Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ አሥራ ዘጠኝ።

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

የታሪካዊ የመንገድ ምልክቶች ትንቢታዊ አስፈላጊነት፡ የመጨረሻ ዘመናትን በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ምሳሌነት መረዳት

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

መቶ አርባ አራት ሺህ በኪዳኑ መልእክተኛ የሚነጹ እንደሆኑ ተወክለዋል፣ ታላቁም ሕዝብ በሰማዕትነት ነጭ ልብሶች ተወክለዋል። ከመጨረሻው ዘመን ሁለቱ ቅዱሳን ዘመናት መካከል የመጀመሪያው የኪዳኑን መልእክተኛ መንገድ የሚያዘጋጅ መልእክተኛ ሥራ ይለያል፣ ሁለተኛውም ዘመን የኤልያስን ሥራ ይወክላል። የመጀመሪያው ዘመን የላኦዲቅያ አድቬንቲዝም በሕይወት ያሉትን የሚመረምር ፍርድ ይወክላል፣ ሁለተኛው ዘመን ደግሞ የዘመናዊቷን ሮም አስፈጻሚ ፍርድ ይወክላል።

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

በመጨረሻው ዘመን ከከተሞች ለመሸሽ የተሰጠው “ምልክት” በሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም በተሳሳተ መንገድ ተረድቶአል። ሲስተር ዋይት ከክርስቶስ በኋላ 66 እስከ 70 ዓ.ም. ድረስ የደረሰው የኢየሩሳሌም ጥፋት በመጨረሻው ዘመን ለእግዚአብሔር ሕዝብ የሚሰጠውን የማስጠንቀቂያ ምልክት ምሳሌ እንደሚሰጥ ያሳውቀናል።

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «ጊዜው እጅግ አይርቅም፤ እኛም እንደ ቀደሙት ደቀ መዛሙርት በምድረ በዳና በብቸኛ ስፍራዎች መሸሸጊያ ለመፈለግ እንገደዳለን። ኢየሩሳሌም በሮማውያን ሠራዊት መከበቧ ለይሁዳ ክርስቲያኖች ለመሸሽ ምልክት እንደ ነበረ፣ እንዲሁም የጳጳሳዊውን ሰንበት የሚያስፈጽም አዋጅ በመውጣቱ ሀገራችን ሥልጣንን በእጇ መውሰዷ ለእኛ ማስጠንቀቂያ ይሆናል። በዚያን ጊዜ ከትልልቅ ከተሞች መውጣት፣ ከዚያም ከትንንሽ ከተሞች ለመውጣት በዝግጅት፣ በተገለሉ ስፍራዎች በተራሮች መካከል ወደሚገኙ ገለልተኛ መኖሪያዎች መሄድ የሚገባበት ጊዜ ይሆናል።» Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

ወደ ሽሽት የሚጠራ ምልክት የነበረው የኢየሩሳሌም ከበባ በቄስጥዮስ የመጣው የመጀመሪያው ከበባ ነበር። ስለዚህ ቄስጥዮስ ለጊዜው የተወገደ ስጋትን ይወክል ነበር፤ ምክንያቱም ከበባውን ካቆመ በኋላ በምስጢራዊ ሁኔታ ተመለሰ፥ እና ይህን ለማድረግ ያስነሳውን ምክንያት ታሪክ ጸሐፊዎች እስከ ዛሬ ሊወስኑት አልቻሉም።

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> «ከሴስቲየስ በታች ያሉት ሮማውያን ከተማውን ከበው ከነበሩ በኋላ፣ ለፈጣን ጥቃት ሁሉም ነገር ምቹ እንደሆነ በታየበት ጊዜ፣ በድንገት ከበባውን ትተው ተመለሱ።» The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

በ1880ኛዎቹና 1890ኛዎቹ ዘመናት ከኒው ሃምፕሻየር የሆነው ሴናተር ሄንሪ ደብልዩ ብሌር እሑድን የብሔራዊ ዕረፍት ቀን እንዲሆን ለመወሰን በኮንግረስ ውስጥ ተከታታይ ሕግ ረቂቆችን አቀረበ። እነዚህ ሕግ ረቂቆች በተለምዶ “የብሌር የእሑድ ሕግ ረቂቆች” ተብለው ይጠሩ ነበር። ሴናተር ብሌር እሑድ እንደ ዕረፍትና የሃይማኖታዊ አክብሮት ቀን እንዲጠበቅ ጽኑ ደጋፊ ነበር። አንድ ወጥ የሆነ የዕረፍት ቀን በአሜሪካ ማኅበረሰብ ላይ አዎንታዊ ሥነ-ምግባራዊና ማኅበራዊ ተጽእኖዎች እንደሚያመጣ ያምን ነበር። ጥረቶቹ አንዳንድ ድጋፍ ቢያገኙም፣ በተለይም ከሃይማኖታዊ ቡድኖች፣ ከቤተ ክርስቲያንና ከመንግሥት መለያየት ጋር የተያያዙ ስጋቶችን ጨምሮ ተቃውሞም ተገንኝተው ነበር።

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

ይህ በመጨረሻ የእሑድ ሕግ ሲያስፈጽም እንደ ዘንዶ ሊናገር የተወሰነው የምድር አውሬ ታሪክ ውስጥ የእሑድ ሕግ ሕንጻ ለማሳለፍ የተደረገው የመጀመሪያው ሙከራ ነበር። ከ1888 የአጠቃላይ ጉባኤ ስብሰባ መልእክተኞች አንዱ የነበረው ኤ. ቲ. ጆንስ ወደ ኮንግረስ አዳራሾች ገብቶ በእጅጉ አንደበተ ርቱዕነት የተቃወመው እነዚህኑ ተከታታይ የብሌር ሕግ ረቂቆች ነበሩ። ከጥቂት ሙከራዎች በኋላ ሴኔተር ብሌር ለብሔራዊ የዕረፍት ቀን ያደረገውን ግፊት የሚያስቀጥል እንቅስቃሴ አጣ። ከዚያ ታሪክ ጋር በቀጥታ በተያያዘ ሁኔታ፣ እንዲሁም የብሔራዊ የዕረፍት ቀን (እሑድ) አንድምታዎችን በተመለከተ፣ የኤለን ኋይት ምክር ታሪካዊ መዝገብ ሊመለከት ይችላል።

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

በእርስዋ ስለ እሑድ ሕግ የሰጠቻቸውን ማስጠንቀቂያዎች ግምገማ ውስጥ የሚገኘው ነገር ከባድ ሲሆን በሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ውስጥ በሰፊው የተሳሳተ መልኩ የተረዳ ነው። ከከተሞች ውጭ መሆን በሚያስፈልግበት አውድ ውስጥ፣ እርስዋ አሁን ተጠቅሶ በቀረበው ክፍል እንዲህ ብላ ጻፈች፦ “ከዚያ ጊዜ በኋላ ትላልቅ ከተሞችን ለመልቀቅ ጊዜው ይሆናል፤ ይህም ከትናንሽ ከተሞች ደግሞ ለመውጣት አስቀድሞ እንደ ዝግጅት ሆኖ፣ በተራሮች መካከል በተለዩ ስፍራዎች ወደሚገኙ ገለልተኛ መኖሪያ ቤቶች ለመሄድ ነው።” የእግዚአብሔር ሕዝብ በገጠር መኖር እንዳለበት በተደጋጋሚ አስተማረች፤ ነገር ግን ከ1888 በፊት ስለ ገጠር ኑሮ የሰጠቻቸው ምክሮች፣ ከተሞችን ለመልቀቅ የሰጠችውን መመሪያ በቅርብ ጊዜ የእግዚአብሔር ሕዝብ ከከተሞች መውጣት እንደሚያስፈልገው አውድ ውስጥ ያቀርባሉ። ከ1888 በኋላ ደግሞ፣ ስለ ገጠር ኑሮ በጻፈችው መመሪያ ውስጥ፣ አስቀድመን ከከተሞች ውጭ መሆን እንዳለብን ከሰጠችው ምክር ፈጽሞ አልራቀችም።

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

በታሪክ ውስጥ የደረሱት የብሌር ብሔራዊ የዕረፍት ቀን ሕግ ረቂቆች ከከተሞች ለመውጣት የተሰጠው “ምልክት” ነበሩ፤ እናም ምንም እንኳ የብሌር ረቂቆች ይህን ሥራ ለመፈጸም የሚያስፈልገውን ግስጋሴ በማጣታቸው ወደ ታሪክ ጨለማ ተመልሰው ቢገቡም፣ ለመሸሽ የተሰጠው “ምልክት” አስቀድሞ ተሰጥቶ ነበር። ይህም በኬስቲየስ የመጣው የመጀመሪያው ከበባ በተከሰተበት ታሪካዊ መለያ ላይ ተሰጥቶ ነበር። በቅርቡ የሚመጣው የእሑድ ሕግ በቲቶስ ከበባ ይወከላል፤ እናም ያ ከበባ በሚደርስበት ጊዜ ማናቸውም ሎዶቅያዊ አድቬንቲስቶች አሁንም በከተሞች ውስጥ ከሆኑ፣ ከኀጢአተኞች ጋር ይሞታሉ።

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

በመጨረሻዎቹ ዘመናት ሁለት ትንቢታዊ ዘመናት አሉ። እነርሱም በቅርቡ በሚመጣው የእሁድ ሕግ ይለያያሉ። የመጀመሪያው ዘመን በላኦዴቅያዊ አድቬንቲዝም ውስጥ የሕያዋን የምርመራ ፍርድ ነው፣ ሁለተኛው ዘመን ደግሞ የሮማ ጋለሞታ የተፈጻሚ ፍርድ ነው። እነዚህ ሁለቱ ዘመናት ደጋግመው በምሳሌ ተገልጠዋል፤ ምክንያቱም የአሥሩ ደናግል ምሳሌ እንደ ሚለራውያን ታሪክ ሆኖ በእነዚህ ሁለት ዘመናት ቃል በቃል ይፈጸማልና። በምሳሌው ውስጥ ያለው የመዘግየት ጊዜ የዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት የመዘግየት ጊዜ ነው፤ ስለዚህ እኛ እየተመለከትናቸው ያሉት እነዚህ ሁለት ዘመናት በዕንባቆም ምዕራፍ ሁለትም ተገልጠው ነበር። የአሥሩ ደናግል ምሳሌና ዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት በሚለራውያን ታሪክ ቃል በቃል ተፈጽመው ነበር፤ እነርሱም በተፈጸሙ ጊዜ ሕዝቅኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት፣ ከቁጥር ሃያ አንድ እስከ ሃያ ስምንት ያለው ደግሞ ተፈጽሞ ነበር።

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

በሕዝቅኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያሉት የመጨረሻ ስምንት ቁጥሮች፣ “የራእይ ሁሉ ፍጻሜ” የሚፈጸምበትን ዘመን ያመለክታሉ፤ እግዚአብሔርም ራእዮቹን “ከእንግዲህ ወዲህ እንደማያዘገይ” በሚሆንበት ወቅት። እጅግ ብዙ ጊዜ የሚደጋገሙትና በሎዶቅያ አድቬንቲዝም ውስጥ የሕያዋንን የምርመራ ፍርድ እንዲሁም የጢሮስን ጋለሞታ የተግባራዊ ፍርድ የሚለዩት እነዚያ ሁለት የታሪክ ዘመናት፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያለ ራእይ ሁሉ ፍጹምና የመጨረሻ ፍጻሜውን የሚደርስበት ትንቢታዊ ዘመን ነው። በዚያ ዘመን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ይቋቋማሉ፤ እነርሱም የማይሞቱትን ወገን ይወክላሉ፣ ክርስቶስ እስኪመለስ ድረስም በሕይወት ይኖራሉ። በሉቃስ ምዕራፍ ሃያ አንድ ውስጥ ክርስቶስ፣ ያ ትውልድ መድረሱን የሚያመለክት “ምልክት” ይገልጻል።

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

በክርስቶስ ከጥፋት ርኵሰት ጋር በተያያዘ ባቀረበው የመሸሽ “ምልክት” የተመሰሉት ሁለቱ ታሪኮች ውስጥ፣ ሁለት ዘመናት ተለይተው ይታያሉ፤ መጀመሪያቸውና ፍጻሜያቸውም በዘመኑ መጀመሪያ “ምልክት” እና በመጨረሻው “ምልክቶች” አሏቸው። ክርስቶስ በደመና ሲመጣ ድረስ የሚኖርባትን የመጨረሻይቱን ትውልድ እንደምትወክል የገለጸው “ምልክት”፣ እኛ አሁን በምድር ታሪክ የመጨረሻው ትውልድ ውስጥ እንዳለን የሚያረጋግጥ ማስረጃ ነው።

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

በሉቃስ ምዕራፍ ሃያ አንድ፣ ኢየሱስ ከ66 ዓ.ም. ጀምሮ እስከ 70 ዓ.ም. ድረስ የተፈጸመውን የቃል በቃል ኢየሩሳሌም ለሦስት ዓመት ተኩል መረገጥና ጥፋት ታሪክ፣ ከ538 ዓ.ም. ጀምሮ በ1798 ዓ.ም. እስከ ተፈጸመው ድረስ የመንፈሳዊቱ ኢየሩሳሌም ለሦስት ዓመት ተኩል መረገጥ ፍጻሜ ጋር ይያያዛል።

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> እናንተም ኢየሩሳሌም በሠራዊት ተከብባ ስትታይ የጥፋቷ መቅረቡን ዕወቁ። በዚያን ጊዜ በይሁዳ ያሉ ወደ ተራሮች ይሽሹ፤ በመካከልዋም ያሉ ይውጡ፤ በገጠርም ያሉ ወደ እርስዋ አይግቡ። ምክንያቱም የተጻፈው ሁሉ እንዲፈጸም እነዚህ የበቀል ቀኖች ናቸውና። ነገር ግን በዚያን ቀኖች ለእርጉዞችና ሕፃን ለሚያጠቡ ወዮላቸው! በምድር ላይ ታላቅ ጭንቀት፥ በዚህም ሕዝብ ላይ ቍጣ ይሆናልና። በሰይፍ አፍም ይወድቃሉ፥ ወደ አሕዛብም ሁሉ ተማርከው ይወሰዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ እግር ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥20–24።

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

“የአሕዛብ ዘመኖች” ኢየሩሳሌምን የሚረግጡበት በብዙ ቁጥር ተገልጿል፤ ይህም በ70 ዓመት ፍጻሜ ያገኘውን የትክክለኛይቱ ኢየሩሳሌም መረገጥና በ1798 ፍጻሜ ያገኘውን የመንፈሳዊቱ ኢየሩሳሌም መረገጥ ስለሚወክል ነው። አሕዛብ አረማዊነትንም ሆነ ጵጵስናዊነትን ይወክላሉ፤ እነዚህም ሁለቱ ኃይሎች በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት “እስከ መቼ?” ብሎ በሚጠይቀው ጥያቄ ውስጥ የራእዩ ርእሰ ጉዳይ ናቸው።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፥ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ እንዲህ አለው፦ ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ አጥፊው መተላለፍ፥ ቤተ መቅደሱንና ሠራዊቱን ይረግጡ ዘንድ ራእዩ እስከ መቼ ነው? ዳንኤል 8፥13።

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

በሉቃስ ምዕራፍ ሃያ አንድ ውስጥ የተጠቀሰው “የአሕዛብ ዘመን” በ723 ዓ.ዓ. የተጀመረና በ1798 የተጠናቀቀውን በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የወረደውን የእግዚአብሔር የበቀል ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ያመለክታል። 538 ዓመተ ምሕረት የኃጢአት ሰው በቅዱሱ ስፍራ ቆሞ እርሱ አምላክ እንደሆነ ያወጀበት ዓመት ሲሆን፣ በዚህም ይህ ዘመን እያንዳንዳቸው አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት ያሉ ሁለት እኩል ክፍሎች ተከፍሎአል። ሁለተኛው የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ዓመታት ዘመን፣ በሉቃስ ምዕራፍ ሃያ አንድ ቁጥር ሃያ አራት ላይ “የአሕዛብ ዘመን” በተፈጸመ ጊዜ እንደሚጠናቀቅ የተመለከተው ከዚያው ታሪክ ጋር አንድ ነው። ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ እየለየ በሚያሳየው ታሪካዊ ትረካ ውስጥ፣ ቁጥር ሃያ አራት ለደቀ መዛሙርቱ የተሰጠውን ምስክርነት በ1798 ወደ “የመጨረሻው ዘመን” ያመጣዋል። ከዚያም ኢየሱስ ከሚለራዊት እንቅስቃሴ ጋር የተያያዙትን “ምልክቶች” መለየት ይጀምራል።

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> በፀሐይና በጨረቃ በከዋክብትም ምልክቶች ይሆናሉ፤ በምድርም ላይ አሕዛብ በጭንቀትና በግራ መጋባት ውስጥ ይሆናሉ፤ ባሕርና ማዕበሉም እያገሣ ይሆናል፤ በምድር ላይ ሊመጡ ስላሉት ነገሮች በፍርሃትና በመጠባበቅ ሰዎች ልባቸው ይደክማል፤ የሰማያት ኃይሎች ይናወጣሉና። በዚያን ጊዜም የሰው ልጅ በኃይልና በታላቅ ክብር በደመና ሲመጣ ያዩታል። እነዚህም ነገሮች መሆን ሲጀምሩ፥ ቤዛነታችሁ ቀርቦአልና ወደ ላይ ተመልከቱ፥ ራሳችሁንም አንሡ። ሉቃስ 21፥25–28።

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

ኢየሱስ “ምልክቶች ይሆናሉ” ብሎ ይናገራል፤ እርሱም እነዚህን እንደ ምልክቶች ይገልጻቸዋል፥ በፀሐይና በጨረቃ እንዲሁም በከዋክብት፣ የአሕዛብ ጭንቀት፣ የሰማያት ኃይሎች መናወጥ፣ ከዚያም የሰው ልጅ በደመና መምጣቱን። እነዚህ ሁሉ “ምልክቶች” በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ ተፈጽመዋል።

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> ትንቢት የክርስቶስን መምጣት ሁኔታና ዓላማ ብቻ አስቀድሞ አይነግርም፤ ነገር ግን መቼ እንደቀረበ ሰዎች የሚያውቁበትን ምልክቶች ደግሞ ያቀርባል። ኢየሱስም እንዲህ አለ፦ “በፀሐይና በጨረቃ በከዋክብትም ምልክቶች ይሆናሉ።” ሉቃስ 21፥25። “በእነዚያ ቀኖች ከዚያ መከራ በኋላ ፀሐይ ትጨልማለች፥ ጨረቃም ብርሃኗን አትሰጥም፥ የሰማይም ከዋክብት ይወድቃሉ፥ በሰማያትም ያሉ ኃይላት ይናወጣሉ። በዚያን ጊዜም የሰው ልጅ በደመናት ከታላቅ ኃይልና ክብር ጋር ሲመጣ ያዩታል።” ማርቆስ 13፥24–26። ራእዩን የተቀበለው ሰው ሁለተኛውን ምጽአት ከሚቀድሙት ምልክቶች የመጀመሪያውን እንዲህ ሲል ይገልጻል፦ “ታላቅም የምድር መናወጥ ሆነ፤ ፀሐይም እንደ ጠጕር ማቅ ጥቁር ሆነች፥ ጨረቃም ሁሉ እንደ ደም ሆነች።” ራእይ 6፥12።

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> «እነዚህ ምልክቶች የአሥራ ዘጠነኛው ክፍለ ዘመን መከፈት ከጀመረ በፊት ታይተው ነበር። ይህ ትንቢት በተፈጸመ መሠረት፣ በ1755 ዓመት፣ ከመቼውም ጊዜ ተመዝግቦ ከታወቀው ሁሉ እጅግ አስፈሪው የምድር መናወጥ ተከሰተ....»

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “ከሃያ አምስት ዓመታት በኋላ በትንቢቱ ውስጥ የተጠቀሰው ቀጣይ ምልክት ተገለጠ—የፀሐይና የጨረቃ መጨለም። ይህን ይበልጥ የሚያስደንቅ ያደረገው የፍጻሜው ጊዜ በግልጽ ሁኔታ እንደ ተጠቆመ ያለው እውነታ ነበር። መድኃኒታችን በደብረ ዘይት ላይ ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ባደረገው ውይይት፣ ለቤተ ክርስቲያን የሚደርሰውን ረጅም የፈተና ዘመን—ይኸውም 1260 ዓመታት የጳጳሳዊ ስደት፣ ስለ እርሱም መከራው እንዲያጠር ተስፋ ሰጥቶ ነበር—ከገለጸ በኋላ፣ ከምጽአቱ በፊት የሚቀድሙ አንዳንድ ክስተቶችን እንዲህ ሲል ጠቀሰ፣ ከእነዚህም የመጀመሪያው መቼ እንደሚታይ ጊዜውን ወሰነ፤ ‘በዚያች ወራት ግን፥ ከዚያ መከራ በኋላ፥ ፀሐይ ትጨልማለች፥ ጨረቃም ብርሃኗን አትሰጥም።’ ማርቆስ 13፥24። 1260ዎቹ ቀናት፣ ወይም ዓመታት፣ በ1798 ተፈጸሙ። ከዚያ አንድ ሩብ ምዕተ ዓመት በፊት፣ ስደት ማለት ይቻላል ሙሉ በሙሉ ቆሞ ነበር። በዚህ ስደት ተከትሎ፣ እንደ ክርስቶስ ቃል፣ ፀሐይ መጨለም ነበረባት። በ1780 ዓ.ም. ግንቦት 19 ቀን፣ ይህ ትንቢት ተፈጸመ....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> ክርስቶስ ሕዝቡ የመምጣቱን ምልክቶች እንዲጠብቁ እና የሚመጣውን ንጉሣቸውን ምልክቶች ሲያዩ ደስ እንዲላቸው አዘዛቸው። “እነዚህ ነገሮች መሆን ሲጀምሩ፥” እርሱ አለ፥ “ወደ ላይ ተመልከቱ፥ ራሳችሁንም አንሱ፤ ምክንያቱም ቤዛነታችሁ ቀርቦአልና።” ደግሞም ወደ ጸደይ ወቅት በቁጥቋጦ የሚበቅሉትን ዛፎች አመልክቶ እንዲህ አለ፦ “አሁን ሲያቆጠቁጡ ታያላችሁ፥ ከራሳችሁም ታውቃላችሁ በጋ እንደ ቀረበች። እንዲሁም እናንተ፥ እነዚህ ነገሮች ሲሆኑ ስታዩ፥ የእግዚአብሔር መንግሥት እንደ ቀረበች እወቁ።” ሉቃስ 21፥28, 30, 31።” ታላቁ ተጋድሎ፥ 304, 306–308።

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

የሦስቱ ሮሞች ሦስት እጥፍ ተፈጻሚነት እንደሚያሳየው፣ ኢየሩሳሌም በአረማዊት ሮም ከዚያም በጳጳሳዊት ሮም በተረገጠችበት ሁኔታ ውስጥ፣ መቅደሱና ሠራዊቱ በዘመናዊት ሮም መረገጣቸው ወይም በአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት (አረማዊት ሮም) ወይም በአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ትንቢታዊ ዓመታት (ጳጳሳዊት ሮም) ያለ ዘመን ተወክሎ ነበር። ዘመናዊት ሮም በእግዚአብሔር ታማኝ ሕዝብ ላይ የምታደርገውን ስደት የሚለይ ምሳሌያዊው አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት (አርባ ሁለት ወራት) እያንዳንዱ ዘመን፣ ለዚያ ዘመን ታማኞች የሚሰደዱበትን ጊዜ የሚለይ አንድ ብቻ “ምልክት” ይኖረዋል። ከእነዚህ ሦስቱ ዘመናት እያንዳንዱ መጨረሻ ላይ ግን እንደ ዘመኑ መጀመሪያ አንድ ብቻ “ምልክት” ሳይሆን የብዙ “ምልክቶች” መገለጥ ይኖራል።

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “እግዚአብሔር ሕዝቡን ለማዳን ኃይሉን የሚገልጥበት ጊዜ እኩለ ሌሊት ነው። ፀሐይ በኃይሏ እየበራች ትታያለች። ምልክቶችና ድንቆች በፍጥነት ተከታትለው ይመጣሉ። ክፉዎች ይህን ትዕይንት በፍርሃትና በድንቅ ይመለከታሉ፤ ጻድቃን ግን የመዳናቸውን ምልክቶች በክቡር ደስታ ያያሉ። በተፈጥሮ ውስጥ ያለው ሁሉ ከመደበኛ መንገዱ የወጣ ይመስላል። ወንዞች መፍሰሳቸውን ያቆማሉ። ጨለማና ከባድ ደመናዎች ይነሣሉ እርስ በርሳቸውም ይጋጫሉ። በተቆጣው ሰማይ መካከል የማይገለጽ ክብር ያለበት አንድ ግልጽ ስፍራ አለ፤ ከዚያም እንደ ብዙ ውኃ ድምፅ ያለ የእግዚአብሔር ቃል እንዲህ እያለ ይመጣል፦ ‘ሆነ።’ ራእይ 16፥17።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 636።

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

በሮም ጋለሞታ ላይ የሚፈጸመው የፍርድ ቅጣት ዘመን፣ እግዚአብሔር በባቢሎን ውስጥ እስካሁን ያለው ሌላው መንጋው እንዲሸሽ የሚለይበት ዓላማ ከፍ በሚደረግበት ጊዜ ይጀምራል። ያ ዘመን በ“ምልክቶችና ተአምራት” ይዘጋል። ያ ዘመን በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ውስጥ ባለው “ሁለተኛው ድምፅ” ይጀምራል፣ በእግዚአብሔርም ድምፅ ይያበቃል። እርግጥ ነው፣ በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ያሉት የመጀመሪያውና የሁለተኛው ድምፆች የክርስቶስ ድምፅ ናቸው። የመጀመሪያው ድምፅ በሕይወት ላለችው ሎዶቅያዊት አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ላይ የሚደረገውን የምርመራ ፍርድ መጀመሪያ ይለያል፤ ሁለተኛው ድምፅ ግን የዚያን ዘመን ፍጻሜ ይለያል፣ ነገር ግን በሮም ጋለሞታ ላይ የሚፈጸመውን የፍርድ ቅጣት መጀመሪያም ያመለክታል።

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

ሙሉው ታሪክ ክርስቶስ ኪዳኑን ባጸናበት ሳምንት ይገዛል፤ እንዲሁም በቅርቡ የሚመጣው የእሑድ ሕግ በመስቀሉ እንደ ተመሰለው መካከለኛው ምልክት ሆኖ ይመሰላል። ሁለቱም ታሪኮች የአልፋና ኦሜጋ ፊርማ አላቸው፥ ምክንያቱም በእያንዳንዱ ታሪክ መጀመሪያውና ፍጻሜው በእግዚአብሔር ድምፅ ይወከላሉና። እነርሱ ደግሞ እውነትን ይወክላሉ፥ ምክንያቱም መካከለኛው ምልክት የእሑድ ሕግ ዓመፅ ነው፤ የዕብራይስጥ “እውነት” የሚለው ቃልም ከዕብራይስጥ ፊደላት የመጀመሪያው፣ የአሥራ ሦስተኛው እና የመጨረሻው ፊደላት ተፈጥሮአል። በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ያለው የመጀመሪያው ድምፅ የክርስቶስ ድምፅ ነው፤ የመጨረሻው ድምፅ የእግዚአብሔር ድምፅ ነው፤ በመካከሉ ያለው ድምፅም፣ እርሱ ደግሞ የእግዚአብሔር ድምፅ ሲሆን፣ የአሥራ ሦስተኛው ፊደል ዓመፅ በምድር አውሬው እንደ ዘንዶ “በመናገሩ” የሚወከልበት ስፍራ ደግሞ እዚያው ነው፤ ይህም በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት እንደ ተወከለው ነው።

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

ለቅርብ ጊዜ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ላይ ያለው ሰንደቅ ለእግዚአብሔር ታማኞች ለመሸሽ “ምልክት” ነው፤ ነገር ግን ሰንደቁ ከፍ ብሎ የሚታይበት ጊዜ ላይ የሚያበቃው የትንቢት ዘመን መጀመሪያም እንዲሁ አንድ “ምልክት” ሊኖረው እንዳለ ያሳያል። ያ “ምልክት” ኢየሱስ የምድር ፕላኔት የመጨረሻው ትውልድ እንደደረሰ ማስረጃ ሆኖ የሚገልጸው ነው። በሉቃስ ምዕራፍ ሀያ አንድ ደቀ መዛሙርቱ መቅደሱ እንደሚፈርስ ሲገልጽ ክርስቶስ ያለውን ትርጉም ምን እንደሆነ ጠየቁ።

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> እነርሱም ጠየቁት፥ “መምህር ሆይ፣ እንግዲህ ይህ መቼ ይሆናል? እነዚህስ ሊፈጸሙ በሚጀምሩበት ጊዜ ምልክቱ ምን ይሆናል?” ሉቃስ 21፡7።

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ከዚያም ኢየሱስ ቤተ መቅደሱና ከተማይቱ የሚፈርሱበትን የ70 ዓመት ጊዜ የሚያደርሰውን ታሪክ መለየት ይጀምራል፤ እንዲሁም በሀያ አራተኛው ቁጥር ላይ የአሕዛብ “ዘመኖች” መቼ እንደሚፈጸሙ ይገልጻል።

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> እነርሱም በሰይፍ አፍ ይወድቃሉ፥ ወደ ሕዝቦችም ሁሉ ምርኮ ተወስደው ይሄዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥24።

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

ይህ ጥቅስ በቀጥታ የሚያመለክተው የቃል በቃል ኢየሩሳሌምን ነው የሚለው ሐሳብ፣ ምልክታዊውን ነገር በቀጥታ በቃል በቃል የሚተግብርና የትንቢቶችንም ፍጻሜ ብቻ በዓለም መጨረሻ ላይ የሚያኖር፣ “ፉቱሪዝም” ተብሎ በሚጠራው የካቶሊክ ሥነ-መለኮታዊ ሞኝነት ላይ የተመሠረተ ነው። የዚህን ጥቅስ ትክክለኛ መተግበሪያ ላይ የተደረገው ጥቃት በአዲስ ኪዳን ንባብ ሁሉ ውስጥ የሰይጣን ትልቅ ጥቃት ሆኖ ኖሯል። ቃል በቃል ኢየሩሳሌም፣ ቃል በቃል ያለው ትንቢት መንፈሳዊውን መተግበሪያ በቀየረበት በክርስቶስ ዘመን፣ የትንቢታዊቷ ኢየሩሳሌም ምልክት መሆኗን አቆመች። ይህ መገለጥ ሐዋርያው ጳውሎስ ያጸናው ዋና ትምህርት ነበር። የኢየሩሳሌም መረገጥ ከ538 ዓ.ም. እስከ 1798 ዓ.ም. ድረስ ያለውን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት የጳጳሳት ጨለማ ያመለክታል።

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ነገር ግን ከመቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጧታል። ራእይ 11፥2

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

ኢየሩሳሌም በትንቢት ውስጥ የተመረጠች ከተማ ምልክት መሆኗን በመስቀል ላይ አቆመች።

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> “የቀድሞዋን ኢየሩሳሌም አፈር መርገጥ መልካም ነገር እንደሆነ፣ የአዳኙንም ሕይወትና ሞት የተያያዙትን ስፍራዎች በመጎብኘት እምነታቸው እጅግ እንደሚጠናከር የሚሰማቸው ስንቶች አሉ! ነገር ግን የቀድሞዋ ኢየሩሳሌም ከሰማይ በሚወርድ የማንጻት እሳት እስክትነጻ ድረስ ቅዱስ ስፍራ ፈጽሞ አትሆንም።” Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

አንድ ጊዜ ኢየሱስ በቁጥር ሀያ አራት ደቀ መዛሙርቱን ወደ 1798 ዓ.ም. ያለው የመጨረሻ ዘመን ካመራቸው በኋላ፣ ከዚያ የመጀመሪያው መልአክ ማስታወቂያ ወደ ታሪክ የገባበትን የሚለራውያን ዘመን አስተዋወቀ።

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> በፀሐይና በጨረቃ በከዋክብትም ምልክቶች ይሆናሉ፤ በምድርም ላይ አሕዛብ በጭንቀትና በግራ መጋባት ይወጠራሉ፤ ባሕሩና ማዕበሉም ይጮኻሉ፤ በምድር ላይ ሊመጡ ያሉትን ነገሮች በመፍራትና በመጠባበቅ ሰዎች ልባቸው ይደክማል፤ የሰማያት ኃይላት ይናወጣሉና። ከዚያም በኋላ የሰው ልጅ በደመና በኃይልና በታላቅ ክብር ሲመጣ ያዩታል። እነዚህም ነገሮች መሆን ሲጀምሩ፥ የመዳናችሁ ቀን ቀርቦአልና ቀና በሉ፥ ራሳችሁንም አንሡ። ሉቃስ 21፥25–28።

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

የሚለራዊ ታሪክን ያስተዋወቁት ምልክቶች ከእግዚአብሔር ቃል ፈጽሞ ከማይሳሳት ኃይል ጋር በሙሉ ስምምነት ተፈጸሙ።

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «በፀሐይ፣ በጨረቃ፣ እና በከዋክብት ውስጥ ያሉት ምልክቶች ተፈጽመዋል።» Review and Herald, November 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ የሉቃስ ወንጌል ምዕራፍ ሀያ አንድን እንቀጥላለን።

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “በ1848 ዓ.ም. ዲሴምበር 16 ጌታ ስለ ሰማያት ኃይላት መናወጥ እይታ ሰጠኝ። ጌታ በማቴዎስ፣ በማርቆስ፣ እና በሉቃስ የተመዘገቡትን ምልክቶች ሲሰጥ ‘ሰማይ’ ባለ ጊዜ ሰማይን ማለቱ እንደሆነ፣ ‘ምድር’ ባለም ጊዜ ምድርን ማለቱ እንደሆነ አየሁ። የሰማይ ኃይላት ፀሐይ፣ ጨረቃ፣ እና ከዋክብት ናቸው። እነርሱ በሰማያት ውስጥ ይገዛሉ። የምድር ኃይላት በምድር ላይ የሚገዙ ናቸው። የሰማይ ኃይላት በእግዚአብሔር ድምፅ ይናወጣሉ። ከዚያም ፀሐይ፣ ጨረቃ፣ እና ከዋክብት ከስፍራቸው ይንቀሳቀሳሉ። አያልፉም፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ድምፅ ይናወጣሉ።”

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “ጨለማና ከባድ ደመናዎች ተነሥተው እርስ በእርሳቸው ተጋጩ። ከባቢው ተከፍሎ ወደ ኋላ ተጠቀለለ፤ ከዚያም የእግዚአብሔር ድምፅ የመጣበትን በኦርዮን ውስጥ ያለውን ክፍት ስፍራ በላይ ማየት ቻልን። ቅድስቲቱ ከተማ በዚያ ክፍት ስፍራ በኩል ወደ ታች ትወርዳለች። የምድር ኃይላት አሁን እየተናወጡ እንደሆነና ክስተቶችም በቅደም ተከተል እንደሚመጡ አየሁ። ጦርነት፣ የጦርነትም ወሬዎች፣ ሰይፍ፣ ራብ፣ ቸነፈርም በመጀመሪያ የምድርን ኃይላት ያናውጣሉ፤ ከዚያ በኋላ የእግዚአብሔር ድምፅ ፀሐይን፣ ጨረቃንና ከዋክብትን እንዲሁም ይህንን ምድር ያናውጣል። በአውሮፓ ያሉት የኃይላት መናወጥ እንደ አንዳንዶች የሚያስተምሩት የሰማይ ኃይላት መናወጥ ሳይሆን፣ የተቆጡ አሕዛብ መናወጥ መሆኑን አየሁ።” Early Writings, 41.

Back to Articles