Article

# የዳንኤል መጽሐፍ – ቁጥር ሠላሳ ዘጠኝ

የትንቢታዊው ሕብረ ማጌጥ መገለጥ፦ የዊሊያም ሚለር ሕልም እና በመጨረሻዎቹ ዘመናት መሠረታዊ እውነቶች መመለስ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

በመጨረሻዎቹ ቀናት፣ ሁሉም ትንቢቶች ፍጹም ፍጻሜአቸውን የሚያገኙበት ስፍራ ስለሆነ፣ የዊልያም ሚለርን ሕልም ያለውን ትንቢታዊ መተግበሪያ እየተመለከትን ነው። የሚለር ሕልም፣ በሚለር አገልግሎት የተሰበሰቡትን የአድቬንቲዝም መሠረታዊ እውነቶች መገኘት፣ መመሥረት፣ መቃወም፣ መቀበር እና መመለስ ይለይታል። እነዚያ መሠረታዊ እውነቶች በ1798 የተፈቱትን እውነቶች ይወክሉ ነበር። እነዚያ እውነቶች በኡላይ ወንዝ ራእይ ይወከላሉ። በEarly Writings መጽሐፍ እንደተመዘገበው የሚለር ሕልም ሁለተኛው ሕልሙ ነበር፤ እንዲሁም ሚለር ራሱ በናቡከደነፆር እንደተመሰለ ሁሉ፣ ያ ሕልም ደግሞ በናቡከደነፆር ሁለተኛ ሕልም አስቀድሞ ተመስሏል።

ከዚህ በፊት የቀረቡ ጽሑፎች ናቡከደነፆር በ“ሰባት ዘመን” የአውሬ ልብ አለው ብሎ የኖረው ሕይወት መደምደሚያ በምሳሌያዊ ሁኔታ በ1798 እንደተፈጸመ አሳይተዋል። በዚያን ጊዜ መንግሥቱ ተመለሰለት፥ ናቡከደነፆርም ለመጀመሪያ ጊዜ ፍጹም የተለወጠ ሰውን ወከለ። “የፍጻሜው ዘመን”ን በተመለከተ፥ በ1798 እርሱ “ጠቢባንን” ወከለ። እንዲሁም፥ እንደ ባቢሎን የመጀመሪያው ንጉሥ፥ ናቡከደነፆር የ“ሰባት ዘመን” ፍርዱ፥ የባቢሎን የመጨረሻው ንጉሥ የነበረውን ቤልሻጸር የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ (መኔ፥ መኔ፥ ቴቄል፥ ኡፋርሲን) ፍርድ እንደ ምሳሌ አመለከተ።

> «ለባቢሎን የመጨረሻው ገዥ፣ በምሳሌ እንደ መጀመሪያው፣ የመለኮታዊው ጠባቂ ፍርድ ደርሶበት ነበር፤ ‘አንተ ንጉሥ ሆይ፣ … ለአንተ ተነግሮአል፤ መንግሥቱ ከአንተ ርቆአል።’ ዳንኤል 4፥31።» ነቢያትና ነገሥታት፣ 533።

እህት ዋይት በፍርዱ ሰዓት ቤልሻጽርን “ሰነፍ ንጉሥ” ብላ ለየችው። በናቡከደነፆር የፍርድ ሰዓት መደምደሚያ እርሱ “ጥበበኛ ንጉሥ” ይወክላል፤ ምክንያቱም ከ“ሰባት ዘመናት” ፍርድ ጥቅም አግኝቶአልና፣ ቤልሻጽር ግን ታሪኩን ቢያውቅም እንኳ ከእርሱ ጥቅም ለማግኘት እምቢ አለ።

> “ነገር ግን የቤልሻጽር ለመዝናናት ያለው ፍቅርና ራሱን የማክበር ልማድ ፈጽሞ ሊረሳቸው የማይገቡትን ትምህርቶች ከአእምሮው አጠፋ፤ እናም በናቡከደነፆር ላይ የታዩ የታላቅ ፍርዶችን ያመጡ ኃጢአቶችን የሚመስሉ ኃጢአቶችን ፈጸመ። በጸጋ የተሰጡትን እድሎች አባከነ፤ ከእውነት ጋር ለመተዋወቅ በእጁ ውስጥ የነበሩትን እድሎች መጠቀም ቸል አለ። ‘ለመዳን ምን ላድርግ?’ የሚለውን ጥያቄ ይህ ታላቅ ነገር ግን ሞኝ ንጉሥ በግዴለሽነት አልፎታል።” Bible Echo, April 25, 1898.

ናቡከደነፆር በ1798 ዓ.ም. “ጠቢባን” የሚወክል ምልክት ነው፤ እነርሱም በፍጻሜው ዘመን የእውቀትን መጨመር የሚያስተውሉ ናቸው።

> “ትዕቢተኛው መካፈል ከከንፈሮቹ ገና ሳይርቅ፣ ከሰማይ ድምፅ የእግዚአብሔር የወሰነው የፍርድ ጊዜ እንደደረሰ ነገረው። በአንድ ቅጽበት አእምሮው ከእርሱ ተወሰደ፣ እርሱም እንደ አውሬ ሆነ። ሰባት ዓመት እንዲህ ተዋርዶ ኖረ። ይህ ዘመን በተፈጸመ ጊዜ አእምሮው ተመልሶለት፤ ከዚያም በትሕትና ወደ ሰማይ ታላቁ አምላክ ቀና ብሎ በዚህ ቅጣት ውስጥ ያለውን መለኮታዊ እጅ አወቀ፥ እንደገናም ወደ ዙፋኑ ተመለሰ።”

> “በሕዝባዊ አዋጅ ንጉሥ ናቡከደነፆር በደሉን እና በመመለሱ ውስጥ የተገለጠውን ታላቅ የእግዚአብሔር ምሕረት አመነ። ይህ በቅዱስ ታሪክ እንደተመዘገበው የሕይወቱ የመጨረሻ ድርጊት ነበር።” Review and Herald, February 1, 1881.

በናቡከደነፆር “ሰባቱ ዘመናት” መጨረሻ ላይ፣ ይፋዊ አዋጅ አወጣ፤ ይህም ይፋዊ ኑዛዜን ያካተተ ነበር። ሚለር፣ እንደ ናቡከደነፆር፣ በ1798 ዓ.ም. ያሉትን “ጠቢባን” ይወክላል፤ እነርሱም በዘመኑ ፍጻሜ የእውቀት መጨመርን የሚያስተውሉ ናቸው። ሁለቱም ሁለት ሕልሞች ነበሯቸው፤ እና የእያንዳንዳቸው ሁለተኛ ሕልሞች “ሰባቱን ዘመናት” በምሳሌያዊ ሁኔታ ያመለክታሉ። “ሰባቱ ዘመናት” በቀደሙት ጽሑፎች የሽግግር ነጥብ መሆናቸው ታይቷል።

በ1798 ዓ.ም. ናቡከደነፆር ከትዕቢት ሁኔታው ወደ ጥበበኞች ሁኔታ የሚያመለክት ሽግግር ያመለከተ ነበር። ይህም የሕዝብ ፊት የቀረበ ኑዛዜውን አካትቶ ነበር። 1798 ዓ.ም. እንዲሁም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ባሉት አምስተኛውና ስድስተኛው መንግሥታት መካከል ያለው የሽግግር ነጥብ ነበር። ደግሞም የመጀመሪያውን መልአክ መምጣት አመለከተ፤ ስለዚህም አዲስ የሥርዓተ ዘመን መጀመሪያን አመለከተ፤ ምክንያቱም ስለሚመጣው ፍርድ የሚሰጠው ማስጠንቀቂያ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ያለው አምስተኛው መንግሥት ሞት የሚያመጣ ቍስል እስኪቀበል ድረስ ሊፈጸም አይችልም ነበር።

> መልእክቱ ራሱ ይህ እንቅስቃሴ መቼ እንደሚፈጸም ብርሃን ይሰጣል። እርሱ የ“ዘላለማዊ ወንጌል” ክፍል እንደሆነ ተገልጿል፤ የፍርድም መከፈቱን ያውጃል። የድነት መልእክት በሁሉም ዘመናት ተሰብኳል፤ ነገር ግን ይህ መልእክት የወንጌል ክፍል ሲሆን ሊታወጅ የሚችለው በመጨረሻዎቹ ቀኖች ብቻ ነበር፥ ምክንያቱም ያኔ ብቻ የፍርድ ሰዓቱ መጥቶአል ማለት እውነት የሚሆን ስለሆነ ነው። ትንቢቶቹ የፍርድ መከፈት እስከሚደርስ ድረስ የሚመሩ ተከታታይ ክስተቶችን ያቀርባሉ። ይህ በተለይ ስለ ዳንኤል መጽሐፍ እውነት ነው። ነገር ግን ከትንቢቱ ውስጥ ከመጨረሻዎቹ ቀኖች ጋር የተያያዘውን ክፍል ዳንኤል “እስከ ፍጻሜው ዘመን” ድረስ እንዲዘጋና እንዲታተም ታዞ ነበር። ወደዚህ ዘመን እስክንደርስ ድረስ፣ በእነዚህ ትንቢቶች ፍጻሜ ላይ የተመሠረተ ስለ ፍርድ የሚናገር መልእክት ሊታወጅ አይችልም ነበር። ነገር ግን በፍጻሜው ዘመን፣ ነቢዩ እንደሚለው፣ “ብዙዎች ወዲህና ወዲያ ይመላለሳሉ፣ እውቀትም ይጨምራል።” ዳንኤል 12፥4።

> ሐዋርያው ጳውሎስ በእርሱ ዘመን የክርስቶስን ምጽአት እንዳትጠብቅ ቤተ ክርስቲያንን አስጠንቅቆአል። “በፊት መናፈቅ ሳይመጣ፣ የኃጢአትም ሰው ሳይገለጥ፣ ያ ቀን አይመጣም” ይላል። 2 ተሰሎንቄ 2፥3። ከታላቁ ክድዓት በኋላና የ“ኃጢአት ሰው” የንግሥና ረጅም ዘመን ካለፈ በኋላ ብቻ የጌታችንን ምጽአት ልንጠብቅ እንችላለን። “የኃጢአት ሰው” ተብሎ የተጠራው፣ እንዲሁም “የዓመፅ ምስጢር፣” “የጥፋት ልጅ፣” እና “ያ ክፉው” ተብሎ የሚጠራው፣ በትንቢት እንደ ተነገረው ለ1260 ዓመታት የበላይነቱን ሊጠብቅ የነበረውን ጵጵስናን ይወክላል። ይህ ዘመን በ1798 ተፈጸመ። የክርስቶስ ምጽአት ከዚያ ጊዜ በፊት ሊሆን አይችልም ነበር። ጳውሎስ በሰጠው ማስጠንቀቂያ እስከ 1798 ዓመት ድረስ ያለውን የክርስቲያን ዘመን ሁሉ ይሸፍናል። የክርስቶስ ሁለተኛ ምጽአት መልእክት ሊሰበክ የሚገባው ከዚያ ዘመን በኋላ ባለው ጊዜ ነው።

> “በቀደሙት ዘመናት እንደዚህ ያለ መልእክት ከቶ አልተሰጠም። ጳውሎስ እንደ አየነው አልሰበከውም፤ የጌታ መምጣት ወደሚሆንበት በዚያን ጊዜ እጅግ ሩቅ ወደነበረው ወደፊት ወንድሞቹን አመለከታቸው። ተሃድሶ አራማጆችም አላወጁትም። ማርቲን ሉተር ፍርዱን ከራሱ ዘመን ወዲህ ግማሽ ሺህ ዓመት ያህል ወደፊት አኖረው። ነገር ግን ከ1798 ጀምሮ የዳንኤል መጽሐፍ ተፈትቷል፣ የትንቢቶቹም እውቀት ጨምሯል፣ እናም ብዙዎች የፍርድ መቅረብን የሚያውጅ የከበረ መልእክት አውጀዋል።” The Great Controversy, 356.

በ1798 ዓ.ም. የድነት ሥራ አዲስ ዘመን መጣ፣ ይህም አዲሱ ዘመን በ1844 ዓ.ም. የሚጀምር ሌላ ዘመን እንደሚኖር ማስጠንቀቂያ ሰጠ። በዚያ የዘመን ለውጥ አንድ ደጅ ይዘጋ ነበር፣ አንድም ደጅ ይከፈት ነበር።

> ለፊላዴልፊያም ቤተ ክርስቲያን መልአክ ጻፍ፤ ቅዱሱ፥ እውነተኛው፥ የዳዊት ቁልፍ ያለው፥ የሚከፍትና ማንም የማይዘጋ፥ የሚዘጋም ማንም የማይከፍት፥ እንዲህ ይላል፤ ሥራህን አውቃለሁ፤ እነሆ፥ ማንም ሊዘጋው የማይችል የተከፈተ በር በፊትህ አኖርሁ፤ ትንሽ ኃይል ቢኖርህም ቃሌን ጠብቀሃልና፥ ስሜንም አልካድህም። ራእይ 3፥7፡8

የደጅ መከፈት አዲስ የዘመን አስተዳደር ለውጥን ያመለክታል። ከ723 ዓ.ዓ. እስከ 1798 ድረስ ተፈጽሞ በ1798 በመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻ የመንግሥታትና የመልእክት የዘመን አስተዳደር ለውጥ ነበረ። እንዲሁም ከ677 ዓ.ዓ. እስከ 1844 ድረስ ተፈጽሞ በ1844 በመጨረሻው ቍጣ መጨረሻ የዘመን አስተዳደር ለውጥ ነበረ። በ1798 የመጀመሪያው መልአክ መልእክት የቀረበው የሚመጣውን ፍርድ የሚያስጠነቅቅ የዘመን አስተዳደር ደርሶ ነበር። ነቡከደነፆርም ሆነ ሚለር “ጠቢባን” ተብለው ይወከላሉ፤ ይህም “በፍጻሜው ዘመን” ነው፤ በዚያን ጊዜ “ደጁ” ለመጀመሪያው መልአክ መልእክት ውስጣዊ የዘመን አስተዳደር እንዲከፈት፣ እንዲሁም ከባሕር አውሬው ወደ የምድር አውሬው ያለው ውጫዊ የዘመን አስተዳደር ለውጥ እንዲገለጥ ተከፈተ። የመጀመሪያው መልአክ መልእክት የዘመን አስተዳደር ጥቅምት 22 ቀን 1844 ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚገባው ደጅ በተከፈተ ጊዜ ተፈጸመ፤ በዚያም ጊዜ የሦስተኛው መልአክ የዘመን አስተዳደር እና የምርመራ ፍርድ ደረሰ።

የሚለር ሁለተኛ ሕልም በ1798 አንድ ደጅ ሲከፈት ይጀምራል፣ እናም የ“ሁለቱ ምስክሮች” የሽግግር ዘመን ውስጥ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክትን እንዲያውጁ እንደገና ወደ ሕይወት ሲመለሱ አንድ ደጅ ሲከፈት ይፈጸማል። በትንቢታዊ መልኩ ናቡከደነፆርና ሚለር በ1798 ከባሕር አውሬው መንግሥት ወደ ምድር አውሬው መንግሥት የሚደረገውን ሽግግር ወከሉ። ሁለቱም በ1844 የምርመራ ፍርድ መቅረቡንና መድረሱን የሚያውጁ ናቸው። 1798 እና 1844 በዘሌዋውያን ሀያ ስድስት እንደተቀመጠው በ“ሰባት ዘመናት” ጊዜ ውስጥ የተፈጸመውን በእግዚአብሔር በሕዝቡ ላይ የመጣውን የመጀመሪያውንና የመጨረሻውን “ቍጣ” መደምደሚያ ይወክላሉ። ከ1798 እስከ 1844 ያሉት አርባ ስድስት ዓመታት፣ ኪዳኑ መልእክተኛ በ1844 ጥቅምት 22 በድንገት ወደ መጣበት መንፈሳዊ ቤተ መቅደስ መቆሙን ይወክላሉ፤ በዚያም ጊዜ ክርስቶስ ከቅድስት ስፍራ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ሲሸጋገር።

1798 እና 1844 በ“ሰባት ዘመናት” የተለዩ ሽግግሮችን (ከአንድ በላይ) ያመለክታሉ። በ1856 ከሚለራዊ ፊላዴልፊያዊ አድቬንቲዝም ወደ ሚለራዊ ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም የተደረገው ሽግግር ደግሞ በ“ሰባት ዘመናት” እውቀት መጨመር የተለየ ነበር፤ ይህም ከዚያ በኋላ በ1863 ተቀባይነት አጥቶ ተጣለ። በ1798 ከዳንኤል መጽሐፍ የመጣ የእውቀት መጨመር ነበር፤ ይህም በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያለውን ያንኑ “ሰባት ዘመናት” ያካትት ነበር፣ እርሱም በሚለራዊ ፊላዴልፊያዊ አድቬንቲዝም መጨረሻ ውድቅ ሊደረግ የነበረ ነበር።

የመጀመሪያው መልአክ እንቅስቃሴ ከፊላዴልፊያ ወደ ሎዶቅያ የተሸጋገረው ለ1856 እስከ 1863 ባሉት ሰባት ዓመታት ተወክሎ ነበር። የሎዶቅያ መልእክት በ1856 ደረሰ፣ እናም ለሰባት ዓመታት፣ ከማኅተሙ የተፈታው የ“ሰባት ዘመናት” አዲስ ብርሃን በ1863 አድቬንቲዝም የወደቀበትን ባለሦስት ደረጃ የፈተና ሂደት አፈራ። የ“ሰባት ዘመናት” ብርሃን እንዲቀበል ወይም እንዲጣል ሰባት ዓመታት ተሰጡ። የሚለራዊ ፊላዴልፊያዊ አድቬንቲዝም እንቅስቃሴ ወደ ሚለራዊ ሎዶቅያዊ አድቬንቲዝም የተሸጋገረው፣ በመጨረሻ ላይ የቅደም ተከተሉን መገልበጥ፣ ማለትም የሦስተኛው መልአክ ሎዶቅያዊ እንቅስቃሴ ወደ የሦስተኛው መልአክ ፊላዴልፊያዊ እንቅስቃሴ የሚደረገውን ሽግግር ይወክላል።

በኢሳይያስ ያለው የስድሳ አምስት ዓመት ትንቢት በመጀመሪያ በሰሜናዊው እና ከዚያም በደቡባዊው የእስራኤል መንግሥታት ላይ የእግዚአብሔር የመጀመሪያውንና የመጨረሻውን ቍጣ የሚያመለክት መጀመሪያ ምልክት ነው።

> የሶርያ ራስ ደማስቆ ነው፥ የደማስቆም ራስ ሬሲን ነው፤ በስድሳ አምስትም ዓመት ውስጥ ኤፍሬም ሕዝብ እንዳይሆን ይሰበራል። ኢሳይያስ 7፥8።

የኢሳይያስ የስልሳ አምስት ዓመት ትንቢት በ742 ከክርስቶስ ልደት በፊት ተሰጠ፣ እናም በስልሳ አምስት ዓመታት ውስጥ የሰሜኑ መንግሥት ይጠፋ ነበር። 742 ከክርስቶስ ልደት በፊት ከሆነው ዘመን ከአሥራ ዘጠኝ ዓመታት በኋላ፣ በ723 ከክርስቶስ ልደት በፊት፣ የሰሜኑ መንግሥት በአሶር ወደ ባርነት ተወሰደ። ስልሳ አምስቱ ዓመታት በተፈጸሙ ጊዜ የደቡቡ መንግሥት ቍጣ በ677 ከክርስቶስ ልደት በፊት ጀመረ፣ ምክንያቱም ምናሴ በባቢሎናውያን ምርኮ ተወስዶ ነበር። ስለዚህ ስልሳ አምስቱ ዓመታት የሰሜኑ መንግሥት የመጀመሪያ ምርኮ እስከደረሰበት ድረስ የአሥራ ዘጠኝ ዓመት ጊዜን ያመለክታሉ፤ ከዚያም እስከ ምናሴ ምርኮ ድረስ ሌላ አርባ ስድስት ዓመትን ያመለክታሉ።

እነዚያ ትንቢቶች የየራሳቸውን ፍጻሜ በ1798፣ 1844 እና 1863 ደረሱ። በ1798፣ የመጀመሪያው መልአክ በመምጣቱ በድነት መልእክት ውስጥ ውስጣዊ ሽግግር ተፈጠረ፣ እንዲሁም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የተጠቀሱት መንግሥታት ውስጥ ውጫዊ ሽግግርም ተፈጠረ። በ1844፣ የሦስተኛው መልአክ በመምጣቱ በቅዱሱ ስፍራ ያለው በር ተዘግቶ የምርመራ ፍርድ ሲጀምር፣ በድነት መልእክት ውስጥ ውስጣዊ ሽግግር ተፈጠረ። በ1863፣ የምድር አውሬው ሁለቱም ቀንዶች ወደ ሁለት ክፍሎች ሲከፈሉ ውጫዊ ለውጥ ተፈጠረ።

የሪፐብሊካን ቀንድ ከዚያ በኋላ በምድር አውሬው ታሪክ ላይ የበላይነት የሚኖራቸው ሁለት የፖለቲካ ፓርቲዎች ሆነው ተከፈለ። የፕሮቴስታንት ቀንድም ሁለት የክህደት መገለጫዎች ሆኖ ተከፈለ፤ አንደኛው ወገን ሰባተኛውን ቀን ሰንበት እንደሚጠብቅ የሚናገር ፕሮቴስታንት ነኝ የሚል ሲሆን፣ ሌላው ደግሞ ፕሮቴስታንት ነኝ ቢልም የፀሐይን ቀን እንደ ተመረጠ የአምልኮ ቀኑ የሚያጸና ክፍል ነበረ።

በዚያ ታሪክ ውስጥ፣ ከጨለማው ዘመን የወጣው የፕሮቴስታንት ቀንድ ከነሐሴ 11፣ 1840 ጀምሮ እስከ ጥቅምት 22፣ 1844 ድረስ ተፈትኖ ነበር፣ የፈተናውንም ሂደት ሳያልፍ ከእሑድ ጠባቂ የፕሮቴስታንት ሕዝብ ወደ እሑድ ጠባቂ ከሃዲ የፕሮቴስታንት ሕዝብ ተሸጋገረ።

በ1844 ዓ.ም. የተቋቋመና የተለየ እውነተኛው ፕሮቴስታንት ቀንድ በታሪኩ ውስጥ፣ ከ1856 እስከ 1863 ዓ.ም. ድረስ የፈተና ሂደት ተከሰተ። ከዚያም እውነተኛው ሰንበትን የሚጠብቅ ፕሮቴስታንት ቀንድ ከፊላዴልፊያ ወደ ሎዶቅያ ተሸጋገረ፣ እንዲሁም ከእውነተኛው ሰንበትን የሚጠብቅ ፕሮቴስታንት ሕዝብ ወደ ሰንበትን የሚጠብቀው ከሃዲ ፕሮቴስታንት ቀንድ ተሸጋገረ። “ሰባቱ ዘመናት” ከ1798፣ 1844፣ 1856 እና 1863 ጋር የተያያዘ ነው። “ሰባቱ ዘመናት” ከሽግግር ነጥብ ጋር የተያያዘ ምልክት ነው፣ እናም ይህ እውነት በብዙ ምስክሮች ላይ የተመሠረተ ነው።

በ1798 ዓ.ም. ስለ “ሰባቱ ዘመናት” ዕውቀት ጨመረ፤ ምክንያቱም ሚለር ያገኘው የመጀመሪያው የጊዜ ትንቢት ያ እውነት ራሱ ነበር። በ1863 ዓ.ም. ግን ያ እውነት ተቀባይነት አጥቶ ነበር፤ እንዲሁም በኢሳይያስ ምዕራፍ ሰባት የቀረበው የትንቢቱ ስድሳ አምስት ዓመታት የመጨረሻ ዘመን ፍጻሜ መሆኑን ይለያል።

የተሟላው የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ትንቢት በመጀመሪያውም ሆነ በመጨረሻው ላይ ስድሳ አምስት ዓመታት የሚሆን ክልል አለው፤ ይህም በተገላቢጦሽ ምስል እንደ መስታወት ተመሳሳይ ሁኔታ ነው። ትንቢቱ በተሰጠበት በ742 ዓ.ዓ. በመጀመሪያው መጀመሪያ ያሉት ስድሳ አምስት ዓመታት በምሳሌ እንደሚያመለክቱት፣ በመጨረሻው መጀመሪያ ያሉት ስድሳ አምስት ዓመታት (1798) ላይ “ሰባቱ ዘመናት” ላይ የእውቀት መጨመር ነበረ፤ ይህንንም “ጥበበኞቹ” ሚለራውያን ተረድተው አወጁት። በመጨረሻው መጨረሻ ያሉት ስድሳ አምስት ዓመታት በ1863 ላይ፣ በዚያው እውነት ላይ ሌላ የእውቀት መጨመር ነበረ፤ ነገር ግን ይህ በእውነተኛው የፕሮቴስታንት ቀንድ አዲስ ዘውድ ተቀዳጅ “ካህናት” በመጨረሻ ተቀባይነት አላገኘም።

> ሕዝቤ በእውቀት እጥረት ይጠፋል፤ አንተም እውቀትን ስለ ጣልህ፣ እኔ ደግሞ አንተን እጥልሃለሁ፥ ለእኔም ካህን እንዳትሆን፤ የአምላክህንም ሕግ ስለ ረሳህ፣ እኔ ደግሞ ልጆችህን እረሳለሁ። ሆሴዕ 4፥6።

ከዳንኤል መጽሐፍ ማኅተሙ ሲፈታ የሚመጣው የእውቀት መጨመር ከ“ሰባቱ ጊዜያት” ጋር የተያያዘ ነው፤ ስለዚህ ይህ የመሸጋገሪያ ነጥብ ምልክት ብቻ ሳይሆን የትንቢታዊው መልእክት ማኅተም መፈታትም ደግሞ ነው።

ሌላ ሽግግር በ2020 ዓ.ም. ሐምሌ 11 ቀን በመጀመሪያው ቅሬታ ተጀመረ፤ ይህም “የመዘግየት ዘመን”ን ያስነሳ ሲሆን፣ የታላቂቱ ከተማ ሶዶምና ግብፅ በተባለችው መንገድ ላይ የራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ የሁለቱ ምስክሮች ሞተው ተጥለው የሚቆዩትን ሦስት ተኩል ቀናት መጀመሪያ አመለከተ።

ሐምሌ 18፣ 2020 በ1856 እስከ 1863 ድረስ ባለው ታሪክ የተመሰለውን ሶስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀናት (“seven times”) መጀመሪያ ያመለክታል። ሁለቱም ዘመናት የ“seven times” ምሳሌዎች ናቸው። ሁለቱም ዘመናት የአስተዳደር ዘመን ለውጥን (ሽግግርን) ያመለክታሉ። ሁለቱም ዘመናት ከ“seven times” ጋር የተያያዘ የእውቀት መጨመርን ይወክላሉ።

ከባቢሎን መንግሥት ወደ ሜዶ-ፋርስ መንግሥት የሚደረገው የሽግግር ዘመን ነበር ዳንኤል የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ጸሎት የጸለየው፤ ስለዚህም የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ጸሎት የመጨረሻዎቹ ቀኖች ሽግግር መለያ ምልክት መሆኑን ያሳያል። በሚለር ሕልም ውስጥ፣ “መበተን” የሚለው ቃል ሰባት ጊዜ ከተገለጸ በኋላ ሚለር ሁለቱንም ያለቅሳል እና ይጸልያል። ማልቀሱ ከይሁዳ ነገድ አንበሳ (የአፈር ብሩሽ ሰው) የታተመውን መልእክት ሲፈታ የሚጠቁምበትን ነጥብ ያመለክታል።

ጸሎት የሚለር በዳንኤል ሕልም ውስጥ በርና መስኮቶቹ በተከፈቱበት ጊዜ የተከሰተውን፣ ከ“ሰባት ዘመን” ጋር የተያያዘውን የዳንኤል ዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ስድስት ጸሎት ያመለክታል። ነገር ግን የዳንኤል በዘጠነኛው ምዕራፍ ያለው ጸሎት ደግሞ በሁለተኛው ምዕራፍ ካለው የዳንኤል ጸሎት ጋር ይጣጣማል። እንዲሁም በ“ሰባት ዘመኑ” መደምደሚያ ላይ ካለው የናቡከደነፆር የንስሐ መናዘዝ ጸሎት ጋር ደግሞ ይጣጣማል።

ስለዚህ የሚለር ጸሎት በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሀያ ስድስት ያለው ጸሎት እንደሚወከል ተገልጦአል፤ ይህም የሕዝብ ፊት የንስሐ ጸሎት እና የመጨረሻው ትንቢታዊ ምስጢር እንዲፈታ የልመና ጸሎት ነበር፥ ምክንያቱም ትንቢት ሁሉ የመጨረሻውን ዘመን ያመለክታልና። ስለዚህ በዳንኤል ምዕራፍ ሁለት ያለው ምስጢር ሊፈታ የሚገባውን የመጨረሻ ምስጢር ይወክላል። የሚለር ጸሎት በሕልሙ ውስጥ በክፍሉ ውስጥ ባሉት ጌጦች ላይ ስለ ተፈጸሙት አስጸያፊ ነገሮች የጭንቀትና የጽድቅ ቍጣ ጸሎት ነበር። ጭንቀቱም በመቶ አርባ አራቱ ሺህ የማኅተም ጊዜ፥ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ዘጠኝ ውስጥ በሚተነፍሱና በሚያለቅሱት ሰዎች ተመስሎ ተገልጦአል።

ሚለር እውነቶቹ በሐሰተኛ ትምህርቶች እየተከደኑ በደረጃ ደረጃ እንደተቀበሩ ተመለከተ፤ እናም በመጨረሻ ሣጥኑ (መጽሐፍ ቅዱሱ ራሱ) የተጠፋበት ደረጃ ላይ ደረሰ። የሚለር ሣጥን ጥፋት በአድቬንቲዝም ሦስተኛው ትውልድ ውስጥ ተከናወነ፤ ይህም የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስን ሆን ተብሎ በመተው፣ በተበላሹ ዘመናዊ በካቶሊክ መሠረት ላይ በተመሠረቱ የመጽሐፍ ቅዱስ ትርጉሞች ለመተካት የተደረገ እንቅስቃሴ በነበረበት ጊዜ ነበር።

ሚለር አለቀሰ፣ ከዚያም ጸለየ፤ ወዲያውኑም አንድ በር ተከፈተ፣ ሕዝቡም ሁሉ ወጡ። ከዚያ የቆሻሻ መጥረጊያው ሰው (የይሁዳ ነገድ አንበሳ) ገባ፣ መስኮቶቹንም ከፍቶ ማጽዳት ጀመረ። ከዚያም ሚለር ስለ ተበታተኑት እንቁዎች ያለውን ጭንቀት ገለጸ፣ የቆሻሻ መጥረጊያውም ሰው እንቁዎቹን እንደሚጠብቃቸው ተስፋ ሰጠው። በዚያ የቆሻሻ መጥረጊያው ሰው የማጽዳት ሥራ መካከል ባለው ብዙ እንቅስቃሴ፣ ሚለር ለአንድ አፍታ ዓይኖቹን ጨፈነ፤ ዓይኖቹንም በከፈተ ጊዜ ቆሻሻው ጠፍቶ ነበር። እንቁዎቹ በክፍሉ ዙሪያ ተበትነው ነበር፣ ከዚያም የቆሻሻ መጥረጊያው ሰው ትልቁን ሳጥን በጠረጴዛው ላይ አኖረ፣ እንቁዎቹንም ሰብስቦ ወደ ሳጥኑ ጣላቸውና፣ “ኑና እዩ” አለ።

“መጥተህ እይ” የሚለው አገላለጽ አንድ እውነት አሁን እንደ ተፈታ የሚያመለክት ምልክት ነው። ለሚለር የተፈታለት እውነት የመጨረሻው እውነት ነው፥ ምክንያቱም ቀጥሎ ሊከናወን ያለው ነገር ሚለር በ“ጩኸት” መንቃቱ ሲሆን፥ ይህም ታላቁን ጩኸት ይወክላል። በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት የተቀበለ የመጨረሻው ሰው ሚለር ነበር፤ በሕልሙም የሚያነቃው ጩኸት ከመምጣቱ በፊት በአንድ ቅጽበት ዓይኖቹን ዘጋ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ “ቅጽበት” እና “ዓይኖች” የሚሉትን በአንድነት የሚጠቅስ ብቸኛው ክፍል የመጀመሪያውን ትንሣኤ የሚያመለክት ነው።

> እነሆ፥ ምስጢር እነግራችኋለሁ፤ ሁላችን አንተኛም፥ ነገር ግን ሁላችን እንለወጣለን፤ በቅጽበት፥ በዓይን ጥቅሻ፥ በመጨረሻው መለከት፤ መለከቱ ይነፋልና፥ ሙታንም የማይበሰብሱ ሆነው ይነሣሉ፥ እኛም እንለወጣለን። ይህ የሚበሰብሰው አለመበስበስን ሊለብስ ይገባዋልና፥ ይህም የሚሞተው አለመሞትን ሊለብስ ይገባዋል። 1 ቆሮንቶስ 15፥51–53።

በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ እንደተወከለው፣ የሦስተኛው መልአክ የሎዶቅያ እንቅስቃሴ ወደ የሦስተኛው መልአክ ፊላደልፍያዊ እንቅስቃሴ በተሸጋገረበት ታሪክ ውስጥ፣ ሚለር የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት የሚቀበሉ ጥበበኛ ድንግልናት መካከል ፍጹም የመጨረሻውን ይወክላል። መጀመሪያ የተቀበሉት ከሁሉ ይልቅ መንፈሳዊ የነበሩት ነበሩ።

> “ይህ ሁለተኛውን የመልአኩን መልእክት ኃይል የሚሰጥ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ነበር። ተስፋ የቆረጡትን ቅዱሳን ለማንቃትና በፊታቸው ለነበረው ታላቅ ሥራ ለማዘጋጀት መላእክት ከሰማይ ተልከው ነበር። እጅግ ባለ ተሰጥኦ የነበሩ ሰዎች ይህን መልእክት ለመጀመሪያ ጊዜ የተቀበሉት አልነበሩም። መላእክት ወደ ትሑታንና ለእግዚአብሔር ተሰጥተው ወደነበሩት ተልከው፣ ‘እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል፤ ልትቀበሉት ውጡ!’ የሚለውን ጩኸት እንዲያሰሙ ግድ አደረጉባቸው። ለዚያ ጩኸት አደራ የተሰጣቸው ፈጥነው ሄዱ፣ በመንፈስ ቅዱስም ኃይል መልእክቱን አወጁ፣ ተስፋ የቆረጡትንም ወንድሞቻቸውን አነቁ። ይህ ሥራ በሰዎች ጥበብና ትምህርት ላይ የቆመ ሳይሆን በእግዚአብሔር ኃይል ላይ የቆመ ነበር፤ ጩኸቱንም የሰሙ ቅዱሳኑ ሊቃወሙት አልቻሉም። እጅግ መንፈሳውያን የሆኑት ይህን መልእክት በመጀመሪያ ተቀበሉት፤ ከዚህ ቀደም በሥራው መሪዎች የነበሩት ግን፣ ‘እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል፤ ልትቀበሉት ውጡ!’ የሚለውን ጩኸት ለመቀበልና ለማበርታት በመጨረሻ ነበሩ።” Early Writings, 238.

በራእይ መጽሐፍ ምዕራፍ አሥራ አንድ መጨረሻ ላይ ያሉት ሦስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀኖች ሲፈጸሙ፣ በሕዝቅኤል ምዕራፍ ሠላሳ ሰባት የተመለከተው ከሁለት መልእክቶች የመጀመሪያው ይታወጃል። የመጀመሪያው መልእክት የሞቱትንና የተበተኑትን አጥንቶች ያሰባስባል፣ ነገር ግን እነርሱ አሁንም ሞቱ ናቸው። መልእክቱ “በምድረ በዳ” በጮኸው ድምፅ ቀርቦ ነበር፤ በዚህም የሕዝቅኤል መልእክት እነዚያ ሦስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀኖች ከመጠናቀቃቸው በፊት እንደሚጀምር ይለያል። እነዚያ ሦስት ተኩል ቀኖች “ምድረ በዳ”ን ይወክላሉ፣ መልእክቱም የሚታወጀው ከ“ምድረ በዳው” ነው። “ምድረ በዳው” ደግሞ የ“ሰባቱ ዘመናት” ምልክት ነው፤ እርሱም ሽግግርንና መታተም መፈታትን ያመለክታል፣ ይህም የፈተና ሂደትን ያስተዋውቃል።

በመልእክቱ ውስጥ ደረጃ በደረጃ የሚገለጥ እድገት አለ፤ እንዲሁም በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ በእኩለ ሌሊት ጩኸት እንደተገለጸው ደረጃ በደረጃ የሚሆን መቀበል አለ። በመጀመሪያ የተቀበሉት በምድረ በዳ የሚጮህ ድምፅ መልእክትን ከሁሉ ይልቅ መንፈሳዊ የነበሩት ነበሩ፤ የአድቬንቲዝምም ታሪክ ጸሐፊዎች ዊሊያም ሚለር ከጥቅምት 22, 1844 ጥቂት ቀናት በፊት የጻፈውን ደብዳቤ ይጠቅሳሉ፤ በዚያም ሚለር በመጨረሻ የሳሙኤል ስኖውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንደተረዳና እንደተቀበለ ይመሰክራል።

> “ውድ ወንድም ሂምስ፦ ከዚህ በፊት በፍጹም ያላየሁትን ክብር በሰባተኛው ወር እያየሁ ነው። ምንም እንኳ ጌታ ከአንድ ዓመት ተኩል በፊት የሰባተኛውን ወር ምሳሌያዊ አመልካችነት አሳይቶኝ ነበር፥ ነገር ግን የእነዚያን ምሳሌዎች ኃይል አልተገነዘብኩም ነበር። አሁን ግን፥ የጌታ ስም ይባረክ፥ ለረጅም ጊዜ የጸለይሁለትን ነገር በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ውበትን፥ ስምምነትን፥ እና መስማማትን እያየሁ ነው፤ ነገር ግን እስከ ዛሬ ድረስ አላየሁትም ነበር። ነፍሴ ሆይ፥ ጌታን አመስግኚው። ወንድም ስኖው፥ ወንድም ስቶርስ፥ እና ሌሎችም፥ ዐይኖቼን በመክፈታቸው ያገለገሉበትን መሣሪያነት ምክንያት የተባረኩ ይሁኑ። እኔ ወደ ቤቴ ልደርስ ቀርቤአለሁ። ክብር! ክብር! ክብር! ክብር!” ዊልያም ሚለር፥ Signs of the Times, October 16, 1844.

በሚለር ሕልም እንደተወከለው በእኩለ ሌሊት ጩኸት ታሪክ ድግግሞሽ ውስጥ፣ ሚለር ዓይኖቹን ለአፍታ ዘጋ። ስለዚህም፣ “በቅጽበት፥ በዓይን ጥቅሻ፥ በኋለኛው መለከት፤ መለከቱ ይነፋልና፥ ሙታንም ይነሣሉ።” በሚለር ሕልም ውስጥ እርሱ፣ በራሱ ታሪክ እንዳደረገው ሁሉ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት ለመቀበል የመጨረሻውን ይወክላል። በተበተኑት ጌጦች ላይ አፈርን የሚጠርግ ሰው እነርሱን ሰብስቦ ወደ ትልቁ ሣጥን ከመጣሉ በፊት፣ መልእክቱን በመጨረሻ የሚቀበሉትን ይወክላል። በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ፣ የሕዝቅኤል ሁለተኛ መልእክት፣ እርሱም የእስልምና አራቱ ነፋሳት መልእክት እና ደግሞ የማኅተም መልእክት የሆነውን፣ ለመቀበል የመጨረሻዎቹ የሚሆኑት ሰባቱ መለከቶች ከመጨረሻው ከመነፋቱ በፊት ያደርጉታል፤ እርሱም “ሦስተኛው ወዮ” መለከት ነው። “በቅጽበት፥ በዓይን ጥቅሻ፥ በኋለኛው መለከት፤ መለከቱ ይነፋልና፥ ሙታንም የማይጠፉ ሆነው ይነሣሉ፥ እኛም እንለወጣለን።” (1 ቆሮንቶስ 15:52)

ይህ ክፍል በሁለተኛው ምጽአት ጊዜ የሚከናወነውን የመጀመሪያውን ትንሣኤ እየለየ ነው፤ ነገር ግን በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ በተጠቀሰው ታላቅ የምድር መናወጥ ሰዓት የሚከናወን የሞቱ ደረቅ አጥንቶች (ሁለቱ ምስክሮች) ትንሣኤ ደግሞ አለ። በዚያ የመናወጥ “ሰዓት” ውስጥ፣ ከሰባቱ መለከቶች የመጨረሻው መለከት ይነፋል፤ በመንገድ ላይ የነበሩትም የሞቱ ምስክሮች እንደገና ወደ ሕይወት ይመለሳሉ፤ ነገር ግን እንደ ሎዶቅያውያን ሳይሆን እንደ ፊላዴልፍያውያን ነው፤ ምክንያቱም በሦስተኛው ወዮ መለከት ጊዜ ሁለቱ ምስክሮች ታትመው ወደ የማይበሰብስ ሁኔታ ተለውጠዋልና፣ ዳግመኛ ፈጽሞ ኃጢአት አይሠሩም። ሚለር ሁለቱን ምስክሮች ወደ ሕይወት የሚያመጣውን መልእክት የሚቀበል የመጨረሻውን ይወክላል፤ ይህም የእስልምና አራቱ ነፋሳት መልእክት ሲሆን የማተም መልእክት ነው።

የዚያ መለከት ድምፅ በሶዶምና በግብፅ አደባባይ የተበተኑትን የሞቱ ደረቅ አጥንቶች የመጨረሻዎቹን ያስነሣል። ሚለር እውነቶች በሐሰተኛ ትምህርቶች በተራ በተራ እንዴት እንደተቀበሩ ተመልክቷል። በመጨረሻም ሚለር እያለቀሰ የመፈታቱ ሥራ መጀመር ያለበትን ጊዜ አመለከተ፤ ምክንያቱም መፈታቱ በሂደት የሚከናወን ሥራ ነው። ያ መፈታትም በሶስት ቀን ተኩል መጨረሻ ዘመን ውስጥ ተጀመረ።

ከሚለር ካለቀሰ በኋላ፣ የታተመውን መጽሐፍ ለመፍታት ሥልጣን ያለው አንዱ ወደ ትረካው ገባ። በሚለር ሕልም ውስጥ ይህ ሰው የአፈር ብሩሽ ሰው ነበር። ከዚያም ሚለር ጸለየ፣ ወዲያውኑም በር ተከፈተ፤ ይህም የሶስተኛው መልአክ የሎዶቅያ እንቅስቃሴ ወደ ሶስተኛው መልአክ የፊላዴልፍያ እንቅስቃሴ ሊሸጋገር የነበረበትን ነጥብ ምልክት አደረገ። ጸሎቱ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ጸሎት ነበር፤ የመጨረሻውን ትንቢታዊ ምስጢር ለማስተዋል የሚቀርብ ጸሎት ነበር፣ በሁለቱ ምስክሮች ላይ ሦስት ቀን ተኩል እንዲመጣ ያመጣውን ዓመፅ በአደባባይ የሚናዘዝ ጸሎት ነበር፤ ደግሞም በሕዝቅኤል ምዕራፍ ዘጠኝ የታተሙት የሚጸልዩት ጸሎት ነበር።

ከጸሎቱ በኋላ፣ ክርስቶስ (የትቢያ መጥረጊያው ሰው) ገብቶ ክፍሉን ማጽዳት ጀመረ። የትቢያ መጥረጊያው ሰው የማጽዳቱን ሥራ በጨረሰ ጊዜ፣ ሚለር የሞቱት ደረቅ አጥንቶች ሊነሡበት የተመደበውን ዘመን መጨረሻ እየለየ ለአፍታ ዓይኖቹን ጨፈነ። ከዚያም የትቢያ መጥረጊያው ሰው በሚለር ክፍል ውስጥ የተበተኑትን እንቁዎች ሰበሰበ፣ ሁለቱ ምስክሮች እንደ ዓላማ ምልክት ከፍ እንደሚደረጉ ሁሉ፣ በሚለር ክፍል መካከል ባለች ጠረጴዛ ላይ ባለች አዲስና የበለጠ ትልቅ ሣጥን ውስጥ አኖራቸው። እንደ ዓላማ ምልክትም ሆነው፣ ከዚያ በኋላ አሁን ድረስ በባቢሎን ያለውን የእግዚአብሔርን ሌላ መንጋ ይሁዳ ነገድ አንበሳ አሁን ወደ አዲሱና የበለጠ ትልቁ ሣጥን ውስጥ የጣለውን መልእክት “ኑና እዩ” ብለው ወደ እርሱ ይጠራሉ።

ስለ 1798 ዓ.ም. የተፈታው ከዳንኤል መጽሐፍ የሚመጡ እውነቶች ምልክት እንደሆነ የኡላይ ወንዝን ራእይ በሚቀጥለው ጽሑፍ መመልከት እንጀምራለን። ከዚያ አስተያየት በፊት ጥቂት የማጣቀሻ ነጥቦችን አስቀድመን አኑረናል። የመጀመሪያው፣ የሚለራውያን መልእክት ፍጹም ነበር (በእድገቱ ደረጃ)፣ ነገር ግን ያልተሟላ ነበር። በሦስት አጥፊ ኃይሎች ሳይሆን በሁለት አጥፊ ኃይሎች ማዕቀፍ ውስጥ ተቀምጦ ነበር። ሁለተኛው፣ የሚለር ሕልም የመሠረታዊ እውነቶችን የመጨረሻ መመለስ ሲለይ፣ በዚያን ጊዜ እነዚያ መሠረታዊ እውነቶች ከቀደመው ክብራቸው “አሥር እጥፍ የበለጠ ብሩህ” ናቸው። ሦስተኛ ነጥብ ደግሞ፣ የመጀመሪያው መልአክ እንቅስቃሴ (የሚለራውያን እንቅስቃሴ) በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ውስጥ ይደገማል፣ ነገር ግን ከጥቂት አስፈላጊ ልዩ ሁኔታዎች ጋር። ሚለራውያን እንደ ምልክት ፊላዴልፊያውያን ነበሩ፤ እነርሱ የተለወጠ ናቡከደነፆር ነበሩ፣ ነገር ግን በመጨረሻ እና በሚያሳዝን ሁኔታ፣ በ1863 “ኢያሪኮን እንደገና ሠሩ።”

የሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ እንደ ሎዶቅያውያን፣ ልወጣ የሚያስፈልጋቸው ሆነው ጀመረ፤ ነገር ግን በመጨረሻ በኢያሪኮ የመጨረሻ ጥፋት—በመጨረሻዎቹ ዘመናት ኢያሪኮ—ውስጥ ይሳተፋሉ።

> “መድኃኒቱ አባቶችና ነቢያት የተናገሩትን ለመሻር አልመጣም ነበር፤ ምክንያቱም በእነዚህ ወካይ ሰዎች አማካይነት የተናገረው ራሱ እርሱ ነበርና። የእግዚአብሔር ቃል እውነቶች ሁሉ ከእርሱ ወጥተው ነበር። ነገር ግን እነዚህ ዋጋ የማይተመኑ ዕንቁዎች በሐሰተኛ ቅንብሮች ውስጥ ተቀምጠው ነበር። ውድ ብርሃናቸውም ስህተትን እንዲያገለግል ተደርጎ ነበር። እግዚአብሔር ከእነዚያ የስህተት ቅንብሮች እንዲወገዱና በእውነት መዋቅር ውስጥ እንደገና እንዲቀመጡ ወዶ ነበር። ይህን ሥራ ማከናወን የሚችለው መለኮታዊ እጅ ብቻ ነበር። ከስህተት ጋር ባለው ግንኙነት የተነሣ፣ እውነት የእግዚአብሔርንና የሰውን ጠላት ዓላማ ስታገለግል ነበር። ክርስቶስ እግዚአብሔርን ክብር የምታሳይበትና የሰውን ዘር መዳን የምትሠራበት ስፍራ ላይ ለማኖር መጥቶ ነበር።” The Desire of Ages, 287.

Back to Articles