Article

# Elijah - Number Five

ኤልያስ - ቁጥር አምስት

Prophetic Silence

የትንቢት ዝምታ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

ኤልያስ አክአብን እስራኤልን ሁሉ ወደ ቀርሜሎስ እንዲሰበስብ ባደረገው ጊዜ፣ ይህ እግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያንን ከጨለማው ዘመን በ1798፣ ከሦስት ዓመት ተኩል ስደት በኋላ አውጥቶ ወደ 1844 እና ከዚያም በኋላ ወደ 1863 መምራቱን አስቀድሞ ያሳየ ነበር። እነዚያ ሦስት ቀኖች ኢሳይያስ በሰባተኛው ምዕራፍ እንዳቀረበው የ“ሰባቱ ዘመናት” አወቃቀር የመጨረሻዎቹ ሦስት የመንገድ ምልክቶች ናቸው።

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

እንዲሁም የ1798፣ 1844 እና 1863 ታሪክ ሙሴ የእስራኤልን ልጆች ከግብፅ ባርነት አውጥቶ ወደ ሲና ተራራ በመራቸው ጊዜ በምሳሌነት ተገልጦ ነበር። የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ ታሪክ በ1798 በመጨረሻው ዘመን የጀመረውን እና እንቅስቃሴው በ1863 ቤተ ክርስቲያን እስከሆነ ድረስ የቀጠለውን የሚለራይት እንቅስቃሴ ይወክላል። ኤልያስና ሙሴ የሚለራይት ታሪክ ሁለቱ ዋና ዋና ምስክሮች ናቸው፣ እናም በሦስተኛው መልአክ ታሪክ ዘመን በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሁለቱ ዋና ዋና ምስክሮች እነርሱ ናቸው።

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

የሚለራይት እንቅስቃሴ የራእይ አሥራ አራት ዘላለማዊ ወንጌል መጀመሪያን ያመለክታል፤ ፊውቸር ፎር አሜሪካ ደግሞ ፍጻሜውን ያመለክታል። በሚለራይቶች የመጀመሪያ እንቅስቃሴ እና በመጨረሻው እንቅስቃሴ መካከል የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያንን እናገኛለን። እንደ 1856 የአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ጸሐፊዎች መሠረት፣ የሚለራይት እንቅስቃሴ ቀሪ ክፍል ወደ ሎዶቅያ ሁኔታ ገባ፤ እንዲሁም 1798 እስከ 1856 ድረስ የነበረውን የፊላዴልፍያ ዘመን አበቃ።

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

በቀደመው ጽሑፍ ውስጥ፣ ተመስጦ ከቀይ ባሕር መሻገር ጋር የተያያዘውን ተስፋ መቁረጥ ከ1844 ዓ.ም. ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጋር እንደሚስማማ አሳይተናል። በዚያ ጊዜ፣ በመና የተወከለው የሰንበት ፈተና በሙሴ ታሪክ ውስጥ ደረሰ። በዚያው ትንቢታዊ ነጥብ ላይ፣ ከቅድስተ ቅዱሳን የመጣው ብርሃን፣ ባሕሩን ተሻግረው በእምነትም ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ለገቡት፣ ከሰንበት ጀምሮ የፈተናና የመንጻት ሂደት ጀመረ። ከ1844 ዓ.ም. በፊት የቀደመው የፈተና ሂደት በሙሴ ታሪክ ውስጥ ከልደቱ ጀምሮ ሲሆን፣ ለሚለርያውያን ደግሞ በ1798 ዓ.ም. ዳንኤል እንደገለጸው ወደ ፍርድ የሚያመራ ባለሦስት ደረጃ የፈተና ሂደት የሚያመጣ የእውቀት መጨመር ጋር ተጀመረ።

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> ብዙዎች ይነጹ፥ ይነጣጠሩም፥ ይፈተኑም ይሆናሉ፤ ክፉዎች ግን ክፉ ያደርጋሉ፤ ከክፉዎችም አንዳቸውም አያስተውሉም፤ ጠቢባን ግን ያስተውላሉ። ዳንኤል 12፡10።

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

የፍርዱ መከፈት በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የተመሰለው የፈርዖን ፍርድ ከግብፅ በኩር ልጆች ጀምሮ በቀይ ባሕር ውኃ ውስጥ በመጨረሻ በተፈጸመው ፍርድ ነበር። ጥበበኞቹ በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ከገቡ በኋላ፣ ወይም ቀይ ባሕሩን ካሻገሩ በኋላ፣ በ1798 በዘመኑ መጨረሻ የጀመረው የመፈተን ሂደት ከ1844 በኋላም ቀጠለ። በሙሴ ታሪክ ውስጥ ይህ በአሥር ፈተናዎች ተወክሎ ነበር፤ እስራኤልም በእያንዳንዱ ደረጃ ወደቀ። ከእነዚያ አሥር ፈተናዎች የመጨረሻው አሥራ ሁለቱ ሰላዮች የተስፋይቱን ምድር በመረመሩበት ጊዜ ነበር። በሙሴ ታሪክ ውስጥ የመጀመሪያው ፈተና ሰንበትን የሚወክለው የመና ፈተና ነበር፤ ለሚለራውያንም ሰንበት ከ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 በኋላ እንደ መጀመሪያው ፈተና ታወቀ። በሁለቱም ትይዩ ታሪኮች የመጀመሪያው ፈተና ሰንበት መሆኑ፣ በሙሴ ታሪክ ውስጥ የሚከተሉት ዘጠኝ ፈተናዎች ከ1844 በኋላ ወደ ተስፋይቱ ምድር ወይም ወደ ሞት ምድረ በዳ መግባትን የሚያበቁ ተከታታይ ፈተናዎች እንደሚኖሩ ያመለክታሉ። 1863 ለሚለራውያን እንቅስቃሴ የመጨረሻውን ፈተና ይወክላል። ይህንን አስተያየት አሥራ ሁለቱ ሰላዮች ስለ ተስፋይቱ ምድር ሪፖርታቸውን በመመለሳቸው ጊዜ እንጀምራለን።

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> ከአርባ ቀንም በኋላ ምድሪቱን ከመረመሩ በኋላ ተመለሱ። ወደ ሙሴና ወደ አሮን እንዲሁም ወደ እስራኤል ልጆች ማኅበር ሁሉ በፋራን ምድረ በዳ ወደ ቃዴስ መጥተው፥ ለእነርሱና ለማኅበሩ ሁሉ ወሬ መለሱላቸው፥ የምድሪቱንም ፍሬ አሳዩአቸው። እርሱንም ነግረው እንዲህ አሉ፤ ወደ ላክኸን ምድር ደርሰናል፤ በእውነትም ወተትና ማር የምታፈስስ ናት፥ ይህም ፍሬዋ ነው። ነገር ግን በዚያች ምድር የሚኖሩት ሕዝብ ኃያላን ናቸው፥ ከተሞቻቸውም የተመሸጉና እጅግ ታላላቅ ናቸው፤ ከዚህም በላይ በዚያ የአናቅን ልጆች አይተናል። አማሌቃውያን በደቡብ አገር ይኖራሉ፤ ኬጢያውያንና ኢያቡሳውያን እንዲሁም አሞራውያን በተራሮች ይኖራሉ፤ ከነዓናውያንም በባሕር አጠገብና በዮርዳኖስ ዳርቻ ይኖራሉ። ካሌብም በሙሴ ፊት ሕዝቡን ጸጥ አሰኛቸውና እንዲህ አለ፤ ፈጥነን እንውጣና እንውረሳት፥ በእርግጥ ልናሸንፋቸው እንችላለንና። ከእርሱ ጋር የወጡት ሰዎች ግን እንዲህ አሉ፤ በዚያ ሕዝብ ላይ ልንወጣ አንችልም፥ ከእኛ ይልቅ ኃይለኞች ናቸውና። የመረመሩአትንም ምድር ስለ እስራኤል ልጆች ክፉ ወሬ አወጡ፥ እንዲህ እያሉ፤ ልንመረምራት ያለፍንባት ምድር ነዋሪዎቿን የምትበላ ምድር ናት፤ በውስጧም ያየናቸው ሕዝቦች ሁሉ እጅግ ረጃጅም ሰዎች ናቸው። በዚያም ግዙፋንን፥ ከግዙፋን የተወለዱትን የአናቅ ልጆች አየን፤ በራሳችንም ዓይን እንደ አንበጣ ነበርን፥ በእነርሱም ዓይን እንዲሁ ነበርን። ዘኍልቍ 13፥25–33።

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

ከዘኍልቍ የተወሰደው ይህ ክፍል፣ በውስጡ የተመለከተው ታሪክ የሚለር እንቅስቃሴን እንደ ምሳሌ እንደሚያመለክት በማይታሰብ ጊዜ፣ በቀላሉ ሊታለፉ የሚችሉ እጅግ አስፈላጊ እውነቶችን ይዟል። አንዱ ነጥብ ማለት፣ “ክፉ ወሬ” ያመጡት አመፀኞች አሥረኛውንና የመጨረሻውን ፈተናቸውን እየወደቁ እንደነበር ሲሆን፣ በዚያ የመጨረሻ ፈተና ሁለት የሰዎች ክፍሎች ተገለጡ። በቀደሙት ዘጠኝ ፈተናዎች ታሪክ ውስጥ ሲያድጉ የነበሩት እነዚህ ሁለት ክፍሎች፣ የትኛውን “ወሬ” ለመቀበል እንደመረጡ በመሠረት ባሕርያቸውን ገለጡ። በ1863 ዓ.ም.፣ የሚለር አድቬንቲዝም በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ በባርነት ትንቢት እንደተወከለው የሙሴን ወሬ እምቢ አለ። በኢያሱና በካሌብ የቀረበው ወሬ ግን፣ በባርነት ከመውጣታቸው ታሪክ ሁሉ ውስጥ የእግዚአብሔርን “ወሬ” ብቻ ደግሞ መድገም ነበር። ከሙሴ መወለድ ጀምሮ፣ እግዚአብሔር ከባርነት እንደሚያወጣቸው እና ከዘመናት በፊት ለአብርሃም ወደ ተስፋ የተሰጠችው ምድር እንደሚያገባቸው ተስፋ ሰጥቶ ነበር። ኢያሱና ካሌብ በመሠረታዊው ወሬ ላይ የቆሙትን ይወክላሉ፤ ሌሎቹ አሥሩ ሰላዮች ግን እግዚአብሔር ያንን ወሬ በእርግጥ ሰጥቶ እንዳልነበር በማለት ጥለውታል።

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> ሕዝቡም ሁሉ ድምፃቸውን ከፍ አድርገው ጮኹ፥ ሕዝቡም በዚያች ሌሊት አለቀሱ። የእስራኤልም ልጆች ሁሉ በሙሴና በአሮን ላይ አንጐራጐሩ፤ ጉባኤውም ሁሉ፦ በግብፅ ምድር በሞትን ኖሮ እንዴት ይሻለን ነበር! ወይም በዚህ ምድረ በዳ ብንሞት ኖሮ እንዴት ይሻለን ነበር! አሉአቸው። ሴቶቻችንና ልጆቻችን ምርኮ እንዲሆኑ፥ በሰይፍስ እንድንወድቅ፥ እግዚአብሔር ለምን ወደዚህ ምድር አመጣን? ወደ ግብፅ መመለስ ከዚህ አይሻለንምን? እርስ በርሳቸውም፦ አለቃ እናድርግልን፥ ወደ ግብፅም እንመለስ ተባባሉ። ዘኍልቍ 14፥1–4።

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

እ.ኤ.አ. በ1863 ዓ.ም. ጄምስ ኋይት በReview and Herald ውስጥ ሚለር ስለ “ሰባቱ ዘመናት” ያለውን ግንዛቤ የሚከለክል መጣጥፍ በጻፈ ጊዜ፣ እና በዚያው ዓመት ኡራያ ስሚዝ ስለ ዘሌዋውያን “ሰባቱ ዘመናት” ምንም ማጣቀሻ የሌለበትን ሐሰተኛ ሰንጠረዥ ባሳተመ ጊዜ፣ ኋይትና ስሚዝ ሁለቱም የዊልያም ሚለርን ሥራ ወደ ጎን አኑረው፣ የከሐዲ ፕሮቴስታንትነትን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዘዴ ተጠቀሙ። በቅርቡ “የባቢሎን ሴት ልጆች” ብለው የለዩአቸው የከሐዲዎች ዘዴ፣ በመልአኩ ገብርኤል የተመራውን የሚለር መልእክት ለመከልከል እንደ ክርክር ተጠቀሙበት። በጥንታዊቱ እስራኤል አሥረኛው ፈተና ላይ በቀጥታ፣ “አለቃ እናድርግልን፥ ወደ ግብፅም እንመለስ” አሉ። በአሥረኛውና በመጨረሻው ፈተና ላይ የተገለጠው ውድቀት፣ ከመጀመሪያው ጀምሮ ከነበረው ዘገባ ጋር የተስማማውን “ዘገባ” በመካድና ወደ ግብፅ ባርነት ለመመለስ ባለው ፍላጎት ላይ የተመሠረተ ነው። ኤርምያስ በ1843 የከሸፈውን ትንቢት ተከትሎ የተስፋ ቆራጮች ሆነው የነበሩትን በምሳሌያዊ ሁኔታ በወከለ ጊዜ፣ እግዚአብሔር በተለይ ወደ እግዚአብሔርና ለመልእክቱ ወደ ቀድሞው ቅንዓቱ እንዲመለስ ጠራው፤ ነገር ግን ደግሞ የባቢሎን ሴት ልጆች ተብለው ወደ ተለዩት ፈጽሞ እንዳይመለስ አዘዘው።

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> ስለዚህ ጌታ እንዲህ ይላል፦ አንተ ብትመለስ፥ እኔም እመልስሃለሁ፥ በፊቴም ትቆማለህ፤ ክቡሩንም ከንቱው ከሆነው ብትለይ፥ እንደ አፌ ትሆናለህ፤ እነርሱ ወደ አንተ ይመለሱ፥ አንተ ግን ወደ እነርሱ አትመለስ። ኤርምያስ 15፥19።

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

በ1863 ጄምስ ዋይት እና ዩርያስ ስሚዝ እነርሱን እንዳይሄዱበት ታዘዙበት ወደነበረው ስፍራ ወደ ኋላ እንዲመራቸው አዲስ አለቃ ሾሙ። ኢያሱና ካሌብ ወደ ፊት ለመሄድ የተመኙትን ይወክላሉ፤ ዋይትና ስሚዝ ደግሞ ወደ ኋላ ለመመለስ የተመኙትን ይወክላሉ።

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

ከዘኍልቍ መጽሐፍ ያለው ክፍል ሊታወስ የሚገባ ሌላ ነጥብ ይህ ነው፤ በመጨረሻው ዓመፅ፣ ሁሉም አመፀኞች በሚቀጥሉት አርባ ዓመታት በምድረ በዳ እንዲሞቱ የሚፈርድባቸው ይህ ዓመፅ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ “አንድ ቀን ለአንድ ዓመት” የሚለውን መርህ የሚያጸና ከሁለቱ ዋና ማጣቀሻዎች አንዱ ነው፤ ይህም ምናልባት ሚለር የዘላለም ወንጌልንና የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት ለመግለጥ የተጠቀመበት ከሁሉ የበለጠ አስፈላጊ የትንቢት ደንብ ነበር። ሌላው ይህን ደንብ የሚመሰክረው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማስረጃ በሕዝቅኤል መጽሐፍ ውስጥ ይገኛል።

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> እነዚህንም ስትፈጽም፥ እንደገና በቀኝህ ጎን ተኛ፤ የይሁዳንም ቤት ኃጢአት አርባ ቀን ትሸከማለህ፤ ቀኑን በዓመት ፋንታ አድርጌ ሰጥቼሃለሁ። ሕዝቅኤል 4፥6።

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

አንድ ቀን ለአንድ ዓመት መርህን ያቋቋሙትን እነዚህን ሁለት ጥቅሶች በተመለከተ ብዙ ጊዜ የማይገነዘበው ነገር የሁለቱም ጥቅሶች ታሪካዊ አውድ ነው።

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> ምድሪቱን የሰለሉባቸውን ቀኖች ቍጥር፣ አርባ ቀን እንደ ሆነ፣ ለእያንዳንዱ ቀን አንድ ዓመት በመቍጠር፣ ኃጢአታችሁን አርባ ዓመት ትሸከማላችሁ፤ ቃሌንም መመለሴን ታውቃላችሁ። ዘኍልቍ 14፥34።

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

በዘኍልቍ ያለው ጥቅስ በጥንታዊቷ እስራኤል መጀመሪያ ላይ ተከሰተ፣ የእግዚአብሔርም የቃል ኪዳን ሕዝብ ዓመፅን ይወክል ነበር፤ በሕዝቅኤልም ያለው ጥቅስ በጥንታዊቷ እስራኤል መጨረሻ ላይ ተከሰተ፣ እርሱም የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ ዓመፅን ይወክል ነበር። በመጀመሪያው የተፈረደው ቅጣት በምድረ በዳ ሞት ነበር፣ በመጨረሻውም የተፈረደው ቅጣት በጠላቶቻቸው ምድር ባርነት ነበር። የአንድ ቀን ለአንድ ዓመት መርህ የቃል ኪዳን ሕዝብን ዓመፅ ያጎላል። ሁለት ቅጣቶች፤ አንዱ በመጀመሪያ፣ አንዱም በመጨረሻ፣ ነገር ግን ሁለቱም የተለያዩ ነበሩ። የመጀመሪያው በምድረ በዳ ጉዞ ላይ በቀስ በቀስ መጥፋት የመጣ ሞት ነበር፤ የመጨረሻው ግን በትክክለኛው ባቢሎን ምርኮና ባርነት ነበር።

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> ከዚያም ሙሴና አሮን በእስራኤል ልጆች ማኅበር ጉባኤ ሁሉ ፊት በግንባራቸው ተደፉ። ከምድሪቱም ሰላዮች የነበሩት የነዌ ልጅ ኢያሱና የዮፍኔ ልጅ ካሌብ ልብሳቸውን ቀደዱ፤ ለእስራኤልም ልጆች ማኅበር ሁሉ እንዲህ አሉ፤ ልንሰልል አልፈን ያለፍንባት ምድር እጅግ እጅግ መልካም ምድር ናት። እግዚአብሔርም በእኛ ደስ ካለው፥ ወደዚች ምድር ያገባናል፥ ይሰጠንማል፤ ወተትና ማር የሚፈስስባት ምድር ናት። ብቻ በእግዚአብሔር ላይ አታመፁ፤ የምድሪቱንም ሕዝብ አትፍሩ፥ እነርሱ ለእኛ እንጀራ ናቸውና፤ መጠጊያቸው ከእነርሱ ተለይቶአል፥ እግዚአብሔርም ከእኛ ጋር ነው፤ አትፍሯቸው። ነገር ግን ማኅበሩ ሁሉ በድንጋይ እንዲወግሯቸው ተናገረ። የእግዚአብሔርም ክብር በእስራኤል ልጆች ሁሉ ፊት በመገናኛው ድንኳን ታየ። እግዚአብሔርም ሙሴን እንዲህ አለው፤ ይህ ሕዝብ እስከ መቼ ያስቈጣኛል? በመካከላቸውም ያደረግሁትን ምልክቶች ሁሉ ሲያዩ እስከ መቼ አያምኑኝም? በቸነፈር እመታቸዋለሁ፥ ከርስታቸውም አስወግዳቸዋለሁ፤ ከአንተም ከእነርሱ የሚበልጥ ታላቅና ኀያል ሕዝብ አደርጋለሁ። ሙሴም እግዚአብሔርን እንዲህ አለው፤ ግብፃውያን ይሰሙታል፥ ይህንን ሕዝብ በኀይልህ ከመካከላቸው አውጥተሃልና፤ ለዚህም ምድር ነዋሪዎች ይነግሩታል፤ አንተ እግዚአብሔር በዚህ ሕዝብ መካከል እንዳለህ፥ አንተ እግዚአብሔር ፊት ለፊት እንደምትታይ፥ ደመናህም በላያቸው እንደሚቆም፥ በቀንም በደመና ዓምድ በሌሊትም በእሳት ዓምድ እንደምትቀድማቸው ሰምተዋልና። አሁንም ይህንን ሕዝብ እንደ አንድ ሰው ብትገድለው፥ ስምህን የሰሙ አሕዛብ እንዲህ ብለው ይናገራሉ፤ እግዚአብሔር የማለላቸውን ምድር ሊያገባቸው ስላልቻለ፥ በምድረ በዳ ገደላቸው። አሁንም እለምንሃለሁ፥ እንደ ተናገርህ የጌታዬ ኀይል ይታላቅ፤ እንዲህ ብለህ ተናግረሃልና፤ እግዚአብሔር ለቍጣ የዘገየ ታላቅም ምሕረት ያለው ነው፥ ኃጢአትንና መተላለፍን ይቅር የሚል፥ ነገር ግን በፍጹም በደለኛውን ነጻ የማያደርግ፥ የአባቶችን ኃጢአት በልጆች ላይ እስከ ሦስተኛና አራተኛ ትውልድ የሚመለከት። እለምንሃለሁ፥ እንደ ምሕረትህ ታላቅነት የዚህን ሕዝብ ኃጢአት ይቅር በል፤ ከግብፅ እስከ አሁን ድረስም ለዚህ ሕዝብ ይቅር እንዳልህ እንዲሁ። ዘኍልቍ 14፥5–19።

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የተወከለው ታሪክ “የማስቈጣት ቀን” ተብሎ የሚጠራ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምልክት ሆነ። “የማስቈጣት ቀን” በመዝሙር ዘጠና አምስት፣ በኤርምያስ ሠላሳ ሁለት እና በዕብራውያን ሦስት ውስጥ ተጠቅሷል፣ ነገር ግን ያንን ምልክት በዚህ ጊዜ አንመለከትም። በቀደመው ክፍል ውስጥ የተገለጸ ሊታወቅ የሚገባ አስፈላጊ መርህ አለ። ይህ መርህ ደግሞ በነቢዩ ሳሙኤል፣ በሉሲፈር፣ በኤለን ዋይት እና በእርግጥም በሙሴ በዚህ ክፍል ውስጥ ተገልጦአል።

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> እርሱንም እንዲህ አሉት፦ እነሆ፥ አንተ ሽማግሌ ሆነሃል፥ ልጆችህም በመንገዶችህ አይሄዱም፤ አሁንስ እንደ ሌሎች አሕዛብ ሁሉ የሚፈርድልን ንጉሥ ሾምልን። እነርሱም፦ የሚፈርድልን ንጉሥ ስጠን ባሉ ጊዜ ይህ ነገር በሳሙኤል ፊት አስከፋ፤ ሳሙኤልም ወደ እግዚአብሔር ጸለየ። እግዚአብሔርም ሳሙኤልን እንዲህ አለው፦ በሚሉህ ነገር ሁሉ የሕዝቡን ድምፅ ስማ፤ አንተን አልናቁምና፥ በእነርሱ ላይ እንዳልነግሥ እኔን ናቁኝ እንጂ። ከግብፅ ካወጣኋቸው ቀን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ እኔን ትተው ለሌሎች አማልክት እንዳገለገሉ በሠሩት ሥራ ሁሉ መሠረት እንዲሁ ለአንተ ደግሞ ያደርጋሉ። አሁንም የእነርሱን ድምፅ ስማ፤ ነገር ግን የሚነግሥባቸውን ንጉሥ ሥርዓት በግልጽ አስጠንቅቃቸው፥ አሳያቸውም። ሳሙኤልም ንጉሥ የጠየቁትን ሕዝብ የእግዚአብሔርን ቃል ሁሉ ነገራቸው። እንዲህም አለ፦ በእናንተ ላይ የሚነግሥ ንጉሥ ሥርዓቱ ይህ ይሆናል፤ ወንዶች ልጆቻችሁን ወስዶ ለራሱ ይመድባቸዋል፥ ለሰረገሎቹም እንዲሠሩና ፈረሰኞቹ እንዲሆኑ ያደርጋቸዋል፤ አንዳንዶቹም በሰረገሎቹ ፊት ይሮጣሉ። ለራሱም የሺህ አለቆችና የሃምሳ አለቆች ያደርጋል፤ እርሻውንም እንዲያርሱ፥ እህሉንም እንዲያጭዱ፥ የጦር መሣሪያዎቹንና የሰረገሎቹን ዕቃዎች እንዲሠሩ ያደርጋቸዋል። ሴቶች ልጆቻችሁንም ሽቱ አዘጋጆች፥ ምግብ አብሳዮችና እንጀራ ጋጋሪዎች እንዲሆኑ ይወስዳቸዋል። እርሻዎቻችሁንና የወይን እርሻዎቻችሁን የወይራ ቦታዎቻችሁንም፥ ከእነርሱ ምርጦቹን ወስዶ ለባሪያዎቹ ይሰጣል። ከዘርዎቻችሁና ከወይን እርሻዎቻችሁ አሥራት ይወስዳል፥ ለሠራተኞቹና ለባሪያዎቹም ይሰጣል። ወንድ ባሪያዎቻችሁንና ሴት ባሪያዎቻችሁን፥ መልካሞቹንም ወጣቶቻችሁን፥ አህዮቻችሁንም ወስዶ ለሥራው ያውላቸዋል። ከበጎቻችሁም አሥራት ይወስዳል፤ እናንተም ባሪያዎቹ ትሆናላችሁ። በዚያም ቀን ለራሳችሁ የመረጣችሁትን ንጉሥ ምክንያት ትጮኻላችሁ፤ እግዚአብሔርም በዚያ ቀን አይሰማችሁም። ሕዝቡ ግን የሳሙኤልን ድምፅ ለመታዘዝ እምቢ አሉ፤ እንዲህም አሉ፦ አይደለም፤ ነገር ግን በላያችን ንጉሥ ይሁን፤ እኛም ደግሞ እንደ አሕዛብ ሁሉ እንድንሆን፥ ንጉሣችንም እንዲፈርድልን፥ በፊታችንም እንዲወጣ፥ ጦርነታችንንም እንዲዋጋልን። ሳሙኤልም የሕዝቡን ቃል ሁሉ ሰማ፥ በእግዚአብሔርም ጆሮ ውስጥ ተናገረው። እግዚአብሔርም ሳሙኤልን፦ ድምፃቸውን ስማ፥ ንጉሥም ሹምላቸው አለው። ሳሙኤልም ለእስራኤል ሰዎች፦ እያንዳንዱ ወደ ከተማው ይሂድ አላቸው። 1 ሳሙኤል 8፥5–22።

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

በዚህ ክፍል ውስጥ የጥንታዊት እስራኤል እግዚአብሔርን እንደ ንጉሣቸው አልተቀበሉትም፤ ይህም ታሪክ ከዚያ በኋላ “ከቄሣር በቀር ንጉሥ የለንም” ብለው ያወጁበትን ዘመን አስቀድሞ ይጠቁማል። የእግዚአብሔርን ቴዎክራሲ ጥለው፣ ከራሳቸው ሕዝብ የሆነ ንጉሥ እንዲሰጣቸው አጥብቀው ጠየቁ፤ በመጨረሻም ግን ንጉሣቸው የሮማ ንጉሥ መሆኑን አወጁ። በመጨረሻዎቹ ቀናት ያለው የሮማ ንጉሥ የሮማ ጳጳስ ነው።

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> እነርሱ ግን፣ “አስወግደው፣ አስወግደው፣ ስቀሉት” ብለው ጮኹ። ጲላጦስም፣ “ንጉሣችሁን ልስቀል?” አላቸው። ዋና ካህናቱም፣ “ከቄሣር በቀር ንጉሥ የለንም” ብለው መለሱ። ዮሐንስ 19፥15።

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

ቴዎክራሲውን መቃወማቸው ለሳሙኤል እጅግ አስቀያሚና ግላዊ የሆነ ነገር ስለነበረ፣ እርሱም ይህን የትንቢታዊ ሹመቱ መጣል እንደሆነ ተረዳው። ነገር ግን እግዚአብሔር ሳሙኤል የተቃወሙት እግዚአብሔርን እንጂ ነቢዩን እንዳልሆነ እንዲረዳ አደረገ። እነዚህ ሁለት ክፍሎች ሙሴና ሳሙኤል ከጥንታዊቱ እስራኤል ዓመፅ ጋር የነበራቸውን የትንቢታዊ ግንኙነት ሲያቀርቡ፣ ከዚያ ዓመፅ በኋላ የመጣው ቅጣት ለጥንታዊቱ እስራኤል ፍጻሜው አልነበረም። አሁንም በኢያሱና በካሌብ የተወከለ ወደ ተስፋይቱ ምድር የሚገባ ቡድን ነበር፤ በሳሙኤልም ታሪክ ውስጥ የጥንታዊቱ እስራኤል ፍጻሜ በእስራኤል ነገሥታት መጨረሻ ላይ ነበር እንጂ በመጀመሪያው አልነበረም።

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

ሙሴ እግዚአብሔር ከጥንታዊቷ እስራኤል ጋር መሥራቱን እንዲቀጥል አሳሰበው፤ ምክንያቱም ሙሴ በዚያ ነጥብ ላይ መጨረስ የሕዝቡን መዳን የተመለከተውን ቅዱስ ታሪክ እና እግዚአብሔር ለአብርሃም የሰጠው ወደ ምድሪቱ እንዲመራቸው የገባውን ተስፋ በተሳሳተ መንገድ ያቀርባል ብሎ አሰበ። እዚህ ያለው ነጥብ ይህ ነው፤ እግዚአብሔር ዓመፅን እውነት ምስክር አድርጎ ለመጠቀም ሲፈልግ፣ እንዲፈጸምም እንዲቀጥልም ይፈቅዳል።

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

በሳሙኤል የተገለጠው የጽድቅ ቍጣ አመለካከት በኤለን ዋይትም ደግሞ ተገልጦ ነበር።

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “በሚኒያፖሊስ ላይ እንደ ተገለጠው ያለ እንዲህ ያለ ጽኑ ራስን መውደድና ብርሃንን ለመቀበልና ለመቀበል ፈቃደኛ አለመሆን በሕዝባችን መካከል ከዚህ በፊት ፈጽሞ አላየሁም። በዚያ ስብሰባ ላይ የተገለጠውን መንፈስ ከተጠበቁት ወገን መካከል ማንም እንኳ ከሰማይ ወደ እነርሱ የተላከውን እውነት ውድነት እንዲለይ ዳግመኛ ግልጽ ብርሃን እንደማያገኝ ተገልጦልኛል፤ ይህም ኩራታቸውን እስኪያዋርዱ እና በእግዚአብሔር መንፈስ እንዳልተነሳሱ ነገር ግን አእምሮአቸውና ልባቸው በጭፍን ጥላቻ እንደ ተሞሉ እስኪመሰክሩ ድረስ ነው። ጌታ ወደ እነርሱ ቀርቦ ሊባርካቸውና ከመመለሳቸው ሊፈውሳቸው ወደደ፤ ነገር ግን ሊሰሙት አልፈቀዱም። ቆሬ፣ ዳታንና አቤሮንን ያነሳሳው ያው መንፈስ እነርሱንም ያነሳሳቸው ነበር። እነዚያ የእስራኤል ሰዎች ስህተተኞች መሆናቸውን የሚያረጋግጥ ማንኛውንም ማስረጃ ለመቃወም ቆርጠው ነበር፤ በመለያየት መንገዳቸውም ወደ ፊት ይቀጥሉ ነበር፣ እስከሚብዙዎችም ተስበው ከእነርሱ ጋር እስኪተባበሩ ድረስ።”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “እነዚህ እነማን ነበሩ? ደካሞች አልነበሩም፣ ድንቆች አልነበሩም፣ ያልበሩ አልነበሩም። በዚያ ዓመፅ ውስጥ በማኅበሩ ውስጥ የታወቁ፣ የዝና ሰዎች የነበሩ ሁለት መቶ አምሳ አለቆች ነበሩ። ምስክርነታቸውስ ምን ነበር? ‘ማኅበሩ ሁሉ ቅዱሳን ናቸው፣ እያንዳንዳቸውም፣ እግዚአብሔርም በመካከላቸው አለ፤ እንግዲህ ለምን ከእግዚአብሔር ማኅበር በላይ ራሳችሁን ታነሣላችሁ?’ [ዘኍልቍ 16፥3]። ቆሬና ባልደረቦቹ በእግዚአብሔር ፍርድ ሲጠፉ፣ በእነርሱ የተታለሉት ሕዝብ በዚህ ተአምር የእግዚአብሔርን እጅ አላዩም። በማግሥቱም ማኅበሩ ሁሉ ሙሴንና አሮንን፣ ‘የእግዚአብሔርን ሕዝብ እናንተ ገደላችሁ’ [ቁጥር 41] ብለው ከሰሱአቸው፤ መቅሠፍትም በማኅበሩ ላይ መጣ፥ ከአሥራ አራት ሺህም በላይ ሰዎች ጠፉ።”

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> “ከሚኒያፖሊስ ለመሄድ ሳሰብ፣ የጌታ መልአክ ከእኔ አጠገብ ቆመና እንዲህ አለኝ፦ ‘እንዲህ አይደለም፤ እግዚአብሔር በዚህ ስፍራ አንቺ የምትሠሪው ሥራ አለው። ሕዝቡ የቆሬ፣ የዳታንና የአቢራምን ዓመፅ ደግመው እየፈጸሙ ናቸው። በሚገባሽ ቦታ አኖርሁሽ፤ በብርሃን ውስጥ ያልሆኑት ግን ይህን አያውቁም፤ ለምስክርነትሽም አይሰሙም፤ እኔ ግን ከአንቺ ጋር እሆናለሁ፤ ጸጋዬና ኃይሌ ያጸኑሻል። የሚንቁት አንቺን አይደለም፣ ነገር ግን ወደ ሕዝቤ የምልካቸውን መልእክተኞችና መልእክቱን ነው። ለጌታ ቃል ንቀት አሳይተዋል። ሰይጣን ዓይኖቻቸውን አሳውሮአል፣ ፍርዳቸውንም አጣመሞታል፤ እያንዳንዱም ነፍስ ከዚህ ኃጢአታቸው፣ ለእግዚአብሔር መንፈስ ስድብ የሚያደርስ ከዚህ ያልተቀደሰ ራስን መቻል ካልተናዘዘ፣ በጨለማ ይሄዳሉ። እንዲፈወሱ ንስሐ ካልገቡና ካልተመለሱ፣ መቅረዙን ከስፍራው አነሣዋለሁ። መንፈሳዊ ዓይነ ልቦናቸውን አጨልመዋል። እግዚአብሔር መንፈሱንና ኃይሉን እንዲገልጥ አልፈለጉም፤ ምክንያቱም በቃሌ ላይ የፌዝና የጥላቻ መንፈስ አላቸውና። ቅልልነት፣ ተራ ማድረግ፣ ፌዝና ቀልድ በየቀኑ ይፈጸማሉ። ልባቸውን እኔን ለመፈለግ አላዘጋጁም። በራሳቸው እሳት ብልጭታ ይሄዳሉ፤ ንስሐም ካልገቡ በኀዘን ይተኛሉ። እንዲህ ይላል ጌታ፦ በተመደበልሽ የኃላፊነት ቦታ ቁሚ፤ እኔ ከአንቺ ጋር ነኝና፣ አልተውሽምም አልተውሽምምም።’ እነዚህን ከእግዚአብሔር የመጡ ቃላት ቸል ለማለት አልደፈርኩም።” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

እህት ዋይት ከሳሙኤል አመለካከት ጋር ተመሳሳይ ሆና ተቀርባ ነበር፤ ከዐመፀኞቹና ከዐመፃቸው ጋር እንድትቀር እና በ“ግዴታ”ዋ “ቦታ” ላይ “እንድትቆም” ተነገራት። እርስዋ (ነቢይቱ) ዐመፀኞቹንና ዐመፃቸውን ለራሳቸው ትታ ለመሄድ ከወሰነች በኋላ፣ በቦታዋ ጸንታ እንድትቆም ታዘዘች።

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

የመጀመሪያ መጠቀስ ሕግ፣ እርሱም የአልፋና ኦሜጋ መርህ ዋነኛ ክፍል ሲሆን፣ አንድ ጉዳይ ለመጀመሪያ ጊዜ ሲጠቀስ ያ መጠቀስ ከፍተኛ አስፈላጊነት እንዳለው ያመለክታል። ከሉሲፈር ዓመፅ እጅግ መጀመሪያ ጋር የተያያዘው ነገር እግዚአብሔር ቢፈልግ ኖሮ፣ በሉሲፈር አእምሮ ውስጥ ተነሥቶ በነበረው በሉሲፈር የመጀመሪያ ራስ ወዳድ ሐሳብ ቀንጣፋ ሉሲፈርን ለማጥፋት የሚበቃ ሥልጣን ሁሉ እንዳለው ነበር። እግዚአብሔር ሉሲፈርን ከፍጥረት ውስጥ ማስወገድ ይችል ነበር፤ እንዲሁም ያን ለማድረግ ቢመርጥ ኖሮ፣ ሌሎች መላእክት ምን እንደ ሆነ እንኳ እንዳያውቁ በሚያስችል መልኩ ማድረግ የሚችል ኃይል አለው። እርግጥ ነው፣ ይህን አላደረገም፤ ምክንያቱም ከሌሎች ነገሮች ጋር አብሮ ይህ የባሕርዩን መካድ በሆነ ነበር፤ ነገር ግን እርሱ ያንኑ ነገር ለማድረግ የሚያስችለውን የፈጠራ ኃይል ይዟል። ነገር ግን አላደረገውም። ዓመፁ የባሕርዩ ምስክርነት ክፍል፣ በሰማይ የተጀመረውና በመጨረሻ ወደ ምድር የሚደርሰው የተጋድሎ ምስክርነት ክፍል እንዲሆን በትዕግሥት ፈቀደ። ይህ ነው የሙሴ ንግግር ለጥንታዊቷ እስራኤል ያስፈጸመው። እግዚአብሔር የዓመፀኞች ትውልድ በምድረ በዳ እንዲሞት ፈቀደ፣ ያንንም ታሪክ ከዘላለም ወንጌል ጋር የተያያዙትን እውነቶች ለማስፋፋት እንደ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምሳሌ ተጠቀመበት።

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

እንዲሁም፣ በሳሙኤል ዘመን እግዚአብሔርን እንደ ንጉሥ በመጥላት ጊዜ እንዲሁ ነበር። ሳሙኤል የግል እምነቶቹና የነቢያዊ እውቀቱ ቢኖሩም፣ ወደ ፊት ሄዶ በተሰጠው የኃላፊነት ስፍራ እንዲቆም ታዘዘ። ይህ የእግዚአብሔር ነቢያዊና ታሪካዊ እንክብካቤ አካል ከባቢሎን ምርኮ በኋላ በቤተ መቅደሱ ዳግመኛ ግንባታ ውስጥም ይታወቃል። እግዚአብሔር የሰባውን ዓመት ምርኮ እያንዳንዱን ክፍል አስቀድሞ ተናግሮ ገዛው፤ ወደ ኢየሩሳሌም መመለሳቸውን፣ ኢየሩሳሌምን እንደገና መሥራታቸውን፣ ቤተ መቅደሱን፣ ጎዳናዎቹንና ቅጥሮቹንም። ከምርኮ ነፃ የሚወጡበትን ጊዜ የሚለዩ የዘመን ትንቢቶችን አቀረበ። የሁለት ሺህ ሦስት መቶውን ዓመታት መጀመሪያ ለማሳየት ስንት አዋጆች እንደሚኖሩ ገለጠ። ሂደቱን በመጀመሪያው አዋጅ የሚጀምረውን የአሕዛብን ንጉሥ ቂሮስን በስሙ ጠራው። ኢየሩሳሌምንና ቤተ መቅደሱን እንደገና የመገንባት ነገሮች ሁሉ በተለይ ተለይተው ተገልጠው ነበር፣ ሥራውንም ለማከናወን ጻድቃን ሰዎችንና ነቢያትን አስነሣ።

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

በባቢሎን ምርኮ ያበቃው ዓመፅ፣ ሁሉም ግልጽ የሆነ መለኮታዊ ትንቢታዊ አስቀድሞ እውቀትና ጣልቃ ገብነት ቢኖርም፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር የነበረውን የእርሱን ግላዊ መገኘት አስቀድሞ አብቅቶ ነበር። እንደገና የተሠራው ቤተ መቅደስ ወደ እርሱ የሸኪና ክብር ፈጽሞ አልተመለሰበትም። ምንም እንኳ ሸኪና በቅድስተ ቅዱሳን ውስጥ በመገኘቷ ቤተ መቅደሱ ዳግመኛ አልተባረከም ቢሆንም፣ ታሪኩ ሙሉ በሙሉ በዓለም ፍጻሜ ዘመን የሚሆነውን ታሪክ የትንቢታዊ መዋቅር ለመስጠት ተጠቅሞበታል። በዚያ አንጻር፣ እንደገና የተሠራው ቤተ መቅደስ የእግዚአብሔር መገኘት ሳይሆን የእስራኤል ዓመፅ ምስክር ነበር። ነገር ግን የዚያ ታሪክ ነቢያት፣ እንደ ሳሙኤልና እህት ዋይት በሚኒያፖሊስ፣ እንደ ነቢያት በነቢያዊ አገልግሎት መስክ ማገልገላቸውን ቀጠሉ።

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

የሉሲፈር ዓመፅ በክርስቶስና በሰይጣን መካከል በሚካሄደው ታላቅ ተጋድሎ መጀመሪያ የተጠቀሰው ነገር ነው፤ እግዚአብሔርም ለራሱ ዓላማ ሲል ዓመፁ እንዲቀጥል ፈቀደ። ሳሙኤልም፣ እስራኤል እንደ ሌሎች አሕዛብ ለመሆን በፈለገችው ፍላጎት ላይ ጽድቅ የተሞላ ቁጣ ቢኖረውም፣ የመጀመሪያዎቹን ሁለት ነገሥታት በቅባት ለመቀባት እንዲሳተፍ ተመራ። እንዲሁም የእግዚአብሔር ነቢያት ከዚያ በኋላ የእግዚአብሔር ሸኪና መገኘት ፈጽሞ የማይኖረውን መቅደሱን እንደገና በመሥራት ተሳተፉ።

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

እነዚያ በ1863 ዓ.ም. የአድቬንቲዝምን ዓመፅ ለመሸፈን በመሞከር በትንቢታዊው ቃል ላይ “የተረት ሳህኖቻቸውን” የሚጠቀሙ፣ እናም በ1863 ዓ.ም. ማንኛውም ስህተት ተፈጽሞ ኖሮ እንደሆነ ሴቲቱ ነቢይት ከልክላ ትኖር ነበር በሚል አመክንዮ ላይ ክርክራቸውን ለመመስረት የሚመርጡ፣ በእግዚአብሔር ላይ የተነሣው ዓመፅ በመጀመሪያ ጊዜ በተጠቀሰበት ስፍራ የተለየውን የመጀመሪያ መርህ ሆን ብለው የማያውቁ ናቸው። እግዚአብሔር ለራሱ ዓላማ ሲል ዓመፅን ይፈቅዳል፤ እናም ሊመጡ በሚችሉ ዓመፆች ውስጥ ነቢያቱ ገለልተኞች ወይም ዝምተኞች እንዲቀሩ ቢመርጥ፣ ያ ምርጫ የእርሱ ነው።

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

ከ1844 እስከ 1863 ድረስ ያለውን የፈተና ሂደት—ይህም የጥንታዊቷ እስራኤል ቀይ ባሕርን ከተሻገሩ በኋላ ባለፉት አሥር ፈተናዎች ባልተሳካላቸው ነገሮች የተመሰለ—ስንመለከት ይህን መጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነታ መረዳት አስፈላጊ ነው። የእግዚአብሔር ነቢያት በመታዘዝ ዘመንም ሆነ በአለመታዘዝ ዘመን እንደ እርሱ ነቢያት ይሠራሉ፤ እንዲሁም አንዳንድ ጊዜ በውጫዊ እይታ ነቢይ ሊቃወመው የሚገባ ነገር የሚመስልን ጉዳይ አይቃወሙም። አንዳንድ ጊዜ ዓመፁን በግልጽ ያውቃሉ፣ ግን ይገታሉ፤ በሌላ ጊዜም ጌታ ስለ ዓመፁ ዓይኖቻቸውን ይሸፍናል። ይህ አመለካከት ሲታወቅ፣ 1863 በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ያለው ስድስተኛው መንግሥት ታሪክ ውስጥ—ለፕሮቴስታንቲዝም ቀንድም ሆነ ለሪፐብሊካኒዝም ቀንድ—አስፈላጊ የመንገድ ምልክት ይሆናል።

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> በነቢያትም አፍ ተናገርሁ፥ ራእያትንም አበዛሁ፥ በነቢያትም አገልግሎት ምሳሌዎችን ተጠቀምሁ። ሆሴዕ 12፥10።

Back to Articles