Article

# Elijah - Number Thirteen

ኤልያስ - ቁጥር አሥራ ሦስት

Forty-six

አርባ ስድስት

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

በቀደመው ጽሑፍ ኤልያስን ከ1798 እስከ 1844 ያለው ታሪክ ጋር እናስተካክል ነበር። ኤልያስ በምልክታዊ መልኩ ወደዚያ ታሪክ የሚገባው ዊልያም ሚለር የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት ለማወጅ በተነሣ ጊዜ ነው። የሰራጵታ ባልቴት ሁለት እንጨቶችን፣ ወይም በጥቅምት 22 ቀን 1844 አንድ ሕዝብ የሚሆኑ ሁለት አሕዛብን የምትሰበስብ ታማኝ ቤተ ክርስቲያንን ትወክላለች።

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> እንዲሁም ለእነርሱ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ ወደ ሄዱባቸው አሕዛብ መካከል ከእስራኤል ልጆች እወስዳቸዋለሁ፥ ከዙሪያቸውም ሁሉ እሰበስባቸዋለሁ፥ ወደ ራሳቸውም ምድር አመጣቸዋለሁ፤ በእስራኤልም ተራሮች ላይ በምድሪቱ አንድ ሕዝብ አደርጋቸዋለሁ፤ አንድም ንጉሥ በሁሉም ላይ ንጉሥ ይሆንላቸዋል፤ ከእንግዲህም ወዲህ ሁለት ሕዝቦች አይሆኑም፥ ከዚያ በኋላም ፈጽሞ ወደ ሁለት መንግሥታት አይከፈሉም፤ ደግሞም በጣዖቶቻቸው፥ በርኵሰቶቻቸውም፥ በኃጢአቶቻቸውም ሁሉ ከእንግዲህ ወዲህ ራሳቸውን አያረክሱም፤ ነገር ግን በኃጢአት ከበደሉባቸው መኖሪያዎቻቸው ሁሉ አድናቸዋለሁ፥ አነጻቸዋለሁም፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ። ባሪያዬም ዳዊት በላያቸው ንጉሥ ይሆናል፤ ሁሉም አንድ እረኛ ይኖራቸዋል፤ በፍርዴም ይሄዳሉ፥ ሥርዓቴንም ይጠብቃሉ ያደርጉትማል። ለባሪያዬም ለያዕቆብ በሰጠሁት ምድር፥ አባቶቻችሁ በኖሩባት ምድር ይኖራሉ፤ እነርሱም፥ ልጆቻቸውም፥ የልጆቻቸውም ልጆች ለዘላለም በእርስዋ ይኖራሉ፤ ባሪያዬም ዳዊት ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል። ደግሞም ከእነርሱ ጋር የሰላም ኪዳን አደርጋለሁ፤ ይህም ለእነርሱ የዘላለም ኪዳን ይሆናል፤ እመሠርታቸዋለሁ፥ አበዛቸዋለሁም፥ መቅደሴንም በመካከላቸው ለዘላለም አኖራለሁ። ማደሪያዬም ከእነርሱ ጋር ይሆናል፤ አዎን፥ እኔ አምላካቸው እሆናለሁ፥ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። መቅደሴም በመካከላቸው ለዘላለም በሚሆን ጊዜ፥ እኔ እግዚአብሔር እስራኤልን እንደምቀድስ አሕዛብ ያውቃሉ። ሕዝቅኤል 37፥21–28።

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

ሕዝቅኤል አንድ ሕዝብ የሚሆኑትን ሁለቱን በትሮች፣ ማለትም ሁለት አሕዛብን፣ የተስፋ የተሰጧቸው ብዙ በረከቶች እንዳሉ ይገልጻል። ከእነዚህ በረከቶች መካከል እህት ዋይት አራት “መምጣቶች” ብላ የለየቻቸውን አራቱን በረከቶች በመጀመሪያ እንመለከታለን፤ እነዚህም ሁሉ በአንድ ጊዜ፣ በጥቅምት 22፣ 1844 ተፈጽመዋል።

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «ክርስቶስ እንደ ሊቀ ካህናታችን ሆኖ መቅደሱን ለማንጻት ወደ እጅግ ቅዱሱ ስፍራ መምጣቱ፣ በዳንኤል 8፡14 እንደተገለጸው፤ የሰው ልጅ ወደ ዘመናት ጥንታዊው መምጣቱ፣ በዳንኤል 7፡13 እንደቀረበው፤ እንዲሁም ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ መምጣቱ፣ በሚልክያስ እንደተነበየው፣ እነዚህ ሁሉ የአንድ እና የዚያው ክስተት መግለጫዎች ናቸው፤ ይህም ደግሞ ክርስቶስ በማቴዎስ 25 በቀረበው የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ እንደተገለጸው፣ ሙሽራው ወደ ሠርግ መምጣቱ በሚወክለው መንገድ ተስሏል።» ታላቁ ተጋድሎ፣ 426።

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

እህት ዋይት የምትጠቅሰው የመጀመሪያው “መምጣት”፣ በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት መጨረሻ ሊፈጸም የነበረው ለ“መቅደሱ መንጻት” የሊቀ ካህኑ መምጣት ነው። ያ ጥቅስ፣ “ስለ ዕለታዊው መሥዋዕት፣ እና ስለ አጥፊው መተላለፍ፣ መቅደሱና ሠራዊቱ በእግር እስከሚረገጡ ድረስ ራእዩ እስከ መቼ ይሆናል?” ብሎ የሚጠይቀውን የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄ መልስ ይሰጣል። ቁጥር አሥራ አራትም የመቅደሱ መንጻት በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት መጨረሻ እንደሚጀምር ያመለክታል። ሕዝቅኤልም፣ እግዚአብሔር “የእስራኤልን ልጆች ወደ ሄዱበት አሕዛብ መካከል ከወጡበት ይወስዳቸዋል፥ ከሁሉም ወገንም ይሰበስባቸዋል፥ … የተሰበሰበችውም ሕዝብ ከእንግዲህ ወዲህ ራሳቸውን አያረክሱም” ይላል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር “ያነጻቸዋል፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ።”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ላይ፣ እህት ኋይት የጠቀሰችው ሁለተኛው “መምጣት” የዳንኤል ምዕራፍ ሰባት ቁጥር አሥራ ሦስት ፍጻሜ ነበር፤ በዚያም የሰው ልጅ መንግሥት ሊቀበል ወደ ቀዳሚው የዘመናት ሽማግሌ እንደሚመጣ ተገልጿል። ሕዝቅኤል እንዲህ ይላል፦ እግዚአብሔር “በእስራኤል ተራሮች ላይ ባለችው ምድር አንድ ሕዝብ አደርጋቸዋለሁ፤ አንድም ንጉሥ ለሁሉም ንጉሥ ይሆናል።” ሕዝቅኤል “ባሪያዬ ዳዊት በላያቸው ንጉሥ ይሆናል” ሲል፣ ክርስቶስን በ“ዳዊት” ስም እንደ ንጉሥ ይወክለዋል። እንዲሁም ክርስቶስ፣ እንደ ዳዊት፣ “አንዱ እረኛቸው” እንደሚሆን ይገልጻል፤ “ባሪያዬም ዳዊት” ደግሞ “ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል” ብሎ ይገልጻል። ንጉሥ በትርጉሙ የንጉሥነት ማዕረግ ያስፈልገዋል፤ የሚገዛበትም ግዛት እና የመንግሥቱ ዜጎች ያስፈልጉታል። ዜጎች ከሌሉ መንግሥት አይኖርም።

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> በሌሊት ራእይ አየሁ፤ እነሆም፥ እንደ ሰው ልጅ ያለ አንዱ ከሰማይ ደመናት ጋር መጣ፥ ወደ ዘመናትም ጥንታዊ ወደሆነው ቀረበ፤ በፊቱም አቀረቡት። ግዛትና ክብር መንግሥትም ተሰጠው፥ ወገኖች ሁሉና አሕዛብ በልሳናትም ሁሉ የሚናገሩ ሁሉ ይገዙለት ዘንድ፤ ግዛቱም የማያልፍ ዘላለማዊ ግዛት ነው፥ መንግሥቱም የማይጠፋ ነው። ዳንኤል 7፥13, 14።

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

በእህት ዋይት የተለየው ሦስተኛው “መምጣት” ክርስቶስ እንደ “የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ” ድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ መጥቶ የሌዊን ልጆች ለማንጻት በመጣበት ጊዜ ነው። ሕዝቅኤል ክርስቶስ “ያነጻቸዋል፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ” ይላል፤ እንዲሁም “በተጨማሪ” ከእነርሱ ጋር “የሰላም ቃል ኪዳን” እንደሚያደርግ፣ ይህም “የዘላለም ቃል ኪዳን” እንደሚሆን ይናገራል። ይህ ቃል ኪዳን እግዚአብሔር መቅደሱን “በመካከላቸው” በሚያቆምበት ጊዜ እንደሚፈጸም ነበር፤ “አሕዛብም መቅደሴ በመካከላቸው በሚሆንበት ጊዜ እኔ እግዚአብሔር እስራኤልን እንደምቀድስ ያውቃሉ” ተብሎም ተነግሮአል።

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> እነሆ፥ መልእክተኛዬን እልካለሁ፥ እርሱም በፊቴ መንገዱን ያዘጋጃል፤ እናንተም የምትፈልጉት ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ ድንገት ይመጣል፥ እነሆ፥ የምትወዱት የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ይመጣል፥ ይላል የሠራዊት ጌታ። ነገር ግን በመምጣቱ ቀን የሚቆይ ማን ነው? በሚገለጥም ጊዜ የሚቆም ማን ነው? እርሱ እንደ አንጥረኛ እሳትና እንደ አጣቢዎች ሳሙና ነውና፤ ብርንም እንደሚያነጥርና እንደሚያጠራ ሰው ተቀምጦ የሌዊን ልጆች ያነጥራል፥ እንደ ወርቅና እንደ ብርም ያጠራቸዋል፥ እነርሱም ለጌታ በጽድቅ መሥዋዕትን እንዲያቀርቡ። ከዚያም የይሁዳና የኢየሩሳሌም መሥዋዕት፥ እንደ ቀድሞ ዘመንና እንደ ጥንቱ ዓመታት፥ ለጌታ ደስ የሚያሰኝ ይሆናል። ሚልክያስ 3፥1–4።

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

መንገዱን ለክርስቶስ ያዘጋጀው መልእክተኛ፣ በ1798 እስከ 1844 ድረስ ባለው ታሪክ ውስጥ ያለው “የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ” ኤልያስ ነበር፣ ይህም በዊልያም ሚለር ተወክሎ ነበር። ክርስቶስም ድንገት ወደ መቅደሱ በመጣ ጊዜ፣ “የሌዊ ልጆችን” እንደ “አጥሪ እሳት” አነጻቸው።

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

ሌላው በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 የተፈጸመው “መምጣት” የሙሽራው መምጣት ነበር። ሕዝቅኤል ሁለት ጊዜ ከሁለት በትሮች የተሰበሰበው ሕዝብ የእግዚአብሔር “ሕዝብ” እንደሚሆን፣ እርሱም “አምላካቸው እንደሚሆን” ይገልጻል። ይህም በጋብቻው ተፈጸመ። በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 ሲስተር ዋይት የምትጠቅሳቸው የተፈጸሙት አራቱ ትንቢቶች ሁሉ በሕዝቅኤል ሁለቱ በትሮች ምስክርነት ተለይተው ተጠቁመዋል።

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

ኤልያስ የቃል ኪዳኑን መልእክተኛ መንገድ የሚያዘጋጅ መልእክተኛን ይወክላል። ክርስቶስ ዮሐንስ መጥምቁን ለመጀመሪያ ምጽአቱ መንገድ ያዘጋጀ መልእክተኛ መሆኑን ገለጠ። ሲስተር ዋይት ዊሊያም ሚለርን እንደ ኤልያስ ለየችው፣ ሚለርም ክርስቶስ “ሊቀ ካህን፣” “የሰው ልጅ፣” “የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ፣” እና “ሙሽራ” ሆኖ እንዲመጣ መንገዱን አዘጋጀ።

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

ከሦስት ዓመት ተኩል በኋላ፣ ኤልያስ ከሰራጵታ፣ በዚያም ከመበለቲቱና ከልጇ ጋር ከተቀመጠበት ስፍራ መጥቶ፣ አክአብን እስራኤልን ሁሉ ወደ ቀርሜሎስ እንዲጠራ አዘዘው። ሕዝቅኤል አሕዛብ እግዚአብሔር እግዚአብሔር መሆኑን እንዲያውቁ፣ ከሁለቱ በትሮች የተሰበሰበችው ሕዝብ መካከል መቅደሱን በመካከላቸው በሚያኖር ጊዜ ነው ይላል። በቀርሜሎስ ተራራ ላይ ኤልያስ ለእስራኤል እግዚአብሔር እግዚአብሔር እንደሆነ ወይስ በኣል አምላክ እንደሆነ እንዲመርጡ ነገራቸው፤ ነገር ግን ጥያቄውን ያቀረበው ብቻ እውነተኛው አምላክ ማን ነው በሚለው አውድ ውስጥ ሳይሆን፣ እውነተኛው ነቢይ ማን ነው በሚለው አውድ ውስጥ ደግሞ ነበር።

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> ኤልያስም ወደ ሕዝቡ ሁሉ ቀርቦ እንዲህ አለ፤ እስከ መቼ በሁለት ሐሳብ መካከል ትንገራገራላችሁ? እግዚአብሔር አምላክ ከሆነ ተከተሉት፤ በአል ከሆነ ግን እርሱን ተከተሉት። ሕዝቡም አንድ ቃል እንኳ አልመለሱለትም። ኤልያስም ለሕዝቡ እንዲህ አለ፤ እኔ፣ እኔ ብቻ እንደ እግዚአብሔር ነቢይ ቀርቻለሁ፤ የበአል ነቢያት ግን አራት መቶ አምሳ ሰዎች ናቸው። 1 ነገሥት 18፥21, 22።

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

እስራኤል ሁሉ፣ አክአብንም ጨምሮ፣ እሳት ከሰማይ ወርዶ የኤልያስን መሥዋዕት በበላ ጊዜ የኤልያስ አምላክ አምላክ መሆኑን አወቀ። እሳቱ በቀርሜሎስ ተራራ ላይ መውረዱ፣ እግዚአብሔር ከሁለት በትሮች በተሠራችው ሕዝብ መካከል መቅደሱን ያኖረበትን ጊዜ ያመለክታል። በቀርሜሎስ ተራራ የታየው የእሳት ተአምር እግዚአብሔር አምላክ መሆኑን፣ በኣልም ሐሰተኛ አምላክ መሆኑን አሳየ።

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

በሣራጵታ የተደረገው ተአምር፣ ኤልያስ በመበለቲቱ የሞተ ልጅ ላይ ሦስት ጊዜ በተዘረጋ ጊዜ፣ ኤልያስ የእግዚአብሔር ሰው መሆኑን ለእርስዋ አረጋገጠላት፤ በቀርሜሎስም የተደረገው ተአምር ይህንኑ ነገር አከናወነ። በቀርሜሎስ የወረደው እሳት እግዚአብሔር አምላክ መሆኑን ብቻ አላረጋገጠም፣ ከበኣል ነቢያትና ከየአምልኮ ዛፎች ነቢያት በተቃራኒው ኤልያስ እውነተኛ የእግዚአብሔር ነቢይ መሆኑን ደግሞ አሳየ። በ1840 እስከ 1844 ባለው ታሪክ ውስጥም፣ ሚለርና ሚለራውያን እውነተኛ ነቢያት መሆናቸው ተገለጠ፤ ይህም በዚያው ታሪክ ውስጥ የኢዮቤል ሴቶች መሆናቸውን ለገለጡት የክህደት ፕሮቴስታንትነት ሐሰተኛ ነቢያት በተቃራኒው ነበር።

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

ኤልያስ በቀርሜሎስ ላይ ያደረገው ተግባር እውነተኛውን የፕሮቴስታንት ቀንድ የመለየት ሥራን ይወክላል፤ ምክንያቱም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት፣ ራእይ አሥራ ሦስት ያለው ከምድር የወጣው አውሬ፣ የፕሮቴስታንትነት አንድ ቀንድ እና የሪፐብሊካኒዝም አንድ ቀንድ አሉት፣ እናም በ1798 ገና ግዛቱን መጀመሩ ነበር። በ1798፣ ከኤዛቤል አገዛዝ ሦስት ዓመት ተኩል መጨረሻ ላይ፣ ኤልያስ ከሣራፕታ መጥቶ በምድር አውሬው ላይ ያለው የፕሮቴስታንትነት ቀንድ የትኛው ቤተ ክርስቲያን እንደሆነ ግልጽ ልዩነት ለማድረግ መጣ።

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

የሣራፕታ መበለት ከትያጢራ ታሪክ ወደ ጋብቻ እየተጓዘች ነበር፤ በዚያም መበለትነቷ ሊወገድ ነበር። ከሞት የተነሣ ልጇ፣ በሶስት ዓመት ተኩል የድርቅ ዘመን ውስጥ በኤልዛቤል የተገደሉትን ይወክላል። ለእሳት ስትሰበስባቸው የነበሩት ሁለቱ እንጨቶች፣ እንደ አንድ ሕዝብ አንድ ላይ ሊሰበሰቡ የነበሩትን የቃል በቃል እስራኤል ሁለቱን ቤቶች ያመለክታሉ፤ ያም ሕዝብ መንፈሳዊ እስራኤል ነበር። መበለቲቱ በሁለቱ እንጨቶች እሳት ልታነድ ነበር፤ ይህም በቀርሜሎስ እና በጥቅምት 22 ቀን 1844 ዓ.ም.፣ የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ የሌዊን ልጆች “በማጥሪያ እሳት” ባነጻቸው ጊዜ ተፈጸመ።

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

እሳት በቀርሜሎስ ላይና በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ጫፍ የደረሰው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ጊዜ የሆነውን የእግዚአብሔር መንፈስ መፍሰስ የሚወክል ምልክት ነው።

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> በጴንጤቆስጤ ቀንም ፈጽሞ በደረሰ ጊዜ፣ ሁሉም በአንድ ልብ በአንድ ስፍራ ነበሩ። ድንገትም እንደ ብርቱና ኀያል ነፋስ ድምፅ ከሰማይ መጣ፥ ተቀምጠው የነበሩበትንም ቤት ሁሉ ሞላው። እንደ እሳትም የሆኑ የተከፈሉ ልሳናት ታዩላቸው፥ በእያንዳንዳቸውም ላይ ተቀመጡ። ሁሉም በመንፈስ ቅዱስ ተሞሉ፥ መንፈሱም እንዲናገሩ እንደ ሰጣቸው በሌሎች ልሳናት መናገር ጀመሩ። ሐዋርያት ሥራ 2፥1–4።

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

መንፈስ የሚፈስስበት መፍሰስ የመልእክት አዋጅን ይወክላል፤ ባልቴቲቱም የሚበላ ምግብ ለማዘጋጀት እሳት ልትነድ ነበር፥ ይህም መልእክት ነው።

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> ወደ መልአኩም ሄጄ፣ ታናሹን መጽሐፍ እንዲሰጠኝ አልሁት። እርሱም፦ ውሰደው ብላውም፤ ሆድህን መራራ ያደርገዋል፥ በአፍህ ግን እንደ ማር ጣፋጭ ይሆናል አለኝ። ታናሹንም መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስጄ በላሁት፤ በአፌም እንደ ማር ጣፋጭ ነበረ፤ በበላሁትም ጊዜ ሆዴ መራራ ሆነ። ራእይ 10፥9፣ 10።

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

አክአብ ለኤልዛቤል ወዲያውኑ ያስተላለፈው መልእክት የኤልያስ አምላክ እውነተኛው አምላክ መሆኑ ነበር፤ ምክንያቱም አክአብ የኤልያስ አምላክ በእሳት መልሶ እንደሰጠ አይቶ ነበር። በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ወዲያውኑ የተከፈተው መልእክት የሦስተኛው መልአክ መልእክት ነበር። በሁለቱም ሁኔታዎች፣ ወይም በአክአብ የተላለፈው መልእክት ወይም የሦስተኛው መልአክ መልእክት፣ ኤልዛቤልን ያስቆጣታል።

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> ነገር ግን ከምሥራቅና ከሰሜን የሚመጡ ወሬዎች ያስጨንቁታል፤ ስለዚህም ለማጥፋትና ብዙዎችን ፈጽሞ ለማጥፋት በታላቅ ቍጣ ይወጣል። ዳንኤል 11፥44።

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

የዳንኤል “ከምሥራቅና ከሰሜን የሚመጡ ወሬዎች” የሰሜኑን ንጉሥ፣ እርሷም ኤልዛቤል ናት፣ የሚያስቆጡትን መልእክት ይወክላል፤ እርሷም የምድር ታሪክ የመጨረሻውን ስደት ታስጀምራለች። ያ መልእክት በአክዓብ ለኤልዛቤል ባስተላለፈው መልእክት፣ እንዲሁም በ1844 ፍርድ በተከፈተ ጊዜ የሦስተኛው መልአክ መልእክት በመድረሱ ተመስሎ ተቀርቦ ነበር።

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> አክአብም ኤልያስ ያደረገውን ሁሉ እንዲሁም ነቢያቱን ሁሉ በሰይፍ እንዴት እንደ ገደለ ለኤዛቤል ነገራት። ከዚያም ኤዛቤል ወደ ኤልያስ መልእክተኛ ልካ እንዲህ አለችው፤ ነገ በዚህ ጊዜ እኔ ነፍስህን እንደ አንዱ ከእነርሱ ነፍስ ካላደረግሁ፥ አማልክቱ እንዲህ ያድርጉብኝ ከዚህም የበለጠ ይጨምሩብኝ። 1 ነገሥት 19፥1, 2።

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

ኤልያስ፣ እንደ ምሳሌያዊ ምልክት፣ ከ538 እስከ 1798 ባለው የምድረ በዳ የጊዜ ዘመን ውስጥ ተወክሎ ይታያል። ከዚያም በ1798 ኤልያስ በታሪክ ውስጥ እንደ ዊልያም ሚለር ይገለጣል። በ1844 ኤልያስ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን እሳት ከሰማይ እያወረደ ነው። ከዚያም በ1863 ኤልያስና መልእክቱ ተቀባይነት አጡ። መልእክቱ የሙሴ “ሰባቱ ዘመናት” መልእክት ነበረ፤ ይህም ደግሞ በሕዝቅኤል ሁለቱ በትሮች መልእክት ተወክሎ ይታያል። የሁለቱ በትሮች መበተናቸው በተፈጸመ ጊዜ መጨረሻ ላይ መሰብሰባቸው የሰራጵታ መበለት መልእክት ነበረ፤ እርስዋም ምግብ ከማዘጋጀቷ በፊት ሁለቱን በትሮች ሰበሰበች።

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

እንደ ጄምስና ኤለን ዋይት ገለጻ፣ ሚለርያዊ አድቬንቲዝም በ1856 ላዖዲቅያዊ አድቬንቲዝም ሆነ፤ ከዚያም በ1863 የሙሴን “ሰባት ዘመናት” የሚመለከተውን የኤልያስን መልእክት በእነርሱ ሲከለክሉ፣ እግዚአብሔር በ1856 (በሂራም ኤድሰን ያልተጠናቀቁት ስምንት ጽሑፎች አማካይነት) ሊያመጣ የፈለገውን የ“ሰባት ዘመናት” የእውቀት መጨመር ለመረዳት ያለውን ሎጂካዊ ችሎታ አስወገዱ። በሎጂክ ግዴታ መሠረት፣ መላእክት ዊልያም ሚለርን እንዲሰበስብ የመሩትን መሠረታዊ የእውነቶች ሥርዓት ማፍረስ ጀመሩ። ሚለር ያገኘው የመጀመሪያው ‘ድንጋይ’፣ ላዖዲቅያዊ አድቬንቲዝም በታሪኩ ሙሉ ዘመን የሚሰናከልበት የመሠረት ድንጋይ ነበር። ያ የመጀመሪያው የእውነት ድንጋይ መከልከላቸው የላዖዲቅያን ዕውርነት አመጣ፤ ይህም ሊፈወስ የሚችል ምልክት ቢሆንም፣ እምብዛም የማይፈለግ ነው።

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

እ.ኤ.አ. ጥቅምት 22 ቀን 1844 የጀመረው የመቅደሱ መንጻት፣ በዳንኤል 8፥13 ከመቅደሱ ጋር ተረግጦ የወደቀውን “ሠራዊት” መንጻት ያካትት ነበር። ሠራዊቱ በሰራጵታይቱ መበለት ለእሳት የሰበሰበቻቸው “ሁለት እንጨቶች” ተመስሎ ቀርቦ ነበር። እነዚያ ሁለት እንጨቶች የቀድሞው ትክክለኛ እስራኤል ሁለቱ ቤቶች ነበሩ። ትክክለኛው ኤፍሬምና ይሁዳ በአንድ መንፈሳዊ ሕዝብ ውስጥ ሊሰበሰቡ እና በፍርድ መከፈት ጊዜ በቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ሊነጹ ነበር። እነዚያ ሁለት አሕዛብ ተረግጠው የወደቁት “ሠራዊት” ነበሩ።

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

የሕዝቅኤል ተስፋ እግዚአብሔር “የእስራኤልን ልጆች ከሄዱባቸው ከአሕዛብ መካከል” እንዲወስድ፣ እና “እንዲሰበስባቸው” “ወደ ራሳቸውም ምድር እንዲያመጣቸው” ነበር። የቃል በቃል እስራኤል ምድር የክብር ምድር፣ ወይም የተስፋይቱ ምድር፣ ወይም ይሁዳ ነበረች። በ1798 ዓ.ም. መንፈሳዊቱ የክብር ምድር የራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት ባለ ሁለት ቀንድ የምድር አውሬ ምድር ነበረች።

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> በላያቸው እጄን ባነሣሁበት ቀን፥ ከግብፅ ምድር አውጥቼ ለእነርሱ ወደ መረጥሁላቸው ምድር፥ ወተትና ማር ወደሚፈስስባት፥ ከምድሮች ሁሉ ክብር ወደሆነችው ምድር አመጣቸው ዘንድ.... ነገር ግን ደግሞ በምድረ በዳ ላይ እጄን በላያቸው አነሣሁ፥ ወተትና ማር ወደሚፈስስባት፥ ከምድሮች ሁሉ ክብር ወደሆነችው እኔ ለእነርሱ የሰጠኋት ምድር እንዳላገባቸው። ሕዝቅኤል 20፥6፣ 15።

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

ሁለቱ ትክክለኛ የእስራኤል ቤቶች “የምድሮች ሁሉ ክብር” ተብሎ በሚጠራው፣ “ወተትና ማር” በሚፈስስበት ምድር ውስጥ ኖሩ። ሁለቱ ትክክለኛ የእስራኤል ቤቶች እንደ መንፈሳዊ እስራኤል በአንድነት በተሰበሰቡ ጊዜ፣ በራሳቸው ምድር እንዲኖሩ ተስፋ ተሰጣቸው። መንፈሳዊው “የክብር ምድር” በምድር አውሬው የግዛት ዘመን ውስጥ፣ በመጀመሪያ የሚለራውያን እንቅስቃሴ እና በፍጻሜ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ እንቅስቃሴ የሚገኙበት ስፍራ ነው። አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁን የሚወክለው እንቅስቃሴ ሊቋቋም የሚችለው በምድር አውሬው ምድር ብቻ ነበር። ከሌላ ማንኛውም ምድር ሆኖ የሶስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ነን ብሎ የሚናገር እንቅስቃሴ ሐሰተኛ ነው፤ ምክንያቱም አልፋና ኦሜጋ ሁልጊዜ ፍጻሜውን በመጀመሪያው ያሳያል።

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> “የእግዚአብሔር ልዩ የሆኑና ከሌሎች የማይመደቡ ምሕረቶችና በረከቶች በአገራችን ላይ እንደ ዝናብ ወርደዋል፤ እርስዋም የነጻነት ምድርና የምድር ሁሉ ክብር ሆና ነበር። ነገር ግን ለእግዚአብሔር ምስጋና ከመመለስ ይልቅ፣ እግዚአብሔርንና ሕጉን ከማክበር ይልቅ፣ በአሜሪካ ያሉ በስም ክርስቲያኖች በትዕቢት፣ በስስት፣ እና በራስ-መቻል መንፈስ ተቦክተዋል።....”

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “ፍርድ በመንገዶች ውስጥ ወድቆ ጽድቅም ሊገባ የማይችልበት ጊዜ ደርሶአል፤ ከክፉም የሚርቅ ራሱን ለብዝበዛ ያደርጋል። ነገር ግን የጌታ ክንድ ለማዳን እስኪያቅት ድረስ አልአጠረችም፤ ጆሮውም ለመስማት እስኪከብድ ድረስ አልከበደም። የአሜሪካ አንድነት መንግሥታት ሕዝብ ሞገስ የተደረገለት ሕዝብ ነበር፤ ነገር ግን የሃይማኖት ነፃነትን ሲገድቡ፣ ፕሮቴስታንቲዝምን አሳልፈው ሲሰጡ፣ ለጳጳሳዊነትም ድጋፍ ሲሰጡ፣ የበደላቸው መጠን ይሞላል፤ ‘ብሔራዊ ክህደትም’ በሰማይ መጻሕፍት ውስጥ ይመዘገባል። የዚህም ክህደት ውጤት ብሔራዊ ጥፋት ይሆናል።” Review and Herald, May 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

ዳንኤል ምዕራፍ 8፥13-14 የመቅደሱና የሰራዊቱን መረገጥ ይገልጻሉ። ሰራዊቱም የትክክለኛው እስራኤል ሁለቱ ቤቶች ነበሩ። ኢየሩሳሌምም በጨለማው ዘመን ውስጥ ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ተረገጠች።

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ከበትር የሚመስል መለኪያ ተሰጠኝ፤ መልአኩም ቆሞ እንዲህ አለ፤ ተነሣ፥ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስና መሠዊያውን በውስጡም የሚሰግዱትን ለካ። ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፥ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጣሉ። ራእይ 11፥1-2።

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ ዮሐንስ ቤተ መቅደሱን ብቻ ሳይሆን “በውስጡ የሚሰግዱትን” ደግሞ እንዲለካ ተነገረው። ዮሐንስ በቤተ መቅደሱና በውስጡ በሚሰግዱት ላይ መለኪያ እንዲያደርግ በታዘዘበት ጊዜ በትንቢታዊ ሁኔታ በጥቅምት 22 ቀን 1844 ተቀምጦ ነበር።

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> ታናሹንም መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስጄ በላሁት፤ በአፌም እንደ ማር ጣፋጭ ነበረ፤ ከበላሁትም በኋላ ሆዴ መረረ። ራእይ 10፥10።

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥር ቁጥር አሥር ውስጥ፣ ዮሐንስ የጥቅምት 22, 1844 መራራ ተስፋ መቁረጥን ወክሎ አቀረበ፤ ከዚያም ወዲያውኑ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም እንዲለካ ተነገረው። የዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄ ርእሰ ጉዳይ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም መረገጥ ነው። ዮሐንስ፣ “አሕዛብ” “ቅድስቲቱን ከተማ” “አርባ ሁለት ወራት” “እንዲረግጡአት” እንደ ነበረ ያሳውቀናል። እነዚያ አርባ ሁለት ወራት የኤልያስ ሦስት ዓመት ተኩል ነበሩ። ይህም ከ538 እስከ 1798 ድረስ ያለው የጨለማው ዘመን ነበር። በትንቢታዊ አቋም በጥቅምት 22, 1844 ቆሞ፣ ዮሐንስ አደባባዩን ትቶ “አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፥ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወራት ይረግጧታል” ተብሎ ተነገረው።

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

ዮሐንስ “መቅደሱንና መሠዊያውን በውስጡም የሚሰግዱትን” እንዲለካ በተነገረው ጊዜ፥ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ቃላት መሠረት፥ መቅደሱንና ሠራዊቱን እንዲለካ ተነግሮት ነበር። ዮሐንስ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳውን ዓመታት እንዳይቈጥር ተነግሮት ከሆነ፥ ከ1798 ጀምሮ በ1844 ቆሞ እስከነበረበት ድረስ እንዲለካ ነበር። 1798 እስከ 1844 ሲለካ አርባ ስድስት ዓመታትን ይወክላል። የአርባ ስድስቱ ዓመታት መጀመሪያ በ1798 ነበር፥ በዚያም ጊዜ ሙሴ በእስራኤል ሰሜናዊ ቤት ላይ የተናገረው “ሰባት ዘመናት” ተፈጽሞ ነበር። የአርባ ስድስቱ ዓመታት ፍጻሜ በ1844 ነበር፥ በዚያም ጊዜ ሙሴ በእስራኤል ደቡባዊ ቤት ላይ የተናገረው “ሰባት ዘመናት” ተፈጽሞ ነበር። የዮሐንስ መለኪያ ከአርባ ስድስት ዓመታት ጋር እኩል ነው። ቁጥር አርባ ስድስት ቤተ መቅደሱን ያመለክታል። ኢየሱስ፥ “ይህን ቤተ መቅደስ አፍርሱ፥ በሦስት ቀንም አቆመዋለሁ” አለ፤ ነገር ግን የሚከራከሩት አይሁድ ቤተ መቅደሱ በአርባ ስድስት ዓመት መሠራቱን ተከራከሩ።

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> ኢየሱስም መልሶ እንዲህ አላቸው፤ ይህን ቤተ መቅደስ አፍርሱት፥ እኔም በሦስት ቀን አነሣዋለሁ። ከዚያም አይሁድ፤ ይህ ቤተ መቅደስ ሲሠራ አርባ ስድስት ዓመት ፈጅቶበታል፥ አንተስ በሦስት ቀን ታነሣዋለህን? አሉት። እርሱ ግን ስለ ሰውነቱ ቤተ መቅደስ ይናገር ነበር። ዮሐንስ 2፥19–21።

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

ኢየሱስ አዳም ከወደቀ በኋላ፣ ከተወረሱ ሁሉም የውርስ ውድቀቶቹ ጋር ያለውን ሥጋ ወሰደ፤ ይህም እርሱ እንደ አሸነፈ እኛም እንድናሸንፍ ምሳሌ ሊሆንልን ነው። በሁለት ምስክሮች መሠረት፣ የክርስቶስ ሥጋ የኃጢአት አራት ሺህ ዓመታት የተወረሱ ውድቀቶችን አልያዘም ብሎ ማስተማር የባቢሎንን የወይን ጠጅ ማስፋፋት ነው፤ ምክንያቱም ክርስቶስ እነዚያን የተወረሱ ድካሞች አልተቀበለም ብሎ ማስተማር የካቶሊክነት ዋና ትምህርት ነው።

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> ለየሱስ ክርስቶስም በሥጋ መጥቶአል ብሎ የማይመሰክር መንፈስ ሁሉ ከእግዚአብሔር አይደለም፤ ይህም እናንተ ሊመጣ እንደ ሆነ የሰማችሁት የክርስቶስ ጠላት መንፈስ ነው፤ እርሱም አሁን እንኳ አስቀድሞ በዓለም አለ። 1 ዮሐንስ 4፥3።

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> ብዙ አሳታፊዎች ወደ ዓለም ገብተዋልና፤ እነርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ በሥጋ መጥቶአል ብለው አያምኑም። ይህ አሳታፊና ተቃዋሚ ክርስቶስ ነው። 2 ዮሐንስ 1፥7።

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

የክርስቶስ ሥጋ ቤተ መቅደስ የእያንዳንዱ ሰው ሥጋ ቤተ መቅደስ ነበረ።

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> “ክርስቶስ በኤደን አዳም በተፈተነ ጊዜ ከነበረበት ሁኔታ ይልቅ፣ በምድረ በዳው ጽምዋ ውስጥ የሰይጣንን ፈተናዎች ለመቋቋም በእኩል የሚመች ሁኔታ ላይ አልነበረም። የእግዚአብሔር ልጅ ራሱን አዋረደ እና የሰውን ባሕርይ ተቀበለ፤ ይህም ዘር ከኤደን ለአራት ሺህ ዓመታት ከራቀ በኋላ፣ ከመጀመሪያውም የንጽሕናና የቅንነት ሁኔታው ከወደቀ በኋላ ነበር። ኃጢአት ለዘመናት በሰው ዘር ላይ አስፈሪ ምልክቶቹን እያተመ ነበር፤ በሰው ቤተሰብም ሁሉ ውስጥ የአካል፣ የአእምሮ፣ እና የሥነ ምግባር መበስበስ ተስፋፍቶ ነበር።”

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> “አዳም በኤደን ውስጥ በፈታኙ በተደረገበት ጊዜ ከኃጢአት ነውር ፈጽሞ ነጻ ነበር። በእግዚአብሔር ፊት በፍጹምነቱ ኃይል ቆሞ ነበር። የማንነቱ አካላትና ችሎታዎች ሁሉ እኩል በሆነ ልማት ደርሰው በተስማማ ሚዛን የተቀናጁ ነበሩ።”

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “ክርስቶስ በፈተና ምድረ በዳ፣ አዳም ሊቋቋመው ያልቻለውን ፈተና ለመሸከም በአዳም ስፍራ ቆመ። እዚህ ክርስቶስ አዳም ለቤቱ ብርሃን ጀርባውን ከሰጠ ከአራት ሺህ ዓመት በኋላ፣ በኃጢአተኛው ምትክ ድል አደረገ። ከእግዚአብሔር ፊት መገኘት ተለይቶ፣ የሰው ዘር ከትውልድ ወደ ትውልድ እየቀጠለ፣ አዳም በኤደን ያለውን የመጀመሪያ ንጽሕና፣ ጥበብና እውቀት ከነበረበት ይበልጥ እየራቀ መጥቶ ነበር። ክርስቶስ ሰውን ለመርዳት ወደ ምድር በመጣበት ጊዜ የነበሩትን የዘሩን ኃጢአቶችና ድካሞች ተሸከመ። ለዘሩ ምትክ፣ የወደቀ ሰው ድካሞችን በራሱ ላይ ይዞ፣ ሰው በሚገጥሙት ነገሮች ሁሉ በሰይጣን ፈተናዎች ሊቋቋም ነበር።” Selected Messages, መጽሐፍ 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

በዮሐንስ ምዕራፍ ሁለት ክርስቶስ ስለ ሰውነቱ እንደ ቤተ መቅደስ ይናገር ነበር፤ የሰውነቱም ቤተ መቅደስ የአራት ሺህ ዓመታት የተደራረበ ድካም ያመጣቸው መበላሸቶች ያሉበት የሰው ፍጥረት ነበር። ክርስቶስ የጠቀሰው የሰው ቤተ መቅደስ ከአርባ ስድስት ክሮሞሶሞች የተሠራ ነው። ሙሴ ሕጉን ለመቀበልና ቤተ መቅደሱን ለማቆም መመሪያ ለመቀበል ወደ ሲና በወጣ ጊዜ፥ በተራራው ላይ አርባ ስድስት ቀናት ቆየ። ሕዝቅኤል ክርስቶስ ቤተ መቅደሱን በሁለቱ እንጨቶች “መካከል” እንደሚያኖር ይጠቅሳል። ዮሐንስ እንዲለካው የተነገረው የሰሜኑ መንግሥትና የደቡቡ መንግሥት ሰባቱ ዘመናት ከተፈጸሙ በኋላ ያለው የጊዜ ክፍለ ዘመን አርባ ስድስት ዓመት ነበር፥ እርሱም በ1798 እና በ1844 መካከል ያለውን “መካከል” ወይም የጊዜ ክፍለ ዘመን ይወክል ነበር። በእነዚያ አርባ ስድስት ዓመታት ውስጥ፥ ኢየሱስ በቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ሆኖ በመጣ ጊዜ ድንገት የሚያነጻውን መንፈሳዊ ቤተ መቅደስ አቆመ። እንደ ቃል ኪዳኑ መልእክተኛ፥ ሕጉን በሕዝቡ ልብ ላይ ይጽፍ ነበር። ያ ሕግ በሁለት ጽላቶች ይወከላል። የመጀመሪያው ጽላት አራት ትእዛዛት አሉት፤ ሁለተኛው ጽላት ስድስት ትእዛዛት አሉት። በአንድነት ሲወሰዱ የአርባ ስድስትን ቁጥር ይወክላሉ።

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

ከ1798 እስከ 1844 ድረስ የመንፈሳዊ እስራኤል መሰብሰብ የመንፈሳዊ እስራኤልን መሰብሰብ ይወክላል፤ ነገር ግን ደግሞ የቤተ መቅደስ መቋቋምንም ይወክላል።

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> ወደ እርሱ ስትቀርቡ፥ እርሱ በእርግጥ በሰዎች የተጣለ ነገር ግን በእግዚአብሔር የተመረጠና ክቡር የሆነ ሕያው ድንጋይ ነው፤ እናንተም ደግሞ እንደ ሕያዋን ድንጋዮች መንፈሳዊ መሥዋዕቶችን በኢየሱስ ክርስቶስ ለእግዚአብሔር የተወደዱ እንድታቀርቡ መንፈሳዊ ቤት፥ ቅዱስ ክህነት ትሠራላችሁ።

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> ስለዚህም በመጽሐፍ እንዲህ ተጽፎአል፤ እነሆ፥ በጽዮን የማዕዘን ራስ ድንጋይ፥ የተመረጠ፥ ክቡር እጥላለሁ፤ በእርሱም የሚያምን አያፍርም።

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> ስለዚህ ለእናንተ ለምታምኑ እርሱ ክቡር ነው፤ ለማይታዘዙ ግን፥ ግንበኞች የጣሉት ድንጋይ፥ እርሱ የማዕዘኑ ራስ ሆነ፥ የመሰናከያም ድንጋይና የማሰናከያ ዓለት ሆነ፤ እነርሱም ለቃሉ ስለማይታዘዙ ይሰናከላሉ፥ ለዚህም ደግሞ ተመድበው ነበር።

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> እናንተ ግን የተመረጠ ዘር፣ ንጉሣዊ ክህነት፣ ቅዱስ ሕዝብ፣ ለራሱ የተለየ ወገን ናችሁ፤ ይህም ከጨለማ ወደ ድንቅ ብርሃኑ የጠራችሁትን የእርሱን ምስጋና እንድታወሩ ነው፤ እናንተም ቀድሞ ሕዝብ ያልነበራችሁ ነበራችሁ፥ አሁን ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ ናችሁ፤ ምሕረትንም ያላገኛችሁ ነበራችሁ፥ አሁን ግን ምሕረትን አግኝታችኋል። 1 ጴጥሮስ 2:4–10።

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

ከ1798 እስከ 1844 ድረስ የተነሣው ቤተ መቅደስ፣ ለአለመታዘዝ “የተመደቡ” የሆኑ አንድ ወገንን ያካትታል። አለመታዘዛቸውም “ሰባቱን ዘመናት፣” “የማዕዘኑን ድንጋይ፣” “ግንበኞች ያልተቀበሉትን ድንጋይ” ይህም “የማሰናከያ ዓለት” እና “የመሰናክል ድንጋይ” እንደሆነ በመጣላቸው ተገለጠ።

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

“ከእግዚአብሔር የተመረጠው” ወገን፣ በሰዎች “የተጣለውን” “ድንጋይ” እንደ “ሕያው ድንጋይ”፣ እንዲሁም እንደ “ከእግዚአብሔር የተመረጠና” “ክቡር” የሆነውን “ድንጋይ” አወቀው። “ከእግዚአብሔር የተመረጡት”፣ “የተመረጠው ትውልድ”፣ በ“ቀድሞ ዘመን” “ሕዝብ አልነበሩም፣ ነገር ግን” በዚያን ጊዜ “የእግዚአብሔር ሕዝብ” ይሆኑ ዘንድ ነበር። እግዚአብሔር ሁለቱን በትሮች በሰበሰበ ጊዜ፣ ከ“አሕዛብ” መካከል አወጣቸው። እርሱ ሁለቱን አሕዛብ ከ1798 እስከ 1844 ባሉት አርባ ስድስት ዓመታት ውስጥ አንድ አድርጎ በሰበሰበበት ጊዜ፣ እነርሱ ሕዝቡ ይሆኑ ዘንድ ነበር።

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

አንድ መሠረት ብቻ አለ፥ ያም መሠረት ኢየሱስ ክርስቶስ ነው፤ ነገር ግን በማይታዘዙት የተጣለው የታሪኩ መሠረት የሆነው “የመሰናክል ድንጋይ” የሙሴ “ሰባት ጊዜ” ነበር። “ሰባት ጊዜው” በ1863 በተጣለ ጊዜ፥ ይህ ኢየሱስ ክርስቶስን መጣል ነበር።

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

እ.ኤ.አ. በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የተጀመረው የመቅደሱ መንጻት የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመት ትንቢት ብቻ ፍጻሜ ነበር ብሎ የሚያመነጭ የተረት ድስት፣ ባዶ መቅደስን፣ አስተናጋጅ የሌለውን መቅደስ፣ ዜጎች የሌሉትን መንግሥት ያመለክታል። መንፈሳዊ መገለጥ ከሰጠው ውስጥ፣ ከእግዚአብሔር ራሱ የመቅደሱ ዓላማ ምን እንደሆነ ከተናገረው የሚበልጥ ቅድሚያ ያለው ለመቅደሱ የተሰጠ ምንም ዓላማ የለም።

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> እኔም በመካከላቸው እንድኖር መቅደስ ይሥሩልኝ። ዘፀአት 25፥8።

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የእግዚአብሔር መቅደስ ሁልጊዜ ከሕዝቡ ጋር የተያያዘ ነው፤ እነርሱም ሠራዊቱ ናቸው። እንደ ሁለት አሕዛብ የተለዩት የሕዝቅኤል ሁለቱ በትሮች አንድ ሕዝብ ሊሆኑ ነበር፥ የእግዚአብሔርም መቅደስ በመካከላቸው ይሆን ነበር። በዳንኤል ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ያለውን ጥያቄ ምን እንደሚጠይቅ ለመሸፈን ሲባል በስሕተት ማቅረብ፣ በተመሳሳይ ጊዜ በቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄውን እንዲመልስ የተጠየቀውን “አንድ ቅዱስ” ደግሞ መካድ ነው።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ ለሚናገረው ቅዱስ፦ ራእዩ ስለ ዘወትር መሥዋዕቱና ስለ አጥፊው መተላለፍ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን እግር በታች እንዲረገጡ እስከ መቼ ድረስ ይሆናል? አለው። እርሱም እንዲህ አለኝ፦ እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል። ዳንኤል 8፥13፣ 14።

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

ጥያቄው የቀረበለት ሰማያዊ ፍጡር “ያ አንድ ቅዱስ” ተብሎ ይጠራል፤ ይህም አገላለጽ “Palmoni” ከሚለው የዕብራይስጥ ቃል የተተረጎመ ሲሆን፣ ትርጉሙም ድንቅ ቆጣሪ፣ የምስጢራት ቆጣሪ ማለት ነው። በዚያ ክፍል፣ የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶና መሠረት በሆነው ነገር ውስጥ፣ ክርስቶስ ራሱን እንደ ድንቅ ቆጣሪ ይወክላል። ይህንም የሚያደርገው፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ በጣም ረጅሙ የጊዜ ትንቢት እና ደግሞ የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት የጊዜ ትንቢት መካከል ያለውን ግንኙነት በሚለይበት ቦታ ነው። በጣም ረጅሙ የጊዜ ትንቢት የሙሴ መሐላ ነው፤ ይህም የLeviticus ሃያ ስድስት ሰባቱ ዘመናት ናቸው። ይህ በቁጥር አሥራ ሦስት ውስጥ እንደ “ሠራዊት” የተጠቀሱት የእስራኤል ሁለቱ ቤቶች መበተንና ባርነት መውደቃቸውን የሚለይ ትንቢት ነው፤ ሁለቱም ይረገጣሉ፤ በአንጻሩ ግን፣ ቁጥር አሥራ አራት የመቅደሱን መረገጥ ትንቢት ይለያል። ሁለቱም ትንቢቶች የተፈጸሙት የቃል ኪዳኑ መልእክተኛ እሳት ዘረጳታ መበለት ሁለቱን እንጨቶች ካከማቸች በኋላ፣ በOctober 22, 1844 ነበር።

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

አድቬንቲዝም መላእክት ዊልያም ሚለርን እንዲያስተውል የመሩትን የትንቢታዊ ዘመን የመጀመሪያውን እውነት በገፈፈ ጊዜ፣ ራሳቸውን ዓውረው ነበር። በ1856 በሂራም ኤድሰን ስምንት መጣጥፎች፣ ፓልሞኒ የሰባቱን ዘመናት ብርሃን ለማበዛት ሞከረ፣ ነገር ግን ከንቱ ሆነ። ለሎዶቅያ የተሰጠውን መልእክት ገፈፉ፣ እናም የሎዶቅያን አምስቱ ክፉ መገለጫዎች ተቀብለው ራሳቸውን እንደ አምስቱ ሰነፍ ድንግሎች ለዩ።

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

በኢሳይያስ ሰባት ያለው ስድሳ አምስት ዓመት፣ በመጀመሪያው 742 ዓ.ዓ.በ., 723 ዓ.ዓ.በ. እና 677 ዓ.ዓ.በ.ን የሚለይ፣ በመጨረሻው ታሪክ 1798፣ 1844 እና 1863 ውስጥ ተደግሞ ታየ። ያ የመጨረሻ ታሪክ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ሠላሳ ሰባት ውስጥ ባሉት ሁለቱ በትሮች መሰብሰብ የተወከለ ሲሆን፣ የሣራጵታ መበለትም (በአዲስ ኪዳን ግሪክ እንደምትጠራው) በመንፈሳዊ ይሁዳ (የክብር ምድር) ውስጥ ከመንፈሳዊ እስራኤል ጋር እግዚአብሔር የቃል ኪዳን ግንኙነት የሚያቆምበት ታሪክ ነው፤ ይህም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ታሪክ ውስጥ ነው። ያ ታሪክ፣ የስድሳ አምስት ዓመቱ ትንቢት ፍጻሜ መሆኑ ሲሆን፣ የራእይ አሥራ ሦስት የምድር አውሬ መጀመሪያንም ይወክላል። በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት መጀመሪያ ላይ፣ የሁለት በትሮች መጣመር የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት መጨረሻን ያመለክታል። ያ ታሪክ የፕሮቴስታንቲዝም ቀንድና የሪፐብሊካኒዝም ቀንድ ተመሳሳይ ታሪክን ይዟል።

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

በትንቢታዊ አገላለጽ ኃይል፣ ወይም ቀንድ፣ ወይም ሕዝብ፣ ወይም መንግሥት፣ ወይም ንጉሥ፣ ወይም ራስ እንደ አውዱ መሠረት እርስ በርሳቸው የሚተካኩ ምልክቶች ናቸው። እነዚህ ምልክቶች ሁሉ ሕዝቅኤል ሁለት አሕዛብ መሆናቸውን የሚገልጻቸውን ሁለቱን በትሮች ደግሞ ያመለክታሉ። በምድር አውሬው ትንቢታዊ ታሪክ መጀመሪያ ፕሮቴስታንቱ ቀንድ ወደ አንድ ሕዝብ፣ ወይም ወደ አንድ ቀንድ ተሰበሰበ። በዚያው ታሪክ መጨረሻ ሪፐብሊካኑ ቀንድ ከከሐዲ ፕሮቴስታንቲዝም ቀንድ ጋር ተባብሮ አንድ ሕዝብ ያደርጋል። ያ ሕዝብ ለራእይ አሥራ ሦስት የባሕር አውሬ ምስል ይሆናል። በሎጂካዊ ሁኔታ፣ በሰባቱ ዘመናት እርግማን ምስክርነት (በቃል በተገለጸው እስራኤል ሁለቱም ቤቶች ላይ የተፈጸመውን) ለማየት ካልፈቀድን፣ እነዚያ ሁለት በጥንቱ እስራኤል ያሉ ቃል በቃል ቤቶች በ1844 መንፈሳዊ እስራኤል ሕዝብ እንዴት እንደ ሆኑ በእርግጥ ማየት አንችልም። ያንን ታሪክ ማየት ካልቻልን፣ በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ መጀመሪያ ያለው ታሪክ በመጨረሻ ያለውን ታሪክ እንዴት እንደሚለይ ፈጽሞ “ፍንጭ የሌለን” እንሆናለን፤ በዚያም ጊዜ ሪፐብሊካኑ ቀንድ በመጀመሪያ በፕሮቴስታንቱ ቀንድ የተመሰለውን የመሰብሰብ ሂደትና የመተባበር እርምጃ ደግሞ ሲደግም።

We will continue to consider these truths in the next article.

እነዚህን እውነቶች በሚቀጥለው ጽሑፍ መመልከታችንን እንቀጥላለን።

Back to Articles