Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

ሮም ራእዩን ያቋቁማል - ቁጥር ስድስት

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

በአድቬንቲስት ታሪክ ውስጥ ያሉ የትንቢታዊ ክርክሮች፦ በዳንኤል 11፥36 ላይ በዩርያ ስሚዝና በጄምስ ዋይት መካከል ያለውን ግጭት መረዳት

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

እኛ ከ1798 ጀምሮ እስከ አሁኑ ዘመን ድረስ በአድቬንቲዝም ታሪክ ውስጥ የተከሰቱ ስድስት የትንቢታዊ ክርክር መስመሮችን እየመለከትን ነው።

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “በታሪክና በትንቢት ውስጥ የእግዚአብሔር ቃል በእውነትና በስህተት መካከል የረጅም ዘመን የቀጠለውን ግጭት ያቀርባል። ያ ግጭት እስካሁን ድረስ በመቀጠል ላይ ነው። የነበሩት ነገሮች ደግሞ ይደገማሉ። የቀድሞ ክርክሮች እንደ ገና ይነሣሉ፥ አዳዲስ ጽንሰ ሐሳቦችም ዘወትር ይነሣሉ። ነገር ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ፥ በእምነታቸውና በትንቢት ፍጻሜ ውስጥ በመሥራታቸው በመጀመሪያው፣ በሁለተኛው፣ በሦስተኛውም መላእክት መልእክቶች አዋጅ ውስጥ ድርሻ የወሰዱ ስለሆኑ፥ የቆሙበትን ስፍራ ያውቃሉ። እነርሱ ከጥሩ ወርቅ ይልቅ የሚበልጥ ውድ ልምምድ አላቸው። የመታመናቸውን መጀመሪያ እስከ መጨረሻ ጽኑ አድርገው በመያዝ እንደ ዐለት ጸንተው ሊቆሙ ይገባቸዋል።” Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

ያለፈው መጣጥፍ ስለ ሮማዊው ኃይል የተነሱትን የመጀመሪያና የመጨረሻ ክርክሮች አብራርቶ ነበር፤ አሁንም በኡርያስ ስሚዝና በጄምስ ዋይት መካከል የተካሄደውን ክርክር እንመለከታለን። ኡርያስ ስሚዝ የራሱን “የግል ትርጓሜ” በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ አስገባ።

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “ቁጥር 36። ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ከፍ ያደርጋል፥ ከአማልክትም ሁሉ በላይ ራሱን ያግዛል፤ በአማልክትም አምላክ ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይሳካለታል፤ ምክንያቱም የተወሰነው ይደረጋልና።”

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “እዚህ የተገለጸው ንጉሥ በመጨረሻ ከተጠቀሰው ኃይል፣ ማለትም ከጳጳሳዊ ኃይል ጋር አንድ መሆን አይችልም፤ ምክንያቱም እነዚያ ዝርዝር መግለጫዎች በዚያ ኃይል ላይ ቢተገበሩ አይስማሙም።” ኡራያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

ስሚዝ በቀደመው ቁጥር ውስጥ ያለው ኃይል “የጳጳሳዊት ሮም” መሆኑን ተቀበለ፣ ነገር ግን የሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር ባሕርያት የጳጳሳዊት ሮምን የሚለዩ ትንቢታዊ ባሕርያት አይደሉም ብሎ ይናገራል። ያ አቤቱታ ሐሰት ነው። በ1863 ዓመፅ ውስጥ የዘሌዋውያን ምዕራፍ ሀያ ስድስት ሰባቱ ጊዜያት ወደ ጎን መተው እንደተደረገ፣ ስለዚህም በዕንባቆም ሁለቱም ሰንጠረዦች ውስጥ ያለው የሰባቱ ጊዜያት ውክልና እንደተጣለ ማስታወስ ይገባል። 1843 እና 1850 የሆኑት ሁለቱም ቻርቶች ሰባቱን ጊዜያት በቻርቶቹ ትክክለኛ መሃል ያሳያሉ፣ እናም ሁለቱም ሥዕላዊ ማብራሪያዎች መስቀሉን በሰባቱ ጊዜያት መስመር መሃል ያኖራሉ። በ1856 የሰባቱ ጊዜያት አዲስ ብርሃን በደረሰ ጊዜ እና ከዚያ በኋላ በተጣለ ጊዜ፣ ይህ የዕንባቆምን ሁለት ሰንጠረዦች መጣል ማለት ነበር፣ እንዲሁም ሁለቱም ቻርቶች በእግዚአብሔር የተመሩ መሆናቸውን በእጅጉ ግልጽ ሁኔታ የሚለይ የትንቢት መንፈስ ሥልጣንንም ጭምር መጣል ነበር።

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

እህት ዋይት እንደምትናገረው፣ የሰይጣን የመጨረሻ ማታለያ የእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነትን ከንቱ ማድረግ ነው፤ እዚህም የመጀመሪያው ማታለያ የእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነትን ከንቱ ማድረግ ነበር፣ እንዲሁም በሁለቱ ሰሌዳዎች ላይ ያሉትን መሠረታዊ እውነቶች፣ በተለይም ሰባቱን ዘመናት፣ በተመሳሳይ ጊዜ መጣልን ይወክል ነበር።

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

በ1863 ዓ.ም. የነበረው ዐመፅ ጊዜ፣ የሰባቱን ዘመናት መስመር ያስወገደውን የ1863 ዓ.ም. ሐሰተኛ ገበታ ያዘጋጀው ከኡርያ ስሚዝ ሌላ ማንም አልነበረም። በ1863 ዓ.ም. ኡርያ ስሚዝ ስለ ሰባቱ ዘመናት ብርሃን ዓይኖቹን ዘግቶ ነበር፣ ዳንኤልም የሚለያያቸው ሁለት “ቍጣዎች” እንዳሉ ማየት አልቻለም። እነዚህ ሁለቱ ቍጣዎች በሰሜናዊው የእስራኤል መንግሥት እና በደቡባዊው የይሁዳ መንግሥት ላይ የተፈጸሙትን ሰባቱን ዘመናት ይወክላሉ። የመጀመሪያው በአሥሩ የሰሜን ነገዶች ላይ የጀመረው በ723 ዓ.ዓ. ሲሆን በ1798 ተጠናቀቀ፤ ሁለተኛውም በ677 ዓ.ዓ. ተጀምሮ በ1844 ተፈጸመ።

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

ገብርኤል በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ የ«ማራህ»ን ራእይ ለማብራራት ወደ ዳንኤል መጣ፤ ከሥራውም ጋር በተያያዘ ለ1844 ሁለተኛ ምስክር ሰጠ። የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት በ1844 ተፈጸሙ፤ ነገር ግን በሰሜንና በደቡብ መንግሥታት ላይ ከነበሩት ሁለቱ መቅሰፍቶች የመጨረሻውም ደግሞ በዚያን ጊዜ ተፈጸመ።

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> እርሱም አለ፦ እነሆ፥ በቍጣው መጨረሻ የሚሆነውን አሳውቅሃለሁ፤ ምክንያቱም መጨረሻው በተወሰነው ጊዜ ይሆናል። ዳንኤል 8፥19።

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

የመጨረሻው ፍጻሜ የመጀመሪያ ፍጻሜ መኖሩን አስቀድሞ ያመለክታል። ከሁለቱ ቍጣዎች የመጨረሻው፣ እርሱም በቀላሉ ሌላ የ“ሰባት ዘመናት” አገላለጽ ብቻ የሆነው፣ በ1844 ተጠናቀቀ፤ የመጀመሪያው ቍጣ ደግሞ በ1798 ተጠናቀቀ። ስሚዝ የጳጳሳዊ ኀይልን የሚመለከቱ ዝርዝር መግለጫዎች የሉበትም ብሎ ያስረዳው ይህ ጥቅስ፣ ጳጳሳዊ ሥርዓቱ የሞት ቍስሉን የሚቀበልበትን ዓመት ለይቶ አመለከተ።

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ያደርጋል፥ ከአማልክትም ሁሉ በላይ ራሱን ያከብራል፤ በአማልክትም አምላክ ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይሳካለታል፤ የተወሰነው ግን ይፈጸማልና። ዳንኤል 11፥36።

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

«ንጉሡ» በሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ «ቍጣው እስኪፈጸም ድረስ ይሳካለታል» ተብሎ ተገልጿል። በዚያው መጽሐፍ ውስጥ ስሚዝ፣ የጳጳሳዊው ኃይል ሠላሳ ስድስተኛውን ቁጥር ለመፈጸም የሚያስፈልጉትን ትክክለኛ ባሕርያት እንደሌሉት በሚናገርበት በዚያው መጽሐፍ፣ ስለ ዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር ሃያ ሦስትና ሃያ አራት የጻፈውን አስተውሉ።

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “ቁጥር 23። በመንግሥታቸውም መጨረሻ ዘመን፥ ኃጢአተኞች መስፈራቸውን በሞሉ ጊዜ፥ ጨካኝ ፊት ያለውና ምስጢራዊ ንግግር የሚያስተውል ንጉሥ ይነሣል። 24። ኀይሉም ብርቱ ይሆናል፥ ነገር ግን በራሱ ኀይል አይደለም፤ በሚያስደንቅም ሁኔታ ያጠፋል፥ ይበልጣልም፥ ይሠራልም፥ ኃያላንንና ቅዱሱን ሕዝብ ያጠፋል። 25። በተንኮሉም ደግሞ ሸንጎን በእጁ ያበለጽጋል፤ በልቡም ራሱን ያከብራል፥ በሰላምም ብዙዎችን ያጠፋል፤ በአለቃዎችም አለቃ ላይ ይቆማል፤ ነገር ግን ያለ እጅ ይሰበራል።

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> «ይህ ኃይል በፍየሉ መንግሥት አራቱ ክፍሎች መንግሥት በኋለኛው ዘመን፣ ማለትም የእነርሱ ሥርዓተ መንግሥት ወደ ፍጻሜው ሲቃረብ፣ ተተኪ ሆኖ ይነሣል። እርሱም በእርግጥ ከቁጥር 9 ጀምሮ የተጠቀሰው ትንሹ ቀንድ ራሱ ነው። በቁጥር 9 ላይ በተሰጡት ማብራሪያዎች መሠረት ይህን በሮም ላይ ተግብሩት፤ ከዚያም ሁሉ ተስማሚና ግልጽ ይሆናል።»

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘የጨካኝ ፊት ያለው ንጉሥ።’ ሙሴ ከዚሁ ኃይል በአይሁድ ላይ ሊመጣ ያለውን ቅጣት ሲቀድም በመናገር፣ ‘ጨካኝ ፊት ያለው ሕዝብ’ ብሎ ይጠራዋል። ዘዳ. 28፥49, 50። በጦርነት አሰላለፍ ከሮማውያን ይልቅ የሚያስፈራ ትዕይንት ያሳየ ሕዝብ አልነበረም። ‘እንቆቅልሽ ንግግርን የሚያስተውል።’ ሙሴ፣ አሁን ለማጣቀስ በተጠቀሰው የመጽሐፍ ቃል ውስጥ፣ ‘ቋንቋውን የማትረዳው’ ይላል። ይህ ስለ አይሁድ በተመለከተ ስለ ባቢሎናውያን፣ ፋርሳውያን ወይም ግሪኮች ሊባል አይችልም፤ ምክንያቱም የከለዳውያንና የግሪክ ቋንቋዎች በፍልስጤም በአነስተኛም ሆነ በከፍተኛ ደረጃ ይጠቀሙ ነበርና። ነገር ግን በላቲን ይህ አልነበረም።”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “ኃጢአተኞች ሙሉ በሙሉ በደላቸውን በሞሉ ጊዜ።” በሁሉም ሂደት ውስጥ፣ በእግዚአብሔር ሕዝብና በሚያስጨንቋቸው መካከል ያለው ግንኙነት በዐይን ፊት ተጠብቆ ይታያል። ወደ ምርኮ እንዲሸጡ ያደረጋቸው የሕዝቡ መተላለፍ ነበር። በኃጢአት ውስጥ መቀጠላቸውም ይበልጥ ከባድ ቅጣትን አመጣ። አይሁድ በሮማውያን ሥልጣን ሥር በገቡበት ዘመን እንዳሉበት መጠን፣ እንደ ብሔር በሥነ ምግባር የበሰበሱበት ሌላ ጊዜ ፈጽሞ አልነበረም።

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘ኃያል፣ ነገር ግን በራሱ ኃይል አይደለም።’ የሮማውያን ስኬት በእጅጉ የተመሰረተው በአጋሮቻቸው እርዳታና በጠላቶቻቸው መካከል ባሉ ክፍፍሎች ላይ ነበር፤ እነርሱም እነዚህን ለመጠቀም ሁልጊዜ ዝግጁ ነበሩ። የጳጳሳዊት ሮማም ደግሞ በመንፈሳዊ ቁጥጥር በምታደርግባቸው ዓለማዊ ኃይላት አማካይነት ኃያል ነበረች።”

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘እርሱ በአስደናቂ ሁኔታ ያጠፋል።’ ጌታ በነቢዩ ሕዝቅኤል አማካኝነት አይሁድን፣ ‘ለማጥፋት የተካኑ’ ሰዎች እጅ እንደሚያሳልፋቸው ነገራቸው፤ እናም ኢየሩሳሌም በሮማውያን ሠራዊት በተደመሰሰችበት ጊዜ የአሥራ አንድ መቶ ሺህ አይሁድ እልቂት ሆኖ መውደቃቸው፣ የነቢዩን ቃል በአስፈሪ ሁኔታ አረጋገጠ። እንዲሁም ሮም በሁለተኛው፣ ወይም በጳጳሳዊው ዘመኗ፣ ለአምሳ ሚሊዮን ሰማዕታት ሞት ተጠያቂ ነበረች።”

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘በእርሱም ፖሊሲ ተንኮል በእጁ ውስጥ ይሳካል።’ ሮማ ከሌሎች ኃይሎች ሁሉ በላይ፣ አሕዛብን ከቁጥጥሯ በታች ያስገባችበት በተንኮል ፖሊሲዋ ተለይታ ታውቃለች። ይህም ለአረማዊቱም ሆነ ለጳጳሳዊቱ ሮማ እውነት ነው። እንዲሁም በሰላም ብዙዎችን አጠፋች።”

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> “እና ሮም በመጨረሻ፣ በአንዱ ከአስተዳዳሪዎቿ ሰውነት፣ በኢየሱስ ክርስቶስ ላይ የሞት ፍርድ በመስጠት በአለቃዎች አለቃ ላይ ተነሣች። ‘ነገር ግን ያለ እጅ ይሰበራል’ የሚለው ንግግር፣ የዚህን ኃይል ጥፋት ከምዕራፍ 2 ምስሉ መመታት ጋር የሚያስለይ ነው።” ኡርያ ስሚዝ፣ ዳንኤል እና ራእይ፣ 202–204።

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

ስሚዝ፣ በዚያ ክፍል ውስጥ ሁለት ጊዜ፣ የአሕዛብ ሮምና የጳጳሳዊት ሮም ትንቢታዊ ባሕርያት እርስ በርሳቸው ሊተካከሉ እንደሚችሉ ያመለክታል፤ ምክንያቱም እነርሱ በቀላሉ ሮም በሁለቱ ዘመናቶቿ የተገለጠችበት መገለጫ ብቻ ናቸው፤ እንደ በዳንኤል ምዕራፍ ሁለት ውስጥ ያለው የብረትና የሸክላ ድብልቅ፣ እህት ዋይት እንደ ቤተ-ክርስቲያን አስተዳደርና የመንግሥት አስተዳደር ምልክቶች የምትለያቸው። ዳንኤል፣ ስሚዝ እየተመለከታቸው ባሉት ጥቅሶች ውስጥ፣ ሮም “ትሳካለች፣ ታደርግማለችም” እንዲሁም ሮም “ተንኮልን በእጁ ታሳካለች” ብሎ ሲለይ፣ ስሚዝ በቁጥር ሠላሳ ስድስት ውስጥ “ንጉሡ” የተባለው፣ “ቍጣው እስኪፈጸም ድረስ የሚሳካው”፣ የአሕዛብ ሮምና የጳጳሳዊት ሮም ሁለቱንም የሚመለከት ትንቢታዊ ባሕርይ መሆኑን ይናገራል። ከዚያም በቁጥር ሠላሳ ስድስት ውስጥ ስለ ሮም የተጠቀሱት ባሕርያት ከአንዳቸውም ወደ ጳጳሳዊው ኃይል እንደማይያዙ ይከራከራል።

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

ሮም ራእዩን የሚያጸኑት ወንበዴዎች መሆናቸውን ለመደገፍ ስሚዝን ጠቅሰናል፤ እና በአሥራ አራተኛው ቁጥር ውስጥ ካሉት አራት ትንቢታዊ ባሕርያት አንዱ ሮም ራሳቸውን ከፍ እንደሚያደርጉ ነው።

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> በዚያም ዘመን ብዙዎች በደቡብ ንጉሥ ላይ ይነሣሉ፤ ደግሞም ከሕዝብህ መካከል የዓመፅ ሰዎች ራሳቸውን ከፍ ያደርጋሉ ራእዩን ለማጽናት፤ ነገር ግን ይወድቃሉ። ዳንኤል 11፥14።

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

ስሚዝ በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ያለው የንጉሡ መግለጫ ከጳጳሳዊው ኀይል ጋር አይስማማም ብሎ ይናገራል፤ ነገር ግን ከዚህ በፊት በአሥራ አራተኛው ቁጥር ራሷን ከፍ የምታደርግ ሮም መሆኗን ተከራክሮ ነበር። ነገር ግን በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ያለው ንጉሥ “ራሱን ከፍ ያደርጋል።” ያው በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ያለው ንጉሥ “በአማልክት አምላክ ላይ ድንቅ ነገሮችን ይናገራል።” በዳንኤል ውስጥ ጳጳሳዊው ኀይል “በልዑል ላይ ታላላቅ ቃላትን ይናገራል፤” በራእይም መጽሐፍ ውስጥ ጳጳሳዊው ኀይል በልዑል ላይ ስድብን ይናገራል።

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍም ተሰጠው፤ አርባ ሁለት ወራትም እንዲቀጥል ሥልጣን ተሰጠው። በእግዚአብሔርም ላይ ስድብ ለመናገር፥ ስሙንና ማደሪያውን በሰማይም የሚኖሩትን ለመስደብ አፉን ከፈተ። ራእይ 13፥5-6።

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

ስለ ጳጳሳዊው ኃይል የተሰጠ እያንዳንዱ ትንቢታዊ መግለጫ በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ ተለይቶ ተገልጿል።

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ያደርጋል፥ ራሱንም ከእያንዳንዱ አምላክ በላይ ያገናኛል፥ በአማልክትም አምላክ ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይበለጽጋል፤ የተወሰነውም ይደረጋልና። ዳንኤል 11፥36።

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

የሰው አስተያየት ሰጪዎች ብዙ ጊዜ የማይታመኑ ቢሆኑም፣ ብዙ አድቬንቲስት ተርጓሚዎች ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ኃጢአት ሰው በዳግማይ ተሰሎንቄ ሲናገር፣ እየተወሰደ የነበረው ወይም በቃላቱ እያስተላለፈ የነበረው ሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር እንደነበረ ለሚታወቀው እውነት ምስክርነት ይሰጣሉ።

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> ማንም በምንም ዘዴ እንዳያታልላችሁ፤ ምክንያቱም መጀመሪያ ክህደት ካልመጣ፥ ያ ቀን አይመጣም፤ እንዲሁም የኃጢአት ሰው፥ የጥፋት ልጅ ካልተገለጠ። እርሱ ተቃዋሚ ነው፥ እግዚአብሔር ተብሎ በሚጠራው ሁሉ ወይም በሚመለከው ሁሉ ላይ ራሱን ይቃወማልና ያከብራል፤ እስከሚሆንም ድረስ እንደ እግዚአብሔር በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ይቀመጣል፥ ራሱንም እግዚአብሔር እንደ ሆነ ያሳያል። 2 ተሰሎንቄ 2፡2, 3።

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

ቁጥር ሠላሳ ስድስት፣ “ራሱን ከፍ ከፍ ያደርጋል፥ ራሱንም ከእያንዳንዱ አምላክ በላይ ያከብራል” ይላል፤ ጳውሎስም፣ “ያ የኃጢአት ሰው ይገለጥ፥ የጥፋት ልጅ፤ እርሱም አምላክ ተብሎ ከሚጠራው ወይም ከሚመለክተው ሁሉ በላይ የሚቃወምና ራሱን የሚያከብር ነው” ይላል። ግልጽ ነው፤ ስሚዝ በቁጥር ሠላሳ ስድስት ያለው ንጉሥ ወደ ቁጥር ሠላሳ ስድስት በሚመሩት ቁጥሮች ውስጥ ከተነገረው ንጉሥ የተለየ ነው ብሎ ለመናገር የትንቢት ሥልጣን አልነበረውም። በሰዋሰው አንጻር የተሳሳተውን መተግበሪያ ለማድረግ ምንም ማስረጃ አልነበረውም፤ ይህንም ያደረገው ምክንያቱ ቁጥር ሠላሳ ስድስት የጳጳሳዊውን ኃይል ባሕርይ ምንም አያሳይም ብሎ ያቀረበው አቤቱታ፣ የግል ትርጓሜን ለማቋቋም በመሞከር ቅዱሳት መጻሕፍትን ማጣመም ነበር።

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> እኛም ይበልጥ የተረጋገጠ የትንቢት ቃል አለን፤ ቀን እስኪነጋ፣ የንጋት ኮከብም በልባችሁ እስኪወጣ ድረስ፥ በጨለማ ስፍራ እንደሚያበራ መብራት እርሱን ብትከተሉ መልካም ታደርጋላችሁ፤ ይህን አስቀድሞ እወቁ፥ ምክንያቱም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ሁሉ የግል ትርጓሜ አይደለም። ትንቢት በድሮ ዘመን በሰው ፈቃድ አልመጣምና፤ ነገር ግን ቅዱሳን የእግዚአብሔር ሰዎች በመንፈስ ቅዱስ እየተነዱ ተናገሩ። 2 ጴጥሮስ 1፥19–21።

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

በሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ዘመናት ሁሉ ውስጥ፣ የስሚዝ አተገባበር ትክክል ነው ወይስ የተሳሳተ ነው ብለው የተነጋገሩ ብዙ አድቬንቲስት ሥነ-መለኮት ምሁራን፣ ፓስተሮችና ደራሲዎች ነበሩ። ከዚህ መካከል፣ ከረጅም ጊዜ በፊት የሞተው አውስትራሊያዊ ፓስተር ሉዊስ ዌር፣ የአገልግሎቱን አብዛኛውን ክፍል የስሚዝን የተሳሳተ ትንቢታዊ አምሳል በመቃወም አሳለፈ። የእርሱ ተቃውሞ ምክንያቱ ስሚዝ በአርባ አምስተኛው ቁጥር ላይ ወደ ፍጻሜው የሚመጣውን ንጉሥ በመጨረሻ ቱርክ ነው ብሎ ስለለየው ብቻ አልነበረም፤ የስሚዝ መድረክ ስለ አርማጌዶን ደግሞ የተሳሳተ አተገባበር ያመነጨ ነበር። በ1980ዎቹ ወይም በዚያ አካባቢ አንድ አድቬንቲስት ደራሲ፣ Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ተብሎ የተሰኘ መጽሐፍ ጻፈ። የደራሲው ስም ዶናልድ ማንሴል ነው፣ መጽሐፉም እስካሁን ድረስ ይገኛል።

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

ማንሰል ወደ የመጀመሪያው የዓለም ጦርነት እና ወደ ሁለተኛው የዓለም ጦርነት ያመራውን ታሪክ በመከታተል፣ እነዚህ ሁለቱ ጦርነቶች እየቀረቡ እንደሆነ በታየ ጊዜ፣ የአድቬንቲስት ወንጌላውያን የአርማጌዶንና የዓለም መጨረሻ ምልክት እንደሆነ ቱርክ ወደ ትክክለኛይቱ ኢየሩሳሌም እየተጓዘች መሆኗን የሚያመለክተውን የስሚዝ ሐሰተኛ ተግባራዊ አተረጓጎም መጠቀም ጀመሩ ብሎ ያሳያል። እያንዳንዱ ከእነዚህ ጦርነቶች እየቀረበ ሲመጣ፣ በስሚዝ ጉድለት ባለው ስለ አርማጌዶን አመለካከት የተመሠረተውን የወንጌላውያኑን ትንቢታዊ አጽንኦት መሠረት አድርጎ፣ በቤተ ክርስቲያኒቱ የአባልነት መዝገቦች ብዙ ነፍሳት ወደ አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን አባልነት እንደ ገቡ ያረጋግጣል።

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

የትኛውም ጦርነት በተደረሰ ጊዜ፣ እና ጉድለት ያላቸው ትንቢታዊ ትንበያዎች ሳይፈጸሙ በቀሩ ጊዜ፣ ቤተ ክርስቲያኒቱ ስሚዝ ከገነባው ትንቢታዊ ሞዴል አማካኝነት ካገኘቻቸው ይልቅ አባላትን ይበልጥ አጣች።

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

በስሚዝ የሚለራውያንን መሠረታዊ መልእክት በመናቅ፣ እና የዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ 36 እስከ 45 ያሉትን ጥቅሶች ስለ ግል ትርጓሜው ለማስፋፋት ባሳየው ፈቃደኝነት ምክንያት፣ የስሚዝ አመክንዮ በወቅታዊ ክስተቶች ላይ የተመሠረተ ትንቢታዊ አብነት አፈራ።

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

በዳንኤል አሥራ አንድ የመጨረሻው ቁጥር ላይ መጨረሻውን ስለሚያገኘው ንጉሥ በስሚዝና በጄምስ ዋይት መካከል በተነሣው ክርክር፣ ጄምስ ዋይት የስሚዝን አሸዋማ ትንቢታዊ መሠረት በአጭሩ የሚወክል አመክንዮ አቀረበ። ዋይት “ትንቢት ታሪክን ታመነጫለች፣ ታሪክ ግን ትንቢትን አያመነጭም” ብሎ አስተማረ።

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

ከሁለቱም ጦርነቶች በፊት የሠሩት የአድቬንቲዝም ወንጌላውያን የሚገነባ የታሪክ እድገትን በመጠቀም የስሚዝን ጉድለት ያለበት የአርማጌዶን ትንቢታዊ አቀራረብ አቀረቡ፤ ሥራቸውም ወደ ጦርነቶቹ ሲቃረብ እጅግ የተባረከ እንደሚመስል ቢሆንም፣ ያ ትንቢታዊ አቀራረብ በግል ትርጓሜ ላይ የተመሠረተ መሆኑ በተገለጠ ጊዜ የተጣራ ኪሳራ አስከተለ።

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> ከሐሰተኛ ነቢያት ተጠንቀቁ፤ እነርሱ በበጎች ቆዳ ለብሰው ወደ እናንተ ይመጣሉ፥ በውስጣቸው ግን ነጣቂ ተኵላዎች ናቸው። በፍሬያቸው ታውቋቸዋላችሁ። ሰዎች ከእሾህ ወይን፥ ወይስ ከአሜከላ በለስ ይሰበስባሉን? እንዲሁም መልካም ዛፍ ሁሉ መልካም ፍሬ ያፈራል፤ የበሰበሰ ዛፍ ግን ክፉ ፍሬ ያፈራል። መልካም ዛፍ ክፉ ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፥ የበሰበሰም ዛፍ መልካም ፍሬ ሊያፈራ አይችልም። መልካም ፍሬ የማያፈራ ዛፍ ሁሉ ተቈርጦ ወደ እሳት ይጣላል። እንግዲህ በፍሬያቸው ታውቋቸዋላችሁ። ማቴዎስ 7፥15–20።

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

ስሚዝ በሰላሳ ስድስተኛው ቁጥር ላይ ስለ ንጉሡ የግል ትንቢታዊ አርአያ ለማስፋፋት ያሳየው ፈቃደኝነት፣ የስድስተኛውን መቅሰፍትና አርማጌዶንን በተሳሳተ ሁኔታ መተግበርንም ፍሬ አፍርቷል።

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> ስድስተኛውም መልአክ ሳሕኑን በታላቁ ወንዝ በኤፍራጥስ ላይ አፈሰሰ፤ የምሥራቅም ነገሥታት መንገድ ይዘጋጅ ዘንድ ውኃው ደረቀ። ከዚያም ከዘንዶው አፍ፣ ከአውሬውም አፍ፣ ከሐሰተኛውም ነቢይ አፍ እንቁራሪቶችን የሚመስሉ ሦስት ርኩሳን መናፍስት ሲወጡ አየሁ። እነርሱ ተአምራትን የሚያደርጉ የአጋንንት መናፍስት ናቸውና፤ በሁሉን የሚገዛው የእግዚአብሔር በዚያ ታላቅ ቀን ለሚሆነው ሰልፍ ይሰበስቧቸው ዘንድ ወደ ምድር ነገሥታትና ወደ ዓለም ሁሉ ይወጣሉ። እነሆ፥ እንደ ሌባ እመጣለሁ። ራቁቱን እንዳይሄድ እፍረቱንም እንዳያዩ፥ የሚጠብቅና ልብሱን የሚጠብቅ ብፁዕ ነው። በዕብራይስጥም አርማጌዶን ተብሎ ወደሚጠራ ስፍራ ሰበሰባቸው። ራእይ 16፥12–16።

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

እንደ ከዚህ ቀደም ያመለከትነው፣ ስድስተኛው መቅሰፍት የሚመጣው የሰው ፈተና ጊዜ ከተዘጋ በኋላ ነው፤ ስለዚህ በውስጡ የተካተተው “ልብሶቻችሁን ጠብቁ” የሚለው ማስጠንቀቂያ፣ ሚካኤል ከመቆሙ በፊትና የሰው ፈተና ጊዜ ከመዘጋቱ በፊት እንዲሁም የመጀመሪያው መቅሰፍት ከመጀመሩ በፊት የሚፈጠርን የፈተና ጉዳይ ሊያመለክት ይገባል። ስድስተኛው መቅሰፍት የዘንዶውን፣ የአውሬውን፣ እና የሐሰተኛው ነቢይን እንቅስቃሴዎች ያመለክታል፤ እነዚህም በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ አንድ ላይ የሚሰበሰቡት ሶስት እጥፍ ኅብረት ናቸው። ያ ሶስት እጥፍ ኅብረት ዘመናዊት ሮም ናት፤ ዘመናዊት ሮምንም የሚለይና የሚያቋቁም ምልክት፣ “ራእዩን ለማጽናት ራሳቸውን የሚያከብሩ” እና “የሚወድቁ” የ“ሕዝብህ ዘራፊዎች” ናቸው።

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

የስድስተኛው መቅሠፍት ማስጠንቀቂያ በሚገባ በሚረዳ ጊዜ፣ ነፍስ ልብሶቿን እንድትጠብቅ ያስችላታል፤ ነገር ግን ቢጣል ነፍስን ዕራቁት ይተዋታል፥ ይህም ከሎዶቅያ ሰው አምስቱ ባሕርያት አንዱ ነው። ያንን ማስጠንቀቂያ የሚያጸናው ምልክት የሕዝብህ ወንበዴዎች ናቸው፤ እነርሱም ራሳቸውን ከፍ ከፍ ያደርጋሉ እና በመጨረሻም ይወድቃሉ። ሰሎሞንም እንዳለው፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ ያን ራእይ ካልነበራቸው ይጠፋሉ።

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ራእይ በሌለበት ሕዝቡ ይጠፋል፤ ሕጉን ግን የሚጠብቅ ብፁዕ ነው። ምሳሌ 29፥18።

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

የዕብራይስጥ ቃል “perish” ማለት “እርቃን ማድረግ” ሲሆን፣ ዮሐንስም፣ “የሚነቃ እና ልብሱን የሚጠብቅ ብፁዕ ነው፤ እርቃኑን እንዳይሄድ እና ኀፍረቱንም እንዳያዩ።” ብሎ መዝግቦአል። ስሚዝ ስለ ሰሜን ንጉሥ ተሳስቶ ነበር፤ ያም የሐሰት ትንቢታዊ መሠረት ከተቀበሉት እርቃንነትን የሚያመጣ ትንቢታዊ ትግበራ እንዲያበረታታ ፈቀደለት፤ ይህም ከጌታ አፍ የሚተፉት ሎዶቅያኖስ ምልክት ነው።

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

ስሚዝ ስለ ሰሜን ንጉሥ ያቀረበውን አዲስ የሐሰት መለያ ከነቢዪቱ ባል ጄምስ ዋይት ጋር ለመከራከር ምንም ችግር አልነበረበትም። የአድቬንቲስት ታሪክ ጸሐፊዎችም እና እህት ዋይትም የታወቀውን አለመስማማታቸውን ያነሳሉ። ኤለን ዋይት በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ በሰሜን ንጉሥ የተመለከተው ማን እንደሆነ ስለ ነበራቸው የአመለካከት ልዩነት ወደ ሕዝብ ጎራ እንዲወጣ ስለፈቀዱ ባሏንና ስሚዝን ሁለቱንም ገሠጸቻቸው። ከ1844 ታላቁ ተስፋ መቁረጥ በኋላ በወጣው የመጀመሪያው የአድቬንቲስት ህትመት ውስጥ፣ ጄምስ ዋይት እንዲህ ሲል ጻፈ፦

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “ኢየሱስ በ1844 በ7ኛው ወር ተነሥቶ፥ ደጁን ዘግቶ፥ መንግሥቱን ሊቀበል ወደ ዘመናት የበለጠው ሄደ፥ ይህን ፈጽሞ አምናለሁ። ሉቃስ 13፡25፤ ማቴዎስ 25፡10፤ ዳንኤል 7፡13,14ን ተመልከቱ። ነገር ግን የሚካኤል መነሣት፥ ዳንኤል 12፡1፥ ለሌላ ዓላማ የሆነ ሌላ ክስተት መሆኑ ይታያል። በ1844 የእርሱ መነሣት ደጁን ለመዝጋትና መንግሥቱን ሊቀበል፥ እንዲሁም ለመንገሥ ሥልጣንን ሊቀበል ወደ አባቱ መምጣት ነበረ፤ ነገር ግን የሚካኤል መቆም አስቀድሞ ያለውን የንጉሥነት ሥልጣኑን በክፉዎች ጥፋትና በሕዝቡ ማዳን ውስጥ ለመግለጥ ነው። ሚካኤል በምዕራፍ 11 ውስጥ ያለው የመጨረሻው ኀይል ወደ ፍጻሜው በሚመጣበትና የሚረዳውም ማንም በማይኖርበት ጊዜ ሊቆም ነው። ይህ ኀይል እውነተኛውን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን የሚረግጥ የመጨረሻው ነው፤ እናም እውነተኛይቱ ቤተ ክርስቲያን አሁንም በመላው ክርስትና እየተረገጠችና እየተጣለች ስለሆነ፥ ይህ የመጨረሻ ጨቋኝ ኀይል ‘ወደ ፍጻሜው አልመጣም’ የሚለው ይከተላል፤ ሚካኤልም አልቆመም። ቅዱሳንን የሚረግጥ ይህ የመጨረሻ ኀይል በራእይ 13፡11-18 ተገልጦአል። ቁጥሩ 666 ነው።” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

ስሚዝ ስለ “በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ያለው የመጨረሻው ኃይል” ተብሎ በተጠራው “አዲስ ብርሃን” ሲያቀርብ፣ ጄምስ ዋይት የስሚዝን ትርጓሜ እንደ አዲስ ብርሃን ሳይሆን በመሠረቶቹ ላይ እንደሚደረግ ጥቃት ተመለከተው። በዳንኤል አሥራ አንድ ውስጥ ሮም የሰሜን ንጉሥ መሆኑን በተመለከተ በዑርያ ስሚዝና በጄምስ ዋይት መካከል የተካሄደው ክርክር ልዩ ባህሪያትን ይዟል፤ እኛም እንደ ትንቢት ተማሪዎች ስለ ሮም ምልክት ከአድቬንቲስት ታሪክ ሌሎች ክርክሮች ጋር እነዚህን ልንያዛዝ ይገባናል።

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

ከእነዚህ ባህርያት አንዱ የግል ትርጓሜን ማስገባት ነው። ሌላው ባህርይ ደግሞ የዚያን የግል ትርጓሜ ተግባራዊ ማድረግ ቀላል የሆነውን ሰዋሰዋዊ መዋቅር መጣመምን እንደሚጠይቅ ነው፤ ምክንያቱም ስሚዝ በሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ ያለ እያንዳንዱ ትንቢታዊ ባህርይ ሮማን እንደሚመለከት ብቻ ሳይሆን ችላ ብሎአል፤ ከዚህም በላይ ሰዋሰዋዊው አወቃቀር የሚጠይቀው በሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር የተጠቀሰው ንጉሥ በቀደመው ክፍል የተወከለው እርሱ ያው ንጉሥ መሆን እንዳለበት መሆኑንም ችላ ብሎአል።

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

ሌላው ግላዊ ትርጓሜው መሠረታዊ እውነቶችን መቃወም እንደነበረ ነው። ሌላው ደግሞ ይህ የትንቢት መንፈስን ሥልጣን መቃወም እንደሚወክል ነው። ሌላ ባሕርይ ስለ ሮም ያለው የመጀመሪያው የተሳሳተ ሐሳብ አንድን ሰው የሰው ልጅ የምሕረት ጊዜ ወደ መዝጊያው ሲቃረብ ልብሱን እንዳይጠብቅ የሚያደርግ ትንቢታዊ ሞዴል እንዲከተል እንደሚመራ ነው። ሌላው ደግሞ ግላዊ ትርጓሜውን በሕዝብ ፊት ለማስፋፋት ያለው ፈቃደኝነት ነበር። ሌላውም ግላዊ ትርጓሜው ሁልጊዜ እንደ “አዲስ ብርሃን” መታወቁ ነው። እነዚህ ባሕርያት ሁሉ በአሁኑ ጊዜ ስለ “የሕዝብህ ቀማኞች” በሚደረገው ውይይት ውስጥ ተወክለዋል።

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

የሮም የመጀመሪያው ክርክር “የሕዝብህን ዘራፊዎች” በመለየት ለመጨረሻው የሮም ክርክር ምሳሌ ሆኖ ሲቀርብ፣ እርሱም ከኡርያ ስሚዝና ከጄምስ ዋይት የክርክር ትንቢታዊ መስመር ጋር በአንድነት ሲመጣ፣ አንድ ወገን መሠረታዊ እውነትን በሚክድ የግል ትርጓሜ ላይ የተመሠረተ ትንቢታዊ አብነቱን እየገነባ እንደሚገኝ እናያለን።

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

የመሠረታዊ እውነቶች መቃወም እነዚያን መሠረታዊ እውነቶች በጽኑ የሚከላከል የትንቢት መንፈስ ሥልጣን መቃወምን በራሱ ይወክላል። ያ ወገን ደግሞ፣ ያ ትምህርት በዓለም ዙሪያ ባሉ የእግዚአብሔር ሕዝቦች ላይ ሊያሳድረው ስለሚችለው ተጽዕኖ ማናቸውም ስጋቶች ቢነሱም፣ አመለካከታቸውን በይፋ ለማቅረብ ፈቃደኞች ይሆናሉ።

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

በ1844 ዓ.ም. ወዲያውኑ በኋላ፣ በአድቬንቲዝም የመጀመሪያው ትውልድ ውስጥ፣ ስለ ሮም ሌላ ክርክር ተነሣ። ያ ክርክር በቀጥታ ሲነሣና ሲነጋገርበት ቀጠለ፣ እስከሆነም ድረስ የሐሰት አመለካከቱ በአድቬንቲዝም ሦስተኛው ትውልድ ውስጥ ተቀባ። እኛ አሁን በ“መስመር በላይ መስመር” አምሳል ውስጥ ከምንመለከታቸው ስድስት መስመሮች መካከል፣ የ“ዕለታዊው”ን ክርክር እንደ አራተኛው እንመለከታለን።

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

ነገር ግን የሮምን ክርክሮች አራተኛ መስመር ከማንሳታችን በፊት፣ በቀደመው ጽሑፍ የዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አሥርን ስንመለከት፣ “ቁጥር አሥር ደግሞ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ‘ሰባቱ ዘመናት’ ከተሰወረው ታሪክ ጋር በቀጥታ ያገናኛል፤ ነገር ግን ያ የእውነት መስመር እዚህ የምናቀርበው ነገር ውጭ ነው” ብለን መናገራችን መታሰብ ያስፈልጋል።

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

በ1863 ዓ.ም. የ«ሰባቱ ጊዜያት»ን መልእክት በመከልከል ውስጥ ኡርያህ ስሚዝ መሪ ነበር። በዚያ ርዕስ ላይ በ1856 ዓ.ም. በReview ውስጥ በሂራም ኤድሰን ተጽፈው በታተሙት ጽሑፎች የቀረበውን በዚያ ጉዳይ ላይ የእውቀት መጨመር እርሱ አስቀድሞ እምቢ ብሎ ነበር። ስሚዝ ከ«ሰባቱ ጊዜያት»ን ካቀረበ እንቅስቃሴ ጋር የተያያዘ ሆኖ ሳለ፣ ከዚያ በኋላ በዚያው ጉዳይ ላይ የመጣውን የእውቀት መጨመር መከልከሉ የሚያመለክተው ትርጓሜ ደግሞ ስሚዝ በሰሜኑ ንጉሥ ጉዳይ ላይ አዲስ ብርሃን ነው ብሎ ያቀረበውን መግቢያ ባህርያት ከሚመለከተው ርዕስ ውጭ ነው፤ ነገር ግን የአድቬንቲስቶችን ከሮም ጋር የተያያዙ ክርክሮች መስመር ያለንን አጠቃላይ ዳሰሳ ስንደርስ በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አሥር አስፈላጊነት ወደ እርሱ እንመለሳለን፤ እንዲሁም በ1856 ዓ.ም. ከ«ሰባቱ ጊዜያት» ላይ የእውቀት መጨመር ጋር የደረሰውን የሎዶቅያ መልእክት ስሚዝ መከልከሉ የሚወክለውንም እንመለሳለን።

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “ስለ መጀመሪያው፣ ሁለተኛውና ሦስተኛው መላእክት መልእክቶች ያለን እምነት ትክክል ነበር። ያለፍናቸው ታላላቅ መለያ ምልክቶች የማይናወጡ ናቸው። ምንም እንኳ የገሃነም ሠራዊት ከመሠረታቸው ሊነቅሏቸው ቢሞክሩ፣ ስኬታማም እንደሆኑ በማሰብ ደስ ቢላቸውም፣ ነገር ግን አይሳካላቸውም። እነዚህ የእውነት ምሰሶዎች እንደ ዘላለማዊ ኮረብቶች ጽኑ ሆነው ይቆማሉ፤ በሰዎች ሁሉ ጥረት ከሰይጣንና ከሠራዊቱ ጥረት ጋር ተባብሮ ቢመጣም አይናወጡም። ብዙ ነገር መማር እንችላለን፣ እነዚህም ነገሮች እንዲህ መሆናቸውን ለማየት መጻሕፍትን ዘወትር ልንመረምር ይገባናል።” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “በትንቢታዊ ታሪክ ውስጥ አቅጣጫችንን የሚያሳዩን ታላላቅ የእውነት መለያ ምልክቶች በጥንቃቄ ሊጠበቁ ይገባል፤ እነርሱ እንዳይፈርሱ እና እውነተኛ ብርሃን ሳይሆን ግራ መጋባትን በሚያመጡ ንድፈ ሐሳቦች እንዳይተኩ ነው።” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “በዚህ ጊዜ በመቅደሱ ጉዳይ ላይ እምነታችንን ለማናወጥ ብዙ ጥረቶች ይደረጋሉ፤ እኛ ግን መንቀጥቀጥ የለብንም። ከእምነታችን መሠረቶች አንዲትም እንኳ ስንኳ መነቃነቅ የለባትም። እውነት አሁንም እውነት ናት። የሚያመነቱ ሰዎች ወደ ስሕተት ንድፈ ሐሳቦች ይንሳፈፋሉ፥ በመጨረሻም ስለ እውነት ያለንን ያለፈ ማስረጃ በሚመለከት ራሳቸውን ከሓዲዎች ሆነው ያገኛሉ። አቅጣጫችንን እንዳናጣ የቀድሞዎቹ ምልክቶች መጠበቅ አለባቸው።” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles