Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-One

መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ስልሳ አንድ

Unveiling the Prophetic Tapestry: Understanding Daniel’s Visions, the Covenant, and the Sealing Time in the Last Days

የትንቢታዊውን ጨርቃጨርቅ መግለጥ፡ የዳንኤልን ራእዮች፣ ኪዳኑን፣ እና በመጨረሻዎቹ ዘመናት ያለውን የማኅተም ጊዜ መረዳት

Author

Jeff Pippenger

Published

January 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

ገብርኤል በዘጠነኛው ምዕራፍ ወደ ዳንኤል መጣ፥ በስምንተኛው ምዕራፍ ተገልጠው ስለ ነበሩት ሁለቱ ራእዮች ጥበብና ማስተዋል እንዲሰጠው።

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> እርሱም አስተዋወቀኝ፥ ከእኔም ጋር ተናገረ፥ እንዲህም አለ፤ ዳንኤል ሆይ፥ አሁን ጥበብንና ማስተዋልን ልሰጥህ ወጥቻለሁ። በልመናህ መጀመሪያ ትእዛዙ ወጣ፥ እኔም ላሳይህ መጥቻለሁ፤ አንተ እጅግ የተወደድህ ነህና፤ ስለዚህ ነገሩን አስተውል፥ ራእዩንም አስብ። ዳንኤል 9፥22, 23።

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

ዳንኤል የሚያስፈልገውን “ማስተዋል” እንዲኖረው፣ ገብርኤል ሁለቱንም “ነገሩን” እና “ራእዩን” እንዲያስተውል ነገረው። “ነገሩ” የመቅደሱና የሠራዊቱ መረገጥ ራእይ ነበር፤ “ራእዩ” ደግሞ የ1844 ኦክቶበር 22 መገለጥ ራእይ ነበር። እህት ዋይትም ዳንኤል በሰባው ዓመት ምርኮኝነት እና በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት መካከል ያለውን ግንኙነት ለማስተዋል ሲፈልግ እንደነበር በማሳወቋችን፣ እነዚህን ሁለት ራእዮች ደግሞ ታጠናክራለች። ሰባው ዓመት ገብርኤል “ነገሩ” ብሎ የገለጸው ሲሆን፣ “ራእዩ” ደግሞ ሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት ነበሩ። ገብርኤል የሁለት ሺህ ሦስት መቶውን ዓመታት ትርጓሜ በሚሰጥበት ጊዜ፣ ዳንኤል የመጨረሻዎቹን ዘመናት “ጠቢባን” ይወክላል። “ጠቢባኑ” በገብርኤል ትርጓሜ ውስጥ ሁለቱንም “ነገሩን” እና “ራእዩን” ያስተውላሉ፤ ክፉዎች ግን አያስተውሉም። ሚለራውያን “ነገሩን” እና “ራእዩን” ተረድተው ነበር፣ ነገር ግን በተወሰነ መጠን ብቻ።

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

አራት መቶ ዘጠናው የምሕረት ጊዜ ዓመታት፣ በሌዋውያን ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት ውስጥ ተወክሎ በቀረበው የ“ሰባት ጊዜ” ኪዳን ላይ የተፈጸመውን አራት መቶ ዘጠና ዓመታት የዓመፅ ዘመን መሠረት ያደረገ ነበር። ሰባው ዓመት ምርኮኝነት ደግሞ፣ ምድሪቱ ዕረፍቷን እንድታገኝ ያልተፈቀደላት ዓመታት ሁሉ ድምር ነበር።

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

ማህበሩን ከብዙዎች ጋር ያጸናበት የክርስቶስ ሳምንት፣ በሁለት የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ዘመናት እንደተወከለው የኪዳኑ ክርክር ምሳሌ ነበረ። ያ ትንቢታዊ ሳምንት በመስቀሉ ተከፍሎ ነበር፤ መስቀሉም የእግዚአብሔር ማኅተምን ያመለክታል።

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

> “በሕያው እግዚአብሔር ሕዝብ ግምባር ላይ የሚቀመጠው ማኅተም ምንድር ነው? እርሱ መላእክት እንጂ የሰው ዓይኖች ሊያነቡት የማይችሉት ምልክት ነው፤ ምክንያቱም አጥፊው መልአክ ይህን የመቤዠት ምልክት ማየት አለበትና። አስተዋይ አእምሮ በጌታ የተቀበሉ ወንዶችና ሴቶች ልጆች ላይ የቀራንዮ መስቀል ምልክት አይቷል። የእግዚአብሔርን ሕግ መተላለፍ የሚባል ኃጢአት ተወግዶአል። የሰርግ ልብስ ለብሰዋል፥ ለእግዚአብሔርም ትእዛዛት ሁሉ ታዛዦችና ታማኞች ናቸው።” Manuscript Releases, volume 21, 52.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

ያ ሳምንት በ538 ዓ.ም. የእሁድ ሕግ (የአውሬው ምልክት) ላይ ተከፍለው የሚገኙ ሁለት የአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ዘመናትን ይወክል ነበር፤ በእነዚህም ውስጥ አሕዛብነት ከዚያም ጵጵስና መቅደሱንና ሠራዊቱን ረግጠው ጣሉ። ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ክርስቶስ ምስክርነቱን ሰጠ፤ ከዚያም ለሌላ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት ክርስቶስ ያንኑ ምስክርነት በደቀ መዛሙርቱ አማካይነት ሰጠ። ለአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ሰይጣን ምስክርነቱን በአሕዛብነት አማካይነት ሰጠ፤ ከዚያም ለሌላ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ሰይጣን ምስክርነቱን በጵጵስና አማካይነት ሰጠ።

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

በጥንታዊቷ እስራኤል አለመታዘዝ ምክንያት የእግዚአብሔር “ክርክር” የሆነው ቃል ኪዳን፣ ምድሪቱ ዕረፍት እንድታገኝ እና በየአርባ ዘጠነኛው ዓመት የሚከበረውን ኢዮቤልዩ የሚያቀርብ የዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስት ቃል ኪዳን ነበር።

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

> እግዚአብሔርም በሲና ተራራ ላይ ሙሴን ተናግሮ እንዲህ አለው፤ ለእስራኤል ልጆች ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፤ እኔ የምሰጣችሁ ወደ ምድር በገባችሁ ጊዜ፥ ምድሪቱ ለእግዚአብሔር ሰንበትን ትጠብቅ። ስድስት ዓመት እርሻህን ትዘራለህ፥ ስድስትም ዓመት ወይንህን ትገረዛለህ፥ ፍሬውንም ትሰበስባለህ፤ በሰባተኛው ዓመት ግን ለምድር ሙሉ ዕረፍት የሆነ ሰንበት፥ ለእግዚአብሔር ሰንበት ይሆናል፤ እርሻህን አትዝራ፥ ወይንህንም አትግረዝ። ከመከርህ በራሱ የበቀለውን አታጭድ፥ ያልተገረዘውንም ወይንህ የወይን ፍሬ አትሰብስብ፤ ለምድር የዕረፍት ዓመት ነውና። የምድሪቱም ሰንበት ለእናንተ ምግብ ይሆናል፤ ለአንተ፥ ለባሪያህ፥ ለባሪያ ሴትህ፥ ከአንተ ጋር ለሚቀመጥ ቅጥረኛህ፥ ከአንተም ጋር ለሚኖር እንግዳህ፥ ለከብቶችህም፥ በምድርህም ላለው አራዊት ሁሉ፥ ምርቷ ሁሉ ምግብ ይሆናል። ሰባትም የዓመታት ሰንበቶች ለራስህ ቈጥር፥ ሰባት ጊዜ ሰባት ዓመት፤ የሰባቱም የዓመታት ሰንበቶች ወራት አርባ ዘጠኝ ዓመት ይሆኑልሃል። ከዚያም በሰባተኛው ወር በዐሥረኛው ቀን የኢዮቤልዩ መለከት ታሰማለህ፤ በስርየት ቀን በምድራችሁ ሁሉ መለከቱን ታሰሙ። አምሳኛውንም ዓመት ትቀድሱ፥ በምድርም ሁሉ ለነዋሪዎቿ ሁሉ ነፃነትን ታውጁ፤ ይህም ለእናንተ ኢዮቤልዩ ይሆናል፤ እያንዳንዱም ሰው ወደ ርስቱ ይመለሳል፥ እያንዳንዱም ሰው ወደ ቤተ ሰቡ ይመለሳል። ያ አምሳኛው ዓመት ለእናንተ ኢዮቤልዩ ይሆናል፤ አትዝሩበት፥ በራሱም የበቀለውን አታጭዱበት፥ ያልተገረዘውንም ወይን የወይን ፍሬ አትሰብስቡበት። ኢዮቤልዩ ነውና፥ ለእናንተ ቅዱስ ይሆናል፤ ከእርሻ የሚገኘውን ምርት ትበላላችሁ። በዚህ የኢዮቤልዩ ዓመት እያንዳንዱ ሰው ወደ ርስቱ ይመለሳል። ዘሌዋውያን 25፥1–13።

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት የመጀመሪያው ዘመን፣ ክርስቶስ ቃል ኪዳኑን እንዳጸናበት ሳምንት እና አራት መቶ ዘጠናው ዓመታት እንደሆኑት ሁሉ፣ ከዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት ውስጥ ካለው “ሰባት ዘመናት” ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነው።

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

> እንግዲህ ከኢየሩሳሌምን መመለስና መሥራት ዘንድ ትእዛዙ ከወጣበት ጊዜ ጀምሮ እስከ መሲሑ አለቃው ድረስ ሰባት ሳምንታትና ስድሳ ሁለት ሳምንታት እንደሚሆኑ እወቅና አስተውል፤ አደባባዩም እንደ ገና ይሠራል፥ ቅጥሩም ደግሞ በመከራ ዘመን ይገነባል። ዳንኤል 9:2።

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

ከክርስቶስ በፊት 457 ጀምሮ የሚቆጠሩት ስልሳ ዘጠኝ ሳምንታት ወደ ክርስቶስ ጥምቀት ያመጣሉ፤ እርሱም የኪዳኑን ማረጋገጥ የጀመረበት ሳምንት መጀመሪያ ነበር፤ ይህም ኪዳን የእግዚአብሔር “ክርክር” ኪዳን ነበር። ነገር ግን “ሰባት ሳምንታትና ስልሳ ሁለት ሳምንታት” በሚለው ሐረግ ከስልሳ ዘጠኙ ሳምንታት ተለይቶ የቆመ አንድ የሳምንታት ሳምንት (አርባ ዘጠኝ ዓመታት) ነበረ። ከክርስቶስ በፊት 457 ጀምሮ አርባ ዘጠኝ ዓመታት ሊሆኑ ነበር፤ ይህም ወደ ዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስት ኪዳን እና ወደ ኢዮቤልዩ በዓል ግልጽ ማመልከቻ ነው። እነዚያ አርባ ዘጠኝ ዓመታት የኢዮቤልዩ ዑደቶች ምልክት ብቻ አልነበሩም፣ ከሳምንታት በዓል አርባ ዘጠኝ ቀናት በኋላ የሚመጣው አምሳኛው ቀን የሆነውን ጴንጤቆስጤን ደግሞ ይወክሉ ነበር።

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ውስጥ ያሉት የመጀመሪያዎቹ አርባ ዘጠኝ ዓመታት፣ አራት መቶ ዘጠናው ዓመታት፣ እና ኪዳኑ የተጸናበት ሳምንት ሁሉ በሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ “ሰባት ዘመን” ተብሎ ከተመለከተው ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት ጋር በቀጥታ የተያያዙ ናቸው። የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት እያንዳንዱ ክፍል፣ አድቬንቲዝም በ1863 ወደ ጎን ከደረገው እና ከጣለው “ሰባት ዘመን” ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነው። “ሰባት ዘመን” የኢዮቤልዩ ኪዳን ምልክት ነው፤ እና ስለዚህም ይህ ደግሞ ሊታወስ ይገባል፤ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት በ1844 ዓ.ም. ኦክቶበር 22 በተፈጸሙ ጊዜ፣ እንዲሁም ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታትም በዚያው ቀን ተፈጽመው ነበር፤ ምክንያቱም ሙሴ በሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስት እንዲህ ብሎ መዝግቦአል፦

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

> ሰባት የዓመታት ሰንበቶችን ለአንተ ትቈጥራለህ፥ ሰባት ጊዜ ሰባት ዓመት፤ የሰባቱም የዓመታት ሰንበቶች ዘመን አርባ ዘጠኝ ዓመት ይሆንልሃል። ከዚያም በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን የኢዮቤልዩ መለከት እንዲነፋ ታደርጋለህ፤ በማስተሰረያው ቀን መለከቱ በምድራችሁ ሁሉ እንዲነፋ ታደርጋላችሁ። ዘሌዋውያን 25፥8, 9።

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

በሁለት ሺህ ሦስት መቶው ዓመታት ውስጥ ያለ እያንዳንዱ ትንቢታዊ ዘመን፣ ሁለቱም ትንቢታዊ ዘመናት ያበቁበትን ቀን ጨምሮ፣ ከዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያሉት “ሰባቱ ዘመናት” ጋር በቀጥታ የተያያዘ ነው። የመጀመሪያዎቹ አርባ ዘጠኝ ዓመታት፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ ከባቢሎን በወጣ ጊዜ ፍጻሜ የሚያገኘውን የኢየሩሳሌም መልሶ መገንባትና መመለስ ሥራ ለይተው አመለከቱ። ቤተ መቅደሱ ከሦስተኛው አዋጅ በፊት ተጠናቆ ነበር፤ እንዲሁም የሚለራውያን ቤተ መቅደስ ሦስተኛው መልአክ ከመጣ በፊት ተጠናቆ ነበር። ሆኖም ከ457 ዓ.ዓ.በ. በኋላ፣ “አደባባዩ” አሁንም “እንደገና ሊሠራ” ያስፈልገው ነበር፣ “ቅጥሩም ደግሞ፣ በመከራ ዘመናት ውስጥ።” እንደ አልፋና ኦሜጋ፣ ኢየሱስ ሁልጊዜ የአንድን ነገር መጨረሻ በአንድ ነገር መጀመሪያ ያመለክታል፤ እናም ከጥቅምት 22፣ 1844 በኋላ፣ ሚለራውያኑ “አደባባዩን” “እና ቅጥሩን” “በመከራ ዘመናት” ውስጥ ሊጨርሱ ነበር።

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

እህት ዋይት በኢየሩሳሌም ዙሪያ ያለውን ትክክለኛ የጥበቃ ቅጥር የእግዚአብሔር ሕግ ምልክት እንደሆነ ትገልጻለች፤ ከ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 በኋላም ወዲያውኑ ታማኞቹ ወደ ሰማያዊው መቅደስ ተመርተው የእግዚአብሔርን ሕግ (ቅጥሩን) አወቁ። ሚለራውያን ሰንበትን ጨምሮ የእግዚአብሔርን ሕግ እንዲያውቁ ወደ ጥንታዊቷ እስራኤል ኪዳን ተመልሰው ተመሩ። የትክክለኛው “መንገድ” መመለስ፣ ሚለራውያን ወደ ኤርምያስ “አሮጌ መንገዶች” በተመለሱ ጊዜ በመንፈሳዊ ሁኔታ የተፈጸመው መመለስ ነው። ቅጥሩና መንገዱ የተመሠረቱበት ዘመን ውስጥ ሊኖሩ የተገባቸው “የመከራ ዘመናት” ከ1844 በኋላ ሊፈጸሙ ነበር፤ በዚያን ጊዜም እየቀረበ የነበረውና በዚያው ታሪክ ውስጥ ፈጥኖ የጀመረው የእርስ በርስ ጦርነት እነዚያን የመከራ ዘመናት ይወክል ነበር።

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

ታማኞች በሆኑ ኖሮ፣ ባሮች የሚለቀቁበትን ምሳሌያዊ የኢዮቤልዩ ሃምሳኛ ዓመት ደርሰው ነበር፤ ይህም ደግሞ የነጻነት መልእክት ወደ ዓለም ሁሉ የሚሄድበት በጴንጤቆስጤ ሃምሳኛው ቀን ተወክሎ ነበር። ነገር ግን ከ1844 በኋላ አብዛኞቹ የሰንበትን ብርሃን ተቃወሙ፣ እንዲሁም በ1863 ሙሴ መልእክትንም (“ሰባት ዘመናት”) አልተቀበሉም፤ ይህም በኤልያስ (William Miller) አማካይነት ለእነርሱ የተላለፈ ነበር። በሌላ አነጋገር፣ ሊመልሱና ሊመላለሱበት ከተገባቸው “መንገድ” (የቀድሞ መንገዶች) ፊታቸውን መለሱ።

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

ኢየሱስ ሁልጊዜ መጨረሻውን በመጀመሪያው ይገልጣል፤ እና የአሥሩ ደናግል ምሳሌ በመጨረሻዎቹ ቀኖች እንደገና ሲደገም፣ የኢየሩሳሌምን መመለስ ሥራ ዳግመኛ ሊፈጸም ነው። “አደባባዩና ቅጥሩ” በ“አስጨናቂ ዘመናት” ውስጥ ይሠራሉ። እኛ አሁን ወደ እነዚያ አስጨናቂ ዘመናት እየገባን ነው። ጥቅምት 22, 1844 በቅርብ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ ያመለክታል፤ ስለዚህ የራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ የ“ታላቁ መንቀጥቀጥ ሰዓት” በሚደርስበት ጊዜ፣ አደባባዩና ቅጥሩ በአስጨናቂ ዘመናት ይሠራሉ። እኛም አሁን እነዚያን አስጨናቂ ዘመናት፣ በእስልምና እየተባባሰ በሚሄደው ጦርነት የሚመነጨው የ“አሕዛብ መቈጣት” መሆናቸውን እንለይበታለን።

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

በቀደም ሲል ስለ “የመከራ ዘመን” የተጻፈውን ሲያብራራ፣ በEarly Writings መጽሐፍ የተመዘገበ ማብራሪያ ሰጠች።

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> «1. በገጽ 33 ላይ የሚከተለው ተሰጥቶአል፦ “የቅዱሱ ሰንበት በእግዚአብሔር እውነተኛ እስራኤልና ባለማመን ሰዎች መካከል ያለው እና የሚሆነው የመለያ ግድግዳ መሆኑን አየሁ፤ እንዲሁም ሰንበት የእግዚአብሔርን ውድ በመጠባበቅ ላይ ያሉ ቅዱሳን ልብ ለማንድ የሚያበቃ ታላቅ ጉዳይ መሆኑን አየሁ። ሰንበትን የማያዩና የማይጠብቁ የእግዚአብሔር ልጆች እንዳሉት አየሁ። በእርሱ ላይ ያለውን ብርሃን አልካዱም። እናም የመከራው ዘመን በመጀመሪያው ጊዜ፣ ወጥተን ሰንበትን የበለጠ በሙላት ስንሰብክ፣ በመንፈስ ቅዱስ ተሞልተን ነበር።”»

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ይህ ራእይ በ1847 ተሰጠ፤ በዚያን ጊዜ ሰንበትን የሚጠብቁ የአድቬንቲስት ወንድሞች እጅግ ጥቂቶች ብቻ ነበሩ፣ ከእነርሱም መካከል ደግሞ ሰንበትን መጠበቅ በእግዚአብሔር ሕዝብና በማያምኑ ሰዎች መካከል ወሰን ለማውጣት የበቂ አስፈላጊነት አለው ብለው የሚያስቡ ጥቂቶች ብቻ ነበሩ። አሁን ግን የዚያ ራእይ ፍጻሜ መታየት ጀምሮአል። ‘እዚህ የተጠቀሰው የዚያ የመከራ ዘመን መጀመር’ መቅሰፍቶቹ መፍሰስ የሚጀምሩበትን ጊዜ አያመለክትም፣ ነገር ግን እነርሱ ከመፍሰሳቸው በፊት ያለውን አጭር ጊዜ፣ ክርስቶስም በመቅደሱ ሳለ ያለውን ጊዜ ያመለክታል። በዚያን ጊዜ፣ የድነት ሥራ እየተዘጋ ሳለ፣ መከራ በምድር ላይ ይመጣ ይሆናል፤ አሕዛብም ይቈጡ ይሆናሉ፣ ነገር ግን የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳያስቆሙ ተገድበው ይያዙ ይሆናል። በዚያን ጊዜ ‘የኋለኛው ዝናብ፣’ ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣው ማደስ፣ ለሦስተኛው መልአክ ታላቅ ድምፅ ኃይል ለመስጠት፣ እናም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ዘመን ቅዱሳን ጸንተው እንዲቆሙ ለማዘጋጀት ይመጣል።” Early Writings, 85.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

ከምሕረት ጊዜ መዝጊያ በፊት የሚቀድም “አጭር ዘመን” አለ፤ በዚያም ጊዜ “አሕዛብ ይቈጣሉ፣ ነገር ግን ይገደባሉ።” በተመሳሳይ ጊዜ “የኋለኛው ዝናብ” ይመጣል። “የአሕዛብ መቈጣት” በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ የተለየ ምልክት ነው።

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> አሕዛብም ተቈጡ፥ ቍጣህም ደረሰ፤ ሙታንም እንዲፈረድባቸው ጊዜያቸው መጣ፤ ለባሪያዎችህም ለነቢያት፥ ለቅዱሳንም፥ ስምህንም ለሚፈሩ ታናሾችና ታላላቆች ዋጋን እንድትሰጥ፥ ምድርንም ለሚያጠፉአት እንድታጠፋቸው። ራእይ 11፥18።

Sister White comments on this verse.

ሲስተር ዋይት በዚህ ጥቅስ ላይ አስተያየት ትሰጣለች።

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “የአሕዛብ ቍጣ፣ የእግዚአብሔር መዓት፣ ሙታንንም የመፍረድ ጊዜ እርስ በርሳቸው የተለዩና የተለያዩ መሆናቸውን፣ አንዱም ሌላውን ተከትሎ እንደሚመጣ አየሁ፤ እንዲሁም ሚካኤል ገና እንዳልተነሣ፣ እንዲሁም እንደ ቶሎ ተመሳሳይ ያልነበረ የመከራ ዘመን ገና እንዳልጀመረ አየሁ። አሕዛብ አሁን በቍጣ ላይ ናቸው፤ ነገር ግን ታላቁ ሊቀ ካህናችን በመቅደሱ ውስጥ ሥራውን በፈጸመ ጊዜ ይነሣል፣ የበቀልንም ልብስ ይለብሳል፣ ከዚያም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ይፈስሳሉ።”

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “አራቱ መላእክት የኢየሱስ ሥራ በመቅደስ ውስጥ እስኪፈጸም ድረስ አራቱን ነፋሳት እንደሚያዙ አየሁ፤ ከዚያም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ይመጣሉ።” Early Writings, 36.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

“አሕዛብ መቆጣታቸው” የሚከሰተው የምሕረት ጊዜ ከመዘጋቱ ጥቂት በፊት ነው፤ ምክንያቱም ከዚያ በኋላ “የእግዚአብሔር ቁጣ” ይከተላል። “የእግዚአብሔር ቁጣ” የሚከሰተው የምሕረት ጊዜ በሚዘጋበት ጊዜ ሲሆን፣ “ሙታንን ለመፍረድ የሆነው ጊዜ” ደግሞ በሺህ ዓመቱ ዘመን ውስጥ የሚከናወን ፍርድን ያመለክታል፤ እናም በ1844 የጀመረውን የሙታን ፍርድ አያመለክትም።

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

> እኔም አንድ መልአክ ከሰማይ ሲወርድ አየሁ፤ በእጁም የጥልቁ ጕድጓድ ቁልፍና ታላቅ ሰንሰለት ነበረ። እርሱም ዘንዶውን፥ ያንን የቀደመውን እባብ፥ እርሱም ዲያብሎስና ሰይጣን የሚባለውን፥ ያዘው እና ሺህ ዓመት አሰረው፤ ወደ ጥልቁም ጕድጓድ ጣለው፥ በውስጡም ዘግቶ በላዩ ማኅተም አኖረበት፥ ሺሁ ዓመት እስኪፈጸም ድረስ አሕዛብን ዳግመኛ እንዳያስት ለማድረግ፤ ከዚያም በኋላ ለጥቂት ዘመን ሊፈታ ይገባዋል። ዙፋኖችንም አየሁ፥ በእነርሱም ላይ ተቀምጠው ነበር፤ ፍርድም ተሰጥቶአቸው ነበር። ስለ ኢየሱስ ምስክርነትና ስለ እግዚአብሔር ቃል ራሳቸው የተቈረጠውን ነፍሳት አየሁ፤ አውሬውንም ወይም ምስሉን ያልሰገዱ፥ በግንባራቸውም ወይም በእጃቸው ምልክቱን ያልተቀበሉትን አየሁ፤ እነርሱም ከክርስቶስ ጋር ሺህ ዓመት ኖሩ ነገሡም። ራእይ 20፥1-4።

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

“ለ” ቅዱሳን የተሰጠው ፍርድ፣ በሺህ ዓመቱ ዘመን በክፉዎች ላይ ፍርድ እንደሚያስፈጽሙ እንጂ እነርሱ እንደሚፈረድባቸው አያመለክትም።

> “During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

> “በመጀመሪያውና በሁለተኛው ትንሣኤ መካከል ባሉት ሺህ ዓመታት ውስጥ የክፉዎች ፍርድ ይካሄዳል። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህን ፍርድ ከሁለተኛው ምጽአት በኋላ የሚከተል ክስተት መሆኑን ያመለክታል። ‘ስለዚህ ጌታ እስኪመጣ ድረስ ከጊዜው በፊት ምንም አትፍረዱ፤ እርሱም የጨለማውን ስውር ነገሮች ወደ ብርሃን ያወጣል፥ የልቦችንም ምክር ይገልጣል።’ 1 ቆሮንቶስ 4:5። ዳንኤልም የዘመናት ሽማግሌ በመጣ ጊዜ ‘ፍርድ ለልዑል ቅዱሳን ተሰጠ’ ብሎ ያስታውቃል። ዳንኤል 7:22። በዚያ ጊዜ ጻድቃን ለእግዚአብሔር እንደ ነገሥታትና ካህናት ይነግሣሉ። ዮሐንስም በራእይ እንዲህ ይላል፦ ‘ዙፋኖችንም አየሁ፥ በእነርሱም ተቀመጡ፥ ፍርድም ተሰጣቸው።’ ‘የእግዚአብሔርና የክርስቶስ ካህናት ይሆናሉ፥ ከእርሱም ጋር ሺህ ዓመት ይነግሣሉ።’ ራእይ 20:4, 6። በዚህ ጊዜ ነው ጳውሎስ እንደ ቀድሞ ተናገረው ‘ቅዱሳን ዓለምን ይፈርዳሉ’ የሚለው የሚፈጸመው። 1 ቆሮንቶስ 6:2። ከክርስቶስ ጋር በአንድነት ሆነው ክፉዎችን ይፈርዳሉ፤ ሥራቸውን ከሕጉ መጽሐፍ፣ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር እያነጻጸሩ፣ እያንዳንዱንም ጉዳይ በሥጋ ሳሉ እንደ ሠሩት ሥራ መጠን ይወስናሉ። ከዚያም ክፉዎች ሊሰቃዩ የሚገባቸው ድርሻ እንደ ሥራቸው መጠን ይመደብላቸዋል፤ ይህም በሞት መጽሐፍ ውስጥ በስማቸው አጠገብ ይመዘገባል።”

> “Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

> “ሰይጣንም ደግሞ ክፉ መላእክትም በክርስቶስና በሕዝቡ ይፈረድባቸዋል። ጳውሎስ፦ ‘መላእክትን እንደምንፈርድ አታውቁምን?’ ይላል። ቁጥር 3። ይሁዳም እንዲህ ይናገራል፦ ‘የመጀመሪያ ስፍራቸውን ያልጠበቁ ነገር ግን የራሳቸውን መኖሪያ የተዉትን መላእክት፥ ለታላቁ ቀን ፍርድ በጨለማ ሥር በዘላለማዊ ሰንሰለት ጠብቆአቸዋል።’ ይሁዳ 6።”

> “At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

> “በአንድ ሺህ ዓመቱ ፍጻሜ ሁለተኛው ትንሣኤ ይፈጸማል። ከዚያም ክፉዎች ከሙታን ይነሣሉ እና ‘የተጻፈው ፍርድ’ እንዲፈጸምባቸው በእግዚአብሔር ፊት ይቆማሉ። እንግዲህ ራእዩን የጻፈው ሰው የጻድቃንን ትንሣኤ ከገለጸ በኋላ እንዲህ ይላል፦ ‘ከሙታንም የቀሩቱ አንድ ሺህ ዓመት እስኪፈጸም ድረስ አልሕያው ሆኑም።’ ራእይ 20፥5። ኢሳይያስም ስለ ክፉዎች እንዲህ ይናገራል፦ ‘እስረኞች በጕድጓድ እንደሚሰበሰቡ እንዲሁ ይሰበሰባሉ፥ በእስር ቤትም ይዘጋሉ፥ ከብዙ ዘመንም በኋላ ይጎበኛሉ።’ ኢሳይያስ 24፥22።” The Great Controversy, 660, 661.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

ስለዚህ “የአሕዛብ መቈጣት” ማለት የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት በዓለም ላይ የሚመጣውን “የመከራ ዘመን” እንደሚያመለክት ግልጽ ነው፤ እንዲሁም “አሕዛብ ሲቈጡ” በተመሳሳይ ጊዜ “ተገትተው እንደሚያዙ” ግልጽ ነው።

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

> «የአሕዛብ ቍጣ፣ የእግዚአብሔር መቅሠፍት፣ እና ሙታንን የሚፈርዱበት ጊዜ የተለያዩና የተለዩ እንደሆኑ፣ አንዱ ከሌላው በኋላ እንደሚከተል አየሁ።» Early Writings, 36.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

“አሕዛብ በሚቈጡበት” ጊዜ፣ የኋለኛው ዝናብ መውረድ ይጀምራል።

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “በዚያ ጊዜ፣ የመዳን ሥራ ወደ መዝጊያው ሲቀርብ፣ መከራ በምድር ላይ ይመጣል፤ ነገር ግን አሕዛብ ቢቈጡም፣ የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳይከለክሉ ተገድበው ይያዛሉ። በዚያ ጊዜ ‘የኋለኛው ዝናብ፣’ ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣው ማደስ፣ ለሦስተኛው መልአክ ታላቁ ድምፅ ኃይል ለመስጠት እና ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ዘመን ቅዱሳንን እንዲቆሙ ለማዘጋጀት ይመጣል።” Early Writings, 85.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

“አሕዛብ ተቈጥተዋል” የሚባል ጊዜ አለ፤ ነገር ግን በዚያው ጊዜ “ተከልክለው ይያዛሉ።” በዚያን ጊዜ ነው ክርስቶስ የክብሩን መንግሥት የሚያቆም፤ ምክንያቱም መንግሥቱን የሚያቆመው በኋለኛው ዝናብ ዘመን ውስጥ ነው።

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “የኋለኛው ዝናብ በንጹሃን ላይ እየመጣ ነው—በዚያን ጊዜ ሁሉም እንደ ቀድሞው ይቀበሉታል።”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> “እነዚያ አራቱ መላእክት ሲለቁ፣ ክርስቶስ መንግሥቱን ያቆማል። የኋለኛውን ዝናብ የሚቀበሉት ሁሉንም የሚችሉትን ሁሉ እያደረጉ ያሉ ብቻ ናቸው።” Spalding and Magan, 3.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

ከEarly Writings የተወሰዱት ሁለቱ ቀደም ያሉ ክፍሎች፣ አሕዛብ በቁጣ ሲነሡ እና በተመሳሳይ ጊዜ “ተገድበው” ሲያዙ፣ አራቱ መላእክት አራቱን ነፋሳት እንደሚከለክሉ ያሳያሉ። ስለዚህ የአሕዛብ መቆጣት “አራቱ ነፋሳት” በማለት ተወክሎ ቀርቧል። እርሷ ደግሞ አራቱ መላእክት የተቆጡትን አሕዛብ በመቆጣጠር ሲያዙበት ጊዜ፣ የኋለኛው ዝናብ እንደሚመጣ አስተውላለች። የኋለኛው ዝናብ በሚመጣበት ጊዜ የሚጀምረው የጊዜ ወቅት፣ እርሱም ደግሞ አሕዛብ የሚቆጡበት ነገር ግን ተገድበው የሚያዙበት ጊዜ ሲሆን፣ ሚካኤል እስኪቆም እና የሰው የምሕረት ዘመን እስኪዘጋ ድረስ ይቀጥላል። ያ የጊዜ ወቅት ድነት ወደ መዘጋት የሚገባበት ወቅት ነው፤ ስለዚህም በእጅግ ቅዱሱ ስፍራ ውስጥ የክርስቶስን የመጨረሻ ሥራ ይወክላል፤ ይህም እርሱ የሰዎችን ኃጢአት ወይም ስማቸውን ከፍርድ መጻሕፍት እየደመሰሰ ያለበት የጊዜ ወቅት መሆኑ ተለይቶ የታወቀ ነው። መላእክቱ አራቱን ነፋሳት እየከለከሉ ያሉበት ያ የጊዜ ወቅት፣ የመቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች የማተም ዘመን ነው።

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

ከሦስተኛው ወዮ ጋር የተያያዘው እስልምና አሕዛብን “የሚያስቈጣ” ኃይል ነው፤ ሦስተኛውም ወዮ በመስከረም 11, 2001 ደረሰ፣ ነገር ግን እስልምና ወዲያውኑ “ተገድቦ” ነበር። “የምሥራቅ ነፋስ” የእስልምና ምልክት ነው፤ ኢሳይያስም “የምሥራቅ ነፋስ” እግዚአብሔር “የሚያቆም” (የሚገድብ) “ኃይለኛ ነፋስ” መሆኑን ይገልጻል። የእስልምና ጦርነት ደጋግሞ ምጥ የያዛት ሴት እንደሆነች ተደርጎ ይቀረባል፤ ምክንያቱም ይህ ከመስከረም 11, 2001 ጀምሮ የተባባሰ ጦርነት ስለሆነ ነው፣ በዚያም ቀን የራእይ አሥራ ስምንት ኃያል መልአክ ወረደ፤ ይህም በኒው ዮርክ ከተማ የታላላቅ ሕንጻዎች መውደቅ ምልክት ተደርጎ ተለይቶ ታየ።

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “እኔ ኒው ዮርክ በታላቅ የባሕር ማዕበል ሊጠረግ እንደሚገባ ተናግሬአለሁ የሚለው ቃል አሁን ከየት መጣ? ይህን እኔ ፈጽሞ አልተናገርሁም። እኔ በዚያ ቦታ ታላላቅ ሕንፃዎች ደረጃ በደረጃ ሲነሡ ሳይ እንዲህ ብዬ ነበር፦ ‘ጌታ ምድርን በእጅጉ ለማናወጥ በሚነሣበት ጊዜ እንዴት ያሉ አስፈሪ ትዕይንቶች ይሆናሉ! በዚያን ጊዜም የራእይ 18፥1–3 ቃላት ይፈጸማሉ።’ የራእይ መጽሐፍ አሥራ ስምንተኛው ምዕራፍ ሁሉ በምድር ላይ ሊመጣ ስለሚሆነው ነገር ማስጠንቀቂያ ነው። ነገር ግን ስለ ኒው ዮርክ በተለይ ሊመጣ ስለሚሆነው ነገር የተሰጠኝ የተለየ ብርሃን የለኝም፤ ነገር ግን አንድ ቀን በዚያ ያሉት ታላላቅ ሕንፃዎች በእግዚአብሔር ኃይል መመለስና መገልበጥ እንደሚጣሉ አውቃለሁ። ከተሰጠኝ ብርሃን እንደምረዳው፣ ጥፋት በዓለም ውስጥ አለ። ከጌታ አንዲት ቃል፣ ከታላቅ ኃይሉም አንዲት ንክኪ፣ እነዚህ ግዙፍ ሕንፃዎች ይወድቃሉ። እኛ እንኳ ልንገምተው የማንችለው እጅግ አስፈሪ ትዕይንቶች ይከሰታሉ።” Review and Herald, July 5, 1906.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

በ1843 እና 1850 ሰንጠረዦች ላይ እስልምና “የጦር ፈረሶች” እንደሆነ ተወክሏል። በራእይ ምዕራፍ ዘጠኝ፣ የመጀመሪያውና የሁለተኛው ወዮ እስልምና የተገለጠበት ስፍራ፣ የእስልምና ባህርይ በእስልምና ንጉሥ ስም ይለየዋል።

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> እነርሱም በላያቸው ንጉሥ ነበራቸው፥ እርሱም የጥልቁ ጕድጓድ መልአክ ነው፤ ስሙም በዕብራይስጥ አባዶን ይባላል፥ በግሪክ ግን አፖልዮን የሚለው ስም አለው። ራእይ 9፥11።

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

በዘጠነኛው ምዕራፍ አሥራ አንደኛው ቁጥር ያለው ይህ ጥቅስ፣ በብሉይ ኪዳን (ዕብራይስጥ) ወይም በአዲስ ኪዳን (ግሪክ) ተወክሎ እንደቀረበ ሆነ፣ የእስልምና ባሕርይ አባዶን ወይም አፖልዮን መሆኑን በትንቢታዊ ሁኔታ ይለያል። ሁለቱም ስሞች “ጥፋትና ሞት” ማለት ናቸው።

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “መላእክት አራቱን ነፋሳት እየያዙ ነው፤ እነዚህም ተፈትቶ ወጥቶ በምድር ሁሉ ፊት ላይ ሊሮጥ የሚሻ ቁጡ ፈረስ እንደሚወከሉ ሲሆን፣ በመንገዱም ጥፋትና ሞት ይሸከማል።” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

አራቱ ነፋሳት ለመፍታት የሚታገል የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ቍጡ ፈረስ ናቸው። ከዚህ ቍጡ ፈረስ ትንቢታዊ ባሕርያት አንዱ ተገድቦ መቆየቱ ሲሆን፣ ነገር ግን ለመፍታት በመሻት “ጥፋትና ሞት”ን በምድር ሁሉ ላይ ለማምጣት ይፈልጋል።

We will continue to address these subjects in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ እነዚህን ርእሶች መመልከታችንን እንቀጥላለን።

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> “ሕዝቡ የአምላክ ሺህዎች ከተሞች አሁን ከሞላ ጎደል ለጣዖት አምልኮ የተሰጡ ሆነው ወደ ሚመጣው ጥፋት እየቀረቡ እንዳሉ ቢያስተውሉ እንዴት በተሻለ ነበር! ነገር ግን እውነትን ሊያውጁ የሚገባቸው ብዙዎች ወንድሞቻቸውን እየከሰሱና እየፈረዱባቸው ነው። የእግዚአብሔር የለዋዋጭ ኃይል በአእምሮ ላይ በሚመጣበት ጊዜ የተለየ ለውጥ ይሆናል። ሰዎች ለመንቀፍና ለማፍረስ ምንም ዝንባሌ አይኖራቸውም። ብርሃኑ ለዓለም እንዳይበራ በሚያደናቅፍ ስፍራ አይቆሙም። ንቀፋቸውና ክሳታቸው ያበቃል። የጠላት ኃይሎች ለሰልፍ እየተሰባሰቡ ነው። ጽኑ ግጭቶች በፊታችን አሉ። ተቀራረቡ፣ ወንድሞቼና እኅቶቼ፣ ተቀራረቡ። ከክርስቶስ ጋር ተጣበቁ። ‘አትበሉ፣ ሽርክና፤... እነርሱም የሚፈሩትን አትፍሩ፥ አትደንግጡም። የሠራዊት ጌታን እርሱን ቀድሱት፤ ፍርሃታችሁም እርሱ ይሁን፥ ድንጋጤያችሁም እርሱ ይሁን። እርሱም መቅደስ ይሆናል፤ ነገር ግን ለሁለቱም የእስራኤል ቤቶች የመሰናከያ ድንጋይና የዕንቅፋት አለት፥ ለኢየሩሳሌምም ነዋሪዎች ወጥመድና አሻንጉሊት ይሆናል። ብዙዎችም ከመካከላቸው ይሰናከላሉ፥ ይወድቃሉም፥ ይሰበራሉም፥ ይጠመዳሉም፥ ይያዛሉም።’”

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> “ዓለም ትያትር ናት። ተዋናዮቹም፣ ነዋሪዎቿ፣ በመጨረሻው ታላቅ ድራማ ውስጥ የየራሳቸውን ክፍል ለመወከል እየተዘጋጁ ነው። እግዚአብሔር ከእይታ ጠፍቶአል። ከታላቁ የሰው ዘር ሕዝብ ጋር አንድነት የለም፥ ሰዎች ራሳቸውን ወዳድ ዓላማዎቻቸውን ለማሳካት በሚተባበሩበት መጠን ብቻ እንጂ። እግዚአብሔር እየተመለከተ ነው። በዓመፀኛ ተገዥዎቹ ላይ ያለው ዓላማው ይፈጸማል። ምንም እንኳ እግዚአብሔር የውዥንብርና የሥርዓት መፍረስ ኃይላት ለአንድ ወቅት እንዲገዙ እየፈቀደ ቢሆንም፣ ዓለም በሰዎች እጅ አልተሰጠችም። ከታች የሚመጣ ኃይል በድራማው ውስጥ ያሉትን የመጨረሻ ታላላቅ ትዕይንቶች ለማምጣት እየሠራ ነው፤—ሰይጣን እንደ ክርስቶስ ሆኖ እየመጣ፣ በድብቅ ማኅበራት ውስጥ ራሳቸውን እያሰሩ ካሉት መካከል በዓመፅ ማታለል ሁሉ እየሠራ ነው። ለመተባበር ፍትወት እጅ የሚሰጡ ሰዎች የጠላትን ዕቅድ እያስፈጸሙ ነው። ምክንያቱን ውጤቱ ይከተለዋል።”

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> “መተላለፍ ከሞላ ጎደል ወደ ወሰኑ ደርሷል። ዓለም በሁከት ተሞልታለች፥ እና ታላቅ ሽብር በቅርቡ በሰው ልጆች ላይ ሊመጣ ነው። ፍጻሜው እጅግ ቀርቧል። እኛ እውነቱን የምናውቅ ሰዎች፥ በዓለም ላይ እንደ አስደናቂ ድንገተኛ ነገር በቅርቡ ሊፈነዳ ለሚገባው ነገር እየተዘጋጀን ልንሆን ይገባናል።” Review and Herald, September 10, 1903.

Back to Articles