Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ሰማንያ

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

የሮማ፣ የመቃብያን፣ እና የዘመናዊ ዘመን ትንቢታዊ መገናኛ፡ በዳንኤል ራእዮች ውስጥ የተደረገ ጥናት

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

ኡርያስ ስሚዝ፣ “ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ከሆኑት አይሁድ ጋር በቃል ኪዳን በመገናኘት በክ.ዓ. 162 ተቀላቀለች” ብሎ ጻፈ። አብዛኞቹ ዘመናዊ የታሪክ ጸሐፊዎች ቀኑን ክ.ዓ. 161 እንደሆነ ያመለክታሉ፣ ስሚዝም በዚያው መጽሐፍ ውስጥ ክ.ዓ. 161ን ሁለት ጊዜ ይጠቅሳል። የእኔ ግምት ይህ ወደ ክ.ዓ. 162 የተደረገው ማመልከቻ የሕትመት ስህተት ነው የሚል ነው።

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “በ23ኛና 24ኛ ቁጥሮች ከአይሁድና ከሮማውያን መካከል በክ.ዓ. 161 የተደረገውን ቃል ኪዳን አልፈን፣ ሮማ ዓለም አቀፍ ግዛትን ያገኘችበት ዘመን ድረስ እንወሰዳለን።” ዩርያስ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

ከኢየሱስ መውለድ በፊት 217 ዓመት በአንቲዮክስ ሦስተኛው ታላቁ የተመራው የሴሌውቂድ መንግሥት እና በንጉሥ ጶሎሜዎስ አራተኛ ፊሎፓቶር የተመራው የግብፅ የጶሎሜዎስ መንግሥት መካከል የተካሄደውን የራፊያ ጦርነት ድልና የዚያን በኋላ የሆነውን ሁኔታ አንቀጾች አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ይገልጻሉ።

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

ከዚህ አሥራ ሰባት ዓመት በኋላ፣ በ200 ዓ.ዓ. የተከሰተው የፓኒየም ውጊያ እንደገና በሰሉሲድ መንግሥትና በጶሊሜያዊው መንግሥት መካከል ነበር።

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

የማካቢያን አመፅ በክ.በ. 167 ዓመት የጀመረ ሲሆን፣ ይህም የሰሉክያውያን መንግሥት የአይሁድን ሃይማኖታዊ ሥርዓቶች ለመግታትና የግሪክ ባህልን ለመጫን በወሰደው ሙከራ ላይ የተነሣ የአይሁድ አመፅ ነበር።

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

በሐኑካ ጊዜ የሚከበረውን ታሪካዊ ክስተት የሚያመለክተው በኢየሩሳሌም ያለው የሁለተኛው ቤተ መቅደስ ዳግም መቀደስ፣ ከቁጥር ሃያ ሦስት ያለው “ቃል ኪዳን” በፊት ሦስት ዓመት ማለትም በ164 ዓ.ዓ. ተከናወነ። ይህ ክስተት የተከተለው፣ ቤተ መቅደሱን ካረከሰ እና የአይሁድን ሃይማኖታዊ ልማዶች ከለከለ ክፉ ዝና የነበረው አንጾክዮስ አራተኛ ኤጲፋኔስ በሚመራው የሴሌውቅያን ንጉሥ ግዛት ኃይሎች ላይ መቃብያን ያካሄዱትን የተሳካ ወታደራዊ ዘመቻ ነበር። አንጾክዮስ አራተኛ ኤጲፋኔስ በሐኑካ የሚታሰበው ድል ከተገኘ ጥቂት ጊዜ በኋላ ሞተ፤ ይህም ከዚያ ነጥብ ጀምሮ በታሪክ ውስጥ የሶርያ ኃይል መውረድን ያመለክታል።

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

በክ.ዓ. 200 ዓመት፣ (ይህም ደግሞ የፓኒየም ጦርነት ዘመን ነበር) ሮማ ለመጀመሪያ ጊዜ ራሷን በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ትንቢታዊ ታሪክ ውስጥ አስገባች። ራእዩን የሚያቆም ምልክት በዚያ አለ። በዚያ ታሪክ ውስጥ ያለው ዓላማ ያለው ተጽዕኖ የኤልዛቤልን ሥራ ይለያል፤ እርስዋም ከመድረኩ በስተጀርባ ገመድ የምትጎትት ቤተ ክርስቲያን ምልክት ናት። ባልዋ አክአብ ነቢያቶቿ በኤልያስ ሲገደሉ በተመለከተ ጊዜ፣ ኤልዛቤል በሰማርያ ቤቷ ነበረች። ሄሮድያዳም ልጅዋ ሰሎሜ ሄሮድስን ባሳበደችበት በሄሮድስ የልደት ግብዣ ላይ አልነበረችም። በአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ ታሪክ ውስጥ፣ በጢሮስ ጋለሞታ የተወከለው ጳጳስነት እስከ ምሳሌያዊው ሰባ ዓመታት ፍጻሜ ድረስ የተረሳ ይሆናል። ከዚያም የማታለያዋን መዝሙሮች ለምድር ነገሥታት መዘመር ትጀምራለች። የክ.ዓ. 200 ዓመት በቁጥር አሥራ ስድስት እንደ ተወከለው፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት እርስዋ ለነገሥታት በግልጽ ዘፈኖቿን መዘመር የምትጀምርበትን ጊዜ፣ በቅርቡ ከሚመጣው የእሑድ ሕግ በፊት ይወክላል።

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

ከክ.ዓ. 161 እስከ 158 ድረስ ካለው የአይሁድ “ሊግ” በፊት፣ ማካቤያውያን ቤተ መቅደሱን እንደ ገና ቀደሱ፣ ይህም በክ.ዓ. 164 በሐኑካ እንደ መታሰቢያ ይከበራል። ከዚያም ከሦስት ዓመት በኋላ፣ ከሶርያውያን ጋር በቀጣይነት በሚካሄድ ትግል ውስጥ ሳሉ፣ ማካቤያውያን አይሁድ ድጋፍ ለማግኘት ወደ ሮም ቀረቡ። በዚያን ጊዜ ከሮም ጋር የተመሠረተው “ሊግ” ለእግዚአብሔር የመጨረሻ ዘመን የትንቢት ተማሪዎች ትንቢታዊ ፈተና ይሆናል።

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

ታሪክ “ቃል ኪዳኑ” የተደረገበት ነጥብ እንደ 161 ዓ.ዓ. ያስረዳል፤ ነገር ግን አቅኚዎቹ ያን ታሪክ እንደ 158 ዓ.ዓ. ይለዩታል። ሚለር ትክክል ነበርን፣ ወይስ ዘመናዊ ታሪክ ጸሐፊዎች ትክክል ናቸው? ሚለር ስድስት መቶ ስልሳ ስድስት ዓመታትን (666) በ158 ዓ.ዓ. ላይ ጨምሮ፣ “የዘወትሩ” የተወገደበት 508 ዓመት ላይ ደረሰ። ምንም ያህል ብትፈልጉ፣ 158 ዓ.ዓ. እንደ አይሁድና ሮማውያን መካከል የተደረገው ቃል ኪዳን የሚደግፍ ታሪካዊ ማስረጃ ማግኘት፣ ካልሆነ ፈጽሞ የማይቻል ባይሆንም፣ እጅግ አስቸጋሪ ይሆናል።

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

ቁጥር አስራ ስድስት የእሑድ ሕግ ነው፤ ነገር ግን ከዚያ በፊት ሮም በክ.ዓ. 200 ዓመት ራእዩን ለመመስረት ወደ ታሪክ ይገባል። የመቃብያን ዓመፅ በክ.ዓ. 167 በሞዴይን ተጀመረ፣ በኋላም በክ.ዓ. 164 ቤተ መቅደሱን እንደገና ቀደሱ። ከዚያም ከክ.ዓ. 161 እስከ 158 ድረስ አይሁድ ከሮማውያን ኃይል ጋር ወደ ቃል ኪዳን ገቡ። ከክ.ዓ. 161 እስከ 158 ያለው ጊዜ የ“ቃል ኪዳኑን” ለማቋቋም ያስፈለገ የጊዜ ዘመንን ይወክላል። ይህ ግንዛቤ “ቃል ኪዳኑን” ከታሪክ ጸሐፍት ምስክርነት ጋር በተስማማ ሁኔታ ይለይታል፤ እንዲሁም በጌታ እጅ የተመራውን እና ሊለወጥ የማይገባውን ሰንጠረዥ ጋርም ይስማማል።

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

ታሪካዊ ምንጮች እንደሚያሳውቁን፣ በከ. በ. ዘ. ሁለተኛው ክፍለ ዘመን እንደ ይሁዳና ሮም ያሉ ጥንታዊ ሕዝቦች መካከል ስምምነቶችን የመደራደር ሂደት እንደ ተመለከተው የተለያዩ ሁኔታዎች፣ የዲፕሎማሲ ሥርዓቶች፣ እና የኃይል ግንኙነቶች መሠረት ይለያይ ነበር። በአብዛኛው፣ ሂደቱ አንዱ ወገን ከሌላው ጋር ስምምነት ወይም ቃል ኪዳን ለመመስረት ፍላጎቱን በመግለጽ ይጀምር ነበር። በይሁዳና በሮም ጉዳይ፣ ይሁዳ ከሮም ጋር መደበኛ ቃል ኪዳን ለማቅረብ ግንኙነቱን ጀመረች።

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

ሐሳቡን ለማስተላለፍና ድርድሩን ለመጀመር ዲፕሎማሲያዊ መንገዶች በጥቅም ላይ ይውሉ ነበር። ይህም ከመሪዎቿ ወይም ከወኪሎቿ ጋር ለመገናኘት ወደ ሮም አምባሳደሮችን ወይም መልእክተኞችን መላክን መካተት ያስፈልገው ነበር። ድርድሩ ከተጀመረ በኋላ ሁለቱም ወገኖች የቀረበውን የኪዳኑን ውሎች ይወያዩ ነበር። ይህም ተከታታይ ስብሰባዎችን፣ ዲፕሎማሲያዊ መልእክቶችን መለዋወጥን፣ እንዲሁም ውይይቶቹን ለማቀላጠፍ የመካከለኛ ወይም የአስታራቂ አካላት ተሳትፎን ሊያካትት ይችል ነበር። በድርድሩ ወቅት እያንዳንዱ ወገን ሌላው ያቀረበውን ውሎች ይመለከት ነበር፣ እንዲሁም ተቃራኒ ሐሳቦችን ሊያቀርብ ወይም በአንዳንድ ውሎች ላይ ማሻሻያ ሊጠይቅ ይችል ነበር። ይህ ሂደት ጥንቃቄ የተሞላበት ምክክርን፣ ከአማካሪዎች ጋር መማከርን፣ እንዲሁም የቀረበው ኪዳን ሊያስገኘው የሚችለውን ጥቅምና ጉዳት መገምገምን ሊያካትት ይችል ነበር።

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

ሁለቱ ወገኖች በስምምነቱ ውሎች ላይ ስምምነት ከደረሱ፣ በሁለቱም ወገኖች የተስማሙባቸውን ውሎችና ሁኔታዎች የሚዘረዝር መደበኛ ሰነድ ይዘጋጃል። ከዚያም ስምምነቱ በእያንዳንዱ ሕዝብ ተገቢ ሥልጣናት መጽደቅ ይኖርበታል። በሮም ሁኔታ ይህ በሴኔቱ ወይም በሌሎች የአስተዳደር አካላት መፅደቅን ሊያካትት ይችላል። በተመሳሳይም፣ በይሁዳ ውስጥ ስምምነቱ ምናልባት በመሪዎቿ ወይም በአስተዳደር ምክር ቤቷ መጽደቅ ይጠይቃል። አንዴ ከጸደቀ በኋላ ስምምነቱ ተግባራዊ ይደረጋል፣ እናም ሁለቱም ወገኖች ውሎቹን እንዲጠብቁ ይጠበቃሉ። ይህም የተለያዩ የትብብር ዓይነቶችን፣ የጋራ መከላከያ ስምምነቶችን፣ የንግድ ግንኙነቶችን፣ ወይም በስምምነቱ የተመለከቱ ሌሎች የዲፕሎማሲ ተሳትፎ መልክዎችን ሊያካትት ይችላል።

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

በክርስቶስ በፊት ሁለተኛው ክፍለ ዘመን፣ ከይሁዳ (በምሥራቃዊ ሜዲትራኒያን ክልል የምትገኝ) ወደ ሮም (በመካከለኛው ኢጣልያ የምትገኝ) መጓዝ እጅግ አስቸጋሪና ጊዜ የሚወስድ ጉዞ ይሆን ነበር፣ በተለይም የጥንት ዘመን የመጓጓዣ ዘዴዎች ውስንነት ሲታሰብ። በይሁዳና በሮም መካከል ያለው ርቀት እንደተወሰነው የጉዞ መንገድ በመሠረት በግምት 1,500 እስከ 2,000 ኪሎ ሜትር (930 እስከ 1,240 ማይል) ያህል ነው። በጥንት ዘመን የባሕር ጉዞ ከየብስ ጉዞ ይልቅ ብዙ ጊዜ ፈጣንና ውጤታማ ነበር፣ ነገር ግን የባሕር ጉዞ በሚነፍሱት ነፋሳት ተጽዕኖ ሥር ይገኝ ነበር። ከይሁዳ ያለ ወደብ እስከ ኢጣልያ ወደብ (እንደ ኦስቲያ፣ የሮም ወደብ) በመርከብ መጓዝ፣ እንደ የነፋስ ሁኔታ፣ የባሕር ሞገድ አቅጣጫ፣ እና ጥቅም ላይ የዋለው የመርከብ ዓይነት ባሉ ነገሮች ላይ ተመስርቶ ብዙ ሳምንታት ሊወስድ ይችል ነበር።

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

ከይሁዳ ወደ ሮም በየብስ መጓዝ ይበልጥ ዝግ እና እጅግ አድካሚ ይሆን ነበር። ተጓዦች ተራሮችን፣ ሸለቆዎችን እና ወንዞችን ጨምሮ በተለያዩ ዓይነት መልከ ምድሮች መካከል መንገዳቸውን መፈለግ ይኖርባቸው ነበር፤ እንዲሁም እንደ ወንበዴዎች እና ጠላት ተቆጣጣሪ ግዛቶች ያሉ መሰናክሎችን መቋቋም ይጠበቅባቸው ነበር። በእግር ወይም በፈረስ የሚጎተት ሰረገላ መጓዝ ብዙ ወራት ሊወስድ እንደሚችል ይገመታል። የጉዞው ጊዜ እንደ መንገዶች ሁኔታ፣ የማረፊያ ስፍራዎችና የዕረፍት መቆሚያዎች አቅርቦት፣ እንዲሁም በመንገድ ላይ ለማረፍና አቅርቦትን እንደገና ለማሟላት ባለው አስፈላጊነት ያሉ ነገሮች ተጽዕኖ ያሳድሩበት ነበር።

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

መቃብያውያን የነበሩት አይሁድ ከሮም ጋር ቃል ኪዳን ለማድረግ በፈለጉ ጊዜ፣ ወደ ሮም መልእክተኞችን መላክ እንደነበረባቸው ይታያል። እነዚያ መልእክተኞች በሮማውያን ሥልጣናት ዘንድ ከተቀበሉ በኋላ፣ የድርድር ጊዜ መኖሩ የማይቀር ነበር። ትክክለኛ መዝገብ ስለማይገኝ በታሪካዊ ግምት መሠረት፣ አንድ ስምምነት በመደበኛ ሁኔታ ከተፈጸመ በኋላ፣ ለማጽደቅ ወደ ይሁዳ መመለስ ያስፈልገው ነበር፤ ከዚያም ምናልባት የአይሁድ ተቀባይነትን ለማረጋገጥ እንደገና ወደ ሮም መመለስ ያስፈልገው ነበር። በዚያ ዘመን የአንድ ቃል ኪዳን መመሥረት ሂደት በአንድ ዓመት ውስጥ ተፈጽሞ ነበር ብሎ ማመን እጅግ አስቸጋሪ ነው፤ ስለዚህ “ቃል ኪዳኑ” ከ161 ዓ.ዓ. በፊት እስከ 158 ዓ.ዓ. በፊት ድረስ የሚዘልቅ ሂደትን እንደሚወክል የሚለው ግንዛቤ፣ ወደ ቁጥር አሥራ ስድስት የእሁድ ሕግ የሚያመራውን ታሪክ የሚለዩ ሌሎች የትንቢት መስመሮች ጋር ይጣጣማል።

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

“ኪዳን” በሚባል የታሪክ ጸሐፍት ሁሉ በማቃቤያን አይሁድ እንደተጀመረ የሚስማሙበት ነገር፣ በይሁዳ በ161 ዓ.ዓ. ተጀመረ። ዓላማውም አይሁድ ከ167 ዓ.ዓ. ጀምሮ አመፃቸው ከተነሣ ወዲህ ሲታገሉአቸው ከነበሩት ሶርያውያን ላይ ድጋፍ ማግኘት ይፈልጉ ስለነበር ነው። ይህ አመፅ የተነሣው በአይሁድ ካህን በነበረው ማታትያስና በአምስቱ ልጆቹ፣ በተለይም በይሁዳ መቃቢ፣ በሰሉቅያ ገዥ በአንቲዮክስ አራተኛ ኤጲፋንስ የተጫኑትን የሄለናዊነት ፖሊሲዎች ለመቃወም ባደረጉት ጥረት ምክንያት ነበር። እነዚህ ፖሊሲዎች የአይሁድ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን ለማፈን እና የግሪክ ልማዶችንና እምነቶችን በግድ እንዲቀበሉ ለማድረግ የተደረጉ ሙከራዎችን ያካትቱ ነበር።

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

ለዐመፁ መነሻ ምክንያት የሆነው በሞዴይን መንደር የተከሰተ አንድ ክስተት ነበር፤ በዚያም ማጣትያስ ለአንድ የግሪክ አምላክ መሥዋዕት እንዲያቀርብ የተሰጠውን አዋጅ ለመፈጸም ፈቃደኛ አልሆነም። “ሞዴይን” የሚለው ስም “ማሳወቅ” ወይም “መቃወም” ማለት ከሚያመለክተው ከዕብራይስጥ ቃል “ሞዲአ” የተወሰደ ነው። በተቃውሞውም ውስጥ ማጣትያስ መሥዋዕቱን ሊያቀርብ የተዘጋጀን ከእምነቱ የሸሸ አይሁዳዊ ገደለ፤ እርሱና ልጆቹም ወደ ኮረብቶች ሸሹ፣ በዚህም በሴሌውሲድ ኃይሎች ላይ የደፈጣ ውጊያ ዘመቻ ጀመሩ። የማካቤያን ዐመፅ ለብዙ ዓመታት ቀጠለ፤ በዚህም ጊዜ ማካቤያኖች ከሴሌውሲዶችና ከአጋሮቻቸው ጋር በብዙ ውጊያዎች ተሳተፉ። በቁጥርና በጦር መሣሪያ እጅግ የተነሱ ቢሆኑም፣ ማካቤያኖች በርካታ አስፈላጊ ድሎችን አስመዘገቡ።

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

የሴሉክያን ንጉሥ መንግሥት የግሪክን ሃይማኖት በአይሁድ ላይ ለመጫን እየፈለገ ነበር፤ ግሪኮችም የመጨረሻዎቹን ዘመናት ዓለም-አቀፋውያን ይወክላሉ። ሃይማኖታቸውም አሁን በዩናይትድ ስቴትስና በዓለም ላይ በባንክ ሥርዓቱ፣ በዋናው ሚዲያ፣ በትምህርት ማዕከላት፣ እና ሕገ-ወጥ መጻተኞችን በግድ በማስገባት ብሔራዊ ልዩነቶችን በማፍረስ በዓለም-አቀፋዊ ኃይሎች እየተጫነ ባለው የ“ዎክ” አስተሳሰብ ውስጥ ይገለጣል። አንቲዮኮስ ኤፒፋነስ የግሪክን ሃይማኖት በአይሁድ ላይ በግድ ሲጫን፣ ከጥረቶቹ ጋር የሚተባበሩ አይሁድ ነበሩ። መቃብያንም የግሪክን ሃይማኖት የሚቃወሙ አንድ የክህደት ወገን አይሁድን ይወክላሉ፤ ነገር ግን የግሪክን ሃይማኖት በግድ የማስፈጸምን ሥራ የሚደግፍ ሌላ የክህደት ወገን አይሁድ ደግሞ ነበር።

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

ቁጥር አስራ ስድስት በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግና፣ የዘንዶው፣ የአውሬው እና የሐሰተኛው ነቢይ ሶስትዮሽ ኅብረት ይወክላል። ያ ታሪክ በቁጥር አስራ ሦስት እስከ አስራ አምስት ይቀድማል፤ በዚያም በቁጥር አስር (1989)፣ በቁጥር አስራ አንድና አስራ ሁለት (የዩክሬን ጦርነት)፣ እና በፓኒየም ጦርነት ውስጥ የቁጥር አርባው ሦስቱ ጦርነቶች ይፈጸማሉ። የፓኒየም ጦርነት ሁለት ቀንዶች ያሉት የምድር አውሬ በግሎባሊስቶች ሃይማኖታዊና ፖለቲካዊ ፍልስፍናዎች ላይ ድል የሚቀዳጅበትን ጦርነት ይወክላል።

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

በዚያ ጦርነት ውስጥ የአሜሪካ የመጨረሻው ፕሬዚዳንት በቁጥር አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ውስጥ ተወክሎ ከተገለጸው የፑቲን ድልና ከዚያ በኋላ ከመጣው መፍረስ በኋላ የተነሣውን ውጤት መቋቋም ይገባዋል። እርሱ ከሩሲያ መፍረስ የተነሣውን መዘዝ ለመፍታት ከኔቶ ወይም ከተባበሩት መንግሥታት ጋር ቃል ኪዳን ያቆማል፤ በዚያም ቃል ኪዳን ታሪክ ውስጥ በጳንዩም ጦርነት ውስጥ ከተባበሩት መንግሥታት ጋር ይጋፈጣል። የቁጥር አርባው ሦስተኛ ጦርነት እንደ ቁጥር አርባው የመጀመሪያ ጦርነት ይሆናል። ሶቪየት ኅብረት በአሜሪካ የኢኮኖሚና የወታደራዊ ኃይል ሥር እንደወደቀችው፣ የተባበሩት መንግሥታት ግሎባሊስቶችም የጎርባቾቭ ሶቪየት ኅብረትን ለማሻሻል ባደረገው ጥረት ውስጥ ቁልፍ አካል የነበረውን “ፔረስትሮይካ” እንደገና ለመድገም ይገደዳሉ፤ ምንም እንኳ በመጨረሻ እነዚህ ጥረቶች ለሶቪየት ሥርዓት መፍታት እና ለሶቪየት ኅብረት መጨረሻዊ መፍረስ አስተዋጽኦ አድርገው ነበር።

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

ሦስተኛው ጦርነት በመጀመሪያው ጦርነት ይተረጎማል፤ በኢኮኖሚያዊና በወታደራዊ ግፊትም ትራምፕ፣ በሬጋን የተወከለው እንደሆነ፣ የተባበሩትን መንግሥታት ወደ “perestroika” ያስገባል፤ ይህም መልሶ ማዋቀር ወይም ተሃድሶ ማለት ነው። ይህ መልሶ ማዋቀር አሥሩ ነገሥታት ሥርዓት የሆነው የተባበሩት መንግሥታት ራስ ላይ ዩናይትድ ስቴትስን ያኖራል። በዚያ ጦርነት ውስጥ ከዚያም በኋላ ጳጳሳዊ መንግሥቱ ትራምፕ በዚያን ጊዜ እየወረረው ያለውን ሥርዓት ጠባቂ እንደሆነ በመናገር ራሱን በታሪክ ውስጥ ያስገባል።

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

በዚያው ታሪክ ውስጥ ትራምፕ እንደ አብርሃም ሊንከን ለመፍታት የተገደደውን ሁሉ እርሱም ለመፍታት የሚገደድበትን ውስጣዊ የእርስ በርስ ጦርነት ይጋፈጣል። ይህ የእርስ በርስ ጦርነት በአሜሪካ ውስጥ ባሉ ሁለት ተቃራኒ ክህደተኛ ወገኖች መካከል ይሆናል። አንደኛው ክፍል በሁለቱም የፖለቲካ ፓርቲዎች ውስጥ ያሉ እድገታዊ ዓለም-አቀፋውያን ሲሆኑ፣ የ“woke-ism”ን ሃይማኖትና ፍልስፍና ተቀብለው ባሉት ሰዎች የተወከለ ነው። ሌላው ክፍል (MAGA-ism) እውነተኛ ፕሮቴስታንቶች ነን ብሎ ይናገራል፤ ነገር ግን ያንን ማዕረግ በ1844 አጥተውታል።

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

የፕሬዚዳንቱ ወገን በMAGA-ይዝም ይወከላል፤ እናም እውነተኛውን ፕሮቴስታንትነትና ሕገ መንግሥቱን እንደሚጠብቅ በሚያስተላልፈው የተሳሳተ ድርጊት ላይ የተመሠረተ ነው። የWoke-ይዝም አቤቱታ ደግሞ የእናት ምድር ሃይማኖት፣ የኒው ኤጅ እምነት፣ እና ሕገ መንግሥቱ በመሥራች አባቶች የቆዩ አሳቦች ሳይሆን በኅብረተሰቡ ልማዶች ያሉት የአሁኑ ሁኔታዎች መሠረት እንደሚተገበር የሚያምን ነው።

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

ማጥታትያስ (ትራምፕ) በክ.በ. 167 በሞዴይን በተጀመረው አመፅ የተወከለውን፣ በዩናይትድ ስቴትስ ውስጥ ያሉትን ዓለምአቀፋዊ-እድገታዊ ዴሞክራቶች ሙከራዎች ያበቃል። ከዚያም ትራምፕ ማካቤያውያን ቤተ መቅደሱን እንደገና የቀደሱበትን፣ በሐኑካ አከባበር የሚታሰበውን የክ.በ. 164 ታሪክ እንደገና ይደግማል። ከዚያም ከክ.በ. 161 እስከ ክ.በ. 158 በተወከለው ዘመን፣ ትራምፕ የጳጳስነትን ምስል ለማቆም የመጨረሻውን ግፊት ይጀምራል፤ ይህም ምስል በሃይማኖታዊው ኀይል እና በፖለቲካዊው ኀይል መካከል ሕገ-ወጥ ግንኙነት መኖሩን የሚለይ ነው። በክ.በ. 158 ሊግ ይተገበራል፥ ይህም የቁጥር አሥራ ስድስት በቅርቡ የሚመጣው የእሁድ ሕግ በሥራ ላይ ሲውል ይሆናል።

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ መጀመሪያ ሮም በፖለቲካ እንዴት ቁጥጥር እንደምትይዝ ያስለይታል፤ ከዚያም ዳንኤል በዚያው ታሪክ ውስጥ ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር እንዴት እንደምትሠራ የሚገልጽ ሐረግ በመጨመር ያንኑ ታሪክ ደግሞ ይደግማል እና ያሰፋዋል። ከቁጥር አሥራ ስድስት እስከ ቁጥር አሥራ ዘጠኝ ድረስ፣ ጣዖታዊቷ ሮም የዓለምን ቁጥጥር እንድትይዝ የነበሩባት ሦስት መሰናክሎች ተመልክተው ተቀርጸዋል። በቁጥር አሥራ ስድስት፣ ሶርያ በ65 ዓ.ዓ. በጣዖታዊቷ ሮም ተሸነፈች፤ ከዚያም በ63 ዓ.ዓ. ይሁዳ በፖምፔይ ተሸነፈች። ቁጥር አሥራ ስድስት ሮም በክቡርቱ ምድር ላይ መቆም የነበረባትን ጊዜ ይገልጻል፤ ይህንም በማድረግ በዚያው ምዕራፍ ቁጥር አርባ አንድ ያለውን የእሑድ ሕግ በምሳሌነት ያመለክታል።

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

እንዲህ መታወቅ አለበት፤ የመውረር ታሪኩ በክ.በ. 63 [ከ1863 ጋር ተመሳሳይ] ተፈጸመ፣ ይህም በኢየሩሳሌም ውስጥ እየተካሄደ ባለ የእርስ በርስ ጦርነት መካከል ነበር። ዩሪያ ስሚዝ እንዲህ ብሎ ጻፈ፤ “ፖምፔይ በጶንጦስ ንጉሥ በነበረው በሚትሪዳጥስ ላይ ካደረገው ዘመቻ በመመለሱ ጊዜ፣ ሁለት ተወዳዳሪዎች፣ ሂርካኖስና አርስቶቡሎስ፣ ስለ ይሁዳ አክሊል እየታገሉ ነበር።”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

“ሂርካኖስ” እና “አርስጦቡሎስ” የተባሉት ስሞች ሁለቱም የግሪክ ምንጭ ያላቸው ሲሆን፣ በተለይም በሄለናዊው ዘመንና በሐስሞናውያን ሥርወ መንግሥት ወቅት ውስጥ በአይሁድ ታሪክ አውድ ውስጥ ታሪካዊ ጠቀሜታ አላቸው። “ሂርካኖስ” የሚለው ስም “ሁርካኖስ” ከተባለው የግሪክ ቃል የተወሰደ ሲሆን፣ ይህም ምናልባት በፋርስኛ “ተኩላ” ማለት ከሆነው “ሁርካን” ከተባለ ቃል የመጣ ነው። ሂርካኖስ ብዙ የሐስሞናውያን ገዥዎች የተጠሩበት ስም ነበር። “አርስጦቡሎስ” ማለት “ምርጥ አማካሪ” ወይም “ምርጥ አማክር” ማለት ነው። አርስጦቡሎስም እንዲሁ ብዙ የሐስሞናውያን ገዥዎች የተጠሩበት ሌላ ስም ነበር። “ሂርካኖስ” እና “አርስጦቡሎስ” ሁለቱም በሐስሞናውያን ዘመን ውስጥ በአይሁድ ታሪክ ጉልህ ስፍራ ካላቸው ሰዎች ጋር የተያያዙ ስሞች ናቸው። እነርሱ በይሁዳ ውስጥ በሐስሞናውያን መንግሥት አስተዳደርና መስፋፋት ረገድ አስፈላጊ ሚና የተጫወቱ ገዥዎች ነበሩ። በክርስቶስ ዘመን የሐስሞናውያን መንግሥት ትንቢታዊ ዘሮችና ወኪሎች ፈሪሳውያን ነበሩ።

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

ፖምፔይ ኢየሩሳሌምን በወረረ ጊዜ፣ ሁለት የፖለቲካ ወገኖች ሁለቱም ምንጫቸውን በክ.በ. 167 በሞዴይን በተወከለው የአመፅ ዘመን ድረስ ይመልሱ ነበር። ፖምፔይ በዚያ አመፅ ውስጥ ከተሳተፈ በኋላ፣ ኢየሩሳሌምን ለመያዝ ወሰነ፤ የአርስቶቡሎስም የፖለቲካ ወገን እርሱን ለመቋቋም ወሰነ፣ ነገር ግን የሂርካኖስ ወገን ለፖምፔይ በሮቹን ለመክፈት ወሰነ። ከዚያም ፖምፔይ በኢየሩሳሌም ላይ ጥቃቱን አደረገ፤ ከሶስት ወራት በኋላም ኢየሩሳሌም ለዘላለም በሮም ሥልጣን ሥር ገባች።

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

በአሥራ ዘጠነኛው ቁጥር ግብፅ፣ ሦስተኛውና የመጨረሻው እንቅፋት፣ በሮም ተወሰደ። ከዚያም በሃያኛው ቁጥር የክርስቶስ ልደት ይገለጻል፤ ዳንኤልም በዚያ ታሪክ ውስጥ ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር እንዴት እንደምትገናኝ ማቅረብ ይጀምራል። በሃያ አንድና በሃያ ሁለት ቁጥሮች ክርስቶስ ተሰቀለ። በሃያ ሦስተኛው ቁጥር ደግሞ ከ161 ከክርስቶስ በፊት እስከ 158 ከክርስቶስ በፊት የጀመረው ቃል ኪዳን፣ መስቀሉን የሚገልጹትን ቁጥሮች በቀጥታ ተከትሎ፣ ከሃዲ አይሁድ “ከቄሳር በቀር ንጉሥ የለንም” ብለው ያወጁበት ስፍራ ሆኖ ይገለጻል። በመቃብያን የተወከለው፣ የግሪክ ሃይማኖታዊ ፍልስፍና ወረራ የተቃወመው እና በዚህም ሂደት ከሮም ጋር ያልተቀደሰ ግንኙነት የፈጠረው የከሃዲ አይሁድ መስመር፣ የእነርሱ ያልተቀደሰ ግንኙነት ፍሬ ሙሉ በሙሉ የተገለጠበትን የመስቀሉን ታሪክ የሚያመለክተውን ቁጥር ይከተላል።

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

ሼኪናህ ከሰባው ዓመት ምርኮ በኋላ የተሠራው ቤተ መቅደስ ውስጥ ፈጽሞ አልተመለሰችም። በሚልክያስ የተነገረው የመጨረሻው ትንቢታዊ ምስክርነት በክርስቶስ ልደት በፊት በአምስተኛው ክፍለ ዘመን አጋማሽ አካባቢ ተሰጥቶ ነበር። መቃብያን በዓለምአቀፋዊው የግሪክ ተጽእኖ ላይ ለመቃወም ከመነሣታቸው በፊት ለመቶዎች ዓመታት የእግዚአብሔር የሚታይ ህልውና ወይም ማንኛውም ትንቢታዊ ምስክርነት አልነበረም። አመፃቸው በመጀመሪያ ጊዜ፣ ጶሎሜዎስና ንጉሥ ዖዝያን ሁለቱም የካህንነትን ሥራ ለመውሰድና በቤተ መቅደሱ መሥዋዕት ለማቅረብ በፈለጉ ጊዜ ሊፈጽሙት የሞከሩትን ያንኑ ዓመፅ ፈጸሙ።

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

ዮናታን አፉስ (ዮናታን መቃቤው ተብሎም የሚታወቀው)፣ የመቃቤያን አመፅ የጀመረው የማታትያስ ልጆች አንዱ ነበር፤ በሴሉኪድ አገዛዝ ላይ የተካሄደውን የአይሁድ ዓመፅ በመምራትም ከፍተኛ ሚና ተጫውቶአል። ወንድሙ ይሁዳ መቃቤው በውጊያ ከሞተ በኋላ፣ ዮናታን የመቃቤያን ኃይሎች መሪነትን ተረከበ። ከወታደራዊና ከፖለቲካዊ አመራሩ በተጨማሪ፣ ዮናታን ሊቀ ካህናትነትንም ተቀብሎ የአይሁድ ሕዝብ መንፈሳዊ መሪ ሆኖ አገልግሏል። ዮናታን በአንድነት መሪነትና ሊቀ ካህናትነትን መያዙ፣ በአይሁድ ታሪክ ውስጥ አስፈላጊ እድገት ሆኖ ተመዝግቧል፤ ምክንያቱም ይህ በሐስሞናውያን ሥርወ መንግሥት ውስጥ የፖለቲካና የሃይማኖት ሥልጣንን በአንድ ላይ አጠናክሮ አንድ አድርጎ ስለሰበሰበ ነው። አመራሩም የአይሁድን ራስ ገዝነት ለማጠናከርና በይሁዳ ውስጥ የሐስሞናውያንን አገዛዝ ለመመስረት ረድቶአል።

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

ቶለሚዎስ ከራፊያ ድል በኋላ ሊፈጽመው የሞከረው ያው ኃጢአት በመቃብያን ዓመፅ መጀመሪያ ላይ በፍጹም ተፈጸመ። ይህም በንጉሥ ዑዝያን ዘመን በካህናት የተቃወሙት ያው ኃጢአት ነበር፤ ነገር ግን መቃብያን የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ አገልግሎቶች ይከላከላሉ ብለው ያቀረቡት አቋም፣ የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት መቀላቀል የተሳሳተና ዐመፀኛ መገለጫ ነበር፤ ስለዚህም አሁን ትራምፕን በመደገፍ በባይደን ዓለምአቀፋዊ የ“woke-ism” ግስጋሴዎች ላይ ለመቃወም እየተሰባሰበ ያለውን የከሐዲ ፕሮቴስታንቲዝም ዓመፅ ያመለክታል።

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

መጽሐፍ ቅዱስ “ከፍሬያቸው ታውቋቸዋላችሁ” ብሎ ያስተምራል፤ በክርስቶስ ዘመን ያሉት ፈሪሳውያንም ከማታትያስ ጋር የተጀመረው የሐስሞናውያን ሥርወ መንግሥት የመጨረሻ ቅሪቶች ነበሩ። ማታትያስና እርሱ የጀመረው ዓመፅ የፈሪሳዊነትን ፍሬ አፍርቶ ነበር፤ “አሜሪካን እንደገና ታላቅ እናድርግ” የሚለውን ጽንሰ-ሐሳብ የሚደግፉት ክህደተኛ ፕሮቴስታንቶችም እንዲሁ ናቸው። አሜሪካ ታላቅ የነበረችው ሕገ መንግሥቱ ቤተ ክርስቲያንንና መንግሥትን እርስ በርሳቸው ተለይተው እንዲኖሩ እንደሚጠብቅ በተረዳ ጊዜ ነበር፤ ነገር ግን በሐኑካ በዓል የሚታሰበውን ድል የሚወክለው የሐሰት ተአምር ጊዜ፣ የእሑድ ሕግ አውጭነት እንቅስቃሴ በግልጽ ወደ ፊት ይወጣል።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህንን ጥናት እንቀጥላለን።

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> “እስከ አሁን ድረስ የሦስተኛው መልአክ መልእክት እውነቶችን ያቀረቡ ሰዎች ብዙ ጊዜ እንደ ብቻ የሚያስፈራሩ ሰዎች ተቆጥረዋል። በአሜሪካ አንድ ሃይማኖታዊ አለመቻቻል ቁጥጥር እንደሚያገኝ፣ ቤተ ክርስቲያንና መንግሥትም ተባብረው የእግዚአብሔርን ትእዛዛት የሚጠብቁትን ለማሳደድ እንደሚነሡ የተናገሩት ትንቢቶች መሠረት የሌላቸውና አስቂኝ ናቸው ተብለው ተወስነዋል። ይህች ምድር ከነበረችበት ሁኔታ በቀር ሌላ ሊሆን እንደማትችል—የሃይማኖት ነፃነት ጠባቂ መሆኗን—በሙሉ እምነት ተነግሯል። ነገር ግን የእሁድ አክብሮትን በሕግ ለማስገደድ የሚደረገው ጥያቄ በስፋት ሲነሣና ሲነጋገርበት፣ ለረጅም ጊዜ የተጠረጠረና ያልታመነው ክስተት እየቀረበ መሆኑ ይታያል፤ ሦስተኛውም መልእክት ከዚህ በፊት ሊያመጣው ያልቻለውን ተጽዕኖ ያመጣል።”

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> “በየትውልዱ እግዚአብሔር ባሪያዎቹን ኃጢአትን እንዲገሥጹ ልኳል፤ በዓለምም ሆነ በቤተ ክርስቲያን። ነገር ግን ሕዝቡ ለእነርሱ ለስላሳ ነገር እንዲነገራቸው ይሻሉ፥ ንጹሑም ያልተሸለመ እውነት ተቀባይነት የለውም። ብዙ ተሐድሶ አራማጆች ሥራቸውን ሲጀምሩ የቤተ ክርስቲያንንና የአገሩን ኃጢአት በመውቀስ ላይ ታላቅ ጥንቃቄ ለመጠቀም ወሰኑ። በንጹሕ ክርስቲያናዊ ሕይወት ምሳሌ ሕዝቡን ወደ መጽሐፍ ቅዱስ ትምህርቶች እንዲመለሱ ተስፋ አደረጉ። ነገር ግን በኤልያስ ላይ እንደ መጣ የእግዚአብሔር መንፈስ በእነርሱ ላይ መጣ፥ የክፉ ንጉሥንና የከሃዲ ሕዝብን ኃጢአት እንዲገሥጽ እርሱን እንዳነሣሣው እንዲሁ እነርሱንም አነሣሳቸው፤ የመጽሐፍ ቅዱስን ግልጽ ንግግሮች—ለማቅረብ የተንቀሳቀሱባቸውን ትምህርቶች—ከመስበክ ሊቆጠቡ አልቻሉም። እውነትንና ነፍሳትን የሚያስፈራራውን አደጋ በቅንዓት እንዲገልጹ ተገፋፉ። ጌታ የሰጣቸውን ቃል የሚመጣውን ውጤት ሳይፈሩ ተናገሩት፥ ሕዝቡም ማስጠንቀቂያውን ለመስማት ተገደዱ።”

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> “ስለዚህ የሦስተኛው መልአክ መልእክት ይታወጃል። ከፍተኛውን ኃይል ተሸክሞ የሚሰጥበት ጊዜ ሲደርስ፣ ጌታ ራሳቸውን ለእርሱ አገልግሎት በሚቀድሱ ሰዎች ሐሳብ እየመራ በትሑት መሣሪያዎች አማካይነት ይሠራል። ሠራተኞቹም በሥነ ጽሑፍ ተቋማት ሥልጠና ሳይሆን ከመንፈሱ ቅባት የተነሣ ይበቃሉ። የእምነትና የጸሎት ሰዎች በቅዱስ ቅንዓት ለመውጣት ይገደዳሉ፤ እግዚአብሔር የሚሰጣቸውን ቃላት እየተናገሩ። የባቢሎን ኃጢአቶች ይገለጣሉ። የቤተ ክርስቲያን ሥርዓቶችን በመንግሥታዊ ሥልጣን በማስገደድ የሚመጡ አስፈሪ ውጤቶች፣ የመናፍስት እምነት ጥቃቶች፣ የጳጳሳዊ ኃይል ስውር ነገር ግን ፈጣን እድገት—እነዚህ ሁሉ ግልጥ ይሆናሉ። በእነዚህ ጽኑ ማስጠንቀቂያዎች ሕዝቡ ይነቃቃል። እጅግ ብዙ ሺህዎች እንደዚህ ያሉ ቃላት ከቶ ሳይሰሙ ነበር፤ እነርሱም ያዳምጣሉ። ባቢሎን ቤተ ክርስቲያን እንደሆነች፣ በስሕተቶቿና በኃጢአቶቿ ምክንያት፣ ከሰማይ የተላከላትን እውነት ስለ ጣለች እንደወደቀች የሚመሰክረውን ምስክርነት በድንቅ ይሰማሉ። ሕዝቡም በትጉህ ጥያቄ፣ ‘እነዚህ ነገሮች እውነት ናቸውን?’ ብሎ ወደ ቀድሞ አስተማሪዎቻቸው ሲሄድ፣ አገልጋዮቹ ሐሰት ያቀርባሉ፣ ፈሪሃቸውን ለማሳረፍና የነቃውን ሕሊና ለማጸጋገብ ለስላሳ ነገሮችን ይትንቢት ያደርጋሉ። ነገር ግን ብዙዎች በሰው ሥልጣን ብቻ ለመርካት ስለማይፈቅዱና ግልጽ ‘ጌታ እንዲህ ይላል’ ስለሚጠይቁ፣ ተወዳጁ አገልግሎት እንደ ጥንት ፈሪሳውያን ሥልጣኑ ሲጠየቅ በቁጣ ተሞልቶ መልእክቱን የሰይጣን ነው ብሎ ያወግዛል፤ ኃጢአትን የሚወዱትን ብዙ ሕዝብም እርሱን በሚያውጁት ላይ እንዲሳደቡና እንዲያሳድዷቸው ያነሣሣል።”

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> “ክርክሩ ወደ አዳዲስ መስኮች ሲስፋፋ እና የሕዝቡ አእምሮ ወደ እግዚአብሔር ወደተረገጠ ሕግ ሲጠራ፣ ሰይጣን ይነቃቃል። መልእክቱን የሚያጅበው ኃይል የሚቃወሙትን ብቻ የበለጠ ያሳብዳቸዋል። ካህናቱ ብርሃኑ በመንጋዎቻቸው ላይ እንዳያበራ ለመከልከል እጅግ ከሰው በላይ የሚመስል ጥረት ያደርጋሉ። በእጃቸው ባለው ሁሉ መንገድ ስለእነዚህ አስፈላጊ ጉዳዮች የሚደረገውን ውይይት ለማፈን ይጥራሉ። ቤተ ክርስቲያንም ወደ ሲቪል ሥልጣን ብርቱ ክንድ ትጠራለች፣ በዚህም ሥራ ጳጳሳውያንና ፕሮቴስታንቶች አንድ ይሆናሉ። የእሑድን አክብሮት ለማስፈጸም የሚደረገው እንቅስቃሴ የበለጠ ድፍረተኛና ውሳኔያማ ሲሆን፣ ሕጉ ትእዛዛትን በሚጠብቁት ላይ ይጠራል። በገንዘብ ቅጣትና በእስራት ያስፈራሯቸዋል፣ እንዲሁም አንዳንዶቹን ከእምነታቸው እንዲክዱ እንደ ማባበያ የተፅእኖ ስፍራዎች፣ ሌሎችም ሽልማቶችና ጥቅሞች ይቀርቡላቸዋል። ነገር ግን ጽኑ መልሳቸው ይህ ነው፦ ‘ስሕተታችንን ከእግዚአብሔር ቃል አሳዩን’—ሉተርም በተመሳሳይ ሁኔታ ያቀረበው ያው ጥያቄ ነበር። በፍርድ ቤቶች ፊት የሚቀርቡት ሰዎች ለእውነት ብርቱ መከላከያ ያቀርባሉ፣ እነርሱንም ከሚሰሙት መካከል አንዳንዶች ሁሉንም የእግዚአብሔር ትእዛዛት ለመጠበቅ አቋማቸውን እንዲወስዱ ይመራሉ። እንዲሁ ብርሃን በሌላ ሁኔታ ከእነዚህ እውነቶች ምንም የማያውቁ በሺዎች ፊት ይቀርባል።” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles