Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ሃምሳ አራት

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

መጨረሻዎቹን ዘመናት መግለጥ፡ የዳንኤል ለመረዳት ፍለጋ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

በቅርቡ የታተመን አንድ ጽሑፍ ከነቢያትና ነገሥታት የተወሰደ አንድ ክፍል በመጠቀም ደመደምነው፤ በዚያም ሲስተር ዋይት ዳንኤል “በኤርምያስ በኩል እንደ ተነገረው ሰባ ዓመት የምርኮኝነት ጊዜ ከእነዚያ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ጋር ያለውን ግንኙነት ለማስተዋል ይፈልግ ነበር፤ በራእይም የሰማያዊው ጎብኚ የእግዚአብሔር መቅደስ ከመንጻቱ በፊት ሊያልፉ እንደሚገባ እንደ ነገረው” ብላ ገለጸች።

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> በሌላ ራእይ ከፊት ስለሚሆኑት ነገሮች የበለጠ ብርሃን ተሰጠ፤ የዚህም ራእይ መጨረሻ ላይ ዳንኤል “አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማ፥ ሌላም ቅዱስ ለዚያ ለሚናገረው ቅዱስ፦ ራእዩ እስከ መቼ ነው?” ብሎ ሲል ሰማ። ዳንኤል 8፡13። “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል” (ቁጥር 14) የተባለው መልስ እጅግ አስጨነቀው። የራእዩን ትርጉም በትጋት ፈለገ። በኤርምያስ አማካይነት ተነግሮ የነበረው የሰባ ዓመት ምርኮኝነት ከእነዚያ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ጋር—የሰማያዊው ጎብኚ በራእይ የእግዚአብሔር መቅደስ ከመንጻቱ በፊት እንዲያልፉ እንደሚገባ የገለጸው—ያላቸውን ግንኙነት ሊያስተውል አልቻለም። መልአኩ ገብርኤል ከፊል ትርጓሜ ሰጠው፤ ነገር ግን ነቢዩ “ራእዩ … ለብዙ ቀኖች ይሆናል” የሚሉትን ቃላት በሰማ ጊዜ ደነዘዘ። “እኔ ዳንኤል ደንዝዤ ነበርሁ፥” ስለ ልምዱ እንዲህ ብሎ ይመዝግባል፥ “አንዳንድ ቀኖችም ታመምሁ፤ ከዚያም በኋላ ተነሥቼ የንጉሡን ሥራ ሠራሁ፤ ስለ ራእዩም ተደነቅሁ፥ ነገር ግን የሚያስተውለው አልነበረም።” ቁጥሮች 26፣ 27። ነቢያትና ነገሥታት፣ 553፣ 554።

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

ሚለራውያን ያወጁትን መሠረታዊ መልእክት ፍጹም በሆነ መልኩ ከቶ አልተረዱትም። የይሁዳ ነገድ አንበሳ ስለ “ሰባቱ ዘመናት” ተጨማሪ መረጃ ሊሰጥ በፈለገበት ጊዜ፣ ወደ ሎዶቅያ ልምምድ ተሸጋገሩ፤ ከሰባት ዓመታትም በኋላ የ“ሰባቱ ዘመናት”ን ብርሃን ፈጽሞ አልተቀበሉትም። ዳንኤል በትጋት ሊያስተውለው የፈለገውን የሰባውን ዓመታት እና የሁለት ሺህ ሦስት መቶውን ዓመታት ሙሉ ግንኙነት ከቶ አላዩም። ዳንኤል የመጨረሻውን ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ ይወክላል።

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

ምድሪቱ ሰንበታትዋን መደሰት የተባለው ነገር፣ ለጥንታዊቱ እስራኤል ተሰጥቶ በየሰባተኛው ዓመት የምድሪቱን ዕረፍት ብርሃን ያካተተው የቃል ኪዳኑ ክፍል ነው። ያ ቃል ኪዳን ሰባት ዓመታት ሰባት ጊዜ የሚደጋገሙበትን ዑደት ያካትት ነበር። እንዲሁም የሰባቱ የሰባት ዓመት ዑደቶች (አርባ ዘጠኝ ዓመታት) በሚፈጸሙበት መጨረሻ፣ ኢዮቤልዩ ተብሎ በሚታወቀው በዓል ጊዜ፣ የንብረትና የባሪያዎች መፍታትና መመለስን ያካትት ነበር። አይሁድ ለእነዚህ የቃል ኪዳን መርሆች የማይታዘዙ ሆነው ተገኙ፤ እናም 2 ዜና መዋዕል በነቢዩ ኤርምያስ የተነገረው ሰባ ዓመት ምርኮኝነት ከዚያ በፊት የነበረ አራት መቶ ዘጠና ዓመታት ዓመፅን እንደሚወክል ገልጦአል። በአራት መቶ ዘጠና ዓመታት ውስጥ፣ ጥንታዊቱ እስራኤል በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስት እንደተቀመጠው በቃል ኪዳኑ ውስጥ ያሉትን መመሪያዎች በታዘዘች ኖሮ፣ ምድሪቱ ያረፈባቸው ከእነዚያ ዓመታት ጠቅላላ ሰባ ዓመታት በሆኑ ነበር። መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዓመት ሦስት መቶ ስልሳ ቀናት ነው፤ ሦስት መቶ ስልሳ ቀናትም በሰባት (“seven times”) ሲባዙ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት ይሆናሉ።

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

ሰባ ዓመታቱ ከምድሪቱ ዕረፍት ጋር ፍጹም ተያይዞ ነው፣ ይህም ደግሞ ከ“ሰባት ዘመናት” ጋር ፍጹም የተገናኘ ነው። ዳንኤል “የሰባውን ዓመት ምርኮ” “ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት” ጋር “የእግዚአብሔር መቅደሱ ከመንጻቱ በፊት” ያለውን “ግንኙነት ለማስተዋል” ይፈልግ ነበር። ስለዚህ እርሱ የ“ቻዞን” ራእይና የ“ማሬህ” ራእይ ግንኙነት ለማስተዋል ይፈልግ ነበር። ያ ግንኙነት ሊታወቅ የማይቻል ነው፥ በዘሌዋውያን ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት የተጠቀሰውን የምድሪቱን ዕረፍት ከኤርምያስ ስለ ተናገረው የሰባ ዓመት ምርኮ ጋር ሳይታመን። “ሰባት ዘመናት” የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ትንቢታዊ ዘመን እንደሚወክል የማታምኑ ከሆነ፣ በመጨረሻዎቹ ዘመናት በዳንኤል የተወከሉት ከመሆን ራሳችሁን ታስወግዳላችሁ። ሚለራውያን “ሰባት ዘመናት” የዘመን ትንቢት መሆኑን ያምኑ ነበር፣ ነገር ግን አድቬንቲዝም ከእንግዲህ አያምንም።

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

ዳንኤል፣ እንደ ሁሉም ነቢያት ሁሉ፣ በዓለም መጨረሻ ዘመን ያሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ ያመለክታል፤ እናም እህት ዋይት ስለ ሰባው ዓመታት (“ሰባቱ ዘመናት”) እና ሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት መካከል ያለውን ግንኙነት ለመረዳት ያለውን ፍላጎቱ በተመለከተ የሰጠቻቸው አስተያየቶች፣ በመጨረሻዎቹ ዘመናት ያሉ የእግዚአብሔር ሕዝቦች ሊኖራቸው የሚገባውን ፍላጎት ያመለክታሉ። በቀደሙት ጽሑፎች እንደተገለጸው፣ በ1843 እና 1850 ቻርቶች ላይ የተወከሉ እውነቶች መካከል በእህት ዋይት ጽሑፎች ውስጥ በቀጥታ (ደጋግሞ) ያልተደገፈ አንድም የለም።

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

በመጨረሻዎቹ ዘመናት በሚሰማው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ውስጥ የሚለር ዕንቍዎች አሥር እጥፍ የበለጠ ብርሃን ይፈነጥቃሉ፤ በዚህም ሁኔታ እነዚያ ዕንቍዎች ለአድቬንቲዝም ደናግል የመጨረሻውን ፈተና ይወክላሉ። እነዚያ ዕንቍዎች በዕንባቆም ሰሌዳዎች ላይ የተወከሉት መሠረታዊ እውነቶች ናቸው፤ እንዲሁም በሚለር ክፍል መካከል ባለው ጠረጴዛ ላይ በተቀመጠው ሣጥን ውስጥ የነበሩት ዕንቍዎች ናቸው። መሠረታዊው ፈተና የመጨረሻው ፈተና ነው፤ ነገር ግን የትንቢት መንፈስ ሥልጣንም እንዲሁ ነው። በሚለር ሕልም ውስጥ እንደ ዕንቍ በምሳሌ የተገለጹትን መሠረታዊ እውነቶች መቃወም በተመሳሳይ ጊዜ የትንቢት መንፈስን መቃወም ነው።

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> “የሰይጣን እጅግ የመጨረሻ ማታለያ የሚሆነው የእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነት ከቶ ውጤት እንዳይኖረው ማድረግ ነው። ‘ራእይ በሌለበት ሕዝቡ ይጠፋል’ (ምሳሌ 29:18)። ሰይጣን በእውነተኛው ምስክርነት ላይ የእግዚአብሔር ቀሪ ሕዝብ ያላቸውን እምነት ለማናወጥ በብልሃት፣ በተለያዩ መንገዶችና በተለያዩ መሣሪያዎች ይሠራል። ለማሳሳት የሐሰት ራእዮችን ያመጣል፤ ሐሰቱንም ከእውነቱ ጋር ያቀላቅላል፤ እንዲሁም ሰዎች የራእይ ስም የሚሸከም ሁሉን እንደ አንድ ዓይነት ጽንፈኝነት እስኪቈጥሩት ድረስ ያስጸይፋቸዋል፤ ነገር ግን ቅን ነፍሳት ሐሰቱን ከእውነቱ ጋር በማነጻጸር መካከላቸውን ለመለየት ይችላሉ።” Selected Messages, volume 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

እኛ አሁን ከ1798 እስከ 1844 ባለው በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ የተከሰተውን የእውቀት መጨመር እየመለከትን ነን፤ ነገር ግን ሚለራውያን በትንቢታዊ ተግባራዊ ትርጓሜዎቻቸው ትክክል ቢሆኑም፣ በተነሱበት ታሪክ ውስጥ የተገደቡ እንደነበሩ እየለየን ነው። እኛ አሁን በመጨረሻዎቹ ቀናት፣ እና በአድቬንቲዝም የመጨረሻው ትውልድ (አራተኛው) ውስጥ ነን። በዚህ የጊዜ ዘመን፣ አድቬንቲዝም በባህልና በልማዶች (ሐሰተኛ ጌጣጌጦች) እጅግ ተሞልቶ ስለሆነ፣ መሠረታዊ እውነቶቹ ምን እንደነበሩ ከእንግዲህ ወዲህ አያውቅም። እነዚያ እውነቶች ምን እንደሆኑ አለማወቅ አድቬንቲዝም የእነዚያን እውነቶች አስፈላጊነት እንዳይረዳ ይከለክለዋል፣ እናም እነዚያን እውነቶች ለመጠበቅና ለማስጠበቅ የሚደጋገሙትን ትእዛዛት ትርጉም አልባ ያደርጋቸዋል።

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

ወደ ገብርኤል ስለ ኡላይ ወንዝ ራእይ የሰጠውን ትርጓሜ ከዚህ በላይ ከመግባታችን በፊት፣ ከመሠረታዊ እውነቶችና ከትንቢት መንፈስ ሥልጣን ጋር የተያያዙ ጥቂት አስፈላጊ ነጥቦችን እንመለከታለን። ዘመናዊ ሥነ-መለኮት ሊቃውንት የሚከተለው ክፍል በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያለው ከሁሉ የረዘመው የጊዜ ትንቢት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት እንደሆነ ያመለክታል ብለው ይከራከራሉ።

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> በክርስቶስ የመጀመሪያ ምጽአት ጊዜ “የመንግሥቱን ወንጌል” የሰበኩት ደቀ መዛሙርት ያገኙት ልምምድ፣ የሁለተኛውን ምጽአቱ መልእክት ያወጁት ሰዎች ልምምድ ጋር ተመሳሳይ ነበረው። ደቀ መዛሙርቱ “ዘመኑ ተፈጽሞአል፣ የእግዚአብሔርም መንግሥት ቀርቦአል” ብለው እየሰበኩ እንደ ወጡ፣ እንዲሁም ሚለርና ባልደረቦቹ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተገለጠው ከሁሉ ረዥሙና የመጨረሻው ትንቢታዊ ዘመን ሊፈጸም እንደ ደረሰ፣ ፍርድም ቀርቦ እንደ ነበረ፣ ዘላለማዊቱም መንግሥት ሊገባ እንደ ተቃረበ አወጁ። ደቀ መዛሙርቱ ስለ ዘመኑ ያደረጉት ስብከት በዳንኤል 9 ያሉትን ሰባ ሳምንታት መሠረት አድርጎ ነበር። ሚለርና ባልደረቦቹ ያወጁት መልእክት ግን፣ ሰባው ሳምንታት ክፍል የሆኑበትን የዳንኤል 8:14 2300 ቀናት መጨረሻ ያስታወቀ ነበር። የእያንዳንዳቸውም ስብከት በአንድ እና በዚያው ታላቅ ትንቢታዊ ዘመን የተለየ ክፍል ፍጻሜ ላይ የተመሠረተ ነበር።

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> «እንደ መጀመሪያዎቹ ደቀ መዛሙርት፣ ዊልያም ሚለርና ባልደረቦቹም የተሸከሙትን መልእክት ትርጉም ራሳቸው ሙሉ በሙሉ አልተረዱትም ነበር። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለረጅም ዘመን የተመሠረቱ ስህተቶች በትንቢቱ ውስጥ ያለውን አስፈላጊ ነጥብ ትክክለኛ ትርጓሜ እንዳይደርሱበት አደረጓቸው። ስለዚህም፣ ለዓለም እንዲሰጥ እግዚአብሔር ለእነርሱ ያስተላለፈውን መልእክት ቢያውጁም፣ ትርጉሙን በማስተዋል እጥረት ምክንያት ተስፋ መቁረጥን ተቀበሉ።» The Great Controversy, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

በዚያ ክፍል፣ “ሚለርና ባልንጀሮቹ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተገለጠው ከሁሉ ረዥሙና የመጨረሻው የትንቢት ዘመን ሊፈጸም መቅረቡን አወጁ” ብሎ ይናገራል፤ እነዚያ የሥነ መለኮት ምሁራን ደግሞ ከሁሉ ረዥሙና የመጨረሻው የትንቢት ዘመን ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ነው ብለው ያስረዳሉ። በተጨማሪም ይህች እህት ዋይት በዚያ ክፍል እየለየች ያሳየችው ይህንኑ ነው ብለው ይናገራሉ፤ ምክንያቱም እነርሱ እንደሚሉት እርስዋ በቀጥታ ስለ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ዘመን እየተናገረች ነው። እነርሱ በሰባው ዓመታትና በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ዘመን መካከል ስለሚኖረው ማንኛውም ግንኙነት ዓይናቸው ታውሮአል። ዳንኤል ሊረዳው ይፈልግ ለነበረው ብርሃን ዓይናቸው ታውሮአል።

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

ኤለን ዋይት ሚለራዊት ነበረች፣ በ1843 የቀዳሚዎች ሰንጠረዥ ላይ እና በ1850 በኤፍ. ዲ. ኒኮልስ በታተመው የቀዳሚዎች ሰንጠረዥ ላይ የተቀመጡትን መልእክቶች ታውቅ ነበር። በኒኮልስ የተዘጋጀው የ1850 ሰንጠረዥ፣ ያዕቆብና ኤለን ዋይት ከኒኮልስ ጋር በሚኖሩበት በዚያው ጊዜ፣ በኒኮልስ ቤት ተዘጋጅቶ ነበር። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከሚገኙት የትንቢት ዘመናት ሁሉ ረዥሙ፣ በእነዚያ ሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ የተወከለው፣ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ሳይሆን፣ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ዘመናት” ነው።

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

ያለፈው ክፍል ሁለት ሺህ ሦስት መቶውን ዓመታት እጅግ ረዥሙና የመጨረሻው ትንቢታዊ ጊዜ እንደሆነ በመንፈስ የተሰጠ መለያ ነው ብሎ መናገር የሲስተር ዋይት ጽሑፎች እርስ በርሳቸው እንዲጋጩ ማድረግ ነው። ስለዚህ ክፍል ሊቃውንት የሚናገሩትን እርሷ ያምን ኖሮ፣ “ሰባቱ ዘመናት”ን የሚደግፉትን ሰንጠረዦች በመጽደቋ ምን ማለት ነው?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “የ1843 ሰሌዳ በጌታ እጅ እንደ ተመራ አይቻለሁ፤ ሊለወጥም እንደማይገባ፤ ቁጥሮቹም እርሱ እንደ ፈለገው እንደ ነበሩ፤ እጁም በአንዳንዶቹ ቁጥሮች ላይ አንድ ስህተት ሸፍኖ እንደ ነበር፣ እጁ እስኪነሣ ድረስም ማንም እንዳያየው።” Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

ልማዶቻቸውንና ተረቶቻቸውን ለማጽናት የሚሹ ሰዎች፣ በ1843 ሰንጠረዥ ላይ ጌታ በ«ሰባቱ ጊዜያት» ስህተት ላይ እጁን እንዳኖረ እስከ ቀጣይ ጊዜ ድረስ ሊከራከሩ ይችላሉ። የዚህ መነሻ ሐሳብ ችግር ግን፣ እህት ዋይት ጌታ እጁን ከቁጥሮቹ መቼ እንዳነሳ እንደገለጸች ነው፤ እጁ ከOctober 22, 1844 በፊት፣ ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በኋላ በጥቂት ጊዜ ውስጥ ተነሥቶ ነበር። በዚያ ክስተት ላይ በሰጠችው ምስክርነት፣ የተስተካከለውን ስህተት ትለይታለች፤ እናም ስህተቱ «ሰባቱ ጊዜያት» እንዳልነበረ ግልጽ ነው።

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> “እነዚያ ታማኝ ሆነው ተስፋ የቆረጡት፣ ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ ሊያስተውሉ ያልቻሉት ሰዎች፣ በጨለማ ውስጥ አልተተዉም። ደግሞም ትንቢታዊ ዘመናትን ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ላይ ተነሣች፣ ስህተቱም ተገለጠ። ትንቢታዊ ዘመናቱ እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፤ እንዲሁም ትንቢታዊ ዘመናቱ በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት ያቀረቡት ያው ማስረጃ፣ እነርሱ በ1844 እንደሚያበቁ እንደሚያረጋግጥ አወቁ።” Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

ጌታ እጁን “ከምሳሌዎቹ ላይ በነሣ ጊዜ፣ ስሕተቱም በተብራራ ጊዜ፣” ከዚያ በኋላ “በ1843 ዓ.ም. የትንቢታዊ ዘመናት እንደተዘጉ ለማሳየት ያቀረቡት ያው ማስረጃ፣ እነርሱ በ1844 ዓ.ም. እንደሚያበቁ እንደሚያረጋግጥ አወቁ።” መጀመሪያ በ1843 ዓ.ም. እንደሚዘጉ የተቈጠሩት የትንቢታዊ ዘመናት፣ ከሦስት መቶዎቹ ሚለራውያን ሰባኪዎች እያንዳንዱ የተጠቀመበት ገበታ በሆነው የ1843 ገበታ ላይ ተወክለዋል። በ1843 ዓ.ም. እንደተዘጉ በዚያ ገበታ ላይ የተወከሉት የትንቢታዊ ዘመናት፣ የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ አራት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት፣ የዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ስድስት ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት፣ እና የዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት አንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ዓመታት ነበሩ። ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በኋላ ጌታ እጁን ከስሕተቱ ላይ አነሣ፣ ከዚያም ሚለራውያኑ በ1843 ዓ.ም. የትንቢታዊ ዘመናቱን መዝጊያ የለየው ያው ማስረጃ፣ በእውነቱ እነዚያ ዘመናት በ1844 ዓ.ም. እንደተጠናቀቁ እንደሚያረጋግጥ አወቁ።

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

የ1850 ሰሌዳ በ1850 ተዘጋጀ፣ እና በ1851 ጃንዋሪ ለሽያጭ ቀረበ። ኤለን ዋይት ስለ 1843 ሰሌዳ እንደመዘገበችው ሁሉ፣ ይህ ሰሌዳም የዕንባቆም ትንቢት ፍጻሜ መሆኑን መዝግባለች። ያ ሰሌዳ ደግሞ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት የተጠቀሰውን “ሰባት ጊዜ” እንደ ረጅሙ ትንቢታዊ ዘመን ይወክል ነበር።

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> “እግዚአብሔር በወንድም ኒኮልስ ካርታውን በማሳተም ውስጥ እንዳለ አየሁ። የዚህ ካርታ ትንቢት በመጽሐፍ ቅዱስ እንዳለ አየሁ፤ እና ይህ ካርታ ለእግዚአብሔር ሕዝብ የተዘጋጀ ከሆነ፣ ለአንዱ በቂ ከሆነ ለሌላውም በቂ ነው፤ እና አንዱ በትልቅ መጠን የተሳለ አዲስ ካርታ ያስፈለገው ከሆነ፣ ሁሉም እንዲሁ በእኩል መጠን ያስፈልጋቸዋል።” Manuscript Releases, ቅጽ 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ሲስተር ዋይት ሚለራውያን “በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተገለጠው ረዥሙና የመጨረሻው የትንቢት ዘመን ሊፈጸም እንደሆነ አወጁ” ብላ የጠቀሰችው እውነተኛ ነው ማለት ትክክል ነው፤ ምክንያቱም እነርሱ እንዲሁ አድርገዋልና። “ረዥሙ” “የትንቢት ዘመን” ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ነው ማለት ግን የሲስተር ዋይትን ምስክርነት በራሱ ላይ ያስነሣዋል፣ እንዲሁም በታሪካዊ መዝገብ ላይ ያስነሣዋል። ያን ተረት ማመን ሐሰትን ማመን ነው፤ በዘመኑም መጨረሻ ሐሰትን ለማመን የሚመርጡ እነርሱ እውነትን ስለማይወዱ እንዲሁ ያደርጋሉ።

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

ኢየሱስ በመስቀሉ ስቃይ ውስጥ ለመሻገር ራሱን በድንቅ መንገድ እንደ ሆነ በአንድ ዓይነት መለኮታዊ ማደንዘዣ አልከተተም። ኢየሱስ ከማንኛውም ፍጥረቱ ሊታገስ ከሚችለው እጅግ የሚበልጥ በመለኮታዊ ስቃይ ተሰቃየ። ሆኖም የሰው ዘር በእርሱ አምሳል ተፈጥሮአል፥ እና መንፈሳዊ መገለጥ የሰው ዘር እርሱ እንደ ድል አደረገ እንዲሁ ድል እንዲያደርግ መሆኑን ያሳውቃል። ክርስቶስ የመስቀሉን ስቃይ እንዲታገሥ ያስቻለው እርሱ የነበረው፣ የሰው ዘርም ያለው አንድ ባሕርይ ነበር።

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> የእምነታችን ጀማሪና ፈጻሚ ወደሆነው ወደ ኢየሱስ እንመልከት፤ እርሱም በፊቱ የተቀመጠለትን ደስታ ስለ እርሱ መስቀሉን ታግሦ፥ ነውሩን ንቆ በእግዚአብሔር ዙፋን ቀኝ ተቀምጦአል። ዕብራውያን 12፡1።

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

ኢየሱስ በፊቱ የተቀመጠለት ግብ ስለነበረው የመስቀሉን ሥቃይ ታገሠ፤ እኛም በእርሱ አምሳል ተፈጥረናልና፣ እንዲሁም በግብ የሚነሳሱ ፍጥረታት ነን። ይህ የአወቃቀራችን ክፍል ነው። የአድቬንቲዝምን መሠረቶች መረዳት አስፈላጊ እንዳልሆነ እንድናምን ከተመራን፣ ያንኑ ነገር ለማድረግ ምንም መነሳሳት አይኖረንም። ያንን የሎዶቅያ ሁኔታ ለማሸነፍ በመንፈስ ቅዱስ ሊነሣ የሚችለው ብቸኛ መለኮታዊ መነሳሳት ለእውነት ያለ ፍቅር ነው። ለእውነት ያለው ፍቅር፣ የሚያሳክኩ ጆሮአችንን ለማስታገስ ተብለው በቀላሉ ሊቀበሉ በሚችሉ ልማዶችና ወጎች መገኘት ይፈተናል። በሎዶቅያዊ ምቾታችን ውስጥ እውነትን ራሳችን ለመረዳት ምንም ፍላጎት ከሌለን እንጠፋለን። ዛሬ አድቬንቲዝም ያለበት ቦታ ይህ ነው።

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

ዳንኤል በመጨረሻዎቹ ቀናት ያሉ የእግዚአብሔር ሕዝቦች፣ በትንቢታዊው ቃል አማካይነት በሰባ ዓመቱ ምርኮኝነትና በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት መካከል ያለውን ግንኙነት ለማስተዋል የሚፈልጉ ሰዎች ምሳሌ ነው። ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢትን እንደ ረዥሙና የመጨረሻው ትንቢታዊ ዘመን መለየት የአድቬንቲዝምን መሠረታዊ እውነቶች መካድ ነው፤ በተመሳሳይም ጊዜ የትንቢት መንፈስን ሥልጣን መካድ ነው። ሚለራውያን ረዥሙንና የመጨረሻውን ትንቢታዊ ዘመን ባቀረቡ ጊዜ ያ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ነበር ማለት ታሪካዊውን መዝገብ መካድ ነው።

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «ለወደፊቱ የምንፈራው ምንም የለንም፤ ነገር ግን ጌታ እንዴት እንደ መራን እና በአለፈው ታሪካችን ውስጥ ያስተማረንን ትምህርት ካልረሳን በቀር።» Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

ገብርኤል ለዳንኤል የ“ማሬህ”ንና የ“ካዞን”ን ራእዮች ሁለቱንም እንዲረዳ መጣ፤ እነዚህም በግልጽ መልኩ ትንቢታዊ ግንኙነት ቢኖራቸውም፣ ዳንኤል ሁለቱን ራእዮች በአእምሮው እንዲለይ አስተማረው። ራእዩ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ በምዕራፍ ሰባትና ስምንት የተገለጹትን መንግሥታት ያካተተ ሲሆን፣ እነዚህም በምዕራፍ ሁለት የተገለጹት እነዚያው መንግሥታት በድጋሚ እና በስፋት የቀረቡ ነበሩ። ይህ መረጃ አንደኛውን ራእይ እንደ እግዚአብሔር መቅደሱና ሕዝቡ መረገጥ በሚያመለክት ሰማያዊ ውይይት፣ ሌላውንም ራእይ እንደ ሕዝቡንና መቅደሱን የመመለስ ሥራ ያመለክት ነበር።

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

ገብርኤል ትርጓሜውን ሲያቀርብ፣ በመጨረሻ በሚለራውያን የታወጀው መልእክት ልብ የሆነውን ይህ ትርጓሜ፣ ትርጓሜውን በአእምሮ ለየት እንዲያደርጉ የተሰጠውን ትእዛዝ የሚፈጽሙ ሰዎች ሊያስተውሉት የሚገባ በሁለቱ ራእዮች መካከል የነበረ ግንኙነት ነበር። ከልዩነቶቹም አንዱ፣ ሁለቱም “የተወሰነ” ተብለው የሚተረጎሙት ሁለት ቃላት በሚወክሉት መልኩ ተገልጿል።

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> ሰባ ሳምንታት በሕዝብህና በቅድስት ከተማህ ላይ ተወስነዋል፤ መተላለፍን ለመፈጸም፣ ኃጢአቶችንም ፍጻሜ ለማድረግ፣ ስለ በደልም ማስተስረያ ለማድረግ፣ ዘላለማዊ ጽድቅንም ለማምጣት፣ ራእይንና ትንቢትን ለማተም፣ እጅግ ቅዱሱንም ለመቀባት። እንግዲህ እወቅና አስተውል፤ ኢየሩሳሌምን ለመመለስና ለመሥራት ትእዛዝ ከሚወጣበት ጀምሮ እስከ መሲሑ አለቃ ድረስ ሰባት ሳምንታትና ስልሳ ሁለት ሳምንታት ይሆናሉ፤ መንገዱም ዳግመኛ ይሠራል፥ ቅጥሩም ደግሞ፥ በመከራ ዘመናት እንኳ። ከስልሳ ሁለት ሳምንታትም በኋላ መሲሑ ይቈረጣል፥ ነገር ግን ስለ ራሱ አይደለም፤ የሚመጣው የአለቃ ሕዝብም ከተማይቱንና መቅደሱን ያጠፋል፤ ፍጻሜውም እንደ ጎርፍ ይሆናል፥ እስከ ጦርነቱም ፍጻሜ ድረስ ጥፋቶች ተወስነዋል። ለአንድ ሳምንትም ከብዙዎች ጋር ኪዳኑን ያጸናል፤ በሳምንቱም መካከል መሥዋዕትንና ቍርባንን ያቆማል፤ በእርኩሰቶችም መዘርጋት ምክንያት ምድሪቱን ያጠፋታል፥ እስከ ፍጻሜውም ድረስ፤ የተወሰነውም በተፈረደባት ላይ ይፈስሳል። ዳንኤል 9:24–27።

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

ሰባ ሳምንታት (አራት መቶ ዘጠና ዓመታት) ለሕዝቡና ለቅድስቲቱ ከተማ ተወስነዋል። “ተወስነዋል” ተብሎ የተተረጎመው ቃል “ተቈርጠዋል” ማለት ሲሆን፣ ይህ ቃል ለአይሁድና ለኢየሩሳሌም የተሰጠ ዘመን ወይም የምሕረት ጊዜ መሆኑን ያመለክታል። እንዲሁም የኢየሩሳሌምን ጥፋትና የሰባውን ዓመታት ምርኮኝነት ያመጣውን የዓመፅ ዘመን ይወክል ነበር። ከዚያም እነዚህ አራት መቶ ዘጠና ዓመታት “ተወስነው” ሦስተኛው አዋጅ ጀምሮ ተቆጠሩ። የመጀመሪያዎቹ አራት መቶ ዘጠና ዓመታት ዓመፅ የናቡከደነፆርን ሦስት ጥቃቶች፣ የኢየሩሳሌምን ፍጹም ጥፋት፣ እንዲሁም ለሰባ ዓመታት የትክክለኛው እስራኤል በትክክለኛው ባቢሎን ውስጥ መበተንና ምርኮኝነት አመጡ።

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

የመጀመሪያው አዋጅ የምርኮኝነቱን ፍጻሜና የኢየሩሳሌምን መልሶ መገንባት ሥራ መጀመሪያ አመለከተ። ሦስተኛው አዋጅ ደግሞ የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት መጀመሪያ አመለከተ። የመጀመሪያው መልአክ መምጣት መንፈሳዊ እስራኤል በመንፈሳዊ ባቢሎን ውስጥ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት የቆየበትን ምርኮኝነት ፍጻሜ አመለከተ፤ እንዲሁም ክርስቶስ ሚለራውያንን ተጠቅሞ ከምርኮኝነት ወጥቶ መንፈሳዊ ቤተ መቅደስ ያቆምበት የአርባ ስድስት ዓመታት ዘመን መጀመሪያንም አመለከተ።

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

በሃያ ስድስተኛና በሃያ ሰባተኛ ቁጥሮች “ተወስኖ” ተብሎ ሁለት ጊዜ የተተረጎመው ቃል “ቻራጽ” ሲሆን፣ ትርጉሙም “ማቁሰል” እና “ድንጋጌ” ማለት ነው። በመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻ ላይ፣ ጳጳሳዊ ሥርዓቱ ገዳይ “ቁስል” እንዲቀበል በትንቢት “ተወስኖ” ነበር። ይህም ዳንኤል በምዕራፍ አሥራ አንድ፣ ቁጥር ሠላሳ ስድስት የሚጠቀምበት ቃል ነው።

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ያደርጋል፥ ከአማልክትም ሁሉ በላይ ራሱን ያከብራል፤ በአማልክትም አምላክ ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይከናወናል፤ የተወሰነው ነገር ግን ይደረጋልና። ዳንኤል 11፥36።

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

በሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ “ንጉሡ” ጵጵስናው ነው። ጵጵስናው በ1798 ገዳይ ቍስሉን እስኪቀበል ድረስ ይከናወን ነበር። ከዚያም ያ “ቍጣ” “ሊፈጸም” ነበር፥ ምክንያቱም ያ “ቍጣ” “እንዲደረግ” “ተወስኖ” (ታውጆ) ነበርና። በ723 ዓ.ዓ. የጀመረውና በ1798 ያበቃው በእስራኤል ሰሜናዊ መንግሥት ላይ የመጀመሪያው “ቍጣ” መጨረሻ ላይ፥ ጵጵስናው “ገዳይ ቍስል” ተቀበለ። “ተወስኖ” የሚለው ቃል “ቍስል” ማለት ነው።

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> ከራሶቹም አንዱ እንደ ሞት የተወጋ ሆኖ አየሁ፤ የሞት ቍስሉም ተፈወሰ፤ ምድርም ሁሉ በአውሬው ተደነቀች። ራእይ 13፥3።

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

የሚለራውያን ትንቢታዊ መዋቅር በአረማዊነት ከዚያም በጵጵስና የሚከተሉት ሁለቱ አጥፊ ኀይሎች ላይ የተመሠረተ ነበር። እነርሱም እነዚህ ሁለቱ ኀይሎች በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት በ“ካዞን” ራእይ እንደተወከሉት መቅደሱንና ሠራዊቱን ይረግጡ ዘንድ እንደሚሆን ይገነዘቡ ነበር።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ፥ ስለ ዘወትሩ መሥዋዕትና ስለ አጥፊው መተላለፍ ራእዩ እስከ መቼ ይሆናል? መቅደሱንና ሠራዊቱንስ እስከ መቼ እግር በእግር እንዲረገጡ ይሰጣሉ? ዳንኤል 8፥13።

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

የጳጳሳዊው አጥፊ ኃይል መቅደሱንና ሠራዊቱን ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት እየረገጠ ሊያዋርድ ነበር።

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅዱሲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጣሉ። ለሁለቱም ምስክሮቼ ሥልጣን እሰጣለሁ፥ ማቅ ለብሰውም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን ትንቢት ይናገራሉ። ራእይ 11፥2፣ 3።

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

በ1798 የመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻ ላይ፣ ትንቢት ጳጳሳዊነቱን “ለመቍሰል” ወስኖ ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ፣ ይህ ውሳኔ በመጨረሻዎቹ ሁለት ቁጥሮች ተወክሎ ይታያል፤ በእነዚያም ቁጥሮች “የተወሰነ” ተብሎ ሁለት ጊዜ የተተረጎመው ቃል ከ“chazon” ራእይ ጋር የተያያዘ ሲሆን፣ በቁጥር ሃያ አራት “የተወሰነ” ተብሎ የተተረጎመው ቃል ግን ሌላ የዕብራይስጥ ቃል ነው እና ከ“mareh” ራእይ ጋር የተያያዘ ነው። ዳንኤልም፣ የመጨረሻውን ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ በመወከል፣ ገብርኤል በአእምሮው እንዲለያቸው የነገረውን የእነዚህን ሁለት ራእዮች ግንኙነት ለማስተዋል ይፈልግ ነበር።

We will continue this subject in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህን ርዕሰ ጉዳይ እንቀጥላለን።

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “እግዚአብሔር አዲስ መልእክት አይሰጠንም። በ1843 እና በ1844 ከሌሎች ቤተ ክርስቲያናት ያወጣንን መልእክት ማወጅ አለብን።” Review and Herald, January 19, 1905.

Back to Articles