Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ሰባ ዘጠኝ թիվ

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

የእኩለ ሌሊት ጩኸትና የሮም ትንቢታዊ ሚና፤ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ የመጨረሻዎቹን ዘመናት መግለጥ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

እኛ አሁን በቅዱስ ስፍራ ላይ ነን፤ በዳንኤል መጽሐፍ አንጻር ስናይ፣ ለአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የመካከለኛው ሌሊት ጩኸትን የሚወክሉት ወደ እነዚያ ጥቅሶች ደርሰናልና። እነዚህ ጥቅሶች ደግሞ ከፍ የተደረጉትን የዓላማ ምልክት ተሸካሚዎች መታተማቸውን ይለያያሉ። እነዚህ ጥቅሶች በመጨረሻዎቹ ቀኖች ጋር የሚገናኘው ከዳንኤል መጽሐፍ ያለው እና የተፈታው ክፍል ናቸው፤ እንዲሁም “ጊዜው ቀርቦአል” በሚባልበት ጊዜ፣ በቁጥር አሥራ ስድስት የምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ በፊት ብቻ፣ የተፈታውን የየሱስ ክርስቶስ ራእይ የዳንኤል አገላለጽ ይወክላሉ።

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

ይህን ራእይ የሚያቆም ሮማ ናት፤ ይህም በምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አሥራ አራት ውስጥ ተወክሎአል። ስለዚህ በቁጥር አሥራ አንድ እስከ አሥራ አምስት ስንጓዝ ሮማን በቅርብ መመልከት አስፈላጊ ነው፤ ምክንያቱም “ራእይ በሌለበት ሕዝቡ ይጠፋል፤” እና የኢሳይያስን ምዕራፍ ሰባት ቁጥር ስምንትና ዘጠኝ ካላመናችሁ፥ “በእርግጥ አትጸኑም።”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

ኡርያስ ስሚዝ በ«ዳንኤልና ራእይ» መጽሐፉ ውስጥ ቢያንስ አራት ጊዜ አንድ ትንቢታዊ ደንብ ይጠቅሳል። ይህ ደንብ አንድ ትንቢታዊ ኃይል በትንቢት ውስጥ እስኪ “ገናኝ” ድረስ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር እንደማይለይ ያመለክታል። ለመጀመሪያ ጊዜ ይህን ሲመለከት የሚያቀርበው ባቢሎን ወደ ትንቢታዊ ምስክርነት መግባቷን በተመለከተ ነው።

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “በትንቢት ውስጥ ብሔራት እንዲጠቀሱ ልንጠብቅ የምንችለው፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር እስከ ዚያ ድረስ በተያያዙ ጊዜ ነው፤ የተቀደሰ ታሪክ መዝገቦች ሙሉ እንዲሆኑ እነርሱን መጥቀስ አስፈላጊ ሲሆን ነው፤ ይህም የትርጓሜ ግልጽ መርህ ነው።” ኡሪያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

ቢያንስ ሦስት ሌሎች ጊዜያት ስሚዝ ይህን መመሪያ ይጠቅሳል፣ እናም በእነዚህ ሦስቱ ሁሉ የአይሁድን “ቃል ኪዳን” ያመለክታል፤ ነገር ግን በአንደኛው ማጣቀሻ ውስጥ ያን ቃል ኪዳን በ162 ዓ.ዓ. እንደተፈጸመ ይለየዋል፣ ሌሎቹ ሁለት ማጣቀሻዎች ግን የ“ቃል ኪዳኑ” የአይሁድና የሮማ ፍጻሜ በ161 ዓ.ዓ. መሆኑን ከሚለዩ ዘመናዊ ታሪካውያን ጋር ይስማማሉ።

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> “ምድራዊ መንግሥታት በእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር በአንድ ሁኔታ እስኪገናኙ ድረስ በትንቢት ውስጥ እንደማይገቡ ለአንባቢው ማስታወስ አያስፈልግም። ሮም ከአይሁድ፣ በዚያን ጊዜ የእግዚአብሔር ሕዝብ ከነበሩት ጋር፣ በታዋቂው የአይሁድ ቃል ኪዳን እ.ኤ.አ. 161 ተገናኘች። 1 መቃብያን 8፤ የጆሴፈስ Antiquities፣ መጽሐፍ 12፣ ምዕራፍ 10፣ ክፍል 6፤ Prideaux፣ ቅጽ II፣ ገጽ 166። ነገር ግን ከዚህ ሰባት ዓመት በፊት፣ ማለትም በእ.ኤ.አ. 168፣ ሮም መቄዶንያን አሸንፋ ነበር፣ እናም ያን አገር የግዛቷ አካል አድርጋዋለች። ስለዚህ ሮም በትንቢት ውስጥ የተገባችው፣ ልክ እንደ ተሸነፈው የፍየሉ የመቄዶንያ ቀንድ ሆና ወደ ሌሎች አቅጣጫዎች ለአዲስ ድል በመውጣት ላይ እያለች ነው። ስለዚህም ለነቢዩ ከፍየሉ ቀንዶች አንዱ ውስጥ እንደምትወጣ ታየች፣ ወይምም በዚህ ትንቢት ውስጥ ከዚያ እንደምትወጣ በትክክል ሊነገርላት ይችላል።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

ነገር ግን ስሚዝ ደግሞ እንደነበረው 162 ዓ.ዓ. ነበር ብሎ ይገልጻል።

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “ያ ኃይል ደግሞ በቅድስቲቱ ምድር ሊቆምና ሊያጠፋት የሚገባው ነበር። ሮማ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ከሆኑት ከአይሁድ ጋር በኪዳን በክ.ዓ. 162 ተገናኘች፤ ከዚያም ቀን ጀምሮ በትንቢታዊው የዘመን ቀመር ውስጥ ጎልቶ የሚታይ ስፍራ ይዛለች። ሆኖም ግን በይሁዳ ላይ ሥልጣን ያገኘችው በተጨባጭ ድል በክ.ዓ. 63 ድረስ አልነበረም፤ ከዚያም በኋላ በሚከተለው ሁኔታ ሆነ።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

ከዚያም ለሦስተኛ ጊዜ ወደዚያ ክስተት ሲያመለክት፣ እንደገና 161 ዓ.ዓ. ይላል።

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> “ነቢዩ እስከ ሰባው ሳምንታቱ ፍጻሜ ድረስ በመንግሥቱ ዓለማዊ ክስተቶች መካከል አውርዶ ካሳየን በኋላ፣ በቁጥር 23 ወደ እነዚያ ሮማውያን በአይሁድ ቃል ኪዳን ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር በቀጥታ የተገናኙበት ዘመን፣ ዓ.ዓ. 161 ይመልሰናል፤ ከዚያም ነጥብ ጀምሮ እስከ ቤተ ክርስቲያን የመጨረሻ ድል እና የእግዚአብሔር ዘላለማዊ መንግሥት መቋቋም ድረስ በቀጥተኛ የክስተቶች መስመር እንመራለን። አይሁድ በሶርያ ነገሥታት እጅግ ስለ ተጨቆኑ፣ የሮማውያንን እርዳታ ለመለመንና ከእነርሱ ጋር ‘የወዳጅነትና የህብረት ቃል ኪዳን’ ለማድረግ ልዑካንን ወደ ሮም ላኩ። 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. ሮማውያንም የአይሁድን ጥያቄ ሰምተው በሚከተሉት ቃላት የተጻፈ አዋጅ ሰጧቸው፦”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> “‘ስለ ከአይሁድ ሕዝብ ጋር የእርዳታና የወዳጅነት ቃል ኪዳን የሴኔቱ አዋጅ። ለሮማውያን ተገዥ ለሆነ ማንኛውም ሰው ከአይሁድ ሕዝብ ጋር ጦርነት ማድረግ አይፈቀድለትም፤ ወይም በእህል፣ ወይም በመርከቦች፣ ወይም በገንዘብ በመላክ እንዲህ ያደርጉትን መርዳትም አይፈቀድለትም፤ እና በአይሁድ ላይ ማንኛውም ጥቃት ቢደረግ፣ ሮማውያን እስከሚችሉት ድረስ ይረዷቸዋል፤ ደግሞም በሮማውያን ላይ ማንኛውም ጥቃት ቢደረግ፣ አይሁድ ይረዷቸዋል። እናም አይሁድ በዚህ የእርዳታ ቃል ኪዳን ላይ ማከል ወይም ከእርሱ ማስወገድ ቢፈልጉ፣ ይህ በሮማውያን የጋራ ስምምነት ይደረጋል። እና እንዲሁ የሚደረግ ማንኛውም ጨምሮ ኃይል ይኖረዋል።’ ‘ይህ አዋጅ፣’ ዮሴፍስ እንዲህ ይላል፣ ‘የዮሐንስ ልጅ የሆነው ኢውፖሌሙስ እና የኤልዓዛር ልጅ የሆነው ያሶን ጻፉት፤ በዚያን ጊዜም ይሁዳስ የሕዝቡ ሊቀ ካህን ነበር፣ ወንድሙም ስምዖን የሠራዊቱ አዛዥ ነበር። ይህም ሮማውያን ከአይሁድ ጋር ያደረጉት የመጀመሪያው ቃል ኪዳን ነበር፣ እናም በዚህ መልኩ ተፈጽሞ ነበር።’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

ስሚዝ 162 ዓ.ዓ. በፊት እንደ ጠቀሰ ለምን እንደሆነ ማብራራት ሸክሜ አይደለም፤ ከዚህ ውጭ ያለኝ ግምት የጽሕፈት ስህተት ነበር የሚል ብቻ ነው። ነገር ግን ዋና ነጥቤ፣ እርሱ “አሕዛብ በትንቢት ውስጥ እንዲጠቀሱ የምንጠብቃቸው፣ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር እስከዚያ ድረስ በተገናኙ ጊዜ መጠቀሳቸው የተቀደሰ ታሪክ መዝገቦችን ፍጹም ለማድረግ አስፈላጊ ይሆናል” ብሎ የሚለየውን “ግልጽ የትርጓሜ መርህ” ላይ የሚያኖረውን አጽንዖት ለመጠቀስ ነው። ስሚዝ በዚያ መርህ ላይ አጽንዖት ሲያደርግ፣ ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር ተገናኘች ብሎ የሚለየው በቁጥር ሀያ ሦስት ያለው “ቃል ኪዳን” በ161 ዓ.ዓ. በፊት ላይ ነው፤ ሆኖም ስሚዝ ሮም በትንቢታዊው ትረካ ውስጥ ለመጀመሪያ ጊዜ የገባችው በ200 ዓ.ዓ. በፊት እንደሆነ ይገልጻል፣ ይህም ከ161 ዓ.ዓ. በፊት በፊት ሠላሳ ዘጠኝ ዓመታት ቀደም ብሎ ነበር።

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “አሁን አዲስ ኃይል ይቀርባል፤—‘የሕዝብህ ዘራፊዎች፤’ ቢሾፕ ኒውተን በቀጥታ ትርጉሙ እንዲህ ይላል፦ ‘የሕዝብህ ሰባሪዎች።’ ከሩቅ፣ በቲበር ወንዝ ዳርቻዎች ላይ፣ አንድ መንግሥት በትልቅ ምኞቶችና በጨለማ እቅዶች ራሱን እያሳደገ ነበር። በመጀመሪያ ትንሽና ደካማ ቢሆንም፣ በብርታትና በኃይል በሚያስደንቅ ፍጥነት አደገ፤ ችሎታውን ለመፈተንና የጦርነተኛ ክንዱን ብርታት ለማረጋገጥ እዚህና እዚያ በጥንቃቄ እየዘረጋ ሄደ፤ ከዚያም ኃይሉን ሲያውቅ፣ በድፍረት ራሱን በምድር አሕዛብ መካከል ከፍ አድርጎ አነሣ፣ የጉዳዮቻቸውንም መሪ መንኮራኩር በማይሸነፍ እጅ ያዘ። ከዚህ ወዲህ የሮም ስም በታሪክ ገጽ ላይ ይቆማል፤ ለረጅም ዘመናት የዓለምን ጉዳዮች ሊቆጣጠር፣ እስከ ዘመን ፍጻሜም ድረስ በአሕዛብ መካከል ታላቅ ተጽእኖ ሊያሳድር የተወሰነ ሆኖ።”

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> “ሮም ተናገረች፤ ሶርያና መቄዶንያም በሕልማቸው ገጽታ ላይ ለውጥ እየመጣ እንዳለ በቅርቡ አገኙ። ሮማውያን በግብፅ ያለውን ወጣት ንጉሥ በመደገፍ ጣልቃ ገቡ፤ እርሱ ከአንቲዮክስና ከፊልጶስ የታሰበለት ጥፋት እንዲጠበቅ ቆርጠው ነበር። ይህም በክርስቶስ ልደት በፊት 200 ዓመት ሲሆን፣ ሮማውያን በሶርያና በግብፅ ጉዳዮች ውስጥ ካደረጓቸው የመጀመሪያዎቹ አስፈላጊ ጣልቃ ገብነቶች አንዱ ነበር።” ኡራያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

ሮም ለመጀመሪያ ጊዜ በነቢያዊው ትረካ ውስጥ በክ.በ. 200 ዓመት ይገባል፤ እናም ያ በቁጥር አሥራ አራት ውስጥ ያለው መግቢያ በዳንኤል ሁሉ ውስጥ ስለ ሮም የተሰጠው ከሁሉ የላቀ ጠቃሚ ማጣቀሻ ነው፤ ምክንያቱም ራእዩን የሚያቆም ምልክት እንደ ሮም የሚወስነው ትክክለኛው ቁጥር ይህ ነውና። ስሚዝ እንዴት እንዲህ ያለ የትንቢት ሕግ አጽንኦት ሊሰጠው እንደቻለ፣ ከዚያም ክ.በ. 161 ዓመትን ጠቅሶ፣ በተመሳሳይ ጊዜ ክ.በ. 200 ዓመትን የሮም ኃይል “የተዋወቀበት” ነጥብ እንደሆነ መለየቱ፣ እኔ ልፈታው የምሻው ችግር አይደለም። እኔ ሊፈታ የሚገባው ጥያቄ ካለኝ፣ እርሱ ስሚዝ እንደገለጸው ያ ሕግ ትክክለኛ መሆኑን ወይስ አለመሆኑን ነው። ትክክለኛ ከሆነ፣ እንግዲያስ ቁጥር አሥራ አራት ከክ.በ. 161 ዓመት ሕብረት በፊት ከተፈጸመ ከአይሁድ ጋር ያለ ግንኙነት ሊኖረው ይገባል ብዬ እከራከራለሁ።

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

እኔ የምረዳው፣ የአሥራ ሦስት እስከ አሥራ አምስት ቁጥሮች ታሪክ በመጨረሻዎቹ ዘመናት የጳጳሳዊት ሮም ወደ ትንቢታዊ ታሪክ ራሷን የምታስገባበትን ታሪክ እንደሚለይ ነው፤ እርሷም ይህን የምታደርገው በዚያ ታሪክ የእግዚአብሔር ሕዝብ ከሆኑት ከአሜሪካ ዩናይትድ ስቴትስ ጋር በተያያዘ ነው። ኢየሱስ መጨረሻውን ሁልጊዜ በመጀመሪያው እንደሚያብራራ፣ በ200 ዓ.ዓ. ጣዖታዊት ሮም ወደ ታሪክ በገባች ጊዜ ከዚያ ታሪክ ውስጥ ካሉት የእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር ግንኙነት ሊኖራት ይገባል። ስለዚህ፣ ስሚዝ በ200 ዓ.ዓ. በሮምና በአይሁድ መካከል ቀጥተኛ ግንኙነት ባያገኝም እንኳ፣ ከስሚዝ ደንብ ጋር እስማማለሁ።

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ቁጥሮች በ217 ዓ.ዓ. በአንቲዮኮስ ሶስተኛ ማግኑስ፣ ወይም “ታላቁ” ተመርቶ በነበረው የሴሉሲድ መንግሥት እና በንጉሥ ጶሌሜዎስ አራተኛ ፊሎፓቶር ተመርቶ በነበረው የግብፅ የጶሌሜያውያን መንግሥት መካከል የተካሄደውን የራፊያ ጦርነት ድልና ውጤቱን ያመለክታሉ። ይህ ጦርነት በቆይሌ-ሶርያ (ደቡባዊ ሶርያ) እና በደቡባዊ ፍልስጤም ላይ ለመቆጣጠር በጶሌሜያውያንና በሴሉሲዳውያን መንግሥታት መካከል በነበረው ትግል ወቅት ተካሄደ። የጶሌሜዎስ አራተኛ ፊሎፓቶር በራፊያ ያገኘው ድል ቆይሌ-ሶርያንና ደቡባዊ ፍልስጤምን ለአንድ ጊዜ በቁጥጥሩ ሥር እንዲቆዩ አስቻለው።

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

ጴናየም ጦርነት፣ ከዚያ ከአሥራ ሰባት ዓመት በኋላ በ200 ዓ.ዓ. የተከሰተው፣ የጴናየም ተራራ ጦርነት ወይም የፓኔያስ ጦርነት ተብሎም የሚታወቀው፣ በንጉሥ አንቲዮኮስ ሦስተኛ የተመራው የሴሉሲድ መንግሥት እና በንጉሥ ቶለሚ አምስተኛ የተመራው የግብፅ የቶለሚ መንግሥት መካከል ነበር።

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

ከሠላሳ አንድ ዓመታት በኋላ፣ በ167 ዓ.ዓ.በ., የአይሁድ ሃይማኖታዊ ልማዶችን ለመግፋትና የሄለናዊ ባህልን ለመጫን በሰሉቃውያን መንግሥት የተደረጉ ሙከራዎችን በመቃወም የተነሣው የአይሁድ ዓመፅ የሆነው የመቃብያን አመፅ፣ ዛሬ ዘመናዊቷ እስራኤል በሆነችው አገር ውስጥ በይሁዳ ክልል የምትገኘው ትንሽ ከተማ በሆነችው ሞዴይን ተጀመረ።

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

በጥያቄው የተጠቀሰው ክስተት፣ በአይሁድ ሕዝብ ላይ ጥብቅ የሄለናዊ ልማዶችን የጫነውን፣ የአይሁድ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን መከልከልን እና በኢየሩሳሌም ያለውን ቤተ መቅደስ ማርከስን ጨምሮ፣ ዝነኛውን ግሪካዊ ሰሌውኪድ ገዥ አንቲዮኮስ ፬ ኤፒፋኔስን ያካትታል። አዋጆቹን ለማስፈጸም በሞከረበት ጊዜ፣ አንቲዮኮስ የአይሁድ ነዋሪዎችን ትእዛዙን እንዲፈጽሙ ለማስገደድ ወደ ልዩ ልዩ ከተሞችና መንደሮች ወኪሎችን ላከ።

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

በሞዴይን፣ ከሴሌውኪድ ባለሥልጣናት አንዱ የንጉሡን አዋጅ ለማስፈጸም መጥቶ፣ የአይሁድ ነዋሪዎች በአረማዊ ሥርዓቶች እንዲሳተፉና ለግሪክ አማልክት መሥዋዕት እንዲያቀርቡ አዘዘ። ማታትያስ የተባለ አንድ አረጋዊ የአይሁድ ካህን ይህን ትእዛዝ ለመፈጸም እንቢ አለ፤ መሥዋዕቱን ለማቅረብ ወደ ፊት የቀረበውን አይሁዳዊም ሆነ ያንን የሴሌውኪድ ባለሥልጣን ገደለ። ይህ የማታትያስና የቤተሰቡ የተቃውሞ ተግባር በሴሌውኪድ አገዛዝ ላይ የማካቤያን ዓመፅ መጀመሪያ ሆነ።

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

መጣጥያስ እና አምስቱ ልጆቹ፣ ይሁዳ መቃቤውን ጨምሮ፣ ወደ ተራሮች ሸሽተው በሴሉኪድ ኃይሎች ላይ የሽምቅ ውጊያ ጀመሩ። ዓመፁም በመጨረሻ በኃይልና በድጋፍ እየጠነከረ ሄዶ፣ በሴሉኪዶች ላይ ለተከታታይ የወታደራዊ ድሎች አበቃ።

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

በክ.በ.ዓ. 167 በሞዴኢን የተከናወኑት ክስተቶች በአይሁድ ታሪክ ውስጥ ወሳኝ ዘመናዊ ነጥብ ነበሩ፤ ይህም የመቃብያን ዓመፅ መጀመሪያን እና በውጭ ግዛት ላይ ለሃይማኖታዊ ነፃነትና ለራስ-ገዝነት የተደረገውን ትግል ያመለክታሉ። በየሩሳሌም ያለው ሁለተኛው ቤተ መቅደስ እንደ ገና መቀደሱ፣ በሐኑካ ወቅት የሚከበረውን ታሪካዊ ክስተት የሚያመለክት ሲሆን፣ በክ.በ.ዓ. 164 ተከናወነ፤ ይህም ከቁጥር ሃያ ሦስት የ“ቃል ኪዳን” በፊት ሦስት ዓመት ነበር።

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

ኢየሩሳሌምንና ቤተ መቅደሱን እንደገና ከተቆጣጠሩ በኋላ መቃብያኖች ቤተ መቅደሱን ከአረማውያን እርኩሰቶች አጽድተው ወደ ተገቢው የሃይማኖት አገልግሎት መለሱት። እንደ ባህል መሠረት፣ መኖራውን ለአንድ ቀን ብቻ ለማብራት የሚበቃ አንድ ብቻ የተቀደሰ ዘይት ያለበት ትንሽ ዕቃ አግኝተው ነበር። በእውነቱ ግን፣ ስለዚያ ክስተት የዘመኑ የታሪክ ምስክር አንድም የለም፤ እንዲሁም ይህ የአይሁድ ተረት በጽሑፍ ሥነ ጽሑፍ ውስጥ የተገኘው እስከ ስድስተኛው ክፍለ ዘመን ድረስ አልነበረም። እህት ዋይት ከእምነት የራቀችውን የአይሁድ ቤተ ክርስቲያን ከካቶሊክ ቤተ ክርስቲያን ጋር ታነጻጽራለች፤ በተለይም ሁለቱም ቤተ ክርስቲያናት ሃይማኖታቸውን በሰው ልማዶችና ወጎች ላይ እንደሚመሠርቱ ታጠናክራለች። በጳጳሳዊቱ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ እንደሚገኙት ብዙ የተፈጠሩ ተአምራት ሁሉ፣ የአንድ ቀን ዘይት ለስምንት ቀን ቆየ የሚለው ተረትም ምንም የታሪክ ምስክር የለውም።

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

የዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ አሥርኛው ቁጥር፣ የአርባኛው ቁጥር ሦስት ጦርነቶች ውስጥ የመጀመሪያውን ጦርነት ይለይታል፤ እኔም ከዚህ ቀደም እነዚህን ሦስት ጦርነቶች የ“ቀዝቃዛ ጦርነት” ጦርነቶች መሆናቸውን፣ እንዲሁም ሦስት በወኪል የሚካሄዱ ጦርነቶች መሆናቸውን አስቀድሜ ገልጬ ነበር። አንዲት እህት፣ ከእነዚህ ሦስት ጦርነቶች ሁለተኛው የሆነውን የዩክሬን ጦርነት እንደ “ቀዝቃዛ ጦርነት” መግለጼን ጠየቀች፤ ምክንያቱም እርሷ በትክክል እንደጠቆመችው ብዙ ሞትና ውድመት ተከስቶአልና። በቀደሙት ጽሑፎች እኔ እነዚህን ሦስት ጦርነቶች የ“ቀዝቃዛ ጦርነት” ጦርነቶች ብዬ የገለጽኳቸው፣ በራእይ አሥራ ሦስት የምድር አውሬ ታሪክ ዘመን ውስጥ ከሚከሰቱት ሦስቱ የዓለም ጦርነቶች እነዚህን ሦስት ጦርነቶች ለመለየት ነበር። እነዚህ ሦስት ጦርነቶች በወኪል የሚካሄዱ ጦርነቶች ናቸው፣ እንዲሁም በዚያ መንገድ ደግሞ ተገልጸዋል።

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

ከዚህ በኋላ በእነዚህ ጽሑፎች ውስጥ እነዚያን ሦስት ጦርነቶች “የአርባኛው ቁጥር ሦስቱ ጦርነቶች” ወይም የውክልና ጦርነቶች ብዬ ልጠራቸው እፈልጋለሁ፤ ይህም ሞቃት ጦርነትን እንደ ቀዝቃዛ ጦርነት በመለየት የሚፈጠረውን አለመጣጣም ለማስወገድ ነው። በእኔ ትርጓሜ መሠረት፣ የአርባኛው ቁጥር ሦስቱ ጦርነቶች የአርባኛው ቁጥር አካል የሆነውን የ1798 ጦርነት አያካትቱም፤ ነገር ግን ከዘመን መጨረሻ በ1989 ጀምሮ እስከ የአርባ አንደኛው ቁጥር የእሁድ ሕግ ድረስ ያሉትን ሦስት ጦርነቶች ብቻ ያመለክታሉ። እነዚህ ሦስቱ ጦርነቶች በበለጠ ትክክል የሚታወቁት እንደ የውክልና ጦርነቶች ነው፤ እነርሱም በሰሜኑ ንጉሥና በደቡቡ ንጉሥ መካከል ባለው ጦርነት አውድ ውስጥ የሚፈጸሙ ሲሆን፣ በአርባኛው ቁጥር ታሪክ ውስጥ ይህ ጦርነት በካቶሊክነት (ሰሜኑ ንጉሥ) እና በኮሚኒዝም (ደቡቡ ንጉሥ) መካከል ያለውን ጦርነት ይወክላል።

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

ከእነዚያ ሦስት ውጊያዎች መጀመሪያው በ1989 ካቶሊክነት በኮሙኒዝም ላይ ያገኘውን ድል ያመለክታል፤ ይህም በ1989 ጳጳሳዊ ሥርዓቱ በአሜሪካ አንድነት ከተወካይ ሠራዊቱ ጋር ተባብሮ ሶቪየት ኅብረትን ሲጠርግ ሆኖ ነው፤ ሩስያ ግን፣ ራስዋ (ወይም “ምሽግዋ”) ሆና ቆማ ቀርታለች። አሁን ያለው የዩክሬን ጦርነት ደግሞ እንደገና በካቶሊክነትና በኮሙኒዝም መካከል ያለ ውጊያ ሲሆን፣ ጳጳሳዊ ሥርዓቱ የዩክሬን መንግሥትን በሩስያ ላይ እንደ ተወካዩ እየተጠቀመ ነው፤ ከዚህም ጋር የጳጳሳዊ ሥርዓቱ ቀድሞ የተጠቀመበት ተወካይ ኃይል የሆነው አሜሪካ፣ እንዲሁም የቀረው ዓለማቀፋዊ ምዕራባዊ ዓለም ሁሉ ድጋፍ ይሰጣሉ። ይህ ጦርነት በቁጥር አሥራ አንድና አሥራ ሁለት ውስጥ የተወከለ ሲሆን፣ ኮሙኒዝም (ሩስያ) በካቶሊክነት ላይ እንደሚያሸንፍ ያመለክታል።

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

ሦስተኛው ከእነዚያ ሦስት የወኪል ጦርነቶች መካከል በአሥራ አምስተኛው ቁጥር እንደ ፓኒየም ጦርነት ተወክሏል። ያ ጦርነት በፕቶለማይክ መንግሥት (የደቡቡ ንጉሥ) እና በሴሉሲድ መንግሥት (የሰሜኑ ንጉሥ) መካከል ነበር። በዚያ ጦርነት የካቶሊክነት የወኪል ሠራዊት እንደ ገና ዩናይትድ ስቴትስ ናት።

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

በ1989 ዓ.ም. በተካሄደው የመጀመሪያው ጦርነት፣ የአሜሪካ የሪፐብሊካን ቀንድ ተወካይ ሠራዊት በጵጵስናው ተጠቅሞ የሶቪየት ኅብረትን የፖለቲካ መዋቅር ለማፍረስ ሥራ ላይ ውሏል፤ ራሱን (ሩሲያን) ግን ሳይነካ ተውቶታል። በሁለተኛው ጦርነት፣ እርሱም የዩክሬን ጦርነት ሲሆን፣ የናዚዎች ተወካይ ሠራዊት በሩሲያ ይሸነፋል። በሦስተኛው ጦርነት ደግሞ አሜሪካ፣ እንደገና የጵጵስናው ተወካይ ሠራዊት ሆና፣ የደቡብን ንጉሥ ታሸንፋለች።

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

ሶስቱ ጦርነቶች የ“እውነት” ፊርማን ይሸከማሉ፤ የመጀመሪያውና የመጨረሻው ጦርነቶችም በአሜሪካ አንድ የድል አድራጊ ተወካይ ሠራዊት ይከናወናሉ። በመጀመሪያው ጦርነት የደቡብ ንጉሥ ራስ ሳይጎዳ ቀረ፤ በሦስተኛውም ጦርነት የአሜሪካ ተወካይ ሠራዊት የደቡብ ንጉሥ ራስ ይሆናል። ሁለተኛው ተወካይ ሠራዊት ደግሞ በሁለተኛው ዓለም ጦርነት የጳጳሳት መንበር ተወካይ ሠራዊት ነበር። በሁለቱም ሁኔታዎች የናዚዝም ተወካይ ሠራዊት ተሸንፎ ነበር፣ ወደፊትም ይሸነፋል። ጳጳሳት መንበር ሦስት እጥፍ ኅብረት ከተፈጸመ በፊት፣ ማለትም ከአሥራ ስድስተኛው ቁጥር በፊት፣ ጠላቶቿን ሁሉ ፈጽሞ ታስገዛለች።

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “ጶልሚ [ፑቲን] ድልን በመልካም ሁኔታ ለመጠቀም የሚያስችለው አስተዋይነት አጥቶ ነበር። ስኬቱን በቀጥታ ተከትሎ ቢገፋ ኖሮ፣ ምናልባት የአንቲዮክስን መንግሥት በሙሉ ጌታ ሆኖ በተቆጣጠረ ነበር፤ ነገር ግን በጥቂት ማስፈራሪያዎችና በጥቂት ዛቻዎች ብቻ ረክቶ፣ ራሱን ለእንስሳዊ ምኞቶቹ ያልተቋረጠና ያልተገደበ መሻት ለመስጠት እንዲችል ሰላምን አደረገ። እንዲሁም ጠላቶቹን ካሸነፈ በኋላ፣ በገዛ ክፋቶቹ ተሸነፈ፤ ሊያቆም የቻለውን ታላቅ ስም ረስቶ፣ ዘመኑን በግብዣና በርኩሰት አሳለፈ።”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “ልቡ በስኬቱ ተነሥቶ ነበር፣ ነገር ግን በእርሱ የበረታ ከመሆን እጅግ የራቀ ነበር፤ ምክንያቱም እርሱን የተጠቀመበት ክብር-አልባ መንገድ የገዛ ሕዝቡ በእርሱ ላይ እንዲያምፁ አድርጎአል።” ኡርያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

የፑቲን ድል ፍጻሜውን እንደሚያመለክት ሁለተኛ ምስክር የሚሆነው፣ ከደቡባዊው የይሁዳ መንግሥት ንጉሥ ኦዝያን ጋር ነው፤ ልቡ ደግሞ በወታደራዊ ድሎቹ ምክንያት ከፍ ከፍ ብሎ ነበር፣ ከዚያም እንደ ጶሎሚ በመቅደሱ ውስጥ የካህናትን ሥራ ለማከናወን ፈለገ፣ በለምጽም ተመትቶ ወዲያውኑ ከሥልጣን ተወገደ። በዩክሬን ጦርነት ያገኘው የፑቲን ድል እንደ ደቡብ ንጉሥ (የአምላክ-አልባነት ንጉሥ) የፍጻሜውን መጀመሪያ ያመለክታል። ፍጻሜው በቁጥር አርባ የትንቢቱ የደቡብ ንጉሥ (ፈረንሳይ) መጀመሪያ ጋር ተመስሎ ቀርቦ ነበር፤ ይህም እንደ ጶሎሚ ሁሉ መሪነቱን የገለበጠ አብዮት እንደነበረ ያመለክታል። የፑቲን ፍጻሜ ደግሞ በሶቪየት ህብረት ፍጻሜ ተወክሎ ነበር፤ በዚያም መሪው (ጎርባቾቭ) ሶቪየት ህብረቱን ፈታ፣ ወዲያውኑም ከተባበሩት መንግሥታት ጋር ሥራ ተቀበለ፤ ይህም የዘመኑ መጨረሻ ዓለም-አቀፋዊ የአምላክ-አልባነት ምልክት፣ የደቡብ ንጉሥ ነው። ከፑቲን ድል በኋላ በዩክሬን፣ እርሱ ደግሞ በዋተርሉ በነፖሊዮንና በተከተለው ስደት ተመስሎ ይታያል፤ እንዲሁም በንጉሥ ኦዝያን ለምጽና በተከተለው መገለል፣ እንዲሁም በጶሎሚ የስካር ፍጻሜና በ1989 የሶቪየት ህብረት ፍጻሜ ተመስሎ ይወከላል።

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

የፓኒየም ጦርነት በ200 ዓ.ዓ. ተካሄደ፤ በዚያውም ዓመት ሮም በግልጽ ሁኔታ በታሪክ ውስጥ ገባች። ወደ ትንቢታዊው ትረካ መግባቷ በቁጥር 16 የተወከለውን የኢየሩሳሌም መያዝ፣ በ63 ዓ.ዓ. የተፈጸመውን፣ ይቀድማል፤ በዚያን ጊዜ እርሷ በግብጽ ያለው ሕፃን ንጉሥ ጠባቂ እንደሆነች አወጀች። በቁጥር 40 ያለው ሦስተኛው ጦርነት፣ የሰሜንና የደቡብ ነገሥታትን የሚያካትት ሲሆን፣ ጵጵስናው እንደገና ራሱን በታሪክ ውስጥ ያስገባል፤ የሩስያ ጠባቂ እንደሆነ እያስመሰለ። በዚያው ጊዜ ደግሞ ሴሌውቆስ፣ በምሳሌው ውስጥ፣ በፓኒየም ጦርነት ጶሎሜዎስን አሸነፈ፤ እንዲሁም ይህ በቁጥር 40 የመጀመሪያና የመጨረሻ ጦርነቶች ውስጥ የጵጵስናው ወኪል ሠራዊት የሆነችው ዩናይትድ ስቴትስ “ግብጽን” (የደቡብን ንጉሥ) እንደምታሸንፍ ያመለክታል።

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

በክርስቶስ በፊት 200 ዓመት፣ ጢሮስ የሆነችው ጋለሞታ በቁጥር አሥራ ስድስት ያለው የእሁድ ሕግ ላይ ከሚፈጸመው ሦስት እጥፍ ኅብረት በፊት የዝሙትዋን መዝሙሮች መዘመር ስትጀምር፣ ጵጵስናን በምሳሌያዊ ሁኔታ እናገኛለን። በተመሳሳይ ጊዜ ደግሞ አሜሪካ በተባበሩት መንግሥታት ላይ ድል ትነሣለች፣ በዚህም ከአሥሩ ነገሥታት መካከል ዋናው ንጉሥ የመሆንዋን ስፍራ ታረጋግጣለች። በእሁድ ሕግ ጊዜ የሚፈጸሙት የሦስት እጥፍ ኅብረት ተለዋዋጭ ኃይሎች ሁሉ፣ ከቁጥር አሥራ ስድስት በፊት ተወስነው ናቸው።

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

እንደ ተባበሩት መንግሥታት የተወከለው የዘንዶው ኃይል የፖለቲካ መዋቅር በአሥራ ስድስተኛው ቁጥር መሠረት የራሱን የፖለቲካ መዋቅር ለአውሬው ለመስጠት ይስማማል፤ ነገር ግን ይህን ከማድረጉ በፊት ጳጳሳቱ የዘንዶውን ሃይማኖት ያሸንፋሉ። አረማዊነት እንደገና አንድ ጊዜ ሊወገድ ይገባል። ፕሮቴስታንቲዝም በሬገን ዘመን፣ በአርባኛው ቁጥር የመጀመሪያው ጦርነት ውስጥ ተወግዶ ነበር፤ እንዲሁም በመጨረሻው ሪፐብሊካን ፕሬዚዳንት ዘመን የዘንዶው ሃይማኖት ደግሞ፣ እንደ 508 ዓመት እንደ ሆነው፣ ለካቶሊክ ሃይማኖት ተገዥ ይደረጋል። ጳጳሳቱ በዙፋን ላይ እንዲቀመጡ የሚነሣውን ማንኛውም ሃይማኖታዊ ተቃውሞ የማስወገድ ሂደት በሬገን ዘመን ተጀመረ፣ እና በትራምፕ ዘመን ይፈጸማል። የተሳሳተ ፕሮቴስታንቲዝም በካቶሊክነት ላይ ያቆመው ተቃውሞ በአርባኛው ቁጥር የመጀመሪያው ጦርነት ውስጥ ተወግዶ ነበር፤ የመናፍስታዊነትም ተቃውሞ በአርባኛው ቁጥር የመጨረሻው ጦርነት ውስጥ ይወገዳል።

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

በዚያው ውስብስብ የሰብዓዊ ክስተቶች መስተጋብር ውስጥ፣ ከእምነት የራቀ ፕሮቴስታንቲዝም በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሰባት ላይ በተጠቀሱት አሥሩ ነገሥታት ላይ ራሱን እንደ ሃይማኖታዊና ፖለቲካዊ ባለሥልጣን ማቋቋም ይገባዋል። ስለዚህ፣ የፓኒየም ጦርነት የሚያመለክተው ከቁጥር አሥራ ስድስት የእሑድ ሕግ በፊት በቅርቡ፣ ዩናይትድ ስቴትስ በተባበሩት መንግሥታት ላይ ሲያሸንፍ ያለውን ጊዜ ነው።

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

በትንቢት ውስጥ የተመሠረተ ሕግ እንዲህ ይላል፤ ዘንዶው፣ አውሬው እና ሐሰተኛው ነቢይ እያንዳንዳቸው ለራሳቸው የተለየ ትንቢታዊ ባሕርይ አላቸው። ከእነዚያ ትንቢታዊ ባሕርያት አንዱ ይህ ነው፤ አውሬው (ካቶሊካዊነት) ሁልጊዜ በትንቢት ውስጥ በሮም ከተማ ውስጥ የሚገኝ ነው። ሐሰተኛው ነቢይም ሁልጊዜ በትንቢት ውስጥ በአሜሪካ ውስጥ የሚገኝ ነው። ነገር ግን ስለ ዘንዶው፣ ዘንዶው በትንቢት ውስጥ የሚገኝበትን ስፍራ የሚገልጽ ባሕርዩ ሁልጊዜ የሚንቀሳቀስ መሆኑ ነው። ዘንዶው በሰማይ ጀመረ፤ ከዚያም ወደ ኤደን ገነት መጣ፤ በመጨረሻም ዘንዶው በግብፅ ይገኛል።

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> ተናገርም እንዲህም በል፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ በወንዞቹ መካከል ተኝቶ ያለው፥ “ወንዜ የራሴ ነው፥ ለራሴም ፈጠርሁት” ያለው ታላቁ ዘንዶ፥ የግብፅ ንጉሥ ፈርዖን ሆይ፥ እነሆ፥ በአንተ ላይ ነኝ። ሕዝቅኤል 29፥3።

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

የዘንዶው ትንቢታዊ ስፍራ ይንቀሳቀሳል። በዮሐንስ ዘመን፣ የዘንዶው መቀመጫ፣ ዙፋኑን የሚወክል ይህ፣ በጴርጋሞን እንዳለ ታውቆ ነበር።

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> ለፐርጋሞንም ቤተ ክርስቲያን መልአክ ጻፍ፤ ሁለት የተሳለ ስለታም ሰይፍ ያለው እንዲህ ይላል፤ ሥራህን አውቃለሁ፥ የምትኖርበትንም ስፍራ አውቃለሁ፥ ይህም የሰይጣን ዙፋን ያለበት ስፍራ ነው፤ ስሜንም አጥብቀህ ይዘሃል፥ በእናንተም መካከል ሰይጣን በሚኖርበት ስፍራ፥ ታማኝ ምስክሬ የሆነ አንጢጳስ በተገደለባቸው ቀኖች እንኳ በእምነቴ አልካድህም። ራእይ 2፥12፡13።

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

የአረማዊት ሮማ ልማድ ከእነርሱ ጋር የተያያዙ የአረማውያን አማልክትን ሁሉ ወደ ሮማ ከተማ መልሶ ማምጣትና በፓንቴዎን ቤተ መቅደስ ውስጥ መወከል ነበር። ስለዚህ ነው ዳንኤል “የመቅደሱ ስፍራ ተደፍቶ ተጣለ” ብሎ የሚመዘግበው። የአረማዊት ሮማ መቅደስ ስፍራ በ330 ዓ.ም. በቆስጠንጢኖስ የተደፈቀችው የሮማ ከተማ ነበረች፤ ነገር ግን በሮማ “ውስጥ” የነበረው መቅደስ ፓንቴዎን ቤተ መቅደስ ነበር፤ Pan-Theon ማለት “የአማልክት ሁሉ ቤተ መቅደስ” ማለት ነው። ሮማውያን የሰይጣን ዙፋን ስፍራን ከጴርጋሞን ወደ ፓንቴዎን ቤተ መቅደስ አዛወሩ። ሲስተር ዋይት አረማዊት ሮማ ዘንዶው መሆኗን ታስታውቀናለች።

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “ስለዚህ ዘንዶው በመጀመሪያ ደረጃ ሰይጣንን ቢወክልም፣ በሁለተኛ ደረጃ ግን የአረማዊቱ ሮም ምልክት ነው።” The Great Controversy, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

ሕዝባዊ አማልክትን የሚያመልክ ሮም ወደ አሥር መንግሥታት ተከፈለ፤ ፈረንሳይም በፈረንሳይ አብዮት ወቅት የግብፅን እምነት-አልባነት ሲያስገባ የደቡብ ንጉሥ ሆነች። እስከ 1917 ድረስ ዘንዶው ከፈረንሳይ ወደ ሩሲያ ተንቀሳቀሰ። ቁጥር አሥር 1989ን ይወክላል፤ ቁጥሮች አሥራ አንድና አሥራ ሁለትም “የድንበሩን” ጦርነቶች (ራፊያና ዩክሬን) ይወክላሉ፤ የፓኒየም ጦርነትም በቁጥር አሥራ ስድስት ውስጥ ሦስትዮሽ ኅብረትን ስታረጋግጥ ጳጳሳትነት የምታከናውነውን ሦስተኛ እርምጃ ይወክላል። ይህም የቁጥር አርባን ስውር ታሪክ ይወክላል።

We will continue this study in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ይህንን ጥናት እንቀጥላለን።

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> ኢየሱስም ወደ ቂሣርያ ፊልጶስ [ፓኒየም] ዳርቻ በመጣ ጊዜ ደቀ መዛሙርቱን፡- “እኔ የሰው ልጅ እንደ ሆንሁ ሰዎች ማን እንደሚሉኝ ትላላችሁ?” ብሎ ጠየቃቸው። እነርሱም፡- “አንዳንዶች ዮሐንስ መጥምቅ ነህ ይላሉ፤ ሌሎችም ኤልያስ፤ ሌሎች ደግሞ ኤርምያስ ወይም ከነቢያት አንዱ ነህ ይላሉ” አሉት። እርሱም፡- “እናንተስ እኔን ማን ነኝ ትላላችሁ?” አላቸው። ስምዖን ጴጥሮስም መልሶ፡- “አንተ ክርስቶስ ነህ፥ የሕያው አምላክ ልጅ” አለ። ኢየሱስም መልሶ እንዲህ አለው፡- “ስምዖን ባርዮና ሆይ፥ ብፁዕ ነህ፤ ይህን የገለጠልህ በሰማያት ያለ አባቴ እንጂ ሥጋና ደም አይደለምና። እኔም ደግሞ እልሃለሁ፤ አንተ ጴጥሮስ ነህ፥ በዚህም ዓለት ላይ ቤተ ክርስቲያኔን እሠራለሁ፤ የሲኦልም ደጆች አያሸንፉአትም። የሰማይንም መንግሥት ቁልፎች እሰጥሃለሁ፤ በምድርም የምታስረው ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፤ በምድርም የምትፈታው ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል።” ከዚያም እርሱ ኢየሱስ ክርስቶስ እንደ ሆነ ለማንም እንዳይነግሩ ደቀ መዛሙርቱን አዘዛቸው። ከዚያ ጊዜ ጀምሮም ኢየሱስ ወደ ኢየሩሳሌም መሄድ እንዳለበት፥ ከሽማግሌዎችና ከካህናት አለቆች እንዲሁም ከጻፎች ብዙ መከራ መቀበል እንዳለበት፥ መገደልም እንዳለበት፥ በሦስተኛውም ቀን እንደሚነሣ ለደቀ መዛሙርቱ ማሳየት ጀመረ። ማቴዎስ 16፥13–21።

Back to Articles