Article

# Panium - Number Twenty-Three

ፓኒየም - ቍጥር ሃያ ሦስት

After the league he shall work deceitfully

ከቃል ኪዳኑ በኋላ በተንኮል ይሠራል።

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር ሀያ አራት፣ አረማዊቱ ሮም በከፍተኛ ሥልጣን የምትገዛበትን ዘመን “ጊዜ” በሚለው ቃል ይለይታል። “ጊዜ” በትንቢታዊ አተገባበር 360 ዓመታትን ይወክላል፣ እነዚያም ዓመታት በ31 ዓ.ዓ. በተካሄደው በጥንታዊ ታሪክ እጅግ ዝነኛ በሆነው የባሕር ጦርነት፣ በአክቲየም ጦርነት ጀመሩ። ከእርሱ የበለጡ እና በስትራቴጂ የበለጠ የተራቀቁ ሌሎች የባሕር ጦርነቶች ነበሩ፤ ነገር ግን አክቲየም፣ ከማርክ አንቶኒ እና ከክሊዮፓትራ ጋር ባለው ግንኙነት የተነሣ፣ ከሁሉ የበለጠ ምልክታዊ የባሕር ጦርነት ነበር። በታሪካዊ አስፈላጊነቱም ከዳንኤል 11፥40 ፍጻሜ ጋር የተያያዘውን የበርሊን ቅጥር መፍረስ፣ እና ከራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ፍጻሜ ጋር የተያያዙትን የ9/11 መንትዮቹ ማማዎች ይመስላል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ታሪካዊ ክስተቶችን የትንቢታዊ ቃሉን ለመፈጸም ሲመርጥ፣ ይህን የሚያደርገው ከሚቻለው ሁሉ የበለጠ ብዙ ተመልካች ትኩረት በሚያገኝ መንገድ ነው።

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> ከእርሱም ጋር ቃል ኪዳን ከተደረገ በኋላ በተንኮል ይሠራል፤ ይወጣልና በጥቂት ሕዝብ ብርቱ ይሆናል። በግዛቱም እጅግ ወፍራሞቹ ስፍራዎች ላይ በሰላም ይገባል፤ አባቶቹና የአባቶቹ አባቶች ያላደረጉትንም ያደርጋል፤ ምርኮንና ብዝበዛን ሀብትንም በመካከላቸው ይበትናል፤ አዎን፥ በምሽጎች ላይ ዘዴዎቹን እስከ ጊዜ ድረስ ያስቀድማል። ዳንኤል 11፥23, 24።

Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.

ኡርያስ ስሚዝ በቁጥር ሃያ ሦስት የተጠቀሰውን በሮምና በመቃብያን መካከል ስለተደረገው ቃል ኪዳን ያቀረበውን ምልከታ በዚያ ቁጥር ስለተጠቀሰው ትንሽ ሕዝብ በመናገር ይደምድማል።

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.

> «በዚያን ጊዜ ሮማውያን ትንሽ ሕዝብ ነበሩ፤ እናም ቃሉ እንደሚያመለክተው በተንኮል ወይም በጥበብ ማታለል መሥራት ጀመሩ። ከዚህም ጀምሮ በኋላ ደረሱበት ወደነበረው የኀይል ከፍታ በየጊዜው የማይቋረጥና ፈጣን እድገት ወጡ።»

> “[Verse twenty-four quoted].

> “[ቁጥር ሀያ አራት ተጠቅሷል]።”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “አሕዛብ ከሮም ዘመን በፊት ወደ ዋጋ ያላቸው አውራጃዎችና ሀብታም ምድሮች የሚገቡበት የተለመደው መንገድ በጦርነትና በድል ነበር። ሮም ግን አባቶችም ሆነ የአባቶቻቸው አባቶች ያላደረጉትን ሊያደርግ ነበር፤ ማለትም፣ እነዚህን ግዛቶች በሰላማዊ መንገድ ሊቀበል ነበር። ከዚህ በፊት ፈጽሞ ያልተሰማ ልማድ በዚያን ጊዜ ተጀመረ፥ ነገሥታት መንግሥቶቻቸውን በርስት ለሮማውያን ይተዉ ነበር። ሮምም በዚህ መንገድ ታላላቅ አውራጃዎችን ወደ ይዞታዋ አገባች።”

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “እና እንዲህ በሮም ግዛት ሥር የወደቁት ከዚህ ትንሽ ያልሆነ ጥቅም አገኙ። በቸርነትና በርኅራኄ ተስተናገዱ። ይህም እንደ ምርኮና እንደ ብዝበዛ በመካከላቸው እንደተከፋፈለ ነበር። ከጠላቶቻቸው ይጠበቁ ነበር፤ በሮማውያንም ኃይል ጥላ ሥር በሰላምና በደኅንነት ያርፉ ነበር።”

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

> “ለዚህ ቁጥር የኋለኛው ክፍል፣ ጳጳስ ኒውተን ከምሽጎች በተቃራኒያቸው ሳይሆን ከእነርሱ ሆነው የሚዘጋጁ ስልቶችን የሚያመለክት ሐሳብ ይሰጣል። ሮማውያንም ይህን ነገር ከሰባት ኮረብቶች ከተማቸው ብርቱ ምሽግ አድርገው አደረጉት። ‘እስከ አንድ ዘመን ድረስ፤’ ይህም ያለ ጥርጥር ትንቢታዊ ዘመን፣ 360 ዓመታት ነው። እነዚህ ዓመታት ከየትኛው ነጥብ ጀምረው ሊቈጠሩ ይገባል? ምናልባት በሚቀጥለው ቁጥር ከቀረበው ክስተት ጀምሮ ሊሆን ይችላል።” ኡራያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 272, 273.

Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.

ስሚዝ ቀጥሎ ይህንን ይቀጥላልና በ31 ዓ.ዓ. የአክቲየም ጦርነትን ለሦስት መቶ ስድሳ ዓመታቱ መነሻ አድርጎ ይለያል። ስሚዝ ቁጥር ሃያ አምስትን ከጠቀሰ በኋላ የሚከተለውን ይናገራል።

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.

> “በ23ኛና 24ኛ ቁጥሮች አማካኝነት በአይሁድና በሮማውያን መካከል ከተደረገው ቃል ኪዳን፣ ከክርስቶስ በፊት 161 ዓ.ም. በኋላ ወደዚህ ወገን እንመጣለን፤ ወደ ሮማም ዓለም አቀፍ ግዛትን ያገኘችበት ዘመን። አሁን በፊታችን ያለው ቁጥር በደቡብ ንጉሥ ላይ፣ በግብፅ ላይ፣ የተካሄደ ኃይለኛ ዘመቻን እና በታላላቅና በኀያላን ሰራዊቶች መካከል የተፈጸመ የሚታወቅ ጦርነትን በእይታ ያመጣል። እንደዚህ ያሉ ክስተቶች በዚያን ጊዜ አካባቢ በሮማ ታሪክ ውስጥ ተከናውነው ነበርን? — እውነት ተከናውነዋል። ጦርነቱ በግብፅና በሮማ መካከል የነበረው ጦርነት ነበር፤ ውጊያውም የአክቲየም ውጊያ ነበር። ወደዚህ ግጭት ያመሩ ሁኔታዎችን በአጭሩ እንመልከት።”

> “[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “[ማርቅ] አንቶኒ፣ አውግስጦስ ቄሳር፣ እና ሌፒዱስ የዩሊየስ ቄሳርን ሞት ለመበቀል የማሉትን ትሪዩምቪራት አቋቋሙ። ይህ አንቶኒ እህቱን ኦክታቪያን በማግባቱ የአውግስጦስ እህት-ባል ሆነ። አንቶኒ በመንግሥት ጉዳይ ወደ ግብፅ ተልኮ ነበር፤ ነገር ግን ለግብፅ ዘለፋ ንግሥት ለነበረችው ለክሊዮፓትራ ተንኮልና ማራኪነት ሰለባ ሆነ። ለእርስዋ ያፈራው ስሜት እጅግ ብርቱ ስለ ነበረ፣ በመጨረሻ የግብፅን ጥቅሞች ደገፈ፣ ክሊዮፓትራን ለማስደሰት ሚስቱን ኦክታቪያን አስወገደ፣ ስስቷን ለማርካት ከአውራጃ በኋላ አውራጃ ለእርስዋ ሰጠ፣ በሮም ፈንታ በአሌክሳንድሪያ ድል በዓልን አከበረ፣ እና በሌሎችም መንገዶች የሮምን ሕዝብ እጅግ ስለ አስቈጣ፣ አውግስጦስ እነርሱን በአገራቸው ጠላት ላይ በሙሉ ልብ ወደ ጦርነት እንዲገቡ ለመመራት ምንም ችግር አልነበረበትም። ይህ ጦርነት በውጭ መልኩ በግብፅና በክሊዮፓትራ ላይ ነበር፤ ነገር ግን በእውነቱ በአንቶኒ ላይ ነበር፥ እርሱም አሁን በግብፅ ጉዳዮች ራስ ሆኖ ቆሞ ነበርና። እና የክርክራቸው እውነተኛ ምክንያት፣ ፕራይዶ እንደሚለው፣ ከሮም ግዛት ግማሹን ብቻ በመያዝ ከሁለቱም ማንም ሊረካ ስላልቻለ ነበር፤ ምክንያቱም ሌፒዱስ ከትሪዩምቪራቱ ከተወገደ በኋላ ጉዳዩ በሁለቱ መካከል ቀረ፣ እያንዳንዱም ሙሉውን ለመያዝ ቆርጦ ስለ ነበር፣ ለመያዙ የጦርነትን ዕጣ ጣሉ።” ኡርያስ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 273.

Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.

በትንቢታዊ አነጋገር የአክቲየም ጦርነት የእሑድ ሕግን ያመለክታል፤ ምክንያቱም ስሚዝ እንደሚገልጸው የአረማዊቱ ሮም “ዓለም አቀፋዊ ግዛት” የተመሠረተበትን ሦስቱን የጂኦግራፊያዊ እንቅፋቶች ከሦስተኛ ጊዜ ድል መንሣቷን ስለሚወክል ነው። እንደ አረማዊቱ ሮም ሁሉ፣ የጳጳሳዊቱ ሮም ሦስተኛ እንቅፋት ከሮም ከተማ በተወገደ ጊዜ ነበር በ538 የጳጳሳዊቱ ሮም “ዓለም አቀፋዊ ግዛት” የጀመረው። እነዚያ ሁለቱ ምስክሮች ዘመናዊቷ ሮም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛውንና ሰባተኛውን መንግሥታት በምታሸንፍበት ቦታና ጊዜ ላይ የእሑድ ሕግን ይጠቁማሉ፤ ይህንንም በማድረግ ሦስተኛ እንቅፋቷን ታሸንፋለች፤ እንዲሁም ለአርባ ሁለት ምሳሌያዊ ወራት “ዓለም አቀፋዊ ግዛት” ታቋቁማለች።

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍም ተሰጠው፤ አርባ ሁለት ወራትም እንዲቀጥል ሥልጣን ተሰጠው። ራእይ 13፥5።

## Rome Against Egypt

ሮም በግብፅ ላይ

The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.

ከሮማው አውግስጦስ በግብፅና በክሊዮፓትራ ላይ ያካሄደው ጦርነት የትንቢታዊ እንቅስቃሴ መነሻ የሆነው በማርቅ አንቶኒ ዓመፅ ምክንያት ነበር፤ እነዚህም ትንቢታዊ እንቅስቃሴዎች በእሁድ ሕግ ላይ የሚወከሉትን ትንቢታዊ እንቅስቃሴዎች በትንቢታዊ አስፈላጊነት መወከል ይገባቸዋል።

At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.

በአክቲየም ሮም ግብፅን አሸነፈች፤ ይህም ኃይል የተዋቀረው በዓመፀኛ ወንድ እና በርኩስ ሴት መተባበር ነበር። የአንቶኒና የክሊዮፓትራ ጥምረት የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ጥምረት ነው። በአክቲየም፣ የአጎስጢኖስ ሮም በርኩስ በሆነ የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ጥምረት የተመሰለን ኃይል አሸነፈች።

## Image of the Beast

ምስል የአውሬው

Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.

ክሊዮፓትራ ከአንቶኒ ጋር የተባበረች የተበላሸች ቤተ ክርስቲያንን ትወክላለች፤ አንቶኒም የሮም ምልክት ነው። ዩራያ ስሚዝ እንዲህ ሲል እንደ ገለጸው፣ ክሊዮፓትራ በግንኙነታቸው ላይ ገዥ ነበረች፤ አንቶኒ “በክሊዮፓትራ፣ በግብፅ ብልሹ ንግሥት ጥበብና ማራኪነት ሰለባ ሆኖ ወደቀ።” በአንቶኒና በክሊዮፓትራ የተወከለው የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ትብብር ክሊዮፓትራን በግንኙነቱ ውስጥ የምትገዛው ኃይል እንደሆነች ያሳያል፤ ስለዚህ በግንኙነታቸው የተመሰለው የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ጥምረት የአውሬው ምስል ትርጓሜን ያሟላል—ይህም በግንኙነቱ ላይ ሴቲቱ ቁጥጥር ያላት የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ጥምረት ነው። አክቲየም በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ በምሳሌ አመለከተ።

Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.

አውግስጦስ በቅርቡ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ ጳጳሳዊው ኃይል ዩናይትድ ስቴትስን ሲያሸንፍ የሚወክል ነው። ማርክ አንቶኒ የምድር አውሬው የሪፐብሊካን ቀንድ ሲሆን ክሊዮፓትራ ደግሞ የፕሮቴስታንት ቀንድ ናት። አንቶኒና ክሊዮፓትራ በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ አንድ ሆነው እንደ ዘንዶ ይናገራሉ። ክሊዮፓትራም ሆነ አንቶኒ ሁለቱም የዘንዶ ኃይል ምልክቶች ናቸው፤ እነርሱም በእሑድ ሕግ ጊዜ ሙሉ በሙሉ በተባበሩ ጊዜ—እንደ ዘንዶ ይናገራሉ።

## Dragons

ዘንዶዎች

Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.

ግሪክም ሆነ ግብፅ በትንቢታዊ ምልክት የዘንዶ ኃይልን ይወክላሉ፣ እንዲሁም አንቶኒም የዘንዶ ኃይልን ይወክል ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ግብፅ ደቡብ ነበረች፣ ግሪክም ምዕራብ ነበረች። የአሌክሳንደር መንግሥት ወደ አራት ክፍሎች ከተከፈለ በኋላ ግብፅ በጶሎሚ ፩ ተወሰደች። ከዚያም ጶሎሚ ፩ የደቡብ የመጀመሪያው ትንቢታዊ ንጉሥ ሆነ፣ ክሊዮፓትራም በግብፅ ያለችው የጶሎሚ ሥርወ መንግሥት የመጨረሻዋ ገዢ ነበረች። ጶሎሚ ታላቁ አሌክሳንደር ከተወለደባት ስፍራ ከሆነችው መቄዶን ተወልዶ ነበር።

Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.

መቄዶንያ በሰሜናዊ ግሪክ የምትገኝ ነበረች፥ እናም የአባቶቻቸው ምንጭ ከግሪክ የአፈ ታሪክ ጀግኖች እንደሆነ ይናገሩ ነበር። የደቡባዊ ግሪክ ከተማ-ግዛቶች መቄዶናውያንን ከደቡባዊ ግሪክ ሄለኒስቶች ይልቅ የበለጠ አረመኔዎች እንደሆኑ ይቈጥሩአቸው ነበር። መቄዶንያ ንጉሣዊ ሥርዓት ነበራት፤ የደቡቡ ከተማ-ግዛቶችም (ፖሌይስ) እንደ አቴንስ፣ ስፓርታ፣ ቴቤስ፣ ቆሮንቶስ ወዘተ በደቡባዊና በመካከለኛው ግሪክ እና በኤጂያን ደሴቶች ይገኙ ነበር። እነዚህ ፖሌይሶች ብዙ ጊዜ ዲሞክራሲያዊ፣ ኦሊጋርክያዊ ወይም ድብልቅ መንግሥታዊ ሥርዓቶች ነበሯቸው፤ መቄዶንያ ግን ጠንካራ ንጉሣዊ ሥርወ-መንግሥት (አርጌያዶች) ያላት ማዕከላዊ ንጉሣዊ መንግሥት ነበረች። ሆኖም ሁሉም ሄለኒስቶች ነበሩ፥ ሮምም በታሪክ ውስጥ በገባች ጊዜ ሄለኒስቶቹን ግሪኮች ብላ ሰየመቻቸው። ክሊዮፓትራ የጴጥሎማይስ ሥርወ-መንግሥት የመጨረሻዋ ገዥ ነበረች፤ እርስዋም ከመቄዶንያ፣ ወይም ከሰሜናዊ ግሪክ አካባቢ የመጡትን የግሪኮች የሰሜኑ መንግሥት ንጉሣዊ ወገን ትወክል ነበር።

## King of the South

ንጉሥ ደቡብ

Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.

ክሊዮፓትራ ከአሌክሳንደር መንግሥት በአራት በተከፈለ ጊዜ በጶሎሜዎስ ፩ የተጀመረው የጶሎሜያውያን መንግሥት የመጨረሻዋ ገዥ ነበረች። በአክቲየም ጦርነት የጶሎሜያውያን መንግሥት፣ ማለትም በቀጥታ የደቡብ ንጉሥ፣ ፍጻሜውን ደረሰ። ቀጣዩ የደቡብ ንጉሥ መንፈሳዊት ግብፅ ይሆናል፣ እርሷም በፈረንሳይ አብዮት ታሪክ ውስጥ በአምላክ-የለሽ ፈረንሳይ ተወክላለች።

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> እና ሬሳቸው መንፈሳዊ በሆነ አጠራር ሶዶምና ግብፅ ተብላ በምትጠራው በታላቂቱ ከተማ አደባባይ ላይ ይተኛል፤ በዚያም ደግሞ ጌታችን ተሰቅሎ ነበር። ራእይ 11፥8።

Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.

እውነተኛው ግብፅ ከእስክንድር መንግሥት መከፋፈል ጋር በተያያዘ እውነተኛው የደቡብ ንጉሥ ነበር፤ ነገር ግን መንፈሳዊቱ ግብፅ እንደ ደቡብ ንጉሥ የምትወከለው በግብፅ ትንቢታዊ ባሕርያት ነው እንጂ በቃል በተገለጸ አቅጣጫ አይደለም።

## South and West

ደቡብና ምዕራብ

Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.

ክሊዮፓትራ የመንግሥቱ የመጨረሻዋ ፕቶለማዊት ገዥ ስለነበረች፣ በትንቢታዊ መልኩ የግሪክ (ምዕራብ) እና የግብፅ (ደቡብ) ሁለት እጥፍ ኃይል ነበረች፤ ሲሆን ቀጣዩ፣ ከዚያም መንፈሳዊው የደቡብ ንጉሥ ፈረንሳይ ይሆናል፣ እርስዋም በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ እንደ ግብፅና ሰዶም የተወከለች ሁለት እጥፍ ኃይል ናት። የሰዶም ስነ-ምግባራዊ ዝሙት ከምዕራቡ ክሊዮፓትራ ስነ-ምግባራዊ ዝሙት ጋር ይጣጣማል፣ የደቡቡም ክሊዮፓትራ ከግብፅ እግዚአብሔር-አልባነት ጋር ትስማማለች። የመጨረሻው ቀጥተኛ የደቡብ ንጉሥ ሁለት እጥፍ ባሕርይ ከመጀመሪያው መንፈሳዊ የደቡብ ንጉሥ ጋር ተስማማ።

The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”

የአክቲየም ጦርነት የአንቶኒ የሮም ዘንዶና የክሊዮፓትራ የደቡብና የምዕራብ ዘንዶ ያደረጉት ያልተቀደሰ ትብብር ነበር። አንቶኒና ክሊዮፓትራ አንዲት ቤተ ክርስቲያንና አንድ መንግሥት ይወክላሉ፤ ስለዚህ አክቲየም በሮም አውግስጦስ መሸነፉ፣ ሮም የአውሬውን ምስል የሚያመለክት ያልተቀደሰ ሁለት ዓይነት ኅብረት ላይ ድል እንደምታገኝ ያመለክታል። ከዚያ ሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት በኋላ፣ የዳንኤል 11፥24 ፍጻሜ ሆኖ፣ ቆስጠንጢኖስ ሮምን ወደ ምሥራቅና ምዕራብ ከፈለ፤ የሮምን ሴት በምዕራብ ተው፣ የሮምንም ወንድ ወደ ምሥራቅ አንቀሳቀሰ። በአክቲየም ጦርነት፣ ከሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት “ዘመን” በኋላ፣ የደቡብና የምዕራብ ድል መንሳት በምሳሌነት የምሥራቅና የምዕራብን መከፋፈል አመለከተ። በአስቀድሞ ግንኙነት አንቶኒ የምሥራቃዊቱን ሮም ተቀብሎ ነበር፣ አውግስጦስም ምዕራብን ተቀብሎ ነበር፤ ስለዚህ አክቲየም ምሥራቅንና ምዕራብን አንድ ላይ አመጣ፣ ነገር ግን ለ“ዘመን” ብቻ።

## 31 BC and 330

31 ዓ.ዓ. እና 330

Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.

ኢየሱስ ሁልጊዜ ፍጻሜውን በመጀመሪያው ያመለክታል፤ ስለዚህ በ31 ከክርስቶስ ልደት በፊት የአክቲየም ድል በ330 የነበረውን መንግሥቱ ወደ ምሥራቅና ወደ ምዕራብ መከፈል ይወክላል። በ31 ከክርስቶስ ልደት በፊት የነበረው አክቲየም በ330 የተፈጸመውን የ360 ዓመታት መጨረሻ ያለው ኦሜጋ አልፋ ነበር። 31 ከክርስቶስ ልደት በፊትም ሆነ 330 ሁለቱም በዳንኤል 11 ቁጥር 16 እና 41 የተወከለውን በቅርቡ የሚመጣውን የእሁድ ሕግ ይወክላሉ።

## Another Symbol

ሌላ ምልክት

Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.

ከደቡብና ከምዕራብ ካለችው ክሊዮፓትራ ጋር የተባበረው የሮማው አንቶኒ በአውሬው ምስል ሁለት እጥፍ ኅብረታቸው ውስጥ ያለ ሶስት እጥፍ ትብብርን ይወክላል። መስቀሉም ከእሑድ ሕግ ጋር ይተባበራል፣ ስለዚህም ከአክቲየምና ከ330 ጋር ደግሞ ይገናኛል። በመስቀሉ ላይ አይሁድ (የተበላሸች ቤተ ክርስቲያን) ክርስቶስን ለመግደል ከሮማ (መንግሥት) ጋር በመተባበራቸው የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት ሁለት እጥፍ ኅብረት ተወክሏል። በመስቀሉ ላይ በነበረው ኅብረት ውስጥ ሦስተኛው ወገን “የአባት ልጅ” ማለት በሚሆነው ስሙ የሚታወቀው ሐሰተኛ ክርስቶስ በሆነው በባርአባስ ተወክሏል። ባርአባስ ከክርስቶስ እንደ እውነተኛው ነቢይ ጋር ሲነጻጸር በምልክታዊ መልኩ ሐሰተኛ ነቢይ ነው። ሮማ አንቶኒ ነበረች፣ ከደቡብና ከምዕራብ ያለችው ክሊዮፓትራ ደግሞ አይሁድንና ባርአባስን ትወክል ነበር።

The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.

መስቀሉ ደግሞ በቀርሜሎስ ተራራ ላይ ከኤልያስ ጋር ይዛመዳል፤ በዚያ ምርጫው እውነተኛ ወይም ሐሰተኛ ነቢይ ማን እንደሆነ ላይ ነበር። በዚያን ጊዜ ሐሰተኛው ነቢይ ሁለት እጥፍ ምልክት ነበረው፤ እነርሱም የበኣል ነቢያትና የጫካው ካህናት ነበሩ። በኣል ወንድ አምላክ ነው፤ የጫካውም ካህናት ሴት አምላክ የሆነችውን አስታሮትን ይወክሉ ነበር። በመስቀሉ ዘንድ የነበሩት አይሁድ ሴቷ አምላክ አስታሮት ነበሩ፤ የሕማማት ሰው ሐሰተኛ ተካይ የሆነው በርባን ደግሞ ወንዱ አምላክ በኣል ነበር።

Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.

ክሊዮፓትራ የደቡብ ንግሥትም እንዲሁም የምዕራብ ንግሥትም ነበረች። አንቶኒ የሮማ ምስል ነበር፥ ዩሊየስ የተገደለበትን ግድያ ለመበቀል በመሐላ የተቋቋመው የሦስት ክፍል ትሪዩምቪራት አካል ነበር። ዩሊየስ በሃያ ሦስት ቍስሎች መሞቱ በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ ፍጻሜ መሠረት በ1798 የደረሰውን የጵጵስናውን አስከፊ ቍስል ይወክላል። አውጉስቲን በአክቲየም ያ አስከፊ ቍስል መፈወሱን ይወክላል። ቍስሉ የሚፈወሰው አንቶኒና ክሊዮፓትራ ሲሞቱ ነው። አንቶኒና ክሊዮፓትራ በአሜሪካ አንድ የሆነውን የአውሬውን ምስል ይወክላሉ፤ እርሱም ከምድር አውሬውና ከሁለቱ ቀንዶቹ የተዋቀረ ሦስት ክፍል ትንቢታዊ አካል ነው። አንቶኒ ከእነዚህ አንዱ ክፍል ሲሆን ክሊዮፓትራ ደግሞ ሁለቱን ሌሎች ክፍሎች ትወክላለች። የአንቶኒ ሮማ ቢሆን ወይም የክሊዮፓትራ ግብፅና ግሪክ ቢሆን፥ በእሑድ ሕግ ጊዜ ከመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት በሚያበቃበት ጊዜ አብረው ይሞታሉ። በትንቢታዊ መልኩ ክሊዮፓትራ ከአንቶኒ ጋር በተያያዘ የቤተ ክርስቲያን ሥልትና የመንግሥት ሥልት ቅልቅል ናት፤ በዚህም የቤተ ክርስቲያን ሥልት የመንግሥት ሥልትን በማታለል ትቆጣጠራለች።

## The Second Death Typified

ሁለተኛው ሞት እንደ አርአያ የቀረበ

At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.

በሌላ ትንቢታዊ ደረጃ፣ ክሌዎፓትራ ከጁሊየስ ቄሳርና ከማርክ አንቶኒ ጋር ያላት ግንኙነት፣ የክሌዎፓትራ የቤተ ክርስቲያን ሥርዓተ-ጥበብ ከሮማውያን ግዛት የመንግሥት አስተዳደር ጥበብ ጋር በግንኙነት የሚገኝባቸውን ሁለት ጊዜያት ይወክላል። እርስዋ በመጀመሪያዋ ምሳሌያዊ ሞት በ1798፣ የዳንኤል አስራ አንድ ቁጥር አርባ ፍጻሜ ሆኖ፣ በጁሊየስ ተተወች፤ ከዚያም በዳንኤል አስራ አንድ ቁጥር አርባ አምስት ፍጻሜ በአክቲየም ረዳት የሌለው መጨረሻዋን ትደርሳለች። ቁጥር አርባ ሊፈወስ ያለው የመጀመሪያዋ ገዳይ ቍስል አልፋ ሲሆን፣ የቁጥር አርባ አምስት ኦሜጋ ደግሞ ሁለተኛዋንና የመጨረሻዋን ሞት የምትቀበልበት ስፍራ ነው።

As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.

እንደ በቁጥር አስራ ስድስት እስከ ሀያ ሁለት የተጠቀሱት አራቱ የሮማ ኃይሎች ሁሉ እንዲሁ፣ ክሊዮፓትራም እንደ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምልክት በአውድ መሠረት ከአንድ በላይ ትርጉም አላት። ንጉሣዊ ድጋፍ በተወገደበት ጊዜ ጁሊየስ በ1798 ተዋትኋት፣ ከዚያም ገዳይ ቁስልዋ በእሑድ ሕግ ጊዜ ይፈወሳል፤ ነገር ግን የራእይ አሥራ ሰባት አሥሩ ነገሥታት በመጨረሻ በእሳት ያጠፏታል፣ ሁለተኛዋንና የመጨረሻዋን ሞት በምትገናኝበት ጊዜ።

Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.

ክሊዮፓትራ በፈርዖን ግብፅ አምላክ-አልባነትና በግሪክ ሃይማኖታዊ ፍልስፍና የተወከለውን ድርብ ባህርይ የምትወክል ምልክት ናት። የእርሷ ድርብ ባህርይ የግብፅን መንግሥታዊ ተንኮል እና የግሪክን ቤተ ክርስቲያናዊ ተንኮል ይወክላል። የግሪክ ሃይማኖታዊ ፍልስፍና በግሪክ አምላክት አቴና ተወክሏል፤ እርስዋም ፓርተኖን ተብሎ በሚጠራው ቤተ መቅደስዋ ውስጥ በሐውልት መልክ ተቀምጣ ነበር። አቴና የጥበብ ምልክት ናት፤ እንዲሁም እንደ ሴት ሆና ከመለኮታዊ ትምህርት በተቃራኒ የሰው ትምህርት ሃይማኖትን ትወክላለች።

The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.

የዩናይትድ ስቴትስ ሁለቱ ቀንዶች ሪፐብሊካኒዝምና ፕሮቴስታንቲዝም ናቸው፤ እነዚህም በፈረንሳይ በግብፅና በሶዶም ተመስለው ተገልጠው ነበር። ግብፅ የመንግሥት ጥበብ ናት፣ ሶዶም ደግሞ የቤተ ክርስቲያን ጥበብ ናት፤ ስለዚህ ሪፐብሊካኒዝም ከግብፅ ጋር ይስማማል፣ ፕሮቴስታንቲዝምም ከሶዶም ጋር። ሪፐብሊካኒዝም ግብፅ ነው፣ ፕሮቴስታንቲዝምም ሶዶምና ግሪክ ነው። የሰው ትምህርት ምልክት የግሪክ አማልክት አቴና ናት፤ ቤተ መቅደሷም ፓርቴኖን ነበር፣ የዘመናችን ተመሳሳይ ሕንፃውም በናሽቪል፣ ቴነሲ ያለው የፓርቴኖን ቤተ መቅደስ ነው። በዩናይትድ ስቴትስ በእሁድ ሕግ ጊዜ ከሪፐብሊካን ቀንድ ጋር የምትተባበር የተበላሸች ቤተ ክርስቲያን ምልክቷ እንደ ክሊዮፓትራ፣ አሽታሮት፣ ሰሎሜ እና ሶዶም ተወክላለች።

Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.

ክሊዮፓጥራ የፈርዖንን አምላክ አልባነት እና የግሪኮችን ሃይማኖት ታመለክታለች። ከአምላክ አልባነት ፍልስፍና ጋር የሚጓዝ ሃይማኖት የግሪክ ትምህርት አምልኮ ነው። ኢየሱስ ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ያብራራል፤ በአትክልቱም ውስጥ እንዳይበሉት የተከለከለው ዛፍ የመልካምና የክፉ ዕውቀት ዛፍ ነበር፤ ይህም እህት ዋይት “higher education” ብላ የምትጠራውን የግሪክ ፍልስፍና ሃይማኖት እንደ ምሳሌ ያመለክታል። ይህም በክርስቶስና በሰይጣን መካከል ባለው ታላቅ ተጋድሎ ውስጥ የእውነተኛ ትምህርት የተበላሸና የሐሰት ተተካ መሆኑን እንደ ክሊዮፓጥራ የግሪክ የጥበብ ሃይማኖት ይለይታልና ያጎላል።

Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.

ናሽቪል፣ ቴነሲ “የደቡብ አቴና” ተብሎ ይጠራል፤ ክሊዮፓትራም የደቡብ የመጨረሻዋ ትክክለኛ ንግሥት ነበረች። የደቡብ የመጨረሻዋ ንግሥት ቀጣዩንና የመጀመሪያውን መንፈሳዊ የደቡብ ንጉሥ አመለከተች፤ ይህም በአምላክ የማያምን ፈረንሳይ ተፈጸመ። አምላክ የማያምን ፈረንሳይ፣ በናሽቪል፣ ቴነሲ “የደቡብ አቴና” ውስጥ ለአቴና አማልክት የተሠራው የፓርተኖን ቤተ መቅደስ በምልክታዊ ሁኔታ የተወከለበትን አሜሪካን ትወክላለች። ቤተ መቅደሱ በናሽቪል 2500 West End ላይ ይገኛል። ቁጥር ሃያ አምስት የማቴዎስ ሃያ አምስት ሦስቱ ምሳሌዎች የተዘጋውን ደጅ ይወክላል። ክሊዮፓትራ፣ የ“ደቡብ” እና የ“ምዕራብ” ንግሥት እንደሆነች፣ በደቡብ አቴና ወደ “ፍጻሜ”ዋ ትመጣለች።

With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.

ከአክቲየም፣ ክሌዎፓትራ፣ አውግስጦስና አንቶኒዮስ ጋር የተያዙ እነዚህን ጉዳዮች ካሰብን በኋላ፣ ወደ ዳንኤል አሥራ አንድ ከቁጥር ሀያ አራት እስከ ቁጥር ሠላሳ እንመለሳለን። ምናልባት፣ የክፍሉ እጅግ ያልተገለጸው ክፍል፣ በአንድ ማዕድ ላይ ሐሰት በሚናገሩበት ጊዜ የሚለው ነው።

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> የእነዚህም ሁለቱ ነገሥታት ልብ ክፉ ለማድረግ ይሆናል፥ በአንድም ማዕድ ላይ ሐሰት ይናገራሉ፤ ነገር ግን አይሳካም፥ ምክንያቱም ፍጻሜው ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ዳንኤል 11፥27።

The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.

በዚያ ቁጥር የተመደበው ጊዜ 330 ነው፤ እርሱም የሃያ አራተኛው ቁጥር “ጊዜ” መጨረሻ ነው። የተመደበው ጊዜ ለአሜሪካ የእሁድ ሕግን ይወክላል፣ እንዲሁም ለዓለም የሰው ልጆች የምህረት ጊዜ መዘጋትን ይወክላል። ከእሁድ ሕጉ በፊት ልባቸው ክፋት ለማድረግ የሆኑት ሁለቱ ነገሥታት በአንድ ማዕድ ላይ እርስ በርሳቸው ሐሰት ይናገራሉ። በዳንኤል አሥራ አንድ ምዕራፍ ቁጥር አሥራ ስድስትና አርባ አንድ ያለው የእሁድ ሕግ ከመምጣቱ በፊት ሁለት ነገሥታት በአንድ ማዕድ ላይ ሐሰት ይናገራሉ፣ ነገር ግን ሐሰታቸው አይሰምርም። እርስ በርሳቸው ሐሰት የሚናገሩት ሁለቱ ነገሥታት እነማን ናቸው? ያንን ሐሳብ ከመመለሳችን በፊት፣ በዚህ ተከታታይ መልእክት ውስጥ ከዚህ በፊት ያነሳናቸውን አንዳንድ ምልክታዊ አብራሪያዎች ልአስታውሳችሁ።

The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.

እነዚህ አራቱ የሮማ ገዢዎች በሚመለከቱበት አውድ መሠረት የተለያዩ ትንቢታዊ ምልክቶችን ይወክላሉ። ምንም እንኳ የሮማ ገዢዎች ቢሆኑም፣ እንደ ምልክት በመሠረታዊነት ከሴሌውሲድ ግዛት ወደ ሮማውያን ግዛት በሚሸጋገርበት ወቅት ያለውን የጥንቷ ይሁዳ ትንቢታዊ ታሪክ ይወክላሉ።

Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.

ፖምፔይ ጄኔራል ነበር፥ ቀጣዮቹም ሶስት የሮማ ገዥዎች ሁሉ ቄሳሮች ነበሩ። ዩሊየስ ከአውግስጦስ ጋር በተያያዘ ከሁለቱ ትራይአምቪሬቶች ጋር ሁለት ሶስት-እጥፍ ሕብረቶችን ይወክላል፤ የመጀመሪያው ያልተፈቀደ ነበር፥ ሁለተኛው ግን የተፈቀደ ነበር። እነዚህ አራቱ ገዥዎች ሁሉ በተወሰኑ ዐውዶች የእሁድ ሕግን ይወክላሉ። ፖምፔይ የክብርቱን ምድር ድል አደረገ፤ ዩሊየስም፥ በሃያ ሦስት የመውጊያ ቍስሎች የተመሰለ፥ የመጀመሪያው መልአክ ነው፥ ምክንያቱም እርሱ የመጀመሪያው ቄሳር ነውና፤ እርሱም ሦስተኛውን መልአክ ይመስላል፥ እርሱም ጢቤርያስ ነበር። ጢቤርያስ በመስቀሉ ጊዜ፥ እርሱም የእሁድ ሕግ ሲሆን፥ በሃያ ሦስት ደግሞ ይወከላል፥ ምክንያቱም ሃያ ሦስት አቶንመንትን ይወክላልና፤ መስቀሉም ክርስቶስ አምላካዊነቱን ከሰብአዊነታችን ጋር በማዋሐድ በሚያከናውነው ሥራ እጅግ አስፈላጊ ክፍል ነው። ስለዚህ ዩሊየስና ጢቤርያስ በሃያ ሦስት የተወከሉ የመጀመሪያውና የሦስተኛው መልእክት ናቸው።

Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.

ጁሊየስ በሆሊውድ ታሪካዊ ተረቶች ውስጥ ብዙ ጊዜ እንደሚቀርበው የፍቅር ተምሳሌት ሰው አልነበረም፤ እርሱ ሥልጣንን ለመጨበጥ የተቃጠለ ጨካኝ ሰው ነበር። ቲቤሪያስ ከጁሊየስ የባሰ ነበር፥ ክፋቱም እንኳ በቁጥሩ ውስጥ ተጠቅሶአል፤ ምክንያቱም የዕብራይስጥ ፊደላት የመጨረሻው ፊደል ሀያ ሁለት ሲሆን የመጀመሪያው ፊደል አንድ ነው። አልፋ ከኦሜጋ ያነሰ ነው፤ የቲቤሪያስም ክፋት የሚገኘው በቁጥር ሀያ ሁለት ነው፣ ይህም የዕብራይስጥ ፊደላት የመጨረሻው ፊደል ነው፤ እናም በጁሊየስና በቲቤሪያስ የተወከሉት ሁለቱ ክፉ ሰዎች መካከል አውግስጦስ ነበረ። አውግስጦስ የሮምን ኃይልና ክብር ከፍተኛ ግርማ ይወክላል። ከመጀመሪያውና ከሦስተኛው መልእክት ተቃራኒ እንደሆነ በአሥራ ሦስት ፊደል ተወክሎአል፥ ይህም የዓመፅ ምልክት ነው። አውግስጦስ መንግሥቱን ያጸናው የአንቶኒና የክሊዮፓጥራን ዓመፅ፣ በሮም ታሪክ ከሁሉ የታወቀውን ዓመፅ፣ በማሸነፍ ነበር።

Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.

አውግስጦስ ሦስተኛውን እንቅፋት ድል ያደረገው የሮማ ኃይል ነው፤ በዚህም ሲያደርግ የእሑድ ሕግን ወከለ፣ እንዲሁም በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት የዓመፅ ምዕራፍ ውስጥ ባሉት አርባ ሁለት ምሳሌያዊ ወራት የሚነግሠውን የሮማ ኃይል ይወክላል። ከእሑድ ሕግ በፊት ሲቀመጥ ፖምፔ ሁለቱንም 1798 እና 1989 ይሆናል፤ ይህም ፖምፔን ከክ.ዓ.በ. 219 እስከ 217 ድረስ የነበረውን አራተኛውን የሶርያ ጦርነት የሚያበቃው የአንቲዮክስ ማግኑስ ምልክት ያደርገዋል፤ ይህም የምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አሥር ፍጻሜ ነው። ከዚያም ጁሊየስ ቄሣር ከቁጥሮች አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ጋር እንዲሁም ከድንበር ጦርነት፣ ማለትም በክ.ዓ.በ. 217 ከተካሄደው የራፊያ ጦርነት ጋር ይዛመዳል። በዚያ ጁሊየስ ደግሞ አንቲዮክስ ማግኑስ ነው፤ እንዲሁም አውግስጦስ ቄሣር በቁጥር አሥራ አምስት የፓኒየም ጦርነት ውስጥ ደግሞ አንቲዮክስ ማግኑስ ነው። ከዚያም በቁጥር አሥራ ስድስት ቲቤሪያስ የእሑድ ሕግ ነው፤ ነገር ግን በዚያ አንቲዮክስ ማግኑስ አይደለም፣ ምክንያቱም በዚያ ፖምፔ ነው፤ ምክንያቱም ኢየሱስ መጨረሻውን ሁልጊዜ በመጀመሪያው ይገልጣልና። ቁጥሩ የሰሉሲድ ግዛት ፍጻሜን ያመለክታል፤ ይህም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ስድስተኛው መንግሥት እንደሆነችው የዩናይትድ ስቴትስ ፍጻሜ ምሳሌ ነው።

There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.

ከሮማውያን አራቱ ገዥዎች ጋር ሊደረጉ የሚገቡ ተጨማሪ ማስተካከያዎች አሉ፤ እናም ያ መስመር የቁጥር አርባውን ድብቅ ታሪክ ይወክላል። የቁጥር ሃያ ሦስት የመቃብያን መስመር ደግሞ የቁጥር አርባውን ድብቅ ታሪክ ያብራራል። ከዚያም በቁጥሮች ሃያ አራት ውስጥ፣ የአረማዊት ኢምፔሪያል ሮም ታሪክ በአንድ ዘመን—ሦስት መቶ ስልሳ ዓመታት—ይወከላል። ከቁጥር ሃያ አራት እስከ ቁጥር ሠላሳ ድረስ የተወከለው የሮማ ታሪክ መስመር ደግሞ የቁጥር አርባው ድብቅ ታሪክ ምሳሌ ነው። ርዕሰ ጉዳዩ ከአረማዊት ሮም ወደ ጳጳሳዊት ሮም ስለሚለወጥ፣ በቁጥር ሠላሳ አንድ ያበቃል። አረማዊት ሮም አሁንም በዚያ ቁጥር ውስጥ አለች፣ ነገር ግን በዚያ እንደ መጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አራተኛው መንግሥት ሳይሆን፣ በ538 ጳጳሳዊ ሥልጣንን በዙፋን ላይ ያኖረው የፖለቲካ ኃይል ሆና ትወከላለች። በ538 ጳጳሳዊ ሥርዓቱ የእሑድ ሕግ አወጣ፤ ስለዚህ ቁጥር ሠላሳ አንድ ከቁጥር አሥራ ስድስትና ከቁጥር አርባ አንድ ጋር እየተጣጣመ ነው። ቁጥር ሃያ አራት የአክቲየምን ጦርነት እና ከዚያ መስመር ጋር የተያያዘውን ታሪክ አስተዋወቀ።

Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.

ቁጥር ሀያ አራት አረማዊት ሮም ለሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት ከፍ ብላ መግዛት መጀመርዋን ያመለክታል፤ ከዚያም በቁጥር ሠላሳ አንድ ጳጳሳዊት ሮም ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ከፍ ብላ መግዛት መጀመርዋን ያሳያል። የመስመሩ መጀመሪያና መጨረሻ የክርስቶስን ፊርማ፣ አልፋና ኦሜጋን ይሸከማሉ። በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የማርክ አንቶኒ፣ የክሊዮፓትራ እና የአውግስጦስ ቄሳር ታሪክ አለ። በቁጥር ስድስት አሥር አረማዊት ሮም በ65 ዓ.ዓ. የሴሉኪድ ኢምፓየርን፣ ከዚያም በ63 ዓ.ዓ. ይሁዳን አሸነፈች። በ31 ዓ.ዓ. የአክቲየም ሦስተኛው እንቅፋት፣ በ65 ዓ.ዓ. በሴሉኪዶች የተመሰሉት የመጀመሪያዎቹ እንቅፋቶች እንደሚያሳዩት የግብፅ መንግሥት ፍጻሜ መሆኑን ገለጠ። እንደገናም የመጀመሪያውንና የመጨረሻውን ፊርማ እናገኛለን። 65 ዓ.ዓ. ከሦስቱ እንቅፋቶች የመጀመሪያው ነበር፣ እርሱም የሰሜን ንጉሥ መሸነፉን ይወክል ነበር፤ 31 ዓ.ዓ. ደግሞ ከሦስቱ እንቅፋቶች ሦስተኛው ነበር፣ እርሱም የደቡብ ንጉሥ መሸነፉን ይወክል ነበር። ይሁዳ ግን፣ ከሦስቱ እንቅፋቶች መካከለኛው እንቅፋት እንደ ሆነች፣ ፖምፔይ በ63 ዓ.ዓ. በደረሰ ጊዜ በኢየሩሳሌም ቅጥሮች ውስጥ የእርስ በርስ ጦርነት እየተካሄደባት ነበር። ሁለተኛው እንቅፋት የዓመፅ ምልክት ነው።

In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.

በ538 ዓ.ም.፣ ለጳጳሳዊት ሮም ሦስተኛው እንቅፋት ከሮም ከተማ ተወገደ። ያ እንቅፋት ጎቶች ነበሩ፤ በዚያም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አምስተኛው መንግሥት ተጀመረ፤ አራተኛው መንግሥት በተወደደበት ስፍራ እንዲሁ በትክክል። እናም አራተኛው መንግሥት በሦስተኛው እንቅፋቱ እንደ ተጀመረ፣ በሴሉሲድ መንግሥት የመጀመሪያው እንቅፋት እንደ አምሳያ አስቀድሞ እንደ ታየው፣ የግብፅ መንግሥት ተሸነፈ። ይህም በቁጥር ሀያ አራት እስከ ቁጥር ሰላሳ ድረስ የሚገኘው የትንቢት ምስክርነት፣ በቁጥር አርባ ውስጥ ባለው ስውር ታሪክ ውስጥ ደግሞ ሊገኝ የሚገባ መስመር እንደሚወክል ያሳያል። በዚህ ምክንያት፣ በማርክ አንቶኒ፣ በክሊዮፓትራ፣ በጁሊየስ ቄሳር፣ በፖምፔይ እና በአውግስጦስ ቄሳር የሚወከሉትን ልዩ ልዩ የትንቢት ግንኙነቶች መመልከት አስፈላጊ ነው።

So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?

እንግዲህ የቁጥር ሀያ አራት እስከ ሠላሳ ያለው ክፍል፣ በአንድ ጠረጴዛ ላይ ውሸት ሲናገሩ፣ ከሁሉ ይበልጥ ግልጽ ያልሆነው ክፍል ነውን?

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> የእነዚህም ሁለት ነገሥታት ልብ ክፉ ለማድረግ ይሆናል፥ በአንድም ገበታ ላይ ሐሰትን ይናገራሉ፤ ነገር ግን አይሳካላቸውም፥ ምክንያቱም ፍጻሜው ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ዳንኤል 11፥27።

Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.

ኡርያህ ስሚዝ እነዚህን ሁለት ነገሥታት ማርክ አንቶኒና አውግስጦስ ቄሳር መሆናቸውን ይገልጻል።

> “Verse twenty-seven quoted

> „ከሃያ ሰባተኛው ቁጥር የተጠቀሰ“

> “Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

> “አንቶኒና ቄሳር ቀድሞ በቃል ኪዳን ነበሩ። ሆኖም በወዳጅነት ሽፋን ስር ሁለቱም የዓለም ሁሉ ግዛት ለመግዛት እየተመኙና እየተንኮሉ ነበር። ለእርስ በርሳቸው ያሳዩት የአክብሮትና የወዳጅነት መግለጫ የግብዞች ንግግር ነበር። በአንድ ገበታ ላይ ሐሰት ይናገሩ ነበር። የአንቶኒ ሚስትና የቄሳር እህት የነበረችው ኦክታቪያ፣ አንቶኒ በፈታት ጊዜ፣ ሮማ ሕዝብ ፊት እርሱን ለማግባት የተስማማችው በቄሳርና በአንቶኒ መካከል የኅብረት መያዣ ይሆናል ብላ በተኖራት ተስፋ ብቻ መሆኑን አስታወቀች። ነገር ግን ያ ምክር አልተሳካም። መለያየቱ መጣ፤ ከዚያም በተነሣው ግጭት ቄሳር ፈጽሞ ድል አደረገ።” ዩራያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 276.

When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.

ኦክታቪያ ከአንቶኒ ጋር ያላት ጋብቻ እንደ ኅብረት መያዣ መሆኑን ሲለይ እርሱ በምዕራፍ አሥራ አንድ ከዚያ በፊት በሄለናዊው ዘመን በበረኒቄ ከሴሉኪያዊው ንጉሥ አንጾክዮስ ፪ ቴኦስ ጋር በ252 ከክርስቶስ በፊት አካባቢ በተፈጸመው ጋብቻ አስቀድሞ የተመሰለውን የጋብቻ ኅብረት ይለይ ነበር። በረኒቄ የጶሎሜዎስ ፪ ፊላዴልፉስ ልጅ ነበረች። ኦክታቪያና በረኒቄ ዲፕሎማሲያዊ ጋብቻዎችን ወይም በትንቢታዊ አቀራረብ ሲታይ ስምምነቶችን ይወክላሉ። ከቁጥር አምስት እስከ አሥር ድረስ በደቡባዊውና በሰሜናዊው መንግሥታት መካከል የነበረውን የዲፕሎማሲያዊ ጋብቻ ታሪክ ይለያሉ፤ ማርክ አንቶኒና ኦክታቪያን፣ ከኋላ አውግስጦስ ቄሳር ተብሎ የታወቀው፣ ጋብቻውን ባደራጁ ጊዜም መንግሥቱን ደግሞ ወደ ምሥራቅና ምዕራብ ከፈሉት።

The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).

የብሩንዲሲየም ስምምነት (40 ዓ.ዓ.በ.) ማርክ አንቶኒ እና ኦክታቪያን (ከኋላ አውግስጦስ) በሁለተኛው ትሪዩምቪሬት ውስጥ ከቅርብ የእርስ በርስ ጦርነት በኋላ የተነሱትን ውጥረቶች ለመፍታት ያደረጉት በድርድር የተደረሰ ስምምነት ነበር። ይህም የሮማ ግዛቶችን በመከፋፈል (አንቶኒ ምሥራቅን፣ ኦክታቪያን ምዕራብን) የተካተተ ሲሆን፣ በአንቶኒ ከኦክታቪያ (የኦክታቪያን እህት) ጋር በፈጸመው ጋብቻ ማኅተም ተደርጎበታል። በ39 ዓ.ዓ.በ. የመጀመሪያው የአምስት ዓመት የትሪዩምቪሬቱ ዘመን በተፈጸመ ጊዜ፣ አንቶኒ ከ300 በላይ መርከቦችን ይዞ ወደ ኢጣልያ በመርከብ መጣ፤ መጀመሪያ ግን በብሩንዲሲየም ለማረፍ ፈቃድ ተከልክሎት ነበር፣ ስለዚህም በመጨረሻ በታረንቱም አረፉ። የአንቶኒ ሠራዊት ከኦክታቪያን ሠራዊት ጋር ለመዋጋት ፈቃደኛ ባለመሆኑ፣ እንዲሁም የኦክታቪያን ሠራዊት ደግሞ ከአንቶኒ ሠራዊት ጋር ለመዋጋት ፈቃደኛ ባለመሆኑ የተነሣ የረዘመ ሽምግልና ከተደረገ በኋላ ኦክታቪያን በዚያ አገኘው። ኦክታቪያም አንቶኒን በሴክስቱስ ፖምፔይ ላይ ኦክታቪያንን እንዲደግፍ በማሳመን ቁልፍ የሽምግልና ሚና ተጫውታለች። ትሪዩምቪሬቱንም ለሌላ አምስት ዓመታት (እስከ 32 ዓ.ዓ.በ.) አድሰውታል፤ በዚህም አንቶኒ ለኦክታቪያን 120 መርከቦችን ሲሰጥ፣ በምትኩ ቃል የተገባለትን ወታደሮች ሊያገኝ ነበር (እነዚህን ግን ኦክታቪያን ከዚያ በኋላ አልሰጠም)።

In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.

በክርስቶስ ልደት በፊት 32 ዓ.ም. መካከል በእነዚህ ሁለት ተቃራኒዎች መካከል ግልጽ መፍታት ተፈጠረ። ግንኙነታቸው በፕሮፓጋንዳ፣ በአንቶኒዮስ የምሥራቅ ትኩረት (ከክሊዮፓትራ ጋር) እና በኦክታቪያኖስ በምዕራብ ያደረገው ማጠናከር ምክንያት ተበላሸ። ኦክታቪያኖስ ከአክቲየም በፊት አንቶኒዮስ ያቀረባቸውን የኋለኛ ጊዜ የስብሰባ ሐሳቦች አልተቀበለም።

In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.

በሰሜን ንጉሥ (አንቲዮኮስ) እና በደቡብ ንጉሥ (ጶሌሜዎስ) መካከል በተደረገው የዲፕሎማሲ ጋብቻ ሙሽራዪቱን ያቀረበው የደቡብ ንጉሥ ነበር፤ በአንቶኒዎስ (ምሥራቅ) እና ኦክታቪያን (ምዕራብ) የዲፕሎማሲ ጋብቻ ውስጥ ደግሞ ሙሽራዪቱ በምዕራብ ተቀርባ ነበር። ሁለቱም የዲፕሎማሲ ጋብቻዎች አልተሳኩም፤ ሴት ልጅዋን ወይም እህቱን ያቀረበውም ወገን በመጨረሻ ቃል ኪዳኑን በጣሰው ኃይል ላይ ድል ተቀዳጅ ሆነ።

## The Testimony of Three

የሦስቱ ምስክርነት

At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.

በሴሌውቃውያን መንግሥት መጨረሻ ላይ በአንድ ማዕድ ላይ ሐሰት የተነገረበት ሦስተኛ ስምምነት ነበረ። ይህም በአምስተኛው የሶርያ ጦርነት (202–195 ዓ.ዓ.) ሁኔታ ውስጥ የተከሰተ ሲሆን፣ አንቲዮኮስ ሳልሳዊ ማግኑስ በ204 ዓ.ዓ. ከጶለሜዎስ አራተኛ ፊሎፓቶር ሞት በኋላ የጶለሜዎስ መንግሥት የደካመውን ሁኔታ ተጠቅሞበታል። ጶለሜዎስ አምስተኛ ኤፒፋኔስ (ጶለሜዎስ አምስተኛ) በሕፃንነቱ (ዕድሜው ወደ 5–6 ዓመት ገደማ ሲሆን) ዙፋኑን ወረሰ፤ ይህም ግብፅን በሞግዚቶች እጅ ሥር ትቶ፣ ለውስጣዊ ትርምስ፣ ለአገር በቀል አመፆች፣ እና ለውጭ ስጋቶች የተጋለጠች አደረጋት።

Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).

አንጾክዮስ ማግኑስ ከዚህ በፊት እንደ ፓኒየም ጦርነት (200 ዓ.ዓ.) ያሉ ድሎችን ተከትሎ በኮይሌ-ሶርያ፣ በፍልስጤም፣ እና በእስያ ትንሽ ውስጥ ያሉ የጶጦለማይክ ግዛቶችን ብዙውን ወረረና ተቆጣጠረ። ግብፅን ሙሉ በሙሉ ከመርገጥ ይልቅ (ይህም የሮምን ጣልቃ ገብነት አደጋ ያስከትል ነበር፤ ሮም ከአንዳንድ አካባቢዎች እንዲርቅ ጫና ታደርግበት ነበርና)፣ እንደ “ጠባቂ” ሰው ሆኖ የዲፕሎማሲ የጋብቻ ሕብረት መንገድን ተከተለ። በ197/195 ዓ.ዓ.፣ ጦርነቱን ያበቃው የሰላም ስምምነት አካል እንደሆነ፣ አንጾክዮስ ማግኑስ ታናሽ ልጁን ክሊዮፓትራ ፩ ሲራ (ክሊዮፓትራ ሲራ ተብላም የምትጠራ) ለሕፃኑ ጶጦለሚ ፭ አጫት አደረገለት፤ ከዚያም አጋባት (ጋብቻው በ193 ዓ.ዓ. በራፊያ ተፈጸመ፤ ጶጦለሚ 16 ዓመት ነበር፣ ክሊዮፓትራም 10 ዓመት)።

This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.

ይህ በልግስና የተሞላ እርምጃ እንደሆነ ተቀርጾ ቀረበ፤ አንቲዮክስ ራሱን የወጣቱ ንጉሥ አጋርና “ጠባቂ” አድርጎ አቆመ፥ በእስያ ያገኘውን ጥቅም እያስቀጠለ ሰላምንም አስጠበቀ። ጋብቻው በሴት ልጁ አማካኝነት በግብፅ ላይ ቀጥተኛ ያልሆነ ተጽዕኖ ሰጠው (እርሷ ለሴሌውክያዊ ሥሮቿ ታማኝ ትቀራለች እና በፕቶለማይክ መንግሥት ቤት ውስጥ ሶርያን የምትደግፍ ድምፅ ትሆናለች ብሎ ተስፋ አድርጎ ነበር)። ይህ ተንኮል ግን አልተሳካም፤ ክሊዮፓትራ ከአባቷ ይልቅ ከባሏና ከግብፅ ወገን ቆመች፥ ይህም የአንቲዮክስን የረጅም ጊዜ ቁጥጥር አፈረሰ። ይህ ከብሩንዲሲየም ስምምነት (40 BC) ጋር ይመሳሰላል፥ እንዲሁም ከሮማውያን ታሪካዊ ክስተቶች ጋር በብዙ መንገዶች ይዛመዳል።

Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).

ልክ አንቶኒ ከጦርነት ጥግ በኋላ ተቃራኒ ኃይሎችን ለማስታረቅ ኦክታቪያንን (የኦክታቪያን እህት) እንደ አገባ ሁሉ፣ አንቲዮክስም ጊዜያዊ ሰላምንና የግዛት ክፍፍልን ለማጽናት ልጁን ለጶሎሜዎስ አምስተኛ በትዳር ሰጠ (ሴሌውኪዶች በሰሜን ያደረጓቸውን ድል አድራጎቶች አቆዩ፤ ጶሎሜዎስም በደቡብ ግብፅን ይዞ ቀረ)።

Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.

አንጢዮኮስ በሕፃኑ ንጉሥ ቶለሚ አምስተኛ ላይ (በቤተሰብ ግንኙነት መንገድ) በእውነቱ እንደ ሞግዚት ሆኖ ሠርቷል፤ ይህም ኦክታዊያን (እና ትሪዩምቪራቴው) በሥልጣን ክፍተቶች ወይም በተቀናቃኝነት መካከል ራሳቸውን እንደሚያቆሙ ሁኔታ ያሳስባል። በሁለቱም ጉዳዮች፣ “የበለጠ ጽኑው” ሰው (አንጢዮኮስ/ኦክታዊያን) በዝምድና አማካይነት በተጋላጭ ተቃራኒው ላይ ተጽዕኖ ለማግኘት ፈለገ። ሁለቱም ዝግጅቶች የአጭር ጊዜ መረጋጋትን አመጡ፣ ነገር ግን በመሠረታዊ አለመተማመን ምክንያት በረዥም ጊዜ ‘አልተሳኩም’—ክሊዮፓጥራ ግብፅን ደገፈች (ይህም አንጢዮኮስን አዳከመው)፣ አንቶኒም ወደ ምሥራቅ ያዘነበለ ትኩረት (ክሊዮፓጥራ ሰባተኛ) ደግሞ ከኦክታዊያን ጋር ያለውን ግንኙነት መፍረስ አስከተለ።

Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.

የፕቶለሚ አምስተኛ በአስተዳዳሪ ጠባቂዎች ሥር የነበረው ሕፃናትነት ከዩሊየስ ቄሳር ሞት በኋላ ከተከተለው ያልተረጋጋ ሁኔታ ጋር ይመሳሰላል (ይህም ወደ ትሪዩምቪራት መቋቋምና ወደ የሥልጣን ትግሎች መራ)። የበረኒሴ ከአንጾክስ ጋር የተደረገው ጋብቻ በዳንኤል አስራ አንድ ውስጥ የሴሉሲድ መንግሥት ታሪክ መጀመሪያን ምልክት አደረገ፤ የአንጾክስ ማግኑስ ሴት ልጅ ከግብፃዊው ሕፃን ንጉሥ ጋር የተደረገው ጋብቻ ደግሞ የሴሉሲድ መንግሥትን ፍጻሜ ምልክት አደረገ። የማርክ አንቶኒ ከኦክታቪያ ጋር የነበረው ጋብቻ መቋረጥ የፕቶለማይክ መንግሥትን ፍጻሜ ምልክት አደረገ። ይሁዳ እንደ እግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ የነበረው ሁኔታ መጨረሻ በመስቀል ላይ ተከናወነ፤ ያም የይሁዳ መንግሥት በመቃብያንና ከሮም ጋር ባደረጉት ቃል ኪዳን ተጀመረ። እነዚህ ሁሉ የትንቢት መስመሮች በዳንኤል ምዕራፍ አስራ አንድ ትረካ ውስጥ ተወክለው ይገኛሉ፣ ሁሉም ከቁጥር አርባ ስውር ታሪክ ጋር ይስማማሉ። ከቁጥር አምስት ጀምሮ የበረኒሴ ስምምነትን እናገኛለን፤ ይህም ወደ ታላቁ አንጾክስና ወደ ሴት ልጁ ክሊዮፓትራ ሲራ ስምምነት ይመራል፣ ይህም በቁጥር ሃያ ሦስት ባለው የመቃብያን ታሪክ ውስጥ ይከናወናል። መቃብያን ከሴሉሲድ ሥርወ መንግሥት የመጨረሻዎቹ አንዱ በሆነው አንጾክስ ኤፒፋነስ ላይ ባነሱት ዓመፅ ምክንያት የዚህ መስመር ክፍል ይሆናሉ።

Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”

አንቲዮክስ ኤፒፋኔስ በ168 ዓ.ዓ.በ. በስድስተኛው የሶርያ ጦርነት ወቅት በግብፅ በአሌክሳንድሪያ አቅራቢያ የነበረው አንቲዮክስ ነው። አንቲዮክስ ኤፒፋኔስ ግብፅን ወርሮ ነበር፣ አሌክሳንድሪያንም ሊይዝ በተቃረበ ሁኔታ ላይ ነበር። የጶሌማይክ ገዥዎች ለእርዳታ ወደ ሮም አቤቱታ አቀረቡ። ሮም ፖፒሊየስ ላይናስን (ከትንሽ ተከታዮች ቡድን ብቻ ጋር—ሠራዊት ሳይኖረው) ከሴኔቱ የመጣ የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ እንዲያደርስ ላከች፤ አንቲዮክስ ከግብፅና ከቆጵሮስ ወዲያውኑ መውጣት አለበት፣ አለዚያ ከሮም ጋር ጦርነትን ይጋፈጣል። አንቲዮክስ ደብዳቤውን ተቀብሎ ከአማካሪዎቹ ጋር ለመማከር ጊዜ በጠየቀ ጊዜ፣ ጥብቅና ገዥ ባህርይ ያለው ተብሎ የተገለጸው ፖፒሊየስ የእግር መራመጃ በትሩን ወስዶ በንጉሡ እግሮች ዙሪያ በአሸዋው ላይ ክበብ ሳለ። ከዚያም፣ “ከዚያ ክበብ ውጭ ከመርገጥህ በፊት፣ ለሴኔቱ ላቀርበው መልስ ስጠኝ” ሲል አወጀ።

The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).

እንዲሁ ያለው ፍቺ ግልጽ ነበር፤ አንቲዮኮስ ለሮም ጥያቄዎች ሳይገዛ ከዚያ ክብ ወጥቶ መሄድ አይችልም ነበር—ስምምነት ሳይደረግ እርሱን መሻገር ጦርነት ማለት ይሆን ነበር። በድንጋጤና በውርደት የተመታው አንቲዮኮስ ለአጭር ጊዜ ተወላወለ፤ ከዚያ ግን ለመታዘዝ ተስማማ፣ ኃይሎቹን ከግብፅ አስወጣ፣ ወደ ሶርያም ተመለሰ። ይህ ደፋር የዲፕሎማሲ እርምጃ (በእያደገ በመጣው የሮም የኃይል ዝና የተደገፈ) ያለ ጦርነት ማፈግፈግን አስገደደ፣ በዚህም ሮም በምሥራቃዊው ሜድትራንያን እየተበቀለ የመጣውን በላይነት አሳየ። ይህ ክስተት “በአሸዋ ላይ መስመር መሳል” ለሚለው ንግግር የመነሻ ምንጭ እንደሆነ በሰፊው ይጠቀሳል (ምንም እንኳ በትክክል የተሳለው ክብ ነበር)።

Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

አንቲዮክስ ኤጲፋኔስ ደግሞ በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አሥራ አራት ውስጥ ራሱን ከፍ የሚያደርግ፣ የሚወድቅ እና ራእዩን የሚያቆም ኃይል በፕሮቴስታንቶች ግንዛቤ ውስጥ ሆነ።

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> በዚያም ዘመን ብዙዎች በደቡብ ንጉሥ ላይ ይነሣሉ፤ ከሕዝብህም መካከል ዓመፀኞች ራእዩን ለማጸናት ራሳቸውን ከፍ ያደርጋሉ፤ ነገር ግን ይወድቃሉ። ዳንኤል 11፥14።

Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.

አንጾክዮስ ፬ ኤፒፋኔስ ከ175–164 ዓ.ዓ. በፊት ነገሠ፣ ከአሥራ ሦስቱም ሴሉክያውያን ነገሥታት ስምንተኛው ነበር። ሄለናዊ ባህልን ለመጫንና ግዛቱን በግሪክ የሃይማኖት ሥርዓቶች ሥር ለማንደራጀት ተጣጣረ። በ169 ዓ.ዓ. በፊት መቅደሱን ዘረፈ፣ የአይሁድን ሥርዓቶች (ግርዛት፣ ሰንበትን መጠበቅ፣ ቶራን ማጥናት) ከለከለ፣ ለአረማዊ አማልክትም መሥዋዕት እንዲሰዉ አስገደደ። በዲሴምበር 167 ዓ.ዓ. በፊት በመቅደሱ ውስጥ በአይሁድ የሚቃጠል መሥዋዕት መሠዊያ ላይ የአረማውያንን መሠዊያ (ለዜውስ) አቆመ፣ ከሌሎችም ርኩስ ድርጊቶች ጋር አሳማ ሠዋ። ይህ ማርከስ መቅደሱን ለሚጠብቁ አይሁድ የመጨረሻው መቻል የተሳነ ነገር ሆነ፤ እነርሱም ይህን የመቅደሱ ቅድስናና የእግዚአብሔር ሕግ ከፍተኛው መጣስ እንደሆነ ቈጠሩት። ይህም መታትያስ (ከሞዴይን የሆነ ካህን) ለአረማዊ አማልክት መሥዋዕት እንዲሠዋ የሰሉክያዊ መኮንን የሰጠውን ትእዛዝ ሲከለክል፣ ከሃዲ አይሁዳዊንና ያንን መኮንን ሲገድል፣ ከዚያም ከልጆቹ ጋር (ወደፊት መቃብያን የሚባሉት) ወደ ተራሮች ሲሸሽ አስቸኳይ ተቃውሞ አስነሣ። ይህም ከ167–160 ዓ.ዓ. በፊት የቆየ የሽምቅ ውጊያና ዐመፅ አቀጣጠለ፤ ዓላማውም የአይሁድን አምልኮ መመለስ ነበር፣ ይህም በ164 ዓ.ዓ. በፊት በይሁዳ መቃቢ መሪነት መቅደሱ እንደገና እንዲቀደስ (ሐኑካ) አመራ።

At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.

በሴሉኪድ መንግሥት መጀመሪያና መጨረሻ ላይ፣ የምሥራቅና የምዕራብ ወይም የሰሜንና የደቡብ መከፋፈል አባል የያዘ በዲፕሎማሲያዊ ጋብቻ የተወከለ አስፈላጊ ስምምነት ነበር። ሴሉኪድ መንግሥት እየደከመ በመጣ ጊዜ፣ አንጢዮኮስ ኤፒፋኔስ የሚነሣው የሮማ ኃይል ምልክት ይሆናል፣ እንዲሁም የመቃብያን ቍጣ ትኩረት ይሆናል። ከዚያ በኋላ በታሪክ ውስጥ፣ ራእዩን የሚመሠርተው የትንቢታዊ ምልክት ሐሰተኛ አምሳል ይሆናል። በምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር ሃያ ሁለት ያለው ኃይል፣ የቃል ኪዳኑ አለቃ በተሰበረ ጊዜ ተሰበረ።

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> እና በጎርፍ ክንዶች ከፊቱ ይጥለቀለቃሉ፥ ይሰበራሉም፤ አዎን፥ የቃል ኪዳኑ አለቃ ደግሞ። ዳንኤል 11፥22።

Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.

የአንቲዮክስ ኤፒፋኔስ ንግሥና በ164 ዓ.ዓ. ተፈጸመ፤ ይህም ክርስቶስ “የቃል ኪዳኑ አለቃ” በመስቀል ላይ “ከመታ” ማለት ከመሰቀሉ ሁለት መቶ ዓመት ገደማ በፊት ነበር። በዚህ ስፍራ ልንመለከተው የምንፈልገው ነገር የሴሌውክያ መንግሥት በዲፕሎማሲያዊ የስምምነት ጋብቻ መጀመሩና መጨረሱ ሲሆን፣ በሁለቱ ወገኖች መካከል የነበረው ማታለል በታሪክ መዝገብ የተረጋገጠ ጉዳይ መሆኑ ነው። በአንቲዮክስ ኤፒፋኔስ ዘመነ መንግሥት የማካቤያን ዓመፅ ተጀመረ፥ ይህም የአሜሪካን አብዮት አስቀድሞ የሚያመለክት ምሳሌ ነበር። በማካቤያን ታሪክ ውስጥ የሴሌውክያን ኃይል ከላያቸው ለማውረድ ያደረጉት ትግል ከሮም ጋር ያደረጉትን አስፈላጊ ስምምነት ያካትታል። ስምምነቱን በቀጥታ የሚጠቅሰው ጥቅስ ሮም በስምምነት ጠረጴዛው ላይ በተንኮል እየሠራች፣ ወይም ሐሰት እየተናገረች መሆኗን በግልጽ ይለያል።

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.

> ከእርሱም ጋር ቃል ኪዳን ከተደረገ በኋላ በተንኮል ይሠራል፤ ይወጣልና፥ በጥቂት ሕዝብም ኃይለኛ ይሆናል። ዳንኤል 11:23።

Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:

በአርባኛው ቁጥር ውስጥ ከተጠቀሰው የመጨረሻ ዘመን በፊት ያለ እያንዳንዱ ትንቢታዊ መስመር የተሰበረ ኪዳንን ይይዛል። ዩርያስ ስሚዝ በሠላሳኛው ቁጥር ላይ ስለተጠቀሱት “ቅዱሱን ኪዳን የሚተዉት” ሲያስተያየት የሚከተለውን ይመዘግባል፦

> “‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

> “‘በኪዳኑ ላይ የሚወርድ ቍጣ፤’ ማለትም ቅዱሳት መጻሕፍት፣ የኪዳኑ መጽሐፍ ማለት ነው። የዚህ ዓይነት አብዮት በሮም ተፈጸመ። ሮምን ድል ያደረጉት ሄሩሊዎች፣ ጎቶች፣ እና ቫንዳሎች የአርዮሳዊ እምነትን ተቀብለው የካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ጠላቶች ሆኑ። ይህን መናፍቅነት ለማጥፋት በተለይ በዚሁ ዓላማ ነበር ዩስቲንያኖስ ጳጳሱን የቤተ ክርስቲያን ራስ እና የመናፍቃን አርማች እንዲሆን የወሰነው። መጽሐፍ ቅዱስም በፍጥነት ተራው ሕዝብ ሊያነበው የማይገባ አደገኛ መጽሐፍ እንደሆነ ሊቆጠር ጀመረ፤ ነገር ግን የሚከራከሩ ጥያቄዎች ሁሉ ለጳጳሱ እንዲቀርቡ ተደረገ። እንዲሁ በእግዚአብሔር ቃል ላይ ውርደት ተደረበ። የሮም ነገሥታትም፣ ምሥራቃዊው ክፍላቸው እስካሁን ገና ቀጥሎ ሳለ፣ ኪዳኑን ከተወችውና ታላቂቱን ክህደት ከፈጸመችው የሮም ቤተ ክርስቲያን ጋር መረጃ ነበራቸው ወይም ተመሳጥረው ነበር፣ ‘መናፍቅነትን’ ለመጨፍለቅ በተደረገው ዓላማ። የኃጢአት ሰው በእ.ኤ.አ. 538 በዚያን ጊዜ ሮምን በግዛታቸው ይዘው የነበሩት የአርዮሳዊ ጎቶች በመሸነፋቸው ወደ ድፍረተኛው ዙፋኑ ከፍ ከፍ ተደረገ።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.

በዳንኤል 11 የሚገኘው አምስተኛው ቁጥር፣ የደቡብ ንጉሥ ከዚያ በኋላ በሰሜን ንጉሥ የተሰበረ ስምምነት ምልክት እንዲሆን የዲፕሎማሲ ሙሽራ የሚያቀርብበትን የታሪክ መስመር ይለያል። የደቡብ ንጉሥ በበቀል የፈጸመው እርምጃ፣ በ1798 በጳጳሳዊው የሰሜን ንጉሥ ላይ የናፖሊዮን መንፈሳዊ የደቡብ ንጉሥ ያደረገውን በቀል ይወክል ነበር። ከአምስተኛው እስከ ዘጠነኛው ቁጥር ያለው የተሰበረ ስምምነት፣ የናፖሊዮን የቶለንቲኖ የተሰበረ ስምምነትን ይወክል ነበር፤ ይህም ደግሞ ፑቲን በNATO ላይ ያቀረበውን የተሰበረ ስምምነት ክስ ይወክል ነበር። የናፖሊዮን በቀል፣ ፑቲን በ2014 በዩክሬን ላይ ያደረገውን በቀል ይወክል ነበር። በአሥረኛው ቁጥር አንቲዮክስ ማግኑስ አራተኛውን የሶርያ ጦርነት በሚያበቃበት በቀል፣ በ1798 ከናፖሊዮን ጋር ይጣጣማል፤ እንዲሁም በ2014 ከፑቲን ጋርም ይጣጣማል። በ15ኛው ቁጥር የ200 ዓ.ዓ. የፓኒየም ጦርነትን ተከትሎ፣ አንቲዮክስ ግብፅን የመሬት ላይ ወታደራዊ ኃይል ሳይጠቀም በትእዛዙ ሥር ለማስገባት የተሰወረ ዓላማ በመያዝ የዲፕሎማሲ ጋብቻ አዘጋጀ። የአንቲዮክስ ማግኑስ ዙፋን ለልጁ ተላለፈ፣ እርሱም ተገደለ፤ ይህም የአንቲዮክስ ማግኑስ ታናሹን ልጅ፣ አንቲዮክስ ኤጲፋነስን፣ ወደ ዙፋን አመጣው። እርሱ የግሪክ ልማዶችንና ሃይማኖትን በማስፈጸም ያደረጋቸው ድርጊቶች፣ በ23ኛው ቁጥር ወደሚገኘው ከሮም ጋር ወደ ተደረገው በተንኮል የተሞላ ስምምነት የመራውን የመቃብያን ዓመፅ አስከተሉ። 24ኛው ቁጥር አረማዊቷን ሮም ያስተዋውቃል፣ እንዲሁም የአንቶኒና የአውግስጦስን የሐሰት ገበታ ይለያል። በ30ኛው ቁጥር አረማዊቷ ሮም ከጳጳሳዊቷ ቤተ ክርስቲያን ጋር ወደ ውይይት ትገባለች፤ እነርሱም ቅዱሱን ኪዳን የሰበሩ ተብለው ተጠቅሰዋል።

Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.

ከሀያ አራት እስከ ሠላሳ ያሉት ቁጥሮች የአረማዊት ሮም ምስክርነት ናቸው፣ ከሠላሳ አንድ እስከ አርባ ያሉት ቁጥሮችም የጳጳሳዊት ሮም ምስክርነት ይሰጣሉ። ከዳንኤል አሥራ አንድ ምዕራፍ ቁጥር አንድ ጀምሮ እስከ አርባ ድረስ ያለው እያንዳንዱ መስመር፣ በአርባኛው ቁጥር ስውር ታሪክ ውስጥ የሚተገበር የትንቢት መስመርን ይወክላል። የሴሌውቃውያን መንግሥት መስመር፣ የጶለማውያን መንግሥት መስመር፣ የመቃብያን የይሁዳ መንግሥት መስመር፣ የአረማዊት ሮም መስመር እና የጳጳሳዊት ሮም መስመር ሁሉም ከ1989 እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ያለውን ታሪክ ያመለክታሉ። ከእነዚያ መስመሮች እያንዳንዱ የተሰበረ ቃል ኪዳንን እንደ ታሪኩ ዋና ክፍል ይለያል።

It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.

የዳንኤል አሥራ አንድ ራእይን የሚያቆም ሮም ነው፤ እንዲሁም የአረማዊቱና የጳጳሳዊቱ ሮም ትንቢታዊ የሸንጎ ቃል ኪዳኖች እንደ ተራ የሚገለጡ ሲሆን፣ ሮም በየራሳቸውና በተለዩ ትንቢታዊ ዘመናት ፍጹም ግዛት ከመግዛቷ በፊት እንደ ተፈጸሙ ተለይተው ተመልክተዋል። ሁለቱም ኃይሎች የበላይነታቸው ትንቢታዊ ዘመን መጀመሪያ ሦስተኛው እንቅፋታቸው በተወገደ ጊዜ እንደሚጀምር አመለከቱ። በአሜሪካ አንድነት ውስጥ በቅርቡ ከሚመጣው የእሑድ ሕግ በፊት በሁለት ኃይሎች መካከል የሸንጎ ቃል ኪዳን ይኖራል። አራት ጊዜ እነዚህ ሁለት ኃይሎች የደቡብና የሰሜን ነገሥታት ሆነዋል፤ አንድ ጊዜ በይሁዳ የክብር ምድርና በሮም መካከል፣ አንድ ጊዜ በሮማዊው ትሪዩምቪሬት ሁለት ክፍሎች መካከል፣ እና አንድ ጊዜ በአረማዊቱና በጳጳሳዊቱ ሮም መካከል። ሮምን በሚመለከቱት በሁለቱም የሸንጎ ቃል ኪዳኖች ውስጥ ነገሩ በሮማዊ ግዛት አንድ ግማሽ ከሌላው ግማሽ ጋር የተደረገ ቃል ኪዳን ነበር፤ ይህም በምሥራቅ ያለው አንቶኒ ከምዕራቡ አውግስጦስ ጋር ወይም በምሥራቅ ያለችው አረማዊቱ ሮም ከምዕራቡ ያለችው ጳጳሳዊቱ ሮም ጋር ይሁን። በሰሜንና በደቡብ ነገሥታት መካከል አራት የሸንጎ ቃል ኪዳኖች፣ ሁለት በምሥራቅና በምዕራብ ነገሥታት መካከል፣ እና አንድ በቅርቡ የሰሜን ንጉሥ ሊሆን ያለውና በክብር ምድር መካከል።

This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.

ይህም የዳንኤል መጽሐፍ ላይ ያቀረብነውን የመጀመሪያ ገለጻ ይደመድማል። የፓኒየም ተከታታይ ጽሑፎች በዳንኤል መጽሐፍ ላይ ያለውን ተከታታይ ያጠናቅቃሉ፤ ይህም በሚቀጥለው ጽሑፍ መመልከታችንን የምንቀጥልበት የአርባኛው ቁጥር የተሰወረ ታሪክ መግቢያ ነው።

Back to Articles