Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ አሥራ ስምንት።

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

ትንቢታዊው ማስጠንቀቂያ ለኢየሩሳሌም፡ የዘመኑ መጨረሻ ክስተቶች ምሳሌያዊ መግለጫ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

ከ63 ዓመት ጀምሮ እስከ 70 ዓመት ድረስ በኢየሩሳሌም ጎዳናዎች “ወደ ላይና ወደ ታች እየተመላለሰ በከተማይቱ ላይ ሊመጡ ያሉትን ወዮታዎች ይናገር ነበር” ተብሎ በተገለጸው ሰው የተነገረው የሰባት ዓመታት ማስጠንቀቂያ፣ ለኢየሩሳሌም ለሦስት ዓመት ተኩል በመጀመሪያ በክርስቶስ አገልግሎት፣ ከዚያም ለሦስት ዓመት ተኩል በደቀ መዛሙርቱ አገልግሎት በተሰጠው ማስጠንቀቂያ ቀድሞ ተመስሎ ነበር። ቀደም ሲል የቀረቡ ጽሑፎች እንደገለጹት፣ የኢየሩሳሌም ጥፋት በመስቀሉ ጊዜ ወይም ከዚያ በኋላ በእስጢፋኖስ በድንጋይ መወገር ጊዜ ሊመጣ ይችል ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ትዕግሥት በከተማይቱና በሕዝቡ ላይ የሚፈጸም ፍርዱን አዘገየ።

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «በማንም ላይ ቢወድቅም ያፈጨው ወደ ትቢያ ይለውጠዋል።» ክርስቶስን የጣሉ ሕዝቦች ከጥቂት ጊዜ በኋላ ከተማቸውና ሕዝባቸው ሲጠፋ ሊያዩ ነበር። ክብራቸው ይሰበር ነበር፥ እንዲሁም እንደ ትቢያ በነፋስ ፊት ይበተን ነበር። አይሁድን ያጠፋቸው ምን ነበር? ያ ዐለት ነበር፤ በእርሱ ላይ ቢገነቡ ደኅንነታቸው በሆነላቸው ነበር። የተናቀው የእግዚአብሔር ቸርነት፥ የተገፋው ጽድቅ፥ የተቃለለችው ምሕረት ነበሩ። ሰዎች ራሳቸውን ከእግዚአብሔር ጋር በተቃውሞ አቆሙ፥ ለእነርሱም መዳን ሊሆን የነበረው ሁሉ ወደ ጥፋታቸው ተለወጠ። እግዚአብሔር ለሕይወት ያዘጋጀውን ሁሉ እነርሱ ለሞት ሆኖ አገኙት። ክርስቶስን በመስቀል መስቀላቸው ውስጥ የኢየሩሳሌም ጥፋት ተካቶ ነበር። በቀራንዮ የፈሰሰው ደም ለዚህ ዓለምና ለሚመጣው ዓለም ወደ ጥፋት ያሰመጣቸው ሸክም ነበር። እንዲሁም በታላቁ የመጨረሻ ቀን፥ ፍርድ በእግዚአብሔር ጸጋ ጣዮች ላይ በሚወርድበት ጊዜ፥ ይሆናል። ክርስቶስ፥ የመሰናከያቸው ዐለት፥ በዚያን ጊዜ ለእነርሱ እንደ በቀል የሚፈጽም ተራራ ይታያል። የፊቱ ክብር፥ ለጻድቃን ሕይወት የሆነው፥ ለኃጢአተኞች የሚበላ እሳት ይሆናል። ፍቅር ስለ ተጣለ፥ ጸጋም ስለ ተናቀ፥ ኃጢአተኛው ይጠፋል።

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “በብዙ ምሳሌዎችና በተደጋጋሚ ማስጠንቀቂያዎች ኢየሱስ የእግዚአብሔርን ልጅ መቃወማቸው ለአይሁድ ምን ውጤት እንደሚያመጣ አሳየ። በእነዚህ ቃላት እርሱ በማንኛውም ዘመን እርሱን እንደ አዳኛቸው መቀበል የሚከለክሉትን ሁሉ ይናገር ነበር። እያንዳንዱ ማስጠንቀቂያ ለእነርሱ ነው። የተረከሰው ቤተ መቅደስ፣ የማይታዘዘው ልጅ፣ ሐሰተኛዎቹ አርሶ አደሮች፣ ንቀት ያላቸው ገንቢዎች፣ በእያንዳንዱ ኃጢአተኛ ልምድ ውስጥ ተመሳሳይ ትርጉም አላቸው። ንስሐ ካልገባ፣ ያን ያሳዩት ፍርድ የእርሱ ይሆናል።” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

ያ ሰው ለኢየሩሳሌም ምስክርነት የሰጠበት የሰባት ዓመት ዘመን፣ በመጀመሪያው ከበባ ጊዜ ወደ ሁለት እኩል የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ክፍሎች ተከፍሎ ነበር። እነዚያ ሰባት ዓመታት የኢየሩሳሌምን ጥፋት ይወክሉ ነበር፤ እንዲሁም የክርስቶስና የደቀ መዛሙርቱ አገልግሎት የቆየባቸው ሰባት ዓመታት የኢየሩሳሌም ጥፋት መጀመሪያን ይወክሉ ነበር፤ ኢየሱስም ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ያብራራል። እነዚያ ሰባት ዓመታት ደግሞ በሰሜናዊው መንግሥት ላይ በነበሩት “ሰባት ዘመናት” አስቀድመው ተመስለው ነበር፤ እነርሱም ወደ ሁለት እኩል የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ክፍሎች ተከፍለው ነበር።

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

ዘመናዊት ሮም የአረማዊትና የጳጳሳዊት ሮም ታሪክ ቃል በቃልና በመንፈሳዊ ኢየሩሳሌምን በመርገጥ ስትደግም፣ እንዲሁም ዘመናዊት ሮም ከ63ኛው ዓመት እስከ 70ኛው ዓመት ባለው ሰው የተሰጡትን ሁለቱን የማስጠንቀቂያ ዘመኖች ታሪኮች ስትደግም፣ እንዲሁም ዘመናዊት ሮም ክርስቶስና ደቀ መዛሙርቱ ለሦስት ዓመት ተኩል በኢየሩሳሌም ውስጥ ገብተው ሲወጡ በነበሩባቸው ሁለቱ ዘመኖች የተመሰለውን ታሪክ ስትደግም፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት “ጊዜ ከእንግዲህ ወዲህ የለም” ቢሆንም፣ ሁለት የተለዩ ዘመኖች ይገለጣሉ።

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

ከእነዚያ ሁለት ዘመናት የመጨረሻው፣ ዘመናዊት ሮም በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ እንደገና በሚፈወስ ገዳይ ቁስሏ በኋላ፣ በታማኞች ላይ የመጨረሻዋን ስደት የምታከናውንበት ምሳሌያዊ አርባ ሁለት ወራት ነው። ያ ምሳሌያዊ አርባ ሁለት ወራት ከሁለቱ ዘመናት ሁለተኛው ሲሆን፣ የዘመናዊት ሮም የአፈጻጸም ፍርድ ዘመን ነው። ያ ዘመን በሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም ውስጥ በሕያዋን ላይ በሚካሄደው የምርመራ ፍርድ ይቀደማል።

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

ለቃል የሆነችውን ኢየሩሳሌም ማስጠንቀቂያውን ያቀረበው ሰው በቲቶስ ከበባ ውስጥ ሞተ። እርሱ በጥፋቱ ጊዜ አልሞተም፤ ነገር ግን ጥፋቱን ከቀደመው ከበባ ጊዜ ሞተ፤ ምክንያቱም በኢየሩሳሌም ጥፋት አንድም ክርስቲያን አልሞተም።

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “ሰባት ዓመታት ሙሉ አንድ ሰው በኢየሩሳሌም ጎዳናዎች ላይ ወደ ላይና ወደ ታች እየተመላለሰ በከተማይቱ ላይ ሊመጡ ያሉትን ወዮታዎች ሲያውጅ ኖረ። በቀንም ሆነ በሌሊት ይህን አስፈሪ ሙሾ ይዘምር ነበር፦ ‘ከምሥራቅ የሆነ ድምፅ! ከምዕራብ የሆነ ድምፅ! ከአራቱ ነፋሳት የሆነ ድምፅ! በኢየሩሳሌምና በቤተ መቅደሱ ላይ የሆነ ድምፅ! በሙሽሮችና በሙሽራይቱ ላይ የሆነ ድምፅ! በሕዝቡ ሁሉ ላይ የሆነ ድምፅ!’—Ibid. ይህ እንግዳ ፍጡር ታስሮ ተገረፈ፤ ነገር ግን ከከንፈሮቹ የቅሬታ ቃል አልወጣም። ለስድብና ለንቀት የሚሰጠው መልስ ይህ ብቻ ነበር፦ ‘ወዮ፣ ወዮ ለኢየሩሳሌም!’ ‘ወዮ፣ ወዮ ለሚኖሩባት!’ አስቀድሞ የተነበየው ከበባ በመጣ ጊዜ እስኪገደል ድረስ የማስጠንቀቂያው ጩኸት አልተቋረጠም።” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

ሰውየው በከበባው ወቅት ሞተ፣ ነገር ግን በመጨረሻው ጥፋት አልሞተም፤ መጨረሻው ጥፋትም የምሕረት ጊዜ መዘጋትንና ሰባቱን የመጨረሻ መቅሰፍቶች ይወክላል። ስለዚህ ሰውየው በመጀመሪያው ከበባ ጊዜ ከኢየሩሳሌም እንዲወጡ የሚጠራው መልእክት ምልክት ነው። በዚያን ጊዜ ክርስቲያኖቹ ሸሹ፤ በመጀመሪያዎቹም ሦስት ዓመት ተኩል ሰውየው በኢየሩሳሌም ውስጥ የማይሞት ቡድን ምልክት ነበር፣ በሁለተኛውም ሦስት ዓመት ተኩል በምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ በፊት የሚሞቱትን የመጨረሻ ክርስቲያኖች ይወክላል። በመጀመሪያው ዘመን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህን እየለየ ነው፤ በሁለተኛውም የሦስት ዓመት ተኩል ዘመን በሁለተኛው ዘመን ውስጥ የሚሞተውን ታላቁን ሕዝብ ይወክላል።

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

የሰውየው መልእክት በታሪክ ጸሐፊው ተመዝግቦ ነበር፣ እርሱም በስድስት ድምፆች ተወክሎ ነበር። በመጨረሻም በታሰረ ጊዜ ሰባተኛውና የመጨረሻው መልእክቱ “ወዮ፣ ወዮ” ለኢየሩሳሌምና ለነዋሪዎቿ ነበር። የመጀመሪያው የተመዘገበው “ድምፅ” “ከምሥራቅ የመጣ ድምፅ” ነበር፣ የመጨረሻውም መልእክቱ “ወዮ” ነበር። የመልእክቱ የመጀመሪያው ክፍልና የመልእክቱ የመጨረሻው ክፍል እስልምናን የሚወክለው መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምልክት ነበር፤ ምክንያቱም እስልምና በመጽሐፍ ቅዱስ “የምሥራቅ ልጆች” ናቸው፣ እነርሱም በ“ምሥራቅ ነፋስ” ይወከላሉ። በመጨረሻው መልእክቱ ውስጥ “ወዮ” የሚለው ቃል በድጋሚ መጥቀሱ የዘመናዊቷ ባቢሎን ፍጻሜን ያንጸባርቃል፤ በዚያን ጊዜ የምድር ነገሥታት “ወዮ፣ ወዮ፣ ያች ታላቂቱ ከተማ” ብለው ሦስት ጊዜ ይጮኻሉ። በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ባሉት ሦስቱ ቁጥሮች “ወዮ” ተብሎ የተተረጎመው የግሪክ ቃል፣ በምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ውስጥ “ወዮ” ተብሎ ተተርጉሟል።

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> እኔም አየሁ፥ በሰማይም መካከል የሚበር መልአክ ሰማሁ፤ በታላቅ ድምፅም እያለ፦ ለምድር ነዋሪዎች ወዮ፥ ወዮ፥ ወዮ፤ ገና ሊነፉ ያሉት የሦስቱ መላእክት የቀንደ መለከት ሌሎች ድምፆች ስለሚመጡባቸው! ራእይ 8፥13።

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

የዚያ ሰው “ወዮ፥ ወዮ” ብሎ ያወጀው መግለጫ የሦስቱ ወዮዎች ሦስት እጥፍ ተፈጻሚነትን ይወክላል፤ ምክንያቱም የመጀመሪያው ወዮ ክፍሎች፣ ከሁለተኛው ወዮ ክፍሎች ጋር “መስመር በላይ መስመር” ተያይዘው ሲቀመጡ፣ የሦስተኛውን ወዮ ክፍሎች ይለዩናል፤ እንዲሁም በአሥራ ስምንተኛው ምዕራፍ የምድር ነገሥታት “አላስ፥ አላስ” ብለው ሦስት ጊዜ የሚገልጹት ንግግር፣ በመጀመሪያውና በሁለተኛው ወዮ እንደ ተመሠረተው፣ ሦስተኛውን ወዮ ይወክላል። የዚያ ሰው መልእክት መጀመሪያና መጨረሻ፣ የሦስተኛው ወዮ የእስልምናን መልእክት በምሳሌ አመልክቶታል።

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

የመልእክቱ የመጀመሪያው መገለጫ ከ“ምሥራቅ” የመጣ ድምፅ ነበር፤ “ምሥራቅ”ም የእስልምና ምልክት ነው፣ ነገር ግን ከምሥራቅ የሚወጣውን የማኅተም መልአክ የሚለይ መለያም ነው።

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> ከዚህም በኋላ በምድር አራቱ ማዕዘኖች ላይ ቆመው የምድርን አራቱ ነፋሶች ይዘው ያሉ አራት መላእክትን አየሁ፤ ነፋስም በምድር ላይ፣ በባሕርም ላይ፣ በማንኛውም ዛፍም ላይ እንዳይነፍስ ነበር። ከምሥራቅም ሌላ መልአክ፣ የሕያው እግዚአብሔርን ማኅተም ያለው፣ ሲወጣ አየሁ፤ ምድርንና ባሕርን ለመጉዳት ሥልጣን ለተሰጣቸው ለአራቱ መላእክትም በታላቅ ድምፅ ጮኸ፤ እንዲህም አለ፦ የአምላካችንን ባሪያዎች በግንባራቸው ላይ እስክናተም ድረስ ምድርንም ሆነ ባሕርንም ሆነ ዛፎቹንም አትጉዱ። የታተሙትንም ቁጥር ሰማሁ፤ ከእስራኤል ልጆች ወገኖች ሁሉ የታተሙት መቶ አርባ አራት ሺህ ነበሩ። ራእይ 7፥1–4።

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

በኤልያስ በቀርሜሎስ ተራራ ላይ ያለው ታሪክ፣ ወደ ባሕሩ ተመልክቶ ደመና በተመለከተ ጊዜ፣ ቀርሜሎስ ተራራ በሜዲትራኒያን ባሕር አቅራቢያ ስለሚገኝ ወደ ምዕራብ እየተመለከተ ነበር።

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> በሰባተኛውም ጊዜ እንዲህ ሆነ፤ እርሱም። እነሆ፥ ከባሕር ውስጥ እንደ ሰው እጅ ያለች ትንሽ ደመና ትወጣለች አለ። እርሱም። ወደ አክአብ ውጣ፤ ሠረገላህን አዘጋጅ ዝናብም እንዳይከለክልህ ውረድ በለው አለ። 1 ነገሥት 18፥44።

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

ኤልያስ ወደ ሜዲትራኒያን ባሕር አቅጣጫ ማለትም ወደ ምዕራብ ተመልክቶ ነበር። በሉቃስ ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ፣ ክርስቶስ ስለ መልእክቱ የመለያየት መልእክት እንደሆነ ይናገራል።

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> በምድር ላይ ሰላም ለመስጠት እንደ መጣሁ ታስባላችሁን? እላችኋለሁ፥ አይደለም፤ ይልቁንም መለያየት ነው፤ ከእንግዲህ ወዲህ በአንድ ቤት ያሉ አምስት ሰዎች ይለያያሉ፤ ሦስቱ በሁለቱ ላይ፥ ሁለቱም በሦስቱ ላይ። አባት በልጁ ላይ ይለያያል፥ ልጅም በአባቱ ላይ፤ እናት በሴት ልጅዋ ላይ፥ ሴት ልጅም በእናቷ ላይ፤ አማት በምራቷ ላይ፥ ምራትም በአማቷ ላይ። ደግሞም ለሕዝቡ እንዲህ አለ፤ ደመና ከምዕራብ ሲወጣ ባያችሁ ጊዜ፥ ወዲያውኑ፣ “ዝናብ ይመጣል” ትላላችሁ፤ እንዲሁም ይሆናል። የደቡብም ነፋስ ሲነፍስ ባያችሁ፥ “ሙቀት ይሆናል” ትላላችሁ፤ እርሱም ይሆናል። ግብዞች ሆይ፥ የሰማይንና የምድርን መልክ መለየት ታውቃላችሁ፤ ነገር ግን ይህን ዘመን እንዴት አትለዩትም? ሉቃስ 12፥51–56።

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

ወደ ኢየሩሳሌም የተላከው የመልእክተኛው መልእክት የአልፋና የኦሜጋ ፊርማ ይሸከማል፤ ምክንያቱም መጀመሪያና መጨረሻ የሦስተኛውን ወዮ እስልምና ይለይታሉ፣ እንዲሁም በ“ምሥራቅ” ድምፅ የእስልምናን መልእክት በተመሳሳይ ጊዜ እንደ ማተሚያው መልእክት ይለይታሉ። “ከምዕራብ” የሚመጣው “ሁለተኛ ድምፅ” የኋለኛውን ዝናብ ይለያል፤ እርሱም የመጨረሻው ዝናብ ነው፣ ነቢያትም ሁሉ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ቀኖች እየተናገሩ ናቸው። የ“ምዕራብ” መልእክት ሁለት የአምልኮ አድራጊዎች ክፍሎችን የሚያፈራ የኋለኛው ዝናብ መልእክት ምልክት ነው። አንደኛው ክፍል ይህን ዘመን ስለማያስተውሉ “ይህን ዘመን አያስተውሉምና” የኋለኛውን ዝናብ መልእክት ሊያውቅ አይችልም።

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

የመልእክተኛው መልእክት ቀጣዩ ክፍል የ“አራቱ ነፋሳት” ድምፅ ነው፤ ይህም በሦስተኛው ወዮ እንደተወከለው የእስልምና ቍጣ ፈረስ መልእክት እንዲሁም የማኅተም መልእክት ነው። ቀጣዩ ክፍል በኢየሩሳሌምና በመቅደሱ ላይ የሚመጣ ነው፤ በዚህም በመተላለፍ ላይ ያሉ የሰዎች ወገንን የሚለይ የነቢያት ሁሉ መልእክት መሆኑን ያመለክታል፥ ምክንያቱም የመዳናቸውን መብት በክርስቶስ ሳይሆን በመቅደሱና በእግዚአብሔር ሕዝብ ሆነው በተመረጡት ርስታቸው ላይ ስለመሠረቱ ነው። እነርሱ በቅዱስ ታሪክ ዘመናት ሁሉ “የእግዚአብሔር መቅደስ፥ የእግዚአብሔር መቅደስ እኛ ነን” ብለው እንደሚያውጁ የተወከሉ ናቸው። በኢየሩሳሌምና በመቅደሱ ላይ የሚመጣው መልእክት የሎዶቅያ መልእክት ነው።

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> “ቤተ ክርስቲያኑ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እንዳይነቃቃ መደነቅ አያስፈልግም። ወንዶችና ሴቶች ክርስቶስ የሰጣቸውን ትምህርት ወደ ጎን እየጣሉ ነው። ቁጣና ስግብግብነት ድልን እያገኙ ነው። የነፍስ ቤተ መቅደሱ በክፋት ተሞልቶአል። ለክርስቶስ ስፍራ የለም። ሰዎች የራሳቸውን ጠማማ መንገዶች ይከተላሉ። የአዳኙን ቃላት አያዳምጡም። ተግሣጽንና ማስጠንቀቂያን እየተቃወሙ ራሳቸውን በራሳቸው እጅ ያስገባሉ፤ እስከ መቅረዙ ከስፍራው እስኪነሣ ድረስ፣ መንፈሳዊ ልዩ ማስተዋልም በሰው ሐሳቦች እስኪደባለቅ ድረስ። በአገልግሎት ቢጎድሉም፣ ‘የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ፣ የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እኛ ነን’ በማለት ራሳቸውን ያጸድቃሉ። የገዛ ምናባቸውን ብርሃን ለመከተል የእግዚአብሔርን ሕግ ወደ ጎን ያኖራሉ።” Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

ከዚያም መልእክተኛው፣ የመጨረሻዎቹ ዘመናት ትንቢታዊ መስመር በኖኅ ዘመን የነበረው ትንቢታዊ መስመር እንደነበረው በትክክል እንደሚሆን የሚያመለክት እንደ “መስመር በመስመር ላይ” ሥርዓት ምልክት፣ በሙሽራዎችና በሙሽሮች ላይ የማስጠንቀቂያውን መልእክት ድምፅ ከፍ አደረገ፤ በዚያን ጊዜም እነርሱ በጋብቻ ሲሰጡ እንዳሉ ሳለ፣ የጥፋት ጎርፍ ዓለማዊ ምኞቶቻቸውንና እቅዶቻቸውን ሊያጥለቀልቅ በቅርብ ነበር።

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> መጽሐፍ ቅዱስ በመጨረሻዎቹ ቀናት ሰዎች በዓለማዊ ጉዳዮች፣ በተድላና ገንዘብ በማከማቸት ውስጥ እንደሚዋጡ ያውጃል። ለዘላለማዊ እውነታዎችም ዕውሮች ይሆናሉ። ክርስቶስ እንዲህ ይላል፦ “የኖኅ ዘመን እንደነበረ፥ የሰው ልጅ ምጽአት ደግሞ እንዲሁ ይሆናል። ከጥፋት ውኃ በፊት በነበሩት ዘመናት ኖኅ ወደ መርከብ እስከ ገባበት ቀን ድረስ ሲበሉና ሲጠጡ፥ ሲያገቡና ሲድሩ ነበሩ፤ ጥፋት ውኃውም መጥቶ ሁሉን እስኪወስዳቸው ድረስ አላወቁም፤ የሰው ልጅ ምጽአት ደግሞ እንዲሁ ይሆናል።” ማቴዎስ 24:37–39።

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “እንዲሁም ዛሬ ነው። ሰዎች እንደ እግዚአብሔር የሌለ፣ ሰማይ የሌለ፣ ከዚህም በኋላ ሕይወት የሌለ እንደሆነ በትርፍ ፍለጋና በራስ ወዳድ ተድላ ማሳደድ ላይ በፍጥነት እየገሰገሱ ነው። በኖኅ ዘመን የጥፋት ውኃ ማስጠንቀቂያ በክፋታቸው ውስጥ ያሉትን ሰዎች ለማስደንገጥና ወደ ንስሐ ለመጥራት ተልኮ ነበር። እንዲሁም የክርስቶስ ፈጥኖ መምጣት መልእክት ሰዎችን በዓለማዊ ነገሮች ላይ ካለባቸው መዋጥ ለማንቃት የታሰበ ነው። የዘላለምን እውነታዎች እንዲረዱ ለማንቃት የተሰጠ ነው፥ ይህም ለጌታ ገበታ ግብዣ እንዲጠነቀቁ ነው።”

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> “የወንጌል ጥሪ ለዓለም ሁሉ—‘ለነገድ ሁሉ፣ ለዘር ሁሉ፣ ለቋንቋ ሁሉ፣ ለሕዝብም ሁሉ’—ሊሰጥ ይገባል። ራእይ 14፥6። የመጨረሻው የማስጠንቀቂያና የምሕረት መልእክት ምድርን ሁሉ በክብሩ ሊያበራ ነው። ወደ ሰዎች ክፍሎች ሁሉ፣ ባለጠጎችና ድሆች፣ ከፍተኞችና ዝቅተኞች ሁሉ ሊደርስ ይገባዋል። ‘ወደ መንገዶችና ወደ አጥሮች ውጣ’ ሲል ክርስቶስ ይናገራል፤ ‘ቤቴ እንዲሞላ እንዲገቡ አስገድዳቸው።’” የክርስቶስ የምሳሌ ትምህርቶች፣ 228።

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

የማስጠንቀቂያው የመጨረሻ ክፍል በቀደመው ንባብ ውስጥ ተጠንክሮ ተገልጿል። “በሕዝቡ ሁሉ” ላይ እንደ ድምፅ የተወከለው መልእክት፣ ለመዳን የወንጌሉን መስፈርቶች ማሟላት እንዳስፈለገ የሚያሳውቀው የዘላለም ወንጌል ነው። የዘላለም ወንጌል የመጀመሪያው መስፈርት እግዚአብሔርን መፍራት ነው፤ ይህም ፍርሃት መሠረቱን የሚያገኘው እኛን ኃጢአቶቻችን ክርስቶስን፣ የሕያው እግዚአብሔር ልጅን፣ በመስቀል ላይ እንዲውል ያደረጉ መሆናቸው በሚል እውነታ ላይ ነው።

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

በአገልግሎቱ ሰባቱ ዓመታት ወቅት ወደ ኢየሩሳሌም የተላከው መልእክተኛ እያንዳንዱ ክፍል ዘላለማዊውን ወንጌል ይወክል ነበር፤ ይህም ከዓመተ 27 እስከ ዓመተ 34 ድረስ ክርስቶስ ከብዙዎች ጋር ኪዳኑን ባጸናባቸው ሰባቱ ዓመታት ውስጥ የቀረበው እርሱ ራሱ የነበረው ወንጌል ነው። ደግሞም ይህ በመጨረሻዎቹ ዘመናት በመጨረሻዎቹ ሁለት ክፍለ ጊዜያት የሚሰበክ ዘላለማዊ ወንጌል ነው፤ እርሱም ለኋለኛው ዝናብ መልእክት ልዩ ሆኖ፣ የሦስተኛው ወዮ የእስልምና መልእክት ነው። እርሱም የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህን ማተም፣ የስንዴና የእንክርዳድ መለየት፣ የእንክርዳዱን የሎዶቅያ ሁኔታ፣ እና የትንቢትን ሶስት እጥፍ አተገባበር እንደ ኋለኛው ዝናብ ዘዴ ምልክት ያመለክታል፤ ይህም “መስመር በላይ መስመር” ነው።

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

በዚያ ታሪክ ውስጥ ያለው የሰባት ዓመታት መልእክት በትንቢታዊነቱ ክርስቶስ ስለ መልእክቱና ስለ ሥራው በተደረገው እጅግ የመጀመሪያ ጥቅስ አካል በነበረው “የበቀል ቀኖች” ውስጥ ተቀምጦአል፤ መልእክቱና ሥራውም በመጨረሻዎቹ ቀኖች በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ዘንድ እንደገና ሊደገሙ አለባቸው። ከዚያም መልእክታቸውን በ“የእግዚአብሔር በቀል ቀኖች” ትንቢታዊ አውድ ውስጥ ይለዩታል። በእግዚአብሔር “በቀል” ስር በቃሉ ውስጥ የተወከሉ ሁለት መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምሳሌዎች አሉ፤ እነርሱም በሕዝቡ ላይ ያለው በቀሉና በጠላቶቹም ላይ ያለው በቀሉ ናቸው።

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

“ሰባቱ ዘመናት” የሚለው፣ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ፣ እግዚአብሔር በዓመፀኛ ሕዝቡ ላይ የሚያመጣውን በቀል ያሳያል፤ ያም በቀል መቅደሱንና ሰራዊቱን በቃል ትክክለኛ ሁኔታም ሆነ በመንፈሳዊ ሁኔታ መረገጥን ያካትታል። በመቅደሱና በሰራዊቱ መረገጥ ምሳሌነት ውስጥ፣ እግዚአብሔር በጠላቶቹ ላይ የሚፈጽመው በቀል ምሳሌነት ደግሞ ተወክሎአል። በመጨረሻዎቹ ዘመናት፣ እግዚአብሔር በሕዝቡ ላይ የሚፈጽመው በቀል፣ በቅርቡ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ፣ የሎዶቅያ አድቬንቲዝምን እንደ መትፋት ተመስሎ ቀርቧል። በዚያ የምልክት ደረጃ፣ በዘመናዊት ባቢሎን ላይ የሚፈጽመው በቀሉ ደግሞ ይጀምራል።

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

በሎዶቅያ አድቬንቲዝም ላይ የሚፈጸመው በሕይወት ላሉት ላይ የሚካሄድ የምርመራ ፍርድ፣ ከዚያም በኋላ በጢሮስ ጋለሞታ እና እርሷ በምትጋልበውና በምትነግሥበት አውሬ ላይ የሚመጣው የአፈጻጸም ፍርድ፣ የመጨረሻዎቹ ዘመናት ትንቢታዊ ታሪክ ነው፣ በዚያም የእያንዳንዱ ራእይ ውጤት ይፈጸማል። የኋለኛው ዝናብ ዘዴ ትንቢታዊ መስመርን በትንቢታዊ መስመር ላይ መተግበር ስለሆነ፣ እያንዳንዱ ራእይ በእነዚያ ሁለት ትንቢታዊ ወቅቶች ላይ መተግበር ይገባዋል። በእነዚያ ሁለት ታሪኮች መጀመሪያ ላይ፣ ኢየሱስ በዚያ ነጥብ የሚኖሩት ሰዎች በምድር ታሪክ የመጨረሻው ትውልድ ውስጥ እንዳሉ የሚያረጋግጥ “ምልክት” ገለጠ።

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

የመጀመሪያው ዘመን መጀመሩ በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 ቀን የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተም በጀመረበት ጊዜ ነበር። ክርስቶስ በሉቃስ ሃያ አንድ የጠቀሰው “ምልክት” በዚያ የመንገድ ምልክት ውስጥ ተቀምጦ ነበር።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህንን ጥናት እንቀጥላለን።

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “አሁን እንግዲህ፣ ወንድሞች ሆይ፣ እግዚአብሔር ፋኖስ ከተሸከመው ሰው ጋር በአቋማችን እንድንቆም ይፈልጋል፤ እኛም ብርሃኑ ባለበት ስፍራ፣ እና እግዚአብሔር መለከቱን የተወሰነ ድምፅ በሰጠበት ስፍራ አቋማችንን ልንወስድ እንፈልጋለን። እኛም ለመለከቱ የተወሰነ ድምፅ ልንሰጥ እንፈልጋለን። በጭንቀት ውስጥ ነበርን፣ በጥርጣሬም ውስጥ ነበርን፣ ቤተ ክርስቲያናትም ለመሞት ተዘጋጅተው ነበር። አሁን ግን እዚህ እንዲህ ሲል እናነባለን፤ ‘ከዚህም በኋላ ሌላ መልአክ ታላቅ ሥልጣን እያለው ከሰማይ ሲወርድ አየሁ፤ ምድርም በክብሩ በራች። በብርቱም ድምፅ እየጮኸ እንዲህ አለ፤ ታላቂቱ ባቢሎን ወድቃለች፥ ወድቃለች፤ የአጋንንትም ማደሪያ፣ የርኩስ መንፈስ ሁሉ መጠጊያ፣ ርኩስና የተጠላ ወፍ ሁሉም ማጥመጃ ሆናለች’ [Revelation 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> “እንግዲህ አሁን፣ ያን መልእክት ስለ ማንኛውም ነገር እንዴት ልናውቅ እንችላለን፣ ከሰማይ የሚመጣልን ብርሃን በሚመጣልን ጊዜ ከእርሱ ማንኛውንም ነገር ለመለየት በሚያስችል ሁኔታ ላይ ካልሆንን? እኛም ከእኛ ጋር ከሚስማማ ሰው በሚመጣልን ጊዜ፣ የእግዚአብሔር መንፈስ እርሱን እንደላከው አንዲት ቅንጣት ማስረጃ ሳይኖረን ሳለ፣ ከሁሉ ይልቅ ጨለማ የሆነውን ማታለል እንኳ ወዲያውኑ እንቀበላለን። ክርስቶስ እንዲህ አለ፤ ‘እኔ በአባቴ ስም መጥቻለሁ፣ ነገር ግን አልተቀበላችሁኝም’ [ዮሐንስ 5:43ን ይመልከቱ]። አሁንም፣ ይህ በሚኒያፖሊስ ከተካሄደው ስብሰባ ጀምሮ እዚህ ሲከናወን የቆየው ሥራ ብቻ ነው። ምክንያቱም እግዚአብሔር ከእርስዎ ሐሳቦች ጋር የማይስማማ መልእክት በስሙ ሲልክ፣ ስለዚህ [እርስዎ የምትደርሱበት ድምዳሜ] ከእግዚአብሔር የመጣ መልእክት ሊሆን አይችልም ትላላችሁ።” Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles