Article

# መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ሃምሳ አንድ

ፓልሞኒ፡ በዳንኤልና በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የዘመንና የቋንቋ ጌታን መግለጥ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

በዳንኤል ምዕራፍ 8 ቁጥር 13 እና 14 ውስጥ “ያ የተናገረው አንድ ቅዱስ” ክርስቶስ ነው፣ እንደ ፓልሞኒ። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ክርስቶስ አልፋና ኦሜጋ መሆኑ ተገልጦአል፤ ይህም ከሌሎች ድንቅ እውነቶች መካከል ክርስቶስን እንደ ድንቁ ቋንቋ አዋቂ ያሳያል፤ እና የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት በአንድነት ክርስቶስን እንደ የዘመንና የቋንቋ ጌታ ይወክላሉ። ክርስቶስ፣ እንደ ፓልሞኒ (የሚስጥራት ቈጣሪ)፣ የአድቬንቲዝምን ማዕከላዊ ምሰሶ በሚያቋቁሙት በእነዚያ ሁለት ቁጥሮች ውስጥ ያንን የባሕርዩን ባሕርይ መግቢያ መስጠቱ ምን ማለት እንደሆነ ያለውን ክብደትና ጥልቀት መረዳት ከሰው ችሎታ በላይ ነው፤ ነገር ግን የሚስጥራት ቈጣሪ ሊገልጣቸው የሚመርጣቸውን ምስጢራት ማወቅና መከላከል የእኛ ኃላፊነት ነው።

> የተሰወሩ ነገሮች የጌታ የአምላካችን ናቸው፤ የተገለጡት ግን የዚህን ሕግ ቃላት ሁሉ እንፈጽም ዘንድ ለዘላለም ለእኛና ለልጆቻችን ናቸው። ዘዳግም 29፡29።

ከተገለጡ ምስጢራት መካከል አንዱ፣ የምስጢራት ቈጣሪው (ፓልሞኒ)፣ “የተናገረው ያ ቅዱስ” መሆኑ ነው፤ እርሱም ራሱን በሚገልጥባቸው ሁለቱ ጥቅሶች ውስጥ የአድቨንቲዝም ማዕከላዊ ዓምድ ተለይቶ ይታወቃል። በእነዚያ ሁለቱ ጥቅሶች ውስጥ ድንቁ ቈጣሪ እርሱ እንደ የይሁዳ ነገድ አንበሳ በ1798 የፈታውን “የእውቀት መጨመር” ይለያል። በእነዚያ ሁለቱ ጥቅሶች ውስጥ፣ “የእውቀት መጨመርን” የሚወክሉት የሚለር ሕልም እንቍዎች፣ በፓልሞኒ እጅ መሪነት፣ በዕንባቆም ሁለቱ ጽላቶች ላይ ታትመው ተገለጡ።

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ። ስለ ዘወትር መሥዋዕቱ፣ እና መቅደሱንና ሠራዊቱን እስኪረግጡ ድረስ አስፈሪ ምዝበራን ስለሚያመጣው በራእዩ የተገለጠው ነገር እስከ መቼ ድረስ ይሆናል? አለው። እርሱም። እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያ በኋላ መቅደሱ ይነጻል አለኝ። ዳንኤል 8፥13፣ 14።

ዳንኤል ስለ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥታት ያለውን ትንቢታዊ ራእይ ከተቀበለ በኋላ፣ ከዚያም በቁጥር አሥራ ሦስትና አሥራ አራት ያለውን ሰማያዊ ውይይት ከሰማ በኋላ፣ “ራእዩን” ለማስተዋል ፈለገ።

> እኔም ዳንኤል ራእዩን ባየሁ ጊዜ ትርጓሜውን ለማወቅ ፈለግሁ፤ እነሆም፥ በፊቴ እንደ ሰው መልክ ያለ አንድ ቆመ። በኡላይም ወንዝ ዳርቻዎች መካከል የሰው ድምፅ ሰማሁ፥ ጠርቶም፦ ገብርኤል፥ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርግ አለ። ዳንኤል 8፥15፣ 16።

ዳንኤል ሊያስተውለው የሚፈልገው “ራእይ” የ“chazon” ራእይ ነው፤ ነገር ግን ገብርኤል ዳንኤልን እንዲያስተውል የተነገረው የ“mareh” ራእይ ነው። እያንዳንዱ እውነታ የራሱ አስፈላጊ ትርጉም አለው፤ ይህ እውነታ ከተሳሳተ ግን የንባቡ አወቃቀርና ንድፍ በመሠረቱ ይፈርሳል። በአሥራ አምስተኛው ቁጥር ዳንኤል የ“chazon” ራእዩን ሊያስተውል ሲፈልግ፣ “mareh” የተሰወረ ቢሆንም እንኳ ተወክሎ አለ፤ ምክንያቱም “እንደ ሰው መልክ” (ገብርኤል) በሚለው ውስጥ የዕብራይስጡ “mareh” ቃል “መልክ” ተብሎ ተተርጉሟልና። በአሥራ አምስተኛው ቁጥር “ራእይ” ተብለው የተተረጎሙት ሁለቱም ቃላት ተወክለዋል። ዳንኤል በአሥራ አምስተኛው ቁጥር “chazon”ን ሊያስተውል ይፈልጋል፤ ነገር ግን ፓልሞኒ በአሥራ ስድስተኛው ቁጥር ገብርኤልን ዳንኤል “mareh”ን እንዲያስተውል ያዝዘዋል። የእነዚህ ሁለት ቁጥሮች አወቃቀር ሆን ተብሎ የተደረገ ነው፤ እንዲሁም በእነዚህ ሁለት ቃላት መካከል ያለውን ግንኙነትና ልዩነት ያጠናክራል።

ገብርኤልን ዳንኤል ን“mareh” ኽርእይቱ ኺረድእ ዚእዝዞ ፓልሞኒ እዩ፤ ምኽንያቱ ገብርኤልን ዚእዝዝ እቲ ኣብ ማይ ደው ዚብል እቲ እዩ፣ ገብርኤል ድማ “ኣብ መንጎ ገምገም ኡላይ ያለ ድምፂ ሰብ” ዝበለ ድምፁ ሰሚዑ ነበረ። ኣብ መንጎ እቶም ገምገማት ዚፈስስ እቲ ርባ ኡላይ እዩ፣ ኣብ ቅዱሳት መጻሕፍቲ ድማ ኣብ ማይ ደው ዚብል ክርስቶስ እዩ። ምስ እዚ ሓቂ ዚተተሓሓዘ ኻልእ ሓቂ ድማ፣ ክርስቶስ ከም ሊቀ መላእኽቲ፣ ንመላእኽቲ ዚእዝዝ እቲ ራሱ ምዃኑ እዩ። እቲ ኣብ መንጎ ገምገማት ዘሎ ድምፂ፣ ኣብ ቍጽሪ ዓሰርተ ሰለስተ ዝተጠቕሰ “እቲ ሓደ ቅዱስ” ድምፂ እዩ፣ ገብርኤል ንዳንኤል ነቲ ራእይ “mareh” ኺረድእ ዚእዝዝ ድማ ቃሉ እዩ። ኣብ ዳንኤል ምዕራፍ ዓሰርተ ኽልተ፣ ክርስቶስ ደጊሙ ኣብ መንጎ ገምገም እቲ ርባ እዩ። ኣብ ምዕራፍ ዓሰርተ ኽልተ በፍታ ተኸዲኑ እዩ፣ ብእቲ ንዘለኣለም ዚነብር ድማ ይምሕል።

> አንተ ግን፥ ዳንኤል ሆይ፥ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ቃላቱን ዝጋ፥ መጽሐፉንም ማተም፤ ብዙዎች ወዲያና ወዲህ ይሮጣሉ፥ እውቀትም ይበዛል። ከዚያም እኔ ዳንኤል ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ ሌሎች ሁለት ቆመው ነበር፤ አንዱ በወንዙ ዳርቻ በዚህ በኩል፥ ሌላውም በወንዙ ዳርቻ በዚያ በኩል። አንዱም በወንዙ ውኃ ላይ የነበረውን በፍታ የተለበሰውን ሰው፦ የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከ መቼ ነው? አለው። በወንዙም ውኃ ላይ የነበረው በፍታ የተለበሰው ሰው ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ ለዘላለም ሕያው በሆነው ሲምል፥ ሰማሁት፤ ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለዘመን እኩሌታ ይሆናል፤ የቅዱሳን ሕዝብም ኃይል መበተን በፈጸመ ጊዜ፥ እነዚህ ሁሉ ይፈጸማሉ። ዳንኤል 12፥4–7።

“በበፍታ የተለበሰ፥ በወንዙም ውኃ ላይ የነበረው” ሰው፣ “ቀኙንና ግራውን እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ፥ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ማለ፤” እርሱም በምዕራፍ ስምንት ገብርኤልን ያዘዘው ያው ሰው ነው። በራእይ ምዕራፍ አሥርም ክርስቶስ ደግሞ እጁን አንሥቶ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ማለ፤ ነገር ግን በዚያ በውኃውና በምድር ሁለቱ ላይ ቆሞ ነው።

> እኔም በባሕርና በምድር ላይ ቆሞ ያየሁት መልአክ እጁን ወደ ሰማይ አነሣ፤ ሰማይንና በውስጡ ያሉትን ነገሮች፣ ምድርንና በውስጧ ያሉትን ነገሮች፣ ባሕርንና በውስጡ ያሉትን ነገሮች የፈጠረውን፣ ለዘላለም የሚኖረውን በእርሱ ማለ፤ ጊዜም ከእንግዲህ ወዲህ እንዳይዘገይ ማለ። ራእይ 10፥5-6።

ከራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥር ያለው ኃያል መልአክ፣ በምዕራፍ ስምንት በወንዙ ዳርቻዎች መካከል ሆኖ ለገብርኤል የተናገረው፣ በምዕራፍ አሥራ ሁለትም “የድንቅ ነገሮች” “ፍጻሜ” መቼ እንደሚሆን የገለጠው ፓልሞኒ ነው። በራእይ ምዕራፍ አሥር ውስጥ፣ እርሱ እንደ “አንበሳ” ያገሳው ያው እርሱ ነው፤ ምክንያቱም በዚያ ከይሁዳ ነገድ አንበሳ መሆኑ ተወክሎ ቀርቦአል።

> ከሽማግሌዎቹም አንዱ እንዲህ አለኝ፤ አታልቅስ፤ እነሆ፥ ከይሁዳ ነገድ የሆነው አንበሳ፥ የዳዊት ሥር፥ መጽሐፉን እንዲከፍት ሰባቱንም ማህተሞቹን እንዲፈታ ድል አድርጎአል። እየተመለከትሁም እነሆ፥ በዙፋኑና በአራቱ እንስሶች መካከል፥ በሽማግሌዎቹም መካከል፥ እንደ ታረደ በግ ቆሞ ነበር፤ እርሱም ወደ ምድር ሁሉ የተላኩ የእግዚአብሔር ሰባቱ መናፍስት የሆኑ ሰባት ቀንዶችና ሰባት ዓይኖች ነበሩት። መጥቶም በዙፋኑ ላይ ከተቀመጠው ቀኝ እጅ መጽሐፉን ወሰደ። ራእይ 5፥5–7።

እንደ የይሁዳ ነገድ አንበሳ፣ ክርስቶስ በሰባት ማኅተሞች የታተመውን መጽሐፍ ለመፍታት ድል የነሣው በግ ነው። በዳንኤል መጽሐፍ ላይ በውኃ ላይ እየተመላለሰ ቢታይም፣ ወይም በራእይ መጽሐፍ አንድ እግሩን በባሕር ላይ ሌላውንም በምድር ላይ አኑሮ ቢታይም፣ እያንዳንዱ የትንቢታዊ ውክልና ከትንቢታዊ ዘመን ጋር የተያያዘ ነው። እንዲሁም እንደ የይሁዳ ነገድ አንበሳ፣ ክርስቶስ ቃሉን ሁለቱንም ያትማል እና ይፈታል። የዳንኤልን መጽሐፍ እንደ አተመው ሁሉ፣ በራእይ ምዕራፍ አሥር ውስጥ ያሉትን ሰባቱን ነጎድጓዶች ደግሞ አትሞአል።

> ዮሐንስን ያስተማረው ኃያሉ መልአክ ከኢየሱስ ክርስቶስ ያነሰ ማንነት አልነበረውም። ቀኝ እግሩን በባሕር ላይ፣ ግራውንም በየብስ ላይ መቆሙ፣ በሰይጣን ጋር በሚካሄደው ታላቅ ተጋድሎ የመጨረሻ ትዕይንቶች ውስጥ የሚያከናውነውን ሚና ያሳያል። ይህ አቋም በምድር ሁሉ ላይ ያለውን ልዑል ኃይሉንና ሥልጣኑን ያመለክታል። ተጋድሎው ከዘመን ወደ ዘመን እየበረታ እና እየቆረጠ መጥቶአል፣ እንዲሁም የጨለማ ኃይላት ጥበባዊ አሠራር ከፍተኛውን ደረጃ እስኪደርስ ድረስ በመደምደሚያው ትዕይንቶች ድረስ ይቀጥላል። ሰይጣን ከክፉ ሰዎች ጋር ተባብሮ የእውነትን ፍቅር ያልተቀበሉትን ቤተ ክርስቲያናትና ዓለምን ሁሉ ያታልላል። ነገር ግን ኃያሉ መልአክ ትኩረትን ይጠይቃል። በታላቅ ድምፅ ይጮኻል። ከሰይጣን ጋር ተባብረው እውነትን የተቃወሙትን ሰዎች ለድምፁ ኃይልና ሥልጣን ሊያሳይ ነው።

> “እነዚህ ሰባቱ ነጐድጓዶች ድምፃቸውን ከአሰሙ በኋላ፣ ለዮሐንስ ስለ ታናሹ መጽሐፍ እንደ ዳንኤል የተሰጠው ትእዛዝ ይመጣል፤ ‘ሰባቱ ነጐድጓዶች የተናገሩትን ነገሮች አትም።’ እነዚህ በየተራቸው የሚገለጡ ወደፊት የሚሆኑ ክስተቶችን ይመለከታሉ። ዳንኤል በዘመኑ መጨረሻ በዕጣው ይቆማል። ዮሐንስም ታናሹን መጽሐፍ ያልታተመ ሆኖ ያያል። ከዚያም የዳንኤል ትንቢቶች ለዓለም ሊሰጡ ባሉት የመጀመሪያው፣ የሁለተኛው፣ እና የሦስተኛው መልአክ መልእክቶች ውስጥ የተገባቸውን ቦታ ይይዛሉ። የታናሹ መጽሐፍ መፈታት ከዘመን ጋር የተያያዘው መልእክት ነበር።”

> መጽሐፈ ዳንኤልና መጽሐፈ ራእይ አንድ ናቸው። አንዱ ትንቢት ነው፣ ሌላው መገለጥ ነው፤ አንዱ የታተመ መጽሐፍ ነው፣ ሌላው የተከፈተ መጽሐፍ ነው። ዮሐንስ ነጎድጓዶቹ የተናገሩትን ምስጢራት ሰማ፣ ነገር ግን እንዳይጽፋቸው ታዘዘ።

> ለዮሐንስ የተሰጠው ልዩ ብርሃን፣ በሰባቱ ነጐድጓዶች የተገለጸው፣ በመጀመሪያውና በሁለተኛው መልአክ መልእክቶች ሥር የሚፈጸሙ ክስተቶች መግለጫ ነበር። የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት የመጽሐፍ ቅዱስ ትርጓሜ፣ ቅጽ 7፣ 971።

ክርስቶስ፣ በምዕራፍ ስምንትና በአሥራ ሁለት በውኃው ላይ እንዳለው ሰው ፓልሞኒ ሆኖ የተወከለው፣ በእጁም ትንሽ መጽሐፍ ያለው ኃያል መልአክ ደግሞ እርሱ ነው። እርሱ ቃሉን የሚያትምና የሚፈታ ከይሁዳ ነገድ የሆነው አንበሳ ነው፤ ገብርኤልንም የሚያዝ እርሱ ነው፥ ምክንያቱም እርሱ ዋናው መልአክ ሚካኤል ነውና።

> ነገር ግን የመላእክት አለቃ ሚካኤል ከዲያብሎስ ጋር ስለ ሙሴ ሥጋ በተከራከረ ጊዜ፥ “ጌታ ይገሥጽህ” እንጂ በስድብ ክስ ሊከሰው አልደፈረም። ይሁዳ 1፥9

ሚካኤል የክርስቶስ ስም ነው፤ ይህም ስም እርሱ የመላእክት አዛዥ ብቻ ሳይሆን ሙታንን ለማስነሣት ሥልጣን ያለው መሆኑን ያመለክታል። ሚካኤል የሚለው ስም “እንደ እግዚአብሔር ያለ ማን ነው?” ማለት ነው። ናቡከደነፆር ከሦስቱ ታማኝ ወጣቶች ጋር በእቶኑ ውስጥ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ያለ አንድን ባየ ጊዜ፣ ያየው ሚካኤልን ነበር። እንዲሁም ዋናው መልአክ ሚካኤል፣ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ አንድ ፍጻሜ መሠረት በመስቀል ላይ ታናሹ ቀንድ የአረማዊቱ ሮማ በእርሱ ላይ ራሱን ከፍ ያደረገበት የእግዚአብሔር ሕዝብ አለቃ ደግሞ ነው።

> ነገር ግን በእውነት መጽሐፍ ውስጥ የተጻፈውን አሳይሃለሁ፤ በእነዚህም ነገሮች ከእኔ ጋር የሚቆም ከእናንተ አለቃ ከሚካኤል በቀር ማንም የለም። ዳንኤል 10፥21።

ሚካኤል መላእክቱን የሚያዝዝ፣ ሙታንን የሚያስነሣ፣ የምሕረት ጊዜም መቼ እንደሚዘጋ የሚወስን ነው።

> “‘በዚያም ዘመን ለሕዝብህ ልጆች የሚቆም ታላቁ አለቃ ሚካኤል ይነሣል፤ ብሔርም ከነበረ ጀምሮ እስከዚያ ዘመን ድረስ እንደ እርሱ ያልሆነ የጭንቀት ዘመን ይሆናል፤ በዚያም ዘመን በመጽሐፉ ውስጥ ተጽፎ የሚገኝ ሁሉ ከሕዝብህ ይድናል።’ ይህ የጭንቀት ዘመን በሚመጣበት ጊዜ ጉዳይ ሁሉ ውሳኔ አግኝቶአል፤ ምሕረት የሚቀበሉበት ጊዜ ከእንግዲህ የለም፤ ለማይነሱትም ከእንግዲህ ምሕረት የለም። የሕያው እግዚአብሔር ማኅተም በሕዝቡ ላይ ነው። ይህ ትንሽ ቀሪ ሕዝብ፣ በድራጎኑ ሠራዊት የተሰለፉ የምድር ኃይሎች ጋር በሚካሄደው ገዳይ ግጭት ራሳቸውን ለመከላከል ሳይችሉ፣ እግዚአብሔርን መከላከያቸው ያደርጋሉ። በአምልኮ ለአውሬው እንዲሰግዱና ምልክቱንም እንዲቀበሉ፣ ካልሆነም መከራና ሞት እንዲደርስባቸው፣ ትእዛዝ በምድር ላይ ካለችው ከፍተኛይቱ ሥልጣን ወጥቶአል። እግዚአብሔር ሕዝቡን አሁን ይርዳ፤ ያን ጊዜ ያለ እርሱ ረድኤት በእንዲህ ያለ አስፈሪ ግጭት ውስጥ ምን ሊያደርጉ ይችላሉ!” Testimonies, volume 5, 212.

የይሁዳ ነገድ አንበሳ የሚፈታው የመጨረሻው ምስጢር የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ነው፤ ይህም በነቢያዊ ቃሉ ውስጥ ያለውን እያንዳንዱን ክፍል ንድፍና አወቃቀር እርሱ እንደሚቆጣጠር ያካትታል። በውኃዎቹ ላይ የቆመው፣ እጁን የሚያነሣ፣ ለዘላለም ሕያው በሆነው የሚምል፣ እና እንደ አንበሳ የሚጮኽ፣ ይህም ሰባት ነጎድጓዶች ድምፃቸውን እንዲናገሩ የሚያደርግ፣ የዳንኤልን መጽሐፍ የሚያትምና የራእይን ሰባቱን ነጎድጓዶች የሚያትም እርሱ ነው። በሰባት ማኅተሞች የታተመውን መጽሐፍ የሚፈታው፣ ሙታንን የማስነሣት ሥልጣን ያለው፣ እና የምሕረት ዘመን መጨረሻን አውጆ የሚቆም ታላቁ አለቃ እርሱ ነው። ፓልሞኒ ገብርኤልን የ“mareh” ራእይን ዳንኤል እንዲያስተውል ባዘዘው ጊዜ፣ በትክክል ያንኑ ማለቱ ነበር።

ገብርኤል ዳንኤል የ“chazon” ራእዩን እንዲያስተውል አላዘዘውም። “chazon” ራእይ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አንድ እስከ አስራ ሁለት ያለው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የመንግሥታት ራእይ ነው፥ እንዲሁም በቁጥር አሥራ ሦስት በቆይታው ርዝማኔ ላይ በተነሣ ጥያቄ ውስጥ የተጠቀሰው “ራእይ” ደግሞ እርሱ ነው። “ራእዩ እስከ መቼ ይሆናል?” የ“chazon” ራእይ መቅደሱንና ሠራዊቱን የሚረግጡትን የዕለቱን (ጣዖት አምልኮ) እና የመተላለፉን (ጵጵስና) አጥፊ ኃይሎች ይመለከታል።

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላውም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ፣ “ስለ ዘወትሩ መሥዋዕትና ስለ አጥፊው ኃጢአት፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን እስከሚረገጡ ድረስ ያለው ራእይ እስከ መቼ ነው?” አለው። ዳንኤል 8፡13።

ክርስቶስ፥ እንደ ፓልሞኒ (ድንቅ ቈጣሪው)፥ “እስከ መቼ” እንደሚሆን ስለ “ካዞን” ራእይ ተጠይቆ፥ “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል” ሲል ይመልሳል። ከዚያም ዳንኤል፥ “ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ ጥፋት መተላለፍ፥ መቅደሱንም ሆነ ሰራዊቱን ለመረገጥ አሳልፎ ለመስጠት” የሚመለከተውን “ካዞን” ራእይ ሊያስተውል ይመኛል። ነገር ግን ገብርኤል፥ ዳንኤልን “ማርኤህ” ራእይ እንዲያስተውል ታዞአል። በእግዚአብሔር ቃል እያንዳንዱ እውነታ የራሱ ቦታና ጥቅም አለው። “ማርኤህ” ራእይ በሃያ ስድስተኛው ቁጥር ከተጠቀሰው የማታና የጠዋት ራእይ ጋር የተለየ አይደለም።

> እርሱም፦ “በተነገረው የማታና የጠዋት ራእይ እውነት ነው፤ አንተም ራእዩን ዝጋው፥ ለብዙ ቀኖች ይሆናልና” አለ። ዳንኤል 8፥26።

“ራእይ” የሚለው ቃል በዚህ ቁጥር ሁለት ጊዜ ተጠቅሷል። የመጀመሪያው ማጣቀሻ “ማሬህ” ራእይ ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ “ሐዞን” ራእይ ነው። “ማሬህ” ራእይ የ“ማታና ጠዋቶች” ራእይ ነው። “ማታና ጠዋቶች” የሚለው ዕብራይስጥ አገላለጽ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ብዙ ጊዜ ይገኛል፣ እናም ሁልጊዜ “ማታና ጠዋቶች” ተብሎ ይተረጎማል፤ በሃያ ስድስተኛው ቁጥር እንደሆነውም እንዲሁ ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ “ማታና ጠዋቶች” ተብሎ ከመተርጎም ልዩ በሆነ መንገድ የተተረጎመበት ብቸኛ ስፍራ አሥራ አራተኛው ቁጥር ነው፤ በዚያም በቀላሉ “ቀኖች” ተብሎ ተተርጉሟል። የአሥራ አራተኛው ቁጥር ትክክለኛው ዕብራይስጥ ጽሑፍ፣ “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ማታና ጠዋቶች” ብሎ ይነበባል።

የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶ የሆነው ይህ ጥቅስ፣ “ማታና ጥዋት” ተብሎ ሳይሆን በቀላሉ “ቀኖች” ተብሎ የተገለጸበት በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ያለው ብቸኛው ጥቅስ ነው። እያንዳንዱ እውነታ የራሱ ግንኙነት አለው፤ ሌላ ምንም ነገር ባይሆን እንኳ፣ ጳልሞኒ ይህን ጥቅስ ሆን ብሎ እያጎላ እንደነበር ግልጽ ነው። ይህንም ያደረገው፣ የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስን የተረጎሙትን ሰዎች አእምሮ በመምራት፣ ይህን ሐረግ በቃሉ ውስጥ ሁልጊዜ ከሚጻፍበት ሁኔታ በተለየ መልኩ እንዲጽፉት በማድረግ ነበር። ከዚህ እውነታ ሊወሰድ የሚገባው ነጥብ ይህ ነው፤ ገብርኤል ዳንኤልን የ“mareh” ራእይ እንዲያስተውል በተነገረው ጊዜ፣ ዳንኤል የ1844 መገለጥ ራእይን እንዲያስተውል እንጂ፣ ስለ መቅደሱና ሠራዊቱ መረገጥ የሆነውን የ“chazon” ራእይ እንዲያስተውል እንዳልሆነ ማለት ነው።

የ“ምሽቶችና ጠዋቶች” ራእይ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የመቅደሱ መንጻት በጀመረ ጊዜ ስለተፈጸመ መገለጥ ነው። የ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 መገለጥ ራእይ ስለ መቅደሱ መረገጥ ሳይሆን ስለ መቅደሱ መንጻት ነው። በዚያ ቀን ትንቢታዊ መገለጥ ነበረን?

> “ክርስቶስ መቅደሱን ለማንጻት እንደ ሊቀ ካህናታችን ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መምጣቱ፣ በዳንኤል 8፥14 እንደተገለጸው፤ እንዲሁም የሰው ልጅ ወደ የዘመናት ጥንታዊው መምጣቱ፣ በዳንኤል 7፥13 እንደቀረበው፤ እንዲሁም ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ መምጣቱ፣ በሚልክያስ እንደተነበየው፣ እነዚህ ሁሉ የአንድ ነገር መግለጫዎች ናቸው፤ ይህም ደግሞ ክርስቶስ በማቴዎስ 25 ባለው ስለ አስሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ እንደገለጸው ሙሽራው ወደ ሰርጉ መምጣት በሚለው ተመስሏል።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 426።

ገብርኤል ዳንኤል በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ክርስቶስ በቤተ መቅደሱ ውስጥ ያሳየውን ትንቢታዊ መገለጥ እንዲያስተውል ተአዘዘ። ስለዚህ ገብርኤል ለዳንኤል ስለ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ሁለተኛ ምስክር ሰጠው፤ ምክንያቱም ያንን እውነት በሁለት ምስክሮች ምስክርነት እንደሚጸና የሚያመለክተውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርህ በማንኛውም መልኩ የመዘገበ እያንዳንዱን የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሐፊ ገብርኤል መርቶታል። ገብርኤል ዳንኤልን ስለ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ሊያስረዳው ከነበረ፣ “የመገለጡን ራእይ” ለማጽናት ሁለተኛ ምስክር ያስፈልገው ነበር።

ገብርኤል ሥራውን የሚጀምረው መጀመሪያ ዳንኤል የ«ራእይ» (“chazon”) ራእይን ለመረዳት ያለውን ፍላጎት በመመልከት ነው፤ ይህንም የሚያደርገው «ራእይ» (“chazon”) ራእይ በ1798 በ«ፍጻሜው ዘመን» የሚያበቃው ራእይ መሆኑን በመለየት ነው።

> ከኡላይ ወንዝ ዳርቻዎች መካከልም የሰው ድምፅ ሰማሁ፤ እርሱም ጠርቶ፦ ገብርኤል ሆይ፥ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርገው አለ። እኔም ቆሜ ወዳለሁበት ቀረበ፤ በመጣም ጊዜ ፈራሁ፥ በፊቴም ተደፋሁ፤ እርሱ ግን፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ ራእዩ ለፍጻሜው ዘመን ነውና አስተውል አለኝ። ዳንኤል 8፥16፣ 17።

በቀደመው ቁጥር ያለው “ራእይ” ማለትም “በፍጻሜው ዘመን” የሚለው የ“ካዞን” ራእይ ነው፤ በዳንኤልም መጽሐፍ “የፍጻሜው ዘመን” 1798 ነው። ይህ ዳንኤል ሊያስተውለው የፈለገው “ራእይ” ነበር፤ ነገር ግን ገብርኤል ዳንኤልን እንዲያስተውለው የታዘዘው “ራእይ” ይህ አልነበረም። ስለዚህ ገብርኤል ሁለተኛ ምስክር ሊያቀርብ ነው።

> ስለዚህ እኔ ቆሜ ወዳለሁበት ቀረበ፤ በቀረበም ጊዜ ፈርቼ በፊቴ ተደፍቼ ወደቅሁ፤ እርሱ ግን፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ አስተውል፤ ራእዩ ለፍጻሜው ዘመን ነውና አለኝ። ከእኔም ጋር ሲናገር ፊቴን ወደ ምድር አዘንብዬ በጥልቅ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ፤ እርሱ ግን ነካኝ፥ በቀጥታም አቆመኝ። እርሱም አለ፦ እነሆ፥ በቍጣው መጨረሻ ምን እንደሚሆን አሳውቅሃለሁ፤ ፍጻሜው በተወሰነው ጊዜ ይሆናልና። ዳንኤል 8፥17–19።

ገብርኤል ዳንኤልን “እነሆ” ብሎ በማሳወቅ የተሰጠውን የሥራ ተልእኮ ይወስዳል፤ ይህም ዳንኤል ቀጣዩን እውነታ እንዲያስተውል ማለት ነው። ቀጣዩ እውነታ ማለት፣ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ ከተጠቀሱት ሁለቱ “ሰባት ዘመናት” ውስጥ “የመጨረሻው ቍጣ” በ1844 እንደሚያበቃ ነው። “የመጨረሻው ቍጣ” በቀጥታ እንደ ጊዜ ትንቢት ተለይቶ ይገለጣል፥ ምክንያቱም የሚያበቃበት “የተወሰነ ጊዜ” አለው። “ቍጣው” የጊዜ ዘመንን መወከል አለበት፥ ምክንያቱም ለማብቃቱ “የተወሰነ ጊዜ” አለውና። “ቍጣው” ብቻ በአንድ የጊዜ ነጥብ ብቻ ቢሆን ኖሮ፣ መጨረሻ ባልነበረውም፤ ይልቁንም የተፈጸመበት ነጥብ ብቻ በሆነ ነበር።

“ቍጣው” የተወሰነ መጨረሻ ነበረው፤ ስለዚህም የጊዜ ወቅት ማብቂያን ይወክላል። ይህ የጊዜ ወቅት “የመጨረሻው ቍጣ” ተብሎ ተወክሏል። መጨረሻ ካለ፣ የመጀመሪያም ሊኖር ይገባል። “የመጀመሪያው ቍጣ” በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ተለይቶ ተገልጿል፤ በዚያም ደግሞ የጊዜ ወቅት ነው፥ ምክንያቱም ጳጳሳት እስከ “ቍጣው” ፍጻሜ ድረስ “ይሠራ ነበር፥ ይበልጥም ይሳካለት ነበር”።

> ከማስተዋል ያላቸውም አንዳንዶቹ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ለመፈተናቸው፣ ለማንጻታቸው፣ ነጭም ለማድረጋቸው ይወድቃሉ፤ ምክንያቱም ይህ ገና ለተወሰነው ጊዜ ነው። ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ከፍ ያደርጋል፥ ከእያንዳንዱም አምላክ በላይ ራሱን ያበዛል፥ በአማልክትም አምላክ ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይበለጽጋል፤ ምክንያቱም የተወሰነው ነገር ይፈጸማል። ዳንኤል 11፥35, 36።

በእነዚህ ሁለት ቁጥሮች ውስጥ፣ እንደ ፈቃዱ የሚያደርግና ራሱን ከፍ ከፍ የሚያደርግ ንጉሥ ዋና ጉዳይ ነው። ቁጥር ሰላሳ ስድስት፣ ጳውሎስ በዚያ በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ውስጥ ተቀምጦ ራሱን እግዚአብሔር እንደሆነ የሚያሳይ “የኃጢአት ሰው” ሲለይ የሚያቀርበው በንግግሩ የጠቀሰው ቁጥር ነው። ከ538 ዓመት ጀምሮ እስከ 1798 ድረስ ያለው የጨለማው ዘመን ስደት በቁጥር ሰላሳ አምስት ውስጥ ተለይቶ ተገልጿል፣ እናም እርሱ “እስከ መጨረሻው ዘመን” ድረስ ይቀጥላል፤ ይህም 1798 ነበር፣ እርሱም “የተወሰነው ዘመን” ነበር። ከዚያም ቁጥር ሰላሳ ስድስት ጳጳሳትነቱ “ቁጣው እስኪፈጸም ድረስ” “እንደሚበለጽግ” ይገልጻል። ቁጥሩ ጳጳሳትነቱ እስከ 1798 ድረስ እንደበለጸገ ይገልጻል፤ በዚያን ጊዜም የመጀመሪያው “ቁጣ” “ተፈጽሞ” ነበር። የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ጳጳሳትነቱ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት፣ እስከ 1798 ድረስ፣ ይህም “የመጨረሻው ዘመን” እስከሆነው ድረስ እንዲቀጥል “ወስኖ” ነበር።

የመጀመሪያው “ቍጣ” በ1798 ተፈጸመ፣ “የመጨረሻውም ቍጣ” በ1844 ተፈጸመ። ሁለቱም ቍጣዎች የተወሰነ ፍጻሜ ያላቸው የጊዜ ወቅቶች ሆነው ተወክለዋል፤ ስለዚህም ሁለቱም የጊዜ ትንቢቶች መሆናቸውን ያመለክታሉ። ገብርኤል ጥቅምት 22, 1844ን የሚያመለክቱትን የ“ማታና ጥዋት” (ቀኖች) የመልክ ራእይ (“mareh”) ዳንኤል እንዲያስተውል በፓልሞኒ ታዝዞ ነበር፤ እርሱም ለዚያ ቀን ሁለተኛ ምስክር በመስጠት እንዲሁ አደረገ።

ዳንኤል ሊያስተውለው የፈለገው የቁጥር አሥራ ሦስት “chazon” ራእይ፣ በ1798 በ“የፍጻሜው ዘመን” የተደረሰ የመረገጥ ራእይ ነበር። የቁጥር አሥራ አራት “mareh” ራእይ ግን፣ የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት የጊዜ ትንቢት ፍጻሜን በመፈጸም፣ እንዲሁም የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት የጊዜ ትንቢት ፍጻሜን በመፈጸም፣ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ክርስቶስ በቅዱሰ ቅዱሳን መገለጡ ጋር ተፈጸመ። እነዚህ ሁለቱ የጊዜ ትንቢቶች ሁለቱም ሲስተር ዋይት በጌታ እጅ እንደ ተመሩ እና ሊለወጡ እንደማይገባቸው በለየቻቸው የዕንባቆም ቅዱሳን ጽላቶች ላይ ተወክለዋል።

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህን ጥናት እንቀጥላለን።

> “ልንማራቸው የሚገቡን ብዙ ትምህርቶች አሉን፤ እንዲሁም ብዙ ብዙ የምንተዋቸው ነገሮች አሉ። እግዚአብሔርና ሰማይ ብቻ ስህተት የማያደርጉ ናቸው። የሚወዱትን አመለካከት ፈጽሞ ማቋረጥ እንደማይጠበቅባቸው፣ ሐሳባቸውንም ለመለወጥ አጋጣሚ ፈጽሞ እንደማይኖራቸው የሚያስቡ ሰዎች ተስፋ ይቆርጣሉ። የራሳችንን አሳቦችና አመለካከቶች በጽኑ ግትርነት እስከ ያዝናቸው ድረስ፣ ክርስቶስ የጸለየላትን አንድነት ሊኖረን አንችልም።” Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles