Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ሃያ አምስት

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

የትንቢታዊ አስፈላጊነትን መግለጥ፡ ዳንኤል 11፥40ን መፍታት እና ለዘመናዊ ክርስትና ያለው አንደምታ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

የዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ በፍጻሜው ዘመን ይጀምራል፤ ነገር ግን ይህ ቁጥር ሁለት የፍጻሜ ዘመናትን ይለያል፣ ስለዚህም የትንቢት ተማሪው የመጀመሪያውን የፍጻሜ ዘመን ከሁለተኛው የፍጻሜ ዘመን ጋር እንዲያስተካክል ያስችለዋል። ይህ አተገባበር በሚደረግበት ጊዜ፣ በ1798 የጀመረው የሚለራውያን ታሪክ መስመር ከ1989 የአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ ታሪክ ጋር በትይዩ ይሄዳል። እነዚህ ሁለቱ መስመሮች የእውነተኛውን ፕሮቴስታንት ቀንድ መስመር እና በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት የተገለጸውን የምድር አውሬ የሪፐብሊካን ቀንድ መስመር ይለያሉ። ሁለቱም መስመሮች በ1798 በፍጻሜው ዘመን ይጀምራሉ፤ በ1989 ያለው የፍጻሜ ዘመን ግን በቁጥሩ ውስጥ የተፈቱትን የእውነት ምልክቶች የሚያሟላ እና ሁለተኛ ምስክርነት የሚሰጥ ብቻ ነው።

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

ከሦስተኛው መልአክ ጋር የተያያዘው እንቅስቃሴ በጥቅምት 22, 1844 ደረሰ፤ ነገር ግን ከ1856 እስከ 1863 ባለው የሰባት ዓመት ዓመፅ ምክንያት ተዘገየ። የሦስተኛው መልአክ መድረስ በመስከረም 11, 2001 እንደገና ተደገመ። 1863 በጥንቷ እስራኤል በቃዴስ ያደረገችው የመጀመሪያ ሰፈር እና በአሥሩ ሰላዮች ዓመፅ ተመስሎ ነበር፤ መስከረም 11, 2001 ግን በጥንቷ እስራኤል በቃዴስ ያደረገችው የመጨረሻ ሰፈር እና በሙሴ ዓመፅ ተመስሎ ነበር። በ1863 የተከሰተው ዓመፅ በቃዴስ የተከሰተውን የመጀመሪያ ዓመፅ ይወክል ነበር፤ እርሱም በምድረ በዳ የሞት ፍርድ አመጣ። የመስከረም 11, 2001 ዓመፅ ግን በቃዴስ የተከሰተውን የመጨረሻ ዓመፅ ይወክል ነበር፤ እርሱም የላኦዲቅያ አድቬንቲዝም መሪነት ሞት አመጣ።

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

በ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 የመልአኩ መውረድ፣ እህት ዋይት “የእግዚአብሔር ኃይል የተከበረ መገለጥ” ብላ የጠራችውን ከ1840 እስከ 1844 ያለውን እንቅስቃሴ ያስጀመረ ሲሆን፣ ለ2001 መስከረም 11 ምሳሌ ሆኖ ነበር እናም የእግዚአብሔር ኃይል የተከበረ መገለጥን ለይቶ አመለከተ።

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “ከሦስተኛው መልአክ መልእክት አዋጅ ጋር በመተባበር የሚሰራው መልአክ ምድርን ሁሉ በክብሩ ሊያበራ ነው። በዚህ ስፍራ ዓለምን አቀፍ ስፋት ያለውና ያልተለመደ ኃይል ያለው ሥራ አስቀድሞ ተነግሯል። የ1840–44 የምጽዓት እንቅስቃሴ የእግዚአብሔር ኃይል ክቡር መገለጫ ነበር፤ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በዓለም ሁሉ ወደሚገኙ የሚስዮን ጣቢያዎች ሁሉ ተደረሰ፤ በአንዳንድ አገሮችም ከአሥራ ስድስተኛው ክፍለ ዘመን የተሐድሶ ዘመን ጀምሮ በማንኛውም ምድር ያልታየ ከፍተኛ ሃይማኖታዊ ትኩረት ታየ፤ ነገር ግን እነዚህ ሁሉ በሦስተኛው መልአክ የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ ሥር በሚነሣው ኃያል እንቅስቃሴ ይበልጣሉ።” The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

የሦስተኛው መልአክ የመጀመሪያ መምጣት በጥቅምት 22፣ 1844 (የመጀመሪያው ቃዴስ) ሥራውን ለመፈጸም ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ አዲስ መሪ ለመምረጥና ወደ ግብፅ ለመመለስ መረጠ። እስከ 1863 ድረስም፣ የኢያሪኮን ቅጥር በማፍረስ ሥራ ላይ ከእግዚአብሔር ጋር ከመተባበር ፋንታ፣ “ኢያሪኮን እንደገና ሠሩ።” ስለዚህም፣ በምድረ በዳ ሞት ተረገሙ።

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> በዚያም ጊዜ ኢያሱ እንዲህ ሲል አስማላቸው፤ ይህችን ከተማ ኢያሪኮን ተነሥቶ የሚሠራ ሰው በእግዚአብሔር ፊት የተረገመ ይሁን፤ መሠረቷን በበኩር ልጁ ላይ ይጥላል፥ በታናሽ ልጁም በሮቿን ያቆማል። ኢያሱ 6፥26።

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

እንደ ጥንታዊ እስራኤል በመጀመሪያው ቃዴስ የኢያሱንና የካሌብን መልእክት እንደ ናቀ፣ ዘመናዊ እስራኤልም በመጀመሪያው ቃዴስ (1863) ያሳየው ዐመፅ የኢያሱን እርግማን በእነርሱ ላይ አመጣ። ሦስተኛው መልአክ በሴፕቴምበር 11, 2001 (የመጨረሻው ቃዴስ) በተመለሰ ጊዜ፣ እግዚአብሔር ኢያሪኮንና ቅጥሮቿን ከማውረዱ በፊት የሚፈጸመው የመጨረሻ ሥራ ተጀመረ።

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

ጥቅምት 22, 1844 የሦስተኛው መልአክ መምጣትን ያመለክታል፤ እንዲሁም በዚህ ሁኔታ በመጨረሻዎቹ ቀናት ፈጥኖ የሚመጣውን እሑድ መምጣት ያመለክታል። 1863 በጥቅምት 22, 1844 የተጀመረው የሦስተኛው መልአክ የፈተና ዘመን ፍጻሜን ያመለክታል። ስለዚህ 1863 ፈጥኖ የሚመጣው የእሑድ ሕግ ምልክት ነው፤ ምክንያቱም ኢየሱስ ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ይወክላልና። በ1863 ሕዝቡ ወደ ሁለት ክፍሎች ተከፈለ፤ እንዲሁም በእሑድ ሕግ ጊዜ ደግሞ ሁለት ክፍሎች ይገለጣሉ።

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

በሚለራይት ታሪክ ውስጥ የሦስተኛው መልአክ የፈተና ዘመን በ1844 ተጀምሮ በ1863 ተፈጸመ፤ መጀመሪያውም መጨረሻውም ሁለቱም የመጨረሻዎቹን ዘመናት የእሑድ ሕግ አመለከቱ። በመጀመሪያው (1844) እና በመጨረሻው (1863) መካከል ባለው ታሪክ ውስጥ የሚለራይት እንቅስቃሴ ዓመፅ (1856) አለ። ስለዚህ ይህ ዘመን “እውነት” የሚል ፊርማ ይሸከማል። ወደ ቃዴስ ለሁለተኛ ጊዜ በሴፕቴምበር 11, 2001 መመለስ፣ በ1863 እንደ ምሳሌ እንደተገለጸው በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ የሚፈጸመውን የሦስተኛው መልአክ የፈተና ሂደት መጀመሪያ ያመለክታል።

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

ከዚያ የእሁድ ሕግ ጀምሮ የሰው ፈተና ዘመን እስኪዘጋ ድረስ፣ ኢያሪኮ እና ቅጥሮቿ ይወድቃሉ፤ ይህም በዚያ ታሪክ ውስጥ በተወከለችው በባቢሎን ጋለሞታ ላይ ከሚፈጸመው አስፈጻሚ ፍርድ ጋር ተስማምቶ ነው። አርባኛው ቁጥር በ1798 ይጀምራል፣ እና በአርባ አንደኛው ቁጥር ላይ በቅርቡ በሚመጣው የእሁድ ሕግ ይደመደማል። በ1798 ያለው የፍጻሜ ዘመን ከመጀመሪያው መልአክ እንቅስቃሴ ሚለራውያን ጀምሮ እስከ ሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴና አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ድረስ የሚዘረጋውን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጣዊ መስመር ይወክላል። ይህ ሁሉ በአንድ ቁጥር ውስጥ ነው።

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

በ1798 የደቡብ ንጉሥ ወደ ከፍተኛ ሥልጣን መውጣት ጋር የተጀመረው በሰሜን ንጉሥ እና በደቡብ ንጉሥ መካከል ያለው ጦርነት፣ በ1989 የደቡብ ንጉሥ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ባሉት አምስተኛና ስድስተኛ መንግሥታት መካከል በተፈጠረ ትብብር ሲሸነፍ ወደ ፍጻሜ ተደረሰ። በ1798 የተጀመረው የሰሜን ንጉሥና የደቡብ ንጉሥ ጦርነት፣ ሚለራውያን በጣዖት አምልኮና በጳጳሳዊነት ብቻ የተወከሉት ሁለቱ የሚያጠፉ ኃይላት እንደሆኑ አይተው፣ በሮም ላይ የሚደረግ ጦርነት መሆኑን ተገነዘቡ። ጦርነቱ በ1989 በተያዘ ጊዜ፣ ሦስቱም የሚያጠፉ ኃይላት ተሳትፈው ነበር፤ ይህም እነዚያ ሦስት ኃይላት ዓለምን ወደ አርማጌዶን እየመሩ ያሉበት ትንቢታዊ ምሳሌ መጀመሪያ ሆነ፤ እርሱም በምዕራፍ አሥራ አንድ የዳንኤል ቁጥር አርባ አምስት ውስጥ በጂኦግራፊያዊ መልኩ ተወክሎአል።

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

ከአርባ እስከ አርባ አምስት ድረስ ያሉት ቁጥሮች ጳጳሱን በባሕሮች መካከልና በክቡር ቅዱስ ተራራ አጠገብ ወደ ፍጻሜው የሚያመጡትን የሦስቱ ኃይሎች ትንቢታዊ ተለዋዋጭ ሂደቶች ይለዩናል። በትክክል ሲገነዘብ፣ በአርባ አንድ ቁጥር የተወከለው ትንቢታዊ ታሪክ፣ ከአርባ አንድ እስከ አርባ አራት ድረስ ያሉትን ቁጥሮች ያካትታል።

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

ስለዚህ፣ ከፍጻሜው ዘመን በ1989 ጀምሮ፣ ከ1798 ያለው ሁለተኛ ምስክር ጋር፣ በደቡብ ንጉሥና በሰሜን ንጉሥ መካከል ያለውን ጦርነት መጀመሪያና መጨረሻ ሲለይ፣ ቁጥር አርባ አንድ እስከ አርባ አራት ገዳይ ቁስሉ የተፈወሰ የጳጳሳት ሥርዓት ሦስት-እጥፍ ኅብረትን ይለያል፤ ቁጥር አርባ አምስትም ወደ መጨረሻዋ የምትመጣበት ስፍራ ነው። እነዚህ ቁጥሮች፣ ከዚህ አመለካከት ሲቀርቡ፣ ለእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውጫዊ የሆነ ታሪክ ያቀርባሉ፤ ይህም ደግሞ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ባሉት በሰባቱ ማኅተሞችና በሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት መካከል ባለው ግንኙነት እንደሚወከል ነው።

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

በ1798 የተወከለው የትንቢታዊ ታሪክ መስመር በዋናነት የምርመራ ፍርድን ይወክላል፤ በ1989 ከዚያው ነጥብ የሚጀምረው መስመር ደግሞ በዋናነት የአፈጻጸም ፍርድን ይወክላል። 1798 በዋናነት የኪዳኑ መልእክተኛ መንገድ የሚያዘጋጅ መልእክተኛ ሥራን ያጎላል፤ 1989 ደግሞ በዋናነት የኤልያስ መልእክተኛ ሥራን ያጎላል።

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

ከ1798 ጀምሮ፣ የዳንኤል መጽሐፍ በተፈታበት ጊዜ፣ ክርስቶስ ሕዝቡን ከመለኮት ጋር የሰብአዊነትን ቋሚ መተባበር ወደሚያሳካ የቃል ኪዳን ግንኙነት የሚመራበትን የትንቢታዊ ታሪክ እውቀት መጨመር አለን። ያ የመጨረሻው ዘመን ቃል ኪዳን በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ደጋግሞ ተለይቶ ይገለጣል።

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> እነሆ፥ ቀኖች ይመጣሉ፤ ይላል እግዚአብሔር፥ ከእስራኤል ቤትና ከይሁዳ ቤት ጋር አዲስ ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፤ ይህም ቃል ኪዳን ከግብፅ ምድር እንዲወጡ በእጃቸው ይዤ ባወጣኋቸው ቀን ከአባቶቻቸው ጋር እንዳደረግሁት ቃል ኪዳን አይሆንም፤ እነርሱ ቃል ኪዳኔን ሰብረዋልና፥ እኔም ለእነርሱ ባል ብሆንም፥ ይላል እግዚአብሔር። ነገር ግን ከእስራኤል ቤት ጋር ከእነዚያ ቀኖች በኋላ የማደርገው ቃል ኪዳን ይህ ነው፥ ይላል እግዚአብሔር፤ ሕጌን በውስጣቸው አኖራለሁ፥ በልባቸውም ላይ እጽፈዋለሁ፤ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፥ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። ከእንግዲህም ወዲያ ሰው ባልንጀራውን፥ ሰውም ወንድሙን፥ “እግዚአብሔርን ዕወቅ” ሲል አያስተምሩም፤ ከታናናሾቻቸው እስከ ታላላቆቻቸው ድረስ ሁሉ ያውቁኛልና፥ ይላል እግዚአብሔር፤ ኃጢአታቸውን ይቅር እላለሁና፥ ኀጢአታቸውንም ከእንግዲህ ወዲያ አላስብም። ኤርምያስ 31፥31–34።

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

ነቢያት ሁሉ የመጨረሻዎቹን ዘመናት እያመለከቱ ናቸው፤ በትንቢትም “የመጨረሻዎቹ ዘመናት” የሚለው አገላለጽ የፍርድ ዘመንን ይወክላል። የመጀመሪያው መልአክ በ1798፣ በፍጻሜው ዘመን፣ በ1844 የፍርድ መከፈቱን ለማወጅ መጣ፤ ይህም ደግሞ የመጨረሻዎቹ ዘመናት መድረስ ነው። የመጨረሻዎቹ ዘመናት ኤርምያስ የተናገራቸው “ቀኖች” ናቸው፤ በእነዚያ ቀኖች እግዚአብሔር “ኃጢአታቸውን” “ይቅር ይላል” እና የሕዝቡን ኃጢአቶች “ከእንግዲህ ወዲህ አያስብም”። ይህ ሥራ በክርስቶስ፣ በምሳሌያዊውን የማስተስረያ ቀን በሚፈጸም ሊቀ ካህንነቱ፣ “በመጨረሻዎቹ ዘመናት” ውስጥ ይፈጸማል።

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

ሚለራዊ አድቬንቲዝም በእምነት ሆኖ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የደረሰውን የሦስተኛውን መልአክ እየገፋ የሚሄድ ብርሃን ቢቀጥል ኖሮ፣ ከእንግዲህ በፊት ከኢየሱስ ጋር በዘላለማዊ መኖሪያቸው ውስጥ በነበሩ ነበር። ኤርምያስ “ከእነዚያ ቀኖች በኋላ” ሲል የሚያስበው ይህንን ነው። “እነዚያ ቀኖች” ወደ 1844 የመሩና በ1844 የተፈጸሙ ትንቢታዊ ዘመናት ናቸው። እነርሱም ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት የሚጠቅሳቸው “ቀኖች” ናቸው።

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> አንተ ግን ወደ መጨረሻው ድረስ መንገድህን ሂድ፤ አንተ ዕረፍትን ታገኛለህና፥ በቀኖቹም ፍጻሜ በዕጣህ ትቆማለህ። ዳንኤል 12፥13።

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

በ«የዘመኑ ፍጻሜ» ወይም እንደ ኤርምያስ የሚለው «ከእነዚያ ቀኖች በኋላ» ክርስቶስ ሕጉን በሕዝቡ ውስጣዊ ክፍሎች ውስጥ ሊኖር እና ሕጉን በልባቸው ላይ ሊጽፍ አስቦ ነበር። ውስጣዊ ክፍሎች ማለት ዝቅተኛው ተፈጥሮ ነው፤ ወይም ጳውሎስ እንደሚጠራው ሥጋ ነው፤ ልብ ደግሞ ከፍተኛው ተፈጥሮ ነው። ቃል ኪዳኑ በመለወጥ ጊዜ ለሕዝቡ አዲስ አእምሮ እንዲሰጥ፣ በሁለተኛውም ምጽአት አዲስ አካል እንዲሰጥ ተስፋ ይሰጣል። ሰው በእግዚአብሔር ምስል የተፈጠረውና ከፍተኛ ተፈጥሮና ዝቅተኛ ተፈጥሮ የነበረው አዳም ጋር ወደቀ። የክርስቶስ ቃል ኪዳን የሰውን ዘር ከኃጢአት እርግማን ከሁለት ዓይነት ተፈጥሮአቸው ጋር ለመቤዠት ነው።

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> “በዚህ ምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት ውስጥ፣ እግዚአብሔር ከትእዛዛቱን ከሚጠብቁ ሕዝቡ ጋር ያለው ቃል ኪዳን እንደ አዲስ ይታደሳል። ‘በዚያ ቀን ከሜዳ አራዊት፣ ከሰማይ ወፎች፣ ከምድርም ተንቀሳቃሾች ጋር ለእነርሱ ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፤ ቀስትንና ሰይፍንም ሰልፍንም ከምድር እሰብራለሁ፥ በደህንነትም እንዲተኙ አደርጋቸዋለሁ። ለዘላለምም ለእኔ አጭብጭብሻለሁ፤ አዎን፥ በጽድቅና በፍርድ በቸርነትና በምሕረትም ለእኔ አጭብጭብሻለሁ። በታማኝነትም ለእኔ አጭብጭብሻለሁ፤ አንቺም እግዚአብሔርን ታውቂያለሽ።’”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> “‘በዚያም ቀን እንዲህ ይሆናል፤ እኔ እሰማለሁ ይላል እግዚአብሔር፤ ሰማያትንም እሰማለሁ፥ እነርሱም ምድርን ይሰማሉ፤ ምድርም እህሉንና ወይኑን ዘይቱንም ትሰማለች፥ እነርሱም ኢዝራኤልን ይሰማሉ። እርስዋንም ለእኔ በምድር እዘራታለሁ፤ ምሕረትም ያላገኘችውን እምራለሁ፤ ሕዝቤም ላልሆኑት፦ እናንተ ሕዝቤ ናችሁ እላቸዋለሁ፤ እነርሱም፦ አንተ አምላካችን ነህ ይላሉ።’ ሆሴዕ 2፥14-23።”

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘በዚያ ቀን፣... ከእስራኤል የቀረው ቅሬታ፣ ከያዕቆብም ቤት ያመለጡት፣... በእውነት በእስራኤል ቅዱሱ በእግዚአብሔር ላይ ይደገፋሉ።’ ኢሳይያስ 10፥20። ከ‘ሕዝብ ሁሉና ወገን ሁሉ፣ ቋንቋም ሁሉ፣ ነገድም ሁሉ’ በደስታ ለዚህ መልእክት፣ ‘እግዚአብሔርን ፍሩ፣ ክብርንም ስጡት፤ የፍርዱ ሰዓት መጥቶአልና’ የሚሉ ይኖራሉ። ከዚህ ምድር ጋር ከሚያስሩአቸው ጣዖቶች ሁሉ ይመለሳሉ፤ ‘ሰማይንና ምድርን ባሕርንም የውኃ ምንጮችንም የፈጠረውን’ ይሰግዱለታል። ከእያንዳንዱ ጥልፍልፍ ራሳቸውን ነጻ ያወጣሉ፥ በዓለምም ፊት የእግዚአብሔር ምሕረት ሐውልቶች ሆነው ይቆማሉ። ለመለኮታዊ መስፈርት ሁሉ ታዛዦች ስለሆኑ፣ ‘የእግዚአብሔርን ትእዛዛትና የኢየሱስን እምነት የሚጠብቁ’ መሆናቸው በመላእክትና በሰዎች ዘንድ ይታወቃሉ። ራእይ 14፥6–7፣ 12።

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘እነሆ፥ ቀኖች ይመጣሉ፥ ይላል ጌታ፤ አራሹ አጫጁን ይደርሳል፥ ወይንንም የሚረግጥ ዘር ዘሪውን ይደርሳል፤ ተራሮችም ጣፋጭ የወይን ጠጅ ያንጠባጥባሉ፥ ኮረብቶችም ሁሉ ይቀልጣሉ። እኔም የሕዝቤን የእስራኤልን ምርኮ እመልሳለሁ፥ እነርሱም የፈረሱትን ከተሞች ይሠራሉ በእነርሱም ይኖራሉ፤ የወይን ቦታዎችንም ይተክላሉ፥ የእነርሱንም ወይን ጠጅ ይጠጣሉ፤ አትክልቶችንም ያደርጋሉ፥ ፍሬያቸውንም ይበላሉ። በምድራቸውም ላይ እተክላቸዋለሁ፥ ከሰጠኋቸውም ምድራቸው ከእንግዲህ ወዲህ አይነቀሉም፥ ይላል እግዚአብሔር አምላክህ። አሞጽ 9፥13–15።’” Review and Herald, February 26, 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

ኤርምያስ «ከእነዚያ ቀኖች በኋላ» ሲል፣ ክርስቶስ ቤተ መቅደሱን ለማንጻት በድንገት ወደ እርሱ መምጣቱ በሚወከለው ሥራ በፊት የነበሩት «ቀኖች» በ1798 እና በ1844 የተፈጸሙትን የትንቢት ዘመናት ይወክሉ ነበር። የእነዚያ የትንቢት ቀኖች (ዘመናት) ፍጻሜ፣ ክርስቶስ የሚለራዊትን ቤተ መቅደስ ያነጸባቸውን አርባ ስድስት ዓመታት ምልክት አደረገ፤ እናም በ1844 ጥቅምት 22 በድንገት በመጣ ጊዜ በአገልግሎቱ መጀመሪያና መጨረሻ ቤተ መቅደሱን ባነጻ ጊዜ ደግሞ የፈጸመውን፣ ሚልክያስ ምዕራፍ ሦስት እየፈጸመ ነበር።

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ኢየሱስ ቤተ መቅደሱን ከዓለም ገዥዎችና ሻጮች በማጽዳቱ፣ ልብን ከኃጢአት ርኩሰት ለማንጻት የመጣውን ተልእኮውን አስታወቀ፤ ይህም ነፍስን የሚያበላሹ ምድራዊ ምኞቶችን፣ ራስ ወዳድ ስግብግቦችን፣ ክፉ ልማዶችን ለማስወገድ ነው። ሚልክያስ 3፥1–3 ተጠቅሷል።” ዘ ዲዛየር ኦፍ ኤጅስ፣ 161።

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

እና “ከእነዚያ ቀኖች በኋላ፥” ክርስቶስ የሠራውን መቅደስ ለማንጻት አሰበ፤ ይህም መቅደስ ሕዝቡን ከኃጢአት ርኵሰት በልባቸው ማንጻቱን የሚወክል ነበር፥ ወይም እንደ ኤርምያስ እንደሚናገረው ሕጉን በልባቸውና በውስጣቸው መጻፉን ያመለክታል።

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> በእነርሱ ላይ ነቀፋ እያገኘ፣ እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ ቀኖች ይመጣሉ፥ ይላል ጌታ፤ በእስራኤል ቤትና በይሁዳ ቤት ጋር አዲስ ኪዳን አደርጋለሁ፤ በግብፅ ምድር ውስጥ ከወጡ ዘንድ በእጃቸው ይዤ ለመምራት በዚያች ቀን ከአባቶቻቸው ጋር እንዳደረግሁት ኪዳን አይደለም፤ ምክንያቱም በኪዳኔ አልጸኑምና፥ እኔም አልተመለከትኋቸውም፥ ይላል ጌታ። ከእነዚያ ቀኖች በኋላ ከእስራኤል ቤት ጋር የማደርገው ኪዳን ይህ ነውና፥ ይላል ጌታ፤ ሕጌን በአእምሮአቸው ውስጥ አኖራለሁ፥ በልባቸውም ላይ እጽፈዋለሁ፤ እኔም አምላክ እሆናቸዋለሁ፥ እነርሱም ሕዝብ ይሆኑልኛል። ዕብራውያን 8፥8–10።

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

«እነዚያ ቀኖች» የተባሉት ቃላት በ1798 እና በ1844 የተፈጸመው የዳንኤል «የቀኖቹ ፍጻሜ» ነበሩ። በ1798 የሚጀምረው የፕሮቴስታንቱ ቀንድ መስመር፣ በዳንኤል አስራ አንድ ቁጥር አርባ፣ ከመቶ አርባ አራቱ ሺህ ጋር የሚመሠረተውን የቃል ኪዳን ግንኙነት እያጎላ ነው። የዕብራይስጡ «lot» የሚለው ቃል የአንድ ሰውን እጣ ፈንታ ለመወሰን የሚጠቀሙበት ትንሽ ድንጋይ ነው። ዳንኤልም በ1844 ፍርዱ እስኪጀምርና እጣ ፈንታው እስኪወሰን ድረስ፣ እርሱ «የቀኖቹ ፍጻሜ» እስኪደርስ ድረስ ሄዶ እንዲያርፍ (በሞት) ተነግሮት ነበር።

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> አንተ ግን እስከ ፍጻሜው ድረስ መንገድህን ቀጥል፤ አንተም ታርፋለህ፥ በዘመኑም መጨረሻ በዕጣህ ትቆማለህ። ዳንኤል 12፥13።

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

የ«የቀኖቹ መጨረሻ» «ቀኖች» በ1844 የተጠናቀቁትን የዘመን ትንቢቶች ያመለክታሉ፤ ምክንያቱም ከዚያ በኋላ የትንቢታዊ ዘመን ከእንግዲህ ወዲህ አይኖርም ነበር። የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት፣ እርሱም የማራህ ራእይ ሲሆን ትርጉሙም በዚያን ጊዜ ክርስቶስ በቅድስተ መቅደሱ ውስጥ ድንገተኛ መገለጡ ማለት ነው፣ በዚያን ጊዜ ተፈጸመ፤ እንዲሁም የመጨረሻው ቍጣ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ደግሞ ተጠናቀቁ፤ ልክ እንደ መጀመሪያው ቍጣ ቀኖች በ1798 በመጨረሻው ዘመን የተፈጸሙት እንደነበር። «ከእነዚያ ቀኖች በኋላ» የሚለው፣ እንደ ኤርምያስ የተጠቀሰው፣ ከዚያ በኋላ በጳውሎስ ተነገረ። ጳውሎስ የኤርምያስን «ከእነዚያ ቀኖች በኋላ» ሁለት ጊዜ ይጠቅሳል፤ ምክንያቱም ጳውሎስ በቀላሉ «ከእነዚያ ቀኖች በኋላ» ሊቋቋም የሚገባውን ኪዳን ብቻ አያወራም፣ ከዚያ ይልቅ ይበልጥ አስፈላጊው የክርስቶስን እንደ ሊቀ ካህን ሥራ መለየቱ ነው።

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> እርሱ በአንድ መሥዋዕት የሚቀደሱትን ለዘላለም ፍጹማን አድርጎአቸዋልና። መንፈስ ቅዱስም ደግሞ ስለዚህ ይመሰክርልናል፤ ከዚህ በፊት እንዲህ ብሎ ከተናገረ በኋላ፦ “ከእነዚያ ቀኖች በኋላ ከእነርሱ ጋር የምገባው ቃል ኪዳን ይህ ነው፥ ይላል ጌታ፤ ሕጌን በልባቸው አኖራለሁ፥ በአእምሮአቸውም እጽፈዋለሁ፤” እንዲሁም፦ “ኃጢአታቸውንና ዓመፃቸውን ከዚያ ወዲህ አላስብም።” እንግዲህ እነዚህ ይቅር በተባሉበት ስፍራ፥ ስለ ኃጢአት ከዚያ በኋላ መሥዋዕት የለም። እንግዲህ እናንተ ወንድሞች፥ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በኢየሱስ ደም በድፍረት ለመግባት ስለምንችል፥ እርሱም በመጋረጃው፥ ማለትም በሥጋው፥ ለእኛ የከፈተው አዲስና ሕያው መንገድ ስላለን፥ እንዲሁም በእግዚአብሔር ቤት ላይ ታላቅ ካህን ስላለን። ዕብራውያን 10፥14–21።

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

ስለ ክርስቶስ መገለጥ የሚናገረውን የማራ ራእይ ትንቢት ከትንቢታዊ ታሪክ የቻዞን ራእይ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመት ትንቢት ጋር የሚያገናኙት ሁለት መቶ ሃያ ዓመታት፣ የእነዚያን ሁለቱ ትንቢታዊ ዘመኖች መጀመሪያ በአንድ ምሳሌያዊ ግንኙነት ያስተሳስራሉ፤ ይህም ግንኙነት ሰብአዊነትን ከመለኮት ጋር መዋሃድን ይወክላል፤ ይህም ክርስቶስ በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ወቅት በሚፈጸመው መንጻት ውስጥ የሚያከናውነው ሥራ ሲሆን፣ በመጨረሻም ከመቶ አርባ አራት ሺህ ጋር በሚያደርገው ቃል ኪዳን ይደርሳል።

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

የቤተ መቅደሱን መረገጥ የሚያሳይ የ“chazon” ራእይ፣ ከአዳም በኤደን ገነት ያደረገው ዓመፅ ጀምሮ በኃጢአት የተረገጠችውን ሰብዓዊ ዘር የሚያመለክት ራእይ ነው፤ እንዲሁም ክርስቶስ ቤተ መቅደሱን መመለስና ማንጻት የሚፈጽምበትን ሥራ የሚያሳይ የ“marah” ራእይ ሁለቱም በጥቅምት 22፣ 1844 ተፈጽመዋል። የሰራዊቱንና የመቅደሱን መረገጥ የሚወክሉ ሁለት የእግዚአብሔር ቍጣ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመት ትንቢቶች አሉ።

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

ሁለቱም እነዚያ ትንቢቶች በማራህ ራእይ ዳግመኛ ሊመለስ የሚገባውን የሰው ዘር መረገጥ ይወክላሉ። እነዚያ በሕዝቡ ላይ የወረዱት ሁለት የእግዚአብሔር ቍጣዎች በወደቀው የሰው ዘር ላይ የመጣውን ቍጣ ይወክላሉ፤ ይህም በወደቀው ቤተ መቅደስ እንደ ገና በመሥራትና በማንጻት በክርስቶስ ሥራ ብቻ የሚድንና የሚመለስ ነበር።

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

ሁለቱ ቅሬታዎች የሰው ዘር ከፍተኛውን ባሕርይ እና ዝቅተኛውን ባሕርይ ይወክላሉ። በአዳም ውድቀት ጊዜ ዝቅተኛው ባሕርይ በከፍተኛው ባሕርይ ላይ የበላይነትን ወሰደ፤ ክርስቶስም ለሰዎች ያለው ዓላማ ከፍተኛው ባሕርይ በዝቅተኛው ባሕርይ ላይ እንዲገዛ ነበር። በአዳም ውድቀት ጊዜ ከፍተኛው ባሕርይ ለዝቅተኛው ባሕርይ ምኞቶች ተዋረደ፤ እግዚአብሔርም ያቀደው ሥርዓት ተገለበጠ። በመጽሐፍ ቅዱስ “መለወጥ” ተብሎ የሚታሰበው ይህ ነው። መለወጥ ማለት ከፍተኛው ባሕርይ በዝቅተኛው ባሕርይ ላይ ወደ ገዥነቱ ስፍራ እንደገና መመለስ ማለት ነው። መለወጥ ማለት መገልበጥ ወይም ራስ ወደ ታች መመለስ ማለት ነው።

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የተነሣው የመጀመሪያው ቍጣ፣ በውድቀቱ ጊዜ ከፍተኛውን ተፈጥሮ በታችኛው ተፈጥሮ ላይ አስገዛው በዚያ ታችኛው ተፈጥሮ ላይ የነበረው ቍጣ ነበር። ያ ቍጣ ቀድሞ መጣ፥ ምክንያቱም ክርስቶስ የቤዛነትን ሥራ መጀመሪያ ከተጀመረበት በትክክል በዚያው ስፍራ አነሣው፤ እርሱም በታችኛው ተፈጥሮ ምኞት ተጀመረ፥ ይህም የምግብ ፍላጎት ምኞት ነበር። ክርስቶስ ሥራውን በአርባ ቀን ጾም ጀመረ።

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> “ክርስቶስ የድነትን ዕቅድ በስኬት ለማስቀጠል፣ የሰውን ቤዛነት ሥራ ጥፋት በተጀመረበት ስፍራ መጀመር እንዳለበት ያውቅ ነበር። አዳም በምኞት መስጠት ወደቀ። ሰው ለእግዚአብሔር ሕግ መታዘዝ ያለበትን ግዴታ በእርሱ ላይ ለማሳተም፣ ክርስቶስ የቤዛነት ሥራውን የሰውን የአካል ልማዶች በማሻሻል ጀመረ። በጎነት የወረደችበት ሁኔታ እና የዘር መበላሸት በዋነኝነት የተዛባ ምኞት ለመስጠት የሚገኙ ውጤቶች ናቸው።” Testimonies, volume 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

ሁለተኛው ቍጣ በከፍተኛው ተፈጥሮ ላይ ነበር፤ ይህም ኢየሩሳሌም የምትገኝበት የደቡብ መንግሥት በመሆኑ ተመስሏል፤ ኢየሩሳሌምም እግዚአብሔር ስሙን ያኖርባት ዘንድ የመረጣት ከተማ ናት። ክርስቶስ ሊያደርገው ያሰበው ሥራና አሁን እያከናወነው ያለው ሥራ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን በሕዝቅኤል ሁለቱ በትሮች ተመስሏል።

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

ሕዝቅኤል የሚናገራቸው ሁለቱ በትሮች ለዘላለም አንድ በትር ሆነው በሚጣመሩበት ጊዜ፣ ይህ ክርስቶስ ኃጢአትን ከሕዝቡ ለዘላለም የሚያስወግድበትን ቃል ኪዳን ያመለክታል፤ እንዲሁም ከፍተኛውና ዝቅተኛው ባሕርይ ወደ ተገቢው የተዋረድ ሥርዓት ይመለሳሉ፣ ሰዎችም እንደ ገና ሙሉዎች ይሆናሉ። ባልተለወጠ ሁኔታ፣ በመጀመሪያው ቍጣ የተወከለው የሰው ዝቅተኛ ባሕርይ፣ በመጨረሻው ቍጣ በተወከለው ከፍተኛ የሰው ባሕርይ ላይ ይገዛ ነበር። ስለዚህ፣ መጀመሪያው ቍጣ በደቡባዊው መንግሥት “በላይ” በጂኦግራፊያዊ አቀማመጥ ላይ ባለው በሰሜናዊው መንግሥት ላይ ነበር።

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

ማራህንና ሐዞንን ከመለኮትና ከሰብአዊነት ጋር በየራሳቸው መጀመሪያዎች የሚያገናኙት ሁለት መቶ ሃያ ዓመታት፣ ክርስቶስ ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ጋር የሦስተኛውን መልአክ ሥራ በሚፈጽምበት ጊዜ፣ ሁለቱም ወደ አንድ በትር ይጣመራሉ። ይህም በደቡባዊው መንግሥት ላይ የሚመጣው የመጨረሻ ቍጣ ትንቢት ከ1844 መገለጥ ትንቢት ጋር የተባበረ መሆኑ ነው፤ ምክንያቱም ቃል ኪዳኑ በመለወጥ ጊዜ አዲስ ልብ ይሰጣልና፣ ነገር ግን አዲሱ ሥጋ (ሰሜናዊው መንግሥት) የሚመለሰው በሁለተኛው ምጽአት በዐይን ጥቅሻ ብቻ ነው።

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

የዳንኤል አሥራ አንድ ቁጥር አርባ፣ ሁለቱንም የመጨረሻ ዘመኖች ይለያል፤ እንዲሁም በዚህ ማድረጉ ውስጣዊና ውጫዊ የትንቢታዊ ታሪክ መስመርን በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሦስት የምድር አውሬ ታሪክ ውስጥ ያጎላል። በዚህ ቁጥር ውስጥ የተፈቱት እውነቶች፣ ክርስቶስ በሕዝቡ ውስጥ ሊለይና ሊፈጽም የመጣቸውን የእውነት ውስጣዊና ውጫዊ መስመሮች ሁለቱንም ይወክላሉ። ሰብአዊነት ከመለኮት ጋር ተባብሮ ኃጢአት እንደማያደርግ የሚገልጸው እውነት፣ ከእውቀት መፈታት ውጤት ጋር በተያያዘው ብርሃን ይወከላል፤ ይህም በመጨረሻዎቹ ቀኖች የእግዚአብሔር ሕዝብ ውስጣዊ እውነትን ይወክላል። ዓለምን ወደ አርማጌዶን በሚመራው ኃይሎች መካከል በሚካሄደው ጦርነት የተወከለው ብርሃን ግን፣ በመጨረሻዎቹ ቀኖች የእግዚአብሔር ሕዝብ ውጫዊ እውነት ነው።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህን ጥናት እንቀጥላለን።

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> የእግዚአብሔርም ቃል ዳግመኛ ወደ እኔ መጣ፥ እንዲህም አለ፤ አንተም የሰው ልጅ ሆይ፥ አንድ እንጨት ውሰድልህ፥ በላዩም፦ “ለይሁዳ፥ ከእርሱም ጋር ለሆኑት ለእስራኤል ልጆች” ብለህ ጻፍበት፤ ከዚያም ሌላ እንጨት ውሰድ፥ በላዩም፦ “ለዮሴፍ፥ ለኤፍሬም እንጨት፥ ከእርሱም ጋር ላለው ለእስራኤል ቤት ሁሉ” ብለህ ጻፍበት፤ እርስ በርሳቸውም አንድ እንዲሆኑ አጋጥማቸው፥ በእጅህም አንድ እንጨት ይሆናሉ። ከሕዝብህም ልጆች፦ “በእነዚህ ምን እንደምትማለት አታሳየንምን?” ብለው በሚናገሩህ ጊዜ፥ እንዲህ በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ በኤፍሬም እጅ ያለውን የዮሴፍን እንጨት፥ ከእርሱም ጋር ያሉትን የእስራኤልን ነገዶች እወስዳለሁ፤ ከይሁዳም እንጨት ጋር አኖራቸዋለሁ፥ አንድ እንጨትም አደርጋቸዋለሁ፥ በእጄም አንድ ይሆናሉ። የጻፍህባቸውም እንጨቶች በዓይኖቻቸው ፊት በእጅህ ይሁኑ። እንዲህም በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ ወደ ሄዱበት በአሕዛብ መካከል ካሉበት የእስራኤልን ልጆች እወስዳለሁ፥ ከዙሪያቸውም ሁሉ እሰበስባቸዋለሁ፥ ወደ ራሳቸውም ምድር አመጣቸዋለሁ፤ በእስራኤልም ተራሮች ላይ ባለችው ምድር አንድ ሕዝብ አደርጋቸዋለሁ፤ ለሁሉም አንድ ንጉሥ ንጉሥ ይሆንላቸዋል፤ ዳግመኛም ሁለት ሕዝቦች አይሆኑም፥ ከእንግዲህም ወዲህ ሁለት መንግሥታት ሆነው አይከፈሉም። ዳግመኛም በጣዖቶቻቸው ወይም በአስጸያፊ ነገሮቻቸው ወይም በመተላለፎቻቸው ሁሉ ራሳቸውን አያረክሱም፤ ነገር ግን በኃጢአት የተያዙባቸው ከመኖሪያ ስፍራዎቻቸው ሁሉ አድናቸዋለሁ፥ አነጻቸውማለሁ፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ። ባሪያዬም ዳዊት በላያቸው ንጉሥ ይሆናል፤ ሁላቸውም አንድ እረኛ ይኖራቸዋል፤ በፍርዶቼም ይሄዳሉ፥ ሥርዓቴንም ይጠብቃሉ፥ ያደርጉአትማል። ለባሪያዬ ለያዕቆብ የሰጠኋትን፥ አባቶቻችሁ የኖሩባትን ምድር ይኖሩባታል፤ እነርሱም፥ ልጆቻቸውም፥ የልጆቻቸውም ልጆች ለዘላለም በእርስዋ ይኖራሉ፤ ባሪያዬም ዳዊት ለዘላለም አለቃቸው ይሆናል። ደግሞም ከእነርሱ ጋር የሰላም ቃል ኪዳን አደርጋለሁ፤ ለእነርሱም የዘላለም ቃል ኪዳን ይሆናል፤ አጸናቸዋለሁ፥ አበዛቸውማለሁ፥ መቅደሴንም ለዘላለም በመካከላቸው አኖራለሁ። ማደሪያዬም ከእነርሱ ጋር ይሆናል፤ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፥ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። መቅደሴም ለዘላለም በመካከላቸው በሚሆን ጊዜ፥ እኔ እግዚአብሔር እስራኤልን እንደምቀድስ አሕዛብ ያውቃሉ። ሕዝቅኤል 37፥15–28።

Back to Articles