Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ - ቁጥር አሥራ ስድስት

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

የሰባቱ ነጐድጓዶች መገለጥ፡ የራእይና የተሰወረ ታሪክ ትንታኔ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

እኛ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ እስከ አሥራ ሦስት ውስጥ በተወከለው የሰባቱ ነጐድጓዶች ስውር ታሪክ የተለዩትን የትንቢታዊ ክስተቶች ቅደም ተከተል ስንዘረጋ ቆይተናል። እስካሁን ድረስ በእነዚህ ክስተቶች እድገት ውስጥ የፕሮቴስታንቲዝምን ቀንድ እና የሪፐብሊካኒዝምን ቀንድ የምናደራርብበት ደረጃ ገና አልደረስንም። እንዲሁም በእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ውስጥ የእስልምናን ሚና በትክክል ለመለየት የሚያስችል የመረዳት መድረክ ገና አላዘጋጀንም። ሆኖም ግን፣ ከእነዚህ ክስተቶች ጋር የተያያዘ እጅግ አስፈላጊ እውነት አለ፤ እርሱም አንድ ሰው እየተፈቱ ያሉትን እውነቶች ሲረዳ ምን ማድረግ እንዳለበት ይለያል። የራእይ በረከት “የተጻፉትን ነገሮች መጠበቅ” የሚለውን ኃላፊነት ያካትታል።

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

የሚፈታው የታሪክ መስመር በውስጡ የተጻፉትን ነገሮች ለሚሰሙ፣ ለሚያነቡና ለሚጠብቁ የእግዚአብሔርን የፈጠራ ኃይል ያስተላልፋል። ስለዚህ ኤልያስና ሙሴ በሞቱባቸው “ሦስት ቀን ተኩል” በሚለው ነገር ያለውን ጠቀሜታ ለማቋቋም፣ በሙታን ደረቅ አጥንቶች ሸለቆ ውስጥ በሚያልፈው የመረጃ እጅግ ፈጣን መንገድ ጎዳና ላይ ከተኙበት፣ በኢሳይያስ የመጨረሻ ትንቢታዊ ትረካ እና በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ እስከ አሥራ ሦስት ላይ ካደረግነው አስተያየት ልንለይ የሚገባን ጊዜ ደርሶአል። አሁን የምንለይቀው የ“ምድረ በዳ” ምልክታዊ ትርጉም ነው።

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

በመጨረሻው ጽሑፍ ውስጥ በሰባቱ ነጐድጓዶች ስውር ታሪክ የተመሠረተውን የክስተቶች ቅደም ተከተል የሚመሰክሩ አራት ትንቢታዊ ምስክሮችን ለይተን አሳይተናል። የክርስቶስ ምስል መስመር፣ የሁለቱ ምስክሮች መስመር፣ የአውሬው ምስል መስመር እና የሐሰተኛው የሰሜን ንጉሥ መስመር።

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

የሐሰተኛው የሰሜን ንጉሥ መስመር ሁለተኛው ክፍል በ538 የጳጳሳዊው ሥርዓት ኃይል መሰጠት ይጀምራል። ከዚያም ጳጳሳዊው ሥርዓት፣ መንፈሳዊው ሐሰተኛ የሰሜን ንጉሥ፣ መንፈሳዊቱን ኢየሩሳሌምና መንፈሳዊውን እስራኤል ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ረግጦ አሳነሰ።

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> እነርሱም በሰይፍ አፍ ይወድቃሉ፥ ወደ ሁሉም አሕዛብም ምርኮኛ ሆነው ይወሰዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ እግር ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥24።

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

ዮሐንስ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም እንዲለካ ተነገረው፤ ነገር ግን አደባባዩ ለአሕዛብ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ተሰጥቶ ነበርና እርሱን እንዲተወው ደግሞ ተነገረው።

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> እንደ በትር ያለ ሸምበቆም ተሰጠኝ፤ መልአኩም ቆሞ እንዲህ አለ፤ ተነሣ፥ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስና መሠዊያውን በውስጡም የሚሰግዱትን ለካ። ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፥ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ ቅድስቲቱንም ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጡአታል። ራእይ 11፥1, 2።

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

ዮሐንስና ሉቃስ አሕዛብ “ኢየሩሳሌምን” “በእግራቸው እንደሚረግጡአት” ለ“አርባ ሁለት ወራት” ይመሰክራሉ። ዮሐንስ የጊዜውን ርዝመት ይለያል፥ ሉቃስም የታሪኩን ፍጻሜ ያመለክታል። እነዚህ ሁለት ምስክሮች የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት እና ቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄን እየመለሱ ናቸው።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ሲናገረው ለነበረው ለዚያ ቅዱስ፦ ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ አጥፊው መተላለፍ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ደግሞ እንዲረገጡ ለመስጠት ያ ራእይ እስከ መቼ ይሆናል? ዳንኤል 8፥13።

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

ስለ መቅደሱና ሠራዊቱ እስከ መቼ ድረስ በእግር እንደሚረገጡ የተቀረበው ጥያቄ፣ በዳንኤል “መቅደስ” እንዲሁም “ሠራዊት” ተብሎ የተወከለውን ኢየሩሳሌም የመርገጥ ሥራ የሚፈጽሙ ሁለት አጥፊ ኃይላትን ይለያል። ጄ. ኤን. አንድሩስ እንደገለጸው የዚህ ቁጥር ትክክለኛ መሠረታዊ ግንዛቤ፣ ቁጥሩ ሁለት አጥፊ ኃይላትን እንደሚለይ ነው፤ እነርሱም መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም ረገጡ። በቁጥሩ የተለየው የመጀመሪያው አጥፊ ኃይል አረማዊነት ሲሆን፣ ሁለተኛው ጳጳሳዊነት ነው። “ሠራዊት” የሚለው ቃል፣ ዳንኤል በቤተ መቅደሱ፣ ማለትም በኢየሩሳሌም ውስጥ ያሉትን “አምላኪዎች” ዮሐንስ ለሚጠራቸው መግለጫው ነው።

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> “በዳንኤል 8 ውስጥ ሁለት ‘ጥፋቶች’ አሉ።—ይህ እውነታ በዮስያስ ሊች እጅግ ግልጽ ሆኖ ተቀርቦአልና ቃላቱን እናቀርባለን፦”

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “‘ዘወትር የሚቀርብ መሥዋዕት’ የሚለው በእንግሊዝኛው ጽሑፍ አሁን ያለው ንባብ ነው። ነገር ግን በዋናው ጽሑፍ ውስጥ እንደ መሥዋዕት የሚባል ነገር አልተገኘም። ይህም በሁሉም ዘንድ የተቀበለ ነው። ይህ ተርጓሚዎች በላዩ ያኖሩት ግሎስ ወይም ትርጓሜያዊ ግንባታ ነው። እውነተኛው ንባብ፣ ‘ዘወትሩና የጥፋት መተላለፍ’ የሚል ነው፤ ‘ዘወትር’ እና ‘መተላለፍ’ በ“እና” እርስ በርሳቸው ተያይዘው ናቸው፤ ዘወትራዊው ጥፋትና የጥፋት መተላለፍ። እነዚህ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሊያጠፉ የነበሩ ሁለት አጥፊ ኃይሎች ናቸው።’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127።”

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> በዕለታዊውና በጥፋት የሚያመጣው በደል መቅደሱና ሰራዊቱ በእግር እንዲረገጡ እንደነበር ግልጽ ነው። የ13ኛው ቁጥር ጥንቃቄ የተሞላበት ንባብ ይህን ነጥብ ያረጋግጣል። ይህም እውነታ ሌላ እውነታ ያቋቁማል፥ ማለትም፦ እነዚህ ሁለት ጥፋቶች ሰይጣን የይሖዋን አምልኮና ዓላማ ለመገልበጥ ለመሞከር የተጠቀመባቸው ሁለቱ ታላላቅ መልኮች ናቸው። ሚስተር ሚለር ስለ እነዚህ ሁለት ቃላት ትርጉም የሰጣቸው አስተያየቶች፣ እንዲሁም ያንን ትርጉም ለማረጋገጥ በራሱ የተከተለው ሂደት፣ ከሚከተለው ርዕስ ሥር ቀርበዋል።

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> “ሁለቱ ውድመቶች አረማዊነትና ጳጳሳዊነት ናቸው”

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> “‘ቀጥዬ አነበብሁ፥ እርስዋ [የዘወትር] ከዳንኤል በቀር በተገኘችበት ሌላ ምንም ሁኔታ ልገኝ አልቻልሁም። ከዚያም [በቃላት መፈለጊያ መጽሐፍ እርዳታ] ከእርስዋ ጋር ተያይዘው የቆሙትን ቃላት ወሰድሁ፤ ‘ያስወግዳል፤’ እርሱ ያስወግዳል፥ ‘የዘወትርን፤’ ‘የዘወትር ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ’ ወዘተ። ቀጥዬም አነበብሁ፥ በዚህ ጽሑፍ ላይ ምንም ብርሃን አላገኝም ብዬ አሰብሁ፤ በመጨረሻም ወደ 2 ተሰሎንቄ 2፥7, 8 ደረስሁ። ‘የዓመፅ ምስጢር አሁንም እየሠራ ነውና፤ አሁን የሚከለክለው ከመንገድ እስኪወገድ ድረስ ይከለክላል፥ ከዚያም ያ ክፉ ይገለጣል’ ወዘተ። ወደዚያም ጽሑፍ በደረስሁ ጊዜ፥ እነሆ! እውነቱ ምንኛ ግልጽና ክቡር ሆኖ ታየ! እነሆ፥ ያ ነው! ያ ነው ‘የዘወትር!’ እስከዚህ እንግዲህ፥ ጳውሎስ ‘አሁን የሚከለክለው’ ወይም የሚያደናቅፈው በማለት ምን ማለቱ ነው? በ‘ኃጢአት ሰው’ እና በ‘ክፉው’ ፓፍነት ይመለከታል። እስከዚህ እንግዲህ፥ ፓፍነት እንዳይገለጥ የሚከለክለው ምንድር ነው? እነሆ፥ ያ አረማዊነት ነው፤ እንግዲህ ‘የዘወትር’ ማለት አረማዊነት መሆን አለበት።’—Second Advent Manual, ገጽ 66።” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ዘመናት” ፍጻሜ እንደ ሆነ፣ አረማዊነት መቅደሱንና ሰራዊቱን ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ረገጠ፤ ከዚያም ጳጳሳዊነት ያንኑ ሥራ ለተጨማሪ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት አደረገ። ጳጳሳዊነት እንደ ሉቃስና ዮሐንስ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ኢየሩሳሌምን ረግጦ ኖረ፤ ይህም ጳጳሳዊነቱ በ1798 የሞት ቍስሉን እስኪቀበል ድረስ ነበር። ከ1798 አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታትን በመቀነስ ወደ 538 ይደረሳል። ከ538 አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታትን በመቀነስ ወደ 723 ዓ.ዓ. ይደረሳል፤ በዚያን ጊዜ አሦር፣ በቃል ትክክለኛው የሰሜን ንጉሥ፣ የእስራኤልን ሰሜናዊ መንግሥት ወደ ባርነት ወሰደ።

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

ዮሐንስ የሚጠቅሰው ፓፍናስነት ቅድስተ መቅደሱንና ሰራዊቱን ረግጦ ያሳደፈባቸውን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ብቻ ነው፤ ነገር ግን ሉቃስ አሕዛብነትና ፓፍናስነት ኢየሩሳሌምን የረገጡባትን ሁለቱንም የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ዘመናት ይመለከታል፤ ምክንያቱም “የአሕዛብ ዘመናት እስኪፈጸሙ ድረስ” ብሎ ይናገራል። ሉቃስ ኢየሩሳሌም መረገጧ ከአንድ ብቻ “ዘመን” የሚበልጥ እንደሆነ ይለየዋል፤ ምክንያቱም ይህን የአሕዛብ “ዘመናት” መፈጸም ብሎ ይጠራዋል።

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

እርግጥ ነው፣ በ1856 የሚለሪታዊ አድቬንቲዝም ሎዶቅያዊ ሆነ፣ ከዚያም ሰባት ዓመት በኋላ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያለውን “ሰባቱ ዘመናት” እውነት አልተቀበሉም፤ ስለዚህም አድቬንቲዝም እነዚህን ቀላል መጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነታዎች ማየት አይችልም። እኔ እየለየሁ የማሳየው እውነታ ይህ ነው፤ ሦስት የመንገድ ምልክቶችን የሚለይ የሰባቱ ነጎድጓዶች ድብቅ ታሪክ፣ በመጀመሪያውና በሁለተኛው የመንገድ ምልክት መካከል ያለ አንድ የጊዜ ዘመን፣ ከዚያም በሁለተኛውና በሶስተኛው የመንገድ ምልክት መካከል ያለ ሁለተኛ የጊዜ ዘመን የያዘው፣ በሐሰተኛው የሰሜን ንጉሥ ትንቢታዊ መስመር ውስጥ ተወክሎ ይገኛል።

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

ያ መስመር ከክርስቶስ በፊት 723 ዓመት ጀመረ፤ በዚያም ጊዜ የእስራኤል ሰሜናዊ መንግሥት ቃል በቃል የሰሜን ንጉሥ በሆነው በአሦር ንጉሥ እጅ ወደ ባርነት ገባ። ከዚያም በ538 መንፈሳዊው የሰሜን ንጉሥ ሥልጣን ተሰጠው፥ እርሱም በ1798 ገዳይ ቁስል እስኪቀበል ድረስ ለሌላ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት መንፈሳዊቱን ኢየሩሳሌም ረገጣት። ከክርስቶስ በፊት 723 ዓመት እስከ 538 ድረስ፣ እስራኤልን በተገዥነት ሥር ያቆዩ ኃይሎች ሁልጊዜ አረማዊ ኃይሎች ነበሩ።

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

የክርስቶስ መስመር በ27 ዓ.ም. በጥምቀቱ ጊዜ የእውነተኛው የሰሜን ንጉሥ መቀባት መለየቱን ያሳያል፤ ከዚያም ከአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ትንቢታዊ ቀናት በኋላ ተሰቀለ። ከዚያ በኋላ ደቀ መዛሙርቱ እስከ 34 ዓ.ም. ድረስ እስጢፋኖስ በድንጋይ እስኪወገር ድረስ የእውነተኛውን የሰሜን ንጉሥ መልእክት ለማቅረብ ኃይል ተሰጣቸው። ክርስቶስ በአገልግሎቱ ሙሉ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ውስጥ ያልተራመደበት ብቸኛው ጊዜ፣ በድል ግባቱ ወደ ኢየሩሳሌም በግልቢያ በገባበት ጊዜ ነበር። ስለዚህ እርሱ ኢየሩሳሌምን ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ረገጠ፤ እንዲሁም ከመስቀሉ በኋላ ደቀ መዛሙርቱም አደረጉ። ሁለቱም መስመሮች፣ ሐሰተኛው የሰሜን ንጉሥ እና ክርስቶስ፣ እውነተኛው የሰሜን ንጉሥ፣ ኢየሩሳሌምንና ሠራዊቱን ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ረገጡ።

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

አረማዊነት የትክክለኛዎቹ አይሁድ የምድራዊው መቅደስ አገልግሎት የአምልኮ ሥርዓት ሐሰተኛ ቅጂ ነበረ፤ የጳጳሳዊነትም የመንፈሳዊዎቹ አይሁድ የሰማያዊው መቅደስ አገልግሎት ሐሰተኛ ቅጂ ነው። የአረማዊነት አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት ከክርስቶስ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ጋር ተመሳሳይ ነበሩ፤ የጳጳሳዊነትም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት ከደቀ መዛሙርቱ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ጋር ተመሳሳይ ነበሩ።

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

እያንዳንዱ ከእነዚህ ሁለት መስመሮች በሰባቱ ነጐድጓዶች የተሰወረ ታሪክ ውስጥ ያለውን ተመሳሳይ ትንቢታዊ አወቃቀር ይይዛል፤ ይህም በጁላይ 2023 በግልጽ ሁኔታ መፈታት ጀመረ። ይህ መፈታት በከፊል የተፈጸመው የሚለራውያን እንቅስቃሴ የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ በመታወቁ ነበር። የእነርሱ የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ “የመቆያ ዘመን” ተብሎ የሚጠራውን የጊዜ ወቅት አስገባ። “የመቆያ ዘመን” የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ፈጽሞ በተመሠረተበት በኤክሰተር፣ ኒው ሃምፕሻየር የካምፕ ስብሰባ ላይ ተጠናቀቀ። የኤክሰተር የካምፕ ስብሰባ ሁለተኛው መለያ ምልክት ሆነ፤ ከዚያም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እስከ ተፈረደው ሶስተኛው መለያ ምልክትና የመጨረሻው ተስፋ መቁረጥ እስኪመጣ ድረስ የተሰበከበትን የጊዜ ወቅት አስከተለ።

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

ሦስቱ የመንገድ ምልክቶች የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት፣ እና የመጨረሻው ተስፋ መቁረጥ ነበሩ። እነዚህ ሦስቱ የመንገድ ምልክቶች የዕብራይስጥ “እውነት” ከሚለው ቃል ጋር ይስማማሉ፤ ይህም የዕብራይስጥ ፊደላት መጀመሪያውን፣ ዐሥራ ሦስተኛውን፣ እና የመጨረሻውን ፊደል ይወክላል። የመጀመሪያውና የመጨረሻው ሁለቱም ተስፋ መቁረጦች መሆናቸው፣ የአልፋና ኦሜጋ ፊርማን ይወክላል።

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

በሚለራይት ታሪክ ውስጥ የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀናት ቀጥተኛ ምሳሌነት የለም፤ ነገር ግን የሚለራይት ታሪክ የመጀመሪያው እንቅስቃሴ ታሪክ ነው፣ ስለዚህም የመጨረሻውን እንቅስቃሴ ይወክላል። በመጨረሻው እንቅስቃሴ ውስጥ የመጀመሪያው ቅሬታ ታሪክ በጁላይ 18, 2020 ጀመረ፣ እናም ይህ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ተገልጿል። በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ፣ ሁለቱ ምስክሮች ይገደላሉ፤ ይህም በመጀመሪያው እንቅስቃሴ አምሳል ተደርጎ የቀረበውን በመጨረሻው እንቅስቃሴ ያለውን የመጀመሪያውን ቅሬታ ያመለክታል።

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ ተስፋ መቁረጡ የሞቱ ሥጋቸው በአደባባይ ላይ የነበረበትን የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ዘመን አስከተለ፤ እንዲሁም ይህ የምሳሌውን የመዘግየት ጊዜ ምልክት አደረገ። በትንሣኤያቸው ጊዜ የእሁድ ሕግ ፍርድ በተፈጸመበት በዚያው ሰዓት እንደ ዓላማ ወደ ላይ ከፍ ይላሉ። የሁለቱ ምስክሮች ታሪክ ምሳሌያዊ የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ዘመንን ያካትታል።

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

በሰባቱ ነጐድጓዶች ስውር ታሪክ ውስጥ ያለው የሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ዝርዝር ከሌሎቹ ትይዩ መስመሮች ይልቅ እጅግ የበለጠ ግልጽ መለያየትን ይሰጣል፤ ነገር ግን የሦስተኛው መልአክ መስመር፣ የእውነተኛው የሰሜን ንጉሥ መስመር፣ እና የሐሰተኛው የሰሜን ንጉሥ መስመር ሁሉ አንድ ዓይነት ትንቢታዊ ባሕርያትን ይይዛሉ፤ እነዚህም የመጀመሪያ ነጥብ፣ ከዚያም ወደ መካከለኛ ነጥብ የሚደርስ የጊዜ ዘመን፣ ከዚያም ወደ መጨረሻው ነጥብ ፍርድ የሚደርስ ሌላ የጊዜ ዘመን ናቸው።

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳው ቀናት በሰባቱ ነጐድጓዶች ስውር ታሪክ ውስጥ ዋነኛ አካል ነው። አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳው ቀናት በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ “ምድረ በዳ” ተብሎ ይወከላል።

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> ሴቲቱም ወደ ምድረ በዳ ሸሸች፤ በዚያም ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን እንዲመግቧት ከእግዚአብሔር የተዘጋጀላት ስፍራ ነበራት። ራእይ 12፥6።

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

ቤተ ክርስቲያን ከጳጳሳዊው ኃይል መርገጥ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ለማምለጥ ወደ ምድረ በዳ ሸሸች። ቁጥር አሥራ አራት ሌላ ምስክር ይሰጣል።

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> ሴቲቱም ከእባቡ ፊት ታመልጥ ዘንድ፥ ወደ ምድረ በዳው፥ ወደ ስፍራዋ እንድትበር የታላቅ ንስር ሁለት ክንፎች ተሰጧት፤ በዚያም ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለግማሽ ዘመን ትመገባለች። ራእይ 12፥14።

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

ቤተ ክርስቲያን ከዘንዶውና ከጵጵስናው ስደት ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ሸሸች፤ ስለዚህም “ምድረ በዳ” የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳው ቀናት ምልክት ነው። ያ ቁጥር በዳንኤልና በራእይ መጻሕፍት ውስጥ በቀጥታ ሰባት ጊዜ ይገኛል፤ ነገር ግን በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ በሌሎች አካሄዶችም ይወከላል። በእያንዳንዱም ሁኔታ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስትን “ሰባት ዘመናት” ይወክላል።

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

ከክርስቶስ በፊት 723 ጀምሮ እስከ 538 ዓ.ም. ድረስ አረማዊነት መቅደሱንና ሰራዊቱን ረግጦ ቢሆን፣ ወይም ጳጳሳዊ ሥርዓቱ መንፈሳዊቱን ኢየሩሳሌምንና በውስጧ ያሉትን አምላኪዎች ረግጦ ቢሆን፣ ይህ ሁሉ በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት እንደተወከለው የ“ምድሪቱ ሰንበታት” ኪዳን የእግዚአብሔር ሕዝብ በመጣሱ ምክንያት የመጣውን የእግዚአብሔር ሕዝብ መበተን የሚያሳይ ምሳሌ ነበር። በምዕራፍ ሃያ ስድስትም ይህ “የኪዳኑ ጠብ” ተብሎ ተጠርቷል።

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> እኔም የቃል ኪዳኔን ክርክር የሚበቀል ሰይፍ በእናንተ ላይ አመጣለሁ፤ በከተሞቻችሁም ውስጥ ተሰብስባችሁ በምትገኙበት ጊዜ ቸነፈርን በመካከላችሁ እልካለሁ፤ በጠላትም እጅ አሳልፌ እሰጣችኋለሁ። ዘሌዋውያን 26፥25።

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

በእግዚአብሔር ኪዳን ላይ የተነሳው ዓመፅ በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ እንደ “የኪዳኔ ክርክር” ተወክሎ የተገለጸውን ባርነትና መበተን አመጣባቸው። ዳንኤል የሙሴ “እርግማን” እና “መሐላ” ብሎ የሚጠራውን ቅጣት፣ እርሱም “የኪዳኔ ክርክር” ተብሎ የሚጠራውን፣ ሳይረዱ መቅረት ሰውን በዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ እንደተወከለው ያለውን የክርስቶስ ሥራ የበለጠ ጥልቅ ትርጉም እንዳያይ ያሳውረዋል። በኤለን ኋይት ጽሑፎች ውስጥ በሎዶቅያ ዕውርነት ውስጥ ስላሉ የእግዚአብሔር ሕዝብ የሚቀርበው ቋሚ ግምገማ፣ “ከምክንያት ወደ ውጤት ማመዛዘን” እንደማይችሉ ነው። የጨለማውን ዘመን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት እንደምትረዱ ልትናገሩ ትችላላችሁ፤ ነገር ግን የዚያን መረገጥ “ምክንያት” የማታውቁ ከሆነ ዕውሮች ናችሁ።

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> ከብዙዎችም ጋር ለአንድ ሳምንት ኪዳኑን ያጸናል፤ በሳምንቱም መካከል መሥዋዕትንና ቍርባንን ያቋርጣል፤ በርኵሰቶችም መስፋፋት ምክንያት ምድሪቱን ያጠፋታል፤ ይህም እስከ ፍጻሜው ድረስ ይሆናል፥ የተወሰነውም በድርቅ በሆነችው ላይ ይፈስሳል። ዳንኤል 9፡27።

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

የክርስቶስ ቃል ኪዳኑን ማጽናቱ ከ«የቃል ኪዳኑ ክርክር» ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነው። የ«እርግማኑ» ቆይታ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት ነበር፣ እና ክርስቶስ ያንኑ ቃል ኪዳን ሲያጸና የቆየው ጊዜ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ቀናት ነበር። የሰባቱ ነጎድጓዶች ስውር ታሪክ አወቃቀርን ከሚሰጠው የዕብራይስጥ ቃል «እውነት» ጋር በመስማማት፣ ክርስቶስ ቃል ኪዳኑን ሊያጸናበት የነበረው ትንቢታዊ ሳምንት በዕብራይስጥ ፊደላት ተራ የመጀመሪያውን፣ የአሥራ ሦስተኛውን፣ እና የመጨረሻውን ፊደላት የሚወክሉ ሦስት የመንገድ ምልክቶች ነበሩት።

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

የሳምንቱ የመጀመሪያው መለያ ምልክት ጥምቀቱ ነበረ፤ ሁለተኛው መለያ ምልክት መስቀሉ ነበረ፤ የመጨረሻውም የእስጢፋኖስ ሞት ነበረ። የሰማይ መላእክት ዊልያም ሚለርን “ሰባቱን ዘመናት” እንዲያይ እንደመሩት ሁሉ፣ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያሉትን “ሰባት ዘመናት” ማየትን መከልከል፣ ክርስቶስ ደሙን ያፈሰሰበትንና የቃል ኪዳኑን ያረጋገጠበትን፣ የእርሱ ቀጥተኛ የጥንት ሕዝብ የጣሉትን ያንኑ ትንቢት በሙሉ የማየት ችሎታን ያስወግዳል። በመጨረሻ የሚድን ሁሉ “እውነትን” በከፊልና በአልተሟላ መልኩ ብቻ ይረዳል። ነገር ግን “እውነትን” ሆን ብሎ ማየትን የሚከለክል ሰው ማንም አይድንም። ወደ አብ የሚወስድ አንድ መንገድ ብቻ አለ፤ እርሱም በኢየሱስ ነው፤ ኢየሱስም “እውነት” ነው።

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

ይህ ማሰብ የሚገባው ዋጋ ያለው ግንዛቤ ነው፥ ምክንያቱም ወደ ዘሌዋውያን ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት ቃል ኪዳን ይናገራልና። የ“ሰባት ዘመን” “እርግማን” በጥንታዊቱ ትክክለኛ እስራኤል ላይ የመጣው ምድሪቱ ዕረፍት እንድታገኝ የተሰጡትን መመሪያዎች ለመፈጸምና የኢዮቤልዩ ትእዛዞችን ለመሙላት ፈቃደኛ ባለመሆናቸው ነበር። ይህ የመተው ኃጢአት ነበር። እርግማኑ በእነርሱ ላይ የመጣው፥ “አትግደል” ወይም “አትስረቅ” እንደሚል ትእዛዝ በቀጥታ ስለ ጣሱ ሳይሆን፥ እንዲያደርጉት የታዘዙትን ሥራ ስለ ተዉ ነበር። እነርሱ በቀላሉ ምድሪቱ ዕረፍት እንድታገኝ ከተሰጡት መመሪያዎች ጋር የተያያዙትን ነገሮች ችላ አሉ። “ሰባት ዘመንን” (መላእክት ዊልያም ሚለር እንዲያገኘው የመሩትን) በማንኛውም ያልተቀደሰ ምክንያት ብቻ የማይቀበሉ አድቬንቲስቶች፥ በእውነትን በእውነት ለመመርመር ጊዜ ወስደው አላደረጉምና፥ ጥንታዊቱ ትክክለኛ እስራኤል ያልተመለከተችውን ያንኑ የቃል ኪዳን መረጃ ችላ በማለት የዚያኑ ዓይነት የመተው ዓመፅ እየፈጸሙ ነው። መጀመሪያው ፍጻሜውን ያሳያል።

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሁለት “ምድረ በዳ” ተብሎ የተለየው አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት፣ የ“ሰባቱ ዘመናት” ምልክት ነው። የክርስቶስ አገልግሎት አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናትም ሆነ፣ የደቀ መዛሙርቱ አገልግሎት አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት፣ ቃል ኪዳኑ ሲጸና የነበረውን ሙሉ ሳምንት ይወክላሉ። እንዲሁም ጣዖት አምልኮ የእግዚአብሔርን ሕዝብ የረገጠባቸው አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታትም ሆነ፣ ጵጵስና የእግዚአብሔርን ሕዝብ የረገጠባቸው አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት፣ የሙሴ እርግማን “ሰባቱን ዘመናት” በሙሉ ይወክላሉ።

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ፣ ከአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት በኋላ፣ የሞቱ አጥንቶች እንደ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ወደ ኪዳን እንዲገቡ ዳግመኛ ወደ ሕይወት ይመለሳሉ። ነገር ግን ያንን የኪዳን ግንኙነት ለመፈጸም፣ ልክ ዳንኤል በምዕራፍ ዘጠኝ እንዳደረገው፣ የኪዳኑን ውሎች እንዲፈጽሙ ይጠየቃሉ። የ“ሰባት ዘመናት” ኪዳን ውሎች በጠላት ምድር ውስጥ ራሳቸውን ለሚያገኙ ሰዎች የተለዩ መመሪያዎችን ይይዛሉ። መበተናቸው እውነታ ላይ የሚነቁ እነዚያ ወደ ጌታ ለመመለስ በሚሹ ጊዜ፣ ዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ስድስት እንዴት መመለስ እንዳለባቸው መመሪያዎችን ይሰጣል።

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> ከእናንተም የሚቀሩት በጠላቶቻችሁ አገር በኃጢአታቸው ይሟሟሉ፤ ደግሞም ከእነርሱ ጋር በአባቶቻቸው ኃጢአት ይሟሟሉ። ኃጢአታቸውንም፣ በእኔም ላይ ያደረጉትን በደል በደላቸውን፣ እንዲሁም በእኔ ላይ ተቃርነው እንደ ሄዱ የአባቶቻቸውንም ኃጢአት ቢናዘዙ፤ እኔም ደግሞ በእነርሱ ላይ ተቃርኜ እንደ ሄድሁ፣ ወደ ጠላቶቻቸውም አገር እንዳመጣኋቸው፤ በዚያን ጊዜ ያልተገረዙ ልባቸው ቢዋረድ፣ የኃጢአታቸውንም ቅጣት ቢቀበሉ፤ በዚያን ጊዜ ከያዕቆብ ጋር ያደረግሁትን ቃል ኪዳኔን አስባለሁ፤ ከይስሐቅም ጋር ያደረግሁትን ቃል ኪዳኔን አስባለሁ፤ ከአብርሃምም ጋር ያደረግሁትን ቃል ኪዳኔን አስባለሁ፤ ምድሪቱንም አስባለሁ። ዘሌዋውያን 26፥39–42።

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

በመጽሐፍ ቅዱስ “መጥፋት” የሚለው አገላለጽ መፍረስ፣ መበስበስና ፈጽሞ መበላት ማለት ነው። መጥፋት ወደ ሞቱ ደረቁ አጥንቶች መበላሸት ማለት ነው። መመሪያውም ሞትን ያመለክታል፤ ምክንያቱም ይህ ሁኔታቸውን የሚያውቁትን “በጠላቶቻችሁ ምድር” ውስጥ እንዳሉ ይወክላል።

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> የሚጠፋው የመጨረሻው ጠላት ሞት ነው። 1 ቆሮንቶስ 15:26።

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

እ.ኤ.አ. ጁላይ 18፣ 2020 በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ውስጥ የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ተከሰተ። ይህም በቅዱሳን ትንቢታዊ የተሃድሶ መስመሮች ውስጥ በተከሰቱት ሌሎች ሁሉ የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጦች በምሳሌነት ተወክሏል። ሕዝቅኤል ምዕራፍ ሠላሳ ሰባት በመጨረሻዎቹ ቀናት ያሉ የእግዚአብሔርን ሕዝብ እስኪፈርሱና እስኪበላሹ እንዲሁም ፈጽሞ እስኪጠፉ ድረስ ተሟሟተው በመጨረሻም የሞቱ ደረቅ አጥንቶች ሸለቆ ብቻ እንደ ሆኑ ይገልጻል። እነርሱም በጠላት ምድር ውስጥ ናቸው፥ እርስዋም የሞት ምድር ናት። በራእይ አሥራ አንድ ውስጥ ሁለቱ ምስክሮች ተገደሉ እና በመንገድ ላይ ተጥለው ተዉ። ነቢያት ሁሉ እርስ በርሳቸው ይስማማሉ። ስለዚህ ሙሴ በሕዝቅኤል ሸለቆ ውስጥ በሚያልፈው መንገድ ላይ ለሞቱት ይናገራል። በተስፋ መቁረጣቸውም ሁኔታ ውስጥ መመሪያ በኤርምያስ አማካኝነት ይሰጣቸዋል።

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> ስለዚህ ጌታ እንዲህ ይላል፤ አንተ ብትመለስ፥ እኔም እንደገና አመልስሃለሁ፥ በፊቴም ትቆማለህ፤ ክቡሩንም ከከንቱው ብታለይ፥ እንደ አፌ ትሆናለህ፤ እነርሱ ወደ አንተ ይመለሱ፥ አንተ ግን ወደ እነርሱ አትመለስ። ኤርምያስ 15፥19።

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

ኤርምያስ ለእግዚአብሔር መናገር ቢፈልግ፣ መመለስ እንዳለበት ይነገረዋል፤ እንዲሁም ይህን ሲያደርግ የከበረውን ከከፋው መለየት አለበት። የክፍሉ አውድ ከፋዮቹ እርሱ ወደ እነርሱ መመለስ የሌለበት እነዚያ መሆናቸውን ያመለክታል። በክፍሉም ውስጥ በተስፋ መቁረጡ ሁኔታ ሲቀረብ፣ ብቻውን እንደነበረ ያስረዳል።

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> እኔ በፌዘኞች ማኅበር ውስጥ አልተቀመጥሁም፥ አልተደሰትሁምም፤ እጅህ በላዬ ነበረችና ብቻዬን ተቀመጥሁ፤ በቍጣ ሞልተኸኝ ነበርና። ኤርምያስ 15፥17።

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

ኤርምያስ ብቻውን ተቀምጦ ነበርና በ“ፌዘኞች ማኅበር” ውስጥ አልተቀመጠም። እርሱ ወደ ፌዘኞች ማኅበር የሆኑት ወደ ክፉዎች እንዳይመለስ ነበር። በ1863 አድቬንቲዝም፣ የሙሴን “ሰባት ጊዜ” ለመካድ ሲል የባቢሎን ሴቶች የሆነውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዘዴ በመመለስ፣ ወደ “ፌዘኞች ማኅበር” መመለሱን ጀመረ። ነገር ግን ኤርምያስ ከሚለር ታሪክ ይልቅ በተለይ ስለ ዘመኑ መጨረሻ እየተናገረ ነው። በሞቱ አጥንቶች ሸለቆ ውስጥ ያሉት በጠላቶቻቸው ምድር እንዳሉ በሚነቁበት ጊዜ፣ በመንገድ ላይ በሞታቸው ደስ ወደ ተሰኙት ፈጽሞ መመለስ የለባቸውም። ያ ቡድን ወደ ኤርምያስ ሊመለስ ይችላል፣ እርሱ ግን ወደ እነርሱ መመለስ አይችልም።

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

ነገር ግን እነርሱ ሊመለሱ ከሆነ፣ ከ“ሰባቱ ዘመናት” ጋር በቀጥታ የተያያዙትን ሙሴ የሰጣቸውን መመሪያዎች ደግሞ ሊፈጽሙ ይገባቸዋል። በራእይ አሥራ አንድ በመንገድ ላይ ሞተው ያሉት፣ ሦስት ቀን ተኩል ሙታን ናቸው፤ ይህም በትንቢታዊ ምሳሌ “ምድረ በዳ” ነው።

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

ስለዚህ የሞቱት የመጀመሪያ መነቃቃት አጥንቶቹ እርስ በርሳቸው እንዲጣመሩ በሚያደርግ መልእክት ይፈጸማል፤ ነገር ግን ገና ሕያዋን አይደሉም። እነርሱን ወደ ብርቱ ሠራዊት ለመለወጥ የአራቱ ነፋሳት መልእክት፣ ማለትም የማተም መልእክት፣ ያስፈልጋል። እነርሱን አንድ ላይ የሚያመጣው የመጀመሪያው መልእክት ከ“ድምፅ” ይመጣል።

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> “ሕዝቤን አጽናኑ፥ አጽናኑት፤ አምላካችሁ ይላል። የኢየሩሳሌምን ልብ ተናገሩላት፥ ጦርነቷም እንደ ተፈጸመ፥ ኃጢአቷም እንደ ተሰረየ፥ ስለ ኃጢአቷም ሁሉ ከእግዚአብሔር እጅ እጥፍ እንደ ተቀበለች ጩኹላት። በምድረ በዳ የሚጮኽ ድምፅ፦ የእግዚአብሔርን መንገድ አዘጋጁ፤ በበረሃም ለአምላካችን ጐዳናን አቅኑ። ሸለቆ ሁሉ ከፍ ይላል፥ ተራራና ኮረብታም ሁሉ ዝቅ ይላል፤ ጠማማውም ቀጥ ይሆናል፥ አስቸጋሪውም ቦታ ሜዳ ይሆናል።” ኢሳይያስ 40፥1–4።

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

ድምፁ ከምድረ በዳ ይመጣል፤ ይህም “ሰባቱ ዘመናት” የመበተን ምልክት ነው። ያ ድምፅ በምድረ በዳ ነው፥ ሕዝቅኤልም ደግሞ ወደ ደረቁ አጥንቶች ሸለቆ ተወስዶ ነበርና። እርሱ ከሩቅ ሳይሆን ከሸለቆው መካከል ራሱ ምስክርነት ይሰጥ ነበር።

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> እግዚአብሔር እጅ በእኔ ላይ ነበረች፥ በእግዚአብሔርም መንፈስ አውጥቶ አጥንት የሞላባት ሸለቆ መካከል አቆመኝ። ሕዝቅኤል 37፥1።

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

ሸለቆው የሦስት ቀን ተኩል ምድረ በዳ ነው። የድምፁም ተስፋ የሚለው፣ የኢየሩሳሌም ኃጢአት ይቅር ተብሏል እና ውጊያዋም ተፈጽሟል የሚል ነው። ይህ ተስፋ በመጨረሻው ዘመን የሚፈጸመውን የመቶ አርባ አራት ሺህ መታተም ይወክላል። ነገር ግን የኃጢአትዋ ይቅርታ ስለ ኃጢአቶቿ ሁሉ “እጥፍ” ከመቀበልዋ ጋር የተያያዘ ነው። ሙሴ ያቀረበው መፍትሔ የራሳቸውን ኃጢአት ብቻ ሳይሆን የአባቶቻቸውንም ኃጢአት መናዘዝን ይጠይቃል። ያንን ትእዛዝ ቢፈጽሙ፣ ኃጢአታቸው ይቅር ይባላል።

We will continue these truths in the next article.

እነዚህን እውነቶች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> አዎን፥ እስራኤል ሁሉ ሕግህን ተላልፈዋል፥ ድምፅህንም እንዳይታዘዙ ፈቀቅ ብለዋል፤ ስለዚህም እርግማኑና በእግዚአብሔር ባሪያ በሙሴ ሕግ የተጻፈው መሐላ በእኛ ላይ ፈስሶአል፥ በእርሱም ላይ ስለ በደልን። በእኛና በላያችን በፈረዱት ፈራጆቻችን ላይ የተናገረውን ቃሉን ታላቅ መከራ በማምጣት አጸናው፤ ከሰማይ ሁሉ በታች በኢየሩሳሌም ላይ እንደ ተደረገው ያለ ነገር አልተደረገምና። በሙሴ ሕግ እንደ ተጻፈው ይህ ክፉ ሁሉ በእኛ ላይ መጥቶአል፤ ነገር ግን ከኃጢአታችን እንመለስ ዘንድ እውነትህንም እናስተውል ዘንድ በአምላካችን በእግዚአብሔር ፊት ጸሎታችንን አላቀረብንም። ዳንኤል 9፥11-13።

Back to Articles