Article

# The Spirit of Prophecy: The Midnight Cry

የትንቢት መንፈስ፡ የእኩለ ሌሊት ጩኸት

Habakkuk's Two Tables

ሁለቱ የሐበቁቅ ጽላቶች

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

A Word of Clarification

የማብራሪያ ቃል

Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.

በቅርቡ፣ በድረ-ገጻችን ላይ የተወከሉት የተለያዩ ቋንቋዎች ውስጥ እንዲተረጎም የዕንባቆም ሁለት ጽላቶች የተሰኘውን ጽሑፍ ለማስፈር ዝግጅት ጀመርን። የተነገረ ትምህርትን ወደ የተጻፈ ቅርጽ መቀየር፣ አንድ ሰው እነዚህን የተነገረ ትምህርት ወደ የተጻፈ ቅርጽ ለመለወጥ ሊያልፍባቸው የሚገቡትን ሁሉንም ውስብስብ ደረጃዎች ካላወቀ በቀር ሊታሰብ ከሚችለው ይልቅ እጅግ የበለጠ ከባድ ሥራ ነው፤ ከዚህም ጋር የተያያዙትን፣ በመጨረሻም ይህን ይዘት በድረ-ገጹ ላይ ወዳሉት የተለያዩ ቋንቋዎች ውስጥ ለመተርጎም የሚኖሩትን አስፈላጊ ችግሮች ጨምሮ። ከዘጠና አምስቱ ትምህርቶች መካከል የመጀመሪያውን የቅጂ አርትዖት ገና ጀመርን፣ እናም እኛ ደግሞ ልናልፍበት የሚገባን ሌላ አንድ ውስብስብ ደረጃ እንዳለ ተገነዘብሁ። ይህም ይህ መልእክት ከ1989 ዓ.ም. ጀምሮ እስከ አሁኑ ታሪካችን ድረስ በደረጃ በደረጃ ከተገነባበት እድገት ጋር የተያያዘ ነው።

In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.

በከባቢ አስራ አምስት ዓመታት በፊት በተደረጉት ማቅረቦች ውስጥ አንዳንድ እውነቶች ገና በሕፃንነት ደረጃ ያሉ የግንዛቤ ሁኔታ ላይ ነበሩ። ከእነዚያ እውነቶች መካከል እኔ ልገልጽ የሚገባኝ የመጀመሪያው ነገር በሚለራዊት ታሪክ ውስጥ የሁለተኛው መልአክ መድረስ ነው። በዚያን ጊዜ እኔ የተረዳሁት ሁለተኛው መልአክ የመጣው የፕሮቴስታንት አብያተ ክርስቲያናት ለሚለር የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት ማቅረብ በመቃወም በሮቻቸውን መዝጋት በጀመሩበት ጊዜ ሲሆን፣ ይህም ከ1843 ዓመት ማብቃት ጋር በተያያዘ ነበር። ዊልያም ሚለር 1843 ዓመታት በMarch 22, 1843 እንደሚጀምሩ እና በMarch 22, 1844 እንደሚያበቁ በሚያመለክት የጊዜ ቆጠራ ላይ ይሠራ ነበር። በኋላ በሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች ላይ የተቀመጡት ሦስቱ ትንቢቶች በ1843 ዓመት እንደሚፈጸሙ አስቦ ነበር፣ እናም ያ ዓመት በMarch 22, 1844 እንደሚያበቃ ያምን ነበር። እርሱ በሁለት ነጥቦች ተሳስቶ ነበር።

The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.

ሚለር የዳንኤል አሥራ ሁለት 1335 ቀኖች፣ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱ ዘመናት” 2520 ዓመታት፣ እና የዳንኤል ስምንት 2300 ቀኖች ትንቢቶች በ1844 መጋቢት እንደሚፈጸሙ ተረድቶ ነበር። ከዚያ በኋላ ጌታ ሳሙኤል ስኖውን መርቶ፣ ትንቢቶቹ በ1843 ሳይሆን በ1844 እንደሚያበቁ ብቻ ሳይሆን እንዲያስተውል አደረገው፤ ነገር ግን ስኖው ሚለር ሲጠቀምበት ካልነበረው የጊዜ ቆጠራ አተገባበር የሆነውን የካራይት የጊዜ ቆጠራ መተግበር ደግሞ ጀመረ። ሚለር ዓመቱን ከጸደይ እስከ ጸደይ በሚቆጥረው የረቢያዊ/በእኩለ ሌሊት ተመስርቶ የሚሰራ የጊዜ ቆጠራ ሲጠቀም ነበር።

When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.

የሐበቁቅን ሁለቱን ጽላቶች በማቅረብ ላይ ሳለን፣ ይህን ታሪካዊ እውነታ አላስተዋልንም ነበር፤ እንዲሁም የሚለርን ልምምድ በመጠቀም መጋቢት 22 ቀን 1844 የሁለተኛው መልአክ መምጣትና የመዘግየቱ ዘመን መጀመሪያ እንደሆነ ምልክት እናደርግ ነበር። የዚያ መልአክ መምጣት ፕሮቴስታንቶች የሚለርን የመጀመሪያውን መልአክ መልእክት በጣሉበት ጊዜ እንደሚስማማ ተረድቼ ነበር፣ አሁንም እንዲሁ እረዳለሁ፤ የሚከተለውም ክፍል የእኔ መነሻ ማጣቀሻ ነበር።

> “In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.

> “በ1842 ዓ.ም. ሰኔ ወር፣ አቶ ሚለር በፖርትላንድ በካስኮ ስትሪት ቤተ ክርስቲያን ሁለተኛውን ተከታታይ የትምህርት ንግግሮቹን ሰጠ። እኔ እነዚህን ንግግሮች ለመሳተፍ ታላቅ መብት እንደሆነ ተሰማኝ፤ ምክንያቱም ተስፋ በማጣት ሁኔታ ውስጥ ወድቄ ነበር፣ ከአዳኜም ጋር ለመገናኘት ዝግጁ እንዳልሆን ይሰማኝ ነበር። ይህ ሁለተኛው ተከታታይ ንግግሮች በከተማዪቱ ውስጥ ከመጀመሪያው ይልቅ እጅግ የበለጠ ስሜት ቀሰቀሰ። ጥቂት ልዩ ሁኔታዎችን ካልነሱ በስተቀር፣ የተለያዩ የእምነት ቡድኖች ለአቶ ሚለር የቤተ ክርስቲያኖቻቸውን ደጆች ዘጉበት። ከተለያዩ መድረኮች የተነገሩ ብዙ ንግግሮች የንግግሩን ሰጪ ተብለው የተነሱበትን የእብደት ስህተቶች ለማጋለጥ ሞከሩ፤ ነገር ግን ብዙ በጭንቀት የሚያዳምጡ ሰዎች ስብሰባዎቹን ተካፈሉ፣ እና ብዙዎችም ወደ ቤተ ክርስቲያኑ ለመግባት አልቻሉም። ማኅበረ ምእመናኑ በልዩ ሁኔታ ጸጥ ያሉና ትኩረት የሰጡ ነበሩ።” Life Sketches, 27.

I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.

የበሮች መዘጋት ለሚለር መልእክት የተደረገው መዘጋት የመጀመሪያው መልአክ መካድ መጀመሪያን እንደሚያመለክት ተረድቻለሁ፤ እንዲሁም ከሚለር የራቢናዊ/የእኩለ ሌሊት መሠረት ያለውን የዘመን ቆጠራ አስተያየት ጋር በመስማማት፣ 1844 ማርች 22 የ1843 መጨረሻን እንደሚያመለክት ገመትሁ። ሚለር በ1842 ዓ.ም. በጁን ወር በፖርትላንድ ያቀረበው አቀራረብ በእውነቱ በመጨረሻ በ1844 ኤፕሪል 18 የተፈጸመን ቀስ በቀስ የሆነ መካድ የሚለይ የመንገድ ምልክት ነው፤ ነገር ግን በእነዚያ አቀራረቦች ጊዜ ሳሙኤል ስኖው የካራኢት የዘመን ቆጠራ አተገባበር እንደተጠቀመ አልተገነዘብንም።

In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.

በመጀመሪያው ትዕይንት ውስጥ የተቀመጠውን ጽሑፍ ለማስተካከል ስንጀምር፣ በዚያን ጊዜ የተመዘገበው ነገር አሁን እኛ ከምናስተምረው ጋር የሚቃረን እንደሚመስል መመልከት ጀመርሁ። ይቃረናልም፣ አይቃረንምም። ይህ በቀላሉ ለሁለተኛው መልአክ በተራማጅ ሁኔታ መድረስ የተሰጠ አጽንኦት ብቻ ነው፤ እንዲሁም በሚለራይት ታሪክ እንደነበረው ሁሉ፣ የዚህ መልእክት በተራማጅ ሁኔታ መፈታቱን የሚያሳይ ምሳሌ ደግሞ ነው። ይህ የማብራሪያ ማስታወሻ፣ እኛ ኤፕሪል 19, 1844ን የመጀመሪያው የሚለራይት ቅሬታ ቀን መሆኑን በመለየታችን እና ቀድሞ ተሰጥቶ በነበረው ትምህርት ላይ የተሰናከሉትን ሊመለከት ይገባል።

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.

> «የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልእክት በ1843 እና በ1844 ተሰጡ፤ እኛም አሁን በሦስተኛው ማስታወጅ ሥር ነን፤ ነገር ግን ሦስቱም መልእክቶች ገና ሊታወጁ ይገባል። እነዚህ ለእውነት ፈላጊዎች እንደገና እንዲደገሙ አሁንም እንደ ቀድሞው ሁሉ እጅግ አስፈላጊ ነው። በብዕርና በድምፅ ማስታወጁን ማሰማት አለብን፤ ሥርዓታቸውንም እያሳየን፣ ወደ ሦስተኛው የመልአክ መልእክት የሚያመጡንን ትንቢቶች አፈጻጸም እያብራራን። ከመጀመሪያውና ከሁለተኛው ውጭ ሦስተኛ ሊኖር አይችልም። እነዚህን መልእክቶች በሕትመቶችና በንግግሮች ለዓለም ልንሰጥ ይገባናል፤ በትንቢታዊ ታሪክ ቅደም ተከተል ውስጥ የነበሩትንና የሚሆኑትን ነገሮች እያሳየን።» Selected Messages, መጽሐፍ 2, 104.

## Habakkuk's Two Tables 1 of 95

የሐበቁቅ ሁለት ጽላቶች 1 ከ95

## Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry

መግቢያ ለሐበቅቁቅ ሁለቱ ጽላቶችና ለእኩለ ሌሊት ጩኸት

In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.

በዚህ ተከታታይ ጥናት ውስጥ የዕንባቆምን ሁለት ሰንጠረዦች—የ1843 እና የ1850 ሰንጠረዦች—በረዥም ጊዜ ውስጥ እንመለከታለን። በመጀመሪያ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን በተገቢው ቦታ እናኖራለን። እንደተጠቀሰው፣ የመጀመሪያዎቹ አቀራረቦች ከዚህ መልእክት ጋር ለተዋወቁ ሰዎች በብዙ ክፍል የክለሳ ይሆናሉ፤ ነገር ግን ለዚህ መልእክት አዲስ በሆኑ ሰዎች ሊጠና የሚችል ተከታታይ ጥናት እያዘጋጀን ስለሆነ፣ ለእነርሱ አንዳንድ መሠረታዊ ሐሳቦችን መዘርጋት አለብን። ከእኩለ ሌሊት ጩኸት እንጀምራለን፣ ትኩረታችንንም በኤለን ዋይት የመጀመሪያ ራእይ ውስጥ በሚገኝ አንድ ገጽታ ላይ እናደርጋለን። ከChristian Experience and Teachings ገጽ 57 የመጀመሪያውን አንቀጽ እናንብብ።

> "It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."

> በ1844 ዓ.ም. የጊዜው መሻገር ከነበረ ብዙ ሳይቆይ የመጀመሪያዬ ግልጽ ራእይ ተሰጠኝ። እኔም በፖርትላንድ፣ ሜይን ውስጥ የምትኖር በክርስቶስ ውስጥ የተወደደች እህት፣ ልቧም ከእኔ ልብ ጋር የተቆራኘ የነበረችውን ወይዘሮ ሄንስን ለመጎብኘት ሄጄ ነበር። አምስታችንም፣ ሁላችን ሴቶች ሆነን፣ በቤተሰቡ መሠዊያ ፊት በጸጥታ ተንበርክከን ነበር። እየጸለይንም ሳለን፣ ከዚህ በፊት እንዳልሆነ ሁኔታ የእግዚአብሔር ኃይል በላዬ መጣ።

These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.

እነዚህ ከእህት ዋይት ጋር ልባቸው የተጣመረ እነዚህ አምስት ሴቶች፣ የእግዚአብሔርን ኃይል ማንኛውንም መገለጥ አይቃወሙም ነበር። በተለይም፣ ሁሉም ሴቶች ነበሩ፣ ቤተ ክርስቲያንንም ይወክላሉ፤ እንዲሁም አምስት ነበሩ፣ ይህም እንደ አምስቱ ጥበበኛ ደናግል ሊታይ ይችላል። ይህ በቀላሉ አንድ ምልከታ ብቻ ነው።

> "I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."

> በብርሃን የተከበብሁ እንደ ሆንሁና ከምድርም እየተነሣሁ ከፍ ከፍ እየሄድሁ እንዳለሁ ተሰማኝ። በዓለም ውስጥ ያሉትን የአድቨንት ሕዝብ ለማየት ዞር ብዬ ተመለከትሁ፤ ነገር ግን ላገኛቸው አልቻልሁም፤ በዚያን ጊዜም አንድ ድምፅ፣ “እንደ ገና ተመልከት፤ ትንሽም ከፍ ብለህ ተመልከት” አለኝ። በዚህ ጊዜ ዓይኖቼን ከፍ አደረግሁ፤ ከዓለምም በላይ ከፍ ብሎ የተዘረጋ ቀጥተኛና ጠባብ መንገድ አየሁ። በዚያ መንገድ ላይ የአድቨንት ሕዝብ ወደ ከተማይቱ ይጓዙ ነበር፤ እርስዋም በመንገዱ ሩቅ ጫፍ ላይ ነበረች። በመንገዱ መጀመሪያ ከኋላቸው የሚያበራ ብርሃን ተተክሎ ነበር፤ መልአክም ይህ የእኩለ ሌሊት ጩኸት መሆኑን ነገረኝ። ይህ ብርሃን በመንገዱ ሁሉ ላይ ያበራ ነበር፤ እንዳይሰናከሉም ለእግራቸው ብርሃን ይሰጣቸው ነበር። ከፊታቸው ትንሽ ቀድሞ ሆኖ ወደ ከተማይቱ የሚመራቸውን ኢየሱስን ዓይኖቻቸውን በእርሱ ላይ አጥብቀው ቢያኖሩ ደህና ነበሩ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ አንዳንዶች ደከሙና፣ “ከተማይቱ እጅግ ሩቅ ናት፤ ከዚህ በፊትም ወደ እርስዋ ገብተን እንደምንሆን እንጠብቅ ነበር” አሉ። ከዚያም ኢየሱስ ክቡር ቀኝ ክንዱን በማንሣት ያበረታቸው ነበር፤ ከክንዱም ላይ ብርሃን ወጥቶ በአድቨንቱ ወገን ላይ ይወዛወዝ ነበር፤ እነርሱም “ሃሌሉያ!” ብለው ይጮኹ ነበር። ሌሎች ግን በድፍረት ከኋላቸው ያለውን ብርሃን ካዱ፤ “እስከዚህ ድረስ የመራን እግዚአብሔር አይደለም” አሉ። ከኋላቸው ያለውም ብርሃን ጠፋ፤ እግራቸውንም ፍጹም በጨለማ ውስጥ ተው፤ ተሰናከሉም፥ ምልክቱንና ኢየሱስን ከዓይናቸው አጡ፤ ከመንገዱም ወደ ታች ባለው ጨለማና ክፉ ዓለም ውስጥ ወድቀው ሄዱ።

## William Miller and the Midnight Cry

ዊልያም ሚለርና የእኩለ ሌሊት ጩኸት

In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.

በዚህ የመጀመሪያ አቀራረብ፣ ጥቂት ነጥቦችን ካስመሠረትን በኋላ፣ በዲሴምበር 1844 የተካሄደውን የአድቬንቲስቶች የሎው ሃምፕተን ጉባኤ እንመለከታለን። በዚህ ጉባኤ አንዳንድ ሚለራውያን ተሰበሰቡ፣ ዊሊያም ሚለርም የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ግንዛቤ አልተቀበለም። እዚህ ያለው አመክንዮ ይህ ራእይ፣ ለሁላችንም ቢሆንም፣ በተለይ ግን ለዊሊያም ሚለር ነበር የተሰጠው።

In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.

በዚያው ወር ውስጥ ዊልያም ሚለር በኋላቸው ያለውን ብርሃን—የእኩለ ሌሊት ጩኸት—ካደ፤ ይህም ከመንገዱ ወደ ታች ወዳለው የክፉዎች ዓለም እንዲወድቅ ያደርገው ነበር። የዚህን አንድምታ እንመረምራለን። ታሪካዊ ማስረጃ እንደሚያሳየው፣ ሚለርያውያን ሁሉ የአሥሩን ደናግል ምሳሌ እየፈጸሙ መሆናቸውን ያምኑ ነበር፤ ይህም በመካከላቸው የተለመደ ዕውቀት ነበር። ዊልያም ሚለር የእኩለ ሌሊት ጩኸት ምን እንደሆነ ግንዛቤ እንደነበረው እናሳያለን። ሚለር የእኩለ ሌሊት ጩኸት የዳንኤል 8:14 እና የራእይ 14:6-9 የፍርድ ሰዓት መልእክት እንደሆነ ያምን ነበር። በ1830ዎቹ መጀመሪያ መስበክ የጀመረው መልእክት የእኩለ ሌሊት ጩኸት፣ “እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል” እንደሆነ፣ እናም ኢየሱስ እንደ ሙሽራ ወደ ዓለም እየመጣ መሆኑን ያምን ነበር።

For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.

ለአብዛኛው የሚለራውያን ታሪክ ጊዜ፣ እነርሱ የአሥሩን ደናግል ምሳሌ እየፈጸሙ እንዳሉ ያምኑ ነበር፤ ነገር ግን የእኩለ ሌሊት ጩኸት እነርሱ ሲያውጁ የነበረውን መልእክት እንደሚገልጽ ያስቡ ነበር። ሆኖም፣ በ1844 የበጋ ወራት አዲስና ትክክለኛ ግንዛቤ ተገለጠ፤ የእኩለ ሌሊት ጩኸት የሰባተኛው ወር እንቅስቃሴ ነበር፣ እናም ኢየሱስ በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን እንዲመጣ ይጠበቅ ነበር። ይህ እውነተኛው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ነበር። ሚለር በ1844 ዲሴምበር እውነተኛውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት በእምቢታ በተቀበለ ጊዜ፣ የ1844 የበጋን ታሪክ እየጣለ ነበር፣ እናም ይህ ከ1830ዎቹ ጀምሮ የነበረው አጠቃላይ መልእክት ብቻ ነው ወደሚል ቀድሞው አቋሙ እየተመለሰ ነበር። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን እንቅስቃሴ መረዳት እጅግ ወሳኝ ነው። 2520ን ሚለራውያን እንደተረዱት ካልተረዳችሁት፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መረዳት አትችሉም። የእኩለ ሌሊት ጩኸትንም ሚለራውያን እንደተረዱት መረዳት ካልቻላችሁ፣ ከመንገዱ ወድቃችሁ ወደ ታች ወዳለው ክፉ ዓለም ትገባላችሁ።

In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the spirit of prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.

በዚህ ማቅረብ ውስጥ፣ ዛሬ በአድቬንቲዝም በግልጽ የሚከለከሉ በገበታው ላይ ያሉ አንዳንድ እውነቶች እንጀምራለን። የሰባተኛው ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምርምር ተቋም እና አብዛኞቹ የአድቬንቲስት ሥነ መለኮት ምሁራን 2520ን ይክዳሉ። ይህን እየቀጠልን በመጽሐፍ ቅዱሳዊ መሠረት እንመለከተዋለን፤ ነገር ግን በመጀመሪያ ኤለን ዋይት 2520ን ሙሉ በሙሉ እንደምትደግፍ እናሳያለን። ተቋሙ እና አብዛኞቹ ሥነ መለኮት ምሁራን ደግሞ ስለ “ዴይሊ” የነበረውን የአቅኚዎች ግንዛቤ ይክዳሉ። “ዴይሊ” ጣዖት አምልኮ መሆኑን የሚያመለክተውን የአቅኚዎች ግንዛቤ መከልከል የትንቢትን መንፈስ መከልከል መሆኑን እናሳያለን። ተቋሙ ደግሞ ስለ መለከቶቹ—አምስተኛውንና ስድስተኛውን መለከት—የአቅኚዎችን ግንዛቤ በግልጽ ይክዳል። ስለ መለከቶቹ የአቅኚዎችን ግንዛቤ መከልከል የትንቢትን መንፈስ መከልከል መሆኑን በማሳየት እንጀምራለን።

Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.

ዛሬ፣ አብዛኞቹ አድቬንቲስቶች ስለ 1290 እና 1335 ቢያንስ ድብልቅ እውቀት አላቸው። ስለ 1335 ያለው የመሥራቾቹ ግንዛቤ ከሌለ፣ በመጋቢት 22፣ 1844 የጀመረውን የመዘግየት ጊዜ ለመለየት ምንም መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማስረጃ የለም። የመዘግየትን ጊዜ ሳይረዱ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን እንቅስቃሴ መረዳት አይቻልም። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ሳይረዱ፣ ሰው ከመንገዱ ወደ ታች ወዳለው ክፉ ዓለም ይወድቃል። እነዚህን እውነቶች በትንቢት መንፈስ ግልጽ ማረጋገጫ አኳያ በሰንጠረዡ ላይ እናሳያለን፤ ከዚያም ከእግዚአብሔር ቃል እንመርምራቸዋለን። ነገር ግን አስቀድሞ፣ የሚለራውያንን ታሪክ ምን እንደከበበው እና የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ምን እንዳመጣው ማየት ያስፈልገናል።

## Millerite History and the Arrival of the First Angel

የሚለራውያን ታሪክ እና የመጀመሪያው መልአክ መምጣት

We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.

ከUriah Smith የተጻፈው Thoughts on Daniel and Revelation ገጽ 521 ጀምረን፣ የሚለራይት ታሪክን ለማሳየት እና 1798ን ለመመልከት እንጀምራለን። Uriah Smith እንዲህ ይጽፋል፦ “የራእይ 10 ክስተቶች የዘመን ቅደም ተከተል፣ ይህ መልአክ ከራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ ጋር አንድ መሆኑ በሚያሳየው እውነታ የበለጠ ይረጋገጣል።” በራእይ 10፣ አንድ ኃያል መልአክ በእጁ የተከፈተ ትንሽ መጽሐፍ ይዞ ከሰማይ ይወርዳል። Ellen White ይህ ኃያል መልአክ ኢየሱስ ክርስቶስ መሆኑን፣ ያ ትንሽ መጽሐፍም የዳንኤል መጽሐፍ መሆኑን ታሳውቀናለች። በምዕራፍ አሥር መጨረሻ፣ ዮሐንስ ያን ትንሽ መጽሐፍ እንዲበላ ይነገረዋል፤ እርሱም በአፉ ጣፋጭ ነገር ግን በሆዱ መራራ ይሆናል። ዮሐንስ የሚለራይት ታሪክን ይወክላል፤ በዚያ የዳንኤል መልእክት ጣፋጭ ቢሆንም ወደ መራራ ተስፋ መቁረጥ ይመራል። እንደ ቀደምት አባቶች አስተምህሮ፣ የራእይ 10 ኃያል መልአክ የራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ ነው—ሁለቱም አንድ መልአክ ናቸው።

We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.

ብዙ ጊዜ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ስለ እነዚህ መላእክት በተለይ ጊዜ ለመስጠት አንጠነቀቅም፤ ነገር ግን ይገባናል። በራእይ 10 ያለው ብርቱ መልአክ ደግሞ ዊልያም ሚለር የራእይ 14 የመጀመሪያውን መልአክ ሥራ በመፈጸም፣ “እግዚአብሔርን ፍሩ ክብርም ስጡት፥ የፍርዱ ሰዓት መጥታለችና” የሚለውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት እየፈጸመ ነበር ብሎ ያመነበት መልአክ ነው። “የፍርዱ ሰዓት” የሚለው ዳንኤል 8፥14ን ያመለክታል። እነዚህ መላእክት የተፈጸመውን ሥራ የተለያዩ ገጽታዎች ይለያያሉ።

Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.

ወደ ኡርያ ስሚዝ እንመለስ፦ “በራእይ 10 የተጠቀሱት ክስተቶች የዘመን ቅደም ተከተል በተጨማሪም ከዚህ እውነታ የተነሣ ይረጋገጣል፤ ይህ መልአክ ከራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ ጋር አንድ ነው።” እርሱም ምን እንደሚያገናኛቸው ያብራራል፤ ሁለቱም የሚያውጁት ልዩ መልእክት አላቸው፣ ሁለቱም አዋጃቸውን በታላቅ ድምፅ ያወጃሉ፣ ሁለቱም ፈጣሪን በሚመለከት ተመሳሳይ ቋንቋ ይጠቀማሉ፣ ሁለቱምም ጊዜን ያውጃሉ—አንዱ ጊዜ ከእንግዲህ ወዲህ እንዳይኖር ሲምል፣ ሌላው ግን የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል ብሎ ያውጃል። የራእይ 14፥6 መልእክት የፍጻሜው ዘመን መጀመር በዚህ ወገን ላይ ይገኛል።

Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.

ኡርያስ ስሚዝ የመጨረሻው ዘመን 1798 እንደሆነ ይገልጻል፤ የራእይ 14 መልእክትም ከዚያ በኋላ እንደሚመጣ ያስቀምጣል። እርሱም እንዲህ ይጽፋል፦ “ነገር ግን የራእይ 14፥6 መልእክት የመጨረሻው ዘመን መጀመሪያ ከተከሰተ በኋላ ባለው ወገን የተቀመጠ ነው። ይህ የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል የሚል አዋጅ ነው፤ ስለዚህም ተፈጻሚነቱ በመጨረሻው ትውልድ ላይ መሆን ይገባዋል። ጳውሎስ የፍርድ ሰዓት መጥቶአል ብሎ አልሰበከም። ሉተርና ባልደረቦቹም አልሰበኩትም። ጳውሎስ ስለሚመጣ ፍርድ፣ በያልተወሰነ ሁኔታ ወደፊት እንዳለ ሆኖ፣ ይከራከር ነበር፤ ሉተርም ከእርሱ ዘመን ቢያንስ ሶስት መቶ ዓመት ርቆ አስቀምጦታል። ከዚህም በላይ፣ ጳውሎስ እስከ የተወሰነ ጊዜ ድረስ የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል የሚል እንደዚህ ያለ ስብከት እንዳይኖር ቤተ ክርስቲያንን ያስጠነቅቃታል።” በ2 ተሰሎንቄ 2፥1-3 ጳውሎስ የክርስቶስ ቀን መቅረቡ ከመጀመሪያው መውደቅ ካልመጣ እና የኃጢአት ሰው ካልተገለጠ ድረስ አይደለም ይላል። ጳውሎስ የኃጢአት ሰውን፣ ትንሹን ቀንድ፣ ጳጳሳዊነትን ያስገባል፤ በ1798 የተፈጸመውን 1260 ዓመታት የቀጠለውን የበላይነቱን ዘመንም በሙሉ በማስጠንቀቂያ ይሸፍናል።

In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it,' since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history—this is the pioneer understanding. Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.

በ1798 ዓ.ም.፣ የክርስቶስ ቀን ቀርቦአል ብሎ ማወጅን የሚከለክለው ገደብ ተወገደ። የፍጻሜውም ዘመን ተጀመረ፣ ከትንሹም መጽሐፍ ማኅተሙ ተወሰደ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ፣ የራእይ 14 መልአክ ወጥቶአል። ኡሪያ ስሚዝ፣ “ልታዩት ከፈለጋችሁ፣ ከ1798 ዓ.ም. ጀምሮ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ወጥቶአል” ይላል። በ1798 ዓ.ም. የራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ በታሪክ ውስጥ ይደርሳል—ይህ የአቅኚዎች ግንዛቤ ነው። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ፣ የራእይ 14 መልአክ የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል ብሎ አውጇል፤ የምዕራፍ አሥር መልአክም ጊዜ ከእንግዲህ ወዲህ እንዳይኖር ሲምል፣ በባሕሩና በምድሩ ላይ አቋሙን ይዞአል። ማንነታቸው ጥያቄ የሌለበት ነው። አንዱን በሚያስቀምጥ ሁሉም ክርክሮች ለሌላውም ውጤታማ ናቸው። የአሁኑ ትውልድ የእነዚህን ሁለት ትንቢቶች ፍጻሜ እየተመለከተ ነው። በአድቬንት ስብከት ውስጥ፣ በተለይም ከ1840 እስከ 1844 ዓ.ም.፣ ሙሉና ዝርዝር ፍጻሜያቸው ተጀመረ።

Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.

ስሚዝ በ1840 እና 1844 ዓመታትን በራእይ 14 ያለውን የመጀመሪያውን መልአክ ከ1798 ጀምሮ እንደመጣ በመጠቀስ ይለያል፤ ነገር ግን መልእክቱ ኃይል የሚቀበልበትን 1840 ዓመትም ለመጀመሪያው መልአክ ያመለክታል። የምጽአቱ ስብከት ውስጥ፣ በተለይም ከ1840 እስከ 1844 ባለው ጊዜ፣ ሙሉ ፍጻሜያቸው መጀመር ጀመረ። መልአኩ አንድ እግሩን በባሕር ላይ እና ሌላውን በምድር ላይ ያቆመበት አቋም የአዋጁን ሰፊ ወሰን ያመለክታል። መልእክቱ ውቅያኖሱን ያቋርጥ ነበር እና ወደ ተለያዩ አሕዛብ ይዘረጋ ነበር፤ እንዲሁም የምጽአቱ አዋጅ በእውነት ወደ ዓለም ሁሉ ያሉ የሚሲዮን ጣቢያዎች ደረሰ። ከ1840 ጀምሮ፣ እንደ ኤለን ኋይት አባባል፣ የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ወደ ዓለም ሁሉ የሚሲዮን ጣቢያዎች ተወሰደ። ይህም የተፈጸመው የኦቶማን ኢምፓየር መውደቅ ጋር የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የዓመት-ቀን መርህ ሲረጋገጥ ነበር። በዚህ ደረጃ ከዝርዝሮቹ ጋር አንነጋገርም፤ ነገር ግን ለሚለራይት ታሪክ እና ለእኩለ ሌሊት ጩኸት ተለዋዋጭ ኃይሎች መሠረታዊ መድረኩን እያዘጋጀን ነው።

## Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars

ቁልፍ ታሪካዊ ክንውኖች፡ 1833 እና የከዋክብት መውደቅ

In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'

በ1833 ዓ.ም. የከዋክብት መውደቅ ተፈጸመ። ኤለን ዋይት በ“The Great Controversy” ገጽ 333 እንዲህ ትላለች፦ ‘በ1833 ዓ.ም.፣ ሚለር የክርስቶስ ቅርብ ምጽአት ማስረጃዎችን በአደባባይ ማቅረብ ከጀመረ ከሁለት ዓመት በኋላ፣ አዳኙ የሁለተኛው ምጽአቱ ምልክቶች እንዲሆኑ የተስፋ የተሰጡት የመጨረሻዎቹ ምልክቶች ታዩ። ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ “ከዋክብትም ከሰማይ ይወድቃሉ።” ማቴዎስ 24፥29። ዮሐንስም በራእይ የእግዚአብሔርን ቀን የሚያስቀድሙትን ትዕይንቶች በራእይ ሲመለከት እንዲህ ሲል አወጀ፦ “የሰማይ ከዋክብትም በብርቱ ነፋስ ስትናወጥ በለሱ ያልበሰሉትን ፍሬዎችዋን እንደምትጥል፥ እንዲሁ ወደ ምድር ወደቁ።” ራእይ 6፥13። ይህ ትንቢት እጅግ ግልጽና አስደናቂ ፍጻሜውን በ1833 ዓ.ም. ኖቬምበር 13 በተከሰተው ታላቅ የሜቲዮር ዝናብ ተቀበለ።’

William Miller's testimony recounts: 'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.' This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.

የዊልያም ሚለር ምስክርነት እንዲህ ይነግራል፦ ‘በ1833 የበጋ ወቅት፣ ቅዳሜ ቁርስ ከበላሁ በኋላ አንድ ነጥብ ለመመርመር በጽሕፈት ጠረጴዛዬ ተቀመጥሁ፤ ወደ ውጭ ወጥቼ ሥራዬን ለመሥራት ስነሣ፣ “ሂድና ለዓለም ንገረው” የሚል ነገር ከመቼውም በላይ በታላቅ ኃይል በልቤ ውስጥ ገባ። ይህ ስሜት በጣም ድንገተኛ ነበር፣ በእንዲህም ያለ ኃይል መጣብኝና ወንበሬ ላይ እንደገና ተቀምጬ፣ “ጌታ ሆይ፣ መሄድ አልችልም” አልሁ። “ለምን አትችልም?” የሚል ምላሽ የመጣ መሰለኝ፤ ከዚያም ሁሉም ምክንያቶቼ፣ የችሎታ እጥረቴ፣ ፊቴ ላይ ቀረቡ፤ ነገር ግን ጭንቀቴ እጅግ ስለ በዛ እግዚአብሔር መንገዱን ቢከፍትልኝ ሄጄ ለዓለም ያለብኝን ግዴታ እፈጽማለሁ ብዬ ከእግዚአብሔር ጋር ጽኑ ቃል ኪዳን ገባሁ። “መንገዱን መክፈት ስትል ምን ማለትህ ነው?” የሚል ነገር ወደ እኔ የመጣ መሰለኝ። እኔም፣ ለምሳሌ፣ በማንኛውም ስፍራ በሕዝብ ፊት እንድናገር ጥሪ ቢደርሰኝ፣ እሄዳለሁ፤ ስለ ጌታ መምጣት በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያገኘሁትንም እነግራቸዋለሁ አልሁ። ወዲያውኑ ሸክሜ ሁሉ ከእኔ ተወገደ። እንዲህም ተጠርቼ ልጠየቅ እንደማልችል ስለ መሰለኝ ደስ አለኝ፤ እንዲህ ያለ ጥሪ ከቶ አልደረሰኝም ነበርና፣ ፈተናዎቼም የታወቁ አልነበሩም፣ ወደ ማንኛውም የሥራ መስክ እንድጋበዝ ትንሽ ተስፋ ብቻ ነበረኝ። ከዚህ ጊዜ በኋላ ግማሽ ሰዓት ገደማ፣ ክፍሉን ሳልወጣ ሳለሁ፣ ከመኖሪያዬ አሥራ ስድስት ማይል ያህል በሚርቅ ድሬዝደን የሚኖረው የአቶ ጊልፎርድ ልጅ ገባና፣ አባቱ ልኮት እንደሆነና ከእርሱ ጋር ወደ ቤታቸው እንድሄድ እንደሚፈልግ ነገረኝ፤ እኔም ምናልባት በአንዳንድ ሥራ ጉዳይ ሊያየኝ እንደሚሻ አሰብሁ። ምን እንደሚፈልግ ጠየቅሁት። እርሱም፣ በማግስቱ በቤተ ክርስቲያናቸው ስብከት እንደማይኖር እና አባቱ ስለ ጌታ መምጣት ለሕዝቡ እንድናገር እንድመጣ እንደሚፈልግ መለሰልኝ። ወዲያውኑ ያን ቃል ኪዳን በመግባቴ በራሴ ላይ ተቆጣሁ። በአንድ ጊዜ በጌታ ላይ ዐመፅሁና እንዳልሄድ ቈረጥሁ። ለልጁ ምንም መልስ ሳልሰጠው ተውሁትና በታላቅ ጭንቀት አጠገብ ወዳለ ቍጥቋጦ ሄድሁ። በዚያም ከጌታ ጋር ለአንድ ሰዓት ያህል ታገልሁ፤ ከእርሱ ጋር ከገባሁት ቃል ኪዳን ራሴን ለማስለቀቅ ሞከርሁ፣ ነገር ግን ምንም እፎይታ ማግኘት አልቻልሁም። “ከእግዚአብሔር ጋር ቃል ኪዳን ገብተህ እንዲህ ፈጥነህ ትሰብረዋለህን?” የሚል ነገር በሕሊናዬ ላይ ተቀረጸ፤ እንዲህ ማድረግ ያለውም እጅግ ታላቅ ኃጢአተኝነት ሸፈነኝ። በመጨረሻ ተገዛሁና፣ እርሱ ቢያጸናኝ እሄዳለሁ፣ ከእኔ የሚፈልገውን ሁሉ ለመፈጸም ጸጋንና ችሎታን እንዲሰጠኝ በእርሱ ተማምኜ ለጌታ ቃል ገባሁ። ወደ ቤትም ተመለስሁና ልጁ ገና እየጠበቀ እንዳለ አገኘሁት። እርሱም እስከ ምሳ በኋላ ድረስ ቆየ፤ እኔም ከእርሱ ጋር ወደ ድሬዝደን ተመለስሁ።’ እንዲሁ ነበር ሚለር፣ በ1833 የበጋ ወቅት፣ መልእክቱን በሕዝብ ፊት ማቅረብ የጀመረው። በዲሴምበር 1833፣ የከዋክብት መውደቅ ለመልእክቱ ታላቅ ግርማ ጨመረ።

## 1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire

1840፡ የትንቢት ፍጻሜና የኦቶማን መንግሥት

In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'

በ1840 ዓ.ም. ኤለን ዋይት ስለ ትንቢት አስደናቂ ፍጻሜ አስተያየት ትሰጣለች። ይህ ክፍል በትንቢት መንፈስ ጽሑፎች ውስጥ ብዙ ጊዜ ክርክር የሚነሣበት ሲሆን፣ አንዳንዶች ኡራያ ስሚዝ ይህን በThe Great Controversy ውስጥ አስገብቶታል ብለው ይከራከራሉ፤ ነገር ግን እነዚህ ክርክሮች መሠረተ ቢስ ናቸው። እርሷ ስለ 1840 ዓ.ም. ያመሩ የትንቢት ፍጻሜዎች ተከታታይነት፣ የከዋክብት መውደቅንና የጨለማውን ቀን ጨምሮ፣ ትናገራለች። እርሷ እንዲህ ትጽፋለች፦ “በ1840 ዓመት፣ ሌላ አስደናቂ የትንቢት ፍጻሜ ሰፊ ፍላጎትን አነሣ።”

She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch. Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended.

እርስዋ የምትጠቅሰው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢትን ነው፤ ይህም በዮስያስ ሊች የቀረበ ብቻ የሰው ትንበያ አይደለም። ከዚያ ሁለት ዓመት በፊት፣ ሁለተኛውን ምጽአት የሚሰብክ ታላቅ አገልጋይ የነበረው ዮስያስ ሊች፣ የራእይ 9 ትርጓሜ አሳትሞ የኦቶማን ግዛት ውድቀትን ተነበየ። በስሌቱ መሠረት፣ ይህ ኃይል በ1840 ኦገስት 11 ቀን ሊገለበጥ ነበር። በተጠቀሰውም ጊዜ፣ ቱርክ በአምባሳደሮቿ አማካይነት የአውሮፓ የተባበሩት ኃያላን ጥበቃ ተቀብላ፣ እንዲሁም ራሷን በክርስቲያን አሕዛብ ቁጥጥር ሥር አኖረች። ይህ ክስተት ትንበያውን በትክክል ፈጽሞ አሟልቶታል። ይህም ሲታወቅ፣ ብዙ ሕዝብ ሚለርና ባልደረቦቹ የተቀበሉት የትንቢት ትርጓሜ መርሆች ትክክለኛ መሆናቸውን ተረጋገጡ፤ እናም ለአድቬንት እንቅስቃሴው ድንቅ እርምጃ ተሰጠው። ከፍተኛ ትምህርትና ክብር ያላቸው ሰዎች ከሚለር ጋር ተባብረው አመለካከቶቹን በመስበክና በማሳተም ሥራ ውስጥ ገቡ፤ ከ1840 እስከ 1844ም ድረስ ሥራው በፍጥነት ተስፋፋ።

Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.

ዩሪያ ስሚዝ የራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ በ1798 እንደደረሰ ነግሮን ነበር፤ ነገር ግን እርሱ ከራእይ 10 መልአክ ጋር ያው መልአክ ነው። በራእይ 10 ውስጥ ዮሐንስ ትንሹን መጽሐፍ ከመልአኩ እጅ ወስዶ እንዲበላው ተነግሮታል፤ በአፉም ውስጥ ጣፋጭ ይሆንለታል። የሚለራውያን መልእክት በነሐሴ 11፣ 1840 ጣፋጭ ሆነ፤ ይህም የኦቶማን መንግሥት ውድቀት በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የዓመት-ቀን መርህ መሠረት ከተነበየ ሁለት ዓመታት በኋላ ነበር። ክስተቱ በትክክል ሲፈጸም፣ ሲያውጁት የነበረው መልእክት በአፋቸው ጣፋጭ ሆነ።

On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.

በ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 መልእክቱ በአፋቸው ጣፋጭ ሆነ። ዮሐንስ ከወረደው መልአክ እጅ ትንሹን መጽሐፍ እንዲወስድ ተነግሮታል። መልአኩ በ1840 ዓ.ም. ነሐሴ 11 ይወርዳል፣ እናም ይህ የራእይ 10 መልአክ ከራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ ጋር አንድ ነው። የራእይ 14 መልአክ በ1798 በፍጻሜው ዘመን ይመጣል፣ ነገር ግን መልእክቱ በ1840 ኃይል ይሞላል። ኤለን ዋይት፣ ያ ክስተት በታወቀ ጊዜ፣ ብዙ ሰዎች ሚለርና ባልደረቦቹ የተቀበሉት የትንቢት ትርጓሜ መርሆች ትክክለኛነት እንዳላቸው ተረዱ ትላለች። ከ1930ዎቹ ጀምሮ፣ መነሻው በ1919 ቢሆንም በተለይ ግን በ1930ዎቹ፣ አድቬንቲዝም ሚለርና ባልደረቦቹ የተቀበሉትን የትንቢት ትርጓሜ ደንቦች—እነዚህም በማስረጃ ጥቅሶች ላይ የተመሠረተው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴ—ውድቅ አድርጓል።

## The 1843 Chart and the Tarrying Time

የ1843 ሰንጠረዥና የመዘግየት ዘመን

The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches closed their doors and the second angel arrives.

የሚቀጥለው የታሪክ መለያ ምልክት በግንቦት 1842 የተዘጋጀው የ1843 ሰንጠረዥ ነው። ኤለን ዋይት እንዲህ ትላለች፦ “የ1843 ሰንጠረዥ በጌታ እጅ እንደተመራ፣ እንዲሁም መቀየር እንደሌለበት አይቻለሁ፤ ቁጥሮቹ እርሱ እንደፈለገው እንደነበሩ፣ እጁም ከአንዳንድ ቁጥሮቹ ላይ አንድ ስህተት ሸፍኖ እንደነበር አይቻለሁ፤ ስለዚህም እጁ እስኪወገድ ድረስ ማንም ሊያየው አልቻለም።” ይህ ሰንጠረዥ በግንቦት 1842 የተዘጋጀ ትንቢታዊ የመለያ ምልክት ነው። በሰኔ 1842 የፕሮቴስታንት ቤተክርስቲያናት በሮቻቸውን ዘጉ፣ ሁለተኛውም መልአክ ደረሰ።

From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.

ከ Testimonies, volume one, page 21፡- “በ1842 ዓ.ም. ሰኔ ወር ውስጥ ሚስተር ሚለር በፖርትላንድ፣ ሜን ውስጥ ባለው በካስኮ ስትሪት ቤተ ክርስቲያን ሁለተኛውን ተከታታይ ትምህርታዊ ንግግሮቹን ሰጠ። ጥቂቶችን ከሚቀሩ በስተቀር፣ የተለያዩ ሃይማኖታዊ ቤተ እምነቶች ቤተ ክርስቲያኖቻቸውን በሮች በሚስተር ሚለር ፊት ዘጉ።” ኤለን ኋይት እንደምታሳውቀን፣ እኛ እንደ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ክርስቲያኖች ከምክንያት ወደ ውጤት መመካከርን መማር ይገባናል። የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት በሮቻቸውን እንዲዘጉ ያደረገው ምክንያት የዚህ ሰንጠረዥ መግባት ነበር። ይህ ሰንጠረዥ በግንቦት ወር በተዋወቀ ጊዜ፣ የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት ሚለራውያን የተሳሳቱ እብዶች እንደሆኑ ወሰኑ።

The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393: 'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.

ቀጣዩ የሚመጣው ነገር የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ነው። ከ“ታላቁ ተጋድሎ” ገጽ 393፦ “እንደ 1842 ጀምሮ፣ በዚህ ትንቢት ውስጥ ‘ራእዩን ጻፍ፣ የሚያነበውም ሮጦ ይሄድ ዘንድ በሰሌዳዎች ላይ ግልጽ አድርገህ አቅርብ’ ተብሎ የተሰጠው መመሪያ፣ የዳንኤልንና የራእይን ራእዮች ለማብራራት የትንቢታዊ ሰንጠረዥ እንዲያዘጋጅ ለቻርለስ ፊች አሳብ ሰጥቶት ነበር።” በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ከደረሰው ታላቁ ተስፋ መቁረጥ ጥቂት ቀደም ብሎ የሞተው ቻርለስ ፊች፣ ጌታ በዚህ ታሪክ ውስጥ የተጠቀመበት ሰው ነበር። እርሱም በግንቦት 1842 የታተመውን ሰንጠረዥ አዘጋጀ።

The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.' The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.

የዚህ ሰንጠረዥ ህትመት የዕንባቆም ትእዛዝ ፍጻሜ እንደሆነ ተቆጥሮ ነበር። ሆኖም ግን፣ በራእዩ ፍጻሜ ውስጥ የሚታይ የዘግይታ ጊዜ እንዳለ ማንም አላስተዋለም። በዚያው ትንቢት ውስጥ የመቆየት ጊዜም ቀርቦአል። ከተስፋ መቁረጡ በኋላ፣ ይህ የመጽሐፍ ቃል ጠቃሚ ሆኖ ታየ፤ “ራእዩ ገና ለተወሰነ ጊዜ ነው፤ በመጨረሻም ይናገራል እንጂ አይዋሽም፤ ቢዘገይም ጠብቀው፥ በእርግጥ ይመጣልና፥ አይዘገይም። ጻድቅ ግን በእምነት ይኖራል።” የመቆየት ጊዜ ማለት መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ነው፥ ይህም በመጋቢት 22፣ 1844 ላይ ይመጣል። ሚለራውያን የዓለምን ፍጻሜ በ1843 እንደሚሆን ከመጽሐፍ ቅዱሳዊ የጊዜ ቆጠራ በመጠቀም ይተነብዩ ነበር። ጌታም እስከዚያ ድረስ ባልመጣ ጊዜ፣ መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በመጋቢት 22፣ 1844 ተከሰተ። ይህ የመቆየት ጊዜ ነው።

This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.

ይህ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ፣ በዕንባቆም 2 እና በዳንኤል 12 ውስጥ ያለው የመዘግየት ጊዜ ነው። ዳንኤል 12፥11 እንዲህ ይላል፤ “የዘወትሩም መሥዋዕት ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ...” ቀደምት አባቶች በ508 ክሎቪስ ቪዚጎታውያንን ሲያሸንፍ አረማዊነት እንደ ተገታ ተረድተው ነበር። አረማዊነት ከተወገደበት ጊዜ ጀምሮ እና ጳጳሳዊነት ከተቋቋመ ጊዜ (ከሰላሳ ዓመት በኋላ በ538) 1290 ቀናት ይሆናሉ። የሚቀጥለው ቁጥር እንዲህ ይላል፤ “የሚጠብቅና ወደ አንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ቀናት የሚደርስ ብፁዕ ነው።” 508 ሲደመር 1335 1843 ይሆናል። “ወደ 1843 የሚደርስ ብፁዕ ነው።” 1335ዎቹ የመዘግየትን ጊዜ ይወስናሉ፤ “የሚጠብቅና ወደ 1843 የሚደርስ ብፁዕ ነው” በማለት። ኤለን ኋይት እንደምታደርገው የቀደምት አባቶችን ስለ “የዘወትሩ” ያላቸውን ግንዛቤ ብትደግፉ፣ ይህ ግልጽ ነው።

To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.

ይህን የበለጠ ለማብራራት፣ ኢሳይያስ 30፡18 እንዲህ ይላል፦ “ስለዚህም እግዚአብሔር ይጠብቃል።” በዚህ ስፍራ፣ ጌታ በአሥሩ ደናግል ምሳሌ ውስጥ ያለው ሙሽራ ነው፣ እርሱም ይዘገያል። “ስለዚህም ሙሽራው ይዘገያል ለእናንተ ጸጋ ያደርግ ዘንድ፣ ስለዚህም ምሕረት ያደርግላችሁ ዘንድ ከፍ ይላል፤ እግዚአብሔር የፍርድ አምላክ ነውና። እርሱን የሚጠብቁ ሁሉ ብፁዓን ናቸው።” ይህ ከዳንኤል 12፡12 ጋር ይስማማል፦ “የሚጠብቅና ወደ 1335 የሚደርስ ብፁዕ ነው።” ሙሽራው በመጋቢት 22፣ 1844 ይዘገያል። ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ ወደ መድረስ እና ከዚያ በኋላ መጠበቅ ጋር የተያያዘ በረከት አለ። ወደዚህ ስትደርሱ፣ መጠበቅ ይገባችኋል። ምንን እየጠበቃችሁ ነው? ዕንባቆም 2፡3 እንዲህ ይላል፦ “ራእዩ ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና፤ በፍጻሜውም ይናገራል እንጂ አይዋሽም፤ ቢዘገይም ጠብቀው።” ወደ 1335 መድረስ ያለው በረከት፣ ጌታ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን የሚፈጽምበት ወደዚህ ታሪክ መድረስ ያለው በረከት ነው።

Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.

ሁሉም ሰው በእኩለ ሌሊት ጩኸት ላይ እንዲካፈል አይፈቀድለትም። አንዳንድ ሰዎች ከሚለራውያን ጋር የተጓዙት ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ባላቸው የግል ልምምድ ወይም ከእግዚአብሔር ቃል የግል ጥናት የተነሣ ሳይሆን፣ በፍርሃት ምክንያት ነበር። የእኩለ ሌሊት ጩኸት ከመምጣቱ በፊት ጌታ እነዚህን ወንድሞች ከእንቅስቃሴው ይለያቸዋል። የመጀመሪያው ቅሬታ ለእኩለ ሌሊት ጩኸት የሚያዘጋጅ ሂደት አካል ነው። እንደ ኤለን ኋይት ከሆነ፣ ይህን ካልተረዳን ከመንገዱ ወደ ታች ወዳለው የክፉዎች ዓለም እንወድቃለን።

## The Empowerment of the Second Angel's Message

የሁለተኛው መልአክ መልእክት ኃይል መስጠት

From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives in March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.

ከ Early Writings ገጽ 238፦ “የሁለተኛው መልአክ መልእክት መጨረሻ በቀረበ ጊዜ፣ ከሰማይ የሚወጣ ታላቅ ብርሃን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ሲያበራ አየሁ። የዚያ ብርሃን ጨረሮች እንደ ፀሐይ የሚያበሩ መስለው ታዩኝ፣ እናም የመላእክት ድምፆች፣ ‘እነሆ፣ ሙሽራው ይመጣል’ ሲሉ ሰማሁ።” ይህ ለሁለተኛው መልአክ መልእክት ኃይል ሊሰጥ የነበረው የእኩለ ሌሊት ጩኸት ነበር። ቀደምት አባቶች የመጀመሪያው መልአክ መልእክት በ1798 እንደደረሰ ነገር ግን በ1840 በኦቶማን ኢምፓየር ውድቀት ኃይል እንደተሰጠው ተረድተው ነበር። ሁሉም መልእክቶች በአንድ የጊዜ ነጥብ ይደርሳሉ፣ ከዚያም በኋላ ኃይል ይሰጣቸዋል። ሁለተኛው መልአክ መልእክት መጋቢት 22 ቀን 1844 ፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት በሚለራዊት መልእክት ላይ ደጆቻቸውን በዘጉ ጊዜ ደረሰ። የእኩለ ሌሊት ጩኸት ለሁለተኛው መልአክ መልእክት ኃይል ይሰጣል። ሦስተኛው መልአክ መልእክት በጥቅምት 22 ቀን 1844 ይደርሳል፣ እናም የራእይ 18 ኃያል መልአክ ከእርሱ ጋር በሚቀላቀልበት ጊዜ ኃይል ይሰጠዋል። ሁሉም መልእክቶች በታሪክ ውስጥ ይደርሳሉ፣ ከዚያም በኋላ ኃይል ይሰጣቸዋል። ይህን መረዳት አስፈላጊ ነው።

The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.

የእኩለ ሌሊት ጩኸት ለሁለተኛው መልአክ መልእክት ኃይል ሰጠ። የተስፋ የቆረጡትን ቅዱሳን ለማንቃትና በፊታቸው ላለው ታላቅ ሥራ ለማዘጋጀት መላእክት ከሰማይ ተልከው መጡ። ከፍተኛ ችሎታ ያላቸው ሰዎች ይህን መልእክት ለመጀመሪያ ጊዜ የተቀበሉት አልነበሩም። ዊሊያም ሚለር ይህን መልእክት ለመጀመሪያ ጊዜ የተቀበለው አልነበረም፤ ከዚህ በተቃራኒው እርሱ የተቀበለው ከሁሉ በኋላ ነበር። መልእክቱን በመረዳት ከሁሉ የበለጠ ችሎታ ያለው እርሱ ሲሆን፣ ሳሙኤል ስኖው ግን የመጀመሪያው ነበር። ቀደም ሲል በሥራው መሪነት የነበሩት ይህን ለመቀበልና ጩኸቱን ለማጠናከር እገዛ ለማድረግ ከሁሉ በኋላ ነበሩ። በታሪክ መሠረት፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት የተቀበለ የመጨረሻው ሰው ዊሊያም ሚለር ነበር።

From The Great Controversy, 376: During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings. Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.

ከ “The Great Controversy,” 376፡- የእኩለ ሌሊት ጩኸት ሥልጣን በተሞላበት ዘመን ወደ 50,000 የሚደርሱ ሰዎች ከቤተ ክርስቲያናት ወጡ። የሚለር ሥራ ቤተ ክርስቲያናትን ለማጽናት የሚያገለግል ስለነበረ፣ በመጀመሪያ በበጎ መልኩ ተቀበለ፤ ነገር ግን አገልጋዮችና ሃይማኖታዊ መሪዎች በምጽአት ትምህርት ላይ እንዳይቀበሉ በወሰኑ ጊዜ እና በዚህ ርዕስ ላይ ያለውን ሁሉንም መንቀሳቀስ ለመግታት በተመኙ ጊዜ፣ ከመድረክ ላይ ተቃወሙት፤ ለአባላቶቻቸውም ስለ ሁለተኛው ምጽአት የሚሰጥ ስብከት እንዳይገኙ መብታቸውን ከለከሉአቸው፣ ወይም በማህበራዊ ስብሰባዎች ላይ ስለ ተስፋቸው እንኳ እንዳይናገሩ አደረጉ። ዛሬ በአድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ይህን መልእክት በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እንዲሁም በግል ቤቶች ውስጥ እንኳ እንዳይሰበክ የሚከለክሉ መሪዎች በዚህ ስፍራ በሚለራውያን እንቅስቃሴ ውስጥ በትንቢታዊ ምሳሌነት ቀድሞ ተገልጠዋል።

Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the Church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches.

አማኞች ራሳቸውን በታላቅ ፈተናና በውዥንብር ውስጥ አገኙ። ቤተ ክርስቲያናቸውን ይወዱ ነበር፣ ከእርስዋም ለመለየት አይፈቅዱም ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ቃል ምስክርነት ሲገፋ እና ትንቢቶችን የመመርመር መብታቸው ሲከለከል ባዩ ጊዜ፣ ለእግዚአብሔር ታማኝነት ለእነዚያ ለመታዘዝ እንደማትፈቅድላቸው ተሰማቸው። የእግዚአብሔርን ቃል ምስክርነት ለማጥፋት የሚፈልጉ ሰዎች የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን እንደሚመሠርቱ ሊቆጠሩ አይችሉም ነበር። ስለዚህም ከቀድሞ ኅብረታቸው መለየታቸው ተገቢ እንደሆነ ተሰማቸው። በ1844 የበጋ ወራት፣ ወደ 50,000 የሚጠጉ ሰዎች ከቤተ ክርስቲያናት ተለዩ።

## Miller's Understanding and the True Midnight Cry

የሚለር ግንዛቤና እውነተኛው የእኩለ ሌሊት ጩኸት

From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.

ከኤልደር ዳምስቴግት መጽሐፍ፣ Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission መሠረት፣ ሚለር የዳንኤል 8፡14 እና የራእይ 14 የመጀመሪያው መልአክ አዋጅ የእኩለ ሌሊት ጩኸት—‘እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል’—እንደሆነ ያምን ነበር። ይህ መልእክት የክርስቶስን ዳግም ምጽአት እንደሚለይ ያምን ነበር። ሚለር ታሪኩ በሙሉ የእኩለ ሌሊት ጩኸት እንደሆነ ያስብ ነበር፣ ነገር ግን ኤለን ዋይት የእኩለ ሌሊት ጩኸቱ በተወሰነ ወቅት እንደተፈጸመ ትናገራለች። ሳሙኤል ስኖው የእርሱን ትምህርት ‘እውነተኛው የእኩለ ሌሊት ጩኸት’ ብሎ ሰየመው፣ ይህም የእኩለ ሌሊት ጩኸቱ አጠቃላይ መልእክቱ ነው ከሚለው የሚለራውያን ትምህርት ለመለየት ነበር።

The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.

በመንፈሳዊነታቸው ከፍ ያሉት መልእክቱን በመጀመሪያ ተቀበሉ፤ ከዚያም ቀደም ሲል በሥራው መሪነት የነበሩት ለመቀበል በመጨረሻ ደረሱ እና ጩኸቱን በማበረታታት እገዛ አደረጉ። ከ1833 ጀምሮ ሥራውን የመራው ዊልያም ሚለር፣ በ1844 ኦገስት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት በመጣ ጊዜ ከእርሱ ጋር ለመታገል ተገደደ። ከቤተ ክርስቲያናት መለየት ላይ እርግጠኛ አልነበረም፤ እንዲሁም ስለ እኩለ ሌሊት ጩኸት ለብዙ ዓመታት ሌላ ግንዛቤ ሲያስተምር ነበር።

William Miller wrote, 'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."' In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.

ዊልያም ሚለር እንዲህ ሲል ጻፈ፦ “ስለ ጌታ መገለጥ ማንም ሰው ቀኑንና ሰዓቱን ሊያውቅ እንደማይችል ስለምን አምን ነበር፣ ስለ ማንኛውም የተለየ ቀን ፈጽሞ እርግጠኛ ሆኜ አላውቅም ነበር። በሁሉም የታተሙ ትምህርቶቼ፣ በርእስ ገጹ ላይ እንደሚታየው፣ 1843 ዓመት አካባቢ ብዬ ነበር። በሁሉም የቃል ትምህርቶቼ፣ ቆይታዎቹ በ1843 እንደሚፈጸሙ ለአድማጮቼ ሁልጊዜ እነግራቸው ነበር፤ ይህም በሂሳቤ ስህተት ካልነበረ ነበር፣ ነገር ግን መጨረሻው ከዚያ ጊዜ እንኳ በፊት ሊመጣ እንደማይችል ልል አልችልም ነበር፣ እነርሱም ሁልጊዜ ዝግጁ ሊሆኑ እንዳለባቸው እነግራቸው ነበር። በ1842፣ ከወንድሞች አንዳንዶቹ በታላቅ እርግጠኝነት ትክክለኛውን ዓመት ሰበኩ፣ ‘ከሆነ’ የሚለውንም ስላስገባሁ ተቈጥተውብኝ ነበር።” በግንቦት 1842፣ የ1843 ሰሌዳ ታተመ፣ ወንድሞቹም ሚለርን ከአቀራረቡ ‘ከሆነ’ የሚለውን እንዲያስወግድ ነገሩት።

Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.

ሚለር ቀጥሎ እንዲህ አለ፦ “የሕዝብ ፕሬስ ደግሞ ለጌታ መምጣት የተወሰነ ቀን፣ ማለትም ኤፕሪል 23ን፣ እንደ ወሰንሁ አሳትሞ ነበር። ስለዚህም በዚያ ዓመት ታኅሣሥ ወር፣ በቆጠራዬ ውስጥ ምንም ስህተት ማየት ስላልቻልኩ፣ ጌታ በ1843 ማርች 21 እና በ1844 ማርች 21 መካከል በሆነ አንድ ጊዜ እንደሚመጣ ያለኝን እምነት አሳተምሁ።” ሚለር ስለ ሰባተኛው ወር አሥረኛው ቀን አስቀድሞ ድምዳሜ ላይ ደርሶ ነበር፤ እናም ሳሙኤል ስኖው ይህን ድምዳሜ ተጠቅሞ የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ለማወጅ ከመጠቀሙ ረጅም ጊዜ በፊት፣ ሚለር ስለ እርሱ ጽፎ ነበር። ሳሙኤል ስኖው ኦክቶበር 22፣ 1844ን ለመለየት የተጠቀመበትን አመክንዮ እንዲያቀናጅ ጌታ የተጠቀመበት ሚለር ነበር።

Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.

ሚለር እንዲህ ሲል ጻፈ፦ “በ1843 ዓመት ውስጥ፣ ከጋዜጣውና ከአንዳንድ መድረኮች በእኔና ከእኔ ጋር ተባባሪ በነበሩት ላይ እጅግ ከባድ የሆኑ ውግዘቶች ተደረጉብን። ዓላማዎቻችን ተወረሩ፣ መርሆዎቻችን በተሳሳተ መልኩ ቀረቡ፣ ባህርያችንም ተነቀፈ።” ጊዜ አለፈ፣ እናም 1844 ማርች 21 ጌታ ሳይገለጥ አለፈ። ቅሬታው እጅግ ታላቅ ነበር፣ ብዙዎችም ከእነርሱ ጋር ከዚያ በኋላ አልተጓዙም። ከዚህ በፊት፣ ከ1840 ጀምሮ፣ በግምት 200,000 ሚለራውያን ነበሩ፤ ነገር ግን በዚህ ደረጃ 50,000 ብቻ ቀርተው ነበር።

Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.

ሚለር እንዲህ ብሎ ቀጠለ፦ “ከዚህ በፊት፣ በ1843 የበልግ ወቅት፣ ከወንድሞቼ አንዳንዶቹ አብያተ ክርስቲያናትን ባቢሎን ብለው መጥራት ጀመሩ፣ እናም ከእነርሱ መውጣት የአድቬንቲስቶች ግዴታ እንደሆነ ያሳስቡ ነበር። ይህ እጅግ አሳዘነኝ። ውጤቱ እጅግ መጥፎ መሆኑ ብቻ ሳይሆን፣ ይህን እኔ እንደ የእግዚአብሔር ቃል ጥምመት፣ ቅዱሳት መጻሕፍትንም እንደ ማጣመም ቈጠርሁት።” ሚለር ከሁለተኛው የመልአክ መልእክት ጋር ታገለ፤ ይህም እውነተኛውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እንዲቀበል ይበልጥ አስቸጋሪ አደረገበት። ይህ ልማድ ተስፋፋ፤ አብያተ ክርስቲያናቱም በእነርሱ ላይ ተዘጉ፣ ጠላትነትን ፈጠረ፣ እናም አብዛኞቹን አድቬንቲስቶች ከየራሳቸው አብያተ ክርስቲያናት ለየ።

After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors at the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'

የታተመው የዘመኑ ጊዜ ካለፈ በኋላ፣ ሚለር ስለ ትክክለኛው ወቅት ያጋጠመውን ቅሬታ አምኖ ተቀበለ፤ ነገር ግን እምነቱን ጸንቶ አኖረ። እስከ ሰባተኛው ወር እንቅስቃሴ ድረስ በ1844 የበጋ ወቅት በምዕራብ አካባቢ ሥራውን ቀጠለ። ከዚህ እንቅስቃሴ ጋር ያለው ተሳትፎ በዚያን ወር የሚጠቁሙ የሙሴ ሕግ ሥርዓቶችን አስመልክቶ ከአሥራ ስምንት ወራት በፊት የጻፈውን አንድ ደብዳቤ ብቻ ነበር። እነዚያ ርእሶች እንዲህ ባለ መንገድ እንደሚጠቀሙባቸው ወይም በእንዲህ ያለ ማስረጃ ማመን የመዳን ፈተና እንደሚሆን አልጠበቀም። እስከ 1844 ኦክቶበር 22 ከሁለት ወይም ከሦስት ሳምንታት በፊት ድረስ ከዚህ እንቅስቃሴ ጋር ኅብረት አልነበረውም። ሚለር በ1844 ኦክቶበር 6 ለሃይምስ በጻፈው ደብዳቤ እንዲህ ሲል ጻፈ፤ “ከዚህ በፊት ፈጽሞ ያላየሁትን ክብር በሰባተኛው ወር አያለሁ... አሁንም የጌታ ስም ይባረክ፤ በመጻሕፍት ውስጥ ለረጅም ጊዜ ስጸልይለት የነበረኝን ነገር ነገር ግን እስከ ዛሬ ያላየሁትን ውበት፣ ስምምነት፣ መስማማት አያለሁ። ጌታን አመስግኚ፣ ነፍሴ ሆይ። ወንድም ስኖው፣ ወንድም ስቶርስ፣ እና ሌሎችም፣ ዓይኖቼን በመክፈታችሁ የሆናችሁት መሣሪያ ስለሆናችሁ ይባረኩ። ወደ ቤቴ ለመድረስ ቀርቻለሁ። ክብር፣ ክብር፣ ክብር፣ ክብር።”

Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.

ከዚያ በኋላ ሚለር የ“መካከለኛው ሌሊት ጩኸት”ን እንደ ጽንፈኝነት በመጥራት ዳግመኛ ተመለከተው። ዳምስቲግት እንደሚገልጸው፣ ስኖው የ“መካከለኛው ሌሊት ጩኸት” መልእክት መሠረታዊ አጠቃላይ አቀራረቡን ከሚለር ቀደምት ሥራ አግኝቶ ነበር።

Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.

የስኖው ስሌቶች፣ በ1844 ዓ.ም. መጋቢት ወር የታተሙት፣ እስከ 1844 ዓ.ም. ነሐሴ 12–17 በተካሄደው የኤክሴተር ካምፕ ስብሰባ ድረስ እምብዛም ትኩረት አላስነሱም። በዚያ ስፍራ፣ ክርስቶስ የሚመለስበት ትክክለኛ ቀን በሚል የቀረበው የእርሱ መግለጫ ብዙ ሚለርአውያንን አነቃቃ፣ የሚስዮናዊ ጥረታቸውንም እስከ ጫፍ አደረሰው። የሰጡት ምላሽም “የሰባተኛው ወር ንቅናቄ” ተብሎ ታወቀ። ምንም እንኳ የሚለርአውያን መሪዎች መጀመሪያ ላይ ተጠራጣሪዎች ቢሆኑም፣ የተጠበቀው ክስተት ከመድረሱ ጥቂት ሳምንታት በፊት ከንቅናቄው ጋር ተቀላቀሉ፣ የስኖውም አመለካከቶች እንዲታተሙና እንዲደገፉ ፈቀዱ።

## The Midnight Cry and Its Aftermath

የእኩለ ሌሊት ጩኸት እና የዚያ ቀጣይ ውጤቶች

Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.

የኤለን ዋይት የመጀመሪያ ራእይ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ወደ ሰማይ በሚወስድ መንገድ ላይ ያሳያል፤ በኋላቸውም “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” ተብሎ የሚጠራ ብርሃን ነበር። ሳሙኤል ስኖው ያቀረበው መልእክት ሊገባ ይገባል። በግንቦት 1842፣ 300 ሰንጠረዦች ለ300 ሰባኪዎች ታተሙ። እስከ መጋቢት 22፣ 1844 ድረስ፣ ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በኋላ፣ ሰንጠረዡ ወደ ጎን ተደረገ፣ ብዙዎችም ከንቅናቄው ወጡ። የቀሩት ግን እንዲጠብቁ ነበር። በኤክሴተር የድንኳን ስብሰባ፣ ስኖው ጌታ በ1844 ጥቅምት 22፣ በስርየት ቀን፣ እንደሚመጣ አሳየ። ይህም መልእክቱን እንዲያውጁ ገፋፋቸው።

Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.

ጆሴፍ ቤትስ ከኤክሴተር የሰፈር ስብሰባው በኋላ በባቡር ሰረገሎች ውስጥ ሲያልፍ፣ “እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል!” ብለው የሚደጋገሙ ድምፆችን እንደሰማ ተናገረ። ይህ እንቅስቃሴ በሁለት ወራት ውስጥ መላውን ዩናይትድ ስቴትስ አናወጠ፣ እናም በ1844 ጥቅምት 22 ወደ ታላቁ ተስፋ መቁረጥ አመራ።

Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.

ዳምስቴግ በ1844 ዓ.ም. ዲሴምበር 28–29 በሎው ሃምፕተን ስለተካሄደው የአድቬንቲስቶች ጉባኤ፣ ሃይምስና ሚለር የተሳተፉበትን፣ አስተያየት ይሰጣል። ሃይምስ ቅዱሳንን ማጽናናት፣ የክርስቲያንን ዓለም ማንቃት፣ እና ለኃጢአተኞች መዳንን ማወጅ አሳስቦ ነበር። ከጥቂት ሳምንታት በኋላ የአድቬንት ፕሬስ እንደገና ሥራ ጀመረ፣ ሃይምስም የመዳን በር ክፍት መሆኑን አወጀ። ሚለር ቀስ በቀስ እጅግ ጽኑ የሆነውን የተዘጋ በር ጽንሰ-ሐሳብ ትቶ፣ ወደ መጀመሪያው ስለ እኩለ ሌሊት ጩኸት ያለው አመለካከት ተመለሰ። በዚያውም ወር ኤለን ኋይት የመጀመሪያ ራእይዋን ተቀበለች፤ በእርሱም የእኩለ ሌሊትን ጩኸት የሚክዱ ከመንገዱ ላይ እንደሚወድቁ ታየ። ያ ራእይ ለሌላ ማንኛውም ሰው እንደነበረ ሁሉ ለዊልያም ሚለርም ነበር።

## William Miller's Final Test and Legacy

የዊልያም ሚለር የመጨረሻ ፈተናና ቅርስ

From Early Writings, page 257: "My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message." The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.

ከEarly Writings ገጽ 257፦ “ትኩረቴ ከዚያ ወደ ዊልያም ሚለር ተመራ። እርሱ ግራ የተጋባ ይመስል ነበር፣ ስለ ሕዝቡም በጭንቀትና በሐዘን ተጎንብሶ ነበር። በ1844 አንድ ሆነው በፍቅር የነበሩት ቡድን ፍቅራቸውን እያጡ ነበር፤ እርስ በርሳቸው ይቃወሙ ነበር፣ ወደ ቀዝቃዛና ወደ ኋላ የተመለሰ ሁኔታም እየወደቁ ነበር። ይህን ሲያይ፣ ሐዘን ጉልበቱን አሟጠጠው። መሪ የሆኑ ሰዎች እርሱን ሲከታተሉ አየሁ፤ በዋነኝነትም ዮሐንስ ሂማዝን፣ የሦስተኛውን መልአክ መልእክት እንዳይቀበል እየፈሩ ነበር።” በዚህ አውድ ውስጥ የሦስተኛው መልአክ መልእክት ሰንበት ነው። ሚለር ከሰማይ ወደሚመጣው ብርሃን ሲዘነብል፣ እነዚህ ሰዎች አሳቡን ከዚያ ለማራቅ ዕቅድ ያወጡ ነበር። የሰው ተጽእኖ በጨለማ ውስጥ አቆይቶታል፤ እውነትንም በሚቃወሙት መካከል ተጽእኖውን አቆይቶታል። በመጨረሻ ሚለር ድምፁን በሰማይ ብርሃን—ሰንበት—ላይ አነሣ። ተስፋ መቁረጡን የሚያስረዳውንና በቀድሞው ላይ ብርሃንና ክብር የሚያፈስስበትን መልእክት መቀበል አልቻለም። በመለኮታዊ ጥበብ ፋንታ በሰው ጥበብ ተደገፈ። በድካምና በዕድሜ የተሰበረ ስለ ነበር፣ ከእውነት የከለከሉትን ያህል ተጠያቂ አልነበረም። ኃጢአቱ በእነርሱ ላይ ይኖራል። ሚለር የሦስተኛውን መልአክ ብርሃን ማየት ቢችል ኖሮ፣ ብዙ ነገሮች በተገለጡለት ነበር። ነገር ግን ወንድሞቹ ለእርሱ እጅግ ጥልቅ ፍቅር እንዳላቸው ስለ ተናገሩ፣ ከእነርሱ ፈጽሞ ሊለይ እንደማይችል አሰበ። እግዚአብሔር በሞት ኃይል ሥር እንዲወድቅ ፈቀደለት፣ ከእውነትም ካራቁት ሰዎች ዘንድ በመቃብር ውስጥ ሰወረው። ሙሴ ወደ ተስፋይቱ ምድር ከመግባቱ በፊት እንደ ሳተ፣ እንዲሁም ሚለር ወደ ሰማያዊቱ ከነዓን ሊገባ በቀረበ ጊዜ ሳተ። ይህን እንዲያደርግ ሌሎች መሩት፤ ሌሎችም ስለዚህ መለስ ሊሰጡ ይገባቸዋል። ነገር ግን መላእክት የዚህን የእግዚአብሔር ባሪያ ክቡር ትቢያ ይጠብቃሉ፤ በመጨረሻውም መለከት ድምፅ ይወጣል።

## Conclusion: Lessons for Today

መደምደሚያ፡ ለዛሬ የሚሆኑ ትምህርቶች

In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.

በመደምደሚያ፣ ዊልያም ሚለር በዓለም መጨረሻ ያሉ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶችን ይወክላል። የኤለን ዋይት የመጀመሪያ ራእይ ከራሷ ዘመን ይልቅ ለዘመናችን ይበልጥ ነው። በዓለም መጨረሻ፣ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ብርሃን ይክዳሉ። የእኩለ ሌሊት ጩኸት ብርሃን ሊገባ የሚችለው ይህን ታሪክ በመረዳት ብቻ ነው። የመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ በተሳሳተ ምክንያት በዚያ የነበሩትን ከሚለራውያን እንቅስቃሴ አጥርቶ ሕዝቡንም ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚመራቸውን የፈተና ልምምድ እንዲገጥሙ አዘጋጀ። ወደ መጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ የሚደርሱት ሰዎች እስከ ጥቅምት 22፣ 1844 ድረስ ቢጠብቁ ብቻ ቡሩካን ናቸው። ይህ ጊዜ እግዚአብሔር ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚሰበስበውን ሕዝብ ለማፍራት በእርሱ የተዘጋጀ ነው። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መቃወምና ከመንገዱ መውደቅ ይህን ሁሉ ታሪክ መካድ ነው።

William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.

ዊልያም ሚለር ሦስት ስህተቶች አደረገ፣ እኛም ሁልጊዜ በሦስት ፈተናዎች እንፈተናለን። የመጀመሪያው ስህተቱ በ1844 ዲሴምበር የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መክደዱ ነበር። ሁለተኛው ስህተቱ ከእግዚአብሔር ይልቅ ሰዎችን መስማቱ ነበር፣ ይህም ወደ ሦስተኛው ስህተቱ መርቶታል፤ እርሱም ሰንበትን መክደድ ነበር። በዓለም መጨረሻ፣ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስቶች የእኩለ ሌሊት ጩኸትን ታሪክና ወደ አሮጌዎቹ መንገዶች እንዲመለሱ የሚጠራውን ጥሪ ይክዳሉ፣ ምክንያቱም መሪዎቻቸውን ያዳምጣሉና። ይህን በማድረጋቸውም ራሳቸውን ለአውሬው ምልክት ያዘጋጃሉ፤ መጀመሪያው ከእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክትና ታሪክ ጋር ባላቸው ግንኙነት የሚጀምረውን የሚለርን ሦስት ደረጃ የፈተና ሂደት እየደገሙ ነው።

There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.

ከመጀመሪያው ተስፋ መቁረጥ እስከ ሁለተኛው ተስፋ መቁረጥ ድረስ ያለውን ታሪክ የሚመለከቱ ትንቢቶች ሁለት ብቻ ናቸው፤ 2300 ቀናት (“ራእዩ ቢዘገይም ጠብቀው”) እና 2520። 2520ን መጥላት የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መጥላት ነው። የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መጥላት ወደ ታች ወዳለው ወደ ክፉ ዓለም ከሚወስደው መንገድ መውደቅ ነው።

We will address this further in the next presentation.

በሚቀጥለው ትምህርት ይህን ጉዳይ የበለጠ በዝርዝር እንመለከታለን።

Back to Articles