Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

የዳንኤል መጽሐፍ - መቶ ስድሳ አምስት።

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

የትንቢታዊውን ጨርቅ መግለጥ፦ ከታላቁ እስክንድር እስከ ዘመናዊቷ ሮም

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

አሁን ከታላቁ እስክንድር ድንገተኛ ሞት በኋላ የተከሰተውን ታሪክ፣ ማለትም ከ538 ዓ.ም. ጀምሮ እስከ ዘመኑ መጨረሻ በ1798 ድረስ የሚወክለውን፣ እንመለከታለን።

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> እርሱም በቆመ ጊዜ መንግሥቱ ይሰበራል፥ ወደ ሰማይም አራቱ ነፋሳት ይከፈላል፤ ለዘሩም አይሆንም፥ የገዛበትንም ሥልጣን እንደ ነበረ አይሆንም፤ መንግሥቱ ይነቀላልና፥ ከእነዚህ በቀር ለሌሎች ይሆናል። የደቡብም ንጉሥ ይበረታል፥ ከአለቆቹም አንዱ ደግሞ ይበረታል፤ ከእርሱም በላይ ይበረታል፥ ይገዛልም፤ ግዛቱም ታላቅ ግዛት ይሆናል። ከዓመታትም መጨረሻ በኋላ እርስ በርሳቸው ይተባበራሉ፤ የደቡብ ንጉሥ ሴት ልጅ ስምምነት ለማድረግ ወደ ሰሜን ንጉሥ ትመጣለችና፤ ነገር ግን የክንድን ኃይል አታኖርም፥ እርሱም አይቆምም፥ ክንዱም ደግሞ አይቆምም፤ እርስዋ ግን አሳልፋ ትሰጣለች፥ ያመጧትም፥ የወለዳትም፥ በዚያን ዘመንም ያበረታት ሁሉ እንዲሁ። ከሥሮቿም ቅርንጫፍ አንዱ በስፍራው ይነሣል፤ እርሱም ከሠራዊት ጋር ይመጣል፥ ወደ ሰሜን ንጉሥም ምሽግ ይገባል፥ በእነርሱም ላይ ይሠራል፥ ያሸንፋልም፤ አማልክቶቻቸውንም ከአለቆቻቸው ጋር፥ የብርና የወርቅ ውድ ዕቃዎቻቸውንም ማርኮ ወደ ግብፅ ይወስዳል፤ ከሰሜንም ንጉሥ ይልቅ ለብዙ ዓመታት ይኖራል። የደቡብም ንጉሥ ወደ መንግሥቱ ይገባል፥ ወደ ራሱም ምድር ይመለሳል። ዳንኤል 11፥4–9።

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

በመጨረሻም፣ የታላቁ እስክንድር መንግሥት ከተሰበረ በኋላ፣ በቀድሞው መንግሥት ላይ ሥልጣን ለመቆጣጠር የታገሉት ኃይሎች ወደ ሁለት ዋና ዋና መንግሥታት ተከፈሉ። አንደኛው መንግሥት የእስክንድርን ቀድሞ ግዛት ደቡባዊ ክፍል የሚቆጣጠር ሲሆን፣ ሌላው ደግሞ ሰሜናዊውን ክፍል የሚቆጣጠር ነበር። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ በትንቢታዊው ትረካ ውስጥ በቀላሉ የደቡብ ንጉሥና የሰሜን ንጉሥ ተብለው ይገለጣሉ። የዓለም የበላይነት ለመጎናጸፍ ያለው ትግል በሰሜን ንጉሥና በደቡብ ንጉሥ መካከል ብቻ እስከሚታይ ድረስ በደረሰ ጊዜ፣ የእነዚህ ሁለት መንግሥታት ምልክቶች በምዕራፉ ሙሉ ውስጥ እየቀጠሉ ይገኛሉ።

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

በአምስተኛው ቁጥር የደቡብ ንጉሥ ተቋቁሞ ኃያል እንደሆነ ይታያል፤ ነገር ግን የሰሜን ንጉሥ ደግሞ ኃያል ነው፥ መንግሥቱም ይበልጣል። ከዚያም በስድስተኛው ቁጥር የደቡብ ንጉሥ ከሰሜኑ መንግሥት ጋር ቃል ኪዳን ለመግባት ያቀርባል። የሰላሙ ስምምነት የደቡብ ንጉሥ ሴት ልጁን ለሰሜን ንጉሥ በመስጠት ይጸናል፤ ይህም የሰሜን ንጉሥ እርሷን እንዲያገባ እና ሕብረታቸውን በቤተሰብ ትስስር እንዲያጸና ነው። የሰሜን ንጉሥም ተስማማ፥ ሚስቱንም ገለል አድርጎ ከደቡብ የመጣችውን ልዕልት አገባ፥ ቃል ኪዳኑም ተጀመረ።

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

በመጨረሻ የደቡቡ ንግሥት ሴት ወንድ ልጅ ትወልዳለች፤ ነገር ግን በመጨረሻ የሰሜኑ ንጉሥ ከአዲሲቱ ሚስቱ ሰልችቶ፣ በመጀመሪያዪቱ ሚስቱ ላይ እንዳደረገው ሁሉ እርሷን ይተዋታል፤ ከዚያም የመጀመሪያዪቱን ሚስት መልሶ ይቀበላታል። ነገር ግን የመጀመሪያዪቱ ሚስት እንደ ተመለሰች እና አጋጣሚ እንዳገኘች፣ የሰሜኑን ንጉሥ፣ የደቡቡን ሙሽራ፣ ልጇን፣ እንዲሁም መላውን የግብፅ ተከታዮቿን ትገድላለች። የመጀመሪያዪቱ ሚስት የደቡቡን ንግሥት ሴትና ልጇን መግደሏ የደቡቡ ንግሥት ሴት ቤተሰብን እጅግ ያስቆጣል፤ ከወንድሞቿም አንዱ ሠራዊት አስነሥቶ በሰሜኑ መንግሥት ላይ ይወርሳል።

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

የደቡብ ሠራዊት በሰሜኑ ንጉሥ ላይ ድል ያደርጋል፤ ከዚያም ሰሜኑን ንጉሥ የገደለችው የመጀመሪያው ሚስት፣ የእርሱ የደቡብ ሙሽራ እና ልጅ ይፈረድባቸዋል እና ይገደላሉ። በአባቱ ሞት ጊዜ የሰሜን ገዢ ንጉሥ ሆኖ የተሾመው የመጀመሪያዋ ሚስት ልጅ ይማረካል፤ እንዲሁም በቀደሙት ጦርነቶች የሰሜኑ መንግሥት ከደቡቡ መንግሥት ወስዶ ነበር የግብፅ ቅርሶችና ጣዖታት ከእርሱ ጋር በደቡቡ ንጉሥ ወደ ግብፅ ይወሰዳል። አንዴ ግብፅ ከደረሰ በኋላ የተማረከው የሰሜን ንጉሥ ከፈረስ ወድቆ ይሞታል። ዩራያስ ስሚዝ ይህን ታሪክ እንዲህ ይለያያል።

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> “‘ቁጥር 6። በዓመታትም መጨረሻ እርስ በርሳቸው ይተባበራሉ፤ የደቡብም ንጉሥ ሴት ልጅ ስምምነት ለማድረግ ወደ ሰሜን ንጉሥ ትመጣለችና፤ ነገር ግን የክንዱን ኃይል አታቆይም፤ እርሱም አይቆምም፥ ክንዱም እንዲሁ፤ እርስዋም አሳልፈው ይሰጧታል፥ ያመጧትም፥ የወለዳትም፥ በዚህም ዘመን ያበረታታትም።’”

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> በግብፅና በሶርያ ነገሥታት መካከል ተደጋጋሚ ጦርነቶች ነበሩ። በተለይም ይህ በግብፅ ሁለተኛው ንጉሥ ቶለሚ ፊላዴልፉስና በሶርያ ሦስተኛው ንጉሥ አንቲዮከስ ቴዎስ ዘመን እጅግ የበረታ ነበር። በመጨረሻም አንቲዮከስ ቴዎስ የቀድሞ ሚስቱን ሎዲቄንና ሁለቱን ልጆቿን እንዲተው፣ የቶለሚ ፊላዴልፉስንም ልጅ ቤረኒቄን እንዲያገባ በሚል ሁኔታ ሰላም ለማድረግ ተስማሙ። ስለዚህም ቶለሚ ልጁን ከብዙ ግዙፍ ድርሻ ሀብት ጋር ወደ አንቲዮከስ አመጣት።

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> “‘ነገር ግን የክንዱን ኃይል አትጠብቅም፤’ ይህም ማለት በአንቲዮኮስ ዘንድ ያላትን ሞገስና ሥልጣን ነው። እንዲሁም እንደዚያ ሆነ፤ ከጥቂት ጊዜ በኋላ አንቲዮኮስ በፍቅር መነሣሣት ውስጥ ሆኖ የቀድሞይቱን ሚስቱን ሎዶቄን እና ልጆቿን ወደ ንጉሣዊ መኖሪያ እንደገና አመጣቸው። ከዚያም ትንቢቱ እንዲህ ይላል፤ ‘እርሱም [አንቲዮኮስ] አይቆምም፥ ክንዱም’ ወይም ዘሩ። ሎዶቄ እንደገና ወደ ሞገስና ሥልጣን ተመልሳ ሳለች፣ በባህርዩ ተለዋዋጭነት ምክንያት አንቲዮኮስ እንደገና እርሷን እንዳያዋርዳትና በርኒቄን እንዳይመልስ ፈራች፤ እንዲህ ያለውን አደጋ በፍጹም ለመከላከል ከእርሱ ሞት በቀር በቂ ጥበቃ እንደሌለ አስባ፣ ከጥቂት ጊዜ በኋላ በመርዝ እንዲገደል አደረገችው። ከበርኒቄም የወለደው ዘሩ በመንግሥቱ ላይ አልተተካውም፤ ምክንያቱም ሎዶቄ ጉዳዮችን እንዲሁ ስለ አስተዳደረች፣ ዙፋኑን ለታላቅ ልጇ ሴሌውቆስ ካሊኒቆስ አስጠበቀች።”

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> “ነገር ግን እንዲህ ያለ ክፋት ትንቢቱ እንደ ተጨማሪ ይተነብያል እና ቀጣዩ ታሪክም እንደሚያረጋግጠው ለረጅም ጊዜ ያለ ቅጣት ሊቀር አልቻለም።

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> “‘ቁጥር 7። ነገር ግን ከሥሮቿ ቅርንጫፍ አንድ በስፍራው ይቆማል፤ እርሱም ከሠራዊት ጋር ይመጣል፥ ወደ ሰሜን ንጉሥም ምሽግ ይገባል፥ በእነርሱም ላይ ይሠራል፥ ድልም ይነሣል፤ 8። እግዚአብሔሮቻቸውንም ከአለቆቻቸው ጋር፥ የብርና የወርቅ ውድ ዕቃዎቻቸውንም ጨምሮ ወደ ግብፅ ምርኮኞች አድርጎ ይወስዳቸዋል፤ እርሱም ከሰሜን ንጉሥ ይልቅ ዘመኑን ብዙ ዓመታት ያቆያል። 9። ከዚያም የደቡብ ንጉሥ ወደ መንግሥቱ ይመጣል፥ ወደ ገዛ ምድሩም ይመለሳል።’”

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> ይህ ከበርኒቄ ጋር ከአንድ ሥር የወጣ ቅርንጫፍ ወንድሟ ጶሎሜዎስ ኤውርጌጤስ ነበር። በግብፅ መንግሥት ውስጥ አባቱን ጶሎሜዎስ ፊላዴልፉስን ተክቶ እንደ ነገሠ ወዲያውኑ፣ የእህቱን የበርኒቄን ሞት ለመበቀል በቅንዓት እየነደደ፣ እጅግ ታላቅ ሠራዊት አነሣ፤ የሰሜኑንም ንጉሥ አገር፣ ማለትም ከእናቱ ከላኦዲቄ ጋር በሶርያ የነገሠውን ሴሌውቆስ ካሊኒቆስን ወረረ። በእነርሱም ላይ ጽኑ ድል አደረገ፥ እስከ ሶርያን፣ ቂልቂያን፣ ከኤፍራጥስ ወዲያ ያሉትን ከፍተኛ ክፍሎች፣ እንዲሁም ከእስያ አብዛኛውን ለመቅዳት ድረስ። ነገር ግን በግብፅ ውስጥ ወደ ቤቱ እንዲመለስ የሚጠይቅ ዐመፅ መነሣቱን በሰማ ጊዜ፣ የሴሌውቆስን መንግሥት በዘረፈ፥ አርባ ሺህ ታላንት ብር፣ ውድ ውድ ዕቃዎች፣ እንዲሁም ሁለት ሺህ አምስት መቶ የአማልክት ምስሎች ወሰደ። ከእነዚህም መካከል ካምቢሴስ ከዚህ በፊት ከግብፅ ወስዶ ወደ ፋርስ ያጓጓዛቸው ምስሎች ነበሩ። ግብፃውያንም፣ ፈጽሞ ለጣዖት አምልኮ የተሰጡ ስለ ነበሩ፣ ከብዙ ዓመታት በኋላ ምርኮ የሆኑባቸውን አማልክታቸውን እንዲህ በመመለሱ እንደ ክብር መግለጫ፣ ጶሎሜዎስን ኤውርጌጤስ፣ ወይም “በጎ አድራጊው” የሚል ማዕረግ ሰጡት።

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> “ይህም፣ እንደ ኤጲስ ቆጶስ ኒውተን አስተያየት፣ ከጥንታውያን ታሪክ ጸሐፊዎች የተወሰደ የዮሮም ዘገባ ነው፤ ነገር ግን፣ እርሱ እንደሚል፣ እስካሁን ያሉ ጸሐፊዎችም ከእነዚያው ዝርዝሮች ብዙዎቹን የሚያረጋግጡ አሉ። አፒያን እንደሚነግረን፣ ላኦዲቄ አንጾክስን ከገደለች በኋላ፣ ከእርሱም በኋላ በረኒቄንና ልጇን ከገደለች በኋላ፣ ፍልዓዴልፉስ ልጅ ጶሎሚዮስ እነዚያን ግድያዎች ለመበቀል በሶርያ ላይ ወረረ፥ ላኦዲቄንም ገደለ፥ እስከ ባቢሎንም ድረስ ተገሰገሰ። ከፖሊቢዮስም እንማራለን፣ ኤውርጌጤስ ተብሎ የሚጠራው ጶሎሚዮስ፣ በእህቱ በረኒቄ ላይ በተፈጸመው ጭካኔ እጅግ ተቆጥቶ፣ ከሠራዊት ጋር ወደ ሶርያ ዘመተ፥ የግብፅ ነገሥታት ሰፈር ጭፍሮች ለአንዳንድ ዓመታት ከዚያ በኋላ የጠበቋትን የሰሌውቂያን ከተማ ያዘ። እንዲሁ ወደ ሰሜን ንጉሥ ምሽግ ገባ። ፖልያኑስ ጶሎሚዮስ ከታውረስ ተራራ እስከ ሕንድ ድረስ ያለውን አገር ሁሉ ያለ ጦርነት ወይም ያለ ውጊያ በቁጥጥሩ ሥር እንዳዋለ ያረጋግጣል፤ ነገር ግን ይህን በስህተት ለልጁ ፋንታ ለአባቱ ያመለክተዋል። ጁስቲንም ጶሎሚዮስ በቤት ውስጥ በተነሣ ዓመፅ ወደ ግብፅ እንዲመለስ ባልተጠራ ኖሮ፣ የሰሌውቆስን መንግሥት ሁሉ በያዘ ነበር ሲል ይናገራል። እንዲሁም የደቡብ ንጉሥ ወደ ሰሜን ንጉሥ ግዛት ገብቶ ወደ ራሱ አገር ተመለሰ፣ ነቢዩም እንደ አስቀድሞ ተናገረው። ደግሞም ከሰሜን ንጉሥ ይልቅ ብዙ ዓመታት ኖረ፤ ምክንያቱም ሰሌውቆስ ካሊኒኮስ በፈረሱ ላይ ከወደቀ በኋላ በስደት ሞተ፣ ጶሎሚዮስ ኤውርጌጤስም ከእርሱ አራት ወይም አምስት ዓመት በላይ ኖረ።” ኡርያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

የሮም እንዲሁም ስለዚህ የሰሜኑ ንጉሥ ትንቢታዊ ባህርይ አንዱ፣ በዙፋኑ ላይ እንዲመሠረት ሦስት ጂኦግራፊያዊ እንቅፋቶች መሸነፍ እንዳለባቸው ነው። ከእስክንድር የተሰበረው መንግሥት በኋላ የተነሣው የመጀመሪያው የሰሜኑ ንጉሥ፣ በ316 እስከ 312 ዓ.ዓ. መካከል ለጥቂት ጊዜ ለጶለሚዎስ (የደቡቡ ንጉሥ) እንደ ጄኔራል ያገለገለው ሴሌውቆስ ኒካቶር ነበር። ቁጥር አምስት፣ “የደቡብም ንጉሥ ይበረታል፤ ከአለቆቹም አንዱ ደግሞ፤ ከእርሱም በላይ ይበረታል” ሲል ይህንን እውነታ ይገልጻል። ጶለሚዎስ የደቡቡ ንጉሥ ነበር፣ እርሱም ከአለቆቹ አንዱ የሆነ አንድ ጄኔራል ነበረው፤ ይህም ከጶለሚዎስ ይልቅ ይበረታ ዘንድ የተወሰነ ነበር። የቁጥር አምስት የመጨረሻው ሐረግም፣ “ይገዛልም፤ ግዛቱም ታላቅ ግዛት ይሆናል” ይላል። የጶለሚዎስ ጄኔራል ሴሌውቆስ የመጀመሪያው የሰሜኑ ንጉሥ ሊሆን ነበር። ነገር ግን ሴሌውቆስ የሰሜኑ ንጉሥ ለመሆን ከደቡቡ ንጉሥ መለየት ያስፈልገው ነበር፤ ከዚያም በኋላ ሦስት ጂኦግራፊያዊ አካባቢዎችን መውጋት ነበረበት።

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

ሴሌውቆስ የመጀመሪያ ጊዜ ያሸነፈው ክልል በ301 ዓ.ዓ. ምሥራቅ ነበር። ከዚያም በ286 ዓ.ዓ. ምዕራቡን (ይህም በካሳንደር ተተኪ እጅ የነበረውን) አሸነፈ፤ ከዚያም በ281 ዓ.ዓ. ሊሲማቆስን በማሸነፍ በሰሜን ሦስተኛውን ግዛቱን ያዘ። የሰሜኑ ንጉሥ በ281 ዓ.ዓ. በዙፋኑ ላይ ተመሠረተ።

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

ከዚያ በኋላ ከደቡቡ ንጉሥ ጋር የተደረገው የሰላም ቃል ኪዳን በ252 ዓ.ዓ. ተፈጸመ። ከስድስት ዓመታት በኋላ፣ በ246 ዓ.ዓ.፣ በረኒቄ (የደቡቡ ንግሥት ልጅ)፣ ልጇ እና ሁሉም ተከታዮቿ ተገደሉ። ከዚያ በኋላ የደቡቡ ንጉሥ የሎዶቄን ልጅ ሰሉከስ ካሊኒከስን ማረከው ወደ ግብፅም ከእርሱ ጋር ወሰደው፤ በዚያም ከፈረስ ወድቆ ሞተ። የሰሜኑ የመጀመሪያው ንጉሥ የነገሠው ከ281 ዓ.ዓ. እስከ 246 ዓ.ዓ. ነበር፣ ይህም ሠላሳ አምስት ዓመታትን ይሆናል።

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

በምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ የተጠቀሰው የመጀመሪያው የሰሜን ንጉሥ በዙፋኑ ላይ እንዲጸና ሦስት የጂኦግራፊያዊ መሰናክሎችን አሸንፎ ነበር። አረማዊት ሮምም በዙፋኑ ላይ እንዲጸና ሦስት የጂኦግራፊያዊ መሰናክሎችን አሸንፋለች [ዳንኤል 8፥9ን ይመልከቱ]፣ የጳጳሳዊት ሮምም በዙፋኑ ላይ እንዲጸና ሦስት የጂኦግራፊያዊ መሰናክሎችን አሸንፋለች [ዳንኤል 7፥20ን ይመልከቱ]። ዘመናዊት ሮምም እንዲሁ በዙፋኑ ላይ እንዲጸና ሦስት የጂኦግራፊያዊ መሰናክሎችን ታሸንፋለች [ዳንኤል 11፥40–43ን ይመልከቱ]።

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

አንዴ በዙፋኑ ላይ ከተመሠረተ በኋላ፣ የሰሜኑ የመጀመሪያው ንጉሥ ሠላሳ አምስት ዓመታት ነገሠ። አንዴ በዙፋኑ ላይ ከተመሠረተ በኋላ፣ አረማዊት ሮም “አንድ ዘመን” (ሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት) ገዛች። አንዴ በዙፋኑ ላይ ከተመሠረተች በኋላ፣ ጳጳሳዊት ሮም “አንድ ዘመን፣ ዘመናትና የዘመን እኩሌታ” (አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት) ገዛች። አንዴ በዙፋኑ ላይ ከተመሠረተች በኋላ፣ ዘመናዊት ሮም ምሳሌያዊ አርባ ሁለት ወራት (እንዲሁም “አንድ ሰዓት” ተብሎ የተጠቀሰ) ትገዛለች።

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

እህት ዋይት “በዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ የተመዘገበው ታሪክ ከፍሉ ብዙ እንደገና ይደገማል” ብላ ያሳውቀናል። ከዚያም ቁጥር ሠላሳ አንድ እስከ ሠላሳ ስድስት ድረስ ትጠቅሳለችና፣ “በእነዚህ ቃላት የተገለጹትን የሚመስሉ ትዕይንቶች ይፈጸማሉ” ትላለች። በእነዚያ ክፍሎች ውስጥ የጳጳሳዊት ሮም (የሚያጠፋ ርኩሰት) በ538 “በዙፋኑ ላይ ተቀምጣለች”፣ ከዚያም የመጀመሪያው “ቍጣ” በ1798 እስኪፈጸም ድረስ ለ“ብዙ ቀኖች” (ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት) የእግዚአብሔርን ሕዝብ ታሳድዳለች። የቁጥር ሠላሳ አንድ እስከ ሠላሳ ስድስት ታሪክ በምዕራፍ አሥራ አንድ የመጨረሻ ስድስት ቁጥሮች ውስጥ ይደገማል፤ ነገር ግን ይህ ታሪክ በቁጥር አምስት እስከ ዘጠኝ ውስጥ ደግሞ ፍጹም በሆነ ምሳሌያዊ መንገድ ተመስሎ ቀርቦ ነበር።

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

ሴሌውቆስ በ281 ዓ.ዓ. የሰሜኑ ንጉሥ ሆኖ መመስረቱ ከ538 ዓመት ጋር ይጣጣማል። ሁለቱም ሦስት የጂኦግራፊ እንቅፋቶች መሸነፋቸው በተፈጸመ መጨረሻ የሰሜኑ ንጉሥ ወደ ዙፋን መውጣቱን ይወክላሉ። የጳጳሳዊ አገዛዝ ዘመን በብዙ መንገዶች ተገልጿል፤ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት፣ አርባ ሁለት ወራት፣ ዘመንና ዘመናት እና የዘመን እኩሌታ፣ አንድ ስፍራ፣ እና ሦስት ተኩል ዓመታት። የሴሌውቆስ አገዛዝ ሠላሳ አምስት ዓመታት ነበር፤ ከሠላሳ አምስት አንድ አስረኛ ወይም አሥራት ግን ሦስት ተኩል ነው። የሠላሳ አምስት ዓመታት አንድ አስረኛ ደግሞ “3.5” ዓመታት ተብሎ ይገለጻል። “ሦስት ተኩል” የጳጳሳዊ አገዛዝ ዘመን ምልክት ነው።

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

ሊቀ ጳጳሳትነት በ1798 ዓ.ም. ገዳይ ቁስሉን ተቀበለ፤ በዚያን ጊዜ የደቡብ ንጉሥ ናፖሊዮን ቦናፓርት (“ዕድለኛ ልጅ” ማለት ነው) ሊቀ ጳጳሱን ምርኮኛ አድርጎ እንዲወስድ ጄኔራሉን ላከ። ከአንድ ዓመት በኋላ፣ በ1799 ዓ.ም. ሊቀ ጳጳሱ በስደት ሞተ፤ እንዲሁም ከደቡብ ንጉሥ ዘንድ ወደ ምርኮ የተወሰደው የሰሜን የመጀመሪያው ንጉሥ ደግሞ እንዲሁ ሞቶ ነበር። ሴሌውቆስ ካሊኒከስ በግብፅ በምርኮ ሳለ ከፈረስ ወድቆ ሞተ። ሊቀ ጳጳሱ በአውሬው ላይ የተቀመጠው ነበር። አውሬው ሊቀ ጳጳሱ ሰይጣናዊ ሥራዎቹን ለማከናወን የተጠቀመበትን የፖለቲካ ሥርዓት ይወክል ነበር። ያ አውሬ በ1798 ዓ.ም. ተገደለ፤ በአውሬውም ላይ ተቀምጦ በእርሱ ላይ የነገሠው ሊቀ ጳጳስ ከአንድ ዓመት በኋላ ሞተ። ሴሌውቆስ ካሊኒከስ ከፈረስ ወድቆ ሞተ (ማለትም ከተቀመጠበት አውሬ)። በ1798 እና በ1799 ዓ.ም. የሊቀ ጳጳሳትነት ምርኮ በሰሜን የመጀመሪያው ንጉሥ ምርኮ ፍጹም ተመስሎ ነበር።

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

በደቡቡ ንጉሥ በሰሜኑ ንጉሥ ላይ ቁጣን ያመጣው ነገር የተፈረሰ የሰላም ኪዳን ነበር፤ ይህም በቤረኒቄ (የደቡቡ ሙሽራ) መገለል እና ከዚያ በኋላ በላኦዲቄ እጅ በመሞቷ ተወክሎ ነበር። ናፖሊዮን በ1797 በአብዮታዊት ፈረንሳይና በጳጳሳዊ ግዛቶች መካከል የሰላም ኪዳን ገብቶ ነበር። ኪዳኑ ስሙን ያገኘው ኪዳኑ የተፈረመበት በጣልያን አንኮና ውስጥ ካለችው የቶሌንቲኖ ከተማ ላይ ነበር። ፈረንሳይ ጳጳሱን በምርኮ በወሰደችበት በ1798 የካቲት ወር በይፋ አበቃ። ኪዳኑ የተሻረበት ምክንያት ፈረንሳይ አብዮቷን ለማስፋፋት ያደረገችው ጥረት ነበር።

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

የናፖሊዮን ጄኔራል ዱፎ በ1797 በሮም ነበር፤ በዚያን ጊዜ በፈረንሳይ የገዥ መንግሥት የነበረው ዲሬክቶሪ የላከው የፈረንሳይ የወታደራዊ ዘመቻ ኃይል አካል ሆኖ ነበር። ጄኔራል ዱፎ በሮም መገኘቱን ያካተተው የፈረንሳይ ወደ ጣሊያን የተደረገው ዘመቻ ዓላማ፣ በጣሊያን ባሕረ ገብ ላይ በፈረንሳይ አብዮታዊ ኃይሎች የተቋቋመችውን አጭር ጊዜ የቆየች ተከታይ መንግሥት የነበረችውን የሮማ ሪፐብሊክ ለመደገፍ ነበር። በዚህ ዘመን ፈረንሳዮች በመላው አውሮፓ አብዮታዊ እንቅስቃሴዎችን በመደገፍና አብዮታዊ ሐሳቦችን በማስፋፋት ንቁ ተሳትፎ አድርገው ነበር። በጣሊያንም ነገሥታዊ ሥርዓቶችን ለመጣል እና በፈረንሳይ ሪፐብሊክ አምሳል የተቀረጹ ሪፐብሊኮችን ለመመሥረት ይፈልጉ ነበር።

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

በሮም ውስጥ የዱፎ መገኘትና እንቅስቃሴዎቹ የጳጳሳት ግዛቶችን ደጋፊዎችና የአካባቢውን መኳንንት ጨምሮ ከጥበቃ አቋም የቆሙ ወገኖች ተቃውሞ አስነሱ። በ1797 ዲሴምበር ወር፣ በፈረንሳይ ወታደሮችና በጳጳሳት ግዛቶች ደጋፊዎች መካከል በተፈጠረ ግጭት ውስጥ ጄኔራል ዱፎ ተገደለ፤ እንዲሁም ናፖሊዮን በቀጣዩ ዓመት ሊቀ ጳጳሱን እስረኛ አድርጎ እንዲወስድ ጄኔራል በርቲዬን ለመላክ የሚያስችለው ምክንያታዊ ሰበብ ተመሠረተ። በደቡብና በሰሜን ነገሥታት መካከል የተሰበረ የሰላም ስምምነት፣ በሁለቱም ታሪኮች ውስጥ የሰሜን ንጉሥ በደቡብ ንጉሥ እስረኛ እንዲወሰድ ያነሳሳውን ምክንያት አቀረበ።

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

በስምንተኛው ቁጥር፣ “አማልክቶቻቸውንም ከመኳንንቶቻቸው ጋር፣ ብሩርና ወርቅ የሆኑ ክቡር ዕቃዎቻቸውንም እየማረከ ወደ ግብፅ ይወስዳቸዋል” ይላል። ጶልሜዎስ ይህን ቁጥር በመፈጸም ወደ ግብፅ በተመለሰ ጊዜ፣ ግብፃውያን ቀደም ሲል በሰሜኑ ንጉሥ ከእነርሱ የተወሰዱትን ጣዖቶቻቸውንና ቅርሶቻቸውን በመመለሱ ሥራ ምክንያት እንደ ምስጋና “ኡዌርጌጤስ” (በጎ አድራጊ) የሚል ማዕረግ ሰጡት። በ1798 ዓ.ም. ሮም በፈረንሳይዎች መዘረፍ ተከናወነ። ታሪክ ጸሐፊዎች እንደመዘገቡት፣ በአንድ ቀን ብቻ አምስት መቶ በፈረስ የሚጎተቱ ሰረገሎች በጠንካራ ወታደራዊ ጥበቃ ሥር ከከተማይቱ ሲወጡ ታይተዋል።

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

ሰልፉ ፈረንሳይ በተፈረሰው የቶለንቲኖ የሰላም ስምምነት መሠረት እየወሰደቻቸው የነበሩ እጅግ ብዙ የጥንት ቅርጻ ቅርጾችንና የረኔሳንስ ሥዕሎችን ይዟል። ከእነዚህ የጥበብ ሥራዎች መካከል የላኦኮኦን ቡድን፣ የቤልቬዴሬ አፖሎ፣ ሞት ላይ ያለው ጎል፣ ኩፒድና ፕሲኬ፣ በናክሶስ ላይ ያለች አሪያድኔ፣ የመዲቺ ቬነስ፣ እና ግዙፎቹ የቲበርና የናይል ምስሎች፤ ጣፍጣፎችና የራፋኤል ሥዕሎች፣ ከእነርሱም መካከል Transfiguration፣ Madonna di Foligno፣ Madonna della Sedia፣ የቲሺያን Santa Conversazione፤ እንዲሁም ሌሎች ብዙ ሥራዎች ነበሩ። እነዚህ የተሰረቁ ሀብቶች በ1807 በተከፈተው በሉቭር ውስጥ ባለው ሙዚየም ናፖሌኦኒያን ውስጥ እስኪታዩ ድረስ ከዚያ በኋላ ብዙ ዓመታት አልፈዋል። ጶሎሜዎስ የግብጻውያንን ሀብቶች በመመለሱ እንደ ተከበረ ሁሉ፣ ከሮማ የተወሰዱት ሀብቶች በናፖሊዮን ስም በተሰየመው የሙዚየሙ ክፍል ውስጥ ተቀመጡ።

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

ቁጥር አምስት እስከ ዘጠኝ ያሉት ከ538 ዓ.ም. ጀምሮ በ1798 እና 1799 ዓ.ም. የሚያበቃውን ታሪክ ፍጹም በሆነ መልኩ የሚመጣጠኑ ናቸው። እነርሱ ከቁጥር ሠላሳ አንድ እስከ ሠላሳ ስድስት ጋር ይስማማሉ፤ ይህም በምዕራፉ የመጨረሻ ስድስት ቁጥሮች ውስጥ የተወከለ ሲሆን፣ የዘመናዊቷ ሮም ሶስት መሰናክሎችን እያሸነፈች የመጨረሻዋን ኃይል መቀበል እና በመጨረሻም የሚረዳት ማንም ሳይኖር ወደ ፍጻሜዋ መድረሷን ይገልጻሉ። ከዚያም ቁጥር አሥር የ1989ን ታሪክ ይመለከታል።

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> ነገር ግን ልጆቹ ይነሣሣሉ፥ ብዙ ታላላቅ ኃይሎችንም ያከማቻሉ፤ ከእነርሱም አንዱ በእርግጥ ይመጣል፥ ይጎርፋልም፥ ያልፋልም፤ ከዚያም ተመልሶ እስከ ምሽጉ ድረስ ይነሣሣል። ዳንኤል 11፥10።

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

የአሥረኛው ቁጥር ታሪካዊ ፍጻሜ 1989ን ይወክላል፤ በዚያ ጊዜ ጵጵስናው ከሮናልድ ሬገን ጋር በስውር ቃል ኪዳን ተባብሮ “ተስፋፍቶ” እና “አልፎ ሄደ” በሶቪየት ህብረት ላይ፤ እንዲሁም ሶቪየት ህብረት (USSR) በፔረስትሮይካ ተከትሎ ሲፈርስ፣ ምሽጉን ብቻ (ሩሲያን) ቀርቶ ሄደ።

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> በመጨረሻውም ዘመን የደቡብ ንጉሥ ይገፋፋዋል፤ የሰሜንም ንጉሥ በሠረገሎችና በፈረሰኞች እንዲሁም በብዙ መርከቦች እንደ ዐውሎ ነፋስ ይመጣበታል፤ ወደ አገሮችም ይገባል፥ ይጥለቀለቃልም እና ያልፋል። ዳንኤል 11፥40።

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

የአሥረኛው ቁጥር ታሪክ በ246 ዓ.ዓ. የደቡብ ንጉሥ የሰሜንን ንጉሥ በመሸነፉ ላይ የተፈጸመ መበቀልን ይወክላል፣ እንዲሁም በ1798 የደቡብ ንጉሥ የሰሜንን ንጉሥ በመሸነፉ ላይ የሚፈጸም መበቀልን ይመስላል። አርባኛው ቁጥር በ1798 የፍጻሜው ዘመን ጋር ጀመረ፤ በዚያም ጊዜ የደቡብ ንጉሥ (እግዚአብሔርን የማያምን ፈረንሳይ) ለሰሜን ንጉሥ (የጳጳሳዊ ኀይል) ገዳይ ቍስል አደረሰበት፣ እናም በ1989 በፍጻሜው ዘመን የሶቪየት ህብረት መፍረስ ጋር ተፈጸመ። በ1798 ያለው የፍጻሜው ዘመን በአርባኛው ቁጥር “በፍጻሜውም ዘመን የደቡብ ንጉሥ ይገፋፋዋል” በሚለው ሐረግ ተወክሏል። የቁጥሩን የመጨረሻ ክፍል የሚለየው “ኮሎን” (:) በ1989 ያለውን ቀጣዩን “የፍጻሜው ዘመን” ያመለክታል። “የሰሜንም ንጉሥ በሠረገላ፣ በፈረሰኞችም፣ በብዙ መርከቦችም እንደ ዐውሎ ነፋስ ይመጣበታል፤ ወደ አገሮችም ይገባል፥ ይጥለቀለቃልም፥ ያልፋልም።”

We will continue this study in the next article.

እኛ ይህንን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> «በተግባር መድረክ ላይ የወጣ እያንዳንዱ ሕዝብ፣ የ“ጠባቂውና ቅዱሱ”ን ዓላማ ይፈጽም እንደሆነ እንዲታይ፣ በምድር ላይ ስፍራውን እንዲይዝ ተፈቅዶለት ነበር። ትንቢት የዓለምን ታላላቅ ግዛቶች—ባቢሎን፣ ሜዶ-ፋርስ፣ ግሪክ፣ እና ሮም—መነሣትና መውደቅ ተከታትሎ አሳይቶአል። ከእያንዳንዳቸውም ጋር፣ ከአነስተኛ ኃይል ያላቸው አሕዛብ ጋር እንደ ሆነው ሁሉ፣ ታሪክ ራሱን ደግሞአል። እያንዳንዱ የፈተናው ዘመን ነበረው፤ እያንዳንዱ ወደቀ፤ ክብሩ ደበዘዘ፣ ኃይሉም ከእርሱ ራቀ፣ ስፍራውንም ሌላ ያዘው።...»

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> “ከቅዱስ መጽሐፍ ገጾች ላይ ግልጽ ተደርጎ እንደሚታየው ከአሕዛብ መነሣትና መውደቅ ጀምሮ፣ ባዶ ውጫዊና ዓለማዊ ክብር ምን ያህል ከንቱ እንደሆነ መማር ይገባቸዋል። ባቢሎን፣ በኃይሏና በግርማዋ ሁሉ፣ ዓለማችን ከዚያ ወዲህ እንደዚያ ያለ እንደገና ያላየችው ዓይነት ኃይልና ግርማ፣ ለዚያን ዘመን ሕዝብ እጅግ የጸናና የሚኖር የመሰለው፣ ምን ያህል ፈጽሞ እንደ ጠፋ ነው! እንደ ‘ሣሩ አበባ’ ጠፍታለች። እግዚአብሔርን መሠረቱ ያላደረገ ሁሉ እንዲሁ ይጠፋል። ከዓላማው ጋር የተቆራኘውና ባህርዩን የሚገልጠው ብቻ ሊኖር ይችላል። መርሆቹ ዓለማችን የምታውቃቸው ብቸኛዎቹ የማይናወጡ ነገሮች ናቸው።” Education, 177, 184.

Back to Articles