Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

የኢዮኤል መጽሐፍ እና የሎዶቅያ ሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን - ቁጥር አሥራ ስምንት

Number Eighteen

ቁጥር አሥራ ስምንት

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

እኛ የአብራምን ቃል ኪዳን እየተመለከትን ነን፣ ነገር ግን ከኢዮኤል መጽሐፍ የመክፈቻ ቁጥሮች ጋር ቀጥተኛ ግንኙነት ያለውን የአብራም ትንቢት ክፍል እስካሁን አልተመለከትነውም። የአብራም የ400 ዓመታት ባርነት ትንቢት ከጳውሎስ 430 ዓመታት ጋር ተያይዞ ከዳንኤል 12:11 የ1290 ዓመታት ጋር የሚስማማ የትንቢታዊ አወቃቀር ያመነጫል። የቁጥር አሥራ አንድ የ1290 ዓመታት ትንቢት የአብራምና የጳውሎስ 430 ዓመታት መስመር የኦሜጋ ትንቢታዊ ዘመን ነው። ይህ እውነት በመጨረሻዎቹ ዘመናት ከሚፈታው ነገር አካል ሲሆን ጥበበኞችንና ክፉዎችን የሚለይ ነው።

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

ከ430 ዓመታት የኦሜጋ ትንቢት ጋር የተገናኘው “አራት ትውልዶች” የሚለው ምልክት፣ የእግዚአብሔርን የተመረጡ ሕዝብ በባርነት ያስያዘችው ብሔር የምሕረት ጊዜ የተሰጣት ዘመን መሆኑን ያመለክታል። ለሙሴ ይህች ብሔር ግብፅ ነበረች፤ ለመቶ አርባ አራቱ ሺህም፣ የሙሴን መዝሙር ለሚዘምሩት፣ ከ1798 ጀምሮ እስከ እሁድ ሕግ ድረስ ያለው የአሜሪካ አንድነት መንግሥት ታሪክ ነው። በራእይ አሥራ ሦስት “የምድር አውሬ” ተብላ የተወከለችው የአሜሪካ አንድነት መንግሥት እንደ በግ ትጀምራለች፣ በመጨረሻም እንደ ዘንዶ ትናገራለች። የበጉ ምልክት የሆነው ዮሴፍ፣ በግብፅ የነበረውን አንጻራዊ ሰላም ዘመን ይወክላል፤ እስከ አዲስ ፈርዖን ተነሥቶ ባርነቱ እስከ ጀመረበት ድረስ። ስለዚህ በአራተኛው ትውልድ የምትፈረድባት ብሔር፣ ለሙሴ ግብፅ እንደነበረችው ሁሉ፣ ለእነዚህ የአሜሪካ አንድነት መንግሥት ናት። ቀሪው ሕዝብ በእሁድ ሕግ ጊዜ ይፈረድበታል፤ ይህም ለዕብራውያን በበር መቃኖቻቸው ላይ ባለው ደም እስከ ተጠናቀቁት መቅሰፍቶች፣ ከዚያም ለግብፅ ብሔር በቀይ ባሕር የተፈጸመው በሆነው ምሳሌ እንደ ተገለጸው። ዮሴፍና ሙሴ መልካም ፈርዖንንና ክፉ ፈርዖንን ይወክላሉ፤ ይህም ለአሜሪካ አንድነት መንግሥት በመጀመሪያ በግ፣ ከዚያም ዘንዶ መሆኗን ያመለክታል።

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

የአብራም ስለ ፍርድ በአራተኛው ትውልድ የተናገረው ትንቢት፣ የምሕረት ዘመን መዘጋት ደረጃ በደረጃ እንደሚከናወን የሚያካትት ነበር፤ ምክንያቱም በሙሴ ዘንድ የአብራም ትንቢት ፍጻሜ ውስጥ፣ ምሕረት ዘመን ለግብፅ ብቻ አልተዘጋም፣ ነገር ግን ግብፅ የእነርሱን ከሞሉ በኋላ፣ አሞራውያን ደግሞ የምሕረት ዘመናቸውን ጽዋ ለመሙላት ገና የቀረ ጊዜ ነበራቸው። ቀይ ባሕር ለግብፅ የነበረው፣ ለአሜሪካ አንድ የእሑድ ሕግ ነበር፤ ከዚያም “በምድር ኳስ ላይ ያለ ሌላ ሁሉም አገር”፣ ከግብፅ የምሕረት ዘመን መዘጋት በኋላ በአሞራውያን እንደተወከለው፣ “የአሜሪካን ምሳሌ ይከተላል።”

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

አሞራውያን በአብራም ኪዳን ውስጥ ከግብፅ ወንዝ እስከ ባቢሎን ወንዝ ድረስ ያለውን ዓለም ከሚለዩት ከአሥሩ ነገዶች አንዱ ናቸው፤ ስለዚህም አሞራውያን በአሜሪካ ውስጥ ከእሑድ ሕግ በኋላ እንደ አሕዛብ በየራሳቸው የምሕረት ዘመን የሚዘጉትን የዓለም አሕዛብ ይወክላሉ። አሞራውያን በዓለም ላይ የሚዘጋው ፍርድ የመጽሐፍ ቅዱስ ምልክት ናቸው፤ ይህም በሦስተኛውና በአራተኛው ትውልድ ውስጥ ይሆናል። ቀይ ባሕር ለአሜሪካ የምሕረት ዘመን መዘጋት ምልክት ናት፤ አሞራውያንም የሰው ልጅ የምሕረት ዘመን እስኪዘጋ ድረስ አሕዛብ በቀስታ በቀስታ የምሕረት ዘመናቸውን እየዘጉ መሄዳቸውን ይወክላሉ። ስለዚህ አሞራውያን በቀይ ባሕር ያለው የእሑድ ሕግ ቀውስ ዘመን ጀምሮ እስከ የምሥራቅ ነፋስ መዳን ድረስ፣ ለእግዚአብሔር ሕዝብ የመዳን መንገድ የሚከፈትበትን ዘመን የሚያመለክቱ ምልክት ናቸው።

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

ነገር ግን የአብራም ትንቢት አራተኛውን ትውልድ በአሜሪካ እንደ ግብፅ፣ ዓለምንም እንደ አሞራውያን አንጻር ብቻ አይመለከትም፤ ይልቁንም ቀይ ባሕርን የሚሻገሩትን የእግዚአብሔር ሕዝብ ትውልድ እንደ “አራተኛ ትውልድ” አድርጎ ያስቀምጣል። ከአብራም ቃል ኪዳን የመጀመሪያው እርምጃ ከሆነው ከሦስቱ እርምጃዎች ውስጥ፣ ስለ “አራት ትውልዶች” ካለው ግንዛቤ ልናወጣ የምንችለውን መጠን ካወጣን በኋላ፣ የአብርሃም ቃል ኪዳን ሁለተኛና ሦስተኛ እርምጃዎችን እንመለከታለን። ሁለተኛው እርምጃ ምዕራፍ አሥራ ሰባት ነው፥ ሦስተኛውም ደግሞ—በእርግጥ ምዕራፍ ሀያ ሁለት ነው።

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት ተለይተው ተጠቅሰዋል፥ እነርሱም ሁሉ በ1844 ያበቃ ትንቢታዊ ጊዜን ይወክላሉ። እነዚህ ሦስቱ ዘመናት በኋለኛው ዘመን ይፈታሉ፥ እነዚህም ሦስቱ ዘመናት በኋለኛው ዘመን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሰውን የእውቀት መጨመር ይወክላሉ። ክርስቶስ የበፍታ ልብስ የለበሰው ሰው ሆኖ፥ በቁጥር ሰባት ከእነዚህ ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት የመጀመሪያውን ያቀርባል፤ ይህንም በማድረጉ በውኃ ላይ ሳይሆን በምድርና በባሕር ላይ ከቆመው የራእይ አሥር መልአክ ጋር ራሱን ያስማማል።

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> እኔም በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ ያየሁት መልአክ እጁን ወደ ሰማይ አነሣ፤ ለዘላለሙም ለሚኖር፥ ሰማይንና በውስጡ ያሉትን፥ ምድርንና በውስጧ ያሉትን፥ ባሕርንም እና በውስጡ ያሉትን ሁሉ በፈጠረው ስም ማለ፤ ከእንግዲህ ወዲህ ዘመን አይኖርም። ራእይ 10፥5፡6።

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

በአስራ ሁለተኛው ምዕራፍ ሰባተኛው ቁጥር ውስጥ የበፍታ ልብስ የለበሰው ሰው ደግሞ ለዘላለም በሚኖረው እርሱ ይምላል።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> በወንዙም ውሃ ላይ የነበረውን በበፍታ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ፥ ለዘላለም በሚኖረው ማለ፤ ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለዘመን እኩሌታ እንደሚሆን፤ የቅዱሳኑንም ሕዝብ ኃይል መበተን በፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ነገሮች እንደሚፈጸሙ ሰማሁ። ዳንኤል 12፥7።

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ የተቀመጠው ያው የትንቢት መስመር በራእይ መጽሐፍ ውስጥ እንደገና እንደሚወሰድ በመንፈስ ተነሣሽነት ተነግሮናል፤ የሚለራውያንም ግንዛቤ እነዚህ ሁለት መግለጫዎች ስለ ክርስቶስ ተመሳሳይ ክፍሎች እንደሆኑ ነው። በራእይ መጽሐፍ ትንሽ መጽሐፍ የያዘው መልአክ ሆኖ የተገለጠው ክርስቶስ በ1844 የትንቢታዊ ጊዜ አፈጻጸም ማብቂያን ያመለክታል፤ እንዲሁም በዳንኤል መጽሐፍ ቀጭን በፍታ የተለበሰው ሰው ሆኖ የተገለጠው ክርስቶስ በዩናይትድ ስቴትስ የእሁድ ሕግ ሲመጣ የዳንኤል የመጨረሻ ራእይ ድንቆች ሁሉ እንደሚፈጸሙ ያመለክታል። እሁድ ሕጉን የሚቀድምና በእርሱም የሚፈጸም በዚያ ቅዱስ ታሪክ ውስጥ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ በ1260 ምልክት በተወከለ ዘመን ውስጥ ሊበተኑ ነበር። እሁድ ሕጉን የሚቀድመው የመበተን ዘመን በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ ሙሴና ኤልያስ ተገድለው በጎዳና ላይ ሦስት ቀን ተኩል ሞተው እንዳሉ ተቀምጦአል፤ ይህም የ1260 ምልክት ነው።

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

በሰባተኛው ቁጥር ውስጥ፣ በበፍታ የተለበሰው ሰው፣ የቅዱሳኑ ሕዝብ ኃይል መበተን ሦስት ቀንና ተኩል በተፈጸመ ጊዜ፣ በመጨረሻዎቹ ዘመናት በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሱት “ድንቆች” እንደሚፈጸሙ ይገልጻል። ያለፈውን ጽሑፍ በዘካርያስ ምዕራፍ ሦስት ላይ በእህት ዋይት አስተያየት ዘግተን ነበር። የመጀመሪያው ዐረፍተ ነገር፣ “የዘካርያስ ራእይ ስለ ኢያሱና ስለ መልአኩ፣ በታላቁ የማስተሰረያ ቀን መዝጊያ ትዕይንቶች ውስጥ ባለው የእግዚአብሔር ሕዝብ ልምምድ ላይ ልዩ ኃይል ያለው ተግባራዊነት አለው” ብሎ ይናገራል። በዚያ ምዕራፍ ውስጥ፣ እና በእህት ዋይት በዚያ ምዕራፍ ላይ በተሰጠው መንፈስ የተነሣ አስተያየት ውስጥ፣ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህዎቹ “የሚደነቅባቸው ሰዎች” ናቸው። በእሑድ ሕግ የሚፈጸሙት የዳንኤል የመጨረሻ ራእይ “ድንቆች”፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ መታተም ጋር የተያያዙት እነዚያው “ድንቆች” ናቸው።

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

የዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት በኋለኛው ዘመን መቶ አርባ አራት ሺህን የሚያትም ብርሃን ያቀርባል። ያ ብርሃን በሚለራዊ ታሪክ ሁሉም እውነት መሆናቸው ተለይቶ እና ተመስርቶ በተቀመጡ ሶስት ትንቢታዊ ዘመናት ይወከላል። እነዚህ ሶስቱ ዘመናት በሶስት ቁጥሮች ውስጥ ቀርበው የእውነትን አወቃቀር የሚደግፉ ሶስት ዓምዶች ናቸው። የእውነት አወቃቀር በሶስት እርምጃዎች ሂደት ይደገፋል። ያ የሶስት እርምጃዎች ሂደት በዘጠኙ ቁጥሮች (4–12) ክፍል ውስጥ፣ ትንቢታዊ ጊዜን በሚያቀርቡት በእነዚያ ሶስት ቁጥሮች ይወከላል። እነዚያ ሶስት ትንቢታዊ ዘመናት፣ ከመሠረታዊው የሚለራውያን አስተዋይነት አንጻር ሲቀረቡ፣ ከሚለራውያን አስተዋይነት ጋር በሚስማማ መልኩ የተገለጹ ሶስት ምሳሌያዊ ዘመናትን ያመነጫሉ፣ ነገር ግን የጊዜን አካል አይተገብሩም።

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

ሦስቱ ዘመናት “ትንቢት የሚታተምበት ሂደት—ከዚያም የሚከፈትበት” ተብሎ የሚገለጽውን ነገር በሚወስነው እጅግ በተመረጠው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ውስጥ ተገኝተዋል፤ በዚያም የሦስት እጥፍ የፈተና ሂደት የሚገለጽበት የታወቀው መጽሐፍ ቅዱሳዊ መግለጫ ተካትቶአል። ዳንኤል መጽሐፉን እንዲያትም በሚነገረው የሚጀምሩት ዘጠኙ ጥቅሶች፣ ሦስቱ ዘመናት የተቀመጡባቸው እነዚያው ጥቅሶች ናቸው፤ በእነዚያም ዘጠኝ ጥቅሶች ውስጥ እውነት ሲከፈት የሚፈጸመው የመንጻት ሂደት “ይነጹ፣ ነጭ ይሁኑ፣ ይፈተኑም” ተብሎ ተገልጾአል። በሦስቱ ጥቅሶች ውስጥ ያሉት ሦስቱ ዘመናት በፍጻሜው ዘመን፣ በኋለኛው ዘመን፣ የሚጨምረው እውቀት ናቸው፤ እነዚህም ለእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ የመጨረሻውን የፈተናና የማተም ሂደት ይወክላሉ። ያ ታሪክ በኋለኛው ዘመን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሱት ምሳሌያዊ “ድንቆች” የሚቀረቡበት ቦታ ነው። እባክዎ ይህን አንቀጽ እንደገና ያንብቡ።

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

በዘጠኙ ቁጥሮች ክፍል ውስጥ ያሉት ሦስቱ ጊዜ ዘመኖች በሦስቱ ቁጥሮች ውስጥ የተገለጹት የዳንኤል መጽሐፍ ከፍተኛ ጫፍን ይወክላሉ፤ በዚያም የተወከለው ከፍተኛ ጫፍ የውስጣዊው ትንቢታዊ መስመር ከፍተኛ ጫፍ ነው፤ እርሱም ድንጋይ ከተራራ ያለ እጅ እንዴት “እንደሚቈረጥ” የሚናገረው ታሪክ ነው፥ ይህም የቀሪዎቹ ታሪክ ነው። ያ ውስጣዊ መስመር በምዕራፍ አሥርና አሥራ ሁለት ውስጥ ይወከላል፤ የውጫዊውም የትንቢት መስመር ከፍተኛ ጫፍ በምዕራፍ አሥራ አንድ መዝጊያ ቁጥሮችና በዳንኤል አሥራ ሁለት የመጀመሪያዎቹ ጥቂት ቁጥሮች ውስጥ ነው።

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

እነዚያ ሦስት ዘመናት ደግሞ የሁለቱም የኡላይና የሂዴቄል ወንዝ ምስክርነት ራእዮች መደምደሚያ ናቸው፤ እነዚያም ሦስት ቁጥሮች አብርሃምንና ጳውሎስን እንደ ምስክሮች የሚያቆም የቃል ኪዳኑ የዘመን ትንቢት ከፍተኛ ፍጻሜን የሚወክል ትንቢታዊ ዘመን ያካትታሉ። ኢየሱስ፣ እንደ በፍታ የተለበሰው ሰው፣ በቁጥር ሰባት ውስጥ በውኃው ላይ እየተመላለሰ ነው። በቁጥር አሥራ አንድ ሁለት ድምፆች፣ እነርሱም ደግሞ የክርስቶስ ድምፅ ሆነው፣ አብርሃምና ጳውሎስ ምስክርነት ለመስጠት ቆመዋል። በቁጥር አሥራ ሁለት ውስጥ የእግዚአብሔር ሕዝብ መታተም ታሪክ ተወክሏል፤ ምክንያቱም መቶ አርባ አራት ሺህ ድንግል ናቸው፣ ድንግሎችም የአሥሩ ድንግሎችን ምሳሌ ይለማመዳሉ፤ በቁጥር አሥራ ሁለትም ያለው በረከት በሚጠባበቁት ላይ ነው። በምሳሌው ውስጥ የሚጠባበቁትና “የተባረኩ” የሆኑት፣ በሩ በሚዘጋበት ጊዜ ወደ ሰርጉ እንዲገቡ የሚያስችላቸውን ልብስ የሚቀበሉ ናቸው።

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

በሰባተኛው ቁጥር ውስጥ ኢየሱስ በውኃው ላይ እየተመላለሰ ነው፤ ይህም ፍርሃትን ያመነጫል፤ ነገር ግን ጴጥሮስ ለማመን ወስኖ መሄድ ይጀምራል እና ለእግዚአብሔር ክብር ይሰጣል፤ ነገር ግን ጴጥሮስ ብዙ ጊዜ የሁለቱም ወገኖች ምልክት ነው፥ እናም የፍርዱ ሰዓቱ ሲደርስ ክብሩ ወደ ፍርሃት ይመለሳል። በሰባተኛው ቁጥር የተገኘው የመጀመሪያው ዘመን የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት ይወክላል። ኢየሱስ በውኆች ላይ ነው፤ ይህም የፍርሃትና የመጀመሪያው መልአክ ምልክት ነው። ከዚያም ኢየሱስ ከእሑድ ሕግ ፍርድ በፊት ሕዝቡን የሚያከብርበትን አንድ ዘመን ይለያል። ሶስቱም የሶስቱ መላእክት ንጥረ ነገሮች በሰባተኛው ቁጥር ውስጥ አሉ፤ ምክንያቱም ሰባተኛው ቁጥር ሶስቱን መላእክት የሚወክሉ ከሶስት ቁጥሮች ውስጥ የመጀመሪያው ነው።

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

ቁጥር አሥራ አንድ በኦሜጋ ምስክርነቱ ለአብራምና ለጳውሎስ የአልፋ ድምፆች “እጥፍ” ያቀርባል። የእነርሱ “እጥፍ የሆኑ” ድምፆች ተዋህደው የቃል ኪዳኑን የጊዜ ትንቢት ያቀርባሉ፤ እናም ቁጥር አሥራ አንድ በኦሜጋ እንደ ሆነ ትንቢቱን ይፈጽማል፥ በ1798 በባቢሎን ውድቀት የሚያበቃውን የትንቢታዊውን ዘመን በመለየት፤ ስለዚህም በኋለኛው ዘመን ሚካኤል በሚነሣበት ጊዜ የባቢሎንን ውድቀት ይመስላል። በቁጥር አሥራ አንድ የነቢያት እጥፍ አለን፥ እንዲሁም ሁለት የባቢሎን ውድቀቶችን የሚወክል አንድ ዘመን አለ፤ እንዲሁም “ባቢሎን ወድቃለች፥ ወድቃለች” ብሎ ያወጀውን የሁለተኛውን መልአክ መልእክት ይወክላል።

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

ቁጥር ሰባት የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ነው፤ ቁጥር አሥራ አንድም የሁለተኛው መልአክ መልእክት ነው፤ እና ቁጥር አሥራ ሁለት፣ ዳንኤል 12*12 ወይም ዳንኤል 144 የሆነው፣ ፍርደ-ብያኔው በሚጠናቀቅበት ቀውስ ላይ በባሕርይ መገለጥ የሚፈጸመውን በጥበበኞችና በሰነፎች መካከል ያለውን ልዩነት ይመለከታል። ቁጥር አሥራ ሁለት ዓለም እንዴት በሁለት ወገኖች እንደሚከፈል የሚለየው የሦስተኛው መልአክ መልእክት ነው፤ እና የዚያው ክፍፍል በሦስተኛው መልአክ ውጫዊ መግለጫ የሚታየው ተጓዳኝ፣ በቁጥር አሥራ ሁለት የተወከለው የሦስተኛው መልአክ ውስጣዊ ክፍፍል ነው። ቁጥር ሰባት፣ አሥራ አንድ እና አሥራ ሁለት የሦስቱ መላእክት መልእክት ናቸው፤ እነዚህም ቁጥሮች በኋለኛው ዘመን የሚፈታ ብርሃን ናቸው። እነዚህ ሦስት ቁጥሮች በኋለኛው ዘመን መፈታቸው ከራእይ ምዕራፍ አሥር ጋር ይስማማል።

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

ክርስቶስ እንደ ኃያል መልአክ፣ እንዲሁም በምዕራፍ አሥር እንደ የይሁዳ ነገድ አንበሳ፣ እንደ “አንበሳ” ጮኸ፤ ጩኸቱም እንደ ዳንኤል ምዕራፍ አሥር የታተመ ሰባት ነጐድጓዶችን አስከተለ። እነርሱ ተመሳሳይ ምንባቦች ናቸው። በዚህ ምክንያት፣ በምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉት ሦስቱ ዘመናት የራእይ ምዕራፍ አሥር ሰባቱ ነጐድጓዶች ደግሞ ናቸው።

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

“ሰባቱ ነጐድጓዶች” ክርስቶስን እንደ አልፋና ኦሜጋ የሚገልጽ ሌላ አገላለጽ ብቻ ናቸው፤ ምክንያቱም የ“ሰባቱ ነጐድጓዶች” ዋና ምልክታዊ ትርጉም ከ1798 እስከ 1844 ድረስ የተፈጸሙ ክስተቶችን የሚያቀርብ “የክስተቶች ዝርዝር መግለጫ” መሆኑ ነው፤ ይህም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ “ወደፊት በሚሆኑ ክስተቶች” ውስጥ እንደገና የሚደገም እና “በቅደም ተከተላቸው የሚገለጡ” ነው። ስለዚህ “ሰባቱ ነጐድጓዶች” የአልፋና ኦሜጋ ምልክት ናቸው፤ እርሱም ደግሞ መጀመሪያና መጨረሻ፣ ፊተኛውና ኋለኛው፣ መሠረቱና ቤተ መቅደሱ፣ የማዕዘኑ ድንጋይና የመደረሻው ራስ ድንጋይ ነው—ሰባቱ ነጐድጓዶች።

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያሉት የሦስቱ ምሳሌያዊ ዘመናት ብርሃን ከሰባቱ ነጎድጓዶች ብርሃን ጋር ሊስማማ ይገባል፥ ምክንያቱም እነርሱ አንድ ያው ትንቢታዊ መስመር ናቸውና። በመጀመሪያው ዘመን ክርስቶስ ሁለቱንም እጆቹ ወደ ሰማይ ያነሣል፤ በራእይ አሥርም በአንድ እጁ እንዲሁ ያደርጋል። በራእይ አሥር ውስጥ እጁ የትንቢታዊ ጊዜ አተገባበር መጨረሻ ምልክት ይሆናል፤ ይህም ከትንቢታዊ የጊዜ ዘመናት ወደ ቀላል ትንቢታዊ ዘመናት የሚደረገውን ሽግግር ይወስናል። በሚለራውያን የተጠቀሙበት ይህ ዋና ትንቢታዊ ደንብ ሽግግር፣ በክርስቶስ ዘመን ከቃል በቃል ወደ መንፈሳዊ የተደረገው ዋና ሽግግር ምሳሌ ነበር።

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

ሐዋርያው ጳውሎስ ከተመረጠ ሕዝብ ትንቢታዊ መስመር ጋር የተያያዘውን ዋና የትንቢት ሕግ ለማቋቋም ተነሥቶ ነበር። በመንፈሳዊ እስራኤል መጀመሪያ ላይ፣ ቃል ኪዳኑን ራሱ እንኳ እንደገና የሚተርጎም አንድ ዋና የትንቢት ሕግ ተመሠረተ። ከዚያ ወዲህ የአብርሃም ልጅ መሆን ማለት፣ በደም ሳይሆን በእምነት የአብርሃም ልጅ መሆን ነበር። ይህ የትንቢት መርህ በዋነኝነት በጳውሎስ ብዕር ተመሠረተ፤ እርሱም በዚህ ረገድ በራእይ ምዕራፍ አሥር ውስጥ ክርስቶስን ይወክል ነበር፥ በ1844 የጊዜን ትንቢታዊ አፈጻጸም ለውጦ ያበቃ እንደ ሆነ።

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

ከሰው ዘር ጋር የተደረገው ቃል ኪዳን በቀስተ ደመና ይወከላል፣ የኖህም መርከብ ከጥፋት ውኃው በፊትና በኋላ ለየት ብሎ የታወቀ የተመረጠ ሕዝብ ያልነበረበትን የጊዜ ዘመን ይወክላል። የአብርሃም ጥሪ እግዚአብሔር ከሰው ዘር ጋር ባለው ትንቢታዊ ግንኙነት ውስጥ ታላቅና ጠቃሚ ለውጥን ወከለ። ከአብርሃም ጋር የተደረገው ቃል ኪዳን በቃል ኪዳን ታሪክ መስመር ላይ ታላቅ ለውጥን ወከለ፤ እንዲሁም ይህን በማድረጉ በጳውሎስ ዘመን ከቀጥተኛው ወደ መንፈሳዊው የተደረገውን ታላቅ ሽግግር፣ እና በ1844 ከጊዜ ተፈጻሚነት ወደ ጊዜ ተፈጻሚነት አለመኖር የተደረገውን ሽግግር ምሳሌ ሆኖ አመለከተ።

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

በሰው ዘር ላይ በእግዚአብሔር ቃል ኪዳን ውስጥ የተፈጠረው የመጀመሪያው ለውጥ ገነት ነበር፤ የተገለጠውም ትልቅ ለውጥ በሕይወት ዛፍ ላይ የተጣሉት ገደቦች ነበሩ፣ እንዲሁም ከመንፈሳዊ ብርሃን ወደ ትክክለኛ የበግ ቆዳ የተለወጠ የልብስ ለውጥን አስከትሎ ነበር። ቀጣዩ ታላቅ ለውጥ በቃል ኪዳን ታሪክ ውስጥ ጥፋት ውኃው ነው፤ ይህንንም ኖኅ ይወክላል፥ በመጀመሪያው ታላቅ የቃል ኪዳን ለውጥ አዳም እንደወከለው ሁሉ። ከዚያም ለተመረጠ ሕዝብ የተደረገው ለውጥ በአብራም ጀመረ፤ ይህም ወደ ሙሴ አመራ፥ እርሱም አንድ ቀን አንድን ዓመት እንደሚወክል የሚያስተምሩትን የትንቢት መርሆች ያስገባል። ያ መርህ እስከ 1844 ድረስ ትክክለኛ ነው፤ በዚያን ጊዜም ሌላ ታላቅ የቃል ኪዳን ለውጥ ነበረ። በቃል ኪዳን ታሪክ ታላላቅ ዘመናት ሁሉ ውስጥ በእግዚአብሔር የትንቢት ቃል አንድ ታላቅ የመርህ ለውጥ ሁልጊዜ አለ። ያ ለውጥ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ዘመን ውስጥ፣ አልፋ ኦሜጋ እውነት መሆኑ ነው። አልፋና ኦሜጋ ማለት በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ፍጻሜው ሁልጊዜ በመጀመሪያው እንደሚታይ የሚያሳይ መርህ ነው። ከዚህ የአልፋና ኦሜጋ መርህ ጋር የተያያዘው የዕብራይስጥ ቃል “እውነት” ሶስት እጥፍ መዋቅር ነው።

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

በቀሪዎቹ ታሪክ ውስጥ ያለው ዋና የትንቢታዊ ለውጥ በእያንዳንዱ ዋና የኪዳን ታሪክ በቀጥታ የተወከለ ነው፤ እንዲሁም በሌሎች የእውነት መስመሮች ውስጥም እንዲሁ ነው። በኢሳይያስ 22፡22 በኤልያቄም ላይ የተጫነው “ቁልፍ” በማቴዎስ ምዕራፍ አሥራ ስድስት በፓኒየም ለጴጥሮስ የተሰጠው ያው ቁልፍ ነው። ያ ቁልፍ ለፊላደልፍያ ቤተ ክርስቲያን ተሰጥቶአል፤ እናም በሙሴ ታሪክ ዘመን በሙሴ የተመዘገበውን የ“አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” መርህ ከትክክለኛው ቀን ጋር እንዲያገናኝ ያስቻለው ቁልፍ ለዊልያም ሚለር የተሰጠው እርሱ ነበር፤ ይህም የሚለርታውያንን ታሪክ የሚያመለክት ነበር። ሚለር ከሙሴ ትንቢት ጋር ያደረገው ግንኙነት፣ ጳውሎስ ከአብራም ትንቢት ጋር ባደረገው ግንኙነት ተወክሎ ነበር። እና ሚለር ከሙሴ ጋር ለምን አይገናኝም? ሙሴ በታቦት ውስጥ የተገኘው መዳን ከኖኅ በታቦት ውስጥ ከተገኘው መዳን ጋር ተገናኝቶ ሁለቱንም ኪዳኖች አንድ ላይ ለማሰር ነበርና። ከኤደን የሚጀምሩት የትንቢታዊ ተግባር ለውጦች አንድ ታላቅ የትንቢታዊ ብርሃን መገለጥ በመጨረሻው የኪዳን ሕዝብ—አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ—ታሪክ ውስጥ እንደሚለይ ያሳያሉ። እኔ ይህ ዋና የትንቢታዊ ለውጥ በሰባቱ ነጐድጓዶች እንደሚወከል እናገራለሁ፤ እነርሱም በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ካሉት ሦስት ዘመናት ጋር በቀጥታ የተገናኙ ናቸው፤ እነዚህም የአልፋና የኦሜጋ መርሆች በ“መስመር በላይ መስመር” ተግባራዊ አጠቃቀም ላይ ሲውሉ ብቻ የሚታወቁ ናቸው፤ ይህም በእውነት ሦስት-ደረጃ አወቃቀር ላይ የቆመ ነው።

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

“ጊዜ ከእንግዲህ የለም” የሚለው ማስታወቂያ በቀጥታ ከሚቀድሙት ጥቅሶች ውስጥ፣ ክርስቶስ ሰባቱን ነጎድጓዶች አስተዋወቀ፤ እነርሱም፣ እንደ ዳንኤል አሥራ ሁለት እውነቶች ሁሉ፣ የታተሙ ነበሩ። በምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ሁለቱንም እጆቹን የሚያነሣው በበፍታ የተለበሰው ሰው የሚገኝበት አውድ የዳንኤል መጽሐፍ መፈታቱ ነው፤ እና በራእይ አሥር ውስጥ ክርስቶስ አንበሳው የሚገኝበት አውድ የሰባቱ ነጎድጓዶች መታተም ነው። እህት ዋይት የሰባቱን ነጎድጓዶች መታተም ከዳንኤል መጽሐፍ መታተም ጋር ታመሳስላለች።

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “እነዚህ ሰባቱ ነጐድጓዶች ድምፃቸውን ካሰሙ በኋላ፣ ስለ ታናሹ መጽሐፍ እንደ ዳንኤል ሁኔታ ለዮሐንስ ደግሞ ይህ ትእዛዝ መጣ፤ ‘ሰባቱ ነጐድጓዶች ያሰሙትን ነገር ማተም አለብህ።’ እነዚህ በየቅደም ተከተላቸው የሚገለጡ ወደፊት የሚሆኑ ክስተቶችን ይመለከታሉ።” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

ሰባቱ ነጎድጓዶች በራእይ አሥር እና በትንቢት መንፈስ እንዲሁም ከ1840 እስከ 1844 ባለው የሚለራውያን ታሪክ ይገለጻሉ፤ ይህም ታሪክ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ እንደገና ይደገማል። በዚያው ክፍል እንዲህ ይላል፤ “ለዮሐንስ የተሰጠው ልዩ ብርሃን፣ በሰባቱ ነጎድጓዶች የተገለጸው፣ በመጀመሪያውና በሁለተኛው መልአክ መልእክቶች ሥር የሚፈጸሙ ክስተቶችን የሚያሳይ መግለጫ ነበር። እነዚህን ነገሮች ሕዝቡ እንዲያውቅ አልተመከረም ነበር፥ ምክንያቱም እምነታቸው የግድ ሊፈተን ነበርና። በእግዚአብሔር ሥርዓት እጅግ ድንቅና የረቀቁ እውነቶች ይታወጃሉ።” ሚለራውያኑ በሁለት ቅሬታዎች እንደሚገጥሟቸው አልተረዱም ነበር፥ ምክንያቱም የመረዳታቸው እጥረት እነርሱን ለመፈተን ተዘጋጅቶ ነበርና። ሚለራውያኑ ማንኛውንም “የረቀቁ እውነቶች” አልጠበቁም ነበር፤ ይህም ማለት፣ በቃል ኪዳን ታሪክ ውስጥ ምንም “ትልቅ ትንቢታዊ ሽግግሮች” አልጠበቁም ነበር።

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

ምንም እንኳን “እነዚህን ነገሮች ለ” ሚለራውያን “ሕዝብ ማወቅ ከሚገባው መልካም ነገር አልነበረም፣” አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ግን በተመሳሳይ ታሪክ ይፈተናሉ፤ ነገር ግን ታሪኩን በንጹሕ ስህተት በመረዳት ሳይሆን፣ ማወቅ የሚገባችሁን ታሪክ ባለማስተዋል ነው። ፈተናው ያው ነው፣ ነገር ግን በተገላቢጦሽ መልክ ነው። በራእይ አሥር ውስጥ ያለው ዮሐንስ በመጀመሪያና ከሁሉ በላይ አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁን ይወክላል፤ በሁለተኛ ደረጃ ብቻ ደግሞ የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መልአክ ሚለራዊ እንቅስቃሴ ይወክላል። ይህም የሚታወቀው ዮሐንስ ትንሹን መጽሐፍ ከመብላቱ በፊት ጣፋጭ እንደሚሆንለት ከዚያም መራራ እንደሚሆን አስቀድሞ ሲነገረው በማየት ነው። ለሚለራውያን ይህ ምን ማለት እንደሆነ ማወቅ የሚበጀው አልነበረም፤ ነገር ግን ዮሐንስ ሚለራውያን ትንሹን መጽሐፍ በበሉ ጊዜ የሚከሰተውን አስቀድሞ የሚያውቅ ሕዝብ ይወክላል።

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> ወደ መልአኩም ሄጄ፣ ትንሹን መጽሐፍ እንዲሰጠኝ አልሁት። እርሱም፣ “ውሰደውና ብላው፤ በሆድህ ውስጥ መራራ ያደርገዋል፤ በአፍህ ግን እንደ ማር ጣፋጭ ይሆናል” አለኝ። ትንሹንም መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስጄ በላሁት፤ በአፌም እንደ ማር ጣፋጭ ነበረ፤ ከበላሁትም በኋላ ወዲያው ሆዴ መራራ ሆነ። ራእይ 10፥9, 10።

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

ዮሐንስ በምዕራፍ አሥር የተመለከተውን ታሪክ የሚወክለውን ከ1840 እስከ 1844 ያለውን መራራና ጣፋጭ ተሞክሮ አስቀድሞ እንዲያውቅ ተነገረው። በቁጥር ዘጠኝና በአሥር በእጅጉ ግልጽ ሆኖ የተወከለው ያ ተሞክሮ በቁጥር ሁለት እስከ አራት ድረስ ደግሞ በግልጽ ሁኔታ ተለይቶ ተገልጦአል።

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> በእጁም የተከፈተ ትንሽ መጽሐፍ ነበረው፤ ቀኝ እግሩንም በባሕር ላይ፥ ግራ እግሩንም በምድር ላይ አኖረ፤ አንበሳም እንደሚያገሳ በታላቅ ድምፅ ጮኸ፤ በጮኸም ጊዜ ሰባቱ ነጐድጓዶች ድምፃቸውን አሰሙ። ሰባቱም ነጐድጓዶች ድምፃቸውን ባሰሙ ጊዜ እኔ ልጽፍ ተዘጋጅቼ ነበር፤ ከሰማይም እንዲህ የሚል ድምፅ ሰማሁ፦ “ሰባቱ ነጐድጓዶች የተናገሩትን ማኅተም አድርግበት፥ አትጻፈውም።” ራእይ 10፥2–4።

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

“ሰባቱ ነጎድጓዶች” በመጀመሪያውና በሁለተኛው መላእክት ሥር የሚፈጸሙ “የክስተቶች ዝርዝር መግለጫ” እንደሚሆኑ ይወክላሉ፤ እንዲሁም “በሥርዓታቸው የሚገለጡ የወደፊት ክስተቶችን” ይወክላሉ። “ሰባቱ ነጎድጓዶች” የሚለር ተከታዮች ታሪክ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ እንደሚደገም ያለውን እውነት ይወክላሉ፤ እንዲሁም በ1798 እና ከዚያ በኋላ ባለው የፍጻሜ ዘመን የተፈቱ እውነቶች፣ በእግዚአብሔር ሕዝብ የኋለኛው ዘመን እውነት እንደሚፈታ ይወክላሉ። ኢየሱስ በራእይ አሥር ውስጥ ካለው ኢየሱስ ጋር በዳንኤል አሥራ ሁለት ይስማማል። በሁለቱም ክፍሎች በኋለኛው ዘመን የሚፈትን እውነት መታተምና መፈታቱ ተቀምጦ ቀርቧል።

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

አንዳንዶች በሰባተኛው ቁጥር ኢየሱስ እየተናገረ እንደሆነ፣ ነገር ግን በአሥራ አንደኛና በአሥራ ሁለተኛ ቁጥሮች ገብርኤል ለዳንኤል እየተናገረ እንደሆነ ሊከራከሩ ይችላሉ፤ ሆኖም ኢየሱስ በሦስቱም ክፍሎች እየተናገረ እንደሆነ ደግሞ ሊገባ ይችላል። በጉዳዩ በየትኛውም ወገን ቢታይ፣ በዳንኤል አማካይነት የሚናገረው የክርስቶስ ድምፅ ነው፤ በምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉትም ሦስቱ ትንቢታዊ ዘመናት የክርስቶስ ቃላት ናቸው፤ እርሱም እነዚህን ሦስቱን ዘመናት በእውነት አወቃቀር ውስጥ ያቀርባል። ሦስቱም ዘመናት የታተሙ ስለሆኑ፣ አንድ ሦስት-እጥፍ ምልክት ያደርጓቸዋል።

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

ቁጥር ሰባት ድንቆቹ መፈጸማቸውን ይናገራል፤ እርሱም ክርስቶስ በቅድስተ ቅዱሳን ውስጥ የሚያከናውነውን የመጨረሻ ሥራ፣ ማለትም የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ኃጢአቶች መደምሰስና ማተም እንደሆነ ይለያል። የመጀመሪያው ቁጥር “ድንቆቹን” ይለያል፤ እንዲሁም ከሦስቱ ቁጥሮች የመጨረሻው ደግሞ “ድንቆቹን” እነዚያ በመጠበቃቸውና የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥን በማለፋቸው የተባረኩ እንደሆኑ ይለያል። በመካከሉ ያለው ዘመን በእሑድ ሕግ ቀውስ ወቅት የሰው ዘር ዓመፅን ይለያል፤ በተመሳሳይም ወደ እሑድ ሕግ የሚመራውን ዘመን ለአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የዝግጅት ዘመን እንደሆነ ይገልጻል። ቁጥሮቹ ሁሉ በቀጥታ በ“ዘመኑ መጨረሻ” በዳንኤል ሕዝብ ላይ “የሚደርሰውን” ነገር ይለያሉ። ሦስቱም ቁጥሮች ሁሉ ስለ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መንጻት የሚነገረውን ጭብጥ ይናገራሉ። የመጀመሪያው ዘመን ከሦስተኛው ዘመን ጋር ይጣጣማል፤ በመካከሉ ያለው ዘመን ግን ዓለም ሁሉ ወደ አርማጌዶን ሲዘምት የሚገለጠውን ዓመፅ ይወክላል።

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

እነዚያ ሦስት ዘመኖች ደግሞ ሰባቱ ነጐድጓዶች ከሆኑ፣ ያን ጊዜ ሦስቱ ቁጥሮች “ወደፊት የሚሆኑ ነገሮች፣ በቅደም ተከተላቸው [የሚገለጡ]” መሆናቸውን መለየት አለባቸው፤ እነዚያም “ወደፊት የሚሆኑ ነገሮች” ከ1840 እስከ 1844 ድረስ “በመጀመሪያውና በሁለተኛው መልአክ ሥር የተፈጸሙ ክስተቶች ዝርዝር መግለጫ” ጋር ይጣጣማሉ። ይህ እንቅስቃሴ የተቀበላቸው ከአቅኚዎቹ አስተዋይነት በግልጽ የሚለዩ ብዙ እውነቶች አሉ፤ ሆኖም እነዚያ እውነቶች ሁሉ ከአቅኚዎቹ አስተዋይነት ጋር ይስማማሉ። ከሚለራውያን ዘመን እስከ አሁን ድረስ በትንቢታዊ ግንዛቤ ታላቅ ለውጥ ተከስቷል። “አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” የሚለው መርህ የታወቀ ምሳሌ ነው፣ ነገር ግን ሌሎችም አሉ። የትንቢታዊ ግንዛቤ ታላቅ ለውጥ አንድ ምሳሌ ከሰባቱ ነጐድጓዶች ጋር በተያያዘ ተወክሏል።

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

በአሥረኛው ምዕራፍ የመጨረሻው ቁጥር ውስጥ ዮሐንስ እንደገና ትንቢት ሊናገር እንዳለበት ከተነገረው በኋላ፣ ይህም የአሥረኛው ምዕራፍ ታሪክ የሚለራውያንን እንቅስቃሴና መቶ አርባ አራቱ ሺህን ሁለቱንም እንደሚወክል በማጠናከር፣ ቤተ መቅደሱን ለመለካት በትር ተሰጠው፤ ነገር ግን አደባባዩን እንዲተው ተነገረው።

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> እንደ በትርም ያለ መለኪያ ቀለም ተሰጠኝ፤ መልአኩም ቆሞ እንዲህ አለ፦ ተነሣ፥ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ፥ መሠዊያውንም፥ በዚያም የሚሰግዱትን ለክ። ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፥ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ ቅድስቲቱንም ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጡአታል። ራእይ 11፥1, 2።

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

በ1844 ዓ.ም. በኋላ መቅደሱ ሲለካ፣ ዮሐንስ እንደ አደባባይ የተወከሉትን አሕዛብ እንዲተው ተነግሮታል። ይህ በ1844 ዓ.ም. የተሰጠው ምሳሌ እግዚአብሔር አዲስ የኪዳን ሙሽራ እንደ መረጠ ያሳየ ሲሆን፣ በዚያን ጊዜም በሙሽራውና በአደባባዩ መካከል ልዩነት ተደረገ። እህት ዋይት አደባባዩ አሕዛብን እንደሚወክል እና መቅደሱም የእግዚአብሔር የተመረጡ ሕዝቦች እንደሆኑ ግልጽ ናት፤ The Desire of Ages ውስጥ ያለውን The Outer Court የሚለውን ምዕራፍ ብቻ ያንብቡ።

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

ዮሐንስ በ1844 ዓ.ም. አምላክ የመረጠው ሕዝቡ ሆነው የነበሩትን ሚለራውያን እያመለከተ ነው። መራራ-ጣፋጭ መልእክቱን አሁን የተለማመዱት ሚለራውያን እና እንደ አሕዛብ የተወከለው ቀሪው ራሱን ክርስቲያን ብሎ የሚጠራው ዓለም መካከል ልዩነት ተደርጓል።

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

መሠረቱ ከ1840 ጀምሮ እስከ መጀመሪያው ቅር መሰኘት ድረስ ተጣለ፣ ቤተ መቅደሱም በ“የእኩለ ሌሊት ጩኸት” አዋጅ ዘመን ተጠናቀቀ። ከዚያም ታላቁ ቅር መሰኘት መጣ፥ ዮሐንስም ተነሥቶ እንዲለካ ተነገረው፤ ነገር ግን አሕዛብን እንዲተው ተባለው። ዮሐንስ የፍርድ መከፈትን እያመለከተ ነው፣ በዚህም ምክንያት መንፈሳዊ መነሣሣት በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የዮሐንስን መለካት የመርማሪ ፍርድ ምልክት እንደሆነ ይተግብራል። አሁን ስለ ዮሐንስ እንደ መለካት ምልክት ያቀረብነው ነገር ከተለመደው የአድቬንቲስት ግንዛቤ ጋር የሚስማማ ነው፤ ነገር ግን በዚህ እንቅስቃሴ ውስጥ ምልክቱን ለመረዳት ትልቅ ለውጥ ነበረ።

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

ከሚለራይታውያን ግንዛቤ ጋር በስምምነት፣ በአሥረኛው ምዕራፍ በዮሐንስ የተወከለው የሚለራይታውያን ታሪክ ውስጥ፣ አንድ ተመሳሳይ እንቅስቃሴ ስለሚመጣ እና ያም መቶ አርባ አራት ሺህ እንደሚሆን ትንቢት ደግሞ እንዳለ ለማየት መጣን። የሚለራይታውያንን ታሪክ መለኪያዎች ብትወስዱ፣ የአሕዛብንም ዘመን ብትተዉ፣ ዮሐንስ ሲለካው የነበረውን ቤተ መቅደስ በግልጽ ማየት ትችሉ ነበር።

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

እ.ኤ.አ. በ1798 የሚያበቃ አንድ 2520 ዓመት የጊዜ ትንቢት እና ሌላው በ1844 የሚያበቃ መሆኑን ተረዳን፤ እንዲሁም ክርስቶስ የሚለራውያንን መቅደስ የሠራበት አርባ ስድስት ዓመት ጊዜ መኖሩን ገለጠ። ዮሐንስ አደባባዩን አሕዛብ መሆኑን ለይቶ ጠቀሰ፤ እንዲሁም ትንቢታዊ “የአሕዛብ ዘመናት” አሉ።

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> በሰይፍም አፍ ይወድቃሉ፥ ወደ ሕዝቦችም ሁሉ ምርኮ ሆነው ይወሰዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ እግር ሥር ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥24።

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

የአሕዛብ “ዘመናት” በብዙ ቁጥር ተገልጿል፤ ይህም ሁለቱን ወቅቶች ይወክላል፥ በእነርሱም ውስጥ ሁለቱም፣ ማለትም ትክክለኛው እስራኤልና መንፈሳዊው እስራኤል ተረገጡ። ከእነዚህ ሁለቱ የመረገጥ ወቅቶች የመጨረሻው፣ አረማዊነት በጳጳሳዊነት ተከትሎ የመጣው፣ በ1798 ተፈጸመ። ምንም እንኳ ምን ያህል የሚባል ቢኖርም፣ የአሕዛብ “ዘመናት” በ1798 ከመጀመሪያው መልአክ መምጣት ጋር ተፈጸመ። ዮሐንስ መለካቱን በ1798 መጀመር ነበረበት፥ ከዚያም በፊት አይደለም። እርሱ በ1844 ታሪክ ውስጥ ተቀምጦ ነበር፤ ስለዚህ በ1798 የተፈጸመውን ዘመን መተው ማለት አደባባዩን መተው ማለት ነበር፤ እንዲሁም በዚህ ሲደረግ የሚለራውያን ቤተ መቅደስ በቃል ኪዳኑ መልእክተኛ የተነሣበትን አርባ ስድስት ዓመታት ትገልጣላችሁ። ከዚህ አተገባበር የሚመነጩ ብዙ ተያያዥ እውነቶች አሉ፤ ነገር ግን እኔ ይህን የማቀርበው የአቅኚዎች ግንዛቤ ከሆነው የተለየ ብርሃን እንደ ምሳሌ ብቻ ነው፤ ነገር ግን ይህ ብርሃን የመጀመሪያዎቹን እውነቶች የማይቃረን ነው፥ ነገር ግን ጊዜን ከእንግዲህ ወዲያ አያተገብርም።

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

ያ ልዩ እውነት ከ9/11 በፊት ታውቆ ነበር፣ ነገር ግን በእውነት በጥልቅ የተመሠረተው ከ9/11 በኋላ ነው። የዮሐንስ መቅደሱን መለካት የሚመለከተው እውነት ከሰባቱ ነጎድጓዶች ሊለይ አይችልም፣ ምክንያቱም እርሱ በግልጽ ያው አንድ ክፍል ነውና። ስለ ሰባቱ ነጎድጓዶች ተግባራዊ አፈጻጸም አንድ እውነት አለ፤ እርሱም በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት የተጠቀሱት “ድንቆች” እስኪፈጸሙበት ዘመን ድረስ የታሸገ ነበር። ከጁላይ 2023 በኋላ የተፈታው የ“ሰባቱ ነጎድጓዶች” ተግባራዊ አፈጻጸም ከዳንኤል አሥራ ሁለት ሦስቱ ቁጥሮች ጋር ፍጹም ተስማሚ ነው፤ ወይም እላለሁ እንጂ፣ በጥልቅ ሁኔታ ያሟላቸዋል።

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

እህት ዋይት የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት ግንኙነትን ለመግለጽ complement የሚለውን ቃል ትጠቀማለች፣ compliment የሚለውን ቃል አይደለም። Complement ማለት “ወደ ፍጽምና ማምጣት” ሲሆን፣ እነዚህ ሁለቱ ትንቢታዊ መጻሕፍት እርስ በርሳቸው የሚያደርጉት ይህንኑ ነው። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ድህረ-ጁላይ 2023 ሲፈቱ ያሉት ሰባቱ ነጐድጓዶች፣ በዚያ ውስጥ ያለውን መልእክት ወደ ፍጽምና ያመጣሉ። ሰባቱን ነጐድጓዶች የሚከፍተው ነገር የአልፋና የኦሜጋ መርህ ከእውነት አወቃቀር ጋር ተያይዞ መሆኑ ነው።

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

የአሕዛብ “ዘመናት” በ1798 ተፈጽሟል፤ እናም መቅደሱንና ሠራዊቱን መጀመሪያ አረማዊነት ከዚያም ጵጵስና የረገጡባቸውን ሁለት የ1260 ዓመታት ዘመናት ይወክላል። መቅደሱን በምንለካበት ጊዜ ቅጥሩን መተው አለብን፤ ቅጥሩም እስከ 1798 ድረስ ይዘረጋል፤ ነገር ግን ከ1844 በኋላ ዘመን ከእንግዲህ የለም። ዛሬ 1260 ዓመታቱ በመቅደሱና በቅጥሩ መካከል ያለውን ልዩነት የሚለይ የጊዜ ዘመን ብቻ ይወክላሉ። በዚህ ምክንያት፣ ከጁላይ 18, 2020 እስከ ጁላይ 2023 ድረስ መረገጡ ተፈጽሞአል። ዛሬ መቅደሱን መለካት፣ በአንደኛውና በሁለተኛው መላእክት መልእክቶች ሥር የተፈጸሙ ክስተቶችን አቀማመጥ የሚወክሉት ከሰባቱ ነጐድጓዶች ጋር በመያያዝ፣ ለዮሐንስ የተመደበው ሥራ ነው። “ታላቁ ሥራችን” የሆነው የሦስቱን መላእክት መልእክቶች “ማጣመር” ነው፤ እንዲሁም በቀደመው የቃል ኪዳን ታሪክ ውስጥ ያልተሠራ፣ እና እስከ አሁንም እጅግ አልፎ አልፎ ብቻ የሚደረግ ትንቢታዊ ሥራ መሆኑን ይገልጣል። የአሕዛብን ዘመናት የሚወክለውን ቅጥር በምንተውበት ጊዜ፣ በ1798 በዘመኑ ፍጻሜ ያበቃውን የጵጵስና ስደት 1260 ዓመታት እየተውን ነው።

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ በአርባ ስድስት ዓመታት የተሠራው ቤተ መቅደስ፣ ከ2023 ዓ.ም. ሐምሌ ጀምሮ እስከ የእሁድ ሕግ ከመድረሱ በፊት ድረስ የሚሠራ ቤተ መቅደስን ይለያል። ያ ታሪክ የሰባቱ ነጎድጓዶች “ወደፊት የሚሆኑ ክስተቶች” ዘመን ነው፤ እነዚህም “በቅደም ተከተላቸው ይገለጣሉ” እንጂ ምናልባት ሳይሆን በእርግጥ “ይገለጣሉ።”

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

የመጀመሪያውን መልአክ ታሪክ ከሁለተኛው ጋር በምናጣምርበት ጊዜ፣ ታሪኩ በአልፋ ቅር መሰኘት ጀምሮ በኦሜጋ ቅር መሰኘት ይደመድማል ብለን እናገኛለን። በ1840 ጀምሮ እስከ ኤፕሪል 19, 1844 ድረስ ባለው የመጀመሪያው መልአክ ታሪክ ውስጥ ያሉትን ትንቢታዊ የመንገድ ምልክቶች፣ በዚያ ጊዜ ከደረሰው እና ሦስተኛው በኦክቶበር 22, 1844 እስከ ደረሰበት ድረስ ከቀጠለው የሁለተኛው መልአክ የመንገድ ምልክቶች ጋር በምናስተካክላቸው ጊዜ—ሁለቱም ጊዜያት በመልአክ መምጣት የሚጀምሩ እና በመልአክ መምጣት የሚያበቁ መሆናቸውን እናገኛለን። ከመጀመሪያው እስከ ሁለተኛው ያለው ታሪክ ከሁለተኛው እስከ ሦስተኛው ያለውን ታሪክ ያብራራል።

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

ይህ ትግበራ ትክክለኛ መሆኑን የሚመሰክር ትንቢታዊ ምስክርነት በትግበራው አልፋና ኦሜጋ ውስጥ ይገኛል። ሁለት ተመሳሳይ መስመሮች በአንድነት ሲተገበሩ፣ የሁለቱም መስመሮች መጀመሪያና መጨረሻ የመልአክ መምጣትን ያመለክታል። ከዚያም እነርሱ በመስመር ላይ መስመር ተደርበው በአንድ መስመር ሲዋሃዱ፣ መጀመሪያው የመጀመሪያውን ተስፋ መቁረጥ ይወክላል፣ መጨረሻውም ታላቁን ተስፋ መቁረጥ ያመለክታል። ተጨማሪ ማስረጃም መጨረሻው ከመጀመሪያው የሚበልጥ መሆኑን ከሚያመለክቱት የአልፋና ኦሜጋ መርሆች ውስጥ ይገኛል። በታላቁ የኦሜጋ ተስፋ መቁረጥ የሚያበቃ የአልፋ ተስፋ መቁረጥ፣ የአልፋና ኦሜጋን ንስሐና ታላቅ ክፍል ያመለክታል።

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

ከ1844 ዓ.ም. ኤፕሪል 19 ጀምረን፣ (በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 የሦስተኛውን መልአክ መምጣት ወደሚመራው የሁለተኛው መልአክ መምጣት)፤ ከዚያም እንዲሁ በ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 የሚጀምረውን እና በ1844 ዓ.ም. ኤፕሪል 19 የሚያበቃውን ሁለተኛውን መስመር ስንጀምር፣ የ1844 ዓ.ም. ኤፕሪል 19 ተስፋ መቁረጥ፣ የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ትንቢታዊ መስመር በማዋሃድ የሚፈጠረው ትንቢታዊ መስመር ሁለቱም አልፋና ኦሜጋ እንደሆነ እናገኛለን።

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

በዘመኑ መጨረሻ፣ ሦስተኛው መልአክ ከሁለተኛው መልአክ ጋር ሲመጣ ታያለህ፤ ይህም እንደ ምሳሌ 9/11ን እና በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ያለውን የኃያሉ መልአክ ሁለቱን ድምፆች ያመለክታል። ሁለቱ ድምፆች ሁለተኛውና ሦስተኛው መልአክ መልእክቶች ናቸው፤ እነዚህም ሁለቱ መላእክት በጥቅምት 22, 1844 እርስ በርሳቸው ተገናኙ፣ እና እነርሱ ዳግመኛ ይገናኛሉ ሁለቱ ታሪኮች መስመር በመስመር ሲያቀራረቡ። በዚህ መልኩ ተያይዘው ሲቀርቡ፣ ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ እስከ ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ድረስ ያለውን ታሪክ ይወክላሉ፤ በዚያም ታሪክ መካከል ያለው የመንገድ ምልክት በሚለራውያን ዘመን የነበረው የExeter የካምፕ ስብሰባ ነበር፣ በዚያም ሁለት የአምልኮ ክፍሎች ተገለጡ፤ ይህም በምሳሌው ውስጥ ያሉትን ሞኞች ደናግል ዓመፅ ይወክላል፣ እና መካከለኛውን የመንገድ ምልክት እንደ ዓመፅ ይለያያል።

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

ሰባቱ ነጎድጓዶች የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ መልእክቶች በአንድነት የተጣመረ ታሪክን፣ መስመር በመስመር ይወክላሉ፤ ይህም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ከመጀመሪያው ቅሬታ እስከ ታላቁ ቅሬታ ድረስ ያለውን ታሪክ ያመለክታል። ያ ታሪክ በትንቢታዊ መልኩ ምንን እንደሚወክል ያለው መረዳት በዳንኤል አሥራ ሁለት ላይ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ የታተመ እንደሆነ ከተወከለው መልእክት ጋር በፍጹም ተመሳሳይነት ይጣጣማል።

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

ይህንን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን፤ ነገር ግን የዳንኤል የመጨረሻ ራእይ ከሚያቀርበው ክፍል ውስጥ በኋለኛው ዘመን ስለ እግዚአብሔር ሕዝብ የዳንኤልን ምሳሌያዊ መግለጫ ብቻ የሚመለከተውን ክፍል እተዋለሁ። በመጀመሪያ መጠቀስ ሕግ አውድ ውስጥ፣ በቁጥር አንድ ዳንኤል ራእዩን በሚያስተውሉ ወገን ውስጥ እንዳለ ልብ በሉ። በራእዩ ውስጥ የተጠቀሰው የመጀመሪያው ነገር ዳንኤልን እንደ የሚያስተውሉ ጥበበኞች ምሳሌ የሚያቀርብ ሲሆን፣ የመጨረሻዎቹ ዘጠኝ ቁጥሮች ሁሉ በሀያ ሁለተኛው ቀን ስለሚያስተውሉ ጥበበኞች ናቸው።

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> በፋርስ ንጉሥ ቂሮስ በሦስተኛው ዓመት ቤልጣሴር ተብሎ የተጠራው ለዳንኤል አንድ ነገር ተገለጠ፤ ነገሩም እውነት ነበረ፥ የተወሰነውም ዘመን ረጅም ነበር፤ እርሱም ነገሩን አስተዋለ፥ ራእዩንም አስተዋወቀ።

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> በዚያን ወራት እኔ ዳንኤል ሙሉ ሦስት ሳምንት እያለቀስሁ ነበር። የሚያስደስት እንጀራ አልበላሁም፤ ሥጋም ሆነ ወይን ወደ አፌ አልገባም፤ ሙሉ ሦስቱ ሳምንት እስኪፈጸሙ ድረስ ፈጽሞ ራሴን በዘይት አልቀባሁም። በመጀመሪያውም ወር በሀያ አራተኛው ቀን ታላቁ ወንዝ ከሆነው ከሂዴቅል ዳር እንዳለሁ፥ ዓይኖቼን አንሥቼ ተመለከትሁ፤ እነሆም፥

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> አንድ ሰው የበፍታ ልብስ ለብሶ ነበር፥ ወገቡም በኡፋዝ ጥሩ ወርቅ ታጥቆ ነበር፤ ሰውነቱም እንደ ቤሪል ነበር፥ ፊቱም እንደ መብረቅ ታየ፥ ዓይኖቹም እንደ እሳት መብራቶች ነበሩ፥ ክንዶቹና እግሮቹም በቀለም እንደ የተጠራጠረ ናስ ነበሩ፥ የቃላቱም ድምፅ እንደ ብዙ ሕዝብ ድምፅ ነበር።

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> እኔም ዳንኤል ብቻዬን ራእዩን አየሁ፤ ከእኔ ጋር የነበሩት ሰዎች ግን ራእዩን አላዩትም፤ ነገር ግን ታላቅ መንቀጥቀጥ ተወረደባቸው፥ ራሳቸውንም ለመሸሸግ ሸሹ። ስለዚህ እኔ ብቻዬን ቀረሁ፥ ይህንም ታላቅ ራእይ አየሁ፤ በእኔም ውስጥ ኃይል አልቀረልኝም፤ ውበቴ በውስጤ ወደ መበስበስ ተለወጠች፥ ኃይልም አልያዝሁም።

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> ነገር ግን የቃሉን ድምፅ ሰማሁ፤ የቃሉንም ድምፅ በሰማሁ ጊዜ ፊቴን ወደ ምድር አቅርቤ በፊቴ ተደፍቼ በከባድ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ። እነሆም፥ አንድ እጅ ዳሰሰችኝ፤ በጕልበቴና በእጆቼ መዳፎች ላይም አቆመችኝ። እርሱም እንዲህ አለኝ፤

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ዳንኤል ሆይ፥ እጅግ የተወደድህ ሰው ሆይ፥ የምናገርህን ቃል አስተውል፥ ቀጥ ብለህም ቁም፤ አሁን ወደ አንተ ተልኬአለሁና።

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> እርሱም ይህን ቃል በተናገረኝ ጊዜ እኔ እየተንቀጠቀጥሁ ቆምሁ። ከዚያም እርሱ እንዲህ አለኝ፥

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> አንተ ዳንኤል፥ አትፍራ፤ ከመጀመሪያው ቀን ጀምሮ ልብህን ለማስተዋልና በአምላክህ ፊት ራስህን ለማዋረድ ስትመራ ቃልህ ተሰምቶአል፤ እኔም በቃልህ ምክንያት መጥቻለሁ። ነገር ግን የፋርስ መንግሥት አለቃ ሀያ አንድ ቀን ተቃወመኝ፤ እነሆም፥ ሚካኤል ከዋና አለቆች አንዱ ሊረዳኝ መጣ፤ እኔም በዚያ ከፋርስ ነገሥታት ጋር ቀርቻለሁ።

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> አሁንም በኋለኞቹ ዘመናት በሕዝብህ ላይ የሚደርሰውን እንድታስተውል መጥቻለሁ፤ ራእዩ ገና ለብዙ ቀናት ነውና።

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> እነዚህንም ቃላት ሲናገረኝ፥ ፊቴን ወደ ምድር አዘነበልሁ፥ ዲዳም ሆንሁ። እነሆም፥ እንደ ሰው ልጆች አምሳል ያለ አንዱ ከንፈሮቼን ነካ፤ ከዚያም አፌን ከፍቼ ተናገርሁ፥ በፊቴም ለቆመው እንዲህ አልሁ፤

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> ጌታዬ ሆይ፣ በራእዩ ምክንያት ሐዘኔ በላዬ ተመልሶብኛል፥ ኃይልም አልቀረልኝም። የዚህ ጌታዬ ባሪያ ከዚህ ጌታዬ ጋር እንዴት ሊነጋገር ይችላል?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> እኔን ግን በዚያን ጊዜ ወዲያውኑ ኃይል አልቀረብኝም፤ ትንፋሽም አልቀረብኝም። ከዚያም እንደ ሰው መልክ ያለ አንድ ዳግመኛ መጥቶ ዳሰሰኝ፥ አበረታኝም፥ እንዲህም አለ፤

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> አንተ እጅግ የተወደድህ ሰው ሆይ፣ አትፍራ፤ ሰላም ለአንተ ይሁን፤ በርታ፥ አዎን፥ በርታ። እርሱም ከተናገረኝ በኋላ ተበረታሁ፥ እንዲህም አልሁ፤ ጌታዬ ይናገር፤ አንተ አበርታኸኛልና። …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> አንተ ግን፣ ዳንኤል ሆይ፣ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ቃላቱን ዝጋ፥ መጽሐፉንም አትም፤ ብዙዎች ወዲህና ወዲያ ይመላለሳሉ፥ እውቀትም ይበዛል።

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ከዚያም እኔ ዳንኤል ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ ሌሎች ሁለት ቆመው ነበር፤ አንዱ በወንዙ ዳር በዚህ ወገን፥ ሌላውም በወንዙ ዳር በዚያ ወገን። አንዱም በወንዙ ውኃ በላይ ለነበረው በቀጭን እግር ልብስ ለተለበሰው ሰው፦ የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከ መቼ ይሆናል? አለው።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> በወንዙም ውኃ ላይ የነበረውን፣ በበፍታ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ፥ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ሲምል፦ ይህ ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እንዲሁም ለግማሽ ዘመን እንደሚሆን፥ የቅዱሱንም ሕዝብ ኃይል መበተን በፈጸመ ጊዜ ይህ ሁሉ ይፈጸማል አለ።

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> እኔም ሰማሁ፥ ነገር ግን አልተረዳሁም፤ ከዚያም እንዲህ አልሁ፦ ጌታዬ ሆይ፥ የእነዚህ ነገሮች ፍጻሜ ምን ይሆናል?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> እርሱም እንዲህ አለ፤ ዳንኤል ሆይ፥ ሂድ፤ ምክንያቱም ቃላቱ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ተዘግተውና ታትመው ናቸው። ብዙዎች ይነጹ፥ ነጭም ይሆናሉ፥ ይፈተኑማል፤ ነገር ግን ክፉዎች ክፋትን ያደርጋሉ፤ ከክፉዎችም ማንም አያስተውልም፥ ጥበበኞች ግን ያስተውላሉ።

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> የዕለት መሥዋዕቱ ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ፣ የሚያጠፋ ርኵሰትም ከሚቆምበት ጊዜ ጀምሮ፣ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ቀናት ይሆናሉ።

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> የሚጠብቅና ወደ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ቀኖች የሚደርስ ብፁዕ ነው።

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> ነገር ግን አንተ እስከ ፍጻሜው ድረስ መንገድህን ሂድ፤ አንተም ታርፋለህ፥ በዘመናትም ፍጻሜ በዕጣህ ላይ ትቆማለህ። ዳንኤል 10፥1–18፤ 12፥4–13።

Back to Articles