Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

መጽሐፈ ዳንኤል - አንድ መቶ አምሳ

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

የሕዝቅኤል 37 ትርጓሜ እና ከመጨረሻው ዘመን ጋር ያለው ግንኙነት

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

ሕዝቅኤል ሁለቱ አሕዛብ አንድ የመሆናቸውን ሂደት ከገለጸ በኋላ፣ ያን ብሔር በንጉሥ ዳዊት እንደሚገዛ፣ እርሱም ከእነርሱ ጋር ቃል ኪዳን እንደሚገባ፣ ማደሪያውም ከእነርሱ ጋር እንደሚሆን ይገልጻል።

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> ከእንግዲህም በኋላ በጣዖቶቻቸው፣ በአስጸያፊ ነገሮቻቸውም፣ በበደላቸውም ሁሉ ራሳቸውን አያረክሱም፤ ነገር ግን የበደሉባቸው ከመኖሪያ ስፍራዎቻቸው ሁሉ አድናቸዋለሁ፥ አነጻቸውማለሁ፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ። ባሪያዬም ዳዊት በላያቸው ንጉሥ ይሆናል፤ ሁሉም አንድ እረኛ ይኖራቸዋል፤ በፍርዶቼም ይሄዳሉ፥ ሥርዓቶቼንም ይጠብቃሉ ያደርጉትማል። ለባሪያዬም ለያዕቆብ በሰጠሁት ምድር፥ አባቶቻችሁ በተቀመጡባት ምድር ውስጥ ይኖራሉ፤ እነርሱም፥ ልጆቻቸውም፥ የልጆቻቸውም ልጆች ለዘላለም በዚያ ይኖራሉ፤ ባሪያዬም ዳዊት ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል። ደግሞም ከእነርሱ ጋር የሰላም ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፤ ለእነርሱም ዘላለማዊ ቃል ኪዳን ይሆናል፤ አጸናቸዋለሁ፥ አበዛቸዋለሁም፥ መቅደሴንም በመካከላቸው ለዘላለም አኖራለሁ። ማደሪያዬም ከእነርሱ ጋር ይሆናል፤ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፥ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። መቅደሴም ለዘላለም በመካከላቸው በሚሆን ጊዜ፥ እኔ እግዚአብሔር እስራኤልን እንደምቀድስ አሕዛብ ያውቃሉ። ሕዝቅኤል 37፥23–28።

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

ሕዝቅኤል ምዕራፍ ሠላሳ ሰባት ስለ መቶ አርባ አራቱ ሺህ ማኅተም መታተም እጅግ ዝርዝር ያለ ገለጻ ይሰጣል። መለኮታዊነት ከሰብአዊነት ጋር በሚቀላቀልበት ጊዜ አንድ ሕዝብ ሆነው የሚሆኑት ሁለቱ በትሮች ናቸው፥ እነርሱም በላያቸው ንጉሥ ይኖራቸዋል። ያ አንዱ ሕዝብ የመጨረሻው ዘመን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ነው፥ እነርሱም መቶ አርባ አራቱ ሺህ ናቸው። ሁለቱ በትሮች ለሰሜናዊውና ለደቡባዊው የእስራኤል መንግሥታት ሁለቱን የመበተን ዘመናት ይወክላሉ። እነዚያ ሁለቱ በትሮች ጳውሎስ “ራስ” እንደ ሆነ ክርስቶስን በሚለይበት ጊዜ ደግሞ “አካል” ብሎ የሚለያቸው እነርሱ ናቸው። ሕዝቅኤልም የጳውሎስን “ራስ” “ንጉሥ ዳዊት” ብሎ፥ “አካሉን” ደግሞ “አንድ ሕዝብ” ብሎ ይለያል።

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

በ1856 ለአድቬንቲዝም በተሰጠው መልእክት፣ በ1856 ሂራም ኤድሰን ስለ “ሰባቱ ጊዜያት” ባቀረበው ያልተጠናቀቀ ተከታታይ ጽሑፍ እንደተወከለው፣ ኤድሰን በኢሳይያስ ምዕራፍ ሰባት የተገለጸውን የስልሳ አምስት ዓመታት ትንቢት ለሁለቱም የሰባት ጊዜያት ዘመናት መነሻ ነጥቦች የመጽሐፍ ቅዱሳዊ ማጣቀሻ ነጥብ እንደሆነ ይጠቅሳል። ይህ የስልሳ አምስት ዓመት የዘመን ትንቢት፣ “ጆሮ ያለው ይስማ” የሚሉት በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ካሉት ንባቦች ጋር ተመሳሳይ በሆነ ምስጢራዊ አውድ ውስጥ ተቀምጧል። ማስተዋል የሚችሉ ዓይኖች፣ መረዳት የሚችሉ ጆሮዎችም ካሉዎት፣ በዚያ ንባብ ውስጥ እጅግ ድንቅ የሆነ ነገር አለ።

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> የሶርያ ራስ ደማስቆ ናት፥ የደማስቆም ራስ ሬዚን ነው፤ በስድሳ አምስትም ዓመት ውስጥ ኤፍሬም ሕዝብ እንዳይሆን ይሰበራል። የኤፍሬምም ራስ ሰማርያ ናት፥ የሰማርያም ራስ የሬማልያስ ልጅ ነው። ካላመናችሁ በእርግጥ አትጸኑም። ኢሳይያስ 7፥8-9።

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

የስድሳ አምስት ዓመቱ ትንቢት በ742 ዓ.አ. ጀመረ፤ እና በእነዚያ ስድሳ አምስት ዓመታት ውስጥ፣ ከዚያ ከአሥራ ዘጠኝ ዓመታት በኋላ በ723 ዓ.አ.፣ የእስራኤል ሰሜናዊ መንግሥት በአሶር ወደ ባርነት ተወሰደ፤ እና እነዚያ ዓመታት በ677 ዓ.አ. ሲፈጸሙ፣ ምናሴ በባቢሎን ምርኮ ተወሰደ። እነዚያ ስድሳ አምስት ዓመታት ደግሞ በሁለቱ አሕዛብ መበታተኖች መጨረሻ ፍጻሜዎች ውስጥ ተወክለው ነበር፤ እነዚያም በሕዝቅኤል ትረካ አንድ በትር ሊሆኑ የሚገባቸው ነበሩ። እነርሱም 1798፣ 1844 እና 1863 ን በቅደም ተከተል አመለከቱ። በ1863 የተጣለውን መልእክት የሚለዩት ቁጥሮች ውስጥ፣ ትንቢቱ የተቀመጠበት ልዩ ትንቢታዊ መገለጥ አለ።

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

አንድ ሕዝብ “ራስ” የመዲናዋ ከተማ መሆኑን፣ የመዲናይቱም ከተማ “ራስ” ንጉሡ መሆኑን የሚገልጥ መገለጥ ነው። ለዚህ መገለጥ ሁለት ምስክሮችን ይሰጣል፤ ከዚያም፣ “ካላመናችሁ በእርግጥ አትጸኑም” በሚለው እንቆቅልሽ ትንቢቱንና መገለጡን በሙሉ ወደ ፍጻሜ ያመጣል። ንጉሡ ራስ መሆኑን፣ ራሱም የመዲናዋ ከተማ መሆኑን ካላመናችሁ፣ አትጸኑም።

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

በሰሜናዊውና በደቡባዊው መንግሥታት ሁለቱ በትሮች በመቀላቀላቸው የሚፈጠረው የሕዝቅኤል ሕዝብ ንጉሥ ሊኖረው ነበር፤ እርሱም ራስ ነው፥ ይህም የዚያ ሕዝብ ዋና ከተማ ነው። የሕዝቅኤል አንቀጽ በሙሉ ስለ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መታተም ትንቢታዊ ባሕርያት እየተናገረ ነው፤ ይህም በሦስተኛው ወዮ የእስልምና ሰባተኛው መለከት በሚነፋበት ዘመን መለኮት ከሰብአዊነት ጋር መቀላቀሉን ይወክላል።

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

የሰባተኛው መለከት ድምፅ የሚሰማባቸው ቀኖች፣ በራእይ ምዕራፍ አሥር ውስጥ እንደተገለጸው፣ “ዘመን እንግዲህ አይዘገይም” ተብሎ ሊሆን በነበረበት ጊዜ ጀመሩ፤ ይህም ሦስተኛው መልአክ በደረሰበት ጥቅምት 22፣ 1844 ነበር። በዚያ ጊዜ ዮሐንስ የዚያን ቀን መራራነት ተለማመደ፤ ከዚያም በዚያኑ ሰዓት መቅደሱን እንዲለካ ተነገረው፤ ነገር ግን ያ ዘመን ለአሕዛብ የተሰጠ ስለ ነበር፣ የመቅደሱና የሠራዊቱ የተረገጡበትን የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ታሪክ እንዲተው ተነገረው።

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> እኔም በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ ያየሁት መልአክ እጁን ወደ ሰማይ አነሣ፤ ለዘላለም የሚኖር፥ ሰማይንና በውስጡ ያሉትን ሁሉ፥ ምድርንና በውስጧ ያሉትን ሁሉ፥ ባሕርንም እና በውስጡ ያሉትን ሁሉ የፈጠረውን በሆነው ስሙ ምሎ እንዲህ አለ፤ ወቅቱ ከዚህ በኋላ አይዘገይም፤ ነገር ግን ሰባተኛው መልአክ ድምፁን ሊያሰማ በሚጀምርባቸው ቀኖች፥ ለባሪያዎቹ ለነቢያት እንደ አበሠረው የእግዚአብሔር ምስጢር ይፈጸማል። ከሰማይም የሰማሁት ድምፅ ዳግመኛ ተናገረኝና፥ ሂድ፤ በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ ካለው መልአክ እጅ ውስጥ የተከፈተውን ትንሽ መጽሐፍ ውሰድ አለኝ።

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> እኔም ወደ መልአኩ ሄጄ፣ “ትንሹን መጽሐፍ ስጠኝ” አልሁት። እርሱም፣ “ውሰደው እና ብላው፤ በሆድህ መራራ ያደርገዋል፥ በአፍህ ግን እንደ ማር ጣፋጭ ይሆናል” አለኝ። ትንሹንም መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስጄ በላሁት፤ በአፌም እንደ ማር ጣፋጭ ነበረ፤ ከበላሁትም በኋላ ሆዴ መራራ ሆነ። እርሱም፣ “በብዙ ሕዝቦችና አሕዛብና ልሳኖችና ነገሥታት ፊት እንደ ገና ትንቢት ልትናገር ይገባሃል” አለኝ። በትርን የሚመስል በትር ያለ መለኪያም ተሰጠኝ፤ መልአኩም ቆሞ፣ “ተነሣ፥ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስና መሠዊያውን፥ በውስጡም የሚሰግዱትን ለክ። ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፥ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ ቅድስቲቱንም ከተማ አርባ ሁለት ወር በእግራቸው ይረግጧታል” እያለ ተናገረ። ራእይ 10፥5—11፥2።

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ዮሐንስ ይለካው ዘንድ የተነገረው ቤተ መቅደስ፣ “በውስጡ” አምላኪዎች ያሉበት ቤተ መቅደስ ነበር። አደባባዩ ግን ሊተው ነበር። መሠዊያ ያለው፣ በውስጡም አምላኪዎች ያሉበት ቤተ መቅደስ የሰማያዊው መቅደስ ቅዱሱ ስፍራ ነው። በአደባባዩ ውስጥ አንድ መሠዊያ ነበር፣ ነገር ግን ይህ ሊተው ነበር፤ ስለዚህ በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ የቀረው ሌላው ብቸኛ መሠዊያ በቅዱሱ ስፍራ የሚገኘው የዕጣን መሠዊያ ነው። በ1844 የሦስተኛው መልአክ በመጣ ጊዜ፣ ይህም በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 የማኅተም ዘመን መጀመሪያ የሦስተኛው መልአክን መምጣት ያመለከተ፣ ቤተ መቅደሱ ሁለት ክፍሎች ብቻ ያሉት ነበር።

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

ቅዱስ ስፍራው የቤተ ክርስቲያን ምልክት ነበር፤ ጳውሎስም እርስዋን እንደ ሥጋ ይገልጻታል፤ እጅግ ቅዱስ ስፍራውም የዚያ ሥጋ ራስ ምልክት ነበር። ቅዱስ ስፍራው የሰብአዊነት ምልክት ነው፤ እጅግ ቅዱስ ስፍራውም የመለኮት ምልክት ነው። መሠዊያውና ከመሠዊያው የሚወጣው ጢስ፣ ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ እየወጣ የሚገባው፣ ሰብአዊነት ከመለኮት ጋር የተገናኘበትን ነጥብ ይወክላል። ሰው ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ ሊገባ የሚችለው በእምነት ብቻ ነው፤ ነገር ግን የታማኞች ልምድ የሚገኘው በቅዱስ ስፍራ ነው።

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

በዚያ እነርሱ በየማሳያው ገበታ ላይ በተቀመጡት ኅብስቶች እንደተወከለው የእግዚአብሔርን ቃል ሊበሉ ይገባቸዋል። በዚያም በሰባት ቅርንጫፍ ባለው መቅረዝ እንደተወከለው፣ እርሱም ቤተ ክርስቲያንን እንደሚወክል እንደተነገረን፣ ብርሃናቸውን በሰዎች ፊት ሊያበሩ እና ሰማያዊ አባታቸውን ሊያከብሩ ይገባቸዋል። በዚያም ጸሎታቸው ከክርስቶስ ብቃት ጋር ወደ መለኮታዊው ፊት በሚወጣበት ጊዜ ከመለኮት ጋር ሊተሳሰሩ ይገባቸዋል።

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

ከ1798 እስከ 1844 ድረስ፣ የቤተ መቅደሱ አርክቴክት ከመለኮትነቱ ቤተ መቅደስ ጋር ሊያዋህደው የፈለገውን የሰብአዊነት ቤተ መቅደስ አቆመ፤ ነገር ግን ሰብአዊነት አመፀ። ከ2001 ጀምሮ ደግሞ፣ እርሱ እንደገና የሰብአዊነትን ቤተ መቅደስ እያቆመ ነው፥ ይህም እንደ መቶ አርባ አራት ሺህ የተመሰለ ነው። እንደ ሕዝቅኤል መሠረት፣ “ንጉሥ ዳዊት” በብሔሩ ላይ ሊነግሥ ነው፤ ይህ ብሔር ከሞቱና ከደረቁ የሎዶቅያ አጥንቶች ሸለቆ ወደ በቅርቡ ሊመጣ ባለው የእሁድ ሕግ ጊዜ እንደ ዓርማ የሚነሣ ኃያል ሠራዊት ተለውጦአል።

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

የይሁዳ ደቡባዊ መንግሥት ዋና ከተማዋ ኢየሩሳሌም የነበረችበት ስፍራ ነበረች፤ እንዲሁም ሕዝቡ፣ ንጉሡ እና ዋና ከተማይቱ “ራስ”ን ይወክላሉ። ብታምኑ በእርግጥ ትጸናላችሁ። በሰሜናዊውና በደቡባዊው መንግሥታት ግንኙነት ውስጥ፣ ይሁዳ “ራስ” ነበረች፤ ዋና ከተማይቱ በእርስዋ ውስጥ ነበረችና፣ ይህችም ጌታ ስሙን ያኖርባት ዘንድ የመረጣት ከተማ ናት። ሰሜናዊው መንግሥት ግን “አካል” ነበር። በሰሎሞን ክህደት ምክንያት ጌታ በሰሎሞን ላይ ተቃዋሚዎችን አስነሣ። ከእነዚያም ተቃዋሚዎች አንዱ ኢዮርብዓም ነበር፤ እርሱም የተከፈለችው የሰሜን እስራኤል መንግሥት የመጀመሪያው ንጉሥ ሆነ።

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> ነገር ግን የናባጥ ልጅ ኢዮርብዓም፣ ከጽሬዳ የሆነ ኤፍራታዊ፣ የሰሎሞን ባሪያ፣ የእናቱም ስም ጽሩዓ የተባለች መበለት ሴት፣ እርሱ ደግሞ እጁን በንጉሡ ላይ አነሣ። በንጉሡም ላይ እጁን ያነሣበት ምክንያት ይህ ነበረ፤ ሰሎሞን ሚሎን ሠራ፥ የአባቱም የዳዊትን ከተማ የፈረሱትን ስፍራዎች ጠገነ። ኢዮርብዓምም ሰውየው ኃያል የጦር ሰው ነበረ፤ ሰሎሞንም ወጣቱ ትጉህ እንደ ሆነ አይቶ፥ በዮሴፍ ቤት ሁሉ ግብር ላይ አለቃ አደረገው። በዚያም ዘመን ኢዮርብዓም ከኢየሩሳሌም በወጣ ጊዜ፥ በመንገድ ነቢዩ ሺሎናዊው አኪያ አገኘው፤ እርሱም አዲስ ልብስ ተለብሶ ነበር፤ ሁለቱም ብቻቸውን በሜዳ ውስጥ ነበሩ። አኪያም በእርሱ ላይ ያለውን አዲሱን ልብስ ያዘ፥ አሥራ ሁለትም ቁርጥራጮች አድርጎ ቀደደው፤ ኢዮርብዓምንም፦ አሥር ቁርጥራጮች ውሰድልህ፤ የእስራኤል አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይላልና፦ እነሆ፥ መንግሥቱን ከሰሎሞን እጅ እቀድደዋለሁ፥ አሥሩንም ነገዶች ለአንተ እሰጥሃለሁ፤ (ነገር ግን ለባሪያዬ ለዳዊት ስልና፥ ከእስራኤልም ነገዶች ሁሉ መካከል ለመረጥኋት ከተማ ለኢየሩሳሌም ስል አንድ ነገድ ለእርሱ ይሆንለታል።)

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> እነርሱ እኔን ትተው የሲዶናውያንን አምላክ አሽቶሬትን፣ የሞዓባውያንን አምላክ ኬሞሽን፣ የአሞን ልጆችንም አምላክ ሚልኮምን ሰግደውላቸዋልና፤ በመንገዶቼም አልሄዱም፥ በዓይኖቼም ፊት የቀናውን ለማድረግ፣ ሥርዓቴንና ፍርዴን ለመጠበቅ እንደ አባቱ ዳዊት አልሆኑም። ነገር ግን ስለ ባሪያዬ ዳዊት፣ ስለ መረጥሁትም እርሱ፣ ትእዛዜንና ሥርዓቴን ስለ ጠበቀ፣ በሕይወቱ ዘመን ሁሉ አለቃ አድርጌ እተወዋለሁ እንጂ መንግሥቱን ሁሉ ከእጁ አልወስድም። ነገር ግን መንግሥቱን ከልጁ እጅ እወስዳለሁ፥ ለአንተም እሰጠዋለሁ፤ አሥር ነገዶችንም እሰጥሃለሁ። ለልጁ ግን አንድ ነገድ እሰጠዋለሁ፥ ያ ባሪያዬ ዳዊት በፊቴ በኢየሩሳሌም፣ ስሜን በዚያ ለማኖር በመረጥሁአት ከተማ፣ ሁልጊዜ መብራት ይኖረው ዘንድ ነው። 1 ነገሥት 11:26–36።

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

ሕዝቅኤል ሁለቱን በትሮች ባንድ አድርጎ ሲያገናኝ የተፈጠረው ሕዝብ “ዳዊት”ን እንደ ንጉሥ ሊኖረው ይገባ ነበር፤ ዳዊትም ከኢየሩሳሌም ይገዛ ነበር፥ እርስዋም እግዚአብሔር ስሙን ለማኖር የመረጠባት ዋና ከተማ ናት። አሥሩ የሰሜን ነገዶች የሰውነት ምልክት ነበሩ፥ ኢየሩሳሌምም የራስ ምልክት ነበረች። በምናሴ ኃጢአቶች ምክንያት ይሁዳ በ677 ዓ.ዓ. ወደ ባቢሎን በምርኮ ተወሰደች፤ በዚህም በደቡባዊው መንግሥት ላይ የተፈረደው “ሰባቱ ዘመናት” መበተን ተጀመረ። በዚያን ጊዜ ጌታ ኢየሩሳሌምን አስወገደ።

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> ነገር ግን እግዚአብሔር በምናሴ የአስቈጣው ሁሉ ምክንያት በይሁዳ ላይ የነደደው የታላቅ ቍጣው ጽኑ መቃጠል ከእርሱ አልተመለሰም። እግዚአብሔርም አለ፤ እስራኤልን እንዳስወገድሁ ይሁዳን ደግሞ ከፊቴ አስወግዳለሁ፤ የመረጥሁአትንም ይህችን ከተማ ኢየሩሳሌምን እጥላታለሁ፤ “ስሜ በዚያ ይሆናል” ስለ እርሷ ያልሁትንም ቤት እጥለዋለሁ። 2 ነገሥት 23:26, 27።

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

በኢየሩሳሌም ውስጥ ስሙን ያኖር ዘንድ የመረጠው “ቤት” ውስጥ ነበር፤ ከተማዪቱና ቤቱም ተጣሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ዳግመኛ ኢየሩሳሌምን እንደሚመርጥ በዘካርያስ አማካኝነት የተስፋ ቃል ተሰጠ።

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> ከዚያም የእግዚአብሔር መልአክ መልሶ እንዲህ አለ፤ የሠራዊት ጌታ ሆይ፥ በእነዚህ ሰባ ዓመታት የተቈጣህባቸውን በኢየሩሳሌምና በይሁዳ ከተሞች ላይ መቼ ድረስ ምሕረት አታሳይም? እግዚአብሔርም ከእኔ ጋር ይናገር ለነበረው መልአክ በመልካም ቃላትና በሚያጽናኑ ቃላት መለሰለት። ከእኔም ጋር ይነጋገር የነበረው መልአክ እንዲህ አለኝ፤ ጮኽ እንዲህም በል፤ የሠራዊት ጌታ እንዲህ ይላል፤ ለኢየሩሳሌምና ለጽዮን በታላቅ ቅንዓት ቀንቻለሁ። በሰላም የሚኖሩትንም አሕዛብ እጅግ እጅግ ተቈጥቻለሁ፤ እኔ ጥቂት ብቻ ተቈጥቼ ነበር፥ እነርሱ ግን መከራውን አበረቱ። ስለዚህ የሠራዊት ጌታ እንዲህ ይላል፤ በምሕረት ወደ ኢየሩሳሌም ተመልሻለሁ፤ ቤቴ በእርስዋ ውስጥ ይሠራል፥ ይላል የሠራዊት ጌታ፤ ገመድም በኢየሩሳሌም ላይ ይዘረጋል።

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> እንደገናም ጮኽህ እንዲህ በል፤ የሠራዊት ጌታ እንዲህ ይላል፤ ከተሞቼ በብልጽግና ገና ይስፋፋሉ፤ እግዚአብሔርም ጽዮንን ዳግመኛ ያጽናናል፥ ኢየሩሳሌምንም ዳግመኛ ይመርጣል። ከዚያም ዓይኖቼን አነሣሁ፥ አየሁም፤ እነሆም፥ አራት ቀንዶች ነበሩ። ከእኔም ጋር ይናገር ለነበረው መልአክ፤ እነዚህ ምንድር ናቸው? አልሁት። እርሱም መልሶ እነዚህ ይሁዳንና እስራኤልን እንዲሁም ኢየሩሳሌምን የበተኑ ቀንዶች ናቸው አለኝ። እግዚአብሔርም አራት ብረተኞችን አሳየኝ። እኔም፤ እነዚህ ምን ሊያደርጉ መጡ? አልሁ። እርሱም እንዲህ ብሎ ተናገረ፤ ይሁዳ ራሱን እንኳ ሊያነሣ እስኪያልችል ድረስ የበተኑት እነዚህ ቀንዶች ናቸው፤ እነዚህ ግን ሊያስፈሯቸው፥ በይሁዳ ምድር ላይ ለመበተን ቀንዳቸውን ያነሡትን የአሕዛብ ቀንዶች ሊጥሉ መጥተዋል።

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> ዳግመኛም ዓይኖቼን አነሣሁ፥ ተመለከትሁም፤ እነሆም፥ በእጁ የመለኪያ ገመድ የያዘ አንድ ሰው ነበረ። እኔም፦ ወዴት ትሄዳለህ? አልሁት። እርሱም፦ ስፋቷ ስንት እንደሆነና ርዝመቷም ስንት እንደሆነ ለማየት ኢየሩሳሌምን ልለካ እሄዳለሁ አለኝ። እነሆም፥ ከእኔ ጋር ይናገር የነበረው መልአክ ወጣ፥ ሌላ መልአክም ሊገናኘው ወጣ፤ እርሱም፦ ሮጥ፥ ለዚህ ጐበዝ እንዲህ ብለህ ተናገረው፦ በውስጧ ከሚኖሩት ሰዎችና ከብቶች ብዛት የተነሣ ኢየሩሳሌም ያለ ቅጥር እንዳሉ ከተሞች ትኖራለች፤ እኔም፥ ይላል እግዚአብሔር፥ በዙሪያዋ የእሳት ቅጥር እሆንላታለሁ፥ በመካከልዋም ክብር እሆናለሁ። ዋይ፥ ዋይ፥ ውጡ፥ ከሰሜን ምድርም ሽሹ፥ ይላል እግዚአብሔር፤ እኔ እናንተን እንደ ሰማይ አራቱ ነፋሳት በትኜአችኋለሁና፥ ይላል እግዚአብሔር። ከባቢሎን ሴት ልጅ ጋር የምትኖሪ ጽዮን ሆይ፥ ራስሽን አድኚ። የሠራዊት ጌታ እንዲህ ይላልና፤ ከክብሩ በኋላ ወደ ዘረፉአችሁ አሕዛብ ልኮኛል፤ እናንተን የሚነካ የዓይኑን ብሌን ይነካልና።

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> እነሆም፥ እጄን በእነርሱ ላይ እነቀንቃለሁ፥ ለባሪያዎቻቸውም ምርኮ ይሆናሉ፤ የሠራዊትም ጌታ እንደ ላከኝ ታውቃላችሁ። የጽዮን ልጅ ሆይ፥ ዘምሪና ደስ ይበልሽ፤ እነሆ፥ እመጣለሁና በመካከልሽም እኖራለሁ፥ ይላል ጌታ። በዚያም ቀን ብዙ አሕዛብ ከጌታ ጋር ይጣመራሉ፥ ሕዝቤም ይሆናሉ፤ በመካከልሽም እኖራለሁ፥ የሠራዊትም ጌታ ወደ አንቺ እንደ ላከኝ ታውቂያለሽ። ጌታም ይሁዳን በተቀደሰችው ምድር እንደ እድሉ ይወርሳል፥ ኢየሩሳሌምንም ዳግመኛ ይመርጣታል። ሥጋ የለበሰ ሁሉ ሆይ፥ ከጌታ ፊት ዝም በል፤ ከቅዱስ ማደሪያው ተነሥቶአልና። ዘካርያስ 1፥12–2፥13።

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

በጥንታዊቷ እስራኤል ከባቢሎን ምርኮ በኋላ ኢየሩሳሌምን እንደ ገና በሠሩ ጊዜ፣ ጌታ ዳግመኛ ኢየሩሳሌምን እንደሚመርጥ የተሰጡት የተስፋ ቃላት ተፈጽመዋል፤ ነገር ግን ነቢያት ከኖሩበት ዘመን ይልቅ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ይበልጥ ይናገራሉ። ጌታም “ከቅዱስ መቅደሱ ተነሣ” በጥቅምት 22 ቀን 1844 ዓ.ም.፣ ከቅድስቱ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በተነሣና በተዛወረ ጊዜ፤ በዚያም ጊዜ ከሐበቁቅ ሁለት፥ሃያ ጋር በሚስማማ መልኩ፣ የምሳሌው ፍጻሜ የሆነው የማስተስረይ ቀን ደርሶ ነበርና፣ “ሥጋ ለባሽ ሁሉ” በጌታ ፊት “ዝም ሊል” ይገባው ነበር።

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ነገር ግን እግዚአብሔር በቅዱስ መቅደሱ ውስጥ ነው፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል። ዕንባቆም 2፥20።

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

በዚያን ጊዜ ዮሐንስ በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ ቤተ መቅደሱን እንዲለካ ተነገረው፤ ይህም ዘካርያስ “ዓይኖቼን ደግሜ አንሥቼ ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ በእጁ የመለኪያ ገመድ ያለው አንድ ሰው” ባለ ጊዜ ያየው ነው። ከዚያም ዘካርያስ፥ “ወዴት ትሄዳለህ?” አለ። ዮሐንስም ለዘካርያስ፥ “ኢየሩሳሌምን ልለካ፥ ወርዷ ምን ያህል እንደ ሆነና ርዝመቷም ምን ያህል እንደ ሆነ ለማየት” አለው። ከሰባ ዓመት ምርኮ በኋላ የኢየሩሳሌም ዳግም መገንባት ታሪክ፣ እንዲሁም በ1798 የጀመረው ነገር ግን በ1844 ሦስተኛው መልአክ በመጣ ጊዜ በዐመፅ የተፈጸመው ታሪክ፣ ሁለቱም በ2001 መስከረም 11 የተጀመረውን ሥራ ይለያሉ።

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

የደቡብ መንግሥት፣ የኢየሩሳሌም ከተማ፣ እና ንጉሥ ዳዊት ሁሉም የእግዚአብሔር ባሕርይ ሊገለጥበት የሚገባው “ራስ” ናቸው። የሰሜን መንግሥት “አካልን” ይወክላል፤ ጌታም እንደገና “ለኢየሩሳሌም ምሕረት ለማድረግ” እና “ለማጽናናትዋ” እንዲሁም እንደገና “ለመምረጥዋ” በወሰነ ጊዜ፣ ይህ የመቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መቀበልን ይጠቁማል፤ ይህም የላኦዲቅያን ሞቱ ደረቅ አጥንቶች አንድ ላይ መገናኘታቸውን፣ ከዚያም በኋላ እነዚያ አጥንቶች ወደ ታላቅ ሠራዊት መነቃቃታቸውን ያካትታል።

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

ያ ሥራ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ሠላሳ ሰባት ተወክሏል፤ እንዲሁም የሰሜኑና የደቡቡ መንግሥታት በእርሱ ተወክለዋል፤ እነርሱም ሕጉን በመቶ አርባ አራቱ ሺህ ልብና አእምሮ ላይ ለመጻፍ የቃል ኪዳኑን ተስፋ የመፈጸም ሥራ ምሳሌ ይሰጣሉ። ከሁለቱ በትሮች አንዱ፣ አንዱ ብቻ፣ እንደ ራስ ተለይቶ ተገልጧል፤ እናንተም ብታምኑ፣ ዓይኖቻችሁ ማየት ከቻሉ እና ጆሮዎቻችሁ መረዳት ከቻሉ፣ ይህ ሌላውን በትር እንደ ሥጋ መሆኑን ያመለክታል።

We will continue this study in the next article.

ይህን ጥናት በሚቀጥለው ርዕስ እንቀጥላለን።

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> “ክርስቶስ ራሱ ባኖረው መሠረት ላይ ሐዋርያት የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ሠሩ። በቅዱሳት መጻሕፍት የቤተ መቅደስ መገንባት ምሳሌ የቤተ ክርስቲያንን ሕንጻ ለማብራራት ብዙ ጊዜ ይጠቀማል። ዘካርያስ ጌታ ቤተ መቅደሱን የሚሠራው ቅርንጫፍ እንደሆነ ክርስቶስን ይጠቅሳል። በሥራውም አሕዛብ እንደሚረዱ ይናገራል፤ ‘እነዚያ ከሩቅ ያሉት መጥተው በጌታ ቤተ መቅደስ ውስጥ ይሠራሉ፤’ ኢሳይያስም፣ ‘የእንግዶች ልጆች ቅጥርህን ይሠራሉ’ ብሎ ያውጃል። ዘካርያስ 6፡12, 15፤ ኢሳይያስ 60፡10።”

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> ስለዚህ ቤተ መቅደስ መሠራት ጴጥሮስ እንዲህ ይላል፦ “ወደ እርሱ እየቀረባችሁ፥ ሰዎች በእውነት የጣሉት ነገር ግን በእግዚአብሔር የተመረጠና ክቡር የሆነ ሕያው ድንጋይ እንደ ሆነ፥ እናንተም ደግሞ እንደ ሕያዋን ድንጋዮች መንፈሳዊ ቤት እንድትሆኑ ትሠራላችሁ፤ በኢየሱስ ክርስቶስም አማካይነት ለእግዚአብሔር የሚያስደስቱ መንፈሳዊ መሥዋዕቶችን ለማቅረብ ቅዱስ ክህነት ትሆናላችሁ።” 1 ጴጥሮስ 2፥4, 5

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “በአይሁድና በአሕዛብ ዓለም መጥረቢያ ውስጥ ሐዋርያት በትጋት ሠሩ፥ በመሠረቱ ላይ እንዲቀመጡ ድንጋዮችን እያወጡ። ጳውሎስ ለኤፌሶን አማኞች በጻፈው መልእክቱ እንዲህ አለ፦ ‘እንግዲህ ከእንግዲህ ወዲህ እናንተ እንግዶችና መጻተኞች አይደላችሁም፥ ነገር ግን ከቅዱሳን ጋር ባለ አገር ሰዎች ናችሁ፥ ከእግዚአብሔርም ቤተሰብ ወገኖች ናችሁ፤ በሐዋርያትና በነቢያት መሠረት ላይ ታንጸዋላችሁ፥ ክርስቶስ ኢየሱስ ራሱ ዋናው የማዕዘን ድንጋይ ሆኖ፤ በእርሱ ሕንጻው ሁሉ በትክክል ተጣጥሞ በጌታ ውስጥ ወደ ቅዱስ መቅደስ ያድጋል፤ በእርሱም እናንተ ደግሞ በመንፈስ ለእግዚአብሔር መኖሪያ እንድትሆኑ አብራችሁ ትሠራላችሁ።’ ኤፌሶን 2:19–22።”

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> ለቆሮንቶስም እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ “ለእኔ እንደ ተሰጠኝ የእግዚአብሔር ጸጋ መጠን፣ እንደ ጥበበኛ ዋና ሠራተኛ መሠረቱን አኖርሁ፥ ሌላውም በእርሱ ላይ ይሠራል። ነገር ግን እያንዳንዱ በእርሱ ላይ እንዴት እንደሚሠራ ይጠንቀቅ። ከተኖረውም መሠረት በቀር፣ እርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ ስለሆነ፣ ሌላ መሠረት ማንም ሊያኖር አይችልም። በዚህም መሠረት ላይ ማንም ወርቅ፣ ብር፣ ከበሩ ድንጋዮች፣ እንጨት፣ ሣር፣ ገለባ ቢሠራ፤ የእያንዳንዱ ሰው ሥራ ግልጥ ይሆናል፤ ቀኑ ይገልጠዋልና፥ በእሳት ይገለጣል፤ እሳቱም የእያንዳንዱን ሰው ሥራ ምን ዓይነት እንደሆነ ይፈትናል።” 1 ቆሮንቶስ 3፥10–13።

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> ሐዋርያት በየትኛውም ማይናገር መሠረት ላይ፣ እርሱም የዘላለም አለት በሆነው ላይ ሠሩ። ወደዚህ መሠረት ከዓለም ያፈሩአቸውን ድንጋዮች አመጡ። ሠራተኞቹም ያለ መሰናክል አልደከሙም። ሥራቸው በክርስቶስ ጠላቶች ተቃውሞ ምክንያት እጅግ አስቸጋሪ ሆነባቸው። በሐሰተኛ መሠረት ላይ ይገነቡ ከነበሩት ሰዎች ግትርነት፣ ቅድመ ፍርድ፣ እና ጥላቻ ጋር መታገል ነበረባቸው። እንደ ቤተ ክርስቲያን ሠራተኞች የሠሩ ብዙዎች በነህምያ ዘመን ያሉትን የቅጥር ገንቢዎች ሊመስሉ ይችላሉ፤ ስለ እነርሱም እንዲህ ተጽፎአል፦ “በቅጥሩም ላይ የሚገነቡት፣ ሸክምም የሚሸከሙት፣ ጭነትም የሚጫኑት ሁሉ፣ እያንዳንዱ በአንድ እጁ ሥራውን ይሠራ ነበር፥ በሌላውም እጅ መሣሪያ ይይዝ ነበር።” ነህምያ 4፥17። የሐዋርያት ሥራ, 595–597.

Back to Articles