታሪክ የሪፐብሊካኒዝምና የፕሮቴስታንቲዝም ሁለቱ ቀንዶች ታሪክ ነው። በዚያ ታሪክ መደምደሚያ ላይ እነዚያ ሁለቱ ቀንዶች ከበግ ወደ ዘንዶ ተለውጠው ይሆናሉ። ሪፐብሊካኒዝም ወደ ዲሞክራሲ ይለወጣል፤ ፕሮቴስታንቲዝምም ወደ ከሃዲ ፕሮቴስታንቲዝም ይለወጣል። ለዩናይትድ ስቴትስ የምሕረት ጊዜ ጽዋ ወደ መጨረሻው መቅረብ ሲጀምር፣ እንደ አሁኑ እየሆነ እንዳለው፣ የከሃዲ ሪፐብሊካኒዝምና የከሃዲ ፕሮቴስታንቲዝም ሁለቱ ቀንዶች ለአውሬው ምስል ይሠራሉ፤ በዚህም ቤተ ክርስቲያንንና መንግሥትን ወደ አንድ ዘንድ የሚናገር ቀንድ ያዋህዳሉ። ነገር ግን እግዚአብሔር ያለ ምስክር አይቀርም፤ ምክንያቱም ዩናይትድ ስቴትስን ወደ መደምደሚያዋ በማምጣት ሂደት ውስጥ፣ በዩናይትድ ስቴትስ ያለውን የአውሬውን ምስል ለመቃወም፣ ከዚያም በኋላ መላውን ዓለም የሚጋፈጠውን የአውሬውን ምስል ለመቃወም፣ እውነተኛውን የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ ያስነሣል። በዩናይትድ ስቴትስ መጨረሻ የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ መነሣቱ፣ በዩናይትድ ስቴትስ መጀመሪያ የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ በተነሣበት ተመሳሳይ ታሪካዊ አወቃቀር ውስጥ ይፈጸማል። የቀድሞ ኪዳን ሕዝብ ይታለፋል፤ አዲስ ሕዝብም አዲሱ የኪዳን ሕዝብ ይሆናል። ከፀሐይ በታች አዲስ ነገር የለም።

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

አልፋንና ኦሜጋን ለመገምገም በሚለራይት ታሪክ ውስጥ የተረዱና የቀረቡትን የዘመን ትንቢቶች ስንጠቀም፣ እነርሱ አንድና ያው እንደሆኑ እናገኛለን። እያንዳንዱ የዘመን ትንቢት ትንቢቱ ከሚታወጅበት ታሪክ ጋር ይጀምራል፥ እናም ያ ታሪክ ሁልጊዜ ትንቢቱ ከሚፈጸምበት ታሪክ አምሳል ይሆናል።

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመት ትንቢት ታሪክ በ457 ዓ.ዓ. በሦስተኛው አዋጅ ተጀምሮ በ1844 ኦክቶበር 22 በሦስተኛው መልአክ መልእክት ተፈጸመ። ወደ ሦስተኛው አዋጅ መምጣት እየተቃረበ ሳለ፣ ነገር ግን ሳይደርስ፣ መቅደሱንና ኢየሩሳሌምን የመሥራት ሥራ ተከናወነ። እንዲሁም በተመሳሳይ ሁኔታ፣ ወደ ሦስተኛው መልአክ መምጣት የሚመራው ታሪክ ውስጥ፣ የሚለራዊው መቅደስ መሠረታዊ እውነቶች ተመሠረቱ።

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

በ723 ዓ.ዓ.ቀ. የሰሜኑ አሥሩ ነገዶች በመበተናቸው የጀመረው የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢት በ1798 ተፈጸመ። ይህ ትንቢት ሁለት የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመት ዘመናትን ይለያል፤ በዚህም የተግባራዊው ቤተ መቅደስና የተግባራዊቱ ኢየሩሳሌም በተግባራዊቱ አረማዊት ሮም መረገጣቸው ተመልክቶ፣ ከዚያም በኋላ መንፈሳዊቷ ከተማና ቤተ መቅደሱ በጳጳሳዊት ሮም ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት መረገጣቸውን ያመለክታል። ትንቢቱ በሰሜኑ መንግሥት ጥፋትና በመንግሥቱ ዜጎች መበተን ተጀመረ። በትንቢቱ መካከል ባለው በ538 ዓመት፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አራተኛው መንግሥት የሆነችው አረማዊት ሮም የእግዚአብሔርን ሕዝብ የመረገጥ ጊዜ ያበቃ ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ወደ ጨለማው ዘመን ምድረ በዳ መበተን ያስከትላል። የዚያ የጊዜ ትንቢት ፍጻሜ በ1798 በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አምስተኛው መንግሥት ፍጻሜ መሆኑን ያመለክታል። የሰሜኑ አሥሩ ነገዶች መበተን፣ እንዲሁም ወደ ምድረ በዳ የሸሸችው የክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን መበተን፣ በኋላ የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ ሊሆኑ የታቀዱት መሰብሰባቸውን ይወክላል። የምልክት ደረጃዎች ብዙ ጊዜ በተቃራኒዎች ይወከላሉ፤ መበተንም መሰብሰብን ሊወክል ይችላል፥ እንደ ኤልያስ ዮሐንስ መጥምቅን እንደሚወክል ሁሉ። በዚያው ትንቢታዊ ግጭት ውስጥ ኤልያስ አይሞትም፣ ዮሐንስ መጥምቅ ግን ይሞታል።

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

በክርስቶስ ልደት በፊት 677 ዓመት ደቡባዊው የይሁዳ ነገድ፣ (በመጽሐፍ ቅዱስም ውስጥ እንደ የክብር ምድር የሚለይ) ለሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ተበተነ፣ ይህም በጥቅምት 22 ቀን 1844 ተፈጸመ። ያ ትንቢት የእግዚአብሔር ሕዝብ መረገጥን ይገልጽ ነበር፤ ዳንኤልም በዳንኤል 8፡13, 14 ውስጥ እነርሱን “ሠራዊት” ብሎ ይለያል።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የሚናገረው ቅዱስ። “ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ አውዳሚው መተላለፍ ያለው ራእይ፥ መቅደሱንና ሠራዊቱን እንዲረገጡ እስከ መቼ ድረስ ይሆናል?” አለው። እርሱም። “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል።” አለኝ። ዳንኤል 8፥13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ከክ.በ. 677 ዓ.ዓ. የጀመረውና ከሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢት ጋር በአንድ ጊዜ የተጠናቀቀው የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት፣ በዳንኤል 8፥13, 14 እንደተገለጸው የመቅደሱን መረገጥ ይለይ ነበር። በክ.በ. 677 ዓ.ዓ. የይሁዳ መበተን ትንቢት በናቡከደነፆር ሦስት ጥቃቶች ቀድሞ የተጀመረ ነበር፣ እናም ያ ትንቢት በጥቅምት 22, 1844 የሦስተኛው መልእክት መድረስ ላይ ተፈጸመ።

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

በ1798 እና 1844 በተናጠል የሚጠናቀቁት ሁለቱ የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢቶች የሚለራዊት መቅደስ መሠረት ግንባታ የነበሩትን አርባ ስድስት ዓመታት ያመለክታሉ። ሙሴ መቅደሱን ስለ መገንባት መመሪያ ሲቀበል አርባ ስድስት ቀናት ቆየ፤ በክርስቶስ ዘመን የሄሮድስ መቅደስ እድሳት አርባ ስድስት ዓመት ፈጀ፣ ይህም በክርስቶስ ጥምቀት ዓመት ተጠናቀቀ። ከጥምቀቱ በኋላ ለአርባ ቀናት ወደ ምድረ በዳ ሄደ፤ በተመለሰም ጊዜ መቅደሱን ለመጀመሪያ ጊዜ አነጻ፣ እናም ተከራካሪዎቹ አይሁድ እንዲህ ያለ ነገር በምን ሥልጣን እንዳደረገ ማወቅ ፈለጉ።

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> የአይሁድም ፋሲካ ቀርቦ ነበር፥ ኢየሱስም ወደ ኢየሩሳሌም ወጣ፤ በመቅደሱም ውስጥ በሬዎችንና በጎችንና ርግቦችን የሚሸጡ፥ ገንዘብ ለዋዋጮችም ተቀምጠው አገኘ። ከትንንሽም ገመዶች ጅራፍ አድርጎ፥ ሁሉንም ከመቅደሱ አወጣቸው፥ በጎቹንና በሬዎቹንም፤ የገንዘብ ለዋዋጮቹንም ሳንቲሞች በትኖ፥ ገበታዎቻቸውንም ገለበጠ፤ ርግብ ለሚሸጡትም። እነዚህን ከዚህ አንሡ፤ የአባቴን ቤት የንግድ ቤት አታድርጉት አላቸው። ደቀ መዛሙርቱም። የቤትህ ቅንዓት በልታኛለች ተብሎ እንደ ተጻፈ አሰቡ። አይሁድም መልሰው። እነዚህን ነገሮች ስለምታደርግ፥ ምን ምልክት ታሳየናለህ? አሉት። ኢየሱስም መልሶ። ይህን መቅደስ አፍርሱ፥ በሦስትም ቀን አነሣዋለሁ አላቸው። ስለዚህ አይሁድ። ይህ መቅደስ በአርባ ስድስት ዓመት ተሠርቶአል፥ አንተስ በሦስት ቀን ታነሣዋለህን? አሉ። እርሱ ግን ስለ ሰውነቱ መቅደስ ይናገር ነበር። ስለዚህም ከሙታን በተነሣ ጊዜ፥ ደቀ መዛሙርቱ ይህን እንዳለ አሰቡ፤ መጽሐፉንም፥ ኢየሱስም ያለውን ቃል አመኑ። ዮሐንስ 2፥13–22።

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

የሚለራዊያን መቅደስ በአርባ ስድስት ዓመታት ተሠራ፤ ይህም ከ1798 ጀምሮ የመጀመሪያው የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢት መጨረሻ ላይ ተጀምሮ፣ ከዚያ በኋላ አርባ ስድስት ዓመት በ1844 ሁለተኛው የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢት በተፈጸመበት ጊዜ ተጠናቀቀ። እነዚያ አርባ ስድስት ዓመታት በመጀመሪያው መልአክ መምጣት ጀመሩ እና በሦስተኛው መልአክ መምጣት ተፈጸሙ፤ ምክንያቱም ክርስቶስ መቅደሱ በሦስት ቀናት ውስጥ እንደሚነሣ ተናግሮአልና። እነዚህን እውነታዎች ለማየት ፈቃደኛ ካልሆናችሁ፣ ይህ ምናልባት ባልፈቀደ እና ባልተለወጠ ልብ ውስጥ ሊኖሩ ከሚችሉ ችግሮች በላይ ሁለት ዋነኛ ችግሮች ስላሉ ነው። የመጀመሪያው ችግር ታሪክ እንደሚደጋገም ከሚታየው አቅጣጫ ትንቢታዊውን ቃል ለመቅረብ ፈቃደኛ አለመሆናችሁ ነው። እናንተ ሂስቶሪሲስቶች አይደላችሁም። ሌላው ችግር በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ተመዝግበው የተጻፉትን ምሳሌያዊ ቃላት በእግዚአብሔር ቃል መተግበር አለመቻል ነው። የእነዚህ ትንቢቶች ሁሉ መጀመሪያዎች መጨረሻውን ያመለክታሉ፤ እነርሱም ሁልጊዜ የሚደጋገሙ ታሪኮችን ብቻ ሳይሆን ከዚያ እጅግ የበለጠን ይጠቁማሉ።

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

መጽሐፍ ቅዱስ እኛ ለመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንደሆንን ይናገራል፤ የሰውነትም ቤተ መቅደስ ከአርባ ስድስት ክሮሞሶሞች የተዋቀረ ነው። እነዚህን አርባ ስድስት ክሮሞሶሞች የሚያጠኑ ሳይንቲስቶች ሃያ ሦስቱ የወንድ ክሮሞሶሞችና ሃያ ሦስቱ የሴት ክሮሞሶሞች የመስቀል ቅርጽ ባለው ፕሮቲን ላይ እንደተጠቀለሉ ያስታውቁናል።

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ሦስት እርስ በርሳቸው የተያያዙ የጊዜ ትንቢቶች አሉ፤ የመጀመሪያውም የሚያመለክተው የቅዱሳኑ ሕዝብ ኃይል መበተንን ነው፥ ይህም የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱ ዘመናት” ይወክላል። በእነርሱ ላይ የተፈጸመው የቅዱሳኑ ሕዝብ ኃይል መበተን ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት ነበር፤ ሆኖም በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ የሚጠቀሰው የዚያ ዘመን የመጨረሻው ግማሽ ብቻ ነው። መግለጫውም ዳንኤል ያ ንግግር ምን ማለት እንደነበረ እንዳልተረዳ ያሳያል።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> በወንዙም ውኃ ላይ የነበረውን፣ በተልባ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ፣ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ሲምል፣ “ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለግማሽ ዘመን ይሆናል፤ የቅዱሳኑንም ሕዝብ ኃይል መበተን በፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ይፈጸማሉ” አለ። እኔም ሰማሁ፥ ነገር ግን አላስተዋልሁም፤ ከዚያም፣ “ጌታዬ ሆይ፣ የእነዚህ ነገሮች ፍጻሜ ምን ይሆናል?” አልሁ። ዳንኤል 12፥7፣ 8።

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት በዘመኑ ፍጻሜ የተፈታውን መልእክት ያብራራል፤ ይህም 1798 ነበር። በዚህ ክፍል ውስጥ ዳንኤል በዚያ ታሪክ ውስጥ የጠቢባን ዋና ምልክት የሆነውን ዊልያም ሚለርን ይወክላል። ሚለር በመጀመሪያ ወደ ዘሌዋውያን ምዕራፍ ሀያ ስድስት ያለው የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመት ትንቢት ተመራ፤ እናም በቁጥር ሰባትና ስምንት ውስጥ የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያው ዓመት መበተን በእርግጥ የተለየው እግዚአብሔር ሕዝቡን መበተኑ መሆኑን ሊያስታርቁ የሚገባቸውን ጠቢባን ይወክላል።

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> እነዚህ ሁሉ ሆነው ሳሉ ደግሞ ባትሰሙኝ፣ እንግዲህ ስለ ኃጢአታችሁ ሰባት እጥፍ እቀጣችኋለሁ። የኃይላችሁንም ትዕቢት እሰብራለሁ፤ ሰማያችሁንም እንደ ብረት፣ ምድራችሁንም እንደ ናስ አደርጋለሁ። ዘሌዋውያን 26፥18, 19።

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

የጥንቷ እስራኤል “ትዕቢት” እግዚአብሔርን እንደ ንጉሣቸው እንዲጥሉት እና ሰውን ንጉሥ እንዲመርጡ በተፈቀደላቸው ጊዜ ነበረ። መውደቅን የሚቀድም ትዕቢታቸው (ምሳሌ 16፥18) በዙሪያቸው እንዳሉት ጣዖት አምላኪ መንግሥታት ሁሉ እንዲሆኑ ያላቸው ምኞት ነበር። መጀመሪያ የሰሜኑን መንግሥት ከዚያም የደቡቡን መንግሥት ማስወገድ በቅደም ተከተል በ723 ዓ.ዓ. እና በ677 ዓ.ዓ. የኃይሉን (ንጉሡን) መበተን ነበረ።

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

ሚለር በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት በቀደሙት ክፍሎች የተፈታ የእውቀት መጨመርን የተረዱትን ጥበበኞች ይወክል ነበር፤ በቁጥር ሰባትና ስምንት ደግሞ ከአሥራ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ጋር ያለውን የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት የእግዚአብሔር ሕዝብ መበተን ግንኙነት እንዳልተረዳ ተመልክቶአል። ዳንኤል በአድቬንቲዝም መጨረሻ ያሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ እንዲሁም ሚለርን በአድቬንቲዝም መጀመሪያ ይወክላል። በአድቬንቲዝም መጨረሻም ይኸው ችግኝ አለ፤ ምክንያቱም አድቬንቲዝም ስለ “ሰባት ጊዜያት” ያለውን የሚለርን ግንዛቤ በወገን ካደረገ በኋላ፣ አሥራ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታትን ብቻ እንደ ጨለማው ዘመን ለመለየት ተገደዱ። በመጨረሻ ያሉት ጥበበኞች፣ ዳንኤልና ሚለር እንደሚያሳዩት፣ ሊፈቱት የሚገባቸው ተመሳሳይ ችግኝ ነበራቸው። ለምንድን ነው የሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ስድስት ቃላት ሦስት እኩል ጊዜን ለማብራራት የተጠቀሱት እንጂ ሰባት ጊዜን ለማሳየት ያልተጠቀሱት?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

ሚለር ይህን ችግር ሙሉ በሙሉ አላስማማውም፤ ነገር ግን በ1856 የመጨረሻው “አዲስ ትንቢታዊ ብርሃን” ስድስት ጽሑፎች በተከታታይ ቀርቦ ፈጽሞ ሳይጠናቀቅ ቀረ፤ በእነዚህም ሰባቱ ዘመናት ሦስት ዓመት ተኩል የአረማዊት ሮም እግዚአብሔርን ቃል በቃል እስራኤል እየረገጠች እንደምታመለክቱ፣ ከዚያም ሦስት ዓመት ተኩል የጳጳሳዊት ሮም መንፈሳዊቱን እስራኤል እየረገጠች እንደምትከተል ይለዩ ነበር። ከሰባት ዓመታት በኋላ አድቬንቲዝም ስለ ሰባቱ ዘመናት ያለውን ብርሃን ሁሉ በፍጹም አልተቀበለም፤ ይህም በ1989 በመጨረሻው ዘመን ለጥበበኞች ይህን ችግር አዘጋጀ፤ በዚያን ጊዜ፣ በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አርባ እንደተገለጸው፣ ቀድሞ ሶቪየት ኅብረትን የሚወክሉት አገሮች በጳጳሳትና በአሜሪካ ተወስደው ጠፉ።

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

ለሚለር የተሰጠው የመጀመሪያ ብርሃን በ1863 ተቀባይነት አላገኘም፣ እና በዚያ ጉዳይ ላይ የመጨረሻው ብርሃን በሂራም ኤድሰን በእነዚያ ስድስት ጽሑፎች ተሰጠ። እነዚያ ጽሑፎች ተቋርጠው፣ ከዚያም ከሰባት ዓመታት (ጊዜዎች) በኋላ የዘመናዊቱ እስራኤል ኃይል ወደ ጎን ተጣለ፣ ከጥቂት ዓመታት በፊት በትክክል የባቢሎን ሴት ልጆች ተብለው የታወቁትን ጣዖት አምላኪ ቤተ ክርስቲያናት ለመምሰል። በሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ ያሉት ሰባቱ ጊዜዎች እንደ ትንቢታዊ ትምህርት የመሰናከያ ድንጋይ ሆኑ፣ እና በጥንቷ እስራኤል የነበረው ትዕቢት፣ ሳኦል ንጉሥ ሆኖ እንዲገዛቸው በመፈለጋቸው እንደተወከለው፣ እንደገና ተደገመ። ኢየሱስ መጨረሻውን በመጀመሪያው ይወክላል።

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

የዳንኤል መጽሐፍ ደግሞ በ508 ዓ.ም. “የዕለቱ” መወገድ ጋር አብረው የሚጀምሩ የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ዓመት ትንቢትና የአንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ዓመት ትንቢት እንዳሉ ይለያል። “የዕለቱ” መወገድ በ538 ዓ.ም. የጳጳሳዊው ኃይል ለመነሳት የነበረውን የአረማዊቱ ሮም ተቃውሞ መወገድ ይወክላል። በ538 ዓ.ም. የጳጳሳዊው ኃይል በምድር ዙፋን ላይ ከመቀመጡ በፊት የሠላሳ ዓመት የሽግግር ዘመን ነበረ፤ ከዚያም የቀሩት አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት በ1798 ዓ.ም. ያበቃሉ። ከአንድ መንግሥት ወደ ቀጣዩ የነበረው የሠላሳ ዓመት ሽግግር፣ በ1798 ዓ.ም. ስድስተኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት በምድር ዙፋን ላይ ከመቀመጡ በፊት የሚያደርሱትን የጳጳሳዊ አገዛዝ የመጨረሻ ዓመታት ይለያል። የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ዓመት ትንቢት መጀመሪያ፣ ከአንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት ወደ ቀጣዩ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት የሚደረግ ሽግግርን ይለያል፤ የዚያ ትንቢት ፍጻሜም እንዲሁ ነው።

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

በ508 ዓ.ም. “ዘወትር” በተወገደበት ጊዜ የጀመረው የአንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ዓመት ትንቢት በ1843 ያበቃል።

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> ከዕለታዊውም መሥዋዕት ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ፣ የሚያጠፋውም ርኵሰት ከሚቆምበት ጊዜ ጀምሮ፣ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ቀናት ይሆናሉ። የሚጠብቅና ወደ አንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ቀናት የሚደርስ ብፁዕ ነው። ዳንኤል 12፥11፣ 12።

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

የአንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ዓመታት ትንቢት በ1843 ተፈጸመ፣ እና ዳንኤል ይህ ትንቢት በሚፈጸምበት ጊዜ “የጠበቁ” የተባሉት ብፁዓን እንደሚሆኑ ይናገራል። እህት ዋይት ይህን በዚህ መልኩ ትናገራለች።

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «በ1843 እና በ1844 የታዩትን ነገሮች ያዩ ዓይኖች ብፁዓን ናቸው።»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “መልእክቱ ተሰጥቶአል። የዘመኑ ምልክቶች እየተፈጸሙ ስለሆነ፣ መልእክቱን በመድገም ረገድ ምንም መዘግየት ሊኖር አይገባም፤ የመዝጊያው ሥራ መከናወን አለበት። ታላቅ ሥራ በአጭር ጊዜ ውስጥ ይከናወናል። በቅርቡ በእግዚአብሔር ሹመት አንድ መልእክት ይሰጣል፤ እርሱም ወደ ታላቅ ጩኸት ያብጣል። ከዚያም ዳንኤል ምስክርነቱን ለመስጠት በዕጣው ውስጥ ይቆማል።” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

ስለዚህ፣ የአንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ዓመት ትንቢት መጀመሪያ ከአረማዊነት ሃይማኖት ወደ ጳጳሳዊነት ሃይማኖት የሚደረግ ሽግግርን ይለያል፤ በዚህም ከፕሮቴስታንቲዝም ወደ ሚለራዊ ፕሮቴስታንቲዝም የሚደረግ ሽግግርን ይለያል።

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

እነዚያ የአድቬንቲዝም መሠረታዊ እውነቶችን የሚክዱ አድቬንቲስቶች፣ ሚለራውያን ያቀረቧቸውን የጊዜ ትንቢቶች ሁሉ ይክዳሉ፤ እንኳን የዳንኤል 8፥14 ያሉትን ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት እንኳ ይክዳሉ። ይህን እውነታ ምናልባት እጅግ ሊክዱት ይችላሉ፤ ነገር ግን ይህ እውነታ እውነት መሆኑ በሎጂካዊ መንገድ ሊገለጥ ይችላል። ሆኖም አሁን ነጥቤ የተለየ ስለሆነ፣ ይህን ለአሁኑ እተወዋለሁ፤ ይህን ጽሑፍ ወደ መደምደሚያው ለማምጣት ስንሞክር።

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

በክርስቶስ በፊት 677 ዓመት የይሁዳ “የክብር ምድር” መበተን በዳንኤል 8፥13, 14 ውስጥ የተጠቀሰውን “ሠራዊት” መረገጥ ይወክላል፣ እንዲሁም ዘመናዊቱ የክብር ምድር ማለትም ዩናይትድ ስቴትስ መመስረትን ያመለክታል። በእነዚያው ጥቅሶች ውስጥ የተጠቀሱት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት በክርስቶስ በፊት 457 ዓመት የጀመሩ ሲሆን፣ “መቅደሱ” መረገጥን ይወክላሉ።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላውም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ፣ “ስለ ዘወትር መሥዋዕቱና ስለ አጥፊው መተላለፍ ያለው ራእይ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱንም ይረግጡ ዘንድ እስከ መቼ ይሆናል?” አለው። እርሱም እንዲህ አለኝ፤ “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል።” ዳንኤል 8፥13, 14።

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

፲፮፻፸፯ ዓመተ ዓለም ቅድመ ልደት ክርስቶስ እና ፬፻፶፯ ዓመተ ዓለም ቅድመ ልደት ክርስቶስ በእግዚአብሔር ሕዝብና በእግዚአብሔር መቅደስ መካከል ባለው ግንኙነት የተያያዙ ቀኖች ናቸው። እግዚአብሔር ሠራዊቱንና መቅደሱን በጥቅምት ፳፪ ቀን ፲፰፻፵፬ በአንድ ጊዜ ዳግመኛ አንድ አደረጋቸው። በ፲፮፻፸፯ ዓመተ ዓለም ቅድመ ልደት ክርስቶስ እና በ፬፻፶፯ ዓመተ ዓለም ቅድመ ልደት ክርስቶስ መካከል ያሉት ሁለት መቶ ሀያ ዓመታት፣ እግዚአብሔር የበለጠ ብርሃንን የሚወክል የመንገድ ምልክት የሚያቆምበትን ዘመን ይወክላሉ። በጥቅምት ፳፪ ቀን ፲፰፻፵፬ የሦስተኛው መልአክ ብርሃን ደረሰ፤ የመቅደሱም ብርሃን መብራት ጀመረ፥ ያንንም ብርሃን የሚያውጅ ሠራዊት በዚያ ነበር።

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

በሰይጣንና በክርስቶስ መካከል የተካሄደውን ሶስት እጥፍ ጦርነት የሚለይ ትንቢታዊ መስመር ውስጥ፣ የ1611 የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ ተዘጋጀ። ትክክለኛው ሁለት መቶ ሃያ ዓመታት በኋላ፣ በ1831 ዊልያም ሚለር መልእክቱን ለመጀመሪያ ጊዜ አሳተመ፦

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “ለዘጠኝ ዓመታት ዊልያም ሚለር መልእክቱን ለቤተ ክርስቲያናት መስጠት እንዳለበት ተረጋግጦ ነበር፤ ነገር ግን በቅርቡ የሚመጣውን አዳኝ የሚመለከት የደስታ ወሬ አንድ የታወቀ ባለሥልጣን እንዲያውጅ ተስፋ እያደረገ ጠበቀ። እንዲህ ሲጠብቅ የመልእክቱን እውነት ብቻ አረጋገጠ፤ በሕይወት አሉ የሚል ስም ነበራቸው፣ ግን ፈጥነው እየሞቱ ነበር። በ1831 ሚለር ስለ ትንቢቶቹ የመጀመሪያውን ንግግር ሰጠ።” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

እግዚአብሔር መጽሐፍ ቅዱስን ለማፍራት የተጠቀሙባቸውን ቅዱሳንና ትክክለኛ የመጀመሪያ ጽሑፎች ጠብቆ አኖረ። ከዚያም በ1611 መጽሐፉን አፈራ። ከዚያም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሚገኙ፣ ከእርሱም የተወሰዱና የተመሠረቱ ደንቦችን ተግባራዊ በሚያደርግ መልእክተኛ አስነሣ፥ ይህም የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት እንዲያፈራ ነበር። በ1831 የሚለር መልእክት ሥርዓተ መልክ እንዳገኘ፣ በክርስቶስ ታሪክ ውስጥ ያለው መልእክትም በዮሐንስ መጥምቅ ሥርዓተ መልክ እንዳገኘ፣ እንዲሁም በእያንዳንዱ የተሃድሶ እንቅስቃሴ ውስጥ መልእክቱ ሥርዓተ መልክ እንዳገኘ ነበር። የሚለር መልእክት፣ የፍርድ መከፈትን የሚያውጅ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት፣ የሁለት መቶ ሃያ ዓመታት ትንቢታዊ የጊዜ ዘመን በመተግበር በቀጥታ ይደገፋል። እርሱም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት—አሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ—በመጀመሪያው ዘመን የተሰጠ የማስጠንቀቂያ መልእክት ነበር።

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

በ1996 ዓ.ም. የFuture for America አገልግሎት ተጀመረ፤ እናም በ1989 የተፈታው የሦስተኛው መልአክ መልእክት፣ የጳጳስነት የሚያስገድል ቍስል መፈወሱንና በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ የሚለይ መልእክት፣ The Time of the End በተሰኘ መጽሔት ታተመ። በአድቬንቲዝም መጨረሻ ያለው መልእክት፣ በመጀመሪያው ያለው መልእክት እንደ ተደራጀ ሁሉ፣ በደንብ ተቀርጾ ነበር። በመጀመሪያው ዘመን መልእክቱ በዘመን ላይ ተንጠልጥሎ ነበር፣ እናም በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ የተካተቱትን እውነቶች የበለጠ እድገት ይወክል ነበር። በ1996 ዓ.ም.፣ በ1776 ከአሜሪካ የተባበሩት ግዛቶች መወለድ ከሁለት መቶ ሀያ ዓመት በኋላ፣ በአድቬንቲዝም መጨረሻ ያለው መልእክት በደንብ ተቀርጾ ነበር፣ እናም የሦስቱ መላእክት መልእክቶች የበለጠ እድገት መሆኑን ይወክል ነበር።

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ትንቢት የስድስተኛው መንግሥት ታሪክ ውስጥ የሪፐብሊካን ቀንድና የፕሮቴስታንት ቀንድ ተመሳሳይ ታሪክ ስንመለከት፣ የፕሮቴስታንት ቀንድ ማን እንደሆነና ማን እንዳልሆነ መረዳት አስፈላጊ ነው።

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> እግዚአብሔር የሚፈቅደው ሰው ሆነህ ለመታየት፥ የእውነትን ቃል በቅንነት የሚያስተምር፥ ለማፈርም የማይገባው ሠራተኛ ሆነህ ራስህን አቅርብ። ነገር ግን ከርኩስና ከከንቱ ንግግር ራቅ፤ እነርሱ ወደ በለጠ ኃጢአት ያድጋሉና። 2 ጢሞቴዎስ 2፥15, 16።

Back to Articles