Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ አሥራ ሁለት።

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

የእስማኤል ትንቢታዊ ምሳሌነትን መግለጥ፤ ከቀስተኛነት እስከ 144,000ዎቹ ማኅተም ሰጪነት

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> እግዚአብሔርም ከሕፃኑ ጋር ነበረ፤ እርሱም አድጎ በምድረ በዳ ኖረ፥ ቀስተኛም ሆነ። ዘፍጥረት 21፥20።

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

እስማኤል ቀስተኛ ሆነ፤ ይህም የጦርነት ምልክት ነው፥ እንዲሁም በሮም ላይ የሚመጣው አስፈጻሚ ፍርድ ምልክት ነው።

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> ከባቢሎን ምድር የሚሸሹና የሚያመልጡ ሰዎች ድምፅ፣ በጽዮን ውስጥ የእግዚአብሔር የአምላካችንን በቀል፣ የቤተ መቅደሱንም በቀል ለማወጅ ይሰማል። ቀስተኞቹን ባቢሎንን ለመውጋት ሰብስቡ፤ ቀስትን የምትዘርጉ ሁላችሁ፥ በዙሪያዋ ሰፈሩባት፤ ከእርስዋም አንዳች እንዳያመልጥ፤ እንደ ሥራዋ ፍዳዋን መልሱላት፤ እርስዋ እንዳደረገችው ሁሉ፥ እንዲሁ አድርጉባት፤ በእግዚአብሔር ላይ፥ በእስራኤልም ቅዱስ ላይ በትዕቢት ተነሥታለችና። ኤርምያስ 50፥28፣ 29።

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

ቀስተኞቹ ለባቢሎን እንደ ሥራዋ መጠን ፍዳዋን ይመልሱላታል፤ ይህም ፍዳ የሚጀምረው በቅርብ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ፣ በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ሁለተኛው ድምፅ ጋር ነው፤ በዚያን ጊዜም የባቢሎን ተራማጅ የአስፈጻሚ ፍርድ ይጀምራል።

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> ከሰማይም ሌላ ድምፅ ሲል ሰማሁ፦ ሕዝቤ ሆይ፥ በኃጢአቷ ተካፋዮች እንዳትሆኑ፥ ከመቅሠፍቶቿም እንዳትቀበሉ፥ ከእርስዋ ውጡ። ኃጢአቶቿ እስከ ሰማይ ድረስ ደርሰዋልና፥ እግዚአብሔርም ዓመፃዋን አስታወሰ። እርስዋ እንደ ከፈለቻችሁ እንዲሁ ክፈሏት፤ እንደ ሥራዋም መጠን እጥፍ ድርብ መልሱላት፤ በሞላችውም ጽዋ ውስጥ እጥፍ ድርብ ሙሉላት። ራሷን ምን ያህል እንዳከበረች፥ በቅንጦትም እንደኖረች፥ እንዲሁ መጠን ሥቃይና ሐዘን ስጧት፤ በልቧ እንዲህ ትላለችና፦ ንግሥት ሆኜ ተቀምጫለሁ፥ መበለትም አይደለሁም፥ ሐዘንም ፈጽሞ አላይም። ራእይ 18፥4–7።

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

እስማኤልና እናቱ አጋር የበኩር ልጅነትን መብት እንዳይወርሱ ተከልክለው ከውጭ ተጣሉ። ስለዚህ ቅንዓት የእስልምና ትንቢታዊ እንቅስቃሴ ሆነ፥ ጦርነትም ትንቢታዊ ሥራቸው ሆነ። የመጀመሪያው መጠቀስ እስማኤልና እናቱ በሣራ ላይ የተጣለባቸውን እገዳ ያካትታል፤ ያ “እገዳቸው” በእግዚአብሔር ቃልና በታሪክ ሁሉ ውስጥ የእስልምና ዋና ትንቢታዊ ባህርይ ሆነ። የእስማኤል ዘሮች የምድረ በዳ ሰዎች ይሆናሉ፤ እጃቸውም በእያንዳንዱ ሰው ላይ ይሆናል፤ ያ የዱርነት ባህርያቸውም በፈረስ ወገን ከሆነው የዓረብ የዱር አህያ ይወከላል። ስለዚህ በመጀመሪያውና በሁለተኛው ወዮታ የተገለጠው እስላማዊ ጦርነት፥ በተቈጡ ፈረሶች ላይ እንደሚጋልቡ ተዋጊዎች ተወክሎአል።

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

እስልምና የኋለኛው ዝናብ መልእክት ናት፣ እናም ሦስቱ ወዮዎች ሦስት የተወሰኑ ትንቢታዊ መስመሮችን መወከላቸው ብቻ ተገቢ ነው፤ ምክንያቱም የኋለኛው ዝናብ ሥርዓተ-ዘዴ “መስመር በመስመር” ነውና። የመጀመሪያዎቹ ሁለት መስመሮች ትንቢታዊ ባሕርያት በአንድ ላይ ሲመጡ፣ የሦስተኛውን ወዮ መስመር ያቆማሉ። ሦስቱም ትንቢታዊ መስመሮች የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም የሚደረግበትን ዘመን ያሳያሉ። እነዚያ ሦስት መስመሮች የኋለኛው ዝናብ መፍሰስ ዘመንን ይወክላሉ፤ ምክንያቱም ሦስተኛው ወዮ መስከረም 11 ቀን 2001 በደረሰ ጊዜ የኋለኛው ዝናብ መርጨት ጀምሮ ነበርና።

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “የኋለኛው ዝናብ በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ሊወርድ ነው። አንድ ኃይለኛ መልአክም ከሰማይ ሊወርድ ነው፥ ምድርም ሁሉ በክብሩ ልትበራ ነው።” Review and Herald, ሚያዝያ 21, 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

የማተም ዘመን ደግሞ ከ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 ጀምሮ እስከ ሦስተኛው መልአክ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ድረስ በደረሰበት ጊዜ የጀመረው ዘመን እንደሚወክል ተመልክቶ ነበር። ያ የጊዜ ዘመን ደግሞ በዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት ተወክሎ ነበር። የሚለራውያን ታሪክ ዕንባቆም ምዕራፍ ሁለትን ፈጽሞ ነበር፤ እንዲህም ሲሆን መልአኩ በ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 በወረደ ጊዜ ተጀመረ፥ ሦስተኛውም መልአክ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 በደረሰ ጊዜ ተፈጸመ።

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

የሐበቁቅ ምዕራፍ ሁለት በራእዩ መጨረሻ ራእዩ “እንዲናገር” እንደሚሆን ያሳያል። በራእይ ምዕራፍ አሥር ቁጥር ሦስት፣ መልአኩ በታላቅ ድምፅ ጮኸ (ተናገረ)፤ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ደግሞ ያው መልአክ “ዘመን ከእንግዲህ ወዲያ አይኖርም” ብሎ ማለ (ተናገረ)። የሐበቁቅ ጠባቂ በምዕራፍ ሁለት ቁጥር አንድ በነሐሴ 11, 1840 ላይ ይገኛል፤ ምክንያቱም ጠባቂዎቹ በዚያን ጊዜ ድምፃቸውን ያነሣሉና።

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

በ1888 ዓ.ም. ዓመፅ ውስጥ፣ እህት ኋይት ምድርን በክብሩ ሊያበራ የነበረውን የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ እንደሚወክል የምትገልጸው በዚያ ዓመፅ ውስጥ፣ ጠባቂዎቹ (ጆንስና ዋጎነር) የእግዚአብሔርን ሕዝብ ኃጢአታቸውን ለማሳየት ድምፃቸውን እንደ መለከት ከፍ አደረጉ፤ ምክንያቱም መልእክታቸው ለሎዶቅያ የተሰጠው መልእክት ነበርና። በመስከረም 11, 2001፣ በ1888 ታሪክ አስቀድሞ የተመሰለው በዚያ ቀን፣ ጌታ የመጨረሻ ዘመኑን ሕዝብ ጠባቂዎቹ ያልተሰሙበት ወደ ኤርምያስ የቀድሞ መንገዶች መለሳቸው። የመልአኩ ውረድ የጠባቂዎቹን ትንቢታዊ መምጣት ያመለክታል።

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

እ.ኤ.አ. ነሐሴ 11, 1840 የደረሰው “ድምፅ” በጠባቂዎች አማካይነት ተሰጠ፤ ኤርምያስም ከተስፋ መቁረጡ በኋላ ወደ እምነቱ እና በእግዚአብሔር ያለው መታመን ቢመለስ የእግዚአብሔር አፍ እንደሚሆን ተነገረው። የዘገየው ራእይ በመጨረሻ በጥቅምት 22, 1844 በደረሰ ጊዜ “ተናገረ።” በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ የተፈጸመው የዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት ዘመን፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተም ዘመንን ያመለክታል።

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ከ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 እስከ 1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 ድረስ ያለው ጊዜ፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተምን እንደሚያሳይ፣ እርሱም የኋለኛው ዝናብ የሚፈስበት ዘመን መሆኑን መገንዘብ አስፈላጊ ነው። የኋለኛው ዝናብ መልእክት በ“መስመር በመስመር” ዘዴ መለየት ስለሚገባ ይህ አስፈላጊ ነው። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተም የሆነው ይህ ልዩ ዘመን በትንቢታዊ መስመሮች ውስጥ ደጋግሞ ይወከላል፤ ይህም በዕንባቆም ሁለት ውስጥ እንዲሁ ነው፣ ሲስተር ዋይትም ይህ በሚለራዊ ታሪክ ውስጥ እንደተፈጸመ በቀጥታ ትለይታለች። እርሷ ደግሞ የሚለራዊ ታሪክ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ እንደሚደገም ደጋግማ ታስተምራለች።

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> “እነርሱ ለሁለተኛው ምጽአት ዘመን እንደሚመለከቱ ቆጥረው ከነበሩት ትንቢቶች ጋር ተዋህዶ የተገኘው፣ በእነርሱ የጥርጣሬና የተጠባባቂነት ሁኔታ ላይ በተለይ የተስማማ ትምህርት ነበር፤ ይህም አሁን ለማስተዋላቸው ጨለማ የሆነው ነገር በተገቢው ጊዜ ግልጽ እንዲሆንላቸው በእምነት በትዕግሥት እንዲጠብቁ የሚያበረታታቸው ነበር።”

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> በእነዚህ ትንቢቶች መካከል የዕንባቆም 2፥1–4 ያለው ይህ ነበር፦ “በጠባቂነቴ እቆማለሁ፥ በምሽጉም ላይ እቀመጣለሁ፤ እርሱም በእኔ የሚናገረውን፥ በተገሠጽሁም ጊዜ የምመልሰውን ለማየት እጠብቃለሁ። እግዚአብሔርም መልሶ እንዲህ አለኝ፦ ራእዩን ጻፍ፥ በጽላቶችም ላይ ግልጽ አድርገህ አስቀምጠው፤ የሚያነበው እንዲሮጥ። ራእዩ ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና፤ በፍጻሜውም ይናገራል እንጂ አይዋሽም፤ ቢዘገይም ጠብቀው፥ በእርግጥ ይመጣልና፤ አይዘገይም። እነሆ፥ ነፍሱ የተታበየች ሰው በእርሱ ውስጥ ቅን አይደለችም፤ ጻድቅ ግን በእምነቱ ይኖራል።”

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> ከ1842 ዓ.ም. ጀምሮ እንኳ፣ በዚህ ትንቢት ውስጥ “ራእዩን ጻፍ፣ የሚያነበውም ይሮጥ ዘንድ በጽላቶች ላይ ግልጽ አድርገህ ጻፈው” ተብሎ የተሰጠው መመሪያ፣ ለቻርልስ ፊች የዳንኤልንና የራእይን ራእዮች ለማብራራት የትንቢት ሰንጠረዥ እንዲያዘጋጅ አሳሰበው። የዚህ ሰንጠረዥ ማተም ለእንባቆም የተሰጠውን ትእዛዝ መፈጸም እንደሆነ ተቆጠረ። ሆኖም ግን፣ በዚያን ጊዜ በራእዩ መፈጸም ውስጥ የሚታይ መዘግየት—የመቆያ ጊዜ—በዚያው ትንቢት ውስጥ እንደቀረበ ማንም አላስተዋለም። ከዚያ ተስፋ መቁረጥ በኋላ፣ ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል እጅግ ትርጉም ያለው መስሎ ታየ፤ “ራእዩ ገና ለተወሰነ ጊዜ ነው፤ በመጨረሻም ይናገራል እንጂ አይዋሽም፤ ቢዘገይም ጠብቀው፤ በእርግጥ ይመጣልና አይዘገይም። ... ጻድቅ ግን በእምነቱ ይኖራል።”

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> የሕዝቅኤል ትንቢት አንድ ክፍል ደግሞ ለአማኞች የኃይልና የማጽናኛ ምንጭ ነበር፤ “‘የእግዚአብሔርም ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ በእስራኤል ምድር የምትናገሩት፥ ዘመኑ ይረዝማል ራእይም ሁሉ ይቀራል የሚለው ምሳሌ ምንድር ነው? ስለዚህ ንገራቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤... ዘመኑ ቀርቦአል፥ የራእይም ሁሉ ፍጻሜ.... እኔ እናገራለሁ፥ የምናገረውም ቃል ይደርሳል፤ ከእንግዲህ ወዲያ አይዘገይም።’ ‘የእስራኤል ቤትም፦ እርሱ የሚያየው ራእይ ለብዙ ቀናት የሚመጣ ነው፥ ስለ ሩቅም ዘመናት ይትንቢት ይናገራል ይላሉ። ስለዚህ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ከቃሌ አንዱ እንኳ ከእንግዲህ ወዲያ አይዘገይም፥ ነገር ግን የተናገርሁት ቃል ይፈጸማል።’ ሕዝቅኤል 12፥21–25፣ 27፣ 28።” The Great Controversy, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

ሚለራውያኑ ራሳቸውን የአሥሩ ድንግል ምሳሌና የዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት ፍጻሜ እንደሆኑ ብቻ አላዩም፤ ነገር ግን እነዚህን ትንቢቶች እየፈጸሙ ያሉበት ያ ታሪክ እንዲሁም ሕዝቅኤል የዚያኑ ታሪክ መለያ መሆኑን እንዲያዩ ተመሩ፥ በዚያም “የራእይ ሁሉ ፍሬ,” ይፈጸም ነበር። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተምን የሚወክለው የታሪክ መስመር የራእይ ሁሉ ፍሬ የሚፈጸምበት ነው!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

መጨረሻውን ዝናብ የሚወክሉትና የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መታተምን የሚወክሉት መስመሮች፣ ትንቢታዊ ታሪክ ሁልጊዜ የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ እንዳለበት ለማረጋገጥ አንድ ላይ ተሰብስበዋል።

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

የሚለራይት ታሪክ በራእይ ምዕራፍ አሥር ያለው የመልአኩ ድምፅ ይጀምራል፥ በዚያውም ድምፅ ይጠናቀቃል። መስከረም 11, 2001 በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት የመጀመሪያው ድምፅ ይጀምራል፥ በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት በሁለተኛው ድምፅም ይጠናቀቃል። ዕንባቆም ምዕራፍ ሁለት በዘበኞቹ ድምፅ ይጀምራል፥ በኤርምያስ ዘበኛ ድምፅም ይጠናቀቃል። የመጀመሪያው ወዮ በመሐመድ ይጀምራል፥ በመሐመድ ሁለተኛ ይጠናቀቃል። ሁለተኛው ወዮ በእስልምና አራቱ መላእክት መፈታት ይጀምራል፥ በእስልምና መገደብም ይጠናቀቃል።

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

የኋለኛው ዝናብ የሆነው ሥርዓተ-ዘዴ የኢሳይያስ “መስመር በመስመር” ሥርዓተ-ዘዴ ነው፤ የኋለኛውን ዝናብ መልእክት ለመለየትና ለማቋቋም ተሰብስበው የሚቀርቡትም መስመሮች ያለመለየት የአልፋና ኦሜጋ ፊርማ ይይዛሉ። የራእይ ምዕራፍ ዘጠኝ የመጀመሪያው ወዮ በመሐመድ ይጀምራል በመሐመድ ሁለተኛም ይፈጸማል። ይህ ዘመን በሁለት ዓይነት ጦርነት ይከፈላል፤ የመጀመሪያው ከአቡበከር ጋር በትክክል የተጀመሩት በሮም ላይ የተደረጉ ያልተደራጁ ጥቃቶች ሲሆኑ፣ ከዚያም የእስልምና የመጀመሪያው የተደራጀ ጦርነት የተፈጸመበት የአንድ መቶ አምሳ ዓመታት ዘመን ተከተለ።

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

አንድ መቶ ሃምሳ ዓመታቱ በ“አምስት ወራት” የጊዜ ትንቢት ይወከላሉ። ሁለተኛው ወዮም ደግሞ ሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመትና አሥራ አምስት ቀን የሆነ የጊዜ ትንቢት አለው። ስለዚህ፣ የመጀመሪያውና የሁለተኛው ወዮ ትንቢታዊ መዋቅር መጨረሻውን ከመጀመሪያው ጋር ስለሚያስለይ፣ በማኅተም ማድረጉና በተወሰነ የጊዜ ዘመን መካከል ክፍፍል ይዟል። የማኅተም ማድረጉ ሂደት በመጀመሪያው ወዮ ታሪክ መጀመሪያ ላይ ይወከላል፣ እንዲሁም በሁለተኛው ወዮ መጨረሻ ላይ ይወከላል።

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

ከአራተኛው ቁጥር የማኅተም መታተም በኋላ፣ በመጀመሪያው ወዮ፣ “አምስት ወራት” (መቶ ሃምሳ ዓመት) ይከተላል። እነዚህ አምስቱ ወራት ሁለት ጊዜ ተጠቅሰዋል፤ አንድ ጊዜ በአምስተኛው ቁጥር እና ደግሞ በአሥረኛው ቁጥር። በሁለተኛው ወዮ ውስጥ የነሐሴ 11, 1840 እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ ካለው የማኅተም ሂደት በፊት የሚገኘው የ“ሰዓት፣ ቀን፣ ወር፣ እና ዓመት” (ሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመት እና አሥራ አምስት ቀን) ትንቢት፣ የአሥራ አምስተኛው ቁጥር ነው። አምስተኛውና ስድስተኛው መለከቶች በአንድ የተከታታይ መስመር ውስጥ በአንድነት፣ በማኅተም ሂደት ምሳሌ ይጀምራሉ እና ይፈጸማሉ።

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

እንደ ሁለት መስመሮች፣ “መስመር በመስመር” ሲተገበሩ በመሐመድ ፩ኛ እና በመሐመድ ፪ኛ የተመለከተ መጀመሪያና መጨረሻ ይለያሉ። “መስመር በመስመር” በማለት፣ በእያንዳንዱ መስመር ውስጥ ሁለት የተለዩ ዘመናትን ይለያሉ፤ ይህም እያንዳንዱ መስመር የጊዜ ትንቢት ስላለው ነው። በመጀመሪያው ወዮ ታሪክ ውስጥ እስልምና ሮምን “ሊጎዳ” ነበር፤ በሁለተኛውም ወዮ ውስጥ ሮምን “ሊገድል” ነበር። የመጀመሪያው ወዮ የጦር ጦርነት፣ የሰይፍ እና የፍላጻ ጦርነት ነበር፤ ሁለተኛው ወዮ ግን ባሩድን እንደ ጦር መሣሪያ አስገባ።

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> “ቁጥር 10። እንደ ጊንጥ ያሉ ጅራቶች ነበሯቸው፥ በጅራቶቻቸውም ውስጥ ንክሻ ነበረ፤ ሰዎችንም አምስት ወር ይጎዱ ዘንድ ኃይላቸው ነበረ። 11። በእነርሱም ላይ ንጉሥ ነበራቸው፥ እርሱም የጥልቁ ጉድጓድ መልአክ ነው፤ ስሙም በዕብራይስጥ ቋንቋ አባዶን ይባላል፥ በግሪክ ቋንቋ ግን አጶልዮን የሚል ስም አለው።”

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> “እስከዚህ ድረስ፣ ኪት የመጀመሪያዎቹ አምስት መለከቶች መነፋት ምሳሌዎችን አቅርቦልናል። ነገር ግን አሁን ከእርሱ መለየት አለብን፣ እናም በዚህ ስፍራ የተገባውን የትንቢቱን አዲስ ገጽታ፣ ማለትም የትንቢታዊ ዘመናትን፣ ወደ ተግባራዊ አተገባበሩ መቀጠል አለብን።”

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> “ኃይላቸውም ሰዎችን አምስት ወራት እንዲያሳምሙ ነበር።—1. ጥያቄው ይነሣል፤ እነርሱ አምስት ወራት ያሳምሙአቸው የነበሩት ሰዎች ማን ነበሩ?—ያለ ጥርጥር ከዚያ በኋላ የሚገድሉአቸው እነዚያው ናቸው (ቁጥር 15ን ተመልከት)፤ ‘የሰዎች ሦስተኛ ክፍል፥’ ወይም የሮማ ግዛት ሦስተኛ ክፍል፤ ማለትም የግሪክ ክፍሉ።

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> «2. የማሠቃየት ሥራቸውን መጀመር የነበረባቸው መቼ ነበር? 11ኛው ቁጥር ለዚህ ጥያቄ መልስ ይሰጣል።

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> “(1) ‘በላያቸውም ንጉሥ ነበራቸው።’ መሐመድ ከሞተ ጀምሮ እስከ አሥራ ሦስተኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ አቅራቢያ ድረስ፣ መሐመዳውያን በብዙ መሪዎች ሥር በተለያዩ ክፍልፋዮች ተከፍለው ነበር፤ ሁሉንም የሚያካትት አጠቃላይ የሲቪል መንግሥት ግን አልነበራቸውም። አሥራ ሦስተኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ አቅራቢያ፣ ዖትማን ከዚያ ወዲህ የዖቶማን መንግሥት ወይም ግዛት በመባል የታወቀውን መንግሥት መሠረተ፤ ይህም እያደገ ሄዶ በዋና ዋናዎቹ የመሐመዳውያን ነገዶች ሁሉ ላይ ተዘረጋ፥ እነርሱንም ወደ አንድ ታላቅ ንጉሣዊ መንግሥት አንድ አደረጋቸው።”

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> “(2) የንጉሡ ባሕርይ። ‘የጥልቁ ጕድጓድ መልአክ የሆነው።’ መልአክ ማለት መልእክተኛ ወይም አገልጋይ ማለት ነው፤ መልካምም ሆነ ክፉ፣ እና ሁልጊዜም መንፈሳዊ ፍጡር ማለት አይደለም። ‘የጥልቁ ጕድጓድ መልአክ’ ማለት፣ ያ ጕድጓድ በተከፈተ ጊዜ ከዚያ የወጣው ሃይማኖት ዋና አገልጋይ ወይም ቀዳሚ አገልጋይ ማለት ነው። ያ ሃይማኖት መሐመዳንነት ነው፣ ሱልጣኑም የእርሱ ዋና አገልጋይ ነው። ‘ሱልጣኑ፣ ወይም ታላቁ ሴኝዮር በሚባለው ስም እንደ ልማዱ የሚጠራው፣ እንዲሁም ከፍተኛ ካሊፍ ወይም ሊቀ ካህን ነው፤ በራሱ ሰውነት ከፍተኛውን መንፈሳዊ ክብር ከልዑሉ ዓለማዊ ሥልጣን ጋር ያቀናጃል።’—World As It Is, ገጽ 361።

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> “(3) ስሙ። በዕብራይስጥ፣ ‘አባዶን’፣ አጥፊው፤ በግሪክ፣ ‘አፖልዮን’፣ የሚያጠፋ ወይም የሚያጠፋፋ። በሁለት ቋንቋዎች ሁለት የተለያዩ ስሞች መኖራቸው የሚያሳየው፣ ሊወከል የተፈለገው የኃይሉ ስም ሳይሆን ባህርዩ መሆኑን ነው። እንዲህ ከሆነ፣ በሁለቱም ቋንቋዎች እንደተገለጸው፣ እርሱ አጥፊ ነው። ይህም ሁልጊዜ የኦቶማን መንግሥት ባህርይ ነበር።”

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> «ነገር ግን ኦትማን በግሪክ መንግሥት ላይ የመጀመሪያውን ጥቃት መቼ አደረገ?—ጊቦን በDecline and Fall ወዘተ መሠረት፣ ‘ኦትማን በ1299 ዓ.ም. ሐምሌ 27 ቀን ለመጀመሪያ ጊዜ ወደ ኒቆሜድያ ግዛት ገባ።’»

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> “የአንዳንድ ጸሐፍት ስሌቶች ይህ ዘመን በኦቶማን መንግሥት መሠረት መጣል ሊጀምር ይገባል በሚለው ግምት ላይ ተመሥርተው ነበር፤ ነገር ግን ይህ በግልጽ ስህተት ነው፤ ምክንያቱም በእነርሱ ላይ ንጉሥ ሊኖራቸው ብቻ ሳይሆን፣ ሰዎችን ለአምስት ወራት ሊያሠቃዩ ይገባ ነበር። ነገር ግን የማሠቃያው ዘመን ከአሠቃዮቹ የመጀመሪያ ጥቃት በፊት ሊጀምር አልቻለም፤ ይህም፣ ከላይ እንደተገለጸው፣ ሐምሌ 27 ቀን 1299 ነበር።”

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> በዚህ የመነሻ ነጥብ ላይ የተመሠረተው የሚከተለው ስሌት በ1838 ዓ.ም. በጄ. ሊች ክርስቶስ ዳግም መምጣት ወዘተ ተብሎ በተሰኘ ሥራ ውስጥ ተዘጋጅቶ ታትሞ ነበር።

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> “‘ኃይላቸውም ሰዎችን አምስት ወራት እንዲጎዱ ነበር።’ ተልእኮአቸው እስከዚህ ድረስ ይዘረጋ ነበር፤ በቀጣይ ዘረፋ ለማሠቃየት እንጂ በፖለቲካዊ መንገድ ለመግደል አይደለም። ‘አምስት ወራት’ ሲባል፣ ለአንድ ወር ሠላሳ ቀናት በመቁጠር አንድ መቶ አምሳ ቀናት ይሆናሉ፤ እነዚህም ቀናት ምሳሌያዊ ስለሆኑ አንድ መቶ አምሳ ዓመታትን ይመለከታሉ። ከሐምሌ 27 ቀን 1299 ጀምሮ፣ እነዚህ አንድ መቶ አምሳ ዓመታት እስከ 1449 ይደርሳሉ። በዚያ ሁሉ ዘመን ቱርኮች ከግሪክ ንጉሥ መንግሥት ጋር በማለት የማያቋርጥ ጦርነት ውስጥ ተሳትፈው ነበር፣ ነገር ግን ገና ሙሉ በሙሉ አላሸነፉትም ነበር። ከግሪክ ግዛቶች ብዙዎቹን ያዙ እና በቁጥጥራቸው ሥር አቆዩአቸው፣ ቢሆንም የግሪክ ነጻነት አሁንም በቁስጥንጥንያ ተጠብቆ ነበር። ነገር ግን በ1449፣ የእነዚያ አንድ መቶ አምሳ ዓመታት መጨረሻ ላይ፣ ለውጥ መጣ፤ የዚህም ታሪክ ከሚቀጥለው መለከት ሥር ይገኛል።” ኡርያ ስሚዝ፣ ዳንኤል እና ራእይ፣ 505–507።

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

ኡርያህ ስሚዝ የዮስያስ ሊች የአንድ መቶ አምሳ ዓመታትን ስሌት እየጠቀሰ ነው፤ ይህም በተፈጸመ ጊዜ በሚቀጥለው መለከት ውስጥ ለሚገኘው የሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመትና አሥራ አምስት ቀን ትንቢት መነሻ ነጥብን ይወክላል። ስስተር ዋይት ሊች ስለ እነዚህ ሁለት የተያያዙ የዘመን ትንቢቶች የሰጠውን ትንበያ በመመልከት እንዲህ ብላ መዝግባለች፦

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “በ1840 ዓመት ሌላ አስደናቂ የትንቢት ፍጻሜ ሰፊ ትኩረትን አስነሣ። ከዚያ ሁለት ዓመት በፊት፣ ሁለተኛውን ምጽአት ከሚሰብኩ መሪ አገልጋዮች አንዱ የነበረው ጆሳያህ ሊች፣ የኦቶማን ኢምፓየር ውድቀትን በመተንበይ የራእይ 9 ትርጓሜ አሳተመ። በእርሱ ስሌት መሠረት፣ ይህ ኃይል... በ1840 ኦገስት 11 ይወድቃል ተብሎ ነበር፣ በዚያን ጊዜ በቆስጠንጢኖስ ውስጥ ያለው የኦቶማን ኃይል እንደሚሰበር ሊጠበቅ ይችላል። እናም ይህ እንዲሁ መሆኑ እንደሚገኝ እኔ አምናለሁ።’”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “በተወሰነው ጊዜ በትክክል፣ ቱርክ በአምባሳደሮቿ አማካኝነት የአውሮፓ ተባባሪ ኀይሎችን ጥበቃ ተቀበለች፣ እንዲሁም ራሷን በክርስቲያናዊ መንግሥታት ቁጥጥር ሥር አኖረች። ይህ ክስተት ትንቢቱን በትክክል ፈጽሞ አሟላ። ይህ ነገር በታወቀ ጊዜ፣ ብዙ ሕዝቦች ሚለርና ባልደረቦቹ የተቀበሉት የትንቢት ትርጓሜ መርሆዎች ትክክለኛነት እንዳላቸው ተረዱ፣ ለአድቬንት እንቅስቃሴም ድንቅ መነሣሣት ተሰጠ። የተማሩና ባለሥልጣን ሰዎች በሚለር ጋር ተባብረው እይታዎቹን በመስበክና በማሳተም ተሳተፉ፤ ከ1840 እስከ 1844ም ሥራው በፍጥነት ተስፋፋ።” The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

የመጀመሪያውና የሁለተኛው ወዮ በሁለት እርስ በእርሳቸው የተያያዙ የጊዜ ትንቢቶች የተገናኙ ናቸው። የመጀመሪያው ወዮ በማኅተም መታተም ምሳሌ ይጀምራል፤ ሁለተኛውም ወዮ ከኦገስት 11, 1840 ጀምሮ እስከ ሰባተኛው መለከት በኦክቶበር 22, 1844 ድረስ ባለው ታሪክ ይደመደማል፤ ይህም ደግሞ የማኅተም መታተም ምሳሌ ነው። መጀመሪያውና መጨረሻው የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ ይሸከማሉ፤ ምክንያቱም ክርስቶስ ቃል ኪዳኑን ለአንድ ሳምንት ባጸናበት ታሪክ እንደነበረው ሁሉ፣ ይህ ዘመን በሁለት ክፍሎች ተከፍሏል። የመጀመሪያው ዘመን በመጀመሪያው መሐመድ ይጀምራል፣ በሁለተኛውም መሐመድ ያበቃል። ሁለተኛው ዘመን “በእግዚአብሔር ፊት ካለው ከወርቃማው መሠዊያ ከአራቱ ቀንዶች የወጣ ድምፅ” ይጀምራል፤ በክርስቶስ “ድምፅ” ይደመደማል፥ እርሱም “ለዘላለም ዓለም በሕይወት በሚኖረው፣ ሰማይንና በውስጡ ያሉትን ነገሮች፣ ምድርንና በውስጧ ያሉትን ነገሮች፣ ባሕርንም በውስጡ ያሉትን ነገሮች በፈጠረው፣ ከእንግዲህ በኋላ ጊዜ እንዳይኖር ሲል” ይምላል።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህን ጥናት እንቀጥላለን።

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> “ሰይጣን ስለ እግዚአብሔር ሕዝብ በቀደመው ጊዜ ያደረጉትን ታላቅ የጉዞ ታሪክ ጥርጣሬ ለመፍጠር በአእምሮ ውስጥ ሊያነሣው የሚችለው ማናቸውም ጥያቄ ለሰይጣናዊ ግርማው ደስታ ያመጣል፣ በእግዚአብሔርም ፊት በደል ነው። የጌታ በኃይልና በታላቅ ክብር ወደ ዓለማችን በቅርብ የሚመጣበት የምስራች እውነት ነው፤ በ1840ም ዓ.ም. በእርሱ አዋጅ ብዙ ድምፆች ተነሡ።” Manuscript Releases, ቅጽ 9, 134.

Back to Articles