Article

# The Hour of God's Judgment is Come - Number One

የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል - ቁጥር አንድ

The Judgment of the Living and the Prophetic Significance of 9/11

የሕያዋን ፍርድና የ9/11 ትንቢታዊ ትርጉም

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

ለእጅግ ረጅም ጊዜ፣ በእውነቱም ከ9/11 ወዲያውኑ በኋላ ጀምሮ፣ የሕያዋን ፍርድ በ9/11 እንደ ተጀመረ በቀጥታ እያስተማርን ቆይተናል። ይህን እውነታ ከብዙ ብዙ የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክሮች ተረድተን ነበር፤ እነርሱም ከፍጹም የተለያዩ አቅጣጫዎች ሆነው ይህንኑ ይደግፉት ነበር። ከ2023 ጁላይ ጀምሮ፣ በ9/11 የተጀመረውን የሕያዋን ፍርድ በተመለከተ ከ9/11 በኋላ በቅርቡ ከተገኙት ዝርዝሮች ይልቅ የበለጠ ብዙ ዝርዝሮችን ተረድተናል። የሕያዋን ፍርድ ለምን በ9/11 ተጀመረ? መጽሐፍ ቅዱሳዊው የሕያዋን ፍርድ ምንድር ነው?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

በራእይ መጽሐፍ የመጀመሪያው ምዕራፍ፣ ስለ ክርስቶስ የተገለጸው ዋና ባሕርይ እርሱ አልፋና ኦሜጋ፣ መጀመሪያውና መጨረሻው፣ ፊተኛውና ኋለኛው መሆኑ ነው። ዮሐንስ የነበሩትን ነገሮች እንዲጽፍ ባዘዘው ጊዜ፣ በዚያም ማድረግ ዮሐንስ ወደ ፊት የሚመጡትን ነገሮች ደግሞ እየጻፈ እንደሚሆን በዚያው ባሕርዩ ምሳሌ ሰጠ። ኢየሱስ ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ያብራራል። እርሱ ማን እንደሆነ ይህ ነው።

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

መጽሐፍ ቅዱስ ኢየሱስን እንደ ቃል ያሳውቃል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያለው የመጀመሪያው መጽሐፍ ኦሪት ዘፍጥረት ሲሆን፣ ትርጉሙም “መጀመሪያ” ማለት ነው። የመጽሐፍ ቅዱስ የመጨረሻው መጽሐፍ የራእይ መጽሐፍ ነው፤ በኦሪት ዘፍጥረት መጽሐፍ መጀመሪያ የቀረቡት እውነቶችም በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ተነስተው ይታያሉ። ዘፍጥረት አልፋ ነው፣ ራእይም ኦሜጋ ነው፤ እነዚህም በአንድነት ቃል ናቸው፣ ቃሉም አልፋና ኦሜጋ የሆነው ኢየሱስ ነው። የእግዚአብሔር ፊርማ፣ ወይም ስሙ፣ በእያንዳንዱ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ክፍል ውስጥ ተጽፎ ይገኛል። ያ ፊርማ በክፍሉ ውስጥ ያለው ብርሃን እውነት መሆኑን ያረጋግጣል።

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

የአንድ ትንቢት ክፍል ትርጓሜ የእግዚአብሔርን ፊርማ ማለትም ስሙን እና ባህርዩን የማይሸከም ከሆነ፣ ስለዚህ ያ ትርጓሜ የተሳሳተ ነው። የእግዚአብሔርን ትንቢታዊ ቃል ሲተረጉሙ ሊተገበሩ የሚገቡ ሌሎች ፈተናዎችም አሉ፤ ነገር ግን ሰው ማንኛውንም ፈተና ቢተግብር፣ ያ ፈተና በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ የተገለጸ መሆን አለበት። በሰው የተሠሩ ፈተናዎች ከሌሉ፣ በሰው የተሠሩ ትርጓሜዎችም ይቀንሳሉ። እንግዲህ፣ ለምን? እና ምን? በመጽሐፍ ቅዱስ የተገለጸው የሕያዋን ፍርድ በ9/11 የጀመረው ነውን?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

ክርስቶስ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ራሱን ሲገልጥ፣ ራሱን መጀመሪያና መጨረሻ መሆኑን ያመለክታል፤ የባሕርዩም ያ ባሕርይ ምንን እንደሚወክል ለማሳየት ነቢዩን ዮሐንስን ይጠቀማል። የመጽሐፉን መልእክት ሁሉ ራሱን የሚገልጥ ራእይ መሆኑን ያስረዳል። በዮሐንስ ዓለም ውስጥ በዚያን ጊዜ የነበረውን እንዲጽፍ ዮሐንስን ያዝዘዋል፤ እንዲሁም ዮሐንስ ያንን በመጻፍ በዓለም መጨረሻ የሚሆነውን እየመዘገበ ነበር። ዮሐንስ በክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን መጀመሪያ ዘመን ከአሥራ ሁለቱ መሪዎች አንዱ ነበር፤ ስለዚህም ዮሐንስ በራእይ ምዕራፍ ሰባት በተመለከቱት አንድ መቶ አርባ አራት ሺህና ታላቁ ሕዝብ የተወከለውን የክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ፍጻሜ ያመለክታል።

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

መጽሐፍ ቅዱሳዊው አመክንዮ ይህ ነው፤ ኢየሱስ በእርሱ ሁሉ ነገር የተፈጠረበት ቃል ነው፥ ሁልጊዜም ከአባቱ ጋር የነበረ ቃል ነው፤ እርሱም ደግሞ የእግዚአብሔር ቃል ስለሆነ መጽሐፍ ቅዱስ ነው። በእግዚአብሔር ቃል የመጨረሻው መልእክት ውስጥ ከሚቀርቡት የክርስቶስ ባሕርይ መገለጫዎች የመጀመሪያው፣ የአንድን ነገር መጨረሻ በዚያው ነገር መጀመሪያ እንደሚያሳይ ነው። ይህ ስለ እግዚአብሔር ባሕርይ ያለው እውነት በአንድ ሰው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ላይ ካልተፈጸመ፣ የሕያዋን ፍርድ ምን እንደሆነ በእውነት ሊያውቁ አይችሉም፤ እንዲሁም ለምን በ9/11 እንደተጀመረ፣ ከዚያም ይበልጥ አስፈላጊው ለምን ሊጠናቀቅ በጣም እንደቀረ ሊያውቁ አይችሉም።

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

እንደ አልፋና ኦሜጋ መርህ ምሳሌ፣ ጥንታዊቷ እስራኤል ዘመናዊቷን እስራኤል ትወክላለች፤ ይህም በትንቢታዊ እውነት እንዲሁም ቃል በቃል እስራኤል መንፈሳዊቷን እስራኤል ትወክላለች ተብሎ ሊለይ የሚችል ነው። እንዴትም ቢገለጽ፣ ጥንታዊቷ ቃል በቃል እስራኤልም ሆነ ዘመናዊቷ መንፈሳዊ እስራኤል የመጀመሪያ ታሪክና የመጨረሻ ታሪክ አላቸው። ከእነዚህ አራት ታሪኮች ሦስቱ አስቀድመው አልፈዋል፤ እኛም አሁን በአራተኛውና በመጨረሻው ታሪክ ውስጥ ነን።

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

ሦስቱ ያለፉ ታሪኮች የምድር ታሪክ የመጨረሻውን ትውልድ የሚወክሉ ሦስት ምስክሮችን ይወክላሉ። እነዚህ ሦስቱ ያለፉ ታሪኮች በራእይ መጽሐፍ ውስጥ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ተብሎ የተወከለውን ትውልድ ይለዩታል። አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁን የሚመለከቱ ሌሎች ትንቢታዊ የታሪክ መስመሮችም አሉ፤ ነገር ግን የአንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ ቍጥር አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ በትንቢታዊ ምልክት የተወከሉት፣ የጥንታዊቱ ቃል በቃል እስራኤል አሥራ ሁለቱ ነገዶች ከዘመናዊቱ መንፈሳዊ እስራኤል አሥራ ሁለቱ ደቀ መዛሙርት ጋር በማባዛት በትንቢት የተወከሉ እንደሆኑ የሚገልጽ ትንቢታዊ ምልክት ይዟል።

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

እንደ አልፋና ኦሜጋ ሌላ ምሳሌ፣ የራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አራት ሦስቱ መላእክት የመጀመሪያና የመጨረሻ ታሪክን ይወክላሉ። የሚለር እንቅስቃሴ የሦስቱ መላእክት የመጀመሪያ ታሪክን ይወክላል፤ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እንቅስቃሴም የሦስተኛው መልአክ መልእክት ፍጻሜ ላይ ያለውን ታሪክ ይወክላል። የአልፋው እንቅስቃሴ በጥቅምት 22፣ 1844 የምርመራ ፍርድ መከፈቱን አወጀ። የኦሜጋው እንቅስቃሴ የሕያዋን ፍርድ መከፈቱን አወጀ፤ መጀመሪያውንም 9/11 መሆኑን ለይቶ አሳየ።

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

ሶስተኛው የአልፋና ኦሜጋ ምሳሌ፣ በመነሳሳት በቀላሉ ሊደገፍ የሚችለው፣ በመጀመሪያ የሚለራውያን የአልፋ እንቅስቃሴ ውስጥ የአሥሩ ደናግል ምሳሌ በትክክል ቃል በቃል እንደተፈጸመ ነው። ሲስተር ዋይት በThe Great Controversy መጽሐፍ ውስጥ የሚለራውያንን ታሪክ ያን ምሳሌ በዚያን ጊዜ እየተፈጸመ በነበረበት አውድ ውስጥ ትለያለች። እርሷ ደግሞ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የኦሜጋ እንቅስቃሴ ደግሞ የአሥሩ ደናግልን ምሳሌ በትክክል ቃል በቃል እንደሚፈጽም ታስተምራለች። መጨረሻውን ከመጀመሪያው ጋር እያመሳሰሉ የሚለዩ ሦስት አጭር የክርስቶስ ምስክሮች።

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

በጥንታዊ እስራኤል መጀመሪያ ጊዜ፣ ጌታ በበሮች መቃኖች ላይ በተደረገው ደም የተወከለውን መሠረት አድርጎ ከዕብራውያን ጋር ቃል ኪዳን ገባ፤ ይህም እንደሚታወቀው በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ስለ እኩለ ሌሊት ጩኸት የተጠቀሰበት የመጀመሪያው ማስታወሻ ነው። ጥምቀት ከክርስቶስ ጋር ያለ የቃል ኪዳን ግንኙነት ምልክት ነው፤ ጳውሎስም ከግብፅ የወጡት ዕብራውያን ሁሉ በ“ደመናው” እና በቀይ “ባሕሩ” ውስጥ እንደተጠመቁ ያስተምረናል። ከባሕሩም ማዶ ከደረሱ በኋላ መና ተሰጣቸው፤ ይህም ከሌሎች ነገሮች መካከል በፈተና መሆኑ አውድ ውስጥ የሰባተኛው ቀን ሰንበት ምልክት ነው።

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

“መና” የመጀመሪያውን ፈተናቸውን ይወክላል፤ እነርሱም የኢያሱንና የካሌብን መልእክት በእምቢታ ሲጥሉ በአሥረኛውና በመጨረሻው ፈተናቸው ከወደቁ በኋላ፣ ጌታ ከዚያ በኋላ እንደ ቃል ኪዳኑ ሕዝብ አልተቀበላቸውም፤ ከኢያሱና ከካሌብ ጋር ግን ቃል ኪዳን ገባ። በመጨረሻም ወደ ተስፋይቱ ምድር በገቡ ጊዜ፣ በእነዚያ አርባ ዓመታት ውስጥ በተወለዱት ወንዶች ላይ የግርዛት ሥርዓት አልተፈጸመባቸውም፤ ምክንያቱም ሥርዓቱ በቃዴስ ዓመፅ ጊዜ ተቋርጦ ነበርና፣ ከመግቢያው ጥቂት ቀደም ብሎ በቃዴስ እንደገና ተመሥርቶ ነበር። ይህም የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ ነው።

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

አርባው ዓመት በምድረ በዳ መንከራተት በኢያሱና በካሌብ መልእክት ላይ በተነሣው ዓመፅ ተጀመረ፤ እንዲሁም ሙሴ ዓለቱን በመምታት የእግዚአብሔርን ባሕርይና ሥራ በማዛባት በተፈጸመው ዓመፅ ተጠናቀቀ። የጥንታዊቱ እስራኤል መጀመሪያ የጥንታዊቱን እስራኤል ፍጻሜ ያሳያል።

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

በጥንታዊት እስራኤል ፍጻሜ ላይ፣ ኢየሱስ በሚልክያስ ምዕራፍ ሦስት የተጠራው “የኪዳኑ መልእክተኛ” እንደ ሆነ፣ የዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ ፍጻሜ ለማድረግ “ኪዳኑን” ከብዙዎች ጋር ለአንድ ሳምንት ለማጽናት መጣ። ክርስቶስ እንደ ኪዳኑ መልእክተኛ በቀደመው የኪዳን ሕዝብ አልፎ በሄደበት በዚያው ታሪክ ውስጥ ከክርስቲያን ቤተ ክርስቲያን ጋር ኪዳን ገባ። በጥንታዊት እስራኤል መጀመሪያ፣ እንደ እግዚአብሔር የኪዳን ሕዝብ ሲሆኑ፣ ጌታ ቀደም ያለ የኪዳን ሕዝብን አልፎ በመሄድ ከአዲስ የተመረጠ ሕዝብ ጋር ኪዳን ገባ። በጥንታዊት እስራኤል ፍጻሜም ይህንኑ ነገር አደረገ።

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

የቃል ኪዳን ምልክት ጋብቻ ነው፤ ከክርስቶስም ልደት ጀምሮ እስከ ኢየሩሳሌም በ70 ዓ.ም. መጥፋት ድረስ፣ ትንቢት እግዚአብሔር ከጥንታዊቱ ትክክለኛ እስራኤል ጋር ያለውን ፍቺ በሂደት እየተገለጠ ያቀርባል። እንግዲህ፣ ፍቺው በትክክል በሥራ ላይ የዋለው መቼ ነበር? በልደቱ ጊዜን፣ በሞቱን፣ በእስጢፋኖስ በድንጋይ መወገሩን ወይስ በኢየሩሳሌም መጥፋት?

> “Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

> በዚህ መካከል ከሁሉም አሕዛብ የመጡ አምላኪዎች ለእግዚአብሔር አምልኮ የተቀደሰውን ቤተ መቅደስ ይፈልጉ ነበር። በወርቅና በከበሩ ድንጋዮች የተንጸባረቀው የውበትና የግርማ ራእይ ነበር። ነገር ግን ይሖዋ በዚያ የውበት ቤተ መንግሥት ውስጥ ከእንግዲህ ወዲህ አይገኝም ነበር። እስራኤል እንደ አንድ ሕዝብ ራሷን ከእግዚአብሔር ፈትታ ነበር። ክርስቶስም ምድራዊ አገልግሎቱ ወደ ፍጻሜው በቀረበ ጊዜ፣ ለመጨረሻ ጊዜ ወደ ቤተ መቅደሱ ውስጥ በተመለከተ ጊዜ፣ “እነሆ፥ ቤታችሁ ምድረ በዳ ሆኖ ተትቶላችኋል” አለ። ማቴዎስ 23፥38። እስከዚያ ድረስ ቤተ መቅደሱን የአባቱ ቤት ብሎ ይጠራው ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ልጅ ከእነዚያ ቅጥሮች ወጥቶ በሄደ ጊዜ፣ ለክብሩ ከተሠራው ቤተ መቅደስ የእግዚአብሔር መገኘት ለዘላለም ተነሣ።” ሐዋርያት ሥራ, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

በክብር መግቢያው በተከተለው ቀን ክርስቶስ የአይሁድ ቤት ባድማ መሆኑን አወጀ፣ ፍቺውም ፍጻሜ አገኘ። ስለዚህ፣ በክብር መግቢያው ቀን ፀሐይ በጠለቀች ጊዜ ፍቺው ፍጻሜ አገኘ።

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

> “ኢየሩሳሌም የእርሱ እንክብካቤ ልጅ ነበረች፤ እና አዛኝ አባት በተሳሳተ ልጁ ላይ እንደሚያለቅስ፣ እንዲሁ ኢየሱስ በተወዳጅቱ ከተማ ላይ አለቀሰ። እንዴት እተውሻለሁ? እንዴት ለጥፋት አሳልፌ ሲሰጥሽ አይሻለሁ? የኃጢአትሽን ጽዋ እስክትሞሊ ድረስ እንድትሄጂ ልፍቀድልሽን? አንዲት ነፍስ እጅግ ዋጋ አላት፤ ከእርስዋም ጋር ሲነጻጸር ዓለማት ራሳቸውን የማይታዩ ያደርጋሉ፤ ነገር ግን እዚህ አንድ ሙሉ ሕዝብ ሊጠፋ ነበር። በምዕራብ ወደ መጥለቅ የሚያዘነብል ጾም ፀሐይ ከሰማይ እይታ ሲሰወር፣ የኢየሩሳሌም የጸጋ ቀን ይፈጸም ነበር። ሰልፉ በደብረ ዘይት አናት ላይ ቆሞ ሳለ፣ ኢየሩሳሌም ንስሐ እንድትገባ ገና አልዘገየም ነበር። የምሕረት መልአክ በዚያን ጊዜ ከወርቃማው ዙፋን ወርዳ ለፍትሕና በፍጥነት ለሚመጣ ፍርድ ስፍራ ለመስጠት ክንፎቿን እየጠቀለለች ነበር። ነገር ግን የክርስቶስ ታላቅ የፍቅር ልብ፣ ምሕረቱን ስለናቀች፣ ማስጠንቀቂያዎቹን ስለተናቀች፣ እጆቿንም በደሙ ልትቀባ ስለቀረበች ለነበረችው ኢየሩሳሌም እስካሁን ይማልድ ነበር። ኢየሩሳሌም ብትንስሐ ትገባ ገና አልዘገየም ነበር። የሚጠልቀው ፀሐይ የመጨረሻ ጨረሮች በቤተ መቅደስ፣ በማማዎች እና በጫፎች ላይ ሳሉ፣ አንዳች ቅዱስ መልአክ ወደ አዳኙ ፍቅር አይመራትም ነበርን? ጥፋቷንስ አይመልስም ነበርን? ቆንጆ ነገር ግን ያልተቀደሰች ከተማ፣ ነቢያትን የወገረች፣ የእግዚአብሔርን ልጅ የናቀች፣ በማይነስሐዋም ራሷን በባርነት ሰንሰለት ውስጥ የምትቆልፍ እርስዋ፣ የምሕረቷ ቀን ሊያልቅ ቀርቦ ነበር!”

> “Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

> “እንደገናም የእግዚአብሔር መንፈስ ለኢየሩሳሌም ይናገራል። ቀኑ ሳይጠናቀቅ ለክርስቶስ ሌላ ምስክርነት ይቀርባል። ከትንቢታዊ ያለፈ ዘመን ለመጣው ጥሪ ምላሽ እየሰጠ የምስክርነት ድምፅ ከፍ ይላል። ኢየሩሳሌም ጥሪውን ብትሰማ፣ ወደ በሮቿ የሚገባውን አዳኝ ብትቀበል፣ ገና ልትድን ትችላለች።”

> “Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

> ወሬዎች እየተሰሙ ወደ ኢየሩሳሌም ገዥዎች ደርሰዋል፤ ኢየሱስ ከብዙ ሕዝብ ጋር ወደ ከተማይቱ እየቀረበ እንደሆነ። ነገር ግን ለእግዚአብሔር ልጅ ምንም እንኳ እንኳን ደህና መጣህ የላቸውም። በፍርሃት እርሱን ለመገናኘት ይወጣሉ፤ ሕዝቡንም ለመበተን ተስፋ በማድረግ። ሰልፉም ከደብረ ዘይት ሊወርድ ሲቃረብ በገዥዎቹ ይቆማል። የዚህን አስደናቂ ደስታ ምክንያት ይጠይቃሉ። “ይህ ማን ነው?” ብለው ሲጠይቁ፣ ደቀ መዛሙርቱ በመነሣሣት መንፈስ ተሞልተው ለዚህ ጥያቄ መልስ ይሰጣሉ። ስለ ክርስቶስ የተነገሩትን ትንቢቶች በውብ ንግግር ይደግማሉ፦

> “Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

> አዳም እንዲህ ይነግርሃል፤ የእባቡን ራስ የሚቀጠቅጥ የሴቲቱ ዘር ነው።

> “Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

> «አብርሃምን ጠይቁ፤ እርሱ ይነግራችኋል፤ እርሱም ‘የሳሌም ንጉሥ መልከጼዴቅ’ ነው፥ የሰላም ንጉሥ። ዘፍጥረት 14፥18።»

> “Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

> “ያዕቆብ እርሱ ከይሁዳ ነገድ የሆነ ሺሎ ነው ብሎ ይነግርሃል።”

> “Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

> ኢሳይያስ “አማኑኤል፥” “ድንቅ፥ መካሪ፥ ኃያል አምላክ፥ የዘላለም አባት፥ የሰላም አለቃ” ይልሃል። ኢሳይያስ 7፥14፤ 9፥6።

> “Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> ኤርምያስ፣ “ጌታ ጽድቃችን” የተባለውን የዳዊት ቅርንጫፍ ይነግርሃል። ኤርምያስ 23፥6።

> “Daniel will tell you, He is the Messiah.

> “ዳንኤል እርሱ መሲሑ እንደሆነ ይነግራችኋል።

> “Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

> “ሆሴዕ ይነግርሃል፥ እርሱ ‘የሠራዊት አምላክ እግዚአብሔር ነው፤ መታሰቢያውም እግዚአብሔር ነው።’ ሆሴዕ 12፥5።”

> “John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

> «ዮሐንስ መጥምቁ እርሱ ‘የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ ነው’ ብሎ ይነግራችኋል።» ዮሐንስ 1፥29።

> “The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

> ታላቁ ይሖዋ ከዙፋኑ ሆኖ፣ “ይህ የምወደው ልጄ ነው” ብሎ አውጀዋል። ማቴዎስ 3፥17።

> “We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

> “እኛ ደቀ መዛሙርቱ፣ ይህ ኢየሱስ መሲሑ፣ የሕይወት አለቃ፣ የዓለም ቤዛ ነው ብለን እንናገራለን።”

> “And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

> “የጨለማውም ኃይላት አለቃ እርሱን እየተቀበለ እንዲህ ይላል፦ ‘አንተ ማን እንደ ሆንህ አውቃለሁ፤ የእግዚአብሔር ቅዱሱ ነህ።’ ማርቆስ 1፥24።” The Desire of Ages, 577–579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

የክርስቶስ የክብር መግቢያ ታሪክ በሚለር ዘመን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክን ይገልጻል ነበር። ከእህት ዋይት የተወሰደው ንባብ መግቢያው በጀመረ ጊዜ ሕዝቡ በመንፈስ ቅዱስ ማነሳሳት ሥር እንደ ገቡ ያሳያል፤ ከዚያም ክርስቶስ ቆመ እና በኢየሩሳሌም ላይ አለቀሰ። ከዚያ በኋላ መግቢያውን ቀጠለ፥ ከዚያም ከአይሁድ መሪዎች ጋር ተጋጠመ። በሚለር እንቅስቃሴ ታሪክ ውስጥ የሚደገሙ የመንገድ ምልክቶችን ለመለየት የዚህን ታሪክ አንዳንድ ባህርያት ለየት አድርጌ ማቅረብ እፈልጋለሁ። ነገር ግን ከዚያ በፊት ስለ መጀመሪያውና ስለ መጨረሻው አንድ ነጥብ ማቅረብ እፈልጋለሁ። አሁን ከእህት ዋይት የጠቀስነው ነገር የአንድ ምዕራፍ መጨረሻን ይወክላል፤ የሚቀጥለውም ምዕራፍ መክፈቻ የሚከተለውን ይላል።

> “The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

> ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም በድል የገባው ጉዞ፣ በኃይልና በክብር በሰማይ ደመናት ውስጥ፣ በመላእክት ድል እና በቅዱሳን ደስታ መካከል ስለሚመጣው መምጣቱ ድብዝዝ የሆነ ቅድመ ጥላ ነበር። በዚያን ጊዜ ክርስቶስ ለካህናትና ለፈሪሳውያን የተናገረው ቃል ይፈጸማል፤ “ከእንግዲህ ወዲህ፣ በጌታ ስም የሚመጣ ብፁዕ ነው እስክትሉ ድረስ አታዩኝም።” ማቴዎስ 23፥39። በትንቢታዊ ራእይ ዘካርያስ ያንን የመጨረሻ ድል ቀን ተመልክቶ ነበር፤ በመጀመሪያውም ምጽአት ክርስቶስን የገፉትን ሰዎች ፍርድ ደግሞ አየ፤ “የወጉትን እኔን ይመለከታሉ፥ ለአንድያ ልጁም እንደሚያለቅስ ሰው ስለ እርሱ ያለቅሳሉ፤ ስለ በኩር ልጁም እንደሚመረር ሰው ስለ እርሱ በመረር ይሞላሉ።” ዘካርያስ 12፥10። ክርስቶስ ከተማይቱን በተመለከተና ስለእርስዋ ባለቀሰ ጊዜ ይህን ትዕይንት አስቀድሞ አይቶ ነበር። በኢየሩሳሌም ጊዜያዊ ጥፋት ውስጥ፣ በእግዚአብሔር ልጅ ደም የተጠየቁትን ያንን ሕዝብ የመጨረሻ ጥፋት አየ።

> “The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

> ደቀ መዛሙርቱ አይሁድ ለክርስቶስ ያላቸውን ጥላቻ አዩ፣ ነገር ግን ወደ ምን እንደሚያመራ ገና አላዩም ነበር። የእስራኤልን እውነተኛ ሁኔታ ገና አልተረዱም ነበር፣ በኢየሩሳሌምም ላይ ሊወርድ የነበረውን ፍርዳዊ ቅጣት አልተገነዘቡም ነበር። ይህንም ክርስቶስ በታላቅ ትምህርታዊ ምሳሌ ለእነርሱ ገለጠላቸው።

> “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

> “ለኢየሩሳሌም የቀረበው የመጨረሻ ማሳሰቢያ ከንቱ ሆኖ ነበር። ካህናቱና አለቆቹ ‘ይህ ማን ነው?’ ለሚለው ጥያቄ በሕዝቡ የተሰጠውን መልስ ውስጥ የተንጸባረቀውን የቀድሞ ትንቢታዊ ድምፅ ሰምተው ነበር፤ ነገር ግን እንደ መንፈሳዊ መገለጥ ድምፅ አልተቀበሉትም። በቁጣና በድንቅ ተሞልተው ሕዝቡን ዝም ለማሰኘት ሞከሩ። በሕዝቡ መካከል የሮማ ሹማምንት ነበሩ፥ ለእነርሱም ጠላቶቹ ኢየሱስን የዓመፅ መሪ እንደሆነ ከሰሱት። መቅደሱን ሊቆጣጠር እንደሚቀርብና በኢየሩሳሌምም ንጉሥ ሆኖ እንደሚነግሥ አቀረቡት።” The Desire of Ages, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

እኔ ልታመልጠኝ ያልፈለግሁት ነጥብ ይህ ነው፤ የክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም ያደረገው የድል መግቢያ በምሳሌነት የሚወክለው የሚለራውያን ታሪክ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ብቻ ሳይሆን የዓለምን ፍጻሜ ደግሞ ነው። ይህም ከራእይ ምዕራፍ ሃያ ሺህ ዓመት መንግሥት መጀመሪያ ላይ ከሚሆነው የክርስቶስ መመለስ ጋር እንዲሁም በሺህ ዓመቱ መጨረሻ ከአዲሲቱ ኢየሩሳሌም ጋር ከሚሆነው መመለሱ ጋር የተያያዘ ነው። ደግሞም በሁለተኛው ምጽአቱ ጊዜ ከኃጢአን ሞት ጋር፣ እና በሺህ ዓመቱ መጨረሻ ከመጨረሻው ፍርዳቸው ጋር የተያያዘ ነው። የመጨረሻው አንቀጽ መክፈቻ እንዲህ ይላል፤ “ለኢየሩሳሌም የቀረበው የመጨረሻ ጥሪ ከንቱ ሆኖ ነበር። ካህናቱና አለቆቹ ‘ይህ ማነው?’ ለሚለው ጥያቄ በሕዝቡ ብዛት የተሰጠውን መልስ ውስጥ የድሮው ትንቢታዊ ድምፅ ሲያስተጋባ ሰምተው ነበር፤ ነገር ግን እንደ መንፈሳዊ መነሣሣት ድምፅ አልተቀበሉትም።”

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

የመጨረሻው ማሳሰቢያ ከንቱ ሆነ፤ ይህም ማሳሰቢያ “ያለፈው የትንቢት ድምፅ” ተብሎ ተወከለ። በክርስቶስ ዘመን ያለው ሕዝብ የመጨረሻውን ማሳሰቢያቸውን አልተቀበሉም፥ ምክንያቱም ወደ አሮጌው መንገድ እንዲመለሱ የኤርምያስ ምክርን አልተቀበሉምና። እንዲሁም የ“ይህ ማን ነው?” የሚለውን ጥያቄ ደቀ መዛሙርቱ ብዙ ምስክሮችን በአንድነት በማምጣት፥ መስመር በመስመር፥ ከዚህ ጥቂትና ከዚያ ጥቂት በማድረግ ስለ መለሱት፥ የ“መስመር በመስመር” ዘዴን ደግሞ እምቢ አሉ።

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም መግባቱን በሚጀምርበት ጊዜ፣ በመንገድ ላይ ይቆማል። ይህም ደቀ መዛሙርቱ ክርስቶስ እንዲጋልብባት አህያዋን ሲያመጡ የትንቢት ፍጻሜ ሆኖ ይጀምራል። እርሱ እንስሳ ተጋልቦ አያውቅም ነበር፣ እንስሳይቱም ተጋልባ አታውቅም ነበር። አስተሳሰቡ ተአምርን ያመለክታል፤ ምክንያቱም የትኛው እንስሳ ለመጀመሪያ ጊዜ ፈረሰኛን ይቀበላል? እንዲሁም ከዚህ በፊት ተጋልባ የማታውቅ አህያን መጋለብ እንዴት እንደሚቻል ማን ያውቃል? ይህም ፍልስጤማውያን ከታቦቱ ጋር መሥዋዕትን በሰረገላ ላይ አኑረው፣ ጥጃ የሚያጠቡ እና ከዚያ በፊት ሰረገላ ያልጎተቱ ሁለት ላሞችን ቀንበር አስገብተው ባሰሩ ጊዜ ከሆነው ጋር ይመሳሰላል፤ እነርሱም ወዲያውኑ ጥጆቻቸውን ትተው ታቦቱን ወደ ዕብራውያን ለመመለስ ጉዞውን ጀመሩ። ታቦቱ ወደ ኢየሩሳሌም በመንገድ ላይ ነው፤ ዳዊትም በመጨረሻ ወደ ኢየሩሳሌም ባስገባው ጊዜ፣ የክርስቶስን የክብር መግባት በምሳሌ አሳየ።

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

ክርስቶስ በአህያው ላይ ከተቀመጠ በኋላ፣ ሕዝቡ መንገዱን በልብሳቸው መከደን ጀመሩ፣ የዘንባባ ቅርንጫፎችንም ቈርጠው ያነጥፉ ነበር፤ ጩኸታቸውም እንዲህ ይል ነበር፦ “ሆሣዕና ለዳዊት ልጅ፤ በጌታ ስም የሚመጣ ብፁዕ ነው! በአርያም ሆሣዕና።” (ማቴዎስ 21፥9) መሪዎቹ ይቃወማሉ እናም ኢየሱስ ሕዝቡን እንዲያስታግሥ ይጠይቃሉ። ከዚያም ወደ ፊት ይሄዳሉ፤ ኢየሱስም በኢየሩሳሌም የተመሰለውን የጠፋውን የሰው ዘር ስለ ሆነ ለማልቀስ ቆሞ ነበር። ከዚያ በኋላ ሰልፉ ይቀጥላል፤ መሪዎቹም እንደገና ጣልቃ ገብተው ኢየሱስ ማን እንደ ሆነ እያስገደዱ ይጠይቃሉ። ከዚያም ደቀ መዛሙርቱ በነቢያት ተከታታይ ምስክርነት ምላሽ ይሰጣሉ።

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

አሁን እየተመለከትነው ያለው ታሪክ ከዚህ በፊት በሆነው የአልዓዛር ትንሣኤ ተቀድሞ ነበር፤ ይህም በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ በተገለጸው የትንቢታዊ መስመር ውስጥ ያለውን የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት ያመለክታል፤ እንዲሁም በዳዊት ወደ ኢየሩሳሌም የድል ግቢያ መስመር ውስጥ ዑዛ ታቦቱን መንካቱ ተከስቶ ነበር። የመጀመሪያው ቅር መሰኘት ከመቆያ ዘመን ጋር የተያያዘ ነው፤ ክርስቶስም አልዓዛር እንደታመመ በመጀመሪያ በሰማ ጊዜ ቆይቶ ነበር፥ እንዲሁም ዳዊት ዑዛ በሞተበት ስፍራ ታቦቱን ትቶ እስከ ኋላ በመመለስ ወስዶት ድረስ እንደቆየ ነው። አልዓዛር ሞተ፣ ከዚያም ተነሣ። ከዚያ በኋላ አልዓዛር ኢየሱስ በላዩ የሚጋልበውን አህያ ወደ ኢየሩሳሌም የሚመራው ሰው ነው።

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

በሚለራይት ታሪክ ውስጥ ሁለተኛው መልአክ በ1844 ዓ.ም. ሚያዝያ 19 ቀን ላይ፣ በመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ጊዜ መጣ፤ ይህም የመዘግየት ዘመኑን መጀመሪያ ምልክት አደረገ። ከዚያ በኋላ ሳሙኤል ስኖው የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት በተከታታይ ማበልጸግ ጀመረ። የዚያ መልእክት ቀስ በቀስ መገለጥ ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም በገባበት መግቢያ ይወከላል። የስኖው ሥራ እድገትም እንዲሁ በታቦቱ ጉዞዎች ይወከላል፤ ከፍልስጥኤማውያን ዘንድ፣ ወደ ሠረገላው፣ ወደ ዑዛ እና በመጨረሻም ወደ ኢየሩሳሌም።

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

ግባቱ መጀመሪያ መሪዎቹ ክርስቶስን ሕዝቡን እንዲያስታግሥ በነገሩት ጊዜ በሕዝቡ የተነገረ አዋጅ አለው፤ ከዚያም ክርስቶስ አለቀሰ፤ ከዚያ በኋላ ግትር መሪዎቹ ክርስቶስ ማን እንደ ሆነ በጠየቁ ጊዜ የደቀ መዛሙርቱ አዋጅ ተከተለ። በሕዝቡ ውስጥ የተገለጠው መንፈሳዊ አነሣሽነት የግትር መሪዎቹን የመጀመሪያ ምላሽ ያመጣው እርሱ ራሱ፣ ደቀ መዛሙርቱ ከቀድሞ ዘመን የመጡ የትንቢት ምስክሮችን ብዛት “መስመር በመስመር” በማቅረባቸው ጊዜ ተደገመ። በዚያ ቀን ፀሐይ በጠለቀች ጊዜ፣ ጥንታዊት እስራኤል ከእግዚአብሔር ተፋታች።

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

በዚያ ታሪክ ውስጥ ደቀ መዛሙርቱ “በኢየሩሳሌም ላይ ሊወርድ የነበረውን ቅጣት አላስተዋሉም” ተብሎ ተገልጾልናል። “በኢየሩሳሌም ላይ ሊወርድ የነበረው” “ቅጣት” ለደቀ መዛሙርቱ “አስፈላጊ በሆነ ምሳሌያዊ ትምህርት” ተገልጦላቸው ነበር። ያ አስፈላጊ ምሳሌያዊ ትምህርት የበለስ ዛፉን መርገም ነበር። ደቀ መዛሙርቱ ገና ያልተረዱት የኢየሩሳሌም ጥፋት፣ በበለስ ዛፉ መርገም እንዲሁም ክርስቶስ ከዚህ በፊት ስለ በለስ ዛፍ ባስተማረው ምሳሌ ተመስሎ ተገልጦ ነበር።

> “The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

> “ማስጠንቀቂያው ለዘመናት ሁሉ ነው። ክርስቶስ በራሱ ኃይል የፈጠረውን ዛፍ በመርገሙ ያደረገው ተግባር ለቤተ ክርስቲያናት ሁሉና ለክርስቲያኖች ሁሉ ማስጠንቀቂያ ሆኖ ይቆማል። ማንም ሰው ለሌሎች ሳያገለግል የእግዚአብሔርን ሕግ መኖር አይችልም። ነገር ግን የክርስቶስን ምሕረት የተሞላበትና ራስን የማይፈልግ ሕይወት በተግባር የማይኖሩ ብዙዎች አሉ። ራሳቸውን የበለጡ ክርስቲያኖች እንደሆኑ የሚያስቡ አንዳንዶች፣ ለእግዚአብሔር አገልግሎት ምን እንደሚሆን አያስተውሉም። ራሳቸውን ለማስደሰት ያቅዳሉ ይመራመራሉም። ከራሳቸው ጋር ብቻ በተያያዘ ሁኔታ ይሠራሉ። ጊዜ ለእነርሱ ዋጋ ያለው ለራሳቸው ሊሰበስቡ በሚችሉበት መጠን ብቻ ነው። በሕይወት ጉዳዮች ሁሉ ዓላማቸው ይህ ነው። የሚያገለግሉት ለሌሎች ሳይሆን ለራሳቸው ነው። እግዚአብሔር ራስን የማይፈልግ አገልግሎት ሊፈጸምበት በሚገባ ዓለም ውስጥ እንዲኖሩ ፈጠራቸው። በተቻለ መንገድ ሁሉ ለባልንጀሮቻቸው እንዲረዱ አዘጋጅቶአቸው ነበር። ነገር ግን ራስ እጅግ እስኪበዛ ድረስ ታላቅ ሆኖአልና ሌላ ምንም ማየት አይችሉም። ከሰብአዊነት ጋር ግንኙነት የላቸውም። እንዲህ በራሳቸው ለመኖር የሚኖሩ ሰዎች ሁሉን ዓይነት ማስመሰያ ያሳየች ነገር ግን ፍሬ ያልነበራት የበለስ ዛፍን ይመስላሉ። የአምልኮን ቅርጾች ይጠብቃሉ፣ ነገር ግን ያለ ንስሐና ያለ እምነት። በመናገራቸው የእግዚአብሔርን ሕግ ያከብራሉ፣ ነገር ግን መታዘዝ ይጎድላል። ይናገራሉ፣ ነገር ግን አያደርጉም። ክርስቶስ በበለስ ዛፉ ላይ በተናገረው ፍርድ ይህ ከንቱ ማስመሰያ በዓይኑ እንዴት እጅግ የተጠላ እንደሆነ ያሳያል። በግልጽ ኃጢአት ያለ ኃጢአተኛ ከእግዚአብሔር ለማገልገል የሚመሰል ነገር ግን ለክብሩ ፍሬ የማይያፈራ ከሆነው ሰው ይልቅ ያነሰ በደለኛ መሆኑን ያውጃል።”

> “The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

> “ክርስቶስ ወደ ኢየሩሳሌም ከመጣበት በፊት የተነገረው የበለስ ዛፍ ምሳሌ፣ ፍሬ የሌለውን ዛፍ በመርገሙ ካስተማረው ትምህርት ጋር ቀጥተኛ ግንኙነት ነበረው።” The Desire of Ages, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

ከመሪዎቹ ጋር ከነበረው የመጨረሻ ግጭት በኋላ፣ ኢየሱስ ሌሊቱን ሙሉ በጸሎት ለማሳለፍ ወደ ገለልተኛ ስፍራ ሄደ፤ ከዚያም በማግስቱ ጠዋት በበለሱ ዛፍ አጠገብ ሲያልፍ ረገመው።

> “It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

> “የበሰለ በለስ ወቅት አልነበረም፤ ከአንዳንድ አካባቢዎች በስተቀር፤ በኢየሩሳሌምም ዙሪያ ባሉት ከፍተኛ ስፍራዎች ላይ፣ ‘የበለስ ወቅት ገና አልደረሰም’ ተብሎ በእውነት ሊባል ይችል ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ወደ መጣበት ቦታ ውስጥ ካሉት ዛፎች መካከል አንዱ ከሌሎቹ ሁሉ ቀድሞ የተገለጠ ይመስል ነበር። አስቀድሞ በቅጠል ተሸፍኖ ነበር። የበለስ ዛፍ ባህርይ ማለት፣ ቅጠሉ ከመከፈቱ በፊት የሚያድገው ፍሬ መታየቱ ነው። ስለዚህ ይህ በሙሉ ቅጠል የተሞላ ዛፍ በደንብ ያደገ ፍሬ እንዳለው ተስፋ ይሰጥ ነበር። ነገር ግን መልኩ አታላይ ነበር። ኢየሱስ ከታችኛው ቅርንጫፍ እስከ ከፍተኛው ቀንበጥ ድረስ ቅርንጫፎቹን በመመርመር፣ ‘ከቅጠል በቀር ምንም አላገኘም።’ ከከንቱ ትዕቢት የተሞላ ቅጠል ክምር ብቻ ነበረ፤ ከዚያ በላይ ምንም አልነበረም።”

> “Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

> ክርስቶስ በእርሱ ላይ አድማቂ እርግማን ተናገረበት። «ከዚህ በኋላ ለዘላለም ከአንተ ፍሬ የሚበላ ሰው አይኖር፤» አለ። በማግሥቱ ጠዋት፣ አዳኙና ደቀ መዛሙርቱ እንደ ገና ወደ ከተማይቱ በመንገዳቸው ሳሉ፣ የደረቁት ቅርንጫፎችና የጠወለጉት ቅጠሎች ትኩረታቸውን ሳቡ። «መምህር ሆይ፣» አለ ጴጥሮስ፣ «እነሆ፣ የረገምኸው በለስ ደርቋል።»

> “Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

> የክርስቶስ የበለስ ዛፉን የመርገም ድርጊት ደቀ መዛሙርቱን አስደንቆአቸው ነበር። ለእነርሱ ይህ ከመንገዶቹና ከሥራዎቹ ጋር የማይስማማ መስሎአቸው ነበር። እርሱ ወደ ዓለም የመጣው ዓለምን ሊፈርድበት ሳይሆን፣ ዓለም በእርሱ እንዲድን እንደሆነ ሲናገር ብዙ ጊዜ ሰምተውት ነበር። “የሰው ልጅ የሰዎችን ነፍስ ሊያጠፋ አልመጣም፤ ሊያድን እንጂ” ያለውን ቃሉን አስታወሱ። ሉቃስ 9፥56። ድንቅ ሥራዎቹ ሁሉ ለመመለስ እንጂ ለማጥፋት ተደርገው አልነበሩም። ደቀ መዛሙርቱ እርሱን እንደ መላሽና እንደ ፈዋሽ ብቻ ያውቁት ነበር። ይህ ድርጊት ብቻውን የተለየ ሆኖ ቆሞ ነበር። ዓላማው ምን ነበር? ብለው ጠየቁ።

> “God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

> እግዚአብሔር “ምሕረትን ይወዳል።” “እኔ በሕይወቴ እላለሁ፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር፥ ኃጢአተኛው እንዲሞት ደስ አይለኝም።” ሚክያስ 7፡18፤ ሕዝቅኤል 33፡11። ለእርሱ የጥፋት ሥራና የፍርድ ማወጅ “እንግዳ ሥራ” ነው። ኢሳይያስ 28፡21። ነገር ግን የኃጢአትን መንገድ የሚከተል ሰው የሚያገኘውን ውጤት ለሰዎች እየገለጠ የወደፊቱን መጋረጃ የሚገልጠው በምሕረቱና በፍቅሩ ነው።

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

> “የበለስ ዛፉን መርገም በተግባር የተቀረበ ምሳሌ ነበር። ያ ፍሬ የሌለው ዛፍ፣ በክርስቶስ ፊት በታላቅ ማታለያ ቅጠሉን እያሳየ የቆመው፣ የአይሁድ ሕዝብ ምልክት ነበር። አዳኙ ለደቀ መዛሙርቱ የእስራኤልን ጥፋት ምክንያትና እርግጠኝነት ግልጽ ሊያደርግ ፈለገ። ለዚህም ዓላማ ዛፉን በሞራል ባሕርያት አስለበሰው፣ የመለኮታዊ እውነትም ገላጭ አደረገው። አይሁድ ከሌሎች አሕዛብ ሁሉ ተለይተው፣ ለእግዚአብሔር ታማኝነት እንዳላቸው ይናገሩ ነበር። ከእርሱ የተለየ ሞገስ ተቀብለው ነበር፣ ከሕዝብ ሁሉም በላይ ጽድቅ እንዳላቸውም ይናገሩ ነበር። ነገር ግን በዓለምን መውደድና በትርፍ ስስት ተበላሽተው ነበር። በእውቀታቸው ይመኩ ነበር፣ ነገር ግን የእግዚአብሔርን መስፈርቶች አያውቁም ነበር፣ በግብዝነትም ተሞልተው ነበር። እንደ ፍሬ የሌለው ዛፍ፣ በመልክ ለምለም የሆኑና ለዓይን ውብ የሚታዩ የማታለያ ቅርንጫፎቻቸውን ወደ ላይ ዘርግተው ነበር፤ ነገር ግን ‘ከቅጠል በቀር ምንም’ አልሰጡም። የአይሁድ ሃይማኖት፣ ከግርማ ሞገስ ያለው ቤተ መቅደሱ፣ ከተቀደሱ መሠዊያዎቹ፣ ከጥምጥም የለበሱ ካህናቱና ከአስደናቂ ሥርዓቶቹ ጋር፣ በእርግጥ በውጫዊ መልክ ውብ ነበር፤ ነገር ግን ትሕትና፣ ፍቅርና ቸርነት ጎድለው ነበር።” The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

ሕያዋን ፍርድ በ9/11 ለምን እንደ ጀመረ እና ሕያዋን የሚባለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ፍርድ ምን እንደሆነ በመጠየቅ ጀመርን፤ እነዚህንም ጥያቄዎች አሁን በመመለስ ሂደት ላይ ነን። እነዚያ ጥያቄዎች፣ “ሕያዋን ፍርድ በ9/11 ለምን ተጀመረ? ሕያዋን የሚባለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ፍርድ ምንድን ነው?” የሚሉት ነበሩ።

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

አሁን ያቀረብናቸው ጥቂት የትንቢት መስመሮች የሕያዋን ፍርድ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምስክሮች ናቸው። እነዚህ የትንቢት መስመሮች ከፍርዱ “ሀ፣ ለ፣ ሐ” ብቻ የሚበልጡ ብዙ ነገሮችን ይመለከታሉ፣ ነገር ግን በመጀመሪያ ስለ 9/11 እና ስለ ሕያዋን ፍርድ የሚነሡትን ጥያቄዎች እየመለስን ነው።

> “‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

> “‘እኔ ተመለከትሁ፤’ ይላል ነቢዩ ዳንኤል፥ ‘ዙፋናት እስኪቀመጡ ድረስ፥ የዘመናትም ሽማግሌ ተቀመጠ፤ ልብሱ እንደ በረዶ ነጭ ነበረ፥ የራሱም ጠጕር እንደ ንጹሕ ሱፍ፤ ዙፋኑ የእሳት ነበልባል ነበረ፥ መንኰራኩሮቹም የሚነድድ እሳት ነበሩ። የእሳት ወንዝ ከፊቱ ወጥቶ ይፈስስ ነበር፤ ሺህ ሺህ ያገለግሉት ነበር፥ አሥር ሺህ ጊዜ አሥር ሺህም በፊቱ ቆመው ነበር፤ ፍርድ ተቀመጠ፥ መጻሕፍትም ተከፈቱ።’ ዳንኤል 7፥9፣ 10፣ R.V.”

> “Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

> “እንዲሁ በነቢዩ ራእይ ለምድር ሁሉ ፈራጅ ፊት የሰዎች ባሕርይና ሕይወት ለምርመራ የሚቀርቡበት፣ ለእያንዳንዱም ሰው ‘እንደ ሥራው’ የሚከፈለው ታላቅና ግርማ የተሞላበት ቀን ተገለጠለት። የዘመናት ሽማግሌ እግዚአብሔር አብ ነው። መዝሙረኛው እንዲህ ይላል፦ ‘ተራሮች ሳይወለዱ፣ ምድርንና ዓለምንም ሳትፈጥር፣ ከዘላለም እስከ ዘላለም አንተ እግዚአብሔር ነህ።’ መዝሙር 90፥2። የፍጥረት ሁሉ ምንጭ፣ የሕግም ሁሉ ምንጭ የሆነው እርሱ በፍርድ ላይ ይቀመጣል። ቅዱሳን መላእክትም እንደ አገልጋዮችና ምስክሮች፣ ቁጥራቸው ‘እልፍ እልፍ ጊዜ አሥር ሺህ፣ እና ሺህ ሺህ’ የሆነ፣ ይህን ታላቅ ፍርድ ቤት ይከብባሉ።”

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

> “‘እነሆም፥ እንደ ሰው ልጅ ያለ አንድ በሰማይ ደመናዎች መጣ፥ ወደ ዘመናት ጥንታዊውም ደረሰ፤ በፊቱም አቀረቡት። ግዛትና ክብር መንግሥትም ተሰጠው፥ ወገኖችም ሁሉ፥ አሕዛብም፥ ቋንቋዎችም ሁሉ ያገለግሉት ዘንድ፤ ግዛቱም የማያልፍ የዘላለም ግዛት ነው።’ ዳንኤል 7፥13፣ 14። እዚህ የተገለጸው የክርስቶስ መምጣት ሁለተኛው ወደ ምድር መምጣቱ አይደለም። እርሱ በሰማይ ወዳለው ወደ ዘመናት ጥንታዊው ይመጣል፤ ይህም በመካከለኛነቱ ሥራ መጨረሻ ላይ የሚሰጠውን ግዛትና ክብር መንግሥትም ለመቀበል ነው። በ1844 በ2300 ቀናት ፍጻሜ ላይ እንዲፈጸም በትንቢት አስቀድሞ የተነገረው ይህ መምጣት ነበር፥ ሁለተኛው ወደ ምድር መገለጡ ግን አልነበረም። በሰማያዊ መላእክት ታጅቦ፥ ታላቁ ሊቀ ካህናችን ወደ ቅዱሳን ቅዱስ ይገባል፤ በዚያም ስለ ሰው ልጆች የእርሱን አገልግሎት የመጨረሻ ተግባሮች ለመፈጸም፥ ማለትም የምርመራ ፍርድን ሥራ ለማከናወንና ለጥቅሙ ብቁ ሆነው ለሚገኙ ሁሉ ስርየት ለማድረግ፥ በእግዚአብሔር ፊት ይቀርባል።

> “In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

> “በምሳሌያዊው አገልግሎት ውስጥ ኃጢአታቸውን በመናዘዝና በንስሐ ከእግዚአብሔር ፊት የቀረቡ ብቻ፣ እና ኃጢአታቸውም በኃጢአት መሥዋዕቱ ደም ወደ መቅደሱ የተላለፈ የሆኑ ብቻ፣ በስርየት ቀን አገልግሎት ክፍል ነበራቸው። እንዲሁም በመጨረሻው ታላቅ የስርየት ቀንና በመርማሪ ፍርድ ቀን የሚመረመሩት ጉዳዮች የተናገሩ የእግዚአብሔር ሕዝብ ጉዳዮች ብቻ ናቸው። የኃጥኣን ፍርድ የተለየና የተለየ ሥራ ነው፣ ከዚህም በኋላ ባለ ዘመን ይፈጸማል። ‘ፍርድ ከእግዚአብሔር ቤት ሊጀምር ይገባልና፤ ከእኛም ቢጀምር፥ ለወንጌል የማይታዘዙት መጨረሻቸው ምን ይሆን?’ 1 ጴጥሮስ 4፥17።”

> “The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

> በሰማይ ያሉት የመዝገብ መጽሐፍት፣ በእነርሱም የሰዎች ስሞችና ሥራዎቻቸው የተመዘገቡባቸው፣ የፍርዱን ውሳኔዎች ይወስናሉ። ነቢዩ ዳንኤል እንዲህ ይላል፦ “ፍርድ ተቀመጠ፥ መጽሐፍትም ተከፈቱ።” ይህንኑ ትዕይንት የሚገልጸው የራእዩ ጸሐፊ እንዲህ ብሎ ይጨምራል፦ “ሌላም መጽሐፍ ተከፈተ፥ እርሱም የሕይወት መጽሐፍ ነው፤ ሙታንም በመጽሐፍቱ ውስጥ ከተጻፉት ነገሮች እንደ ሥራቸው ተፈረደባቸው።” ራእይ 20፥12።

> “The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

> “የሕይወት መጽሐፍ ከመቼውም ጊዜ ጀምሮ ወደ እግዚአብሔር አገልግሎት የገቡ ሁሉን ስሞች ይይዛል። ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ፦ ‘ስማችሁ በሰማይ ተጽፎአልና ደስ ይበላችሁ’ አላቸው። ሉቃስ 10፥20። ጳውሎስም ስለ ታማኝ የሥራ ባልንጀሮቹ፦ ‘ስማቸው በሕይወት መጽሐፍ ውስጥ ያለ’ ይናገራል። ፊልጵስዩስ 4፥3። ዳንኤልም፣ ‘ከነበረ ጀምሮ እንደ ሆነ ያልነበረ’ ወደሆነው ‘የመከራ ዘመን’ እየተመለከተ፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ‘በመጽሐፉ ውስጥ ተጽፎ የሚገኝ ሁሉ’ እንደሚድን ይናገራል። ራእዩንም የተቀበለው እንዲህ ይላል፤ ወደ እግዚአብሔር ከተማ የሚገቡት ስማቸው ‘በግ በሕይወት መጽሐፍ ውስጥ የተጻፈ’ ያላቸው ብቻ ናቸው። ዳንኤል 12፥1፤ ራእይ 21፥27።”

> “‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

> “‘የመታሰቢያ መጽሐፍ’ በእግዚአብሔር ፊት ተጽፎአል፤ በእርሱም ‘እግዚአብሔርን ለሚፈሩና ስሙን ለሚያስቡ’ መልካም ሥራዎች ተመዝግበዋል። ሚልክያስ 3፥16። የእምነታቸው ቃሎችና የፍቅራቸው ሥራዎች በሰማይ ተመዝግበዋል። ነህምያ ይህን ሲጠቅስ እንዲህ ይላል፦ ‘አምላኬ ሆይ፥ አስበኝ … ለአምላኬም ቤት ያደረግሁትን መልካም ሥራ አትደምስስ።’ ነህምያ 13፥14። በእግዚአብሔር የመታሰቢያ መጽሐፍ ውስጥ እያንዳንዱ የጽድቅ ሥራ ዘላለማዊ መታሰቢያ ሆኖ ይኖራል። በዚያ የተቋቋመ ፈተና ሁሉ፣ የተሸነፈ ክፉ ነገር ሁሉ፣ በርኅራኄ የተነገረ ቃል ሁሉ በታማኝነት ተመዝግቧል። እንዲሁም ስለ ክርስቶስ የቀረበ መሥዋዕት ሁሉ፣ የታገሠ መከራና ሐዘን ሁሉ ተመዝግቧል። መዝሙረኛውም እንዲህ ይላል፦ ‘ስደቴን ቈጥረሃል፤ እንባዬን በአቁማዳህ አኑር፤ እነርሱስ በመጽሐፍህ ውስጥ አይደሉምን?’ መዝሙር 56፥8።”

> “There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

> “የሰዎች ኃጢአትም የተመዘገበ መዝገብ አለ። ‘እግዚአብሔር ሥራ ሁሉን ከስውር ነገር ሁሉ ጋር፥ መልካም ቢሆን ወይም ክፉ፥ ወደ ፍርድ ያመጣዋልና።’ ‘ሰዎች የሚናገሩትን ከንቱ ቃል ሁሉ በፍርድ ቀን ስለ እርሱ ሂሳብ ይሰጣሉ።’ አዳኙም እንዲህ ይላል፦ ‘በቃልህ ትጸድቃለህና፥ በቃልህም ትኮነናለህ።’ መክብብ 12:14፤ ማቴዎስ 12:36, 37። ስውር ዓላማዎችና ነቢሳዊ ምክንያቶች በማይሳሳተው መዝገብ ውስጥ ይገለጣሉ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ‘የጨለማን ስውር ነገሮች ወደ ብርሃን ያወጣል፥ የልቦችንም ምክር ይገልጣልና።’ 1 ቆሮንቶስ 4:5። ‘እነሆ፥ በፊቴ ተጽፎአል፤ … ኃጢአታችሁና የአባቶቻችሁ ኃጢአት በአንድነት፥ ይላል እግዚአብሔር።’ ኢሳይያስ 65:6, 7።

> “Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

> “የእያንዳንዱ ሰው ሥራ በእግዚአብሔር ፊት ለፊት ምርመራ ውስጥ ያልፋል፤ በታማኝነት ወይም በታማኝነት እጥረት መሠረትም ይመዘገባል። በሰማይ መጻሕፍት ውስጥ ከእያንዳንዱ ስም ፊት ለፊት በሚያስፈራ ትክክለኛነት እያንዳንዱ የተሳሳተ ቃል፣ እያንዳንዱ ራስ ወዳድ ተግባር፣ ያልተፈጸመ እያንዳንዱ ግዴታ፣ እያንዳንዱም ስውር ኃጢአት ከእያንዳንዱ ተንኮለኛ ማስመሰል ጋር ተመዝግቧል። ከሰማይ የተላኩ ማስጠንቀቂያዎች ወይም ግሣጼዎች ችላ የተባሉት፣ የባከኑ ጊዜያት፣ ጥቅም ላይ ያልዋሉ አጋጣሚዎች፣ ለመልካም ወይም ለክፉ የተፈጸመው ተጽእኖ ከሩቅ የሚደርስ ውጤቱ ጋር፣ እነዚህ ሁሉ በሚመዘግበው መልአክ ታሪክ ውስጥ ተጽፈዋል።”

> “The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

> “የእግዚአብሔር ሕግ የሰዎች ባሕርይና ሕይወት በፍርድ የሚፈተኑበት መለኪያ ነው። ጥበበኛውም እንዲህ ይላል፦ ‘እግዚአብሔርን ፍራ፥ ትእዛዛቱንም ጠብቅ፤ ይህ የሰው ሁሉ ፍጹም ግዴታ ነውና። እግዚአብሔርም ሥራ ሁሉን ወደ ፍርድ ያመጣል።’ መክብብ 12፥13, 14። ሐዋርያው ያዕቆብም ወንድሞቹን እንዲህ ሲል ይመክራል፦ ‘በነፃነት ሕግ ሊፈረድባቸው እንዳለባቸው እንደዚያው ተናገሩ፥ እንደዚያውም አድርጉ።’ ያዕቆብ 2፥12።”

> “Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

> በፍርድ ውስጥ “የሚገባቸው መሆናቸው የሚቈጠር” ያሉት በጻድቃን ትንሣኤ ውስጥ ክፍል ይኖራቸዋል። ኢየሱስም እንዲህ አለ፦ “ያን ዓለምና ከሙታን መካከል ትንሣኤን ለማግኘት የሚገባቸው መሆናቸው የሚቈጠር … ከመላእክት ጋር እኩል ናቸው፤ የትንሣኤም ልጆች ስለሆኑ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸው።” ሉቃስ 20፡35, 36። እንደገናም “መልካም ያደረጉት” “ወደ ሕይወት ትንሣኤ” እንዲወጡ እርሱ ይናገራል። ዮሐንስ 5፡29። ጻድቃን ሙታን “ወደ ሕይወት ትንሣኤ” የሚገባቸው መሆናቸው በሚቈጠርበት ፍርድ ከተፈጸመ በኋላ እንጂ አይነሡም። ስለዚህ መዝገቦቻቸው በሚመረመሩበትና ጉዳያቸው በሚወሰንበት ጊዜ በፍርድ ወንበር ፊት በአካል አይገኙም።

> “Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

> ኢየሱስ በእነርሱ ፋንታ በእግዚአብሔር ፊት ለመማለድ እንደ ጠበቃቸው ይገለጣል። “ማንም ቢያጠፋ፥ በአብ ዘንድ ጠበቃ አለን፤ እርሱም ጻድቁ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።” 1 ዮሐንስ 2፥1። “ክርስቶስ እውነተኛውን የሚመስሉ በእጅ የተሠሩ ቅዱሳት ስፍራዎች ውስጥ አልገባምና፥ ነገር ግን አሁን ስለ እኛ በእግዚአብሔር ፊት ይታይ ዘንድ ወደ ሰማይ ራሱ ገባ።” “ስለዚህም በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚቀርቡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል፥ ስለ እነርሱ ሊማልድ ሁልጊዜ ሕያው ሆኖ ይኖራልና።” ዕብራውያን 9፥24፤ 7፥25።

> “As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

> “በፍርድ ጊዜ የመዝገብ መጻሕፍት ሲከፈቱ፣ በኢየሱስ ያመኑ ሁሉ ሕይወት በእግዚአብሔር ፊት ለምርመራ ይቀርባል። ከምድር ላይ መጀመሪያ ከኖሩት ጀምሮ፣ አማላጃችን የእያንዳንዱን ተከታታይ ትውልድ ጉዳይ ያቀርባል፣ በሕያዋንም ይደመድማል። ስም ሁሉ ይጠራል፣ ጉዳይ ሁሉ በቅርብ ይመረመራል። የሚቀበሉ ስሞች አሉ፣ የሚሰረዙም ስሞች አሉ። በመዝገብ መጻሕፍቱ ላይ ያልተጸጸቱባቸውና ይቅርታ ያላገኙ ኃጢአቶች የቀሩባቸው ማንኛውም ሰዎች ቢኖሩ፣ ስማቸው ከሕይወት መጽሐፍ ይደለደላል፣ የመልካም ሥራቸውም መዝገብ ከእግዚአብሔር መታሰቢያ መጽሐፍ ይሰረዛል። ጌታ ለሙሴ እንዲህ ሲል አስታወጀ፦ ‘በእኔ ላይ የበደለ ሁሉ፣ እርሱን ከመጽሐፌ እደልድለዋለሁ።’ ዘጸአት 32፥33። ነቢዩም ሕዝቅኤል እንዲህ ይላል፦ ‘ጻድቅም ከጽድቁ ቢመለስ ኃጢአትንም ቢሠራ፣ … ያደረገው ጽድቁ ሁሉ አይታሰብም።’ ሕዝቅኤል 18፥24።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 479–483።

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

በዚህ ተከታታይ ጽሑፍ ቀጣይ ርዕስ ይህን ጥናት እንቀጥላለን፤ የተነሡትንም ጥያቄዎች እንመልሳለን።

Back to Articles