Article

# Panium - Number Three

ፓኒዩም - ቁጥር ሶስት

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

ራእዩና የተወሰነው ዘመን፤ የትንቢታዊ ትይዩነት

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

የአሥሩ ድንግል ምሳሌ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ቃል በቃል ይደገማል። ራእዩ በፍጻሜ ጊዜ እንደሚናገር ሲገልጽ፣ ዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት የዚህን ምሳሌ ልብ ያቀርባል።

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> በመጠበቂያዬ ላይ እቆማለሁ፥ በግንብም ላይ ራሴን አቆማለሁ፤ እርሱም ለእኔ ምን እንደሚናገር፥ በተገሠጽሁም ጊዜ እኔ ምን እንደምመልስ ለማየት እጠባበቃለሁ። እግዚአብሔርም መልሶ እንዲህ አለኝ፤ ራእዩን ጻፍ፥ የሚያነበውም እየሮጠ እንዲያነብበው በጽላት ላይ ግልጽ አድርገህ ጻፈው። ራእዩ ገና ለተወሰነው ዘመን ነውና፤ በፍጻሜውም ይናገራል እንጂ አይዋሽም፤ ቢዘገይም ጠብቀው፥ በእርግጥ ይመጣልና አይዘገይም። እነሆ፥ ነፍሱ በትዕቢት የተነሣችው በእርሱ ውስጥ ቅን አይደለችም፤ ጻድቅ ግን በእምነቱ ይኖራል። ዕንባቆም 2፥1–4።

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

የዳንኤል አሥራ አንድ ምዕራፍ ሀያ ሰባተኛው ቁጥርም “የተወሰነውን ዘመን” ይለያል።

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> የእነዚህም ሁለቱ ነገሥታት ልብ ክፉ ለማድረግ ይሆናል፥ በአንድም ማዕድ ላይ ተቀምጠው ሐሰት ይናገራሉ፤ ነገር ግን አይሰምርም፥ ፍጻሜው ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ዳንኤል 11፥27።

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

በሮም የሚቋቋመው “ራእይ” “ለተወሰነ ጊዜ” ነው፤ ልባቸውም ክፋት ለማድረግ የሆነ እና በአንድ ማእድ ላይ ሐሰት የሚናገሩት ሁለቱ ነገሥታት ራእዩ “ከሚናገርበት” በፊት የሚደርስ ነቢያዊ መለያ ያመለክታሉ። ከተወሰነው ጊዜ በፊት ሁለት ነገሥታት “ሐሰት” ይናገራሉ፤ ራእዩም በተወሰነው ጊዜ ሲናገር ሐሰት አይናገርም። ያ የተወሰነው ጊዜ በአሜሪካ ውስጥ ያለው የእሑድ ሕግ ነው፤ በማእድ ላይ ያለውም ስብሰባ የነቢያዊ ዘመን መጀመሪያን ያመለክታል። “ራእዩ” በታሪክ ውስጥ የሚፈጸመው በእሑድ ሕጉ ጊዜ ነው፤ ነገር ግን ከእሑድ ሕጉ በፊት አስቀድሞ ይቋቋማል። ይህም ግልጽ ነው፥ ምክንያቱም ታማኞች ራእዩን እንዲጠብቁ ተነግሮአቸዋል፥ እንዲሁም ራእዩን እንዲያውጁ ተነግሮአቸዋል። ራእዩ ገና ካልተቋቋመ ከመፈጸሙ በፊት ሊያውጁት አይችሉም ነበር።

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

ኤርምያስ ራእዩን “የሚጠባበቁ” ሰዎችን ይወክላል፦

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> አቤቱ አንተ ታውቃለህ፤ አስበኝም፥ ጎብኝኝም፥ ከሚያሳድዱኝም በቀልን ለእኔ ውሰድልኝ፤ በትዕግሥትህ ውስጥ አትውሰደኝ፤ ስለ አንተ ስድብን እንደ ተሸከምሁ እወቅ። ቃሎችህ ተገኙ፥ እኔም በላኋቸው፤ ቃልህም ለእኔ የልቤ ደስታና ሐሴት ሆነ፤ አቤቱ የሠራዊት አምላክ ሆይ፥ ስምህ በእኔ ተጠርቶአልና። በሚያፌዙ ማኅበር ውስጥ አልተቀመጥሁም፥ አልተደሰትሁምም፤ እጅህ በእኔ ላይ ነበረችና ብቻዬን ተቀመጥሁ፤ ቁጣን ሞልተኸኛልና። ሕመሜ ለምን ዘወትር ነው? ቍስሌስ ለምን የማይፈወስ፥ መፈወስንም የሚከለክል ሆነ? በእርግጥ ለእኔ እንደ ሐሰተኛ፥ እንደሚጠፉም ውኃዎች ትሆናለህን? ስለዚህ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ብትመለስ እኔ እመልስሃለሁ፥ በፊቴም ትቆማለህ፤ ክቡሩንም ከከንቱው ብትለይ፥ እንደ አፌ ትሆናለህ፤ እነርሱ ወደ አንተ ይመለሱ፥ አንተ ግን ወደ እነርሱ አትመለስ። ለዚህም ሕዝብ የተመሸገ የናስ ቅጥር አደርግሃለሁ፤ ይዋጉህማል፥ ነገር ግን አያሸንፉህም፤ ለማዳንና ለማስጣል ከአንተ ጋር እኔ ነኝና፥ ይላል እግዚአብሔር። ከክፉዎችም እጅ አድንሃለሁ፥ ከጨካኞችም እጅ እቤዥሃለሁ። ኤርምያስ 15፥15–21።

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

በአሜሪካ ውስጥ ያለው የእሑድ ሕግ “ማስታወስ” የሚለው ምልክት የሚታይበት ስፍራ ነው። ሁልጊዜ ሊታሰብ የሚገባው ሰንበት የመጨረሻው የፈተና ጉዳይ የሚሆነው በዚያ ነው። የተረሳችው የጢሮስ ጋለሞታ የምትታሰበው በዚያ ነው። እግዚአብሔር የባቢሎንን ኃጢአቶች የሚያስታውስና ለእርስዋ እጥፍ ፍርድ የሚሰጣት በዚያ ነው።

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

ንግግር የሚገኝበት የመለያ ምልክት በአሜሪካ ውስጥ የእሑድ ሕግ ነው፤ በዚያ የምድር አውሬው “እንደ ዘንዶ ይናገራልና።” በዚያው የመለያ ምልክት ላይ በበለዓም የትንቢት መስመር ውስጥ ያለችው አህያ “ትናገራለች።” ዮሐንስ መጥምቅ በተወለደ ጊዜ፣ ከመናገር በመለኮታዊ ሁኔታ የተገደበው አባቱ ዘካርያስ “ይናገራል።”

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> በስምንተኛውም ቀን ሕፃኑን ሊገርዙት መጡ፤ በአባቱም ስም ዘካርያስ ብለው ሊጠሩት ነበር። እናቱ ግን መልሳ፣ እንዲህ አለች፤ አይደለም፤ ዮሐንስ ይባላል። እነርሱም፣ በዚህ ስም የሚጠራ ከዘመዶችሽ አንድ ስንኳ የለም አሉአት። አባቱም ምን እንዲጠራ እንደሚፈልግ በምልክት ጠየቁት። እርሱም የመጻፊያ ሰሌዳ ጠይቆ፣ እንዲህ ብሎ ጻፈ፤ ስሙ ዮሐንስ ነው። ሁሉም ተደነቁ። ወዲያውኑም አፉ ተከፈተ፣ ምላሱም ተፈታ፤ ተናገረም፣ እግዚአብሔርንም አመሰገነ። ሉቃስ 1፥59–64።

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

በአሜሪካ ውስጥ የእሁድ ሕግ ሲጸና የጳጳሳዊነት ገዳይ ቍስል ይፈወሳል፥ እርስዋም ከሰባቱ የሆነችው ስምንተኛ መንግሥት ትሆናለች፤ ይህም ሲሆን አሜሪካ፥ ፕሬዚዳንቷ ዶናልድ ትራምፕ ከሰባቱ የሆነ ስምንተኛው ፕሬዚዳንት ሲሆን ነው። በዚያው ጊዜ መቶ አርባ አራቱ ሺህ እንደ ምልክት ዓላማ ከፍ ይላሉ። መቶ አርባ አራቱ ሺህ ከሰባቱ የሆነችው ስምንተኛይቱ ቤተ ክርስቲያን ናቸው። በእሁድ ሕግ ላይ ቍጥር ስምንት ይታወቃል፥ ዮሐንስም የተገረዘው በስምንተኛው ቀን ላይ ነበር፥ ዘካርያስም ተናገረ። ዘካርያስ ማለት እግዚአብሔር “አስታውሶአል” ማለት ነው። የእሁድ ሕግ ይታሰብ ዘንድ የተሰጠው የእውነተኛው ሰንበት ሐሰተኛ ቅጂ ነው። በእሁድ ሕግ ላይ የጢሮስ ጋለሞታ “ትታሰባለች።” እግዚአብሔር የባቢሎንን ኃጢአቶች “የሚያስታውስ” እና ፍርድዋንም እጥፍ የሚያደርግባት ጊዜ በእሁድ ሕግ ላይ ነው።

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

ኤርምያስ የመጀመሪያውን ቅሬታ የተቀበሉትን እና የሚዘገየውን ራእይ የሚጠብቁትን ይወክላል። ራእዩ በተወሰነው ጊዜ ሲናገር እና ሐሰት ሳይሆን ሲገለጥ፣ በዚያ የተወሰነ ጊዜ የእግዚአብሔር አፍ የሚሆኑትን ታማኞች ይወክላል። በተወሰነው ጊዜ የሚናገረው ራእይ ከዚያ በፊት ሁለት ነገሥታት በአንድ ጠረጴዛ ላይ እርስ በርሳቸው ሐሰት ሲነጋገሩ ይቀድመዋል። ያ ክስተት የእሁድ ሕግን ይቀድማል፤ ስለዚህም በፓኒየም ታሪክ ውስጥ በቁጥር አሥራ ሦስት እስከ አሥራ አምስት እንደተቀመጠው ይከሰታል፥ ይህም “የሕዝቡ ዘራፊዎች” “ራእዩን” የሚያጸኑበት ያው ዘመን ነው።

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> በዚያንም ዘመን ብዙዎች በደቡብ ንጉሥ ላይ ይነሣሉ፤ የሕዝብህ ዓመፀኞችም ራእዩን ለማጽናት ራሳቸውን ያነሣሉ፤ ነገር ግን ይወድቃሉ። ዳንኤል 11፥14።

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

“โจรዎቹ” ሮም ናቸው፤ እና ሮም በመጨረሻዎቹ ዘመናት ካቶሊክነት ነው። ጳጳሱ ራእዩን ያቆማል፥ ይህንም የሚያደርገው ከእሑድ ሕግ በፊት ባለው ጊዜ ነው። ይህንም የሚያደርገው በፓኒየም ጦርነት ውስጥ በመማለድ ሲሆን፥ በዚያም ትራምፕ በፑቲን ላይ ድል ያደርጋል። ጦርነቱ የተካሄደው በ200 ዓ.ዓ. ሲሆን፥ ይህም አረማዊት ሮም ወደ ትንቢታዊ ታሪክ የገባችበት ተመሳሳይ ዓመት ነበር። ታላቁ ፖምፔይ ኢየሩሳሌምን በ63 ዓ.ዓ. አሸነፈ። ይህ ክስተት በምሥራቅ ያደረገው ዘመቻ ውስጥ፥ በሐስሞናውያን ወንድሞች በሂርቃኖስ ሁለተኛ እና በአርስቶቡሎስ ሁለተኛ መካከል በተነሣው የእርስ በርስ ጦርነት ጣልቃ በገባበት ጊዜ ተከሰተ። ፖምፔይ ከሂርቃኖስ ሁለተኛ ጋር ቆመ፥ ኢየሩሳሌምንም ከበበ፤ በመጨረሻም ከሦስት ወር ከበባ በኋላ ከተማይቱን ያዘ። ይህም የይሁዳ ነፃነት ፍጻሜን እና በክልሉ ላይ የሮማውያን ቁጥጥር መጀመሪያን አመለከተ፤ ይህም ከዚያ በኋላ በሮማውያን አገዛዝ ሥር ክፍለ ሀገር ይሆን ዘንድ የሚያደርስ ነበር።

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

ከእሑድ ሕግ በፊት ሐዋርያዊ ጳጳሱ ከፓኒየም ውጊያ ጋር በተያያዘው ታሪክ ውስጥ ይማልዳል። እርሱ ወደ ትንቢታዊ ታሪክ ሲገባ መገለጡ ራእዩን ያቆማል፤ ይህም ራእይ በአሜሪካ ውስጥ ባለው የእሑድ ሕግ “የተቀጠረው ጊዜ” ላይ ገና “ይናገራል።” “ዘገየው” የተባለው “ራእይ” በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ የመዘግየትን ጊዜ መጀመሪያ ያመለከተው ያልተሳካ ትንቢት ነው። ደግሞም ይህ በራእይ አሥራ አራት ያሉት ሦስቱ መላእክት ውስጥ ሁለተኛው መልአክ መምጣቱን አመለከተ። ያልተሳካ ትንቢት የመጠበቅን ዘመን አስገባ፤ ምንም እንኳ ዘግዮ ቢሆንም ፍጻሜውን “እንዲጠብቁት” የሚያበረታታ ነበር።

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

በሚለራይት ታሪክ ውስጥ የመዘግየቱ ጊዜ ከ1844 ኦገስት 12 እስከ 17 በኤክሴተር የሰፈር ስብሰባ ላይ ተፈጸመ። ባልተሳካ ትንቢታዊ ቅድመ መናገር የመጣ ተስፋ መቁረጥ፣ በሁለት የደናግል ክፍሎች ውስጥ ባሕርይን ለመፈጸም የተዘጋጀ የመጠበቅ ዘመን አስከትሎ፣ ከዚያም ቀደም ሲል ያልተሳካው ትንቢታዊ ቅድመ መናገር ማብራሪያ ተከተለ። በኤክሴተር የተሰጠው ማብራሪያ ራእዩ በሚፈጸምበት ጊዜ ከእርሱ ጋር የተያያዙትን ዝርዝሮች ያሳያል። እነዚሁ ባሕርያት በማቴዎስ ምዕራፍ አሥራ ስድስት ውስጥ ደግሞ ሊታዩ ይችላሉ፣ ክርስቶስ ደቀ መዛሙርቱን ወደ ቂሳርያ ፊልጶስ በወሰደ ጊዜ። ከዚያ ነጥብ ጀምሮ ክርስቶስ በመስቀሉ ላይ የሚሆነውን ነገር ለደቀ መዛሙርቱ በቀጥታ አስተማራቸው።

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> ከዚያ ጊዜ ጀምሮ ኢየሱስ ወደ ኢየሩሳሌም መሄድ እንዳለበት፣ ከሽማግሌዎችና ከካህናት አለቆች እንዲሁም ከጻፎች ብዙ መከራ እንዲቀበል፣ እንዲገደልም፣ በሦስተኛውም ቀን እንዲነሣ ለደቀ መዛሙርቱ ማሳየት ጀመረ። ማቴዎስ 16፥21።

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

አሁን የተጠቀሰው እንደሚገባ መታወቅ ያለበት ጥቅስ፣ ኢየሱስ ጴጥሮስ ኢየሱስን ክርስቶስ፣ የሕያው አምላክ ልጅ መሆኑን በሚያውቅበት መለያየቱ በመንፈስ ቅዱስ መመራቱን ከገለጸ በኋላና በክርስቶስ ስለሚመጣው መስቀል ሊያስተምራቸው በጀመረ ጊዜ ጴጥሮስ መልእክቱን ከተቃወመ በኋላ ክርስቶስ ጴጥሮስን “ሰይጣን” ብሎ በጠራበት መካከል ይገኛል። ራእዩ ሲጸና የሚፈታው መልእክት ሁለት ዓይነት አምላኪዎችን ያመነጫል፤ ሁለቱም በጴጥሮስ የተወከሉ ናቸው።

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

ቂሣርያ ፊልጶስ ጳንዩም ናት፣ እነርሱም ሁለቱ በክርስቶስ መስመር ውስጥ ወደ መስቀሉ የተወሰነው ጊዜ፣ በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ ጥቅምት 22, 1844 እና ዛሬ የእሑድ ሕግ ይመራሉ። ጳንዩም፣ ቂሣርያ ፊልጶስ እና የኤክሴተር የሰፈር ስብሰባ አንድ እና ያው ትንቢታዊ የመንገድ ምልክት ናቸው። በዚህ የመንገድ ምልክት ላይ ጳጳሱ ወደ ትረካው በመግባቱ ራእዩ ይጸናል። ራእዩ መጽናቱ ከተወሰነው ጊዜ ይቀድማል፤ ምክንያቱም ቂሣርያ ፊልጶስ መስቀሉን ቀድማለች፣ የኤክሴተር የሰፈር ስብሰባ ጥቅምት 22, 1844ን ቀድማለች፣ እንዲሁም ጳንዩም በ200 ዓ.ዓ ፖምፔይ ኢየሩሳሌምን በ63 ዓ.ዓ ከመውረሩ ቀድማለች። በአሜሪካ ውስጥ የእሑድ ሕግ ከመጣ በፊት በሆነ አንድ ጊዜ፣ የጢሮስ ጋለሞታ የሆነው ጳጳስ በግልጽ ወደ ትንቢታዊ ታሪክ ይገባል። ይህም ሲሆን ራእዩ ይጸናል።

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ራእዩ በምዕራፍ አሥራ አንድ ሦስተኛው የወኪል ጦርነት ውስጥ ተመሥርቶአል። የመጀመሪያው የወኪል ጦርነት የመጨረሻውን የወኪል ጦርነት ያመለክታል፤ ስለዚህ የመጨረሻው የወኪል ጦርነት ከመጀመሪያው ጋር ተመሳሳይ ትንቢታዊ ባሕርያትን ይይዛል። በ“Vladimir” ስም የተወከለው የደቡብ ንጉሥ፣ ይህም “የማኅበረሰቡ ገዥ” ማለት ነው፣ በጳጳሱና በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ ፕሬዚዳንት መካከል ባለ ቃል ኪዳን አማካኝነት ይጠረገዋል። የመጨረሻው ጳጳስ በራእይ አሥራ ሰባት ፍጻሜ መሠረት ከሰባቱ የሆነ ስምንተኛ ይሆናል፤ እንዲሁም የመጨረሻው ፕሬዚዳንት ከሰባቱ የሆነ ስምንተኛ ይሆናል፥ እንዲሁም የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ዓርማም እንዲሁ ይሆናል።

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

በመጀመሪያ ጊዜ በጳጳሱና በፕሬዚዳንቱ መካከል የነበረው ግንኙነት “ስውር ቃል ኪዳን” ነበር፣ እንዲሁም የስምንተኛውና የመጨረሻው ፕሬዚዳንት ከጳጳሱ ጋር የሚኖረው ቃል ኪዳን ደግሞ “ስውር” ይሆናል፤ ምክንያቱም በዚህ ዘመን የጢሮስ ጋለሞታ በትንቢታዊ ሁኔታ “ተረስታለችና”። በሬጋንና በጳጳስ ዮሐንስ ጳውሎስ ሁለተኛ መካከል የነበረው ቃል ኪዳን ስውር ነበር፣ ነገር ግን በዚያው ጊዜ ጳጳሱ በምድር ላይ ከሁሉ የበለጠ የሚታወቅ ፊት ሆነ። ከምድር ነገሥታት ሁሉ ጋር ዝሙት የምትፈጽመውን የጢሮስ ጋለሞታ በተመለከተ “የተረሳው” ነገር፣ የጵጵስናን ተቋም ልዩ ባህርይ ነው፤ ይህም ኃጢአቶቿን ሁሉ በአንድ የዓመፅ ምድብ ውስጥ የሚያካትት ነው። ያ ባህርይ የካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ለ“የማትሳሳትነት” የምታቀርበው የይገባኛል ጥያቄ ነው። ይህን እውነታ መመልከት እጅግ አስፈላጊ ስለሆነ፣ አሁን ይህን ጽሑፍ ከእህት ኋይት አንድ ምዕራፍ ጋር እዘጋዋለሁ። እነዚህን መስመሮች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን፤ ነገር ግን ከThe Great Controversy የሚቀጥለውን ምዕራፍ ስታነቡ፣ ለመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የተጠራው የፀረ ክርስቶስ ሰው የሕዝብ ጸሎት እንዲደረግለት በቅርቡ የጠራው ፍራንክሊን ግራሃም ሁልጊዜ ከሚታይ ተጽእኖ ጋር፣ ከጴንጤቆስጤ አቀራረብ የተቀላቀለ፣ የትራምፕ ካቢኔ አባላት ማለት ይቻላል ሁሉም ሮማ ካቶሊክ መሆናቸውን አስታውሱ።

## “Liberty of Conscience Threatened

“የህሊና ነፃነት በአደጋ ላይ”

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> “ሮማዊነት አሁን በፕሮቴስታንቶች ዘንድ ከቀድሞ ዓመታት እጅግ የበለጠ ሞገስ ያገኘ ተደርጎ ይቆጠራል። ካቶሊክነት የበላይነት ያልያዘባቸው አገሮች ውስጥ፣ እና ጳጳሳዊያን ተጽዕኖ ለማግኘት የማስማማት መንገድ በሚወስዱበት ሁኔታ፣ የተሻሻሉትን ቤተ ክርስቲያናት ከጳጳሳዊው ተዋረድ የሚለዩ ትምህርቶች ስለሚመለከቱ እየጨመረ የሚሄድ ግዴለሽነት አለ፤ ከሁሉም በኋላ በመሠረታዊ ነጥቦች ላይ እንደ ተቈጠረው ሁሉ እጅግ ሰፊ ልዩነት የለብንም የሚለው አመለካከት እየተስፋፋ ነው፤ እናም በእኛ በኩል ትንሽ መተው ብቻ ከሮም ጋር ወደ ተሻለ መግባባት እንደሚያመጣን ይታሰባል። ፕሮቴስታንቶች በእጅግ ከፍ ያለ ዋጋ ይሰጡት የነበረው፣ እጅግ ከባድ ዋጋ ተከፍሎ የተገኘውን የሕሊና ነፃነት የነበረበት ዘመን ነበር። ልጆቻቸውን ጵጵስናን እንዲጠሉ ያስተምሩ ነበር፣ ከሮም ጋርም ስምምነት መፈለግ ለእግዚአብሔር ታማኝነት መጉደል እንደሆነ ይይዙ ነበር። አሁን ግን የሚገለጹት ሐሳቦች እንዴት እጅግ የተለዩ ናቸው!”

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> “የጳጳሳት ሥርዓት ተከላካዮች ቤተ ክርስቲያኒቱ በሐሰት እንደ ተነቀፈች ይናገራሉ፤ የፕሮቴስታንት ዓለምም ይህን ንግግር ለመቀበል ዝንባሌ አላቸው። ብዙዎች በዛሬው ዘመን ያለችውን ቤተ ክርስቲያን በድንቁርናና በጨለማ ዘመናት የነገሠችበትን ዘመን የለየው በነበሩት አስጸያፊ ነገሮችና አስቂኝ እብደቶች መሠረት መፍረድ ፍትሐዊ አይደለም ብለው ያስገድዳሉ። እርስዋ ያሳየችውን አስፈሪ ጭካኔ የዚያን ዘመን አረመኔነት ውጤት ነበር ብለው ይዘቅዳሉ፤ የዘመናዊ ሥልጣኔ ተፅእኖም አሳቧን እንደ ቀየረ ይማጸናሉ።”

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> “እነዚህ ሰዎች ይህ ትዕቢተኛ ኃይል ለስምንት መቶ ዓመታት ሲያቀርበው የኖረውን የማይሳሳትነት መብት ረስተውት ነውን? ይህ መብት ከመተው የራቀ ሆኖ፣ በአሥራ ዘጠነኛው ክፍለ ዘመን ከቀድሞው ይልቅ የበለጠ ጽኑ አጽንኦት ተሰጥቶበት ተረጋገጠ። ሮም ‘ቤተ ክርስቲያን ከቶ አልተሳሳተችም፤ እንዲሁም በቅዱሳት መጻሕፍት መሠረት ከቶ አትሳሳትም’ ብላ ስትናገር (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17)፣ በያለፉት ዘመናት መንገዷን የመሩትን መርሆች እንዴት ልትተው ትችላለች?”

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> “የጳጳሳዊቷ ቤተ ክርስቲያን ስህተት የማትፈጽም ናት የሚለውን የራሷን መብት ፈጽሞ አትተውም። ዶግማዎቿን የሚጥሉትን በማሳደድ ያደረገችውን ሁሉ ትክክል ነው ብላ ትቆጥረዋለች፤ እንግዲህ አጋጣሚው ቢቀርብላት ያንኑ ድርጊት ዳግመኛ አትፈጽምምን? አሁን በዓለማዊ መንግሥታት የተጣሉባት ገደቦች ከተወገዱ እና ሮማ በቀድሞው ኃይልዋ እንደ ገና ብትመለስ፥ ግፍዋና ማሳደዷ በፍጥነት እንደ ገና ይነሣ ነበር።”

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> “አንድ የታወቀ ጸሐፊ ስለ ሕሊና ነፃነት በተመለከተ የጳጳሳዊው ሥርዓተ-መዋቅር አቋም፣ እንዲሁም ፖሊሲዋ ስኬት ከተገኘ በተለይ ዩናይትድ ስቴትስን ሊያጋጥሙ ስለሚችሉ አደጋዎች እንዲህ ይናገራል፤ ‘በዩናይትድ ስቴትስ ላይ ያለ ማንኛውም የሮማ ካቶሊክነት ፍርሃት ለአድሏዊነት ወይም ለሕፃናዊ አስተሳሰብ ሊጠረጠር የሚያዘኑ ብዙዎች አሉ። እነዚህ ሰዎች በሮማኒዝም ባህርይና አቋም ውስጥ ለነፃ ተቋማችን የሚጠላ ምንም ነገር አያዩም፣ ወይም በእድገቱ ውስጥ የሚያስጠነቅቅ ምንም ነገር አያገኙም። እንግዲህ፣ በመጀመሪያ ከመንግሥታችን መሠረታዊ መርሆዎች አንዳንዶቹን ከካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን መርሆዎች ጋር እናነጻጽር።’”

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> “የአሜሪካ አንድነት ሕገ-መንግሥት የሕሊና ነፃነትን ዋስትና ይሰጣል። ከዚህ የበለጠ ውድ ወይም ይበልጥ መሠረታዊ የሆነ ነገር የለም። ጳጳስ ፒዩስ ፱ኛ፣ በነሐሴ 15 ቀን 1854 በወጣው ዙር መልእክቱ እንዲህ አለ፦ ‘የሕሊና ነፃነትን ለመከላከል የሚቀርቡት አስቂኝና ስሕተት የተሞሉ ትምህርቶች ወይም ጩኸቶች እጅግ አደገኛ ስሕተት ናቸው—በሀገር ውስጥ ከሁሉም ይበልጥ ሊፈራ የሚገባ ቸነፈር ነው።’ ያው ጳጳስ በታኅሣሥ 8 ቀን 1864 በወጣው ዙር መልእክቱ ውስጥ፣ ‘የሕሊና ነፃነትንና የሃይማኖታዊ አምልኮ ነፃነትን የሚያረጋግጡትን’ እንዲሁም ‘ቤተ ክርስቲያን ኃይል ልትጠቀም አይገባትም ብለው የሚያቆሙትን ሁሉ’ አወገዘ።”

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> “‘በአሜሪካ ውስጥ ያለው የሮም ልዩ ድምፅ የልብ ለውጥን አያመለክትም። እርስዋ ኃይል በሌላት ቦታ ትዕግሥተኛ ናት። ጳጳስ ኦኮነር እንዲህ ይላሉ፦ ‘የሃይማኖት ነፃነት በካቶሊክ ዓለም ላይ አደጋ ሳያመጣ ተቃራኒው ነገር በተግባር ሊፈጸም እስኪችል ድረስ ብቻ ይታገሣል።’… የሴንት ሉዊስ ሊቀ ጳጳስ አንድ ጊዜ እንዲህ ብለው ነበር፦ ‘መናፍቅነትና ያለ እምነት መሆን ወንጀሎች ናቸው፤ እናም በክርስቲያናዊ አገሮች፣ ለምሳሌ እንደ ጣሊያንና ስፔን፣ ሕዝቡ ሁሉ ካቶሊክ በሆነባቸው፣ እና የካቶሊክ ሃይማኖት የአገሪቱ ሕግ አስፈላጊ ክፍል በሆነባቸው ቦታዎች፣ እነርሱ እንደ ሌሎች ወንጀሎች ይቀጣሉ።’…

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> “በካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ እያንዳንዱ ካርዲናል፣ ሊቀ ጳጳስ፣ እና ጳጳስ ለጳጳሱ የታማኝነት መሐላ ይፈጽማል፤ በዚያም መሐላ ውስጥ የሚከተሉት ቃላት ይገኛሉ፡- ‘መናፍቃንን፣ ክፍፍል ፈጣሪዎችን፣ እና በተባለው ጌታችን (ጳጳሱ) ወይም በተጠቀሱት ተተኪዎቹ ላይ የሚያምፁትን፣ በሙሉ ኃይሌ አሳድዳለሁ እቃወማለሁም።’—ጆሳያ ስትሮንግ፣ Our Country, ምዕ. 5፣ አን. 2–4።

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> በሮማ ካቶሊክ ኅብረት ውስጥ እውነተኛ ክርስቲያኖች እንዳሉ እውነት ነው። በዚያ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሺህዎች የሚቆጠሩ ሰዎች ባላቸው የተሻለ ብርሃን መሠረት እግዚአብሔርን እያገለገሉ ነው። ወደ ቃሉ መድረስ አይፈቀድላቸውም፤ ስለዚህም እውነትን አያስተውሉም። በሕያው ልብ የሚቀርብ አገልግሎትና የባዶ ሥርዓቶችና የሥነ ሥርዓት ድግግሞሽ መካከል ያለውን ልዩነት ፈጽሞ አላዩም። እግዚአብሔር እነዚህን ነፍሳት በማታለልና እርካታ በማይሰጥ እምነት ውስጥ የተማሩ ሲሆኑ በርኅራኄ የተሞላ ርህራሄ ይመለከታቸዋል። እርሱ የብርሃን ጨረሮች ዙሪያቸውን የከበበውን ጥቅጥቅ ጨለማ እንዲያልፉ ያደርጋል። እውነትንም በኢየሱስ ዘንድ እንዳለች ይገልጥላቸዋል፤ እጅግ ብዙዎችም ገና ከሕዝቡ ጋር አቋማቸውን ይይዛሉ።

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> “ነገር ግን ሮማኒዝም እንደ ስርዓት ዛሬ ከክርስቶስ ወንጌል ጋር ከታሪኳ ከማንኛውም ቀደም ያለ ዘመን ይልቅ የተስማማ አይደለችም። ፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት በታላቅ ጨለማ ውስጥ ናቸው፤ አለዚያ የዘመኑን ምልክቶች በተለይ በለዩ ነበር። የሮማ ቤተ ክርስቲያን በዕቅዶቿና በአሠራር መንገዶቿ ሰፊ ተደራሽነት አላት። ተጽእኖዋን ለማስፋትና ኀይሏን ለማብዛት ሁሉንም ዘዴ ትጠቀማለች፤ ይህም በጽኑና በኃይለኛ ግጭት ዓለምን እንደገና ለመቆጣጠር፣ ስደትን እንደገና ለማቋቋም፣ እና ፕሮቴስታንቲዝም ያደረገውን ሁሉ ለማፍረስ በመዘጋጀት ነው። ካቶሊክነት በየአቅጣጫው እየገነነ ነው። በፕሮቴስታንት አገሮች ውስጥ የሚጨምረውን የቤተ ክርስቲያኖቿና የጸሎት ቤቶቿ ቁጥር ተመልከቱ። በአሜሪካ ያሉ ኮሌጆቿና ሴሚናሪዎቿ በፕሮቴስታንቶች በስፋት እየተደገፉ ያገኙትን ታዋቂነት ተመልከቱ። በእንግሊዝ ውስጥ የሥርዓተ አምልኮ እድገትንና ወደ ካቶሊኮች ወገን የሚደረጉትን ተደጋጋሚ መክዳቶች ተመልከቱ። እነዚህ ነገሮች የወንጌልን ንጹሕ መርሆች የሚከብሩ ሁሉ ጭንቀት እንዲሰማቸው ሊያነቃቁ ይገባል።”

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> “ፕሮቴስታንቶች ከጵጵስና ጋር ተላልፈው ተጫውተዋል እና ደግፈዋል፤ ጳጳሳውያን ራሳቸው እያዩ የሚደነቁባቸውን እና ሊረዱአቸው የማይችሉአቸውን ስምምነቶችና ልቀቶች አድርገዋል። ሰዎች የሮማዊነትን እውነተኛ ባሕርይ እና ከዋና ሥልጣኗ የሚነሱ አደጋዎች ለማስተዋል ዓይኖቻቸውን እየዘጉ ነው። ሕዝቡ ለሲቪልና ለሃይማኖታዊ ነፃነት የሚያደርገውን የዚህን እጅግ አደገኛ ጠላት ግስጋሴ ለመቃወም እንዲነቃ ያስፈልጋል።”

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> “ብዙ ፕሮቴስታንቶች የካቶሊክ ሃይማኖት ማራኪ እንዳልሆነ እና አምልኮውም አሰልቺና ትርጉም የሌለው የሥርዓት ዙር እንደሆነ ያስባሉ። በዚህ ስህተት ላይ ናቸው። ሮማዊነት በማታለል ላይ የተመሠረተ ቢሆንም፣ ግልግልና አስቸጋሪ የሆነ አስመሳይነት አይደለም። የሮማ ቤተ ክርስቲያን የሃይማኖት አገልግሎት እጅግ አስደናቂ የሆነ ሥነ-ሥርዓት ነው። የተንጣለለ ትዕይንቷና የክብር ሥርዓቶቿ የሕዝቡን ስሜቶች ይማርካሉ እና የምክንያትና የሕሊናን ድምፅ ዝም ያሰኛሉ። ዓይን ይማረካል። አስደናቂ ቤተ ክርስቲያናት፣ ግርማ ያላቸው ሰልፎች፣ ወርቃማ መሠዊያዎች፣ በእንቁ የተሸለሙ መቅደሶች፣ ምርጥ ሥዕሎች፣ እና ቅንጦት የተሞላባቸው ቅርጻ ቅርጾች ለውበት ፍቅር ይናገራሉ። ጆሮም ደግሞ ይማረካል። ሙዚቃው ወደር የለውም። የጥልቅ ድምፅ ኦርጋኑ ባለጸጋ ቃናዎች፣ በታላላቅ ካቴድራሎቿ ከፍ ባሉ ጉልላቶችና በዓምድ በተደገፉ መተላለፊያዎች ውስጥ እየተናፈሱ ከብዙ ድምፆች ዜማ ጋር ሲቀላቀሉ፣ አእምሮን በፍርሃትና በክብር እንዲሞላ ማሳደር አይቀርም።

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> «ይህ ውጫዊ ክብር፣ ግርማ፣ እና ሥነ-ሥርዓት፣ የኃጢአት በሽታ የተመታች ነፍስን ናፍቆት ከመሳለቅ በቀር ሌላ ነገር የማያደርግ፣ የውስጣዊ ብልሹነት ማስረጃ ነው። የክርስቶስ ሃይማኖት ራሱን ለማስመከር እንደነዚህ ያሉ መሳቢያዎችን አያስፈልገውም። ከመስቀሉ የሚያበራው ብርሃን ውስጥ፣ እውነተኛ ክርስትና እጅግ ንጹሕና ውብ ሆኖ ይታያልና ማንኛውም ውጫዊ ጌጥ እውነተኛ ዋጋውን ሊጨምር አይችልም። እርሱም በቅድስና ውበት፣ በየዋህነትና በጸጥታ መንፈስ ነው፤ ይህም በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ያለው ነው።»

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> የአጻጻፍ ብሩህነት ግድ ንጹሕና ከፍ ያለ አስተሳሰብ ምልክት አይደለም። ስለ ሥነ-ጥበብ ከፍ ያለ ግንዛቤ፣ ረቂቅ የጣዕም ስነ-ስርዓት፣ ብዙ ጊዜ ምድራዊና ስሜታዊ በሆኑ አእምሮዎች ውስጥ ይገኛሉ። እነዚህም ብዙ ጊዜ ሰዎችን የነፍስን አስፈላጊነቶች እንዲረሱ፣ የወደፊቱን የማይሞት ሕይወት ከዓይናቸው እንዲያጡ፣ ከማይገደብ ረዳታቸው እንዲርቁ፣ ለዚህም ዓለም ብቻ እንዲኖሩ ሰይጣን ይጠቀምባቸዋል።

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> “የውጫዊ ሥርዓቶች ሃይማኖት ለዳግም ልደት ላልተቀበለ ልብ ማራኪ ነው። የካቶሊክ አምልኮ ግርማና ሥነ-ሥርዓት ብዙዎችን የሚያስታልል የሚያማልል ኃይል አለው፤ እነርሱም የሮማን ቤተ ክርስቲያን እንደ ሰማይ በር እራሱ ለማየት ይጀምራሉ። ከእነዚያ በቀር እግሮቻቸውን በእውነት መሠረት ላይ ጽኑ አድርገው የተከሉ፣ ልባቸውም በእግዚአብሔር መንፈስ የታደሰ፣ ከእርስዋ ተጽእኖ የሚጠበቁ የሉም። ስለ ክርስቶስ በልምድ የተመሠረተ እውቀት የሌላቸው ሺህዎች፣ ኃይሉ ሳይኖራቸው የአምልኮን መልክ እንዲቀበሉ ይመራሉ። እንዲህ ዓይነት ሃይማኖት ብዙ ሕዝብ የሚፈልገው ትክክለኛው ነገር ነው።”

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> “ቤተ ክርስቲያን የይቅርታ ስልጣን አለኝ የምትለው ጥያቄ ሮማዊው ሰው በኃጢአት ለመጓዝ ነፃ እንደሆነ እንዲሰማው ያደርገዋል፤ እንዲሁም ያለ ንስሐ መናዘዝ ይቅርታዋ የማይሰጥበት የመናዘዝ ሥርዓት ለክፉ ነገር ፈቃድ የመስጠት ዝንባሌ አለው። በወደቀ ሰው ፊት የሚንበረከክ ሰው የልቡን ስውር አሳቦችና ምኞቶች በመናዘዝ ሲገልጥ፣ ሰውነቱን ያዋርዳል፣ የነፍሱንም ክቡር ውስጣዊ ስሜት ሁሉ ያንቋሽሻል። የሕይወቱን ኃጢአቶች ለካህን—ለሚሳሳት፣ ኃጢአተኛ ሟች ሰው፣ እና ብዙ ጊዜም በወይን ጠጅና በምንዝርና የተበላሸ—ሲዘረዝር፣ የባህርይው መለኪያ ይዝቅበታል፣ በዚህም ምክንያት ይረክሳል። ካህኑ እንደ እግዚአብሔር ወኪል ስለሚቆም፣ ስለ እግዚአብሔር ያለው አሳብ ወደ ወደቀ ሰብአዊነት ምሳሌ ዝቅ ይላል። ይህ ሰው ለሰው የሚደረግ የሚያዋርድ መናዘዝ፣ ዓለምን እያረከሰ እና ለመጨረሻው ጥፋት እያዘጋጀው ካለው ክፉ ነገር ብዙው የፈሰሰበት ስውር ምንጭ ነው። ነገር ግን ራስን መደሰት ለሚወድ ሰው፣ ነፍሱን ለእግዚአብሔር ከመክፈት ይልቅ ለአብሮ ሟች ሰው መናዘዝ የበለጠ የሚያስደስት ነው። ኃጢአትን ከመተው ይልቅ ቅጣት መቀበል ለሰብአዊ ተፈጥሮ የቀለለ ነው፤ ሥጋዊ ምኞቶችን ከመስቀል ይልቅ ሥጋን በማቅ፣ በተከርካሪ ሣርና በሚያቃጥሉ ሰንሰለቶች መግዛት ይቀላል። ሥጋዊው ልብ ለክርስቶስ ቀንበር ከመግዛት ይልቅ ለመሸከም የሚፈቅደው ቀንበር ከባድ ነው።”

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> በሮም ቤተ ክርስቲያንና በክርስቶስ የመጀመሪያ ምጽአት ዘመን በነበረችው የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን መካከል የሚያስደንቅ ተመሳሳይነት አለ። አይሁድ የእግዚአብሔርን ሕግ መርሆች ሁሉ በስውር እየረገጡ ሳሉ፣ በውጭ ግን ትእዛዛቱን በመጠበቅ እጅግ ጥብቅ ነበሩ፤ ታዛዥነትንም የሚያሳምምና የሚያስከብድ በሚያደርጉ ግዴታዎችና ልማዶች ሕጉን ይጭኑት ነበር። አይሁድ ሕጉን እንደሚያከብሩ ሲናገሩ፣ እንዲሁም ሮማውያን መስቀሉን እንደሚያከብሩ ያስባሉ። እነርሱ የክርስቶስን መከራ ምልክት ከፍ ከፍ ያደርጋሉ፤ በኑሯቸው ግን የሚወክለውን እርሱን ይክዳሉ።

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> “ጳጳሳውያን በቤተ ክርስቲያኖቻቸው፣ በመሠዊያዎቻቸው፣ በልብሳቸውም ላይ መስቀሎችን ያኖራሉ። በየስፍራው የመስቀሉ ምልክት ይታያል። በየስፍራውም በውጫዊ መልኩ ይከበራል እና ከፍ ይደረጋል። ነገር ግን የክርስቶስ ትምህርቶች ከማስተዋል የራቁ ልማዶች፣ ሐሰተኛ ትርጓሜዎች፣ እና ጽኑ ግፊቶች በተከማቸ ክምር ሥር ተቀብረዋል። አዳኙ ስለ አድሏዊ አይሁድ የተናገራቸው ቃላት በሮማ ካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን መሪዎች ላይ ከዚያ የበለጠ ኃይል ይኖራቸዋል፤ ‘ከባድ ሸክሞችንና ለመሸከም አስቸጋሪ የሆኑትን ያስራሉ፥ በሰዎችም ትከሻ ላይ ይጭኑአቸዋል፤ እነርሱ ግን በጣታቸው አንዱን እንኳ ለማንቀሳቀስ አይፈልጉም።’ ማቴዎስ 23፥4። ሕሊናቸውን የሚጠብቁ ነፍሳት የተቈጣ አምላክን ቁጣ በመፍራት በማያቋርጥ ሽብር ውስጥ ይጠበቃሉ፤ በዚህ ጊዜ ግን ከብዙዎቹ የቤተ ክርስቲያን ባለሥልጣናት መካከል ብዙዎቹ በቅንጦትና በሥጋዊ ተድላ ይኖራሉ።”

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> “የምስሎችና የቅርሶች አምልኮ፣ የቅዱሳን ምልጃ ጥሪ፣ እና የጳጳሱ ከፍ ከፍ ማድረግ የሰይጣን ሰዎችን አእምሮ ከእግዚአብሔርና ከልጁ ለመሳብ የሚጠቀምባቸው ዘዴዎች ናቸው። ጥፋታቸውን ለማስፈጸም፣ መዳንን ሊያገኙ የሚችሉት በእርሱ ብቻ መሆኑን ከሚያመለክተው ከእርሱ ዘንድ ትኩረታቸውን ለማራቅ ይጥራል። ‘እናንተ ሁሉ የምትደክሙና ሸክም የከበዳችሁ፣ ወደ እኔ ኑ፤ እኔም ዕረፍት እሰጣችኋለሁ’ ካለው አንዱ ፋንታ ሊቆም የሚችል ማንኛውም ነገር ወደ እነርሱ ያመራቸዋል። ማቴዎስ 11፥28።

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> “የእግዚአብሔርን ባሕርይ፣ የኃጢአትን ተፈጥሮ፣ እና በታላቁ ተጋድሎ ውስጥ በእውነት የተያዙትን ጉዳዮች በተሳሳተ መልኩ ለማቅረብ ሰይጣን የማያቋርጥ ጥረት ያደርጋል። የእርሱ ሸንጋይ የመለኮታዊውን ሕግ ግዴታ ያቃልላል እና ሰዎችን ኃጢአት ለመሥራት ፈቃድ ይሰጣቸዋል። በተመሳሳይ ጊዜም ስለ እግዚአብሔር ሐሰተኛ ግንዛቤዎችን እንዲያቀፉ ያደርጋቸዋል፥ እንዲሁም እርሱን በፍቅር ከመመልከት ይልቅ በፍርሃትና በጥላቻ እንዲመለከቱት ያደርጋል። በእርሱ የራሱ ባሕርይ ውስጥ ያለው ጭካኔ ለፈጣሪው ይጫናል፤ በሃይማኖት ሥርዓቶች ውስጥም ሥጋ ይለብሳል፣ በአምልኮ መንገዶችም ይገለጣል። እንዲሁ የሰዎች አእምሮ ይታወራል፤ ሰይጣንም በእግዚአብሔር ላይ ጦርነት የሚያደርጉ ወኪሎቹ አድርጎ ይይዛቸዋል። መለኮታዊ ባሕርያትን በተጣመመ ግንዛቤ ምክንያት፣ አረማውያን ሕዝቦች የአምላክን ሞገስ ለማግኘት የሰው መሥዋዕት አስፈላጊ ነው ብለው እንዲያምኑ ተመርተዋል፤ እናም በተለያዩ የጣዖት አምልኮ አይነቶች ስር አስፈሪ ጭካኔዎች ተፈጽመዋል።”

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> “የሮማ ካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን የአረማዊነትንና የክርስትናን ቅርጾች አንድ አድርጋ በማቀላቀል፣ እንዲሁም እንደ አረማዊነት ሁሉ የእግዚአብሔርን ባሕርይ በማዛባት፣ ከዚያ የማያንሱ ጨካኝና አስጸያፊ ልማዶችን ጠቀመች። በሮማ ልዕልና ዘመን ሰዎችን ለትምህርቶቿ እንዲስማሙ ለማስገደድ የማሰቃያ መሣሪያዎች ነበሩ። ለጥያቄዎቿ እጅ የማይሰጡ ሰዎች የሚቃጠሉበት ምሰሶ ነበር። እስከ ፍርድ ቀን ድረስ ካልተገለጠ በቀር ፈጽሞ የማይታወቅ መጠን ያለው ጭፍጨፋ ነበረ። የቤተ ክርስቲያን ባለስልጣናት፣ ጌታቸው በሆነ በሰይጣን ትምህርት ሥር፣ ከሚቻለው ሁሉ የበለጠ ሥቃይ የሚያደርሱ እና ነገር ግን የተጎጂውን ሕይወት የማያበቁ ዘዴዎችን ለማፍለቅ ይማሩ ነበር። በብዙ ሁኔታዎች ይህ ገሃነማዊ ሂደት የሰው መቋቋም እስከሚደርሰው የመጨረሻ ድንበር ድረስ ተደጋግሞ ይፈጸም ነበር፤ በመጨረሻም ተፈጥሮ ትግሉን ስትተው፣ ሥቃይ ተቀባዩ ሞትን እንደ ጣፋጭ እፎይታ ይቀበል ነበር።

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> ይህ የሮም ተቃዋሚዎች ዕጣ ፈንታ ነበር። ለተከታዮቿ ግን በጅራፍ፣ በአስራብ ረሃብ፣ እንዲሁም ልብን በሚያቅለሸልሹ ሁሉን የሚቻሉ የሥጋ ጽናቶች ውስጥ በተገለጹ የተግሣጽ መንገዶች ነበሯት። የሰማይን ሞገስ ለማግኘት ንስሐ ገቢዎች የተፈጥሮን ሕጎች በመጣስ የእግዚአብሔርን ሕጎች ይጥሱ ነበር። ሰው በምድራዊ ሕይወቱ ጉዞ ውስጥ እንዲባረክና እንዲደሰት እርሱ የፈጠራቸውን ቁርኝቶች እንዲበጥሱ ተማሩ። መቃብር ስፍራው የተፈጥሮ ፍቅራቸውን ለማሸነፍ፣ ከሰው ወገኖቻቸው ጋር ያለውን ርኅራኄ የያዘ እያንዳንዱን ሐሳብና ስሜት እግዚአብሔርን እንደሚያስቀይም በመቈጠር ለመግፈፍ በከንቱ ጥረት ሕይወታቸውን ያሳለፉ የሚሊዮኖችን ሰለባዎች ይዟል።

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> “ሰይጣን ለመቶዎች ዓመታት ያሳየውን የተወሰነ ጭካኔ፣ ይህም እግዚአብሔርን በፍጹም ያልሰሙት መካከል ሳይሆን በክርስትናው ማእከልና በስፋቱ ሁሉ እንዴት እንደተገለጠ ለማስተዋል ብንሻ፣ የሮማዊነትን ታሪክ ብቻ መመልከት ይበቃናል። በዚህ ግዙፍ የማታለያ ሥርዓት አማካይነት የክፉ አለቃ በእግዚአብሔር ላይ ነውርን ለማምጣትና በሰው ላይ መከራን ለማድረስ ያለውን ዓላማ ያሳካል። እርሱም ራሱን ሲሸፍንና ሥራውን በቤተ ክርስቲያን መሪዎች አማካይነት ሲፈጽም እንዴት እንደሚሳካለት ስናይ፣ ለምን ለመጽሐፍ ቅዱስ እጅግ ታላቅ ጥላቻ እንዳለው የበለጠ ማስተዋል እንችላለን። ያ መጽሐፍ ቢነበብ የእግዚአብሔር ምሕረትና ፍቅር ይገለጣሉ፤ እርሱም ከእነዚህ ከባድ ሸክሞች ምንም በሰዎች ላይ እንደማይጭን ይታያል። እርሱ የሚጠይቀው የተሰበረና የተዋረደ ልብ፣ ትሑትና ታዛዥ መንፈስ ብቻ ነው።”

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> «ክርስቶስ ሰዎችና ሴቶች ለሰማይ እንዲገባቸው ብቁ ለመሆን ራሳቸውን በገዳማት ውስጥ እንዲዘጉ በሕይወቱ ምንም ምሳሌ አልሰጠም። ፍቅርና ርኅራኄ መጨቆን እንዳለባቸው ፈጽሞ አላስተማረም። የአዳኙ ልብ በፍቅር ይፈስስ ነበር። ሰው ወደ ሥነ ምግባራዊ ፍጽምና በሚቀርብ መጠን ስሜቱ የበለጠ ይስለቃል፤ የኃጢአት ግንዛቤው የበለጠ ይሞላል፤ ለተጎዱትም ያለው ርኅራኄ የበለጠ ይጠልቃል። ጳጳሱ የክርስቶስ ተወካይ ነኝ ይላል፤ ነገር ግን ባሕርዩ ከአዳኛችን ባሕርይ ጋር ሲነጻጸር እንዴት ይቆማል? ክርስቶስ ሰዎች እንደ ሰማይ ንጉሥ ክብር ስላልሰጡት ወደ እስር ቤት ወይም ወደ ማሰቃያ እንዲጣሉ እንደሚያደርግ መቼም ታውቆ ነበርን? እርሱን ያልተቀበሉትን ለሞት ሲፈርድ ድምፁ ተሰምቶ ነበርን? በአንዲት የሰማርያ መንደር ሕዝብ በተናቀ ጊዜ፣ ሐዋርያው ዮሐንስ በቁጣ ተሞልቶ፣ ‘ጌታ ሆይ፣ እንደ ኤልያስ ያደረገው እኛም እሳት ከሰማይ እንዲወርድ እና እነርሱን እንዲያጠፋቸው እንድናዝዝ ትወዳለህን?’ ሲል ጠየቀ። ኢየሱስ በደቀ መዝሙሩ ላይ በርኅራኄ ተመልክቶ፣ ጨካኝ መንፈሱን ገሥጾ፣ ‘የሰው ልጅ የሰዎችን ነፍስ ሊያጠፋ አልመጣም፤ ሊያድናቸው እንጂ’ አለው። ሉቃስ 9፡54, 56። ክርስቶስ ካሳየው መንፈስ የሚለየው የራሱ ተወካይ ተብሎ የሚጠራው ሰው መንፈስ እንዴት የተለየ ነው።»

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> “የሮማ ቤተ ክርስቲያን አሁን ለዓለም ውብ ገጽታ ታቀርባለች፤ የአስፈሪ ጭካኔዋን ታሪክ በማስተባበያ ቃላት ትሸፍናለች። እርሷ ራሷን በክርስቶስን የሚመስሉ ልብሶች አልብሳለች፤ ነገር ግን አልተለወጠችም። በቀድሞ ዘመናት የነበረ የጳጳሳዊ ሥርዓት መርህ ሁሉ ዛሬም አለ። በጨለማው ዘመን የተፈጠሩት ትምህርቶች እስከ አሁን ድረስ ተጠብቀው አሉ። ማንም ራሱን እንዳያታልል። ፕሮቴስታንቶች አሁን ለማክበር እጅግ ዝግጁ የሆኑላት ያቺ ጳጳሳዊ ሥርዓት፣ በተሐድሶው ዘመን የእግዚአብሔር ሰዎች ሕይወታቸውን ለአደጋ እያጋለጡ ክፋቷን ለመግለጥ በተነሡበት ጊዜ ዓለምን የገዛችው ያችው ናት። በነገሥታትና በመኳንንት ላይ የተገዛችበት፣ የእግዚአብሔርንም ሥልጣን ለራሷ የጠየቀችበት ያው ትዕቢትና ድፍረተኛ መብት አሁንም አላት። መንፈሷም የሰውን ነፃነት ጨፍልቃ የልዑልን ቅዱሳን በገደለችበት ጊዜ እንደነበረችው ዛሬም ከዚያ ያነሰ ጨካኝና ግፈኛ አይደለችም።”

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> “ጳጳሳዊ ሥርዓት ትንቢት እንደ ተናገረችው በትክክል እንዲሁ ናት፤ ይኸውም የኋለኛው ዘመን ክህደት ነው። 2 ተሰሎንቄ 2፡3, 4። ዓላማዋን እጅግ በሚያሳካ መልኩ ያለውን ባህርይ መውሰድ ከፖሊሲዋ አካል ነው፤ ነገር ግን በቀለም ተለዋዋጭ እንስሳ የሚመስል ውጫዊ መልክዋ ሥር የእባቡን የማይለዋወጥ መርዝ ትደብቃለች። ‘ከመናፍቃን ጋር ወይም በመናፍቅነት ከሚጠረጠሩ ሰዎች ጋር እምነት መጠበቅ አይገባም’ (Lenfant, volume 1, page 516) ብላ ታውጃለች። የቅዱሳን ደም በእርስዋ መዝገብ ላይ ለአንድ ሺህ ዓመታት ተጽፎ ያለው ይህ ኃይል፣ አሁን የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ክፍል እንደሆነ ይታወቅን?”

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> “በፕሮቴስታንት አገሮች ካቶሊክነት ከፕሮቴስታንትነት እንደ ቀድሞው ዘመን በስፋት እንደማይለይ የቀረበው አቤቱታ ያለ ምክንያት አይደለም። ለውጥ እንዳለ እውነት ነው፤ ነገር ግን ለውጡ በጳጳሳዊነት ውስጥ አይደለም። ካቶሊክነት በእርግጥ አሁን ካለው ከፕሮቴስታንትነት ብዙውን ነገር ትመስላለች፤ ምክንያቱም ፕሮቴስታንትነት ከተሃድሶ አባቶች ዘመን ጀምሮ እጅግ ተበላሽቶአልና።”

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> “ፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት የዓለሙን ሞገስ ሲፈልጉ እንደ ነበር፣ ሐሰተኛ ምጽዋት ዓይኖቻቸውን አሳውሯል። ስለዚህ ክፉ በሆነ ነገር ሁሉ መልካምነትን መመኘት ትክክል እንደሆነ አያዩም፤ እናም እንደ ማይቀር ውጤት በመጨረሻ መልካም በሆነ ነገር ሁሉ ክፉነትን ያምናሉ። ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ተሰጥቶ የተላለፈውን እምነት በመከላከል ፋንታ፣ አሁን እንደሚመስለው ስለ እርሷ ያላቸውን ፍቅር የጎደለው አስተያየት ለሮማ ይቅርታ እየጠየቁ፣ ስለ አድልዎአቸውም ይቅርታ እየለመኑ ነው።”

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> “ለሮማዊ ካቶሊክነት ምንም እንኳ ምሕረት የሌላቸው ብዙ ሰዎች እንኳ ከእርስዋ ኀይልና ተጽእኖ የሚመጣውን አደጋ ጥቂት ብቻ ይገነዘባሉ። ብዙዎች የመካከለኛው ዘመን ላይ የነበረው የአእምሮና የሥነ-ምግባር ጨለማ የእርስዋን ትምህርቶች፣ አጉል እምነቶች፣ እና ግፍ እንዲስፋፉ እንደረዳ ያስረዳሉ፤ እንዲሁም የዘመናችን የበለጠ እውቀት፣ የእውቀት አጠቃላይ መስፋፋት፣ እና በሃይማኖት ጉዳዮች ውስጥ የሚጨምር ለጋስነት አለመቻቻልና ግፍ እንደገና እንዳይነሡ ይከለክላሉ ብለው ይናገራሉ። እንደዚህ ያለ ሁኔታ በዚህ ብሩህ ዘመን ይኖራል የሚለው ሐሳብ ራሱ መሳለቂያ ሆኗል። እውነት ነው፤ ታላቅ ብርሃን፣ የአእምሮ፣ የሥነ-ምግባር፣ እና የሃይማኖት ብርሃን፣ በዚህ ትውልድ ላይ እያበራ ነው። በእግዚአብሔር ቅዱስ ቃል ክፍት ገፆች ላይ ከሰማይ የሆነ ብርሃን በዓለም ላይ ተፈስሷል። ነገር ግን የተሰጠው ብርሃን ምን ያህል ታላቅ ከሆነ፣ እርሱን የሚያጣምሙና የሚጥሉት ጨለማ ደግሞ እንዲሁ ያን መጠን የበለጠ መሆኑ ሊታሰብ ይገባል።”

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> “መጽሐፍ ቅዱስን በጸሎት መንፈስ ያለው ጥናት ፕሮቴስታንቶችን የጳጳስነትን እውነተኛ ባሕርይ እንዲያዩ እና እርሱንም እንዲጠሉና እንዲርቁት በአደረጋቸው ነበር፤ ነገር ግን ብዙዎች በራሳቸው ጥበብ እጅግ ስለሚታመኑ ወደ እውነት እንዲመሩ እግዚአብሔርን በትሕትና ለመፈለግ ምንም ፍላጎት እንደሌላቸው ይሰማቸዋል። በብርሃናቸው ሳለ ራሳቸውን ቢያመኩም፣ መጽሐፍትንም ሆነ የእግዚአብሔርን ኃይል አያውቁም። ሕሊናቸውን የሚያሳርፍላቸው የሆነ አንድ መንገድ ሊኖራቸው ይገባል፤ ስለዚህም ከመንፈሳዊነት የራቀውንና ራስን የሚያዋርደውን ያን ይፈልጋሉ። የሚመኙት ነገር እግዚአብሔርን መርሳት ሆኖ ሳለ እርሱን እንደማስታወስ ዘዴ የሚቈጠር አንድ ሥርዓት ነው። ጳጳስነት የእነዚህን ሁሉ ፍላጎቶች ለማሟላት በሚገባ ተስማሚ ነው። ለሰው ዘር ሁለት ክፍሎች ዝግጁ ነው፤ እነርሱም ከሞላ ጎደል ዓለምን ሁሉ የሚያካትቱ—በራሳቸው ግብር ሊድኑ የሚፈልጉትና በኃጢአታቸው ውስጥ ሆነው ሊድኑ የሚፈልጉት። የኃይሉ ምስጢር እዚህ ነው።”

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> “ታላቅ የአእምሮ ጨለማ ያለበት ዘመን ለጳጳሳዊነት ስኬት የሚያመች መሆኑ ታይቷል። ገናም ታላቅ የአእምሮ ብርሃን ያለበት ዘመን እኩል ለስኬቱ የሚያመች መሆኑ ይገለጣል። በቀድሞ ዘመናት ሰዎች ያለ እግዚአብሔር ቃልና ያለ እውነት እውቀት በነበሩ ጊዜ፣ ዓይኖቻቸው ታስረው ነበር፤ ለእግራቸውም የተዘረጋውን ወጥመድ ሳያዩ ሺህዎች ተጠልፈው ነበር። በዚህ ትውልድ ግን ብዙዎች ዓይኖቻቸው በሰው ግምቶች አንጸባራቂ ፍካት፣ ‘በውሸት ሳይንስ ተብሎ በሚጠራው፣’ ይደነዝዛሉ፤ ወጥመዱንም አያስተውሉም፥ እንደ ዓይናቸው እንደታሰሩ ሰዎችም በቀላሉ ወደ እርሱ ይገባሉ። እግዚአብሔር የሰው የአእምሮ ኃይሎች ከፈጣሪው የተሰጠ ስጦታ እንደሆኑ እንዲቆጠሩ አስቦ ነበር፣ እነርሱም በእውነትና በጽድቅ አገልግሎት እንዲውሉ ወስኖ ነበር፤ ነገር ግን ትዕቢትና ምኞተ ክብር በሚንከባከቡበት ጊዜ፣ ሰዎችም የራሳቸውን ሐሳቦች ከእግዚአብሔር ቃል በላይ በሚያከብሩበት ጊዜ፣ እውቀት ከድንቁርና ይልቅ የበለጠ ጉዳት ሊያደርስ ይችላል። እንዲሁም በአሁኑ ዘመን በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ እምነትን የሚያፈርሰው የሐሰት ሳይንስ፣ በሚያስደስቱ ቅርጾቹ ያለውን ጳጳሳዊነት ለመቀበል መንገዱን በማዘጋጀት ረገድ፣ በጨለማው ዘመን ለመገዛቱ መንገድ በመክፈት እውቀትን እንደ ተከለከለው ሁሉ እኩል የተሳካ መሆኑ ይረጋገጣል።”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “በአሁኑ ጊዜ በአሜሪካ አንድነት ግዛት ውስጥ ለቤተ ክርስቲያን ተቋማትና ልማዶች የመንግሥት ድጋፍ ለማስገኘት በመካሄድ ላይ ያሉት እንቅስቃሴዎች ውስጥ፣ ፕሮቴስታንቶች የጳጳሳውያንን ፈለግ እየተከተሉ ነው። ከዚያም በላይ፣ ጵጵስና በአሮጌው ዓለም ያጣችውን የበላይነት በፕሮቴስታንት አሜሪካ እንደገና እንድታገኝ በር እየከፈቱላት ነው። እናም ለዚህ እንቅስቃሴ የበለጠ ትርጉም የሚሰጠው፣ የታሰበው ዋና ዓላማ የእሑድ አከባበርን ማስገደድ መሆኑ ነው—ይህም ልማድ ከሮም የመነጨ ሲሆን፣ እርስዋም የሥልጣኗ ምልክት እንደሆነ የምትናገረው ነው። በፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት ውስጥ ዘልቆ እየገባ ያለው፣ እነርሱንም ጵጵስና ከእነርሱ በፊት ያደረገችውን ያንኑ የእሑድ ከፍ ማድረግ ሥራ እንዲያደርጉ እየመራቸው ያለው፣ የጵጵስና መንፈስ ነው—ማለትም ከዓለማዊ ልማዶች ጋር የመስማማት መንፈስ፣ የሰውን ልማዶች ከእግዚአብሔር ትእዛዛት በላይ የማክበር መንፈስ ነው።”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> አንባቢው በቅርቡ በሚመጣው ግጭት ውስጥ ሊጠቀሙባቸው የሚገቡትን ወኪሎች ሊያስተውል ከፈለገ፣ ሮም በያለፉት ዘመናት ለዚያው ዓላማ የተጠቀመችባቸውን ዘዴዎች መዝገብ ብቻ ይከተል። ጳጳሳውያንና ፕሮቴስታንቶች ተባብረው ዶግማዎቻቸውን የሚጥሉትን እንዴት እንደሚያደርጉ ሊያውቅ ከፈለገ፣ ሮም ለሰንበትና ለሚከላከሉላት ያሳየችውን መንፈስ ይመልከት።

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> “ንጉሣዊ አዋጆች፣ ጠቅላላ ጉባኤዎች፣ እና በዓለማዊ ሥልጣን የተደገፉ የቤተ ክርስቲያን ደንቦች፣ የአረማዊው በዓል በክርስቲያን ዓለም የክብር ስፍራውን እንዲያገኝ ያደረጉት እርምጃዎች ነበሩ። የእሑድን አክብሮት በግልጽ የሕዝብ እርምጃ ለማስገደድ የተወሰደው የመጀመሪያ ሕግ በቆስጠንጢኖስ የተደነገገው ሕግ ነበር። (A.D. 321) ይህ አዋጅ የከተማ ነዋሪዎች በ“ክቡር የፀሐይ ቀን” እንዲያርፉ ያስገድድ ነበር፣ ነገር ግን የገጠር ነዋሪዎች የእርሻ ሥራቸውን እንዲቀጥሉ ፈቀደላቸው። በእውነቱ አረማዊ ሕግ ቢሆንም፣ ቆስጠንጢኖስ ክርስትናን በስም ከተቀበለ በኋላ ይህን ሕግ አስፈጽሞታል።”

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> ንጉሣዊው ትእዛዝ ለመለኮታዊ ሥልጣን በቂ ምትክ መሆኑን ሳያረጋግጥ፣ የመኳንንትን ሞገስ የሚፈልግ እና የቆስጠንጢኖስ ልዩ ወዳጅና አሞካሽ የነበረ ጳጳስ ዩሴቢየስ፣ ክርስቶስ ሰንበትን ወደ እሑድ እንዳስተላለፈ የሚል ክርክር አቀረበ። ለዚህ አዲስ ትምህርት ማስረጃ እንዲሆን ከቅዱሳት መጻሕፍት አንዲት እንኳ ምስክርነት አልቀረበም። ዩሴቢየስ ራሱ ሳያውቅ የዚህን ሐሰትነት ያምናል፣ ለውጡንም ያደረጉትን እውነተኛ አድራጊዎች ይጠቁማል። “በሰንበት ቀን ማድረግ ግዴታ የነበረ ነገር ሁሉ፣ እነዚህን ወደ ጌታ ቀን እኛ አስተላልፈናል” ይላል።—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, ገጽ 538። ነገር ግን የእሑድ ክርክር፣ መሠረት ቢስ ቢሆንም፣ ሰዎች የጌታን ሰንበት በእግር እንዲረግጡ ድፍረት ሰጥቷቸው ነበር። በዓለም የተከበሩ ለመሆን የፈለጉ ሁሉ ታዋቂውን በዓል ተቀበሉ።

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> ጳጳሳዊ ሥርዓት በጽኑ ሲመሠረት፣ እሑድን ከፍ የማድረግ ሥራ ቀጠለ። ሕዝቡ ለተወሰነ ጊዜ ወደ ቤተ ክርስቲያን በማይሄዱበት ጊዜ በእርሻ ሥራ ይሠሩ ነበር፣ ሰባተኛውም ቀን እንደ ሰንበት አሁንም ይቆጠር ነበር። ነገር ግን በቀስታ ለውጥ ተፈጠረ። በቅዱስ ሹመት ያሉ ሰዎች በእሑድ ቀን በማንኛውም የፍትሐ ብሔር ክርክር ላይ ፍርድ እንዳይሰጡ ተከለከሉ። ይህን ተከትሎም፣ ነፃ ሰዎች በገንዘብ ቅጣት እና አገልጋዮች ደግሞ በግርፋት በሚቀጡበት ቅጣት ስጋት ሥር፣ ማንኛውም ደረጃ ያላቸው ሰዎች ሁሉ ከተለመደ ሥራ እንዲታቀቡ ታዘዙ። በኋላም ባለጠጎች ከርስታቸው ግማሽ በመነጠቅ እንዲቀጡ ተደነገገ፤ በመጨረሻም፣ አሁንም ግትር ከሆኑ፣ ባሪያዎች እንዲደረጉ ተወሰነ። ዝቅተኛ መደቦች ግን ዘላቂ ስደት እንዲቀጡ ነበር።

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> “ተአምራትም ደግሞ ለማስረጃነት ተጠሩ። ከሌሎች ድንቆች መካከል እንዲህ ተዘግቦ ነበር፤ አንድ በእሁድ ቀን እርሻውን ሊያርስ የተዘጋጀ ገበሬ ማረሻውን በብረት ሲያጸዳ፣ ያ ብረት በእጁ ላይ ጥብቅ ተጣበቀ፤ እርሱም ‘እጅግ በታላቅ ህመሙና እፍረቱ’ ለሁለት ዓመት ከእርሱ ጋር ተሸክሞ ኖረ።—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, ገጽ 174።”

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> “ከዚያ በኋላ ጳጳሱ የዕለተ እሑድን ትእዛዝ የሚጥሱትን ሰዎች የአጥቢያ ካህኑ እንዲገስጻቸው መመሪያ ሰጠ፣ ወደ ቤተ ክርስቲያንም እንዲሄዱ እና ጸሎታቸውን እንዲያቀርቡ እንዲመክራቸው፣ እንዳይሆን በራሳቸውና በጎረቤቶቻቸው ላይ ታላቅ መቅሰፍት እንዲያመጡ። አንድ የቤተ ክርስቲያን ጉባኤም፣ ከዚያ ወዲህ እጅግ በሰፊው የተጠቀሰውን፣ ፕሮቴስታንቶችም እንኳ የተጠቀሙበትን ክርክር አቀረበ፤ ይኸውም ሰዎች በእሑድ ቀን ሲሠሩ በመብረቅ ስለ ተመቱ፣ እርሱ ሰንበት መሆን አለበት የሚለው ነበር። ‘በዚህ ቀን ላይ ያሳዩትን ቸልተኝነት ምክንያት የእግዚአብሔር ቁጣ በእነርሱ ላይ ምን ያህል ከፍ እንደነበረ ግልጽ ነው’ ሲሉ እነዚያ መሪዎች ተናገሩ። ከዚያም ካህናትና አገልጋዮች፣ ነገሥታትና መሳፍንት፣ እንዲሁም ሁሉም ታማኝ ሕዝብ ‘ቀኑ ወደ ክብሩ እንዲመለስ፣ እናም ለክርስትና ክብር ሲባል ወደፊት በበለጠ አምልኮና እንዲጠበቅ፣ ያላቸውን ሁሉን ጥረትና ትጋት እንዲጠቀሙ’ የሚል ጥሪ ቀረበ።—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.”

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> የሸንጎች ድንጋጌዎች በቂ እንዳልሆኑ በታየ ጊዜ፣ ዓለማዊ ባለሥልጣናት በሕዝቡ ልብ ውስጥ ፍርሃትን የሚያሳድር እና በእሑድ ቀን ከሥራ እንዲቆጠቡ የሚያስገድድ አዋጅ እንዲያወጡ ተለመኑ። በሮም የተካሄደ አንድ ሲኖዶስ ላይ፣ ከዚያ በፊት የተሰጡት ውሳኔዎች ሁሉ በከፍተኛ ጽናትና በታላቅ ክብር እንደገና ተረጋገጡ። እነርሱም በቤተ ክርስቲያናዊ ሕግ ውስጥ ተካተቱ እና በክርስትና ዓለም ከአብዛኛው ክፍል ሁሉ በዓለማዊ ባለሥልጣናት ተፈጻሚ ሆኑ። (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> ነገር ግን ለእሑድ ቀን አክብሮት የሚሰጥ የመጽሐፍ ቅዱስ ሥልጣን እጥረት ብዙ እፍረትን አስከትሎ ነበር። ሕዝቡ መምህራኖቻቸው ለፀሐይ ቀን ክብር ለመስጠት፣ “ሰባተኛው ቀን የእግዚአብሔር የአምላክህ ሰንበት ነው” የሚለውን የይሖዋ ግልጽ መግለጫ ጎን ለጎን ለመተው መብት እንዳላቸው ጠየቁ። የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክርነት እጥረቱን ለመሙላት ሌሎች ዘዴዎች አስፈላጊ ሆኑ። ከአሥራ ሁለተኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ አካባቢ የእንግሊዝን ቤተ ክርስቲያናት የጎበኘ አንድ ለእሑድ ቀን እጅግ ቀናተኛ አራማጅ፣ ለእውነት ታማኝ በሆኑ ምስክሮች ተቃውሞ ተቀበለ፤ ጥረቶቹም እጅግ ፍሬ ቢስ ስለነበሩ፣ ለአንድ ጊዜ ከአገሩ ወጥቶ ትምህርቶቹን የሚያስገድድበትን አንድ ዘዴ ለማግኘት ፈለገ። በተመለሰ ጊዜ ግን ያ እጥረት ተሞልቶ ነበር፣ በኋለኛው ሥራውም የበለጠ ስኬትን አገኘ። ከእግዚአብሔር ራሱ ዘንድ እንደመጣ የሚታወስ አንድ ጥቅል ከእርሱ ጋር አመጣ፤ በውስጡም የእሑድ ቀን አክብሮትን የሚያዝዝ አስፈላጊው ትእዛዝ ከማይታዘዙት ሰዎች ልብ ፍርሃት ለማስገባት ከሚያስፈሩ ዛቻዎች ጋር ተካቶ ነበር። ይህ ውድ ሰነድ—የሚደግፈውን ተቋም እንደሚመስል እጅግ ዝቅተኛ ሐሰተኛ ቅጂ የነበረ—ከሰማይ እንደወደቀ እና በኢየሩሳሌም፣ በጎልጎታ፣ በቅዱስ ስምዖን መሠዊያ ላይ እንደተገኘ ተነገረ። እውነቱ ግን የወጣበት ምንጭ በሮም ያለው የጳጳሳዊ ቤተ መንግሥት ነበር። የቤተ ክርስቲያንን ኃይልና ብልጽግና ለማራመድ የተደረጉ ማጭበርበሮችና ሐሰተኛ ሰነዶች በሁሉም ዘመናት በጳጳሳዊው ተዋረድ ዘንድ ሕጋዊ እንደሆኑ ተቆጥረዋል።

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> “ጥቅሉ ቅዳሜ ከሰዓት በኋላ ከዘጠነኛው ሰዓት፣ ማለትም ከሶስት ሰዓት ጀምሮ፣ እስከ ሰኞ ፀሐይ መውጣት ድረስ ሥራን ይከለክል ነበር፤ እናም ሥልጣኑ በብዙ ተአምራት እንደ ተረጋገጠ ይገለጽ ነበር። ከተወሰነው ሰዓት በላይ የሠሩ ሰዎች በሽባነት እንደ ተመቱ ተነገረ። እህሉን ሊፈጭ የሞከረ አንድ ወፍጮ ባለቤት፣ ከዱቄት ፋንታ የደም ጎርፍ ሲፈስ አየ፤ እናም የወፍጮው መንኮራኩር የውኃው ፈጣን ግፊት ቢበረታም ቆሞ ቀረ። አንዲት ሴት ሊጥን በምድጃ ውስጥ ካስገባች በኋላ፣ ምድጃው እጅግ ሞቃት ቢሆንም ባወጣችው ጊዜ ጥሬ ሆኖ አገኘችው። ሌላይቱ ሴት ደግሞ በዘጠነኛው ሰዓት ለመጋገር የተዘጋጀ ሊጥ ነበራት፤ ነገር ግን እስከ ሰኞ ድረስ ጎን ለጎን ልታቆየው ወሰነች፤ በማግስቱም በመለኮታዊ ኃይል ወደ እንጀራ ተቀይሮ ተጋግሞ እንደ ተገኘ አየች። አንድ ሰው ቅዳሜ ከዘጠነኛው ሰዓት በኋላ እንጀራ የጋገረ ሲሆን፣ በማግስቱ ጠዋት በሰበረው ጊዜ ደም ከእርሱ ወጣ። እንዲህ ያሉ የማይረቡና አጉል እምነት የተሞሉ ቅጥፈቶችን በመጠቀም የእሑድ ደጋፊዎች ቅድስናውን ለማጽናት ሞከሩ። (Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530 ይመልከቱ።)”

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> “በስኮትላንድ፣ እንደ እንግሊዝ ሁሉ፣ ለእሑድ የበለጠ ክብር እንዲሰጥ የተደረገው ከጥንታዊው ሰንበት አንድ ክፍል ጋር በማጣመር ነበር። ነገር ግን ቅዱስ ሆኖ ሊጠበቅ የሚገባው የጊዜው መጠን ይለያይ ነበር። ከስኮትላንድ ንጉሥ የወጣ አዋጅ ‘ቅዳሜ ከቀትር አሥራ ሁለት ሰዓት ጀምሮ ቅዱስ መቈጠር ይገባዋል’ ብሎ አወጀ፤ እንዲሁም ማንም ሰው፣ ከዚያ ጊዜ ጀምሮ እስከ ሰኞ ጠዋት ድረስ፣ በዓለማዊ ሥራ ሊሰማራ እንዳይገባ አስቀመጠ።—Morer, ገጽ 290, 291።”

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> “ሆኖም የእሑድን ቅድስና ለማጽናት የተደረጉት ጥረቶች ሁሉ ቢኖሩም፣ ጳጳሳዊያን ራሳቸው የሰንበትን መለኮታዊ ሥልጣንና በእርሱ ተተክቶ የቆመው ሥርዓት የሰው ምንጭ እንዳለው በይፋ አመኑ። በአሥራ ስድስተኛው ክፍለ ዘመን አንድ ጳጳሳዊ ጉባኤ በግልጽ እንዲህ ሲል አወጀ፤ ‘ሁሉም ክርስቲያኖች ሰባተኛው ቀን በእግዚአብሔር እንደ ተቀደሰ፣ በአይሁድ ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔርን ሊያመልኩ እንደሚናገሩ በሌሎች ሁሉ ዘንድም እንደ ተቀበለና እንደ ተጠበቀ ያስታውሱ፤ ምንም እንኳ እኛ ክርስቲያኖች ሰንበታቸውን ወደ ጌታ ቀን ለውጠነዋል።’—Ibid., pages 281, 282. በመለኮታዊው ሕግ ላይ እጃቸውን የሚያስገቡ እነዚህ ሰዎች የሥራቸውን ባህርይ የማያውቁ አልነበሩም። ራሳቸውን በተወሰነ ፈቃድ ከእግዚአብሔር በላይ እያቆሙ ነበር።”

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> “ሮም ከእርስዋ ጋር የማይስማሙትን ሰዎች እንዴት እንደምትመለከት የሚያሳይ አስደናቂ ምሳሌ፣ ከእነርሱ መካከል አንዳንዶቹ ሰንበትን የሚጠብቁ የነበሩትን ዋልደንሳውያን በተመለከተ በተራዘመውና በደም በተሞላው ስደት ተሰጥቶአል። ሌሎችም ለአራተኛው ትእዛዝ ታማኝነታቸው በተመሳሳይ ሁኔታ መከራ ተቀበሉ። የኢትዮጵያና የአቢሲኒያ ቤተ ክርስቲያናት ታሪክ በተለይ አስፈላጊ ነው። በጨለማው ዘመን ጭጋግ መካከል፣ የማዕከላዊ አፍሪካ ክርስቲያኖች ከእይታ ውጭ ሆነው በዓለም ዘንድ ተረስተው ነበር፣ ለብዙ ምዕተ ዓመታትም እምነታቸውን በመፈጸም ነጻነት አግኝተው ኖሩ። ነገር ግን በመጨረሻ ሮም ስለ መኖራቸው አወቀች፣ የአቢሲኒያም ንጉሠ ነገሥት ጳጳሱን የክርስቶስ ተወካይ እንደ ሆነ እንዲያመን ብዙም ሳይቆይ በማታለያ ተሳበ። ከዚያም ሌሎች መቀነሶች ተከተሉ።

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> “ሰንበትን መጠበቅ በእጅግ ከባድ ቅጣቶች እንዲከለከል ትእዛዝ ተሰጠ። (Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312 ተመልከት።) ነገር ግን የጳጳሳዊ ግፍ በቅርቡ እጅግ አስጨናቂ ቀንበር ሆነ፥ ስለዚህ አቢሲንያውያን ከአንገታቸው ሊሰብሩት ወሰኑ። ከአስፈሪ ትግል በኋላ ሮማውያን ከግዛታቸው ተባረሩ፥ የጥንቱም እምነት እንደገና ተመለሰ። ቤተ ክርስቲያናቱ በነፃነታቸው ደስ አላቸው፥ ስለ ሮምም ማታለል፣ አክራሪነት፣ እና ግፈኛ ሥልጣን የተማሩትን ትምህርት ፈጽሞ አልረሱም። በተነጠለው መንግሥታቸው ውስጥ ከቀሩት የክርስትና ዓለም ዘንድ ሳይታወቁ መኖር በቂ ሆኖላቸው ነበር።”

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> “የአፍሪካ ቤተ ክርስቲያናት ሰንበትን የጳጳሳዊቱ ቤተ ክርስቲያን ሙሉ ክህደቷ ከመፈጸሙ በፊት እንደ ጠበቀችው ይጠብቁ ነበር። የእግዚአብሔርን ትእዛዝ በመታዘዝ ሰባተኛውን ቀን ሲጠብቁ፣ ከቤተ ክርስቲያን ልማድ ጋር በመስማማት በእሑድ ቀን ከሥራ ይታቀቡ ነበር። ሮም ከፍተኛ ሥልጣን ካገኘች በኋላ የራሷን ለማክበር የእግዚአብሔርን ሰንበት ረግጣ ነበር፤ ነገር ግን ለአንድ ሺህ ዓመት ያህል ተሰውረው የኖሩት የአፍሪካ ቤተ ክርስቲያናት በዚህ ክህደት አልተካፈሉም። ከሮም ግዛት በታች በወረዱ ጊዜ እውነተኛውን ሰንበት ትተው ሐሰተኛውን እንዲያከብሩ ተገደዱ፤ ነገር ግን ነጻነታቸውን እንደገና እንዳገኙ ወዲያውኑ ወደ አራተኛው ትእዛዝ መታዘዝ ተመለሱ።”

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> እነዚህ የባለፉት ዘመናት መዝገቦች ሮም ለእውነተኛው ሰንበትና ለሚከላከሉት የምታሳየውን ጥላቻ፣ እንዲሁም እርስዋ የፈጠረችውን ሥርዓት ለማክበር የምትጠቀምባቸውን ዘዴዎች በግልጽ ያሳያሉ። የእግዚአብሔር ቃል እነዚህ ትዕይንቶች እንደገና እንደሚደገሙ ያስተምራል፤ ይኸውም የሮማ ካቶሊኮችና ፕሮቴስታንቶች እሑድን ለማክበር ከፍ ለማድረግ በአንድነት በሚቆሙበት ጊዜ ነው።

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> የራእይ 13 ትንቢት በበግ የሚመስሉ ቀንዶች ያሉት አውሬ የተወከለው ኃይል፣ “ምድርንና በእርስዋ የሚኖሩትን” ጳጳስነትን እንዲያመልኩ እንደሚያደርግ ያውጃል—እርሱም በዚያ በ“ነብርን የሚመስል” አውሬ ተመስሎ ተገልጦአል። ሁለት ቀንዶች ያሉት አውሬ ደግሞ “በምድር የሚኖሩትን፥ ለአውሬው ምስል እንዲሠሩ” ሊላቸው ነው፤ ከዚህም በላይ “ታናናሾችንና ታላላቆችን፥ ባለጠጎችንና ድሆችን፥ ነጻዎችንና ባሪያዎችን” ሁሉ የአውሬውን ምልክት እንዲቀበሉ ሊያዝ ነው። ራእይ 13፥11–16። በበግ የሚመስሉ ቀንዶች ያሉት አውሬ የተወከለው ኃይል የአሜሪካ ተባባሪ መንግሥታት መሆኑ ታይቶአል፤ እናም ይህ ትንቢት አሜሪካ ሮም የበላይነቷ ልዩ እውቅና ነው ብላ የምትናገረውን የእሑድ አክብሮት በሕግ ስታስገድድ ይፈጸማል። ነገር ግን በዚህ ለጳጳስነት በሚቀርብ አምልኮ አሜሪካ ብቻዋን አትሆንም። አስቀድሞ ግዛቷን ይቀበሉ በነበሩ አገሮች ውስጥ የሮም ተጽእኖ እስካሁን ድረስ ከመጥፋት እጅግ ርቆ ነው። ትንቢትም የኃይሏን መመለስ አስቀድሞ ይናገራል። “ከራሶቹም አንዱን እንደ ሞት ቍስል ሆኖ አየሁት፤ የሞቱም ቍስሉ ተፈወሰ፤ ምድርም ሁሉ አውሬውን ተከትላ ተደነቀች።” ቁጥር 3። የሞት ቍስሉ መመታት በ1798 የጳጳስነትን ውድቀት ያመለክታል። ከዚህ በኋላ፣ ነቢዩ እንዲህ ይላል፣ “የሞቱም ቍስሉ ተፈወሰ፤ ምድርም ሁሉ አውሬውን ተከትላ ተደነቀች።” ጳውሎስ “የኃጢአት ሰው” እስከ ሁለተኛው ምጽአት ድረስ እንደሚቀጥል በግልጽ ይናገራል። 2 ተሰሎንቄ 2፥3–8። እስከ ዘመን መጨረሻ ድረስ የማታለልን ሥራ ይገፋ ይሄዳል። ራእይን የጻፈውም ደግሞ ስለ ጳጳስነት እየጠቀሰ እንዲህ ይናገራል፦ “በምድርም የሚኖሩ ሁሉ፥ ስማቸው ከዓለም መሠረት ጀምሮ በታረደው በግ የሕይወት መጽሐፍ ያልተጻፈ፥ ለእርሱ ይሰግዳሉ።” ራእይ 13፥8። በአሮጌውም ዓለም ሆነ በአዲሱ ዓለም፣ ጳጳስነት በሮማ ቤተ ክርስቲያን ሥልጣን ብቻ ላይ ተመስርቶ በቆመው ለእሑድ ሥርዓት በሚሰጠው ክብር አምልኮ ትቀበላለች።

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> ከዐሥራ ዘጠነኛው ክፍለ ዘመን አጋማሽ ጀምሮ፣ በአሜሪካ ያሉ የትንቢት ተማሪዎች ይህን ምስክርነት ለዓለም አቅርበዋል። አሁን በመከናወን ላይ ባሉት ክስተቶች ውስጥ ወደ ትንቢቱ ፍጻሜ ፈጣን ግስጋሴ እየታየ ነው። በፕሮቴስታንት መምህራንም፣ ከእግዚአብሔር ትእዛዝ ቦታ ለመሙላት ተአምራትን ከፈጠሩት የጳጳሳዊ መሪዎች ጋር እንደነበረው ሁሉ፣ ስለ እሑድ መጠበቅ ተመሳሳይ የመለኮታዊ ሥልጣን ይገባኛል የሚል ጥያቄ አለ፣ እንዲሁም የመጽሐፍ ቅዱስ ማስረጃ እጥረት አለ። የእግዚአብሔር ፍርዶች በእሑድ-ሰንበትን በመጣሳቸው ምክንያት በሰዎች ላይ ይመጣሉ የሚለው አቤቱታ እንደገና ይደገማል፤ አስቀድሞም መገፋፋት ጀምሮአል። እናም የእሑድ አከባበርን ለማስገደድ የሚደረገው እንቅስቃሴ በፍጥነት መሬት እየያዘ ነው።

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> በብልሃቷና በተንኮልዋ የሮማ ቤተ ክርስቲያን ድንቅ ናት። የሚመጣውን ማንበብ ትችላለች። የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት የሐሰተኛውን ሰንበት በመቀበላቸው ለእርሷ ክብር እየሰጡ እንዳሉ፣ እንዲሁም እርሷ ራሷ በቀድሞ ዘመናት የተጠቀመችባቸውን መንገዶች በመጠቀም እርሱን ለማስገደድ እየተዘጋጁ እንዳሉ እያየች ጊዜዋን ትጠብቃለች። የእውነትን ብርሃን የሚጥሉ ሰዎች ከእርሷ የተነሣውን ሥርዓት ከፍ ለማድረግ የዚህችን ራሷን የማትሳሳት ኃይል ብላ የምትጠራ ኃይል እርዳታ ይፈልጋሉ። በዚህ ሥራ ፕሮቴስታንቶችን ለመርዳት ምንኛ ፈጥና እንደምትመጣ መገመት አስቸጋሪ አይደለም። ከጳጳሳዊ መሪዎች ይልቅ ለቤተ ክርስቲያን የማይታዘዙትን እንዴት መያዝ የሚያውቅ ማን አለ?

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> “የሮማ ካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን፣ በዓለም ዙሪያ ካሉት ሁሉም ቅርንጫፎቿ ጋር፣ በጳጳሳዊው መንበር ቁጥጥር ሥር ያለች እና የእርሱን ጥቅም ለማገልገል የተዋቀረች አንዲት ግዙፍ ድርጅት ትሆናለች። በምድር ላይ ባለው በየአገሩ ያሉ ሚሊዮኖች የሚቆጠሩ አባሎቿ ለጳጳሱ ታማኝነት ታስረው እንደሚኖሩ ራሳቸውን እንዲቆጥሩ ይማራሉ። ዜግነታቸው ወይም መንግሥታቸው ምንም ቢሆን፣ የቤተ ክርስቲያኒቱን ሥልጣን ከሌሎች ሁሉ በላይ እንዲያዩ ይገባቸዋል። ለመንግሥት ታማኝነታቸውን የሚያረጋግጥ መሐላ ቢፈጽሙም፣ ከዚህ በስተጀርባ ግን ለሮማ መታዘዝን የሚጠይቅ ስእለት አለ፤ ይህም ለእርሷ ጥቅም የሚጻረር ከሆነ ከማንኛውም ቃል ኪዳን ነጻ ያደርጋቸዋል።”

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “ታሪክ ራሷን በአሕዛብ ጉዳዮች ውስጥ በተንኮልና በዘላቂ ጥረት ለማስገባት ያደረገችውን ጥረት ይመሰክራል፤ እናም አንድ መደገፊያ ካገኘች በኋላ፣ እስከ መኳንንትና ሕዝቦች ጥፋት ድረስ ቢደርስም እንኳ የራሷን ዓላማ ለማስፈጸም ትቀጥላለች። በ1204 ዓመት፣ ጳጳስ ኢኖሴንት ሦስተኛ ከአራጎን ንጉሥ ጴጥሮስ ሁለተኛ የሚከተለውን ያልተለመደ መሐላ አውጥቶ ተቀበለ፦ ‘እኔ፣ ጴጥሮስ፣ የአራጎንያን ንጉሥ፣ ለጌታዬ ለጳጳስ ኢኖሴንት፣ ለካቶሊክ ተተኪዎቹ፣ እና ለሮማ ቤተ ክርስቲያን ሁልጊዜ ታማኝና ታዛዥ እንደምሆን እመሰክራለሁ እና ቃል እገባለሁ፤ እንዲሁም መንግሥቴን በእርሱ ታዛዥነት ውስጥ በታማኝነት እጠብቃለሁ፣ የካቶሊክን እምነት እየተከላከልሁ፣ የመናፍቃንንም ክፋት እያሳደድሁ።’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “55. ይህ ስለ ሮማ ጳጳሳዊ ሊቀ ጳጳስ ሥልጣን ከተነገሩት አቤቱታዎች ጋር ይስማማል፤ ‘ነገሥታትን ከሥልጣናቸው ማውረድ ለእርሱ የተፈቀደ ነው’ እና ‘ለበደለኛ ገዥዎች የሚገባቸውን ታማኝነት ከተገዥዎች ሊፈታ ይችላል’ የሚሉት።—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “እንዲሁም ይህ ነገር እንዲታሰብ፤ ሮም ፈጽሞ እንደማትለወጥ የምትመካበት ነገር መሆኑ ነው። የግሪጎሪ VII እና የኢኖሰንት III መርሆዎች አሁንም የሮማ ካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን መርሆዎች ናቸው። ኃይሉም ቢኖራት ኖሮ፣ እነዚህን በተግባር አሁንም እንደ ያለፉት ዘመናት በዚያን መጠን ጽኑ ብርታት ታደርግባቸው ነበር። ፕሮቴስታንቶች በእሁድን ከፍ ለማድረግ ሥራ ውስጥ የሮምን እርዳታ ለመቀበል ሲያቀርቡ ምን እያደረጉ እንዳሉ በጥቂት ብቻ ያውቃሉ። እነርሱ ዓላማቸውን ለማሳካት በተጠመዱበት ጊዜ፣ ሮም ግን ኃይሏን እንደገና ለማቋቋምና ያጣችውን ልዕልና ለመመለስ እያነጣጠረች ነው። በአሜሪካ አንድ ጊዜ ቤተ ክርስቲያን የመንግሥትን ኃይል ልትጠቀም ወይም ልትቆጣጠር እንደምትችል መርህ ቢመሠረት፤ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችም በዓለማዊ ሕጎች ሊገደቡ እንደሚችሉ ቢጸና፤ በአጭሩ፣ የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ሥልጣን ሕሊናን እንዲገዛ ቢወሰን፤ በዚህ አገር የሮም ድል የተረጋገጠ ነው።”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> “የእግዚአብሔር ቃል ስለሚመጣው አደጋ ማስጠንቀቂያ ሰጥቶአል፤ ይህም ችላ ቢባል፣ ፕሮቴስታንት ዓለም የሮም ዓላማዎች በእውነት ምን እንደሆኑ ወጥመዱን ለማምለጥ ከሚያስቸግር ጊዜ በኋላ ብቻ ያውቃል። እርስዋ በዝምታ ወደ ኃይል እያደገች ነው። ትምህርቶቿ በሕግ አውጪ ማዕከላት፣ በቤተ ክርስቲያናት፣ እና በሰዎች ልብ ውስጥ ተጽእኖአቸውን እያሳዩ ነው። ቀደም ሲል ያደረገቻቸው ስደቶች እንደገና የሚደገሙባቸውን ድብቅ ውስጣዊ ስፍራዎች ያሏቸውን ከፍ ያሉና ግዙፍ ሕንፃዎቿን እየከመረች ነው። በስውርነትና ሳይጠረጠርባት ለመምታት ጊዜዋ በሚደርስበት ጊዜ የራሷን ዓላማ ለማስፈጸም ኃይሎቿን እያጠናከረች ነው። የምትፈልገው ሁሉ የላቀ አቋም ብቻ ነው፣ ይህም አስቀድሞ እየተሰጣት ነው። የሮማዊው አካል ዓላማ ምን እንደሆነ በቅርቡ እናያለን እና ይሰማናል። የእግዚአብሔርን ቃል የሚያምንና የሚታዘዝ ማንም በዚህ ምክንያት ስድብና ስደት ይደርስበታል።” The Great Controversy, 563–581.

Back to Articles