Article

# መጽሐፈ ኢዮኤል እና የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን - ቁጥር አስራ ዘጠኝ

ቁጥር አስራ ዘጠኝ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

የይሁዳ ነገድ አንበሳ ለኢየሱስ የሚሰጥ ስም ነው፤ ይህም ክርስቶስ ትንቢታዊ ቃሉን መጀመሪያ በማተም ከዚያም በመፍታት የሠራውን ሥራ ያጎላል። በራእይ ምዕራፍ አምስት የይሁዳ ነገድ አንበሳ፣ እርሱም ደግሞ የዳዊት ሥር የሆነው፣ መጽሐፉን ለመክፈት ድል አደረገ። “የዳዊት ሥር” እሴይ ነበር፥ የእሴይም ሥር ፋሬስ ነበር፥ የእርሱም ሥር ይሁዳ ነበር፥ የእርሱም ሥር ያዕቆብ ነበር፥ የእርሱም ሥር ይስሐቅ ነበር፥ የእርሱም ሥር አብርሃም ነበር። የይሁዳ ነገድ አንበሳ ጋር በተያያዘ ሁኔታ የዳዊት ወይም የእሴይ ሥር ተጠቅሶ ሲነገር፣ አልፋና ኦሜጋ የሆነውን የመጀመሪያና የፍጻሜ መርሆ ያጎላል። በራእይ ምዕራፍ አንድ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ ሲፈታ፣ የባህርዩ ዋና ባሕርይ እርሱ አልፋና ኦሜጋ መሆኑ ነው። እርሱ ማን እንደሆነ ያ ራሱ፣ የይሁዳ ነገድ አንበሳ የታተመውን ትንቢቶች መፍታት የሚቻልበት መርህ ደግሞ ነው፣ ጊዜው እንደደረሰ በሚወስንበት ጊዜ።

የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል መፈታቱ፣ እርሱ እንደ ፈቃዱ መነቃቃቶችን ለማምጣት የቃሉን ኃይል ሲጠቀም የሚገለጥ የእግዚአብሔር የቤዛነት ሥራ አካል ነው። እህት ዋይት እንዲህ ትላለች፤ የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት በተሻለ መልኩ ሲገቡ፣ በመካከላችን ታላቅ መነቃቃት ይታያል። መነቃቃትንና ተሐድሶን እንደ ፈቃዱ የሚያመጣው የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ብርሃን ነው።

እህት ዋይት የመጨረሻዎቹን ቀኖች ሲመለከት፣ በኋለኛው ዘመን በእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል የሚፈጸም ታላቅ ተሐድሶ እንዳለ ያመለክታል። በቅዱስ ታሪክ ውስጥ የነበሩት ሁሉም መነቃቃቶችና ተሐድሶዎች ከእግዚአብሔር ቃል የተፈጠሩ ነበሩ፣ እና እያንዳንዱም ከእነዚያ ቅዱሳን ዘመናት የሰንበት ሕግ ከመጀመሩ ጥቂት ቀደም ብሎ የሚጀምረውን የመጨረሻውን ታላቅ መነቃቃትና ተሐድሶ ያመለክት ነበር። እነዚያ መነቃቃቶች የሚፈጠሩት በእግዚአብሔር ቃል መፈታት ነው። ሰባቱ ነጎድጓዶች እንደ ዳንኤል መጽሐፍ በምዕራፍ አሥራ ሁለት እንደታተመው ሁሉ ታትመው ነበር።

ከ1260 ምልክት ጋር የተያያዙትን የመበተን ዘመን ትንቢታዊ ባህርያት ስንተግብር፣ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ ሙሴና ኤልያስ ለሦስት ቀን ተኩል በመንገድ ላይ ሞተው እንዳሉ እናገኛለን። በአሥራ ስምንተኛውም ቁጥር የእግዚአብሔር ቍጣ ጊዜ ደርሶአል። ሙሴና ኤልያስ የሰው ልጅ የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት ያሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ ይወክላሉ። ኢየሱስ የተሰቀለባት ሰዶምና ግብፅ ተብላ በምሳሌ በተጠራችው ከተማ መንገዶች ውስጥ ለ1260 ምሳሌያዊ ቀናት ተበትነዋል።

ሙሴና ኤልያስ ከቁጥር ሶስት ጀምሮ እስከ ቁጥር ሰባት ድረስ፣ በመንገድ ላይ እስኪገደሉ ድረስ፣ ምስክርነታቸውን እንዲሰጡ ኃይል ተሰጥቷቸው ነበር። ዮሐንስ በቁጥር ሁለት ቤተ መቅደሱን መለካቱን ጨርሶ ነበር፤ ከዚያም ሙሴና ኤልያስ ማቅ ለብሰው ምስክርነታቸውን እንዲሰጡ ኃይል ተሰጣቸው። የኤልያስና የሙሴ መልእክት በ1844 ለፊላደልፊያዊው ሚለራዊ አድቬንቲዝም ተሰጠ፤ እስከ 1863 ድረስም ድምፃቸው ከትውልድ ወደ ትውልድ በሚተላለፉ ልማዶችና ወጎች ሥር ተቀበረ። ማቅ ለብሰው ለሶስት ዓመት ተኩል ምስክርነታቸውን እንዲሰጡ ኃይል ተሰጣቸው፤ “ማቅ” ከ1863 ጀምሮ የጨለማው እየጨመረ መሄድ ምልክት ነው።

ወንድምት ዋይት ሰባቱ ነጎድጓዶችን የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መላእክት ክስተቶች እንደሚወክሉ የሰጠችውን ትርጓሜ በ«መስመር በመስመር» አቀራረብ ስንተግብር፣ በመልእክት የሚወርድ መልአክ የሚጀምርበትን ታሪክ እንገነባለን፤ ነገር ግን መስመር በመስመር ሲታይ፣ ያ መልአክ ሁለቱም የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ ነው። አንዱ እግሩን በምድር ላይ አንድ እግሩንም በባሕር ላይ በኦገስት 11, 1840 አኖረ፤ ሌላውም በኤፕሪል 19, 1844 ያለው ተስፋ መቁረጥ ጊዜ ደረሰ።

በእያንዳንዱ ትይዩ ታሪክ ውስጥ የሚቀጥለው የመንገድ ምልክት የእግዚአብሔር እጅ ነው፥ እርሱም ከዕንባቆም ጽላቶች ጋር የተያያዘ ነው። ከመጀመሪያው መልአክ ጋር የ1843 ሰንጠረዥ ተዘጋጀ፥ ነገር ግን በአንዳንድ ቁጥሮቹ ውስጥ ስህተት ነበረ። ከሁለተኛው መልአክ ጋር የእግዚአብሔር እጅ የዕንባቆም ጽላቶች የመንገድ ምልክት ናት፤ እርሱም እጁን ከስህተቱ ባነሳ ጊዜ ተወክሎ ታየ። እጁን ባነሳ ጊዜ፥ መልእክቱ እስከ ጫፉ ድረስ በቀስታ እየዳበረ ሄደ፤ ይህም በOctober 22, 1844 ከደረሰው ተስፋ መቁረጥ ጥቂት ቀደም ብሎ በExeter የሰፈር ስብሰባ ላይ ወደ ፍጻሜው ደረሰ።

ሁለቱ መስመሮች ዓለም-አቀፍ መልእክትን ይለዩናል፤ ምክንያቱም የሚመጣው መልአክ አንድ እግሩን በምድር ላይ ሌላውንም እግሩን በባሕር ላይ ያኖራል፥ እና መነሣሣትም ይህ ዓለም-አቀፍ መልእክትን እንደሚወክል ያሳውቀናል። መልአኩ ደግሞ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ የመዘግየት ጊዜ መጀመሪያን ይለያል። በዚህ በመጀመሪያው የመንገድ ምልክት ላይ እግዚአብሔር ውሸትን ሲያመነጭ የሚያሳይ እጁንም እናያለን። በ1844 ዓ.ም. ኤፕሪል 19 በትንቢታዊ መልኩ ራእዩ እንደ ዋሸ ታየ፤ ነገር ግን ትዕግሥት ያላቸው ጠበቁ፥ እናም ራእዩ ቢዘገይም አልዋሸም። ነገር ግን እኛ የምንገነባው መስመር ሲጀምር፥ የመጀመሪያው ቅሬታ ውሸት እንደ መጀመሪያው የመንገድ ምልክት ባሕርይ ይመለከታል።

ከዚያም የእግዚአብሔር እጅ ምልክትና የዕንባቆም ጽላቶች እግዚአብሔር ስህተትን እንደሚሸፍን ከዚያም እጁን ከዚያ ስህተት እንደሚያነሣ ያሳያሉ። በሚለራዊያን ታሪክ ውስጥ፣ ገበታው በታተመበት በግንቦት 1842 ስህተቱ በእግዚአብሔር ተፈቅዶ ነበር፤ ከዚያም 1843 ዓመት በተፈጸመ ጊዜ ስህተቱ ተገለጠ፤ ነገር ግን ከዚያ በኋላ ለጥቂት ጊዜ በኋላ ጌታ እጁን ከቁጥሮቹ ውስጥ ካለው ስህተት አነሣ። ስህተቱ ከግንቦት 1842 ጀምሮ እስከ መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በኋላ ያለ አንድ ስፍራ ድረስ ነበር። ለመጀመሪያው መልአክ፣ የእግዚአብሔር እጅና የዕንባቆም ጽላቶች በግንቦት 1842 ላይ ተሰይመዋል፤ ነገር ግን በሁለተኛው መልአክ ታሪክ ውስጥ የእጁ መነሣት ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ጥቂት በኋላ ይሆናል።

ይህ የ“እጅ”ን ምልክት እንደ ትንቢታዊ ዘመን ይለየዋል። ይህም እርሱ ስህተትን በእጁ ሲሸፍን የሚጀምር፣ ከዚያም እጁ ከስህተቱ ሲወገድ የሚያበቃ ዘመን ነው። ይህ የእጁ መሸፈንና መግለጥ ዘመን፣ የትንቢታዊ ብርሃንን ሲያትምና ከዚያም ሲፈታ የይሁዳ ነገድ አንበሳ የሚፈጽመውን ሥራ የሚያሳይ ምሳሌ ነው። እውነትን ሸፈነ፣ ከዚያም ያውኑ እውነት—ከመጀመሪያው ብርሃን ጋር የማይቃረን በተለየ ብርሃን—ገለጠ። ይህንም ያደረገው የሚለራውያንን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ተሐድሶና ማሻሻያ ለማፍራት ነው።

የመልአኩ መምጣት ጋር የጀመረው የመዘግየት ዘመን፣ እጁ በተወገደ ጊዜ ተፈጸመ፤ በዚህም ነቢያዊ ብርሃን ተከፈተ፣ ይህም በኤክሴተር የካምፕ ስብሰባ ላይ ወደ እኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የመራውን “የሰባተኛው-ወር እንቅስቃሴ” አስጀመረ፤ በዚያም መልእክቱ በታላቁ ተስፋ መቁረጥ ዘመን ወደ ተዘጋው በር እስኪደርስ ድረስ እንደ ማዕበል ጎርፍ ሆነ። ቃሉ በመከፈቱ አማካይነት የተገለጠው የእግዚአብሔር ኃይል መጨመር የሚቀጥል መነቃቃትና ተሐድሶ አመጣ።

በ1863 ዓ.ም. የሎዶቅያውያን ሚለራዊ እንቅስቃሴ ዮርዳኖስን እንዳይሻገር ተከለከለ፥ ኤልያስንና ሙሴን በድንጋይ ስለ ወገሩ ወደ ምድረ በዳ ተመደበ። የዊልያም ሚለር መልእክት የኤልያስ መልእክት ነበር፥ የሚለርም መሠረታዊ መልእክት የሙሴ “ሰባት ዘመናት” ነበር። “ሰባት ዘመናትን” መቃወም ሙሴን መግደል ነበር፥ ሚለር ያቀረበውን መሠረታዊ እውነት መቃወምም ኤልያስን መግደል ነበር። በ1863 ዓ.ም. መልእክተኛውና መልእክቱ በመንገድ ላይ ተገደሉ፥ ከዚያም ጊዜ ጀምሮ እነርሱን ማግኘት የሚቻለው በኤርምያስ የቀድሞ መንገዶች ውስጥ መቃብራቸውን በመፈለግ ብቻ ነበር። እነርሱ በመንገድ ላይ ሞተው ነበር—ማለትም እስኪነሡ ድረስ። እነርሱ የሚነሡት “በየቅደም ተከተላቸው የሚገለጡ” የ“ሰባቱ ነጎድጓዶች የወደፊት ክንውኖች” በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ሲደገሙ ነው።

የመጀመሪያው መልአክ ታሪክ በሁለተኛው መልአክ ታሪክ ላይ በሚደረግ ጊዜ፣ ትንቢታዊው መዋቅር የክርስቶስን እጅ ለመከተል የሚረዳ የማመሳከሪያ ነጥብ ያመነጫል፤ ይህም በእኩለ ሌሊት ጩኸት መንገድ ላይ ያለው ብርሃን ነው። የእኩለ ሌሊት ጩኸት የመጀመሪያው ብርሃን መንገዱን ያበራል፥ መንገዱንም ወደ ላይ የሚመራው የእርሱ “ክቡር ቀኝ ክንድ” ብርሃን ነው።

> “እኔ በብርሃን የተከበብሁ እንደሆንሁ፣ ከምድርም ላይ ወደ ላይ ወደ ላይ እየተነሣሁ እንዳለሁ ተመሰለኝ። በዓለም ውስጥ ያሉትን የምጽአት ሕዝብ ለማየት ዞር ብዬ ተመለከትሁ፤ ነገር ግን ልገኛቸው አልቻልኩም፤ በዚያን ጊዜ አንድ ድምፅ፣ ‘እንደገና ተመልከት፥ ትንሽም ከፍ ብለህ ተመልከት’ አለኝ። በዚህም ጊዜ ዓይኖቼን ወደ ላይ አነሣሁ፥ ከዓለም በላይ ከፍ ብሎ የተዘረጋ ቀጥተኛና ጠባብ መንገድ አየሁ። በዚህ መንገድ ላይ የምጽአት ሕዝብ በመንገዱ ሩቅ ጫፍ ወዳለችው ከተማ እየተጓዙ ነበር። በመንገዱ መጀመሪያ ከኋላቸው የተቀመጠ ደማቅ ብርሃን ነበራቸው፤ መልአክም ይህን ብርሃን ‘የእኩለ ሌሊት ጩኸት’ እንደሆነ ነገረኝ። ይህ ብርሃን በመንገዱ ሁሉ ላይ ይበራ ነበር፥ እንዳይሰናከሉም ለእግራቸው ብርሃን ይሰጥ ነበር።”

> “ዓይናቸውን ከፊታቸው በነበረው፥ ወደ ከተማይቱም በሚመራቸው በኢየሱስ ላይ አጥብቀው ካኖሩ፥ ደህና ነበሩ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ አንዳንዶች ደከሙ፥ ከተማይቱም እጅግ ሩቅ መንገድ እንደሆነች ተናገሩ፤ ከዚህ በፊትም ገብተውባት እንደሚሆን ጠብቀው ነበር። ከዚያም ኢየሱስ የክብሩን ቀኝ ክንዱን በማንሣት ያበረታቸው ነበር፤ ከክንዱም የወጣ ብርሃን በአድቬንት ቡድኑ ላይ ይወዛወዝ ነበር፥ እነርሱም ‘አሌሉያ!’ ብለው ይጮኹ ነበር። ሌሎች ግን በድፍረት ከኋላቸው ያለውን ብርሃን ካዱ፥ እስከዚያ ድረስም ያወጣቸው እግዚአብሔር እንዳልሆነ ተናገሩ። ከኋላቸው ያለው ብርሃን ጠፋ፥ እግራቸውንም በፍጹም ጨለማ ውስጥ ተወ፤ ተሰናከሉም፥ ምልክቱንና ኢየሱስንም ከዓይናቸው አጡ፥ ከመንገዱም ወደ ታች ወዳለው ወደ ጨለማውና ክፉው ዓለም ወደቁ።” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

ክርስቶስ የክብሩን ክንዱን በሚያነሣበት ጊዜ፣ ሕዝቡን የመምራት ሥራውን እንደ ምልክት ለማሳየት “እጁን” ይጠቀማል። በነሐሴ 11 ቀን 1840 የወረደውን የመጀመሪያውን መልአክ ከሁለተኛው መልአክ መምጣት ጋር በአንድነት ስናያይዝ፣ ሁለቱም መላእክት በእጃቸው መልእክት እንደያዙ እናገኛለን።

> “በምድር ላይ በመካሄድ ላይ ባለው ሥራ ላይ ሰማይ ሁሉ ያሳየውን ፍላጎት አሳየኝ። ኢየሱስ ኃያል መልአክ ወደ ታች ወርዶ የምድርን ነዋሪዎች ለሁለተኛው መገለጡ እንዲዘጋጁ እንዲያስጠነቅቃቸው ላከ። መልአኩም በሰማይ ከኢየሱስ ፊት ሲወጣ፣ እጅግ የበራና የከበረ ብርሃን በፊቱ ይቀድም ነበር። ተልእኮውም ምድርን በክብሩ እንዲያበራና ሰውን ስለሚመጣው የእግዚአብሔር ቍጣ እንዲያስጠነቅቅ እንደ ሆነ ተነገረኝ። …”

> “ሌላ ኃያል መልአክ ወደ ምድር እንዲወርድ ተልኮ ነበር። ኢየሱስ በእጁ ጽሑፍ አኖረለት፤ ወደ ምድርም በመጣ ጊዜ፣ ‘ባቢሎን ወድቃለች፣ ወድቃለች’ ብሎ ጮኸ። ከዚያም የተስፋ መቁረጥ ያጋጠማቸውን ሰዎች እንደገና ዓይኖቻቸውን ወደ ሰማይ ሲያነሡ፣ የጌታቸውን መገለጥ በእምነትና በተስፋ ሲጠባበቁ አየሁ። ነገር ግን ብዙዎች እንደተኙ ባሉ ድንዛዜ ሁኔታ ውስጥ እንደቆዩ ታየኝ፤ ሆኖም በፊታቸው ላይ የጥልቅ ሐዘን ምልክት ማየት ቻልሁ። የተስፋ መቁረጥ ያጋጠማቸው ሰዎች ከቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ እነርሱ በመዘግየቱ ዘመን ውስጥ እንዳሉ፣ የራእዩንም ፍጻሜ በትዕግሥት መጠበቅ እንዳለባቸው አዩ። በ1843 ጌታቸውን እንዲጠባበቁ ያደረጋቸው ያው ማስረጃ፣ በ1844 ደግሞ እርሱን እንዲጠብቁት አስጠበቃቸው። ነገር ግን በ1843 እምነታቸውን የለየው ያ ኃይል በአብዛኞቹ ዘንድ እንዳልነበረ አየሁ። የደረሰባቸው ተስፋ መቁረጥ እምነታቸውን አዳክሞት ነበር።” Early Writings, 246, 247.

ሁለቱም መላእክት በአንድነት አንድ ምልክት የሚሆኑት ከሦስቱ መላእክት መካከል ናቸው፤ ስለዚህ በሚወክሉት መልእክት ረገድ ይጣጣማሉ፣ ሆኖም እያንዳንዱ የራሱን ልዩ መልእክት ይወክላል። ሁለቱም መላእክት በእጃቸው “ጽሕፈት” አላቸው፣ ይህም ፈተናን ይወክላል። “የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ከሦስተኛው መላእክት ጋር በትይዩ መሄድ አለባቸው።”

> እግዚአብሔር የራእይ 14 መልእክቶችን በትንቢት መስመር ውስጥ ስፍራቸውን ሰጥቶአቸዋል፣ ሥራቸውም እስከዚህ የምድር ታሪክ ፍጻሜ ድረስ መቋረጥ የለበትም። የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ መልእክቶች አሁንም ለዚህ ዘመን እውነት ናቸው፣ ከዚህም በኋላ ከሚከተለው ጋር በትይዩ ሊሄዱ ይገባቸዋል። ሦስተኛው መልአክ ማስጠንቀቂያውን በታላቅ ድምፅ ያውጃል። “ከዚህ በኋላም፣” ዮሐንስ እንዲህ አለ፣ “ሌላ መልአክ ታላቅ ሥልጣን እያለው ከሰማይ ሲወርድ አየሁ፣ ምድርም በክብሩ በራች።” በዚህ ብርሃን ውስጥ፣ የሦስቱም መልእክቶች ብርሃን ተዋህዶ ይገኛል። The 1888 Materials, 803, 804.

ሴስተር ዋይት ሦስተኛውን መልአክ የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ መሆኑን ትገልጻለች፤ እንዲሁም የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ከራእይ አሥራ ስምንት ሦስተኛው መልአክ የሚወክለው ትንቢታዊ ታሪክ ጋር በትይዩ መሄድ እንዳለባቸው ትገልጻለች። ስለዚህ፣ በ1840 ኦገስት 11 የመጀመሪያውን መልአክ መውረድ ከ9/11 ጋር ታስተካክላለች፤ እንዲሁም የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ “ሦስተኛው መልአክ” መሆኑን ትለያለች። ሦስተኛው መልአክ ከሦስቱ የመጨረሻው ሲሆን፣ በመጀመሪያው የተምሳሌት ሆኖ ተቀርጾአል፤ በዚህ ምክንያት ሴስተር ዋይት የመጀመሪያው መልአክ ተልእኮ ከራእይ አሥራ ስምንት መልአክ ተልእኮ ጋር ፍጹም ተመሳሳይ እንደነበረ ታሳውቀናለች፤ ምክንያቱም የሁለቱም መላእክት ተልእኮ “ምድርን በክብሩ ማብራት” ነበር።

“ሰባቱ ነጐድጓዶች” በመጀመሪያውና በሁለተኛው መላእክት ታሪክ ውስጥ ያሉ ክስተቶች የተለዩ መደበኛ መለያየቶችን ይወክላሉ፤ እነዚህም በሦስተኛው መላእክት ታሪክ ውስጥ ደግመው የሚከሰቱ ናቸው። መንፈሳዊ መነሳሳት እነዚህን ታሪኮች “መስመር በላይ መስመር” በማድረግ ስናስተካክላቸው፣ በ1840 የመጀመሪያው መላእክት መውረድ በ9/11 ከእርሱ መውረድ ጋር እንደሚተያይዝ መርቶናል። ይህም ከሁለት ምስክሮች ጋር ሊበላ የሚገባውን የፈተና መልእክት ይለይታል፣ እንዲሁም ከመጀመሪያው የመንገድ ምልክት ጋር አንድ ተስፋ መቁረጥን ያስተካክላል።

“ሰባቱ ነጐድጓዶች” በብስጭት የሚጀምርና በከፍ ያለ ብስጭት የሚያበቃ የትንቢታዊ ዘመንን ይወክላሉ።

የመጀመሪያው መልአክ መውረድ ያለው ትንቢታዊ መስመር ከሁለተኛው መልአክ መምጣት ጋር በሚዛመድበት ጊዜ፣ “የእውነት አወቃቀር” ያመነጫል። እውነት በሦስት ደረጃዎች እንደሚገለጽ ተወስኗል፤ የመጀመሪያውና የመጨረሻው አንድ ናቸው፣ መካከለኛው ደረጃ ግን ዓመፅን ይወክላል። የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መላእክት ከዚህ ንድፍ ጋር ማስማማት፣ ከመጀመሪያውና ከሁለተኛው መላእክት የተገነባ አወቃቀር ያፈራል፤ ይህም የራእይ አሥራ ስምንትን ሦስተኛ መልአክ ያብራራል፤ እናም የራእይ አሥራ ስምንት ሦስተኛው መልአክ የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት ጥምረት ነው።

የራእይ አሥራ ስምንት ሦስተኛው መልአክ ከሁለት ድምፆች የተዋቀረ ነው። የመጀመሪያው ድምፅ በ9/11 የኒው ዮርክ ሕንጻዎች በወደቁበት ጊዜ ተፈጸመ፤ የቁጥር አራት ሁለተኛው ድምፅ ደግሞ የእሁድ ሕግ ነው። ከ9/11 ጀምሮ እስከ የእሁድ ሕግ ድረስ ባለው ወቅት ውስጥ፣ የራእይ አሥራ ስምንት ሦስተኛው መልአክ የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መላእክት ጥምረት ይወክላል። ይህ እንደ ሆነ ስለዚህ፣ የእነዚያን ሁለት መላእክት ታሪክ “መስመር በላይ መስመር” በመጠቀም የራእይ አሥራ ስምንት ሦስተኛውን መልአክ ታሪክ ለመወከል ማድረግ—የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መልአክ ከመጀመሪያውና ከሁለተኛው መልአክ ጋር ማስተካከል ነው።

ሁለት መላእክት ወደ መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ይደርሳሉ፤ ሁለቱም መላእክትም በትንቢታዊ ሁኔታ የተያያዙ ናቸው፣ ሁለቱምም በመልአኩ እጅ ያለ የፈተና መልእክት አላቸው። በመስመሩ ውስጥ ቀጥሎ የተወከለው የመንገድ ምልክት የዕንባቆም ጽላቶች ነው፤ ይህም በቀጥታ ከእግዚአብሔር እጅ ጋር የተያያዘ ነው። በመጀመሪያው መልአክ መስመር ውስጥ የ1843 ገበታ በ1842 ዓ.ም. ግንቦት ወር ተዘጋጀ፤ በሁለተኛው መልአክ መስመር ግን ገበታ አልነበረም። ገበታው በሁለተኛው መልአክ መድረስ ላይ አብቅቶ ነበር። በሁለተኛው መልአክ መስመር ውስጥ ያለው የዕንባቆም ጽላት የመንገድ ምልክት፣ በ1843 ገበታ ቁጥሮች ውስጥ ካለ ስህተት ላይ የእግዚአብሔር እጅ መወገድ ነው።

እጁ በመጀመሪያው መልአክ የመንገድ ምልክት ውስጥ ያለውን ስህተት ሸፈነ፣ እና ያው እጁ በሁለተኛው መልአክ መስመር ውስጥ በዚያው የመንገድ ምልክት ተወገደ። ስለዚህ፤ በመጀመሪያውና በሁለተኛው መልአክ ትይዩ መስመሮች ውስጥ ያለው የዕንባቆም ጽላቶች የመንገድ ምልክት ሁለት ደረጃዎችን ይወክላል። በመጀመሪያው ደረጃ እጁ ስህተትን ይሸፍናል፤ በዕንባቆም ጽላቶች የመንገድ ምልክት ዘመን መጨረሻም እጁን ያነሣል። የመቆየት ጊዜ በሁለተኛው መልአክ መምጣት ጀመረ፣ የመቆየት ጊዜውም እጁን በማንሣት ጀምሮ በተራማጅ ሁኔታ ይፈጸማል። የዕንባቆም ጽላቶች የመንገድ ምልክት በመጀመሪያው በክርስቶስ እጅ የተለየ፣ በመጨረሻውም በእጁ የሚደመደም የጊዜ ዘመንን ይወክላል።

ሁለት እጆች በመጀመሪያው ቅር መሰኘት ላይ ተለይተው ይታያሉ፤ ሁለቱም ሊወሰድና ሊበላ የሚገባ የፈተና መልእክት አላቸው። ከዚያም መሠረታዊ እውነቶችን የሚወክል የትንቢታዊ ጊዜ ዘመን ይጀምራል፤ ይህም በእግዚአብሔር እጅ መሸፈን ተጀምሮ በእርሱ እጅ መግለጥ ይጠናቀቃል። ቀጣዩ የመንገድ ምልክት የኤክሰተር የሰፈር ስብሰባ ነው፤ በዚያም በእኩለ ሌሊት የተነሣው ጩኸት የክርስቶስን እጅ ተከትለው ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ስፍራ የሚገቡትን ይለያያልና ያነጻቸዋል።

ክርስቶስ ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ በገባ ጊዜ፣ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ ዘመን ከእንግዲህ እንደማይኖር ማለ። እርሱ እንዲሁ በሦስተኛው መልአክ ታሪክ ውስጥ የሚደገምን፣ የመጀመሪያዎቹን ሁለት መላእክት ታሪክ የሚወክሉትን “ሰባቱ ነጎድጓዶች” ገና አትሞ ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያሉትን ትንቢቶች እንዳተመው ሁሉ፣ “ሰባቱን ነጎድጓዶች” አተመ። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት፣ ከሦስቱ ምሳሌያዊ የዘመን ወቅቶች በመጀመሪያው ላይ፣ ክርስቶስ ሁለቱንም እጆቹ ወደ ሰማይ ያነሣል፤ የእግዚአብሔርም ሕዝብ መበተን በሚፈጸምበት ጊዜ፣ “የተደነቁባቸው ሰዎች” የሚሆኑት ይነጻሉ እና እንደ መሥዋዕት ይከፍ ዘንድ ያውጃል። አሁን እየተመለከትነው ያለው የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ አወቃቀር፣ በምሳሌያዊ መልኩ በእያንዳንዱ እርምጃ የእግዚአብሔርን እጅ ያሳያል።

እርሱ እውነትን በሚሸፍን ጊዜ ተስፋ መቁረጥ ይፈጠራል፤ እጁንም በሚያነሣ ጊዜ ብርሃን ይወጣል፥ ያም ብርሃን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ብርሃን ነው። ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ እስከ ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ድረስ ያለው ታሪክ የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ ይሸከማል፤ በእውነትም አወቃቀር ውስጥ ተቀምጦ ተገልጦአል። መጀመሪያው መጨረሻውን ይወክላል፤ በሁለቱም ተስፋ መቁረጦች መካከል ያለውም የመንገድ ምልክት የሐበቁቅ ጽላቶች መታተምና መፈታት የሚያሳየውን ውጤት ያሳያል፤ ይህም የኤርምያስ የቀድሞ መንገዶች መፈታት ሲሆን፥ ከእሑድ ሕግ በፊት ቤተ መቅደሱ የሚሠራበትን መሠረት ይወክላል፤ ፍጹሙ ቤተ መቅደስም ከተራሮች ሁሉ በላይ በሚነሣበት ጊዜ ይህ ይፈጸማል። በእውነት ቃል ውስጥ ያለው መካከለኛው የመንገድ ምልክት ዓመፅን ይወክላል፤ በስንዴና በእንክርዳድ የመጨረሻ መለየት በተወከለው ታሪክም የሰነፎች ደናግል ዓመፅ ይገለጣል።

በእንባቆም ሰሌዳዎች የተወከለው አመፅ እየተራመደ የሚገለጥ እንደሆነ ተወክሏል፤ ምክንያቱም እርሱ አንድ ብቻ የመንገድ ምልክት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር እጅ እንደተወከለ የተወሰነ መጀመሪያና መጨረሻ ያለው ዘመን ነው። የእግዚአብሔር እጅ በመጀመሪያው ቅር መሰኘት ላይ ሁለት ጊዜ አለ፤ ምክንያቱም ሁለት መላእክት አሉ፣ ሁለቱም በእጃቸው መልእክት የያዙ። የሚቀጥለው የአመፅ የመንገድ ምልክት የመጀመሪያና የመጨረሻ እጅ አለው፤ ስለዚህ በትንቢታዊ ባህርያቱ ውስጥ እርሱም ሁለት እጆች አሉት። ሦስተኛው የታላቁ ቅር መሰኘት የመንገድ ምልክት፣ ሰባቱ ነጎድጓዶች የታተሙበት በዚያው ክፍል፣ ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት እንደነበረው፣ ክርስቶስ እጁን አንሥቶ ወደ ሰማይ ሲምል ያሳያል። መልአኩ እኛ አሁን እየተመለከትናቸው ያሉትን የመጀመሪያዎቹ ሁለት መላእክት ትንቢታዊ መዋቅር ፍጻሜ በሚያመለክትበት በዚያው ነጥብ ላይ፣ የትንቢታዊ ጊዜን ተፈጻሚነት ያበቃል፤ እንዲሁም እርሱ እጁን አንሥቶ ሳይሆን ሁለቱንም እጆቹን አንሥቶ ባለበት በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ካለው ተመሳሳይ ክፍል ውስጥ ራሱን ያቆማል።

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት በኋለኛው ዘመን የሚፈቱ ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት አሉ፤ ምክንያቱም ይህ በኋለኛው ዘመን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሰው ነውና። በዳንኤል የመጨረሻው ጫፍ የደረሰ ራእይ ውስጥ መጀመሪያ የተጠቀሰው፣ የእግዚአብሔርን የቀሪውን ሕዝብ የሚወክለው ዳንኤል፣ ነገሩንም ራእዩንም ሁለቱን እንደ ተረዳ ነበር። በዳንኤል የተመዘገበው የመጨረሻው ነገር ደግሞ፣ እነዚያ አስተዋዮች ተብለው በሚለዩት በእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል የመጨረሻውን መነቃቃትና ተሐድሶ ለማምጣት የዕውቀት መጨመር በይሁዳ ነገድ አንበሳ እንዴት እንደ ተጠቀመበት ነው። እርሱም በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉትን “ሦስቱን ዘመናት” ከመፍታቱ ጋር በተያያዘ፣ በራእይ ውስጥ ያሉትን “ሰባቱን ነጐድጓዶች” በመፍታት የሕዝቡን መታተም ያከናውናል።

ኢየሱስ የእግዚአብሔር ሕዝብ ኃይል በሚበተንበት የሦስት ቀን ተኩል ትንቢታዊ ቀናት መጨረሻ ላይ “ድንቆች” ሁሉ እንደሚፈጸሙ ሲገልጽ፣ በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ ያለው በመንገዶች ላይ የነበረው የሞት ሦስት ቀን ተኩል የተፈጸመበትን ጊዜ፣ እርሱም ሐምሌ 2023ን እየለየ ነው። አሁን ድንቆቹ የእሑድ ሕግ ከመጣ በፊት ይፈጸማሉ። እርሱ አንድ እጅ ሳይሆን ሁለቱንም እጆች በማንሣት ሐምሌ 2023ን ምልክት አደረገ። ይህን በማድረጉ በሚለራውያን ታሪክ ካለው ስህተት እጁን ባነሣበት ጊዜ እንደተደረገው፣ የመዘግየትን ጊዜ ፍጻሜ እያመለከተ ነበር። የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በሚለራውያን የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ እንደ ምሳሌ ሆኖ በሐምሌ 18፣ 2020 ተከሰተ፤ ከዚያም የመዘግየት ጊዜ ተጀመረና በሐምሌ 2023 ቀሪ ሕዝቡን ለመሰብሰብ እጁን ለሁለተኛ ጊዜ እስኪዘረጋ ድረስ ቀጠለ።

የመጀመሪያው ቅሬታ በእግዚአብሔር እጅ ስህተትን በመሸፈን ይወከላል፤ ይህም ለሚለራውያን ከጥቅምት 22 ቀን 1844 ይልቅ 1843 ዓመቱን መለየታቸው ነበር። ያ ቅሬታ በምዕራፍ አሥራ ሁለት ቁጥር አሥራ ሁለት ውስጥ ይወከላል። የመጀመሪያው ቅሬታ በእጁ ስህተቱን በመሸፈን ይወከላል፥ እናም ወደ መጀመሪያው ቅሬታ በደረሱት ሚለራውያን ተመስሏል። በቁጥር አሥራ ሁለት ያለው ቃል “ይደርሳል” የሚለው ነው። ወደ 1335 የሚጠብቅና “የሚደርስ” ብፁዕ ነው፤ ወደ ሚያዝያ 19 ቀን 1844 ቅሬታ “የሚደርስ” ብፁዕ ነው። “ይደርሳል” ተብሎ የተተረጎመው ቃል “መንካት” ማለት ነው። ሚለራውያን 1843 ዓመት 1844 ዓመትን በነካ ጊዜ የመጀመሪያቸውን ቅሬታ ተለማመዱ። የዳንኤል አሥራ ሁለት ቁጥር አሥራ ሁለት ሁለቱንም የመጀመሪያ ቅሬታዎች ማለትም የሚያዝያ 19 ቀን 1844 ቅሬታን ይለያል፤ ነገር ግን በበለጠ ቀጥታ መልኩ የሐምሌ 18 ቀን 2020 የመጀመሪያውን ቅሬታ ይለያል።

በፍጻሜው ዘመን ዕውቀት በሚበዛበትና የስንዴውን ከእንክርዳዱ የመጨረሻ መለየት በሚፈጽምበት ጊዜ ከሚፈቱት ከሦስቱ የትንቢት ዘመናት ውስጥ የመጀመሪያው የትንቢት ዘመንና የመጨረሻው የትንቢት ዘመን፣ መቶ አርባ አራቱ ሺህን የሚያትም የትንቢታዊ ብርሃን መፈታቱን እንደሚለይ የሚያሳይ፣ አንድና ተመሳሳይ የትንቢት ዘመን ነው።

የሰባተኛው ቁጥር የመጀመሪያው ዘመን በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ የተጠቀሱት ሦስት ቀንና እኩሌታ ቀን የመበተን ፍጻሜ በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ ወር ነው፤ በአንቀጽ አሥራ ሁለት ያለውም ዘመን የዚያው መበተን መጀመሪያ በ2020 ዓ.ም. ሐምሌ 18 ነው። አልፋና ኦሜጋ በዳንኤል አሥራ ሁለት ውስጥ የሰባቱን ነጐድጓዶች ታሪክ ከ2020 ዓ.ም. ሐምሌ 18 ቀን ተስፋ መቁረጥ የሚጀምርና ከዚያ በኋላ ሦስት ተምሳሌታዊ ቀንና እኩሌታ ቀን ሲያልፉ በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ የሚፈጸም ታሪክ እንደሆነ ምልክት አድርጎ ነበር። እንዲሁም አልፋና ኦሜጋ የመጨረሻውን የመዘግየት ጊዜ መጀመሪያና ፍጻሜ በምልክት ሲያደርግ፣ ወደ ሰማይ ያነሣቸው እጆቹ አንድ እጅ ሳይሆን ሁለቱንም እጆቹ ነበሩ፤ ከዘላለም እስከ ዘላለም በሚኖርም አምላክ ማለ።

የሰው ልጅ የሆነው የእግዚአብሔር ልጅ፣ ክርስቶስ አብራምን በመጀመሪያ በተስፋ በጠራበትና ከዚያም ተስፋውን በመሐላ ባረጋገጠበት ጊዜ የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ ታሪክ ከፍተኛ ክስተቱ በጀመረበት ስፍራ ራሱ ከአብ ጋር መሐላ እያደረገ ነው። ጫማህን አውልቅ፤ በቅዱስ መሬት ላይ ነህና!

ከሦስቱ ትንቢታዊ ዘመናት መካከል ያለው መካከለኛው ፊደል በቁጥር አስራ አንድ በተወከለው 1290 ዓመታት ውስጥ የተገለጠው የአብራምና የጳውሎስ የቃል ኪዳን የ430 ዓመታት የዘመን ትንቢት የኦሜጋ ፍጻሜ እንጂ ሌላ አይደለም። ቁጥሩ በሚለራዊ ግንዛቤ ሲቀረብ ለጵጵስና የዝግጅት ሠላሳ ዓመታት ጊዜ መኖሩን፣ ከዚያም የሚከተለውን 1260 ዓመታት የጵጵስና ስደት መኖሩን ያመለክታል። የአብራም 430 ዓመታት በአንድ የተወሰነ ሕዝብ ውስጥ ባርነትንና ነጻ መውጣትን ይወክላሉ፤ ይህም ከመጀመሪያዎቹ ሠላሳ ዓመታት ጋር ተያይዞ ጌታ ከአብራም ጋር ወደ ቃል ኪዳን መግባቱን ይወክላል። ለካህናቱ የሠላሳ ዓመት ዝግጅት በ1989 በዘመኑ ፍጻሜ ጀመረ፤ እነዚህም ሠላሳ ዓመታት በእሑድ ሕግ ያበቃሉ፤ በዚያም ጊዜ ቁጥሩ የጥፋት ርኵሰት እንደሚቆም ይገልጻል፥ ከዚያም ከዮሐንስ በራእይ አሥራ ሦስት ውስጥ ካሉት 42 ምሳሌያዊ ወራት ጋር ተሰልፎ ለ1260 ምሳሌያዊ ዓመታት የእግዚአብሔርን ሕዝብ ያሳድዳል።

የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የተሐድሶ እንቅስቃሴ በ1989 ተጀመረ፤ ይህም ጌታ በእሑድ ሕግ የሚጀምረው በእኩለ ሌሊት ቀውስ ጊዜ ለማገልገል ክህነትን የማዘጋጀት ሥራውን ሲጀምር ነበር። አልፋና ኦሜጋ በሂዴቅል ውኃ ላይ ቆሞ ሁለቱንም እጆቹ ወደ ሰማይ አነሣ፥ ከጁላይ 18, 2020 እስከ ጁላይ 2023 ያለው መበተን በተፈጸመ ጊዜ፣ ክርስቶስ መለኮቱን ከሰብአዊነት ጋር ከማዋሐድ ሥራው ጋር የተያያዙ ድንቆች እንደሚፈጸሙ ሲምል ነበር።

ይህ በሰባቱ ነጐድጓዶች ቅደም ተከተል ውስጥ ያለው የምዕራፍ አሥር ተመሳሳይ መግለጫ ነው፤ ምክንያቱም እርሱ በዚያ የጊዜውን ትንቢታዊ ተግባራዊነት ብቻ አላበቃም፣ ነገር ግን ደግሞ በሰባተኛው መለከት ድምፅ መሰማት ዘመን የእግዚአብሔር ምስጢር እንደሚፈጸም ገልጦ አሳወቀ። በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ያለው ተመሳሳይ ክፍል፣ መበተኑ በ2023 ጁላይ ሲያበቃ፣ በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደረገው ማኅተም መፈጸሙ እንደሚጠናቀቅ ይለያል፤ ይህም ክርስቶስ በሁለቱም ተመሳሳይ ክፍሎች እጁን አንሥቶ ሲምል ጋር የተገጣጠመው የሰባተኛው መለከት ድምፅ መሰማት የሚወክለው ነው።

የዳንኤል አስራ ሁለት ያለው ሶስት እጥፍ መልእክት የመጀመሪያው ትንቢታዊ ዘመንና የመጨረሻው ትንቢታዊ ዘመን የአልፋና የኦሜጋ ምልክት ይዟል። የቁጥር ሰባት የመጀመሪያው ዘመን ቁጥር አስራ ሁለት መጀመሪያ እንደሚያደርገው ያውኑ ያንኑ ዘመን ፍጻሜ ይለያያል። በቁጥር ሰባትና በቁጥር አስራ ሁለት መካከል፣ ከ1989 ጀምሮ እስከ የምሕረት ደጅ መዘጋት ድረስ ያለው የዘመኑ መጨረሻ ታሪክ ተወክሏል። በቁጥር ሰባት ያለው የአልፋ ዘመንና በቁጥር አስራ ሁለት ያለው የኦሜጋ ታሪክ መካከል፣ ከእሑድ ሕግ ጀምሮ ሚካኤል እስኪቆም ድረስ ያለው የሰው ዘር የመጨረሻ አመፅ ተወክሏል፤ እንዲሁም ሚካኤል የሚቆምበት በዚያው ምዕራፍ ውስጥ ተወክሏል።

የመካከለኛው ዘመን ዓመፅ በመሠረቱ የዓመፅ ውጫዊ ታሪክ ነው፤ ነገር ግን የመጀመሪያዎቹ ሠላሳ ዓመታት በሚቀጥለው 1260 ዘመን የተወከሉትን ውጫዊ ኃይሎች በቀጥታ የሚጋፈጡትን ካህናት የዝግጅት ውስጣዊ ታሪክ ናቸው።

መካከለኛው ዘመን የዕብራይስጡ ፊደላት አሥራ ሦስተኛው ፊደል የሚወክለውን ዓመፅ ይወክላል፤ ደግሞም ምርጫ የሚቆይበት ሳለ በምድር ፕላኔት ላይ ያለውን የታላቁ ተጋድሎ የመጨረሻ ውጊያ ሲያቀርብ ከውስጣዊው ጋር ይቀላቀላል። ይህ የውጫዊና የውስጣዊ ጥምረት ደግሞ በሂዴቄል ወንዝ የተወከለው የዳንኤል የመጨረሻ ራእይ መልእክት ነው፤ እርሱም ደግሞ የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ የተሸከመው እና በእውነት አወቃቀር ላይ የተገነባው ሦስቱ ምዕራፎች ናቸው። የመጀመሪያውና የመጨረሻው ምዕራፍ ለዘላለም እንደሚያበሩ ኮከቦች ተወክለው የቀረቡትን የእግዚአብሔር ሕዝብ መታተም ይናገራሉ። የዓመፅ መካከለኛው ምዕራፍ በቁጥር አሥራ አንድ ውስጥ ከ1290 ዓመታት ጋር የተወከለውን ያንኑ ታሪክ ይለይታል፤ ይህም በዚያው አወቃቀር ውስጥ ያለው መካከለኛ ቁጥር ነው።

ክርስቶስ በትንቢታዊው መዋቅር ውስጥ እጁን ሲጠቀም ብዙ እውነቶችን ይወክላል፤ ነገር ግን ሕዝቡን የሚመራበትን መንገድም ይወክላል። የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ ወር መፈታት ጀመረ። ይህ መፈታት የሰባቱን ነጎድጓዶች መፈታት እና በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ እንደተወከለው መልእክቱን መፈታት ያካትታል። ይህ መፈታት በ1989 የጀመረና በእሑድ ሕግ የሚፈጸም በቁጥር አርባ የተደበቀው ታሪክ ውስጥ ይፈጸማል። በዚያ ታሪክ ውስጥ የእግዚአብሔር ሕዝብ ይታተማል፥ እነርሱም የሚታተሙት በመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ ነው። የመንፈስ ቅዱስ የመጨረሻው መፍሰስ በራእይ ምዕራፍ ስምንት ውስጥ ተለይቶ ይገለጣል፤ በዚያም እንደ ሰባተኛው፣ ስለዚህም እንደ መጨረሻው ማኅተም ተወክሎአል። ከይሁዳ ነገድ የሆነው አንበሳ በራእይ ምዕራፍ አምስት በሰባት ማኅተሞች የታተመውን መጽሐፍ ለመክፈት ድል ነሣ።

ስድስተኛው ማኅተም በስድስተኛው ምዕራፍ መጨረሻ ላይ ጥያቄን አስነሣ፤ ይህም ለኃጢአት ምልጃ ከእንግዲህ በኋላ በማይኖርበት ዘመን ማን መቆም እንደሚችል የሚጠይቅ ነበር።

> ለታላቁ የቁጣው ቀን ደርሶአል፤ ማንስ መቆም ይችላል? ራእይ 6፥17።

ቀጣዩ ምዕራፍ፣ ወይም ቀጣዩ ቁጥር ማለት ትችላላችሁ፣ በእሑድ ሕግ ቀውስ ወቅት ወደ እግዚአብሔር መንግሥት የሚሰበሰቡትን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህና ታላቁን ሕዝብ መታተም ያስተዋውቃል። አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ ለስድስተኛው ማኅተም ጥያቄ መልስ ናቸው። በሰባተኛው ምዕራፍ ከተገለጹ በኋላ፣ ከዚያም ስምንተኛው ምዕራፍ ሰባተኛውና የመጨረሻው ማኅተም እንደተነሣ ይገልጻል።

> ሰባተኛውንም ማኅተም በከፈተ ጊዜ፥ በሰማይ እንደ ግማሽ ሰዓት ያህል ጸጥታ ሆነ። በእግዚአብሔርም ፊት የቆሙትን ሰባቱን መላእክት አየሁ፤ ለእነርሱም ሰባት መለከቶች ተሰጡአቸው። ሌላም መልአክ የወርቅ ዕጣን ማንደጃ ይዞ መጥቶ በመሠዊያው አጠገብ ቆመ፤ በዙፋኑም ፊት ባለው በወርቁ መሠዊያ ላይ ከቅዱሳን ሁሉ ጸሎት ጋር ያቀርበው ዘንድ ብዙ ዕጣን ተሰጠው። የዕጣኑም ጢስ፥ ከቅዱሳን ጸሎት ጋር ሆኖ፥ ከመልአኩ እጅ ወደ እግዚአብሔር ፊት ወጣ።

> መልአኩም ጥናት ማቃጠያውን ወስዶ፥ ከመሠዊያው እሳት ሞላው፤ ወደ ምድርም ጣለው፤ ድምፆችና ነጎድጓዶችና መብረቆችና ርዕደ ምድርም ሆኑ። ራእይ 8፥1–5።

በኢሳይያስ ምዕራፍ ስድስት ውስጥ እንደ “ፍም” የተወከለው “እሳት”፣ እህት ዋይት የማንጻት ምልክት መሆኑን የምታመለክተው፣ ከመሠዊያው ተወስዶ ወደ ምድር ይጣላል። በጰንጤቆስጤ ቀን ከሰማይ የወረደው “እሳት” እንደ “እሳት ልሳኖች” ተወክሎ ነበር። “እሳት” የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ የሌዊን ልጆች ለማንጻት የሚጠቀመው ነው።

> “‘መንፊያው በእጁ ነው፥ አውድማውንም ፈጽሞ ያጠራል፥ ስንዴውንም ወደ ጎተራ ይሰበስባል።’ ማቴዎስ 3፡12። ይህ ከማጥራት ዘመናት አንዱ ነበር። በእውነት ቃላት ገለባው ከስንዴው እየተለየ ነበር። ተግሣጽን ለመቀበል እጅግ ከንቱና ራሳቸውን የሚያጸድቁ ስለነበሩ፥ የትሕትናንም ሕይወት ለመቀበል ዓለምን እጅግ የሚወዱ ስለነበሩ፥ ብዙዎች ከኢየሱስ ተመለሱ። ዛሬም ብዙዎች ይህንኑ ነገር እያደረጉ ናቸው። ነፍሳት ዛሬ በቅፍርናሆም ምኵራብ ያን ጊዜ እነዚያ ደቀ መዛሙርት እንደተፈተኑ እንዲሁ ይፈተናሉ። እውነት ወደ ልብ በሚደርስ ጊዜ፥ ሕይወታቸው ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር እንደማይስማማ ያያሉ። በራሳቸው ውስጥ ፍጹም ለውጥ እንዳስፈለገ ያያሉ፤ ነገር ግን ራስን የሚክድውን ሥራ ለመሸከም ፈቃደኞች አይደሉም። ስለዚህ ኃጢአታቸው በሚገለጥ ጊዜ ይቈጣሉ። ‘ይህ ቃል ከባድ ነው፤ ማንስ ሊሰማው ይችላል?’ በማለት ያጉረመርማሉና ደቀ መዛሙርቱ ኢየሱስን እንደተዉት እንዲሁ ተሰናክለው ይሄዳሉ።” የዘመናት ምኞት፣ 392።

እሳት በኤልያስ መሥዋዕት ላይ የወረደው ነበር፤ እንዲሁም በጌዴዎን ለመልአኩ ባቀረበው መሥዋዕት ላይ እንደ ሆነው። የመንጻት “እሳት” የእግዚአብሔር ቃል ነው፤ ምክንያቱም ቅዱስ መደረግ በቃሉ መቀደስ ማለት ነውና። ሰባተኛው ማህተም በሚፈታበት ጊዜ ወደ ምድር የሚጣለው “እሳት” በኋለኛው ዘመን የሚገለጥ የትንቢታዊው መልእክት ኃይል መጎናጸፍን ያመለክታል፤ ይህም በሰባተኛው መለከት ድምፅ ጊዜ፣ በሰባቱ ነጐድጓዶች የተወከሉት ክስተቶች የመጨረሻና ፍጹም ፍጻሜ ጊዜ፣ እንዲሁም እስከ ኋለኛው ዘመን ድረስ ታትሞ በነበረው በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ባሉት ሦስቱ ትንቢታዊ ዘመናት የተረጋገጠ ነው።

ከሰው ልጅ የምህረት ጊዜ መዝጊያ በፊት ብቻ የሚፈታው የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ—የሰባቱ ነጎድጓዶች መፈታት፣ የሰባተኛው ማኅተም መወገድ፣ የዳንኤል አሥራ ሁለት መፈታት፣ እና በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ ውስጥ ያለው የተሰወረ ታሪክ መፈታትን ያካትታል፤ ይህም መልአኩ በቀጭን በፍታ ልብስ የተለበሰውን ሰው፣ “የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ ምን ይሆናል?” ብሎ የጠየቀበት በትክክል ያ ታሪክ ነው።

በቀጭን በፍታ የተለበሰው ሰው መልሶ እንዲህ አለ—በ2023 ዓ.ም. የሐምሌ ወር የመዘግየቱ ዘመን ፍጻሜ ላይ በደረሳችሁ ጊዜ፣ ወደ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተም ታሪክ ደርሳችኋል።

እርሱ ደግሞ እንዲህ አለ—በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ ያሉት ሦስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀኖች መጨረሻ ላይ፣ በ1798 የተገለጸው የፍጻሜው ዘመን እንደ ምሳሌ እንደሚያመለክተው፣ ከዳንኤል መጽሐፍ የሆነ ትንቢታዊ መልእክት ከታተመበት ይፈታ ነበር። ከዚያም፣ በሦስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀኖች መጨረሻ የሚፈታው እውነት፣ የዳንኤል መጽሐፍ መታተምንና መፈታቱን የሚለይና የሚገልጽ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ባሉት በእነዚያ ዘጠኝ ቁጥሮች ውስጥ ይገኝ ነበር።

እነዚህን ነገሮች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> “ክርስቶስ ወደዚህ ምድር በመጣ ጊዜ፣ ከትውልድ ወደ ትውልድ የተላለፉ ወጎችና የሰው የቅዱሳት መጻሕፍት ትርጓሜ፣ እውነትን እንደምትገኝ በኢየሱስ ውስጥ ከሰዎች ሰወሩ። እውነት ከብዙ ወግ ክምር በታች ተቀብራ ነበር። መንፈሳዊው የቅዱሳት መጻሕፍት ጥልቅ ትርጉም ጠፍቶ ነበር፤ ምክንያቱም በእምነት ማጣታቸው ሰዎች የሰማያዊውን መዝገብ በር ዘግተው ነበርና። ጨለማ ምድርን ሸፍኖ ነበር፥ እጅግም ያለ ጨለማ ሕዝቡን። እውነት ከሰማይ ወደ ምድር ተመልክታ ነበር፤ ነገር ግን የመለኮት ማኅተም የተገለጠበት ስፍራ በምንም አልነበረም። እንደ ሞት ሬሳ መሸፈኛ ያለ ጭጋግ ምድርን በሙሉ አድርጎ ነበር።”

> “ነገር ግን የይሁዳ ነገድ አንበሳ አሸነፈ። የመለኮታዊ ትምህርትን መጽሐፍ የዘጋውን ማኅተም ከፈተ። ዓለም ንጹሕና ያልተቀላቀለ እውነትን እንድትመለከት ተፈቀደላት። ጨለማን ለመገልበጥና ስሕተትን ለመቃወም እውነት ራሷ ወረደች። ወደ ዓለም ለሚመጣ ሰው ሁሉ ብርሃን የሚሆነውን ብርሃን ይዞ ከሰማይ አስተማሪ ተልኮ መጣ። እውቀትን፣ የትንቢትንም የማይናወጥ ቃል በጉጉት የሚፈልጉ ወንዶችና ሴቶች ነበሩ፤ እርሱም በመጣ ጊዜ በጨለማ ስፍራ የሚያበራ ብርሃን እንደሆነ ነበር።” Spalding Magan, 58.

> “ጻሕፍት እና ፈሪሳውያን መጻሕፍት ቅዱሳትን ይተረጉማሉ ብለው ይናገሩ ነበር፤ ነገር ግን እነርሱ እንደ ራሳቸው ሐሳብና ወግ ይተረጉሙአቸው ነበር። ልማዳቸውና አባባላቸው እየጨመረ ይበልጥ ከባድ ሆኑ። በመንፈሳዊ ትርጉሙ የተቀደሰው ቃል ለሕዝቡ እንደ የታተመ መጽሐፍ፣ ለማስተዋልአቸው የተዘጋ ሆነባቸው።” Signs of the Times, ግንቦት 17, 1905.

Back to Articles