Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

መጽሐፈ ዮኤል እና የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተክርስቲያን - ቁጥር ሠላሳ ዘጠኝ

Number Thirty-Nine

ቁጥር ሠላሳ ዘጠኝ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

የ2024 ውጫዊ አልፋ መሠረት ፈተናን የሚከተለው ውስጣዊ ኦሜጋ የመጨረሻ ድንጋይ ፈተና፣ “ጎተራ” እንዲሁም በጎተራው ውስጥ የሚቀመጠው “ሥጋ” ምን እንደሆነ መግለጫ ይጠይቃል። ፈተናው ትንቢታዊ ነው፣ የውስጥም ሆነ የውጭ የእውነት መስመር አለው። እንቁዎቹ የJames White ቀሪ ሕዝብ ናቸውን? ወይስ የእግዚአብሔር ቃል እውነቶች ናቸው? ሁለቱም ናቸው።

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

በ9/11 ጊዜ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ ትንሹን መጽሐፍ እንዲበላና መሠረቶቹ በዚያን ጊዜ ወደ ተጣሉባቸው የኤርምያስ የቀድሞ መንገዶች እንዲመለስ ተጠራ። በ9/11 ጊዜ፣ ዮሐንስ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ እንዲለካ በተነገረው ጊዜ፣ ሁለት ነገሮችን እንዲለካ እንደ ተነገረው ታየ። መቅደሱንም ሆነ በውስጡ የሚሰግዱትን ሁለቱንም እንዲለካ ተነገረው። የአሕዛብ 1,260 ዓመታት መቅደሱንና ሠራዊቱን ከመርገጥ የተነሣውን አደባባይ እንዲተው ተነገረው። መቅደሱና ሠራዊቱ መቅደሱና በውስጡ የሚሰግዱት ናቸው።

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

በ2023፣ በ9/11 የወረደው ያው መልአክ እንደገና ወረደ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክትንም ከማኅተሙ ፈታ፤ ከዚያም በ2024፣ የሮም ምልክት እንደ ሚለራውያን ዘመን ራእዩን ገና እንደሚያቆም ወይስ እንደማያቆም የሚፈትነው ውጫዊ መሠረታዊ ፈተና መጣ።

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

የሰማይ “የተከፈቱ መስኮቶች” የቤተ መቅደሱ ውስጣዊ የኦሜጋ ፈተና መምጣትንና “እንድትመለሱ” የተሰጠውን ጥሪ ያመለክታሉ። ፈተናው ሁለት ምልክቶችን መለየትን ይጠይቃል። ሦስተኛው መልአክ በ1844 ሲመጣ፣ ከዚያም እንደገና በ9/11፣ ዮሐንስ ቤተ መቅደሱንና በውስጡ የሚሰግዱትን እንዲለካ ተነገረው፤ ይህም በ2023 ውስጥ ቤተ መቅደሱንና አምላኪዎቹን የሚለካ ትንቢታዊ ሥራ መኖሩን ያመለክታል። ሚልክያስ “ጎተራው” ምንድን ነው? “ምግቡስ” ምንድን ነው? የሚለውን ጥያቄ ያነሣል። እነዚህ ተመሳሳይ ጥያቄዎች በሚለር ሕልም ውስጥ “ሣጥኑ” ምንድን ነው? “ጌጦቹስ” ምንድን ናቸው? በሚል መልኩ ይቀርባሉ።

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

የሚለር ሕልም በራእይ አሥራ ዘጠኝ ውስጥ ያለችው ድል አድራጊቱ ቤተ ክርስቲያን ነጭ በፍታ ለብሳ በሠራዊት ጌታ ነጭ ፈረሶች ላይ እንድትጋልብ የምትነሣበትን ስፍራ እንደ ሰማይ የተከፈቱ መስኮቶች ይለያል። የተከፈቱት መስኮቶች የሚልክያስ በረከት ወይም እርግማን የሚፈስስባቸው ስፍራ ናቸው። የሚለር የተከፈተ መስኮት ቆሻሻው የሚወገድበትና ዕንቍዎቹ ወደ ሣጥኑ የሚሰበሰቡበት ስፍራ ነው።

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

የሰማይ መስኮቶች የተጠቀሱበት የመጀመሪያው ማጣቀሻ በኖኅ ታሪክ ውስጥ ነው፤ እነዚያም መስኮቶች በተከፈቱ ጊዜ አርባ ቀንና አርባ ሌሊት ዝናብ ዘነበ። መስኮቶቹ በተከፈቱ ጊዜ በመርከቡ ላይ ስምንት ነፍሳት ነበሩ። በቀይ ባሕር የተደረገው ጥምቀት ዮርዳኖስ እስኪሻገር ድረስ የቆየውን የአርባ ዓመት መንከራተት አስገባ። በኋላም ክርስቶስ በዚያው ስፍራ በተጠመቀ ጊዜ፥ ለአርባ ቀን ወደ ምድረ በዳ ተነዳ። በጥምቀቱ እንደ ተመሰለው ከሞት በተነሣ ጊዜም፥ ወደ ሰማይ ከማረጉ በፊት ደቀ መዛሙርቱን ለአርባ ቀን አስተማረ።

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

እልፍኝታ የምታደርግ ቤተ ክርስቲያን ከሰልፈኛይቱ ቤተ ክርስቲያን ወደ ድል አድራጊይቱ ቤተ ክርስቲያን ሲለወጥ፣ በሠላሳ ዓመቱ ያለው ንጉሥ ዳዊት ለአርባ ዓመት ይነግሣል። ድል አድራጊይቱ ቤተ ክርስቲያን በነቢይ፣ በካህን እና በንጉሥ ትወከላለች። አገልግሎቱን ሲጀምር ዕድሜው ሠላሳ ዓመት የነበረ፣ ለሃያ ሁለት ዓመትም ያገለገለው ነቢይ ሕዝቅኤል ነበር፤ ያንም አገልግሎት የጀመረው ሰማያት በተከፈቱ ጊዜ ነበር።

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> በሠላሳኛው ዓመት፥ በአራተኛው ወር፥ በወሩም በአምስተኛው ቀን፥ በኮባር ወንዝ አጠገብ ከምርኮኞች መካከል ሳለሁ፥ ሰማያት ተከፈቱ፣ እኔም የእግዚአብሔርን ራእይ አየሁ። ሕዝቅኤል 1፡1።

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

በሠላሳ ዓመቱ ዮሴፍ እንደ ካህን መንገሥ ጀመረ፤ እስልምና የሚያመጣውን የምሥራቅ ነፋስ ተጋፍጦ ቆመ፣ ይህም ግብፅን፣ በባሕር ውስጥ የሚተኛውን ዘንዶ፣ የአንድ-ዓለም መንግሥት እንድትተገብር ያስቻለ እየተባባሰ የሚሄድ ቀውስ አመጣ። በዚያ ቀውስም ዮሴፍ ምግቡን ወደ ጎተራዎቹ ሰበሰበ።

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ፣ በምድረ በዳ ድምፅ ተሰማ፤ ከዚያም የይሁዳ ነገድ አንበሳ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት ማህተሙን መፍታት ጀመረ። በ2024 ዓ.ም.፣ መሠረታዊው ውጫዊ የአልፋ ፈተና ሁለት ወገኖችን ለየ፣ የማህተም መፈታቱም ሂደት ቀጠለ። አሁን ግን በ2026 ዓ.ም.፣ ዳግመኛ ሁለት ወገኖችን የሚለይ የቤተ መቅደሱ ውስጣዊ የኦሜጋ ፈተና ደርሶአል።

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

ክርስቶስ እንደ ቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ከብዙዎች ጋር ቃል ኪዳኑን ያጸናበት የተቀደሰው ሳምንት ቤተ መቅደሱ አደባባይና ቅዱስ ስፍራ ነው። ከጥቅምት 22 ቀን 1844 ጀምሮ ሚካኤል እስኪነሣ ድረስ (እርሱ በዚያ የተቀደሰ ሳምንት መጨረሻ ስቴፋኖስ በድንጋይ በተወገረ ጊዜ እንዳደረገው) ቅድስተ ቅዱሳን ነው። የጸደይ በዓላት በዚያ የተቀደሰ ሳምንት ተፈጽመዋል፥ እነርሱም የበዓላቱ አልፋ ናቸው፤ የበልግ በዓላትም፥ መለከቶች በመጀመሪያው ቀን፣ የስርየት ቀን በአሥረኛው ቀን፣ ከዚያም የዳስ በዓል ከአሥራ አምስተኛው እስከ ሀያ ሁለተኛው ቀን ድረስ፥ እነዚህ የበዓላቱ ኦሜጋ ናቸው።

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> “እንዲሁም ከሁለተኛው ምጽአት ጋር የተያያዙት ምሳሌያዊ ጥላዎች በምሳሌያዊው አገልግሎት የተጠቆመው ጊዜ ሲደርስ ሊፈጸሙ ይገባ ነበር። በሙሴ ሥርዓት ስር የመቅደሱ ማንጻት፣ ወይም ታላቁ የማስተስረያ ቀን፣ በአይሁድ ሰባተኛ ወር በአሥረኛው ቀን ይከናወን ነበር (ዘሌዋውያን 16:29–34)፤ በዚያም ሊቀ ካህኑ ለእስራኤል ሁሉ ማስተስረያ ካደረገ በኋላ፣ እንዲሁም ኃጢአታቸውን ከመቅደሱ ካስወገደ በኋላ፣ ወጥቶ ሕዝቡን ይባርክ ነበር። ስለዚህም ክርስቶስ፣ ታላቁ ሊቀ ካህናችን፣ ኃጢአትንና ኃጢአተኞችን በማጥፋት ምድርን ለማንጻት፣ እንዲሁም በመጠባበቅ ላይ ያሉ ሕዝቦቹን በማይሞት ሕይወት ለመባረክ እንደሚገለጥ ተታመነ። የሰባተኛው ወር አሥረኛው ቀን፣ ታላቁ የማስተስረያ ቀን፣ የመቅደሱ ማንጻት ጊዜ፣ በ1844 ዓመት በጥቅምት ሃያ ሁለት ላይ የዋለው፣ የጌታ መምጣት ጊዜ ተደርጎ ተቆጠረ። ይህም ከዚህ በፊት ከቀረቡት ማስረጃዎች ጋር ይስማማ ነበር፤ 2300 ቀኖቹም በመከር ወቅት እንደሚያበቁ ያሳዩ ነበር፣ ድምዳሜውም የማይቋቋም ይመስል ነበር።”

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> በማቴዎስ 25 ያለው ምሳሌ ውስጥ የመጠባበቅና የእንቅልፍ ጊዜ በሙሽራው መምጣት ይከተላል። ይህም አሁን ከቀረቡት ክርክሮች ጋር፣ ከትንቢትም ሆነ ከምሳሌያዊ ምልክቶች አንጻር፣ የሚስማማ ነበር። እነዚህም ለእውነተኛነታቸው ጽኑ እምነት ያስገኙ ነበር፤ እናም “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” በሺዎች የሚቆጠሩ አማኞች ተሰብኮ ነበር።

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> “እንደ ማዕበል ሞገድ ያ እንቅስቃሴ በምድሪቱ ላይ ተጠራርጎ አለፈ። ከከተማ ወደ ከተማ፣ ከመንደር ወደ መንደር፣ እንዲሁም ወደ ሩቅ የገጠር ስፍራዎች ደረሰ፤ እግዚአብሔርን በመጠበቅ የነበሩት ሕዝቡም ሙሉ በሙሉ እስኪነቁ ድረስ ቀጠለ። እንደ ማለዳ ጭጋግ በምትወጣ ፀሐይ ፊት እንደሚጠፋ ሁሉ፣ አክራሪነትም በዚህ አዋጅ ፊት ተወገደ። አማኞች ጥርጣሬያቸውና ግራ መጋባታቸው እንደተወገደ አዩ፤ ተስፋና ድፍረትም ልባቸውን አነቃቃ። ሥራው የእግዚአብሔር ቃልና መንፈስ የሚገዛው ተጽእኖ ሳይኖረው በሰው ስሜታዊ እንቅስቃሴ ጊዜ ሁልጊዜ ከሚገለጡት ከእነዚያ ጽንፎች ነጻ ነበር። በባሕርይውም ከጥንታዊቷ እስራኤል መካከል ከእርሱ አገልጋዮች የተላኩ የግሣጼ መልእክቶችን ተከትለው የሚመጡትን የራስ ማዋረድና ወደ ጌታ የመመለስ ዘመኖች ይመስል ነበር። በየዘመኑ የእግዚአብሔርን ሥራ የሚለዩ ባሕርያትን ይሸከም ነበር። የልብ ጥልቅ መርመራ፣ የኃጢአት መናዘዝ፣ ዓለምንም መተው እንጂ እጅግ የሚፈነጥዝ ደስታ ትንሽ ነበር። ጌታን ለመገናኘት መዘጋጀት የተጨነቁ ነፍሳት ሸክም ነበር። ጽኑ ጸሎትና ራስን ያለ ማስቀረት ለእግዚአብሔር መቀደስ ነበረ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 400።

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

የጸደይ በዓላት በቅዱሱ ሳምንት ተፈጽመው ነበር፣ የቀደመውም ወይም የአልፋ ዝናብ በዚያን ጊዜ በጴንጤቆስጤ ፈሰሰ፤ እንዲሁም ይህ በመኸር በዓላት ውስጥ የሚፈሰሰውን የኋለኛው ዝናብ እንደ ምሳሌ አመለከተ። እነዚያ የጸደይ በዓላት በዘሌዋውያን 23፥1-22 ቀርበው ተጽፈዋል። የመኸር በዓላት በቁጥር 23-44 ውስጥ ናቸው። 2300 ዓመታት ወደ 1844 ያደርሱሃል። ለጸደይ በዓላት ሃያ ሁለት ቁጥሮች፣ ለመኸር በዓላትም ሃያ ሁለት ቁጥሮች። በምዕራፍ ሃያ ሦስት ሁለት ስብስቦች የሃያ ሁለት።

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

የመለከት በዓል ፍርድ ከአሥር ቀን በኋላ እንደሚደርስ የሚያስጠነቅቅ ነበር፥ የዳስ በዓልም በማስተስረያው ቀን ይቅር ስለተባሉ ኃጢአቶች የደስታ ክብረ በዓል ነበር። ከበዓሉ በኋላ ያለው ሰንበትና ስምንተኛው ቀን የምድርን የሺህ ዓመት የሰንበት ዕረፍት ይወክላሉ።

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> ነገር ግን፣ ወዳጆች ሆይ፣ ከጌታ ጋር አንድ ቀን እንደ ሺህ ዓመት፣ ሺህ ዓመትም እንደ አንድ ቀን መሆኑን ይህን አንድ ነገር እንዳታውቁ አይሁን። 2 ጴጥሮስ 3፥8።

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

መጀመሪያው መልአክ የፍርዱን መከፈት አወጀ፤ በዚያም ትንቢታዊ ደረጃ 1798፣ የዳንኤል “የመጨረሻው ዘመን” የሆነው፣ የመለከት በዓል ፍጻሜ ነው፤ ነገር ግን በነሐሴ 11 ቀን 1840፣ በ1798 የተሰጠው ያልታተመው የመጀመሪያው መልአክ መልእክት፣ የሁለተኛው ወዮ ትንቢት ፍጻሜ ኃይል ተሰጠው። እስልምና የቀረበውን የፍርድ ቀን የሚያስታውቀው የመለከት በዓል ማስጠንቀቂያ ክፍል ነው።

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

ለማየት ፈቃደኛ ለሆኑት፣ የመከር ወቅት የመለከትና የዳስ በዓላት፣ በመካከላቸው ፍርድ ያለበትን አልፋና ኦሜጋ በዓላት ይወክላሉ። እነዚህ በዓላት በዘሌዋውያን ሃያ ሦስት ውስጥ መለየታቸው ድንገተኛ አይደለም። ሃያ ሦስት የማስተስረይ ምልክት ነው። የመጀመሪያው በዓል በሰባተኛው ወር በመጀመሪያው ቀን መሆኑና የመጨረሻው በዓል በሃያ ሁለተኛው ቀን መጠናቀቁም ድንገተኛ አይደለም። የመለከት በዓል የዕብራይስጥ ፊደላት የመጀመሪያው ፊደል ነው፤ የማስተስረይ ቀን መካከለኛው ፊደል ነው፤ የዳስ በዓልም የዕብራይስጥ ፊደላት ሃያ ሁለተኛው ፊደል ነው።

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

ምዕራፍ ሃያ ሦስት፣ ከቁጥር 23 እስከ 44 ያሉት የዘሌዋውያን ጽሑፎች፣ በ“እውነት ማዕቀፍ” ውስጥ የተቀመጡ ሃያ ሁለት ቁጥሮች ናቸው። በመካከሉ ያለው አሥረኛው ቀን ፈተናን ይለይታል፤ ምክንያቱም አሥር የፈተና ምልክት ነው፣ እና የስርየት ቀን የጠፉት ዓመፅ የሚመዘገብበትና የሚፈታበት ስፍራ ነው፤ ይህም ዓመፅ በዕብራይስጥ ፊደላት ተራ አሥራ ሦስተኛው ፊደል ይወከላል። የዕብራይስጥ “እውነት” ቃል መካከለኛው ፊደል አሥራ ሦስተኛው ነው፣ እርሱም ከሰባተኛው ወር አሥረኛው ቀን ጋር ይጣጣማል፤ እንደ መንገድ ምልክትም የዕብራይስጥ ፊደላትና የተለየው ቀን ትንቢታዊ ባህርያትን ይዞ አለው። አሥር ሲደመር ከአሥራ ሦስት ሃያ ሦስት ይሆናል። ሰባ የ10 በ7 ብዜት ድምር ነው፣ እና የሰባተኛው ወር አሥረኛው ቀን ደግሞ ከሰባ ጋር ይመሳሰላል፤ ይህም የምሕረት ዘመን መጨረሻ ምልክት ነው።

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> ከዚያም ጴጥሮስ ወደ እርሱ መጥቶ፣ “ጌታ ሆይ፣ ወንድሜ በእኔ ላይ ስንት ጊዜ ቢበድል ይቅር እለዋለሁ? እስከ ሰባት ጊዜን?” አለው። ኢየሱስም አለው፣ “እስከ ሰባት ጊዜ እላልህ ዘንድ አይደለም፤ ነገር ግን እስከ ሰባ ጊዜ ሰባት ድረስ ነው።” ማቴዎስ 18፥21፣ 22።

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

ለጥንታዊቱ እስራኤል አራት መቶ ዘጠና ዓመታት ተቈርጠው ተወሰኑ። እነዚህ ዓመታት ከሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት ተቈርጠው የተለዩ ነበሩ፤ በሰባ ሳምንታትም ተመስለው ቀርበው ነበር፤ ስለዚህ ኢየሱስ በዳንኤል ዘጠኝ በ“ሰባ” ሳምንታት የተወከለው የምሕረት ጊዜ ወሰን አራት መቶ ዘጠና መሆኑን ለየ።

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> በሕዝብህና በቅድስት ከተማህ ላይ ሰባ ሳምንታት ተወስነዋል፤ መተላለፍን ለመፈጸም፣ ኃጢአቶችንም ለማብቃት፣ ስለ በደልም ማስታረቅ ለማድረግ፣ ዘላለማዊ ጽድቅንም ለማምጣት፣ ራእይንና ትንቢትንም ለማተም፣ እጅግ ቅዱስ የሆነውንም ለመቀባት። ዳንኤል 9፥24።

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

በዳንኤል 9:24 “የተቈረጠ” ተብሎ የተተረጎመው ዕብራይስጥ ቃል በብሉይ ኪዳን ውስጥ በዚህ ቁጥር ብቻ የተጠቀሰ ሲሆን፣ ትርጉሙም “የተወሰነ ወይም የታወጀ” ማለት ነው። ይህ ከመደበኛው ሁኔታ “የተቈረጠ” ተብሎ የሚተረጎመውን ቃል የሚለየው ነው፤ ያም ቃል በዘፍጥረት 15 አብራም በቃል ኪዳኑ የመጀመሪያ እርምጃ መሥዋዕቶቹን ከመቈራረጡ ላይ የተመሠረተ ነው። እስራኤል አራት መቶ ዘጠና ዓመታት የፈተና ጊዜ እንዲኖራት፣ ከዚያም እንደ እግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ እንድትቈረጥ፣ “የተወሰነ” እና “የታወጀ” ነበር። ሁለት የተለያዩ “መቈረጦች” አሉ፤ አንዱ ያንን ዘመን በሰባ ቁጥር ከአንድ ትልቅ ቁጥር “የተቈረጠ” የፈተና ዘመን መሆኑን የሚወክል ሲሆን፣ የኢዮኤል “አዲሱ ወይን” ከአፋቸው “በተቈረጠ” ጊዜ የፈተና ጊዜ ይዘጋል። ሰባ የፈተና ጊዜ መዘጋትን ይወክላል።

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

የበልግ በዓላት የዕብራይስጥ “እውነት” ቃል ሦስቱን ደረጃዎች ይይዛሉ። የበልግ በዓላት በዘሌዋውያን 23፥23 ይጀምራሉ፤ የማስተሰረያው ቀን መካከለኛው የምልክት ደረጃ አሥረኛው ቀን እና አሥራ ሦስተኛው ፊደል ሲሆን፣ እነዚህም 23 ጋር ይመሳሰላሉ፤ እንዲሁም የዳስ በዓል በሃያ ሁለተኛው ቀን ያበቃል፥ ከዚያም በዓሉን የሚከተል ታላቅ ሰንበት አለ፤ ክፍሉም በ23፥44 ያበቃል።

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

ዘሌዋውያን ማለት የሌዋውያን ክህነት ማለት ነው። የጸደይ በዓላት በምዕራፍ 23፥1–22 ተወክለዋል፤ ከዚያም የበልግ በዓላት በ23፥23–44 ተወክለዋል። የጸደይ በዓላት በሀያ ሁለት ቁጥር አንቀጾች ተወክለዋል፥ የዕብራይስጥ ፊደላትም ሀያ ሁለት ናቸው። የበልግ በዓላትም እንዲሁ በሀያ ሁለት ቁጥር አንቀጾች ተቀምጠዋል። የመለከት በዓል በእርቅ ቀን የሚመጣውን ፍርድ መቅረብ ያውጃል። ከዚያም የዳስ በዓል ሰባት ቀን ይቆያል፥ ይህም በሰባተኛው ወር በሀያ ሁለተኛው ቀን ያበቃል። ከእነዚህ ሰባቱ ቀኖች የመጀመሪያው ሥርዓታዊ ሰንበት ነበር፥ እንዲሁም ስምንተኛው ቀን ደግሞ፥ እርሱም ከሰባቱ ቀን በዓል በኋላ የሚሆነው ቀን ነው። የመጀመሪያውና የስምንተኛው ቀን ስምንተኛውን ቀን ከሰባቱ ውስጥ ያለው ስምንተኛ ምልክት ያደርገዋል።

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> ለእስራኤል ልጆች ተናገር እንዲህም በል፤ የዚህ ሰባተኛ ወር አሥራ አምስተኛው ቀን ለእግዚአብሔር የዳስ በዓል ለሰባት ቀን ይሆናል። በመጀመሪያው ቀን የተቀደሰ ጉባኤ ይሁን፤ በእርሱም ምንም የባሪያ ሥራ አታድርጉ። ሰባት ቀንም ለእግዚአብሔር በእሳት የተደረገ መሥዋዕት ታቀርባላችሁ፤ በስምንተኛውም ቀን የተቀደሰ ጉባኤ ይሁንላችሁ፥ ለእግዚአብሔርም በእሳት የተደረገ መሥዋዕት ታቀርባላችሁ፤ እርሱ የክቡር ስብሰባ ነው፥ ምንም የባሪያ ሥራም አታድርጉበት። … ደግሞም በሰባተኛው ወር አሥራ አምስተኛው ቀን፥ የምድሪቱን ፍሬ ባሰባሰባችሁ ጊዜ፥ ለእግዚአብሔር በዓልን ሰባት ቀን ታከብራላችሁ፤ በመጀመሪያው ቀን ሰንበት ይሁን፥ በስምንተኛውም ቀን ሰንበት ይሁን። ዘሌዋውያን 23፥34–36፣ 39።

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

የስምንተኛው ቀን ሥርዓታዊ ሰንበት፣ ከዳስ በዓል በኋላ የሚመጣውን የሺህ ዓመቱን ሰንበት ይወክላል። የጥንታዊቷ እስራኤል በምድረ በዳ ለአርባ ዓመት መንከራተቷ በዳስ በዓል ቀኖች ውስጥ በዳሶች ውስጥ በመኖር ይታሰባል፤ ይህም የኋለኛውን ዝናብ መፍሰስ ብቻ ሳይሆን፣ መላእክት የእግዚአብሔርን ታማኞች ለጥበቃ ወደ ኮረብቶችና ወደ ተራሮች በመምራታቸው የያዕቆብ ጭንቀት ዘመንንም ይወክላል።

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> “በመከራው ዘመን እኛ ሁላችን ከከተሞችና ከመንደሮች ሸሸን፤ ነገር ግን በሰይፍ ወደ ቅዱሳን ቤቶች የገቡት ክፉዎች ይከታተሉን ነበር። ሊገድሉን ሰይፋቸውን አነሱ፤ ነገር ግን ተሰበረ፥ እንደ ገለባም ኀይል የሌለው ሆኖ ወደቀ። ከዚያም እኛ ሁላችን ለማዳን ቀንና ሌሊት ጮኽን፤ ጩኸታችንም በእግዚአብሔር ፊት ወጣ። ፀሐይ ወጣች፥ ጨረቃም ቆመች። ፈሳሾች ፍሰታቸውን አቆሙ። ጨለማና ከባድ ደመናዎች ተነሡ፥ እርስ በርሳቸውም ተጋጩ። ነገር ግን ከዚያ የእግዚአብሔር ድምፅ እንደ ብዙ ውኃ ከሚመጣበት የተረጋጋ ክብር አንድ ግልጽ ስፍራ ነበረ፤ እርሱም ሰማያትንና ምድርን አናወጠ። ሰማይ ተከፈተና ተዘጋ፥ በታላቅ ሁከትም ውስጥ ነበረ። ተራሮች በነፋስ ውስጥ እንደሚናወጥ ሸንበቆ ተናወጡ፥ የተቆራረጡ ድንጋዮችንም በዙሪያ ጣሉ። ባሕር እንደ ምንቸት ፈላ፥ ድንጋዮችንም በምድር ላይ ጣለች። እግዚአብሔርም የኢየሱስን ምጽአት ቀንና ሰዓት በተናገረ ጊዜ፥ ዘላለማዊውንም ቃል ኪዳን ለሕዝቡ በሰጠ ጊዜ፥ አንድ ነገር ተናገረ፤ ከዚያም ቃላቱ በምድር ሁሉ ሲያንከባለሉ ቆም አለ። የእግዚአብሔር እስራኤል ዓይኖቻቸውን ወደ ላይ አቅንተው ቆመው ነበር፤ ቃላቱም ከይሖዋ አፍ ወጥተው እንደ እጅግ ታላቅ ነጐድጓድ ድምፅ በምድር ሲንከባለሉ ያዳምጡ ነበር። እጅግ አስፈሪ ግርማ ነበረበት። በእያንዳንዱ ነገር መጨረሻ ቅዱሳን፥ ‘ክብር! ሃሌሉያ!’ ብለው ይጮኹ ነበር። ፊታቸው በእግዚአብሔር ክብር በራ፤ ሙሴም ከሲና በወረደ ጊዜ ፊቱ እንደበራ እነርሱም በዚያ ክብር አበሩ። ክፉዎች ከክብሩ የተነሣ ሊመለከቷቸው አልቻሉም። እግዚአብሔርን በሰንበቱን ቅዱስ በማድረግ ያከበሩት ላይ የማያልቅ በረከት በተነገረ ጊዜም፥ በአውሬውና በምስሉ ላይ የድል ታላቅ ጩኸት ተነሣ።”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> “ከዚያም ምድሪቱ ልታርፍ የሚገባበት ኢዮቤልዩ ተጀመረ።” Review and Herald, July 21, 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

ኢየሱስ ይመለሳል፥ ምድርም በምድር ሰባተኛው ዓመት ሰንበትና በኢዮቤልዩ እንደ ተመሰለው ለአንድ ሺህ ዓመት ታርፋለች። በዘሌዋውያን ሃያ ሦስት ቁጥር ሦስት፣ ለሰው የሰባተኛው ቀን ሰንበት በምዕራፉ መግቢያ ሆኖ ይገለጣል፤ ይህም በሰባቱ ውስጥ በስምንተኛው የሚያበቃውን ምዕራፍ ይጀምራል፥ እናም ምድር የምታርፍበትን የሰባተኛው ዓመት ሰንበት ይወክላል።

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> እግዚአብሔርም ሙሴን ተናገረው፥ እንዲህም አለ፦ ለእስራኤል ልጆች ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፤ ስለ እግዚአብሔር በዓላት፥ የተቀደሱ መሰብሰቢያዎች እንዲሆኑ የምታውጇቸው እነዚህ በዓላቴ ናቸው። ሥራ ስድስት ቀን ይሠራ፤ በሰባተኛው ቀን ግን የዕረፍት ሰንበት፥ የተቀደሰ መሰብሰቢያ ነው፤ በእርሱ ምንም ሥራ አታድርጉ፤ በመኖሪያችሁ ሁሉ የእግዚአብሔር ሰንበት ነው። ዘሌዋውያን 23፥1–3።

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

የሃያ ሦስተኛው ምዕራፍ አልፋ የሰባተኛው ቀን ሰንበት ነው፤ የምዕራፉም ኦሜጋ ምድር ባዶ ሆና የምትቆይበት ሺህ ዓመታት ነው፥ ይህም ለምድሪቱ በሰባተኛው ዓመት ሰንበትና በኢዮቤልዩ በምሳሌነት ተገልጦአል። የምዕራፉ አልፋ በሰባተኛው ቀን ሰንበት የሚጀምሩ እና በሀያ ሁለተኛው ቁጥር የሚያበቁ የጸደይ በዓላት ናቸው፤ ሲሆን የምዕራፉ ኦሜጋ በሰባተኛው ወር በሀያ ሁለተኛው ቀን ያበቃል፥ ከዚያም በኋላ የምድሪቱን የሰባተኛው ዓመት ሰንበት የሚወክል የሥርዓታዊው የስምንተኛው ቀን ሰንበት ይከተላል።

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

ከአንድ እስከ ሀያ ሁለት ያሉት ቁጥሮች በቅዱስ ስፍራ ውስጥ እንደ ሰማያዊ ሊቀ ካህን ያለውን የክርስቶስን ሥራ ይወክላሉ፤ ከሀያ ሦስት እስከ አርባ አራት ያሉት ቁጥሮችም በቅድስተ ቅዱሳን ውስጥ ያለውን ሥራውን ይወክላሉ። ዘሌዋውያን የካህናት ምሳሌ ነው፥ እርሱም የክርስቶስን የሊቀ ካህናት አገልግሎት ይወክላል። የሰባተኛው ቀን ሰንበት አልፋ ከፍጥረት እስከ ኋላ ይደርሳል፤ የሰባተኛውም ዓመት ኦሜጋ ሰንበት እስከ አዲስ የተደረገችው ምድር ድረስ ይዘልቃል። ዘሌዋውያን ሀያ ሦስት በታሪካዊ መልኩ ከፍጥረት እስከ ዳግም ፍጥረት ይዘልቃል።

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

የትንቢታዊው መልእክት ደስታ ወይም ኀፍረት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ወይም የእርሱ ሐሰተኛ ቅጂ ያላቸውን ሰዎች የሚያመለክት ምልክት ነው። ይህ እውነት በትረካው ውስጥ እስኪካተት ድረስ፣ ኀፍረቱን የሚያመነጨው ጉዳይ ይታለፋል። እውነተኛውን ዘይት የያዙት ይህን ነጥብ አያመልጣቸውም። ደስታው የተወገዱላቸው ኃጢአቶቻቸው ያላቸውን ሰዎች ይወክላል፤ እነርሱም የዳስ በዓልን በማክበር በሚደሰቱት ሰዎች ይገለጣሉ።

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> ቃልም ሥጋ ሆነ፥ በመካከላችንም ኖረ፤ (እኛም ክብሩን አየን፥ ከአብ ዘንድ እንደ አንድያ ልጅ ያለውን ክብር) ጸጋና እውነት የሞላበት። ዮሐንስ 1፥14።

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

“አደረ” ተብሎ የተተረጎመው የግሪክ ቃል “ድንኳን መሆን” ማለት ነው። ኢየሱስ ሥጋ ሆነና ከእኛ ጋር ድንኳን ሆነ። እርሱ የእኛን ሰብአዊ ተፈጥሮ፣ ድንኳናችንን፣ ቤተ ድንኳናችንን፣ ዳስነታችንን፣ ሥጋችንን ወሰደ። ጴጥሮስም እንዲህ ብሎ ተናገረ፦

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> እንዲሁም እኔ በዚህ ድንኳኔ ሳለሁ በማስታወስ እናንተን ማንቃት ተገቢ ነው ብዬ አስባለሁ፤ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እንዳሳየኝ ይህን ድንኳኔን በቅርቡ እንደምተው እያወቅሁ። 2 ጴጥሮስ 1፥13, 14

Paul said it this way:

ጳውሎስ ይህንን እንዲህ ብሎ ተናገረ፦

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> ምክንያቱም ይህ የድንኳናችን ምድራዊ ቤት ቢፈርስ፥ በሰማያት ውስጥ ዘላለማዊ የሆነ፥ በእጅ ያልተሠራ ቤት፥ ከእግዚአብሔር የሆነ ሕንፃ እንዳለን እናውቃለን። በዚህም ውስጥ እንቃተታለን፥ ከሰማይ የሆነውን መኖሪያችንን እንድንለብስ አጥብቀን እየተመኘን፤ እንዲህ ለብሰን ራቁታችንን እንዳንገኝ። በዚህ ድንኳን ውስጥ ያለን እኛ ደግሞ ተጫንነን እንቃተታለን፤ ይህም ልንራቈት ስለምንሻ አይደለም፥ ነገር ግን ሕይወት ሞትን እንድትውጠው ከላይ እንድንለብስ ነው። 2 ቆሮንቶስ 5፥1–4።

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

የዳስ በዓል ሰማይ መስኮቶች በሚከፈቱበት ጊዜ የሚፈጸመውን የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች ማኅተም መቀበል በምሳሌነት ያመለክታል። የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ኃጢአቶች በሚወገዱበት ጊዜ፣ ቅዱስ መንፈስ በድል በቆመችው ቤተ ክርስቲያን ላይ ያለ መጠን ይፈስሳል። ለአንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ ፍርድ ተፈጽሞአል፤ የታተሙትም በዳስ በዓል እንደተመሰለው በቅዱስ መንፈስ ኃይል ሥር የሦስተኛውን መልአክ ታላቅ ጩኸት ለማወጅ ይወጣሉ።

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

ሥጋችን ቤተ መቅደስ ነው፥ ድንኳንም ነው፤ ይህም ማደሪያ ድንኳን ነው። የዳስ በዓልን ለማክበር ወደ ኢየሩሳሌም የተሰበሰቡት ሰዎች፥ ኃጢአታቸው እንደ ተደረዘ በማክበር ላይ ነበሩ። ሙሴ በምድረ በዳ ማደሪያ ድንኳኑን ለማቆም ተጠቀሰ፥ በመጨረሻም የዳስ በዓል በምድረ በዳ በዳሶች ውስጥ በመኖር ይከበር ነበር፤ ምክንያቱም ኢየሱስ መጨረሻውን ሁልጊዜ በመጀመሪያው ያሳያልና።

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> ስለዚህ፥ ቅዱሳን ወንድሞች ሆይ፣ የሰማያዊ ጥሪ ተካፋዮች ሆናችሁ፣ የምናመነውን ሐዋርያና ሊቀ ካህን ማለትም ክርስቶስ ኢየሱስን አስቡ፤ እርሱም እንደ ሙሴ በቤቱ ሁሉ ታማኝ እንደ ነበረ፥ የሾመውን ለእርሱ ታማኝ ነበረ። ቤቱን የሠራው ከቤቱ ይልቅ ክብር እንዳለው፥ ይህ ሰው ከሙሴ ይልቅ ለበለጠ ክብር የተቈጠረ ሆነ። ቤት ሁሉ በአንድ ሰው ይሠራልና፤ ነገር ግን ነገር ሁሉን የሠራው እግዚአብሔር ነው። ሙሴም ስለሚነገሩት ነገሮች ምስክር እንዲሆን እንደ አገልጋይ በቤቱ ሁሉ ታማኝ ነበረ፤ ክርስቶስ ግን በራሱ ቤት ላይ እንደ ልጅ ነው፤ እኛም መታመንንና በተስፋ የምንመካበትን ደስታ እስከ ፍጻሜ ጽኑ አድርገን ብንይዝ፥ ያ ቤት እኛ ነን። ዕብራውያን 3፥1–6።

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

እግዚአብሔር የማደሪያውን ድንኳን ቤተ መቅደስ እንዲቆም የተጠቀመበት ታማኝ አገልጋይ ሙሴ ነበር፤ ነገር ግን ክርስቶስ እንደ ሊቀ ካህናትና ሐዋርያ ከአገልጋዩ ሙሴ ይልቅ የበለጠ ክብር አለው። ከሙሴ የማደሪያው ድንኳን ቤተ መቅደስ ጀምሮ፣ እስከ ሰሎሞን ቤተ መቅደስ፣ እስከ ሄሮድስ በአርባ ስድስት ዓመት ያደሰው ቤተ መቅደስ፣ እስከ ሰው ቤተ መቅደስ ከአርባ ስድስት ክሮሞሶሞቹ ጋር፣ እና ከ1798 እስከ 1844 ድረስ ያለው የሚለራውያን ቤተ መቅደስ፣ እነዚህ ሁሉ በእግዚአብሔር የተሠሩ ነበሩ። በልዩ ልዩ የቤተ መቅደሶች መገለጫዎች ያለው የትንቢታዊ መስመር በዔደን ገነት የሚጀምር ሲሆን፣ ከኃጢአት በኋላ በገነቱ በር ላይ፣ ከዚያም ከጥፋት ውኃ በኋላ እስከ ሙሴ ድረስ ባሉት መሠዊያዎች ይቀጥላል፤ ሦስቱ ዋና ዋና የመንገድ ምልክቶች ሙሴ፣ ክርስቶስ፣ እና አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ናቸው።

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

ሙሴና ክርስቶስ የጥንቷ እስራኤል አልፋና ኦሜጋ ይወክላሉ፤ በአንድነትም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ደግሞ የሚወክለውን የሰብአዊነትና የመለኮት ጥምረት ይወክላሉ። በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ የሶስተኛው መልአክ መምጣት ጊዜ ዮሐንስ መቅደሱን እንዲለካ ተነግሮታል፤ እና ያው መልአክ በ9/11 ሲመጣ ዮሐንስ መቅደሱን እንደገና እንዲለካ ተነግሮታል። በሁለቱም ሁኔታዎች የ1,260 ቀናትን አደባባይ እንዲተው ተነግሮታል። በ2023 ያው መልአክ መጣ፣ እና አሁን የእግዚአብሔር ሕዝብ መቅደሱን እንዲለኩ ተጠርተዋል። 1,260ዎቹ ቀናት፣ ወይም ሦስት ቀን ተኩል፣ በ2023 ተፈጸሙ፤ ከዚያም ጊዜ ጀምሮ እስከ የእሑድ ሕግ ከመድረሱ ጥቂት በፊት ድረስ መቅደሱ ሊነሣ ይገባል። 2024 መሠረቶቹ የተጣሉበትን ዘመን አመለከተች፣ እናም በዚያ ዓመት “የትንሽ ነገሮችን ቀን የናቁ” በማለት የተገለጸው አመፅ እንደ ቡድን ተገለጠ፤ ይህም ራእዩን የሚያቆመውን ምልክት ሚለር ለየበትን መለያ በመቃወም ታየ።

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> ከዚህም በላይ የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጥቶ እንዲህ አለ፤ የዘሩባቤል እጆች የዚህን ቤት መሠረት አኑረዋል፤ እጆቹም ደግሞ ያጠናቅቁታል፤ የሠራዊት ጌታም ወደ እናንተ እንደ ላከኝ ታውቃላችሁ። የትንንሽ ነገሮችን ቀን የናቀ ማን ነው? እነርሱ ደስ ይላቸዋልና፥ በዘሩባቤል እጅ ውስጥ ያለውን የሚዛን ገመድ ከእነዚያ ሰባቱ ጋር ያያሉ፤ እነርሱም በምድር ሁሉ ዙሪያ ወዲህና ወዲያ የሚመላለሱ የእግዚአብሔር ዓይኖች ናቸው። ዘካርያስ 4፥8-10።

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

ሚለር ራእዩን የሚያቆምችው ሮም መሆኗን ያደረገውን መለየት መካድ፣ መሠረቶቹን መካድ ነው፤ እርሱም “የትንሽ ነገር ቀንን መናቅ” ነው። የሚለራውያን እንቅስቃሴ የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት የአልፋ እንቅስቃሴ ነበር፤ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህም እንቅስቃሴ የሦስተኛው መልአክ የኦሜጋ እንቅስቃሴ ነው። እርሱ ከአልፋው ሀያ ሁለት እጥፍ የበለጠ ኃያል ነው። በዚህ ትንቢታዊ አስተዋል የሚለራውያን እንቅስቃሴ መሠረቶች “የትንሽ ነገር ቀን” ናቸው። በዕንባቆም ሁለት ጽላቶች ላይ የተወከለውን ማንኛውንም መሠረታዊ እውነት መናቅ ሞት ነው፤ ምክንያቱም በዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አሥራ አራት የተቋቋመው ራእይ ሰሎሞን የገለጸው ያው ራእይ ነው።

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ራእይ በሌለበት ሕዝቡ ይጠፋል፤ ሕጉን የሚጠብቅ ግን ብፁዕ ነው። ምሳሌ 29፥18።

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

የመጨረሻው የድንጋይ ራስ ራእይ ድንቅ ነው፥ ምክንያቱም የመሠረቱ ዋና የማዕዘን ድንጋይ ራሱ ደግሞ የራስ ድንጋይ እንደሆነ ይለይታል፤ ነገር ግን በሃያ ሁለት እጥፍ የበለጠ ኃይል አለው። የ2024 አልፋ መሠረታዊ ፈተና ውጫዊው አእምሮአዊ የማህተም መልእክት ነበር፤ የ2026 ኦሜጋ የቤተ መቅደስ ፈተናም ውስጣዊው መንፈሳዊ የማህተም መልእክት ነው። አንዱ የአውሬውን ምስልና ምልክት ይለያል፤ ሌላውም የእግዚአብሔርን ምስልና ምልክት ይለያል። ያ የኦሜጋ ውስጣዊ ፈተና በሚለር ሕልም ውስጥ ባሉት ሁለት ምልክቶች ይወከላል፤ እነርሱም በኋለኞቹ ዘመናት ክስተቶች አውድ ውስጥ መገለጽ አለባቸው። ጎተራው ምንድን ነው? ሥጋውስ ምንድን ነው?

We will continue these things in the next article.

እነዚህን ነገሮች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላቸዋለን።

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

በኢየሱስ ዘመን የአይሁድ ጋብቻ በሦስት ዋና ደረጃዎች ይከናወን ነበር፣ እነርሱም ብዙ ጊዜ በወራት ወይም በአንድ ዓመት ላይ የተዘረጉ ይሆኑ ነበር። የመጀመሪያው ደረጃ በእጮኝነት የሚታወቀው ሕጋዊ ጋብቻ ነበር፤ በዚያ ጊዜ ጋብቻው በሕግ ይመሠረት ነበር፣ ነገር ግን ሙሽራይቱና ሙሽራው ተለይተው ይቆዩ ነበር፤ በዚህ መካከል ሙሽራው ለሙሽራይቱ ስፍራ ለማዘጋጀት ወደ አባቱ ቤት ይመለስ ነበር። ስለዚህ ነው ማርያም፣ የዮሴፍ ሚስት፣ ከእርሱ ጋር ከመኖሯ በፊት እንኳ ሚስቱ ተብላ የተጠራችው። በዚህ የጊዜ ወቅት ያለ ታማኝነት እንደ ዝሙት ይቆጠር ነበር።

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

የመጠበቂያው ጊዜ የተወሰነ አልነበረም፤ ቀናት፣ ሳምንታት ወይም ወራት ሊሆን ይችል ነበር። ይህ ያልተወሰነነት የምሳሌው አስፈላጊ ክፍል ነው። አባቱ የሙሽሪቱን ድንግልና ለማረጋገጥ እስከ አንድ ዓመት ድረስ ሊጠብቅ ይችል ነበር። ሙሽራው የመመለሱን ትክክለኛ ቀን ወይም ሰዓት አያስታውቅም ነበር፤ ምክንያቱም መቼ እንደሚሆን መወሰን የአባቱ ውሳኔ ስለነበረ ነው፤ ስለዚህ ሙሽሪቱ ሰርጉ እንደሚመጣ ታውቅ ነበር—ነገር ግን መቼ እንደሆነ አታውቅም ነበር። ይህ ያልተወሰነነት ሆን ተብሎ የተደረገ ነበር፤ እናም አባቱ ሙሽራውን ሄዶ ሙሽሪቱን እንዲወስድ እስኪያዝዘው ድረስ በጉዳዩ የተካተተው ሁሉ ዘግይቶ ቆይቷል።

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

አባቱ፣ “ሂድና ሙሽራህን አምጣ” በሚል ጊዜ፣ ሙሽራው በሌሊት ከወዳጆቹ ጋር፣ እየጮኹና መለከት እየነፉ ይመጣ ነበር። ይህም ሁልጊዜ በሌሊት ይሆን ነበር፥ ምክንያቱም በእስራኤል ምድር የቀን ሙቀት ጨቋኝ ሊሆን ስለሚችል ረጅም ርቀት በቀን ሙቀት መጓዝን ለመቆጠብ ነበር። የመንገድ መብራቶች ስላልነበሩ ፋናዎችና ዘይት ያስፈልጉ ነበር፥ ሰልፉም ለሰዓታት ሊቆይ ይችል ነበር። በጥንታዊ ዕብራውያን ጋብቻ ወቅት በሰልፎቹ ላይ ይፋ ይነገር የነበረው ትክክለኛ ሥርዓታዊ አነጋገር፣ “እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል!” የሚል ነበር።

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

በምሳሌው ውስጥ የተጠቀሱት ደናግል (የሙሽራይቱ ሴት አገልጋዮች) በዘፈቀደ የተገኙ ሴቶች አልነበሩም፤ እነርሱ የሙሽራይቱ አገልጋዮች ነበሩ፣ ከእርስዋም ጋር እየተጠበቁ ነበር፤ በሰልፉም ውስጥ እንዲቀላቀሉ የሚጠበቅባቸው ነበር፤ በማንኛውም ሰዓት ዝግጁ መሆንና ወደ ሙሽራው ቤት የሚወስደውን መንገድ ለማብራት የራሳቸውን ዘይት መሸከም የእነርሱ ኃላፊነት ነበር። ፋኖሶቹ ፈጥነው ይቃጠሉ ነበር፤ ስለዚህ ጉዞው ረዥም ቢሆን የተጨማሪ ዘይት ማምጣት አስፈላጊ ነበር። ዘይቱን በጋራ የመካፈል አሠራር አልነበረም።

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

በጥንታዊው ሰልፍና ጋብቻ ውስጥ መዘግየት የተለመደ ነበር፣ በባህላዊ አካሄድም ችግር አልነበረም። መዘግየት የሚጠበቅ ነበር፣ መተኛትም የተለመደ ነበር። ልዩነቱ በመተኛቱ ላይ ሳይሆን በመዘጋጀቱ ላይ ነው፤ በንቃት ላይ አይደለም። ሞኞቹ ደናግል ጠቢባኑ እንዳደረጉት ለመዘግየት አልተዘጋጁም። ሕጋዊ እጮኝነት እስከ ጋብቻው ፍጻሜ ድረስ ያለው ዘመን አንድ ዓመት ሊወስድ ስለሚችል ሁሉም ይተኙ ነበር።

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

ከሰልፉ ጋር የተጓዙት ወደ ሙሽራው ቤት ሲደርሱ፣ የጋብቻ ግብዣው ተጀመረ፣ በሩም በፍጹም ተዘጋ፤ ዘግይተው የመጡትም አልተፈቀደላቸውም። ይህ ጭካኔ አልነበረም—ልማድ ነበር፤ ምክንያቱም በሩ ከተዘጋ በኋላ የሚያንኳኳ ማንኛውም ሰው ከሰልፉ አካል እንዳልነበረ ይገልጥ ነበር።

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

ኢየሱስ ምሳሌያዊ ምስል እየፈጠረ አልነበረም፤ እንዲሁም ብዙ ጊዜ እንደሚያደርገው ለዚህ ምሳሌ ምንም ማብራሪያ አልሰጠም። ማብራሪያ እንዲሰጥም አላስፈለገውም፤ ምክንያቱም እነዚህ ሁሉ ባህላዊ ዝርዝሮች በአድማጮቹ ዘንድ ፈጽሞ የታወቁ ነበሩ። ኢየሱስ የሚያመለክተው ረቂቅ ጽንሰ-ሐሳብ ሳይሆን በምሥራቃዊ አገር ያለ ትክክለኛ የጋብቻ ሥርዓት ነበር።

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

ዝርዝሩ ከዕብራውያን ምስክርነት እንዲሁም ከሮማውያንና ከግሪካውያን ዘመናት የታሪክ ጸሐፊዎች ሙሉ በሙሉ የተደገፉ ናቸው።

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

ሚሽና (ከክርስቶስ በኋላ 2ኛው ክፍለ ዘመን የተጻፈች ቢሆንም፣ ከ70 ዓ.ም. በፊት ያሉ የቤተ መቅደስ ዘመን ልማዶችን የሚጠብቅች)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

ታልሙድ (የኋለኛ ጊዜ ስብስብ ቢሆንም፣ ከቀደመ ልማድ የሚጠቅስ)

Josephus (1st century Jewish historian)

ዮሴፉስ (የመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የአይሁድ ታሪክ ጸሐፊ)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

የራቢያን የሠርግ ሥርዓተ አምልኮና የሕግ ውይይቶች

Greco-Roman observers of Judea

የይሁዳን ምድር የተመለከቱ ግሪኮ-ሮማውያን դիտորդዎች

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

ዮሴፍስ የተዋቀረ የ“ሰርግ መመሪያ መጽሐፍ” አይሰጥም፤ ነገር ግን እርሱ በቅድሚያ የሚገምታቸው ሕጋዊና ባህላዊ ዝርዝሮች ከሚሽና/ታልሙድ መግለጫዎች ጋር ፍጹም በሆነ መልኩ ይስማማሉ። ሚሽና ዋናው ምንጭ ነው።

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

ምሳሌው በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን በነበረ አይሁዳዊ አድማጭ ላይ እጅግ ኃይለኛ ተጽእኖ አሳርፎ ነበር፤ ምክንያቱም በማቴዎስ 25 ውስጥ ምንም የሚያስረዳ ነገር አልነበረም። የእኩለ ሌሊት መምጣት የተለመደ ነበር፣ መብራቶቹና ዘይቱ ግልጽ አስፈላጊ ነገሮች ነበሩ፣ እናም በሕጋዊው የጋብቻ እጮኝነትና በእኩለ ሌሊት ሰልፉ መካከል መዘግየት የሚጠበቅ ነገር ነበር፤ የተዘጋውም በር የተለመደ ሥርዓት ነበር! የተገለሉት ደናግል አፍረው ነበር፤ ለኢየሱስ ዘመን አይሁዳዊ አድማጮችም የእነዚያ ሰነፍ ደናግል እፍረት ፍጹም የሚገባ ነበር። ሥርዓቱን ሙሉ በሙሉ ያውቁ ስለነበር፣ የኢየሱስ አድማጮች ለሰነፎቹ ደናግል ምንም ርኅራኄ አያሳዩም ነበር፤ ምክንያቱም በሰልፉ ውስጥ እንድትሳተፍ የተጠራች ማንኛይቱም ድንግል መዘጋጀት ፍጹም ኃላፊነት እንደሆነ ሁሉም ያውቁ ነበር። እነዚህ እውነቶች ለአይሁዳዊው አድማጭ እጅግ ግልጽ ስለነበሩ፣ ኢየሱስ ስለ ምሳሌው ማንኛውንም ማብራሪያ ማቅረብ አላስፈለገውም።

Back to Articles