Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር አምሳ አምስት

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

የትንቢታዊውን ሽመና መግለጥ፤ የገብርኤል ለዳንኤል የተሰጠ መገለጥ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

ገብርኤል ወደ ዳንኤል መጣ፤ ይህም ዳንኤል የኤርምያስን ትንቢት ስለ ሰባው ዓመት ምርኮ፣ እንዲሁም የሙሴን መሐላና እርግማን ከተረዳ በኋላ ነበር።

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> በመንግሥቱ በመጀመሪያው ዓመት፥ እኔ ዳንኤል በመጻሕፍት ውስጥ፥ የእግዚአብሔር ቃል ወደ ነቢዩ ኤርምያስ ስለ መጣው፥ በኢየሩሳሌም ጥፋቶች ላይ ሰባ ዓመት እንዲፈጽም የተወሰነውን የዓመታት ቍጥር ተረዳሁ። ... አዎን፥ እስራኤል ሁሉ ሕግህን ተላልፎአል፤ ድምፅህን እንዳይታዘዝ ፈቀቅ ብሎአል፤ ስለዚህም እርግማኑና በእግዚአብሔር ባሪያ በሙሴ ሕግ የተጻፈው መሐላ በእኛ ላይ ፈስሶአል፥ በእርሱም ላይ ስለ በደልን። በእኛና በእኛ ላይ የፈረዱብን ፈራጆቻችን ላይ የተናገረውን ቃሉንም በታላቅ ክፉ ነገር በማምጣቱ አጽንቶአል፤ በሰማይ ሁሉ በታች በኢየሩሳሌም ላይ እንደ ተደረገው ያለ ነገር አልተደረገምና። በሙሴ ሕግ እንደ ተጻፈው፥ ይህ ክፉ ሁሉ በእኛ ላይ መጥቶአል፤ ነገር ግን ከበደላችን እንድንመለስና እውነትህንም እንድናስተውል በአምላካችን በእግዚአብሔር ፊት ጸሎታችንን አላቀረብንም። ስለዚህም እግዚአብሔር በክፉው ላይ ነቅቶ በእኛ ላይ አመጣው፤ አምላካችን እግዚአብሔር በሚያደርገው ሥራ ሁሉ ጻድቅ ነውና፤ እኛ ግን ድምፁን አልታዘዝንም። ዳንኤል 9፥2፣ 11–14።

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

ዳንኤል “መሐላው” ተብሎ የተተረጎመውን ቃል ሲጠቀም፣ ሙሴም በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ “ሰባት ጊዜ” ተብሎ የተተረጎመውን ያንኑ ቃል ተጠቅሞ ነበር። ሲስተር ዋይት በምዕራፍ ዘጠኝ ውስጥ ዳንኤል በኤርምያስ የተገለጸውን የሰባ ዓመታት ዘመን እና የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ዘመን ግንኙነት ለማስተዋል እየፈለገ እንደነበር ታሳውቀናለች። ገብርኤልም በምዕራፍ ስምንት ዳንኤል የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናትን ራእይ እንዲረዳ ታዞ ነበር፤ ወደ ምዕራፍ ዘጠኝም በተመለሰ ጊዜ ሥራውን እየፈጸመ ነው፤ በዚያም በምዕራፎች ሰባት፣ ስምንት እንዲሁም ዘጠኝ ርእሰ ጉዳይ የሆኑትን ሁለቱን ራእዮች በአእምሮው እንዲለያይ ለዳንኤል ያሳውቀዋል። እነዚህ ሁለቱ ራእዮች በ1798 ማኅተሙ የተፈታው የ“እውቀት መጨመር” ርእሰ ጉዳይ ናቸው።

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

የኤርምያስ ሰባ ዓመታትና የሙሴ “እርግማን” ሁለቱም፣ በሙሴ “መሐላ” እንደተወከለው የ“ሰባት ዘመናት” ምልክቶች ናቸው፤ ነገር ግን ገብርኤል የሚያቀርበው የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ዘመን ክፍፍል ነው። ይህም በትክክል ሊከፈል የሚችለው፣ የመርገጥ ራእይ (“chazon”) እና የመገለጥ ራእይ (“mareh”) ግንኙነታቸው በትክክል ሲከፈል ብቻ ነው። ገብርኤል ለአይሁድ የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት የፈተና ዘመን እንደ ተሰጣቸው በመለየት ጀመረ። ያ ዘመን ሰባውን ዓመታት የምርኮ ዘመን ያመጣው ያው የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት የዓመፅ ዘመን ነበር።

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

“የተወሰነ” የሚለው ቃል በሃያ አራተኛው ቁጥር ውስጥ ከሦስተኛው አዋጅ መውጣት በ457 ዓ.ዓ. ጀምሮ እስከ እስጢፋኖስ በድንጋይ መውገር በ34 ዓ.ም. ድረስ ያለውን ዘመን ይመለከታል፤ ነገር ግን “የተወሰነ” የሚለው ቃል በሃያ ስድስተኛውና በሃያ ሰባተኛው ቁጥሮች ውስጥ የጣኦትነትና የጳጳሳዊነት የማጥፋት ኃይሎችን ይለይታል።

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> ከስድሳ ሁለትም ሳምንታት በኋላ መሲሑ ይገደላል፥ ለራሱም አይደለም፤ የሚመጣውም አለቃ ሕዝብ ከተማይቱንና መቅደሱን ያጠፋሉ፤ ፍጻሜዋም እንደ ጎርፍ ይሆናል፥ እስከ ጦርነቱም ፍጻሜ ድረስ ጥፋቶች ተወስነዋል። ከብዙዎችም ጋር ለአንድ ሳምንት ቃል ኪዳኑን ያጸናል፤ በሳምንቱም መካከል መሥዋዕትንና ቍርባንን ያስቆማል፥ በርኵሰትም መስፋፋት ምክንያት ምድረ በዳ ያደርጋታል፤ የተወሰነውም ፍጻሜ እስኪደርስ ድረስ በተበደለችው ላይ ይፈስሳል። ዳንኤል 9፥26፣ 27።

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

ገብርኤል ለዳንኤል እንዲህ ብሎ ያስታውቀዋል፦ “መሲሑ” “ከተቈረጠ” “በኋላ” “የሚመጣው አለቃ ሕዝብ ከተማዪቱንና መቅደሱን ያጠፋል።” ከ66 እስከ 70 ዓ.ም. ድረስ ትክክለኛ ሦስት ዓመት ተኩል በቆየው ከበባ ውስጥ አረማዊቷ ሮም “ከተማዪቱንና መቅደሱን” አጠፋች። ገብርኤል “የጦርነቱ ፍጻሜ” “እንደ ጎርፍ” እንደሚሆን ይለይታል፥ ጦርነቱም “ጥፋቶችን” እንደሚያካትት ያመለክታል። በኢየሩሳሌምና በመቅደሱ ላይ የተፈጸመው ጦርነት በአረማዊነትና በጳጳሳዊነት የተፈጸመው መረገጥ ነበር። በመጀመሪያ ኢየሩሳሌምን የሚያጠፋት አረማዊ ኃይል ባቢሎን ነበረች፤ ነገር ግን መሲሑ ከተሰቀለ በኋላ የምታጠፋት አረማዊ ኃይል አረማዊቷ ሮም ነበረች። ነገር ግን በመቅደሱና በሠራዊቱ ላይ የተፈጸመው ጦርነት በሁለት አጥፊ ኃይላት የተፈጸመ ነበር፤ በቅዱሳት መጻሕፍትም ውስጥ ከእነዚህ ሁለት አጥፊ ኃይላት ሁለተኛው ጵጵስና ነው።

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

የጳጳሳዊ ሥልጣን “የሚጥለቀለቅ መቅሠፍት” ተብሎ የተወከለው ኃይል ነው፤ እርሱም በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ ውስጥ “ይጥለቀለቃልና ያልፋል” ተብሎ የተገለጸው ኃይል ነው። በባቢሎን የተጀመረው፣ እና ሙሴ በዘዳግም ውስጥ በጨለማ ንግግር የሚናገር ተብሎ በተወከለው የብረት ሕዝብ የቀጠለው የኢየሩሳሌም መረገጥ፣ በኋላ በጳጳሳዊ ሥልጣን ተከተለ። እስከ መረገጡ ፍጻሜ ድረስ “ጥፋቶች” “ተወስነው” ነበር። በቁጥር ሃያ ሰባት፣ ክርስቶስ ለብዙዎች ቃል ኪዳኑን ለአንድ ሳምንት ያጸናል። በዚያ ሳምንት መካከል፣ ክርስቶስ በሰማይ ባለው መቅደስ ውስጥ የሊቀ ካህናትነቱን አገልግሎት ሲጀምር፣ የምድራዊው የመሥዋዕት ሥርዓት ይቋረጣል። ለአይሁድ ተቈርጦ በተሰጣቸው የፈተና ጊዜ ውስጥ ስላሳዩት አለመታዘዝ፣ መቅደሱና ከተማይቱ እንደገና ምድረ በዳ ይደረጉ ዘንድ ነበር።

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

ቁጥሩ እንዲህ ይላል፦ “በርኵሰቶችም መስፋፋት ምክንያት ምድረ በዳ ያደርጋታል፤ ይህም እስከ ፍጻሜው ድረስ ይሆናል፤ የተወሰነውም በባድማይቱ ላይ ይፈስሳል።” አይሁድ የሙከራቸውን ዘመን ጽዋ በመጨረሻ እስከ ዳርቻው በሞሉበት ጊዜ፣ ከተማይቱና መቅደሱ እስከ ጦርነቱ ፍጻሜ ድረስ ባድማ ሊሆኑ ነበር። በ1798 በተፈጸመው የመረገጥ ፍጻሜ ጊዜ፣ ጳጳሳዊ ሥርዓቱ የሞት ቍስል እንዲቀበል “ተወስኖ” ነበር። ከዚያም ከተማይቱና መቅደሱ እንደገና ሊመለሱና ሊገነቡ ነበር፤ ይህም አይሁድ በሦስቱ አዋጆች መሠረት ከትክክለኛው ባቢሎን በወጡበት ጊዜ እንደ ምሳሌ ተገልጦ ነበር።

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

እስከ ዚያ ጦርነት ፍጻሜ ድረስ ኢየሩሳሌም በጳጳሳዊ ኃይል እንድትረገጥ ተወስኖ ነበር። በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ውስጥ ያሉትን የተለዩ ዘመናት የሚያቋቁሙ ትንቢታዊ ጊዜያት፣ የሰባው ዓመታት የመረገጥ ራእይ ከመቅደሱና ከሠራዊቱ መመለስ ራእይ ጋር በተያያዘ ሲታወቅ ብቻ በትክክል ሊረዱ ይችላሉ። የሙሴን እርግማን የመበተን ራእይ መናቅ የመሰብሰብን ራእይ መናቅ ነው። የሰባው ዓመታት ራእይ የመበተን ራእይ ነው። የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ራእይ የመሰብሰብ ራእይ ነው። የሰባው ዓመታት ራእይ የመበተን “chazon” ራእይ ነው፤ የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ራእይ ደግሞ የመሰብሰብ “mareh” ራእይ ነው።

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> ስለዚህ እግዚአብሔር ያጣመረውን ሰው አይለያየው። ማርቆስ 10፥9።

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

ሁለቱ ራእዮች በትንቢታዊ ሁኔታ አንድ ሆነው ተጣመሩ፤ አንዱንም መጥላት ሁለቱንም መጥላት ነው። ይህ እውነታ የሚያሳየው፣ አድቬንቲዝም የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢትን እንደሚያቆዩ ቢናገሩም፣ እንደ 1863 በ“ሰባቱ ዘመኖች” ላይ እንደ ገና እርግጠኛ በሆነ ሁኔታ የአድቬንቲዝምን ማዕከላዊ ምሰሶ እንደ ጣሉ መሆናቸውን ነው። አይሁድ የእግዚአብሔርን ሕግ እንደሚጠብቁ አይናገሩም ነበርን? የጥንት እስራኤልስ መሲሑን እንደሚጠባበቁ አይናገሩም ነበርን? የእግዚአብሔርን ቃል የማያጸና መናገር ከንቱ ነው።

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

ሚለራውያን በመጨረሻ እ.ኤ.አ. ጥቅምት 22፣ 1844 የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ቀናት ዘመን መፈጸሚያ እንደሆነ ለዩ፤ ነገር ግን ግንዛቤያቸው ውሱን ነበር። ስለ ሰማያዊው መቅደስና ክርስቶስ በዚያ ቀን በቅድስተ ቅዱሳን ስፍራ መገለጡ የሚመለከተው ብርሃን የመጣው ከታላቁ ተስፋ መቁረጥ በኋላ ብቻ ነበር። የሦስተኛውን መልአክ መልእክትና የእግዚአብሔርን ሕግ ያዩትም ከዚያ ቀን በኋላ ብቻ ነበር።

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

ጌታ ከሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት ጋር የተያያዘውን ትንቢታዊ ብርሃን ሊጨምር አስቦ ነበር፤ በ1856ም ወደ ተጨማሪ ብርሃን የሚያስገባ ደጅ ከፈተ፣ በሚቀጥሉትም ሰባት ዓመታት ውስጥ አድቬንቲዝም ያንን ደጅ ዘጋው። እስከ መስከረም 11 ቀን 2001 በኋላ ድረስ ጌታ የትንቢት ተማሪዎችን ወደ ሂራም ኤድሰን ጽሑፎች አልመራቸውም ነበር፤ ከዚያም በኋላ የ“ሰባቱ ዘመናት” ብርሃን እንደገና መጨመር ጀመረ።

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

በሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመት ትንቢት እና በሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያው ዓመት ትንቢት መካከል ያለውን ግንኙነት ለማየት በመከልከሉ፣ አድቬንቲዝም ጥቅምት 22፣ 1844ን ጉድለት ባለበትና ያልተሟላ መልኩ ለመረዳት ደረሰ።

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

አንድ ጊዜ ኤስ. ኤስ. ስኖው የስቅለቱን ቀን ከወሰነ በኋላ፣ የ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን ተረጋገጠ።

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> ስለዚህ እወቅና አስተውል፤ ኢየሩሳሌምን ለመመለስና ለመሥራት ከተሰጠው ትእዛዝ ጀምሮ እስከ መሲሑ አለቃ ድረስ ሰባት ሱባኤዎችና ስልሳ ሁለት ሱባኤዎች ይሆናሉ፤ መንገዱም እንደ ገና ይሠራል፥ ቅጥሩም ደግሞ፥ በመከራ ዘመንም እንኳ። ከስልሳ ሁለት ሱባኤዎችም በኋላ መሲሑ ይቈረጣል፥ ለራሱም አይሆንም፤ የሚመጣውም የአለቃው ሕዝብ ከተማይቱንና መቅደሱን ያፈርሳሉ፤ ፍጻሜውም እንደ ጎርፍ ይሆናል፥ እስከ ጦርነቱም መጨረሻ ድረስ ጥፋቶች ተወስነዋል። ከብዙዎችም ጋር ለአንድ ሱባኤ ቃል ኪዳኑን ያጸናል፤ በሱባኤውም መካከል መሥዋዕትንና ቍርባንን ያስቆማል፤ በርኵሰቶችም መብዛት ምክንያት ምድሪቱን ባድማ ያደርጋታል፥ እስከ ፍጻሜውም ድረስ፤ የተወሰነውም በባድማይቱ ላይ ይፈስሳል። ዳንኤል 9፥25–27።

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

ሚለራውያኑ ስለ ስቅለቱ ትክክለኛውን ቀን አወቁ፤ ከዚያም የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ዘመን ፍጻሜ ተለይቶ ታወቀ። በ«ሳምንቱ መካከል» መሲሑ «መቆረጡ»፣ ክርስቶስም አይሁድ የፈተናቸውን ዘመን ጽዋ እስከ ዳር ድረስ ስለሞሉ፣ በ«የጥፋት ርኵሰቶች መስፋፋት» እንደተወከለው፣ «ቃል ኪዳኑን» ያጸናበት ሁኔታ ደግሞ ታወቀ። መስቀሉም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እውቅና ውስጥ አስፈላጊ የነበረ ታሪካዊ ምልክት ሆነ።

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

እግዚአብሔር ኃይል እጅግ ብርቱ መገለጥ እንዲፈጠር ያደረጉት በእነዚያ ጥቅሶች ውስጥ የተገኘው ብርሃን ቢኖርም፣ ሚለራውያን እነዚያን ጥቅሶች በዳንኤል ሁለቱን ራእዮች ያላቸውን ግንኙነት ለማስተዋል ባለው ፍላጎት የተወከለ መረዳት ላይ ፈጽሞ አልደረሱም። ክርስቶስ ቃል ኪዳኑን ያጸናበት ሳምንት በሁለት ዘመናት ተከፍሎ ነበር፤ ይህንም እህት ዋይት ከኋላ በክርስቶስ የራሱን ሦስት ዓመት ተኩል አገልግሎት እንደሚወክል፣ ከዚያም በደቀ መዛሙርቱ የተወከለውን አገልግሎቱ ተከትሎ እንደሚመጣ ለየችው። የመስቀሉ ታሪካዊ የመንገድ ምልክት የጥቅምት 22, 1844ን ቀን ለመወሰን መልሕቅ እንደሆነ አዩ፤ ነገር ግን እርሱ ደግሞ የሁለት ተመሳሳይ የሦስት ዓመት ተኩል ዘመናት ማእከል መሆኑን፣ ስለዚህም “ሰባቱ ዘመናት” እንደሚወክል፣ እግዚአብሔርም በሙሴ አማካይነት “የቃል ኪዳኑ ጠብ” ብሎ የጠራውን መሆኑን አላዩም።

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> እኔም ደግሞ በተቃራኒው መንገድ ከእናንተ ጋር እመላለሳለሁ፥ ስለ ኃጢአታችሁም ሰባት እጥፍ እቀጣችኋለሁ። የቃል ኪዳኔንም በቀል የሚበቀል ሰይፍ በላያችሁ አመጣለሁ፤ በከተሞቻችሁም ውስጥ በተሰበሰባችሁ ጊዜ ቸነፈርን በመካከላችሁ እልካለሁ፤ እናንተም በጠላት እጅ ትሰጣላችሁ። ዘሌዋውያን 26፥24፣ 25።

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

ክርስቶስ ከብዙዎች ጋር ቃል ኪዳኑን ሲያጸና ነበር፤ ከማይታዘዙት አይሁድ ጋር የተከራከረበትም ያ ቃል ኪዳን ነበር። “የቃል ኪዳኑ ክርክር” በ723 ዓ.ዓ. ጀመረ፣ በዚያም ጊዜ አሶራውያን ሰሜናዊውን መንግሥት ወደ ምርኮ በወሰዱ ጊዜ፤ ከዚያም ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ትንቢታዊ ቀናት አረማዊነት ቃል በቃል እስራኤልን ረገጠች። ያ መረገጥ ከዚያም በኋላ በሌላ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ትንቢታዊ ቀናት ተከተለ፤ በዚያም የጳጳሳዊ ሥርዓት መንፈሳዊቱን እስራኤል ረገጠች።

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

ክርስቶስ ቃል ኪዳኑን ያጸናበት ትንቢታዊው ሳምንት፣ የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ራእይ ፍጻሜ ሆኖ ሲመጣ፣ የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታትን ራእይ ደግሞ ይወክል ነበር። ሚለራውያን የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታትን ትንቢት በቂ መጠን ተገንዝበው የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት በትክክል አወጁ፤ ነገር ግን በዘጠነኛው ምዕራፍ ውስጥ ያለው የገብርኤል ትርጓሜ ሊያስተላልፍ የታሰበውን ብርሃን ከፊሉን ለመቀበል አልፈቀዱም።

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

ገብርኤል ለዳንኤል “ነገሩን” እና “ራእዩን” በሚል የተወከሉትን ሁለቱን ራእዮች በትክክል እንዲለይ (በአእምሮው እንዲለያይ) አስተምሮት ነበር፤ እናም በዚያ ምክር ፍጻሜ ሲስተር ዋይት፣ ዳንኤል የሰባውን ሳምንታት (የ“ሰባት ዘመናት” ምልክት) እና የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታትን ግንኙነት ለመረዳት ሲሻ ያለበት እርሱ ዋና ሸክም እንደነበረ ታስታውቀናለች።

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

አድቬንቲዝም የ“ሰባቱ ዘመናት”ን መቃወሙ ከሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት የተቈረጠው የመጀመሪያው የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት ዘመን፣ ሙሴ “የቃል ኪዳኑ ጠብ” ብሎ የሚጠራውን የቃል ኪዳኑን ዓመፅ እንደሚወክል እንዳያስተውሉ በሚያደርጋቸው አቋም ላይ አኖራቸው።

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

በሳምንቱ መካከል የተፈጸመው ስቅለት ቀኑን ብቻ ከመለየት ይልቅ ከዚያ በላይ እንደሚጠቁም ለማወቅ ደግሞ ተከልክለው ነበር፤ ምክንያቱም ይህ ስቅለት በኪዳኑ ደም ክርስቶስ ከእስራኤል አለመታዘዝ ጋር ያለውን ክርክር ራሱን ማዕከል ይለይ ነበር። ብዙዎችን ስለ እነርሱ በመስቀል ላይ የፈሰሰው ደም፣ ኪዳኑን ሲያጸና፣ በዘሌዋውያን ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት የቀረበውን ኪዳን ደግሞ እያጸና እንደነበር እውነታ ዓይናቸው ታውሮ ነበር።

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

እስራኤል በጥንት የገቡት ቃል ኪዳን እንዲህ በማለት የገለጹትን ቃል ኪዳን በራሳቸው ላይ ወሰዱ፤ “እግዚአብሔር ያለውን ሁሉ እናደርጋለን።” ነገር ግን ክርስቶስ ያቀረበው ቃል ኪዳን ሕጉ በልብ ላይ እንዲጻፍ እንደሚጠይቅ ፈጽሞ አላወቁም ነበር። ስለ ቃል ኪዳኑ ያላቸው ፈሪሳዊ ትርጓሜ እውነተኛውን ቃል ኪዳን እንዳያስተውሉና እንዳይቀበሉ አደረጋቸው።

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

ዘመናዊቷ እስራኤል በሳምንቱ መካከል ያለውን የመስቀሉን ደም እንደዚያ ባሉ ቃላት ገልጻዋለች፤ ይህም መሲሑን በእምቢተኝነት በገፉበትና “ከቄሣር በቀር ንጉሥ የለንም” ብለው ባወጁበት ጊዜ በጥንታዊቷ እስራኤል ላይ እንደ ነበረው ዓይነት ያለ ዕውርነት ለዘመናዊቷ እስራኤል ያመጣል።

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

ዘመናዊቱ እስራኤል ገብርኤል ለዳንኤል የዘረዘረው ታሪክ የኪዳኑን ማጽናት ብቻ ሳይሆን፣ ያንን ኪዳን በሚጥሉ ላይ የሚመጣውን መበተን ደግሞ እንደሚያካትት አታይም፤ ምክንያቱም ቁጥሮቹ አረማዊት ሮም (ሊመጣ የነበረው አለቃ) ከተማዪቱንና መቅደሱን እንደምታጠፋ፣ እንዲሁም መቅደሱንና ሰራዊቱን እስከረገጠው ጦርነት ፍጻሜ ድረስ “ጥፋቶች” በብዙ ቁጥር እንደ ተወሰኑ ያመለክታሉ።

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

ብዙዎች ጋር ኪዳኑን ለማጽናት ክርስቶስ ደሙን ባፈሰሰበት ታሪክ ውስጥ፣ አረማዊቱና ጳጳሳዊቱ ሮም የሆኑት ሁለቱ የሚያጠፉ ኃይሎች በተለይ ተለይተው ይገለጣሉ። በመስቀሉ ላይ የፈሰሰው ደም ክርስቶስ ወደ ሰማያዊው መቅደስ የሚያመጣው ነው፣ እናም በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት የ“mareh” ራእይ የተወከለው የሥራው ምልክት ነው። ያ ታሪክ፣ መቅደሱንና ሰራዊቱን ይረግጡ ዘንድ በሚያገለግሉት በሁለቱ የሚያጠፉ ኃይሎች የተወከለው፣ በሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት የ“chazon” ራእይ ታሪክ ጋር ተጣምሮ የተሰራ ነው።

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

በሚለር ሕልም ውስጥ እንደ እንቁዎች የተወከሉት እውነቶች እንደ ፀሐይ ብርሃን እጅግ ይበሩ ነበር፣ ነገር ግን ያልተሟሉ ነበሩ። በመጨረሻዎቹ ቀኖች፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ቃል በቃል በሚደገምበት ጊዜ፣ እነዚያው እንቁዎች በ“dirt brush Man” ወደ አዲሱ እና ወደ ትልቁ ሣጥን ውስጥ ይጣላሉ፣ ከዚያም በመጀመሪያ ከነበሩበት አሥር እጥፍ ይበልጥ ያበራሉ። እነዚህ የመጨረሻው የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት መፈተኛ ይሆናሉ። እነዚያ እንቁዎች በዕንባቆም የተነበዩት ሁለቱ ምስክሮች እንደ ጽላቶች በተለይ ተለይተው ተገልጠው ነበር። የ1843 እና የ1850 የፓይነሮች ቻርቶች ሁለቱ ጽላቶች “line upon line” ተደራርበው በሚቀመጡበት ጊዜ፣ የሚለር እንቁዎች በተለይ ተለይተው ይታወቃሉ፣ እናም በዚህ ሁኔታ እነዚያ እንቁዎች የመጨረሻውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ይወክላሉ።

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

በሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ ያሉ እውነቶች አብዛኞቹ ከ1844 በፊት የተፈጸሙ ትንቢቶችን ያብራራሉ፤ እንደ ዳንኤል ሰባትና ስምንት ያሉት አራዊት መለየት ያሉትን ለምሳሌ። የዳንኤል ሁለት ምስል ተወክሎ አለ። ራእዩን የሚያቆም ሮም ነውን ወይስ አንቲዮኮስ ኤጲፋኔስ ነው በሚለው ላይ ያለው ክርክር በዚያ አለ። የመጀመሪያው ቅሬታ እና የዕንባቆም የመዘግየት ጊዜ እንዲሁም የአሥሩ ደናግል ትንቢት በዚያ አለ። የሦስተኛው መልአክ መምጣት በዚያ አለ፥ እንዲሁም ሰማያዊው መቅደስ። “የዕለት ዘወትሩ” እንደ ጣዖት አምልኮ ምልክት በዚያ አለ። እና እርግጥ ነው፥ የእስልምና ሦስቱ ወዮዎች በዚያ አሉ። እነዚህ ሲሰበሰቡ ሰንጠረዦቹ የይሁዳ ነገድ አንበሳ አንድን ትንቢታዊ እውነት በሚፈታበት ጊዜ የሚፈጸመውን “የእውቀት መጨመር” ምሳሌ አድርገው ያሳያሉ።

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

በ1798 የፍጻሜ ዘመን ሲደርስ የተፈታ ትንቢታዊ እውቀትን የሚወክል ምልክት እንደ ኡላይ ወንዝ ራእይ ያለንን እንዲህ ያለ መርመራ ስናጠናቅቅ፣ ያ እውቀት እየጨመረ በዊልያም ሚለር ሕልም ውስጥ ባለው አዲሱ ትልቁ ሣጥን ውስጥ ጌጣጌጦቹን እንዲሞላ እንደ ሆነ በማስታወስ፣ በታሪካቸው ያልተሟሉትን የሚለር አማኞች እውነቶች እንደገና እንመለከታለን። ከእነዚህ አንዳንዶቹ ያልተሟሉ ሆነው የቀሩት የሚለር አማኞች በሚኖሩበት የታሪክ ዘመን ምክንያት ነበር፤ ሌሎች ግን ከሦስተኛው መልአክ እየገፋ ከሚሄደው ብርሃን ጋር አብረው ለመሄድ በእምቢተኝነታቸው ምክንያት ያልተሟሉ ሆነው ቀሩ።

We will continue these things in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ እነዚህን ነገሮች እንቀጥላለን።

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> እግዚአብሔር መልእክት ይዘው የላካቸው ሰዎች ሰዎች ብቻ ናቸው፤ ነገር ግን የሚሸከሙት መልእክት ባሕርይ ምንድር ነው? እግዚአብሔር የትኛው እንደሚመረጥ ስለ ሆነ ከእናንተ ምክር ስላልጠየቀ፣ ከማስጠንቀቂያዎቹ ዘንድ መመለስ ወይም እነርሱን ማቃለል ይደፍራሉን? እግዚአብሔር የሚናገሩ፣ በታላቅ ድምፅ የሚጮኹ እና የማይቆጥቡ ሰዎችን ይጠራል። እግዚአብሔር መልእክተኞቹን ለዚህ ዘመን ሥራውን እንዲፈጽሙ አስነሥቶአቸዋል። አንዳንዶች የክርስቶስን ጽድቅ መልእክት ትተው ሰዎቹንና ጉድለቶቻቸውን ለመተቸት ተመልሰዋል፥ ምክንያቱም የእውነትን መልእክት በተፈለገው ሁሉ ጸጋና ማማር አያቀርቡትምና። ቅንዓታቸው ከመጠን በላይ ነው፤ ከመጠን በላይ እጅግ ጽኑ ናቸው፤ በከፍተኛ የእርግጠኝነት መንፈስ ይናገራሉ፤ እንዲሁም ለብዙ ደካማና ግፍ የተጫኑ ነፍሳት ፈውስና ሕይወትና መጽናናት የሚያመጣ መልእክት በአንድ መጠን ወደ ውጭ ይገፋል፤ ምክንያቱም ተጽእኖ ያላቸው ሰዎች የራሳቸውን ልብ እንደሚዘጉ እና የራሳቸውን ፈቃድ እግዚአብሔር ተናግሮበት ባለው ነገር ላይ እንደሚያቆሙ መጠን፣ ብርሃንንና ሕያው ኃይልን በናፍቆት እየተመኙና እየጸለዩ ከነበሩት ሰዎች ዘንድ የብርሃንን ጨረር ለመውሰድ ይፈልጋሉና። ክርስቶስ በአገልጋዮቹ ላይ የተነገሩትን ጨካኝ፣ ትዕቢተኛና የማሾፍ ንግግሮች ሁሉ በራሱ ላይ እንደ ተነገሩ መዝግቦአቸዋል።

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “የሦስተኛው መልአክ መልእክት አይረዳም፤ ምድርን በክብሩ የሚያበራው ብርሃንም በእየጨመረ በሚገለጥ ክብሩ ለመሄድ የማይፈቅዱ ሰዎች ዘንድ የሐሰት ብርሃን ተብሎ ይጠራል። ሊደረግ የሚችል ሥራ በእምነት ማጣታቸው ምክንያት በእውነትን በሚክዱ ሰዎች ሳይደረግ ይቀራል። የእውነትን ብርሃን የምትቃወሙ እናንተን ከእግዚአብሔር ሕዝብ መንገድ ጎን እንድትቆሙ እንማጸናችኋለን። ከሰማይ የተላከ ብርሃን በግልጽና በማይናወጥ ጨረሮች በእነርሱ ላይ ይብራ። ይህ ብርሃን የደረሳችሁ እናንተን እግዚአብሔር ስለምትጠቀሙበት አጠቃቀም ኃላፊ ያደርጋችኋል። መስማት የማይፈልጉ ሰዎችም ኃላፊ ይሆናሉ፤ ምክንያቱም እውነት ወደ እጃቸው ደርሶ ነበር፣ እነርሱ ግን እድሎቻቸውንና መብቶቻቸውን ናቁ። መለኮታዊ ማረጋገጫ የተሸከሙ መልእክቶች ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ ተልከዋል፤ የክርስቶስ ክብርና ግርማ፣ ጽድቁም ሙሉ በሙሉ በበጎነትና በእውነት የተሞላ ሆኖ ቀርቧል፤ በኢየሱስ ክርስቶስ ውስጥ ያለው የመለኮት ሙላት ሁሉ በውበትና በማራኪነት በመካከላችን ተገልጦአል፥ ልባቸው በቅድመ ፍርድ ያልተዘጋ ለሆኑ ሁሉ ማራኪ ይሆን ዘንድ። እግዚአብሔር በመካከላችን እንደሠራ እናውቃለን። ነፍሳት ከኃጢአት ወደ ጽድቅ ሲመለሱ አይተናል። በተዋረዱ ልቦች ውስጥ እምነት ሲነቃ አይተናል። እኛስ እንደ ነጻ የሆኑት ለምጻሞች መንገዳቸውን የቀጠሉና እግዚአብሔርን ክብር ለመስጠት ከእነርሱ አንዱ ብቻ የተመለሰ እንሆንን? ከዚያ ይልቅ ስለ በጎነቱ እንናገር፥ እግዚአብሔርንም በልብ፣ በብዕር፣ በድምፅም እናመስግን።” Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles