Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

መጽሐፈ ዳንኤል - አንድ መቶ ሰባ ሦስት

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

የጳጳሱ ጥላዎች፡—“የሂትለር ጳጳስ” ተብሎ የሚጠራውን የሚያቀነቅኑትን ተጽዕኖና ዓላማዎች መግለጥ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

በ“የሂትለር ጳጳስ” ተብሎ በተሰየመው መጽሐፍ ደራሲው ጆን ኮርንዌል፣ ሂትለር ጀርመንን በሚገዛበት ዘመን የነገሠውን ወደፊት ጳጳስ የሚመለከተውን ታሪክ፣ ከአያቱና ከጳጳስ ፒየስ ዘጠነኛ ጋር፣ ከሮም ከተማ ተባረው በነበሩበት ሁኔታ ይጀምራል። ፒየስ ዘጠነኛ የመነኩሲት መልክ ተለውጦ ከሮም ከተማ በሸሸ ጊዜ፣ ከእርሱ ጋር የወሰደው ብቸኛ ሰው የወደፊቱ ጳጳስ አያት ነበር። ኮርንዌል የሁለቱን ሰዎች ቅርብ ግንኙነት ያቀርባል፤ ከዚያም በኋላ የወደፊቱ ጳጳስ አባት ደግሞ ከካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን የሥልጣን ማዕከል ጋር እንዴት እንደተያያዘ ይገልጻል። ይህን በማድረጉም ከፒየስ ዘጠነኛ ዘመን ጀምሮ እስከ ሁለተኛው የዓለም ጦርነት ድረስ ያለውን ታሪክ ማኅበራዊ፣ ፖለቲካዊና ሃይማኖታዊ አካባቢ ይለይታል። ይህ አጠቃላይ የታሪክ እይታ እጅግ አስተማሪ ነው።

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> በአሥራ አንደኛው ምዕተ ዓመት ርዕሰ ሊቃነ ጳጳሳት ግሪጎሪ ሰባተኛ የሮማ ቤተ ክርስቲያንን ፍጹምነት በማወጅ ሌላ እርምጃ በጳጳሳዊ ራስ መንጠቅ ላይ ተወሰደ። ከእርሱ ያቀረባቸው መግለጫዎች መካከል አንዱ፣ ቤተ ክርስቲያን እንደ ቅዱሳት መጻሕፍት መሠረት ከቶ አልተሳሳተችም፣ ወደፊትም አትሳሳትም ብሎ የሚገልጽ ነበር። ነገር ግን ይህን ማስረጃ የሚያጸኑ የመጽሐፍ ቅዱስ ማስረጃዎች ከዚያ አስተያየት ጋር አልተከተሉም። ያ ትዕቢተኛ ርዕሰ ሊቃነ ጳጳሳት ነገሥታትን ከሥልጣናቸው ለማውረድ ሥልጣን እንዳለው ደግሞ አስረዳ፤ እርሱ የሚያወጣውን ማንኛውንም ፍርድ ማንም ሊሽረው አይችልም ብሎ አወጀ፤ ሌሎች ሁሉ የሰጡትን ውሳኔ መሻር ግን የራሱ ልዩ መብት መሆኑን ገለጸ።

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> “የዚህ የአልፎ የማይሳሳትነት ተሟጋች ግፈኛ ባህርይ የሚያስደንቅ ምሳሌ በጀርመን ንጉሠ ነገሥት ሄንሪ አራተኛ ላይ በወሰደው አያያዝ ታየ። የጳጳሱን ሥልጣን በመናቅ ደፍሮ ስለሠራ፣ ይህ ንጉሠ ነገሥት ከቤተ ክርስቲያን የተወገዘና ከዙፋኑ የተወረወረ መሆኑ ተነገረ። በጳጳሳዊው ትእዛዝ በእርሱ ላይ ለመነሣት የተበረታቱ የራሱ መኳንንት ከእርሱ በመራቃቸውና በማስፈራራታቸው የተሸበረው ሄንሪ፣ ከሮም ጋር እርቅ ማድረግ አስፈላጊ መሆኑን ተሰማው። ከሚስቱና ከታማኝ አገልጋዩ ጋር በመሆን፣ በክረምት መሀል አልፕስን ተሻገረ፤ ይህም በጳጳሱ ፊት ራሱን እንዲያዋርድ ነበር። ጎርጎርዮስ ወደ ተገለለበት ቤተ መንግሥት በደረሰ ጊዜ፣ ያለ ጠባቂዎቹ ወደ ውጭው አደባባይ ተወሰደ፤ በዚያም በክረምቱ ከባድ ብርድ፣ ራሱ ገልብጦና እግሮቹ ራቁታቸውን ሆነው፣ በአሳዛኝ ልብስ ተለብሶ፣ ወደ ፊቱ እንዲገባ የጳጳሱን ፈቃድ ጠበቀ። ሶስት ቀን ጾሞና ኑዛዜ አድርጎ እስከ ቆየ ድረስ፣ ሊቀ ጳጳሱ ይቅርታ ሊሰጠው እንኳ ዝቅ ብሎ አልተመለከተለትም። እንኳን ከዚያ በኋላም፣ ይህ ይቅርታ የተሰጠው ንጉሠ ነገሥቱ የንግሥናውን ምልክቶች እንደገና ከመያዙ ወይም የንግሥናውን ሥልጣን ከመፈጸሙ በፊት የጳጳሱን ማጽደቅ እስኪጠብቅ በሚል ቅድመ ሁኔታ ብቻ ነበር። በድሉም የተነሣ የተታበየው ጎርጎርዮስ፣ የነገሥታትን ትዕቢት ማዋረድ ግዴታው እንደሆነ በትምክህት ተናገረ።” The Great Controversy, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

ግሪጎሪ ሰባተኛ የ“የማይሳሳትነት” ደጋፊ ነበር፤ ነገር ግን ያ አስቂኝ ጥያቄ በይፋ የተቋቋመ የእምነት ትምህርት (ዶግማ) ሆኖ አልተደነገገም፤ ይህም እስከ ፒየስ ዘጠነኛ ድረስ ነበር፤ እርሱም በመጀመሪያው የቫቲካን ጉባኤ ይህን ሞኝነት የሆነ ጥያቄ የተመሠረተ ትምህርት አደረገው። ይህ ትምህርት በ1870 ዓ.ም. ጁላይ 18 ቀን ጸደቀ፤ ይህም ከአንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ እስከዚያ ቀን ድረስ ትክክል መቶ አምሳ ዓመት በፊት ነበር።

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

በታሪኩ ውስጥ አስተማሪ የሆነው ነገር ይህ ነው፤ ፒየስ ዘጠነኛ የመጀመሪያውን የቫቲካን ጉባኤ ባዘጋጀ ጊዜ፣ እንዲሁም የእርሱን የስህተት አልባነት ትምህርት በተግባር ባዋለ ጊዜ፣ ተነሳሽነቱ “ዘመናዊነት” ተብሎ በሚጠራው ላይ ካለው ጥላቻ የተነሣ ነበር። ይህ መነሻው አንድ ጳጳስ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ትምህርቶችን ሲወስን ስህተት ሊያደርግ አይችልም በሚል ሐሳብ ውስጥ የተመሠረተ አልነበረም፤ ይልቁንም በፈረንሳይ አብዮት የተፈጠረውን ተጽእኖ በመቃወም የጳጳሳዊ አቋምን የሚከላከል ነበር። ይህም በመጨረሻ ኮሚኒዝም ተብሎ በሚታወቀው ነገር ላይ የተመራ ነበር።

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

እንግሊዝኛ ተብሎ የተጠራው የፈረንሳይ አብዮት በአውሮፓ አሕዛብ የግዛት አወቃቀር ውስጥ ታላቅ ናውጥ አመጣ፤ በተለይም በጵጵስና ላይ ያለውን የንጉሣዊ ሥርዓት በልዩ ጥላቻ ተመለከተ። ጳውሎስ ዘጠነኛን እና ቀኝ እጁ የሆነውን ሰው ከሮም ለጊዜው ያባረረው የጣልያን ሪፐብሊካን አመፅ ነበር። በፈረንሳይ አብዮት የተፈጠሩትን ልዩ ልዩ ፍልስፍናዎች የወከለው “ዘመናዊነት” ለጳውሎስ ዘጠነኛ ታላቅ ጠላቱ ነበር፤ የማይሳሳትነትም ትምህርቱ ሊቀ ጳጳሱ ከፈረንሳይ አብዮት በተፈጠሩት ዘመናዊ አሳቦች ጋር በተያያዘ የሚያቀርበውን እያንዳንዱን አቤቱታ ለመደገፍ ተዘጋጅቶ ነበር።

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አርባ በ1798 ዓ.ም. የደቡብ ንጉሥ (እግዚአብሔርን የማይታመን ፈረንሳይ) ለሰሜን ንጉሥ (ጳጳሳዊ ሥርዓት) ገዳይ ቍስል እንዳደረሰ ይገልጻል።

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

የፒየስ ፱ኛ የማይሳሳትነት ትምህርት በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ በተመለከተው ጦርነት ጋር የተያያዘ ነበር፤ ከ1869 የኋለኛው ክፍል ጀምሮ እስከ ተከታዩ ዓመት ድረስም ፒየስ ፱ኛ ቫቲካን 1 ተብሎ የሚታወቀውን የመጀመሪያውን የቫቲካን ጉባኤ ሰበሰበ፤ ይህም ሊቀ ጳጳሱ የካቶሊክነት ራስ መሆኑን፣ እንዲሁም ካቶሊክነት የቤተ ክርስቲያናት ሁሉ ራስ መሆኑን፣ በ533 ዓመት በዩስቲንያኖስ አዋጅ እንደ ታወጀው ለማረጋገጥ የተደረገ ነበር።

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

ሁለተኛው የቫቲካን ጉባኤ፣ ቫቲካን II ተብሎም የሚታወቀው፣ ከ1962 እስከ 1965 ተካሂዶ ነበር። ይህ በካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ መለያ ያለው ክስተት ሲሆን፣ በዘመናዊ ዘመንም ከነበሩት እጅግ አስፈላጊ የአለም አቀፍ ቤተ ክርስቲያናዊ ጉባኤዎች አንዱ ነበር። ጉባኤው በርዕሰ ሊቃነ ጳጳሳት ዮሐንስ ሃያ ሦስተኛ መሪነት ተሰብስቦ ነበር፤ ከ1963 በዮሐንስ ሃያ ሦስተኛ ሞት በኋላም በርዕሰ ሊቃነ ጳጳሳት ጳውሎስ ስድስተኛ ጵጵስና ዘመን ቀጥሎ ተካሄደ። በእነዚህ ሁለት ጉባኤዎች መካከል ያለውን የተለየ ልዩነት መገንዘብ አስፈላጊ ነው።

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

የመጀመሪያው ምክር ቤት የተባለውን “ቀዳማዊነት” ለመመስረት ነበር፤ ይህም ማለት ጳጳሱ የቤተ ክርስቲያን ከፍተኛ ገዥ፣ አስተማሪ እና እረኛ ሲሆን፣ የእምነት ትምህርቶችን በመጠበቅና በመተርጎም ኃላፊነት የተሰጠው መሆኑን ያመለክታል። ሥልጣኑም ዶግማዎችን በመግለጽ፣ የትምህርት ድንጋጌዎችን በማውጣት፣ እና በእምነትና በሥነ ምግባር ጉዳዮች ላይ ሥልጣናዊ መግለጫዎችን በመስጠት የተገለጠ ነበር፤ ይህም የጳጳስ የማይሳሳትነት ተብሎ ይታወቃል። ይህ ደግሞ ጳጳሱ በዓለም አቀፍ ቤተ ክርስቲያን ላይ ያለውን የፍርድ እና የአስተዳደር ሥልጣን ያካትታል፤ በዚህም ውስጥ ጳጳሳትን የመሾም ኃይል፣ ምሥጢራትን የመቆጣጠር ሥልጣን፣ እና የቤተ ክርስቲያንን አስተዳደር የመግዛት ሥልጣን ይገኙበታል።

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

ሁለተኛው ጉባኤ ቤተ ክርስቲያኒቱን ወደ ኤኩመኒካዊ አካልነት ለመምራት የታሰበ ነበር። እነዚህ ጉባኤዎች በቀጥታ የሚቃረኑ መርሆች ነበሩ። ጠባቂ ባህርይ ያለው የመጀመሪያው ጉባኤ በነፃ አመለካከት ያለው በሁለተኛው ጉባኤ ተቃርኖ ተቀርቦበት ነበር። እነዚህ ሁለት ወገኖች እንደ ሌሊትና ቀን የተለያዩ ነበሩ፤ ለፋጢማ ሦስቱ ምስጢራት የሚጠራው ትንቢትም በእነዚህ ሁለት ጉባኤዎች በተገቢው ሁኔታ የተወከለ ውስጣዊ ጦርነትን ይለያል።

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

ትንቢቱ በፒየስ ዘጠነኛ የተወከለውን ቀዳሚነት የሚጠብቅ አንድ ክፍል በ«ነጩ ጳጳስ» ወይም በ«መልካሙ ጳጳስ» ወይም በ«መልካሙ ኤጲስ ቆጶስ» እንደሚወከል ያመለክታል፤ ሌላው ክፍል ግን ከቫቲካን II ጋር የተያያዘ ሲሆን በ«ጥቁሩ ጳጳስ» ወይም በ«ክፉው ጳጳስ» ወይም በ«ክፉው ኤጲስ ቆጶስ» ይወከላል። የእነዚህ ሁለት የፖለቲካ ጽንሰ-ሐሳቦች ክርክር በፋቲማ፣ ፖርቱጋል ያለውን የፋቲማን ተአምር መቅደስ ሲጎበኙ ይወከላል። ወደ ውስጥ በሚገቡበት ጊዜ፣ መንገዱ በአንድ ወገን ባለው የጥቁር ጳጳስ ሐውልት እና በሌላው ወገን ባለው የነጭ ጳጳስ ሐውልት መካከል ተዘጋጅቶ ነው።

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

ስለዚህ በመጨረሻ መጽሐፉ የሂትለር ጳጳስ ብሎ ከሚለየው ሰው ቅርስ አካል ይሆናል፤ ሥሮቹም በዘመናዊነት (የደቡብ ንጉሥ) እና በጳጳሳዊ ቀዳሚነት (የሰሜን ንጉሥ) መካከል በነበረው ትግል ውስጥ የተጠላለፉ ናቸው።

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

የምንመለከተው መጽሐፍ ደራሲ በመልካም አቋም ያለ ካቶሊክ እንደነበረ ሊገባ ይገባል፤ እንዲሁም መጽሐፉን ለመጻፍ የገለጸው ዓላማ፣ በሁለተኛው የዓለም ጦርነት ዘመን የነገሠው ጳጳስ ሂትለርን ወይም ናዚዎችን ደግፎ እንደነበረ፣ ወይም በአይሁድና በሌሎችም ላይ በተፈጸመው ሆሎኮስት ውስጥ ማንኛውም የተጠያቂነት ድርሻ እንዳለበት በሚለው ክስ ላይ ብርሃን ማብራት ነበር። ኮርንዌል የፒየስ አሥራ ሁለተኛ አያትን—የቫቲካን ፩ ምክር ቤትን ያዘጋጀ ቀኝ እጅ ሰው የነበረውን—ሲያነሳ፣ በዚያው ታሪክ ውስጥ በደቡብና በሰሜን ነገሥታት መካከል ያለው የትግል ታሪክ እየተደረገ ነው። “ሪፐብሊካኒዝም” የተባለው አብዮት ወደ ጣልያን በደረሰ ጊዜ፣ ጣልያኖች ለአንድ ዓመት ያህል ፒየስ ዘጠነኛን ከሮም ከተማ አስወጡት፤ ከዚያ በኋላም፣ እርሱ ከተመለሰ በኋላ እንኳን፣ ጳጳሳት ሥልጣን ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ምንም ያለው ንብረት ከአንድ መቶ አሥር ኤከር ብቻ ነበር፤ ይህም ቫቲካን ሲቲ ተብሎ የሚታወቀው ነው።

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

ወደ ቫቲካን እንኳን ተመልሶ መግባት የቻለው በፈረንሳይ ወታደሮች እርዳታና ከሮትስቻይልዶች፣ ከክፉ ስም የተጠሩት የአይሁድ ባንከኞች፣ በተቀበለው ብድር ብቻ ነው። በሁለተኛው የዓለም ጦርነት ዘመን በተፈጸመው ሆሎኮስት ውስጥ ያለውን የጵጵስናውን ተባባሪነት በማስተዋል ለመረዳት፣ ከክርስቶስ መስቀል ሞት ጀምሮ አውሮፓ ለአይሁድ ያላትን አመለካከት በመሠረታዊ ደረጃ መረዳት ያስፈልጋል። መጽሐፉ ፀረ-ሴማዊነትና ዘረኝነት ሁለት የተለያዩ አመለካከቶች መሆናቸውን ይጠቁማል፤ ይህም ሂትለር ለአይሁድ ያለው ጥላቻ የዘር መሠረት ያለው ነበር ብሎ ይናገራል፥ ምክንያቱም ሂትለር አይሁድን ከሰው ልጆች ዝቅተኛ ምድብ እንደሆኑ ይመለከታቸው ነበር፤ ነገር ግን ፀረ-ሴማዊነት ማለት አይሁድ እግዚአብሔርን ስለ ገደሉ የሚጠላቸው ጥላቻ ነበር። ሁለቱ አንድና ያው ነገር እንደሆኑ፣ ወይም በእውነት በመካከላቸው ልዩነት እንዳለ፣ የአይሁድ መከራ እውነታ መረዳት የሚገባ ነው።

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

ለምሳሌ፣ ዛሬ በአሜሪካ “ጌቶ” የሚለው ቃል ሲጠቀም፣ ብዙዎች ይህን የድሆች እና የተበላሸ የከተማ ክፍል መግለጫ እንደሆነ ያስባሉ። ነገር ግን “ጌቶ” የሚለው ቃል በመጀመሪያ በአንዲት ከተማ ውስጥ ያለ ክፍልን፣ በተለይም በቬኒስ፣ ጣልያን ውስጥ፣ አይሁድ በመካከለኛው ዘመን እንዲኖሩበት የተገደዱበትን ስፍራ ይጠቅስ ነበር። የመጀመሪያው ጌቶ በ1516 በቬኒስ ተቋቋመ፤ በዚያን ጊዜ የቬኒስ ሪፐብሊክ አይሁድን “geto nuovo” (አዲስ ማቅለጫ ቤት) ተብሎ በሚታወቀው የከተማው ልዩ ክልል ውስጥ ገድቦ አኖራቸው፤ ይህም በመጨረሻ “ጌቶ” ተብሎ ሊታወቅ ቻለ።

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

በአውሮፓ በመካከለኛው ዘመን ሁሉ አይሁድ የሚኖሩበት ቦታ ላይ እንዲሁም ሊሰማሩባቸው በሚፈቀድላቸው ሙያዎች ላይ ገደቦች ተጥለውባቸው ነበር። እነዚህ ገደቦች የተመሠረቱት በአሮጌው የጸረ-አይሁድነት ትርጓሜ ላይ ነበር፤ ይህም አይሁድ እግዚአብሔርን እንደ ገደሉ፣ ከዚያም በኋላ የደረሱባቸው ችግሮች ሁሉ በገዛ ድርጊታቸው በራሳቸው ላይ እንደ መጡ የሚያምን ነበር።

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

በመካከለኛው ዘመን፣ ክርስቲያኖች ገንዘብ በብድር ማበደር ወይም በብድር ላይ ወለድ መቀበል እንደማይችሉ የተመሠረተ ልማድ ነበር። አይሁድ ከዚያ ገደብ ነፃ ነበሩ፣ እናም ገንዘብ ማበደር አይሁድ እንዲሠሩ ከተፈቀደላቸው ሙያዎች አንዱ ሆነ። እንደ Rothschild ቤተሰብ ያሉ አይሁዳውያን ባንከኞች፣ ምን ዓይነት ሙያዎች እንዲሠሩ እንደሚፈቀድላቸው በተጣሉ ሕጋዊ ገደቦች ምክንያት፣ ገንዘብ ለዋጮች ሆኑ። Pius IX ወደ ቫቲካን ለመመለስ ገንዘብ በፈለገ ጊዜ፣ ከእንግዲህ የሮምን ከተማ አለመግዛቱ ያስከተለው ብስጭት፣ ለገንዘብ ወደ አይሁድ እጁን መዘርጋት በመገደዱ ይበልጥ ተጨነቀ።

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

ፒዮስ ዘጠነኛ ከሮም ከመባረሩ በፊት፣ ስለ አይሁድና ስለ ቤተ ክርስቲያን ከአይሁድ ጋር ያላት ግንኙነት በተመለከተ በሁለት ሰፈሮች መካከል በአንዱ ውስጥ የሚገኝ ይመስል ነበር። እነዚህ ሁለቱ ሰፈሮች አንደኛው፣ አይሁድ ምንም ቢደርስባቸው የሚገባቸውን ብቻ እየተቀበሉ ነው ብለው የሚያምኑ ሰዎች ሲሆኑ፣ ሌላው ግን ለአይሁድ ትንሽ ምሕረት ለማሳየት የሚያዘነብል ነበር። ፒዮስ ዘጠነኛ ከተባረረ በኋላ ወደ ቫቲካን ሲመለስ፣ ከስደቱ በፊት አንዳንድ ጊዜ ያሳየው ምሕረት ዳግመኛ ፈጽሞ አልታየም። ከስደቱ በፊት በሮም ከተማ ውስጥ ያለውን ጌቶ ዘግቶ ነበር፤ ከተመለሰ በኋላ ግን ጌቶውን እንደ ገና አቋቋመ፣ እንዲሁም የገንዘብ ኪሳራዎቹን ለመመለስ በአይሁድ ላይ ግብር መጣል ጀመረ።

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

የጳጳስ ፒዮስ ዘጠነኛ ቀኝ እጅ ሰው ማርካንቶኒዮ ፓቼሊ ነበር፤ እርሱም የሂትለር ጳጳስ አያት ነበር። እርሱ ጵጵስናን የሚደግፉ ልዩ የጠበቆች ክፍል አባል የነበረ ጠበቃ ነበር። ልጁም የዚያው ከፍተኛ የጠበቆች ክፍል አካል ሆነ፤ እንዲሁም የልጅ ልጁ ደግሞ በመጨረሻ የሂትለር ጳጳስ የሚሆነው ሆነ። መጽሐፉ የኡጀኒዮ ፓቼሊን አያት፣ አባቱን፣ እንዲሁም የወጣትነቱንና ትምህርቱን ታሪክ ካቀረበ በኋላ፣ ፓቼሊ ለጵጵስናው ሥራ ሲጀምር የተቀበለውን ሹመት ይመለከታል። ከእነዚያ ከፍተኛ የጳጳሳዊ ጠበቆች ዘር የሆነ ጠበቃ እንደመሆኑ፣ ኮንኮርዳቶች ተብለው በሚጠሩ ስምምነቶች ላይ የሚሠራ መምሪያ እንዲመራ ተመረጠ። በ1901 ፓቼሊ ወደ ጳጳሳዊ የግዛት ጽሕፈት ቤት ጽሕፈት ቤት ተጠራ።

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

ፓቼሊ ለአሕዛብ መልእክተኛ ሆነ። በትንቢታዊ መልኩ ፓቼሊ የምድር ነገሥታት ከጵጵስናው ጋር የፈጸሙትን ዝሙት የሚያጠናቅቅ ሕጋዊ የግንኙነት ነጥብ ሆነ። በ1903 ፒየስ አሥረኛ እንደ ጳጳስ ዘውድ ተጫነ። ወዲያውኑ “ረላቲቪዝምንና ስኬፕቲሲዝምን” ያፈራውን “የእውቀት መርዝ” ለመዋጋት ጀመረ። ፒየስ አሥረኛ “ዘመናዊነትን” ለማጥፋት ያደረገውን ጥረት ይመራ የነበረው ሰው ኡምቤርቶ ቤኒኒ ነበር፣ እርሱም ከፓቼሊ ጋር በአንድ ቢሮ ውስጥ ይሠራ ነበር። ቤኒኒ አንድ ጊዜ ስለ ዓለም-ደረጃ ታሪክ ጸሐፊዎች ቡድን እንዲህ ብሎ ነበር፤ “ታሪክ ከተከታታይ እና ከተስፋ ቢስ የማስመለስ ሙከራ በቀር ምንም አይደለም ብለው የሚቆጥሩ ሰዎች ናቸው። ለእንዲህ ዓይነቱ የሰው ፍጥረት አንድ መድኃኒት ብቻ አለ፤ ኢንኩዊዚሽን!” ለቤኒኒ፣ ከፈረንሳይ አብዮት የመጡትን ሐሳቦች ለማንኛውም ደረጃ ርኅራኄ የሚያሳይ የታሪክ ጸሐፊ ሊገደል ይገባው ነበር።

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

በይፋ ቤኒኒ ለጳጳሳዊ መንበሩ የፕሮፓጋንዳ ሚኒስቴሩን ይመራ ነበር፤ ነገር ግን በስውር ደግሞ፣ ከደቡብ ንጉሥ የተነሣውን “ዘመናዊነት” በማንኛውም መጠን የሚደግፉ ካቶሊኮችን ለመለየት የተዘጋጀ ሚስጥራዊ የስለላ መረብም ይመራ ነበር። በመጨረሻም በ1910 ሥራው የጳጳሳዊ መንበሩ ሠራተኞች ሁሉ የሚምሉትን አንድ ትእዛዝ አስገኘ፤ ይህም “የፀረ-ዘመናዊነት መሐላ” ተብሎ ይጠራ ነበር። እስከ አሁንም በሥራ ላይ ነው። በቫቲካን ለመቀጠር ዘመናዊ ሐሳቦችን—ዛሬ ኮሚዩኒስታዊ ሐሳቦች ብለን የምንጠራቸውን—እንደምትጠሉ መሐላ መስጠት አለብህ።

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

በክሮንዌል መጽሐፍ ማጠቃለያ ውስጥ፣ በፊት ወረቀቱ ላይ እንዲህ ተብሎ ተጽፎ አለ፤ “በዚህ ክፍለ ዘመን የመጀመሪያው አሥር ዓመታት ውስጥ፣ ፓቸሊ እንደ ብሩህ ወጣት የቫቲካን የሕግ ጠበቃ፣ ከዚያ በፊት ያልታየ የጳጳሳዊ ሥልጣን አስተሳሰብ በመቅረጽ ረድቶ ነበር፤ በ1920ዎቹም ውስጥ በጀርመን ውስጥ ሥልጣንን ለመጫን ተንኮልና ማስፈራራትን ተጠቅሟል። በ1933 ሂትለር ለእርሱ ፍጹም የድርድር አጋር ሆነ፣ እናም ካቶሊኮች ከማኅበራዊና ፖለቲካዊ ተግባር መራቅ በምትክ፣ ለካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ሃይማኖታዊና ትምህርታዊ ጥቅሞችን የሰጠ ስምምነት ተመሠረተ። ከሮም የተጫነው ይህ ‘በፈቃድ’ የተባለ የፖለቲካዊ ካቶሊክነት ሥልጣን መልቀቅ፣ የናዚዝም መነሣትን አመቻቸ።”

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

በ1933 ዓ.ም. ሐምሌ 14 በተካሄደ የካቢኔ ስብሰባ ላይ፣ አዶልፍ ሂትለር በዚያው ወር ፓቼሊ ከናዚዎች ጋር ያዘጋጀው ኮንኮርዳት ለጀርመን “የእምነት መስክ … ከአለም አቀፍ አይሁድነት ጋር በሚበረታታው ትግል ውስጥ” ፈጥሯል የሚል አስተያየቱን ገለጸ።

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

የኮርንዌል መጽሐፍ ጀርመን የካቶሊክ ብዙኃን አገር ነበረችና ፓቼሊ ሂትለር ወደ ሥልጣን ሊወጣ የቻለበት ዋና ምክንያት እንደነበረ የሚያሳየውን ማስረጃ ለመቀበል በእምቢ ያሉ ካቶሊኮች ዘንድ መልካም አቀባበል አላገኘም። ፓቼሊ ከ1933 ጀምሮ ስለ ሂትለር አቅጣጫ ምንም ነገር እንዳይነገር የሚከለክል ስምምነት አድርጎ ነበር፤ ይህም የካቶሊክ ህትመት ቤትን፣ የካቶሊክ የዜና ድርጅቶችን እና የካቶሊክ ትምህርት ቤቶችን ይከለክል ነበር። መጽሐፉ ከዚያ በኋላ በሁለተኛው የዓለም ጦርነት ዘመን ጳጳስ የሆነውን ፓቼሊ ግልጽ የሆነ ፀረ-ሴማዊ ዝንባሌ እንደነበረበት ይከታተላል። ከመጽሐፉ በመነሳት ቢያንስ ሦስት ነገሮች እጅግ አስተማማኝ በሆኑ ታሪካዊ ምንጮች ሊረጋገጡ ይችላሉ።

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

በመጀመሪያ ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ እንደተወከለው የሰሜኑ ንጉሥና የደቡቡ ንጉሥ ጦርነት ነው። በዚያ ጦርነት ጠላቶቹ ካቶሊክነት ከእግዚአብሔር እምነት መካድ ጋር፣ ጳጳሱም ከኮሚዩኒዝም ጋር ናቸው። ሌላው ነጥብ ደግሞ፣ ጳጳሱ በሁለተኛው ዓለም ጦርነት ጊዜ በእግዚአብሔር እምነት መካድ ላይ የራሱ ወኪል ሠራዊት እንዲሆን ናዚዝምን እንደተጠቀመ፣ እንዲሁም በ1989 በዩኤስኤስአር የነበረውን እግዚአብሔር እምነት መካድ ለመቃወም በወኪል ሠራዊቱ እንዲሆን ከእምነት የወደቀ ፕሮቴስታንትነትን እንደተጠቀመ ነው። መጽሐፉ ደግሞ ከፋጢማ ተአምር የወጡት ሰይጣናዊ መልእክቶች የሚወክሉትን ውስጣዊና ውጫዊ ትንቢታዊ መዋቅር ይለያል።

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ውስጥ የተወከለው የራፍያ የድንበር ጦርነት፣ በአሁኑ ጊዜ በዩክሬን ውስጥ እየተካሄደ ያለውን የድንበር ጦርነት ይወክላል። የጥንቱ ጦርነት ትኩስ ጦርነት ነበር፤ ሁለተኛውም ሁለተኛ የወኪል ጦርነት ነው፣ በዚህም የተሳተፉት የወኪል ሠራዊቶች በገዳይ ግጭት ውስጥ ናቸው። ራፍያ ይህን የድንበር ጦርነት በሰሜኑ ንጉሥና በደቡቡ ንጉሥ መካከል እንደሆነ ትገልጣለች፤ ነገር ግን ትንቢት እስከ በቅርቡ የሚመጣው የእሁድ ሕግ ድረስ የጢሮስ ጋለሞታ እንደምትረሳ፣ ኤልዛቤል በሰማርያ እንዳለች፣ ሄሮድያስም የሄሮድስን የልደት በዓል ግብዣ እንዳለፈች ያስተምራል። እነዚህ ሦስቱ ምስክሮች በዚህ የአሁኑ ታሪክ ውስጥ ስለ ሰሜኑ ንጉሥ ሚና የሚመሰክሩት፣ እርስዋ በመድረኩ በስተጀርባ ሆና ገመዶቹን እየጎተተች መሆኗን ነው። እርስዋ በተረሳችበት ጊዜ የሚከሰቱት ትኩስ ጦርነቶች፣ የወኪል ጦርነቶችና ቀዝቃዛ ጦርነቶች ሁሉ በእርስዋ የወኪል ሠራዊቶች አማካይነት ይፈጸማሉ።

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ሩሲያ የደቡብ ንጉሥ ናት፣ እናም አሁን በምዕራባዊው ዓለም የአለም-አቀፋዊያን ኃይሎች፣ በተለይም በአሜሪካ ያሉ እድገትን የሚያበረታቱ ዴሞክራቶችና RINO (በስም ብቻ ሪፐብሊካኖች የሆኑ) ሪፐብሊካኖች የሚደገፍ የድንበር ጦርነት ውስጥ ገብታለች። በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ ውስጥ አሜሪካ እንደ ሰሜኑ ንጉሥ ወኪል ሠራዊት ስትወከል፣ ሁለቱ ትንቢታዊ ባህርያቷ የጦር ኃይልና የገንዘብ ብርታት ናቸው። አሜሪካ በ1989 ከሩሲያ ጋር በተያያዘ ለጳጳሱ እርዳታ ባደረገችው ሥራ ያውኑን በዩክሬን እየፈጸመች ነው፤ እና በመሬት ላይ ዩክሬንን የሚከላከለው ወኪል ሠራዊት እስከ መደበኛው ሚዲያ እንኳ መካድ የማይችለውን ያህል በናዚ ደጋፊዎች ተሞልቶአል። ሮም አሁን በሙቅ ጦርነቱ፣ ማለትም በሁለተኛው የዓለም ጦርነት፣ እና በ1989 የተጠቀመቻቸውን ያንኑ ወኪል ሠራዊቶች ሩሲያን ለመዋጋት እየተጠቀመች ነው። መጽሐፉን ያንብቡ፦ Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

ይህን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> “በእንዲሁም ሁኔታ፣ እግዚአብሔር ለሚወደው ለዮሐንስ የቤተ ክርስቲያንን ታሪክ ለሚመጡት ዘመናት ሊገልጥለት ሲል፣ ከሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት ምልክት የሆኑት የመቅረዞች መካከል የሚመላለስ ‘የሰው ልጅን የሚመስል አንዱን’ በመግለጥ፣ አዳኙ ለሕዝቡ ያለውን ፍላጎትና እንክብካቤ ማረጋገጫ ሰጠው። ዮሐንስ ቤተ ክርስቲያን ከምድራዊ ኃይላት ጋር የምታደርገውን የመጨረሻ ታላቅ ትግል ሲያይ፣ የታመኑትን የመጨረሻ ድልና መዳን ደግሞ እንዲመለከት ተፈቀደለት። ቤተ ክርስቲያኒቱ ከአውሬውና ከምስሉ ጋር ለሞት የሚያደርስ ግጭት ውስጥ እንደገባች፣ የዚያም አውሬ አምልኮ በሞት ቅጣት ስጋት እንደሚገደድ አየ። ነገር ግን ከጦርነቱ ጭስና ድምጽ ባሻገር በመመልከት፣ በጽዮን ተራራ ላይ ከበጉ ጋር ያለ አንድ ሕዝብ አየ፤ እነርሱም በአውሬው ምልክት ፋንታ፣ ‘የአባቱ ስም በግንባራቸው የተጻፈ’ ነበራቸው። ደግሞም ‘በአውሬውና በምስሉ ላይ፣ በምልክቱም ላይ፣ በስሙም ቍጥር ላይ ድል የነሱትን፣ የእግዚአብሔርንም በገና ይዘው በብርጭቆ ባሕር ላይ ቆመው’ የሙሴንና የበጉን መዝሙር ሲዘምሩ አየ።”

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “እነዚህ ትምህርቶች ለጥቅማችን ናቸው። ከፊታችን የሰዎችን ነፍስ የሚፈትን ዘመን ስለሚቀርብ እምነታችንን በእግዚአብሔር ላይ ማጽናት ያስፈልገናል። ክርስቶስ በደብረ ዘይት ላይ ዳግመኛ መምጣቱን የሚቀድሙ አስፈሪ ፍርዶችን አስታወሰ፤ ‘ጦርነቶችንና የጦርነት ወሬዎችን ትሰማላችሁ።’ ‘ሕዝብ በሕዝብ ላይ፣ መንግሥትም በመንግሥት ላይ ይነሣል፤ ራብም፣ ቸነፈርም፣ የምድር መናወጥም በብዙ ስፍራዎች ይሆናሉ። ይህ ሁሉ የምጥ መጀመሪያ ነው።’ እነዚህ ትንቢቶች በኢየሩሳሌም ጥፋት ጊዜ በከፊል ፍጻሜ ቢያገኙም፣ ይበልጥ ቀጥተኛ ተፈጻሚነታቸው ለዘመኑ መጨረሻ ነው።”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «እኛ በታላላቅና በጭንቅ የተሞሉ ክስተቶች ደጃፍ ላይ ቆመናል። ትንቢት በፍጥነት በመፈጸም ላይ ነው። ጌታ በደጅ ላይ ነው። በቅርቡ ለሕያዋን ሁሉ እጅግ አስደናቂ ጠቀሜታ ያለው ዘመን በፊታችን ሊከፈት ነው። ያለፉት ክርክሮች እንደገና ይነሣሉ፤ አዳዲስ ክርክሮችም ይነሣሉ። በዓለማችን ውስጥ ሊፈጸሙ ያሉት ትዕይንቶች እስካሁን ማንም እንኳ በሕልሙ አላያቸውም። ሰይጣን በሰብዓዊ መሣሪያዎች አማካይነት በሥራ ላይ ነው። ሕገ መንግሥቱን ለመለወጥና የእሁድ አከባበርን የሚያስገድድ ሕግ ለማስፈጸም ጥረት የሚያደርጉ ሰዎች ውጤቱ ምን እንደሚሆን ጥቂት ብቻ ያስተውላሉ። ቀውስ በእኛ ላይ ሊደርስ ቀርቦአል።»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “ነገር ግን የእግዚአብሔር አገልጋዮች በዚህ ታላቅ አስቸኳይ ጊዜ በራሳቸው ላይ እምነት ሊጥሉ አይገባቸውም። ለኢሳይያስ፣ ለሕዝቅኤል፣ እና ለዮሐንስ በተሰጡት ራእዮች ውስጥ ሰማይ በምድር ላይ ከሚከናወኑት ክስተቶች ጋር ምንኛ በቅርብ እንደተያያዘ እና ለእርሱ ታማኝ ለሆኑት እግዚአብሔር ያለው እንክብካቤ ምንኛ ታላቅ እንደሆነ እናያለን። ዓለም ያለ ገዥ አይደለችም። የሚመጡ ክስተቶች ዕቅድ በጌታ እጅ ውስጥ ነው። የሰማይ ግርማ የአሕዛብን ዕድል፣ እንዲሁም የቤተ ክርስቲያኑን ጉዳይ፣ በራሱ ኃላፊነት ይዞአል።” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles