Article

# The Book of Daniel - Number Three

የዳንኤል መጽሐፍ - ሦስተኛው

Double Visions

ሁለት ራእዮች

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

እኛ አሁን በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱን ዘመናት” እየተመለከትን ነው። ዓይናቸውን ለመዝጋት ለመረጡት የተሰወረ ነው፤ ለማየት ለሚፈልጉ ግን በዚያ አለ። ከዳንኤል ምዕራፍ ስምንት፥ ከቁጥር አሥራ ሦስት እንጀምራለን።

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ፣ “ስለ ዘወትር መሥዋዕቱና ስለ አጥፊው መተላለፍ፣ መቅደሱንና ሰራዊቱን ለመረገጥ እስከ መቼ ድረስ ይሆናል?” አለው። ዳንኤል 8፥13።

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

ቁጥሩ “ከዚያም” በሚለው ቃል ይጀምራል፤ ይህም ዳንኤል በቀደሙት አሥር ቁጥሮች ውስጥ አሁን ያየው የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ ከሚቀጥለው ነገር መለየት እያደረገ ነው። የምዕራፉ አንደኛና ሁለተኛ ቁጥሮች፣ ዳንኤል ራእዩን የተቀበለበትን ዓመት ያስረዳሉ፤ እንዲሁም ይህን ራእይ በኡላይ ወንዝ አጠገብ እንደ ተቀበለው ያመለክታሉ። ከቁጥር ሦስት እስከ ቁጥር አሥራ ሁለት ድረስ፣ የትንቢታዊ ታሪኩን ራእይ “ያያል።” “ከዚያም” በኋላ ጥያቄና መልስን የያዘ ሰማያዊ ውይይት “ይሰማል።” በአሥራ አምስተኛው ቁጥር፣ አሁን ያየው የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ ምንን እንደሚወክል ለማወቅ መፈለግ ይጀምራል። ዳንኤል በሦስተኛው እስከ አሥራ ሁለተኛው ቁጥር ድረስ “ያየው” ራእይ እና “የሰማው” ሰማያዊ ውይይት መካከል ያለውን ልዩነት ማስተዋል አስፈላጊ ነው—ምክንያቱም እነርሱ ሁለት የተለያዩ ራእዮች ናቸው።

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> ነገር ግን ዓይኖቻችሁ ስለሚያዩ፣ ጆሮዎቻችሁም ስለሚሰሙ ብፁዓን ናቸው። ማቴዎስ 13፥16።

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

በአሥራ ሦስተኛው ቁጥር ያለው ጥያቄ፣ “ራእዩ እስከ መቼ ይሆናል?” የሚል ነው፤ “ራእይ” ተብሎ የተተረጎመውም ቃል በአሥራ ስድስተኛው ቁጥር “ራእይ” ተብሎ ከተተረጎመው ቃል የተለየ የዕብራይስጥ ቃል ነው።

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> በኡላይም ዳርቻዎች መካከል የሰው ድምፅ ሰማሁ፤ እርሱም ጠርቶ፣ “ገብርኤል፣ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርገው” አለ። ዳንኤል 8፥16።

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላትን በእንግሊዝኛ “vision” በሚለው አንድ ቃል ሲተረጎሙ፣ የሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ ያሉት “ሰባት ዘመናት” “በግልጽ የተሸሸጉ” ሆኑ። በቅዱሳት መጻሕፍት ጥናት ውስጥ በውጫዊ ገጽታ ብቻ ለመመልከት የሚረኩ ተማሪዎች እነዚህን ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት እንደ አንድ ቃል ይቆጥራሉ፤ ነገር ግን ይህን የሚያደርጉት ለራሳቸው አደጋ ነው።

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> “በላይኛውን ገጽታ ብቻ በፍጥነት ማለፍ ጥቂት ጥቅም ብቻ ያመጣል። እርሱን ለመረዳት አስተዋይ ምርመራና ከልብ የሆነ፣ ጥልቅ ጥረት የሚጠይቅ ጥናት ያስፈልጋል። በቃሉ ውስጥ ከገጹ በታች የተሰወሩ የክቡር ማዕድን ደም መላሾች ያሉ እውነቶች አሉ። ሰው ወርቅና ብር እንዲያገኝ እንደሚቆፍር ሁሉ፣ እነዚህም ተሰውረው ያሉ መዝገቦች በመቆፈር ይገኛሉ። የእውነት ማስረጃ በቅዱስ መጽሐፍ ራሱ ውስጥ መሆኑን እርግጠኛ ሁን። አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ሌሎች የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎችን ለመክፈት ቁልፍ ነው። የከበረውና የተሰወረው ትርጉም በእግዚአብሔር ቅዱስ መንፈስ ይገለጣል፤ ቃሉንም ለማስተዋል ግልጽ ያደርገዋል፤ ‘የቃልህ መግቢያ ብርሃንን ይሰጣል፤ ለቀላላዎችም አስተዋይነትን ይሰጣል።’” Fundamentals of Christian Education, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ “እያንዳንዱ እውነታ የራሱ ግንኙነት አለው” ተብሎ ተነግሮናል፤ እኛም በምዕራፍ ስምንት ውስጥ “ራእይ” ተብለው የተተረጎሙ ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት እንዳሉ ያለውን እውነታ ለመተው ብንመርጥ፣ የሎዶቅያ ዕውርነትን በራሳችን ላይ በማምጣት እኛ ራሳችን ተጠያቂዎች ነን። የቀድሞው ምሳሌ እንዲህ ይላል፤ “ማየት የማይፈልጉ እንደ ዕውሮች ሌሎች የሉም።”

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> መጽሐፍ ቅዱስ ሰዎች ለዚህ ሕይወት ወይም ለሚመጣው ሕይወት እንዲዘጋጁ ሊያስፈልጋቸው የሚገባ መርሆችን ሁሉ ይዟል። እነዚህም መርሆች በሁሉም ሰው ሊገቡ ይችላሉ። ትምህርቱን ለማድነቅ የተዘጋጀ መንፈስ ያለው ማንም ሰው ከመጽሐፍ ቅዱስ አንዲት ንባብ እንኳ ሳያነብ ከእርሷ የሚረዳ አንዳች አሳብ ሳያገኝ አይቀርም። ነገር ግን ከመጽሐፍ ቅዱስ የሚገኘው እጅግ ውድ የሆነው ትምህርት በአጋጣሚ ወይም በተቆራረጠ ጥናት አይገኝም። ታላቁ የእውነት ሥርዓቱ ፈጣን ወይም ግድየለሽ አንባቢ እንዲያስተውለው በዚያ መልኩ አልቀረበም። ብዙዎቹ መዝገቦቹ ከገጽታው በጣም በታች ተሰውረው ይገኛሉ፤ እነርሱም በትጉህ ምርምርና በቀጣይ ጥረት ብቻ ሊገኙ ይችላሉ። ታላቁን ሙሉ ነገር የሚያቀናብሩት እውነቶች “ጥቂት ከዚህ፥ ጥቂትም ከዚያ” ተፈልገው መሰብሰብ አለባቸው። ኢሳይያስ 28፡10።

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “እንዲህ በጥልቅ ተመርመረው እና በአንድነት ተሰብስበው ሲቀርቡ፣ በፍጹም ሁኔታ ለእርስ በርሳቸው የተስማሙ መሆናቸው ይታያል። እያንዳንዱ ወንጌል ለሌሎቹ መደጎሚያ ነው፤ እያንዳንዱ ትንቢት ለሌላው ማብራሪያ ነው፤ እያንዳንዱም እውነት የሌላ እውነት እድገት ነው። የአይሁድ ሥርዓት ምሳሌያዊ አይነቶች በወንጌል ግልጽ ይሆናሉ። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ያለ እያንዳንዱ መርሕ የራሱ ስፍራ አለው፤ እያንዳንዱም እውነታ የራሱ አቅጣጫ አለው። እናም ይህ ሙሉ መዋቅር፣ በንድፍና በአፈጻጸም፣ ስለ ደራሲው ምስክርነት ይሰጣል። እንዲህ ያለ መዋቅር ማንኛውም አእምሮ ሊያስብው ወይም ሊያበጅው አይችልም፤ ከማያልቀው አእምሮ በቀር።” Education, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ “ራእይ” የሚለው ቃል አሥር ጊዜ ይገኛል፤ ነገር ግን እነዚያ አሥር ጊዜዎች ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላትን ያካትታሉ፣ የእነዚያም ቃላት ትርጉም አንድ አይደለም። አንድ ነገር ማለታቸው ቢሆን ኖሮ፣ ዳንኤል በእያንዳንዱ ከእነዚያ አሥር ጊዜዎች አንዱን ቃል ብቻ በተጠቀመ ነበር። ዳንኤል ሁለት ቃላትን ጽፏል፤ ምክንያቱም እያንዳንዱ ከእነዚያ ሁለቱ ቃላት የራሱ ትርጉም አለው፣ አንዱም ዳንኤል “ያየውን” ራእይ ይወክላል፣ ሌላው ግን “የሰማውን” ራእይ። በቁጥር አሥራ ሦስት፣ “ራእይ” ተብሎ የተተረጎመው ቃል châzôn ነው፣ ትርጉሙም “የታየ ነገር” ወይም “ራእይ”፣ “ሕልም” ወይም “ትንቢታዊ ቃል” ማለት ነው። በትርጉሙ መሠረትና ዳንኤል እንዴት እንደሚጠቀመው በመመልከት፣ እኔ ይህን “የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ” ብዬ እጠራዋለሁ።

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አንድ ውስጥ ዳንኤል “ራእይ ታየልኝ” ይላል፤ በቁጥር ሁለትም “በራእይ አየሁ” ብሎ ሁለት ጊዜ ይናገራል። ከዚያም በቁጥር አሥራ ሦስት “ራእዩ እስከ መቼ ነው?” የሚል ጥያቄ ይነሣል። እነዚህ ሁሉ አጠቃቀሞች የዕብራይስጥ ቃል “châzôn” ናቸው። ከዚያም በቁጥር አሥራ አምስት ዳንኤል ያንኑ ቃል የተጠቀመበት ምናልባት ከሁሉ የሚበልጥ አስፈላጊው ጊዜ ይመጣል፤ ምክንያቱም “እኔ”…“ራእዩን ባየሁ ጊዜ ትርጉሙን ለመረዳት ፈለግሁ” ይላል። ዳንኤል የchâzôn ራእዩን ካየ በኋላ፣ ትርጉሙ ምን እንደ ሆነ ሊረዳ ፈለገ። ይህም እውነታ በምዕራፉ ውስጥ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱ ዘመናት” ስለ መሸሸጋቸው ታላቅ አሳሳቢነት ያለው ነው።

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

እርሱ በአሥራ ሰባተኛና በሀያ ስድስተኛ ቁጥሮችም châzôn የተባለውን ቃል ይጠቀማል። “ራእይ” የሚለው ቃል በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት አሥር ጊዜ ይታያል፤ châzôn የሚለውም ቃል ከእነዚህ ተግባሮች ሰባቱን ይወክላል። ዳንኤል “ራእይ” ተብሎ የሚተረጎመውን ሌላውን የዕብራይስጥ ቃል አራት ጊዜ ይጠቀማል። ያ ሌላው የዕብራይስጥ ቃል mar’eh ሲሆን፣ “መልክ” ማለት ነው።

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

ቻָזוֹן (châzôn) በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ ሰባት ጊዜ ይገኛል፤ ማርኤህ (mar’eh) ደግሞ አራት ጊዜ ይገኛል፤ ሁለቱም በአንድነት በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ የእንግሊዝኛው “vision” የሚለው ቃል የተገኘባቸውን አሥር ጊዜዎች ይወክላሉ። ሰባት ሲደመር አራት አሥራ አንድ ይሆናል፤ ምክንያቱም ዳንኤል ማርኤህ (mar’eh) የሚለውን ቃል በተጠቀመበት ከአንዱ ጊዜ ላይ በትክክል እንደ ትርጉሙ ተተርጉሟል፤ በቁጥር አሥራ አምስት ዳንኤል የነቢያዊ ታሪክ የሆነውን የቻָזוֹן (châzôn) ራእይ ትርጉሙን “በፈለገ” ጊዜ፣ “እንሆ እንደ ሰው መልክ ያለ” አንድ ነገር “በፊቱ ቆመ።” “መልክ” የሚለው ቃል ማርኤህ (mar’eh) ነው። ስለዚህ ማርኤህ (mar’eh) በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ አራት ጊዜ ተጠቅሟል፤ ከእነዚህም አንዱ ጊዜ “መልክ” በሚለው መሠረታዊ ትርጉሙ መሠረት ተተርጉሟል፥ ሌሎቹ ሦስት ጊዜዎች ግን “ራእይ” ተብሎ ተተርጉሟል።

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

የኪንግ ጀምስ መጽሐፍ ቅዱስን የተረጉሙትን ሰዎች ለመተቸት እየጠቆምሁ አይደለሁም። ነገር ግን በአሥራ ሦስተኛው ቁጥር ውስጥ፣ በኪንግ ጀምስ መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተጨመረው ብቸኛ ቃል (“መሥዋዕት”) እንደሚገኝ መታወቅ ያስፈልጋል፤ መነሣሣትም በግልጽ ሁኔታ “የጽሑፉ አካል አይደለም” ብሎ ይናገራል። መነሣሣት በተጨማሪም ይህ የተጨመረው ቃል “በሰው ጥበብ የተጨመረ” እንደሆነ ይናገራል። በዚያው ምዕራፍ ውስጥ ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት ሁለቱም በአንድ እንግሊዝኛ ቃል ተተርጉመዋል። በእነዚህ ሁለት ቃላት መካከል ያለውን ልዩነት ማስተዋል አስፈላጊ የሆነበት ምክንያት እጅግ ጥልቅ ጠቀሜታ ያለው ነው።

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> እኔም ዳንኤል ራእዩን ባየሁ ጊዜ ትርጉሙንም ልረዳ ስፈልግ፣ እነሆ፥ የሰው መልክ ያለው አንድ በፊቴ ቆሞ ነበር። ከኡላይም ዳርቻዎች መካከል የሰው ድምፅ ሰማሁ፤ እርሱም ጠርቶ፦ ገብርኤል፥ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርገው አለ። ዳንኤል 8፥15፣ 16።

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

ዳንኤል አሁን የ“ቻዞን ራእይ” ብሎ የተገለጸውን እርሱ ያየውን “ትርጉሙን ሊፈልግ” ሲሞክር፣ ክርስቶስ ገብርኤልን ዳንኤል አሁን የ“ሰማውን” “ማርኤህ ራእይ” እንዲያስተውለው አዘዘው። ዳንኤል የነቢያዊ ታሪክን ራእይ ሊያስተውል ወደደ፤ ነገር ግን በቁጥር አሥራ ሦስት ፓልሞኒ (የተናገረው ያ ቅዱስ አንዱ) ተብሎ የተለየው ክርስቶስ፣ ገብርኤል ዳንኤልን “ማርኤህ ራእይ” እንጂ “ቻዞን ራእይ” እንዳያስተውለው አስተማረው። በቁጥሮች አሥራ አምስትና አሥራ ስድስት ገብርኤል የተሰጠው የተገለጸ ዓላማ፣ ዳንኤል “ማርኤህ ራእይ” እንዲያስተውል ማድረግ ነው፤ ይህም “ራእይ” ተብሎ የተተረጎመው “መልክ” ወይም “ታይታ” ማለት የሚያመለክት ቃል ነው፤ ዳንኤል ሊያስተውለው የፈለገው የነቢያዊ ታሪክ ራእይ ግን አይደለም። የገብርኤልን የሥራ ምደባ ሳያስተውሉ፣ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜያት” በግልጽ ፊት ተሰውሮ ይቀራል።

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

በሃያ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ፣ “ራእይ” ተብለው የተተረጎሙት ሁለቱም የዕብራይስጥ ቃላት በአንድ ቁጥር ውስጥ ይገኛሉ፤ እናም ይህ ቁጥር የዳንኤል ስለ “ሰባቱ ዘመናት” ምስክርነት እውነት ለመክፈት ከዋነኞቹ ቁልፎች አንዱ ይሆናል።

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> በማታውና በጠዋቱ ስለ ተነገረው ራእይ እውነት ነው፤ ስለዚህ ራእዩን ዝጋው፥ ለብዙ ዘመናት የሚሆን ነውና። ዳንኤል 8፥26።

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

በሀያ ስድስተኛው ቁጥር ውስጥ፣ “የምሽቶችና የነጋቶች ራእይ” የተባለው የmar’eh ራእይ ነው፣ ትርጉሙም “መታየት” ማለት ነው፤ ነገር ግን “የሚዘጋ” ተብሎ የተጠቀሰው ራእይ የትንቢታዊ ታሪክ የchâzôn ራእይ ነው። “ምሽትና ነጋት” የሚለው አገላለጽ በሁለቱ ራእዮች መካከል ያለውን ልዩነት የሚለይና የሚያሳይ ነው። ይህም መጽሐፍ ቅዱስ በመፈጠሩ ውስጥ የሰው አካል ያለውን ድርሻ በሌላ ምሳሌ ያሳያል። ይህ የሰው አካል ያለው ድርሻ የመጽሐፍ ቅዱስን ቃላት የመዘገቡትን ነቢያት ብቻ ሳይሆን፣ መጽሐፍ ቅዱስን የተረጎሙትንም ያካትታል። መጽሐፍ ቅዱስ፣ እንደ ክርስቶስ ሁሉ፣ የአምላክነትና የሰብአዊነት ጥምረትን ይወክላል። ያ ሰብአዊነትም አዳም ከኃጢአት ወደቀ በኋላ ጀምሮ በታሪክ ዘመናት ወርዶ መጽሐፍ ቅዱስን ወደ መዘገቡና ወደ ተረጎሙት ደረሰ። ክርስቶስና መጽሐፍ ቅዱስ ሁለቱም የአምላክ ቃል ናቸው፤ የአምላክ ቃልም ንጹሕ ነው፣ ምክንያቱም በዚያ ጥምረት ውስጥ ያለው አምላካዊ አካል በሥጋ ውስጥ ያሉትን ማናቸውንም ውስንነቶች ሁልጊዜ ይገዛ ነበር።

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> ጳውሎስ፥ የኢየሱስ ክርስቶስ ባሪያ፥ ሐዋርያ እንዲሆን የተጠራ፥ ለእግዚአብሔር ወንጌል የተለየ፤ (ይህንም ወንጌል አስቀድሞ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ በነቢያቱ አማካይነት የሰጠውን ተስፋ፥) ስለ ልጁ ስለ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ፥ እርሱም በሥጋ እንደሆነ ከዳዊት ዘር የተወለደ። ሮሜ 1፥1–3።

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

“ማታና ጥዋት” የሚለው አገላለጽ በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ በተደጋጋሚ ይገኛል፤ እናም ሁልጊዜ “ማታና ጥዋት” ተብሎ ይተረጎማል፤ በቁጥር ሃያ ስድስት እንደተደረገው ሁሉ፣ እንዲሁም በዘፍጥረት ውስጥ በተደጋጋሚ “ማታም ሆነ ጥዋትም ሆነ…” ብሎ በሚናገረው የፍጥረት ታሪክ ውስጥ ብዙ ጊዜ እንደተተረጎመው ነው። በእርግጥም፣ እያንዳንዱ እውነታ የራሱ ግንኙነት አለው (ይህም እውነታ ለመረዳት አስፈላጊ ነው)፤ “ማታና ጥዋት” የሚለው አገላለጽ “ማታና ጥዋት” ተብሎ ያልተተረጎመበት ብቸኛው ቦታ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ፣ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ አራት ነው። በዚያ፣ እና በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ በዚያ ብቻ፣ “ማታና ጥዋት” የሚለው ሐረግ በቀላሉ “ቀኖች” ተብሎ ተተርጉሟል።

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> እርሱም አለኝ፦ እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀኖች ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል። ዳንኤል 8፥14።

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

ከዚያ በኋላ አሥራ ሁለት ቁጥሮች ሲከተሉ፣ በዳንኤል ያለው ያው ምዕራፍ ውስጥ፣ የዕብራይስጥ ሐረግ “ማታና ጠዋት” ሁልጊዜ እንደሚተረጎም ተተርጉሟል፤ ነገር ግን የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶና መሠረት በሆነው ቁጥር ውስጥ፣ ይህ ሐረግ በቀላሉ “ቀናት” ተብሎ ተተርጉሟል። የኪንግ ጄምስ መጽሐፍ ቅዱስ ተርጓሚዎችን እንዲህ ያለ ግልጽ ተቃርኖ እንዲያደርጉ ያመራቸው ምን ዓይነት ተጽእኖ ነበር? በቁጥር ሀያ ስድስት ውስጥ ያለውን ሐረግ፣ በቀሪው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ውስጥ ይህ ሐረግ ከተከሰተባቸው ሁሉ ጋር በሚስማማ ሁኔታ ተርጉመውታል። ነገር ግን ከቁጥር ሀያ ስድስት አሥራ ሁለት ቁጥሮች በፊት ባለው በቁጥር አሥራ አራት፣ ሰብአዊነታቸው ለቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄ መልስ ልዩ ልዩነት ሰጠ። እናም የቁጥር አሥራ ሦስት ጥያቄ፣ ወደ መጽሐፍ ቅዱስ መጨመር የማይገባውን አንድ ቃል፣ (መሥዋዕት) አካትቶ ነበር። እግዚአብሔር ቁጥር አሥራ አራት በእጅጉ ጥልቅና ልዩ በሆነ መንገድ እንዲታይ ፈለገ። ይህን በማድረጉም፣ ገብርኤል ዳንኤል እንዲያስተውል መመሪያ የተሰጠውን ነገር ደግሞ ገለጠ።

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

በአሥራ ስድስተኛው ቁጥር ኢየሱስ ገብርኤልን፣ ዳንኤል ስለ ትንቢታዊ ታሪክ ያለውን የchâzôn ራእይ ለማስተዋል እየፈለገ እንኳ የmar’eh ራእይን እንዲያስተውለው አዘዘው። ሀያ ስድስተኛው ቁጥር “የተነገረው የማታዎችና የጠዋቶች ራእይ” “እውነት” እንደሆነ ይናገራል። የchâzôn ራእይ ትንቢታዊ “እይታ” ነበር፤ ነገር ግን የmar’eh ራእይ “ተነገረ”፥ ምክንያቱም በቃል ተነግሮ ነበርና። ይህም በአሥራ አራተኛው ቁጥር ፓልሞኒ “እስከ ሁለት ሺህና ሦስት መቶ ማታዎችና ጠዋቶች፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል” ብሎ በተናገረ ጊዜ ተነግሮ ነበር። ሀያ ስድስተኛው ቁጥር፣ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ ባሉት ሁለቱ ራእዮች መካከል ያለውን ልዩነት ለመለየት፣ “የማታዎችና የጠዋቶች” የሚለውን ንግግር በመጠቀም፣ ይህ ተነግሮ የነበረው ራእይ እንደሆነ ይገልጻል። ዳንኤል “ያየው” እና ለማስተዋል የፈለገው የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ፣ ዳንኤል “ከሰማው” እና “የተነገረው” ራእይ የተለየ ነበር። ከዚህም ይልቅ አስፈላጊው፣ ዳንኤል “የሰማው” ራእይ ገብርኤል ዳንኤልን እንዲያስተውለው የተሰጠው ራእይ መሆኑ ነው።

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

በቅዱስ መጽሐፍ ቅዱስ መፍጠር ውስጥ የተሳተፈው የሰው ዘር “ራእይ” የሚለውን ቃል በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት አሥር ጊዜ መዝግቦ፣ በዚህም እንዲሁ አንዱ የ“ታየ” ራእይና ሌላው የ“ተሰማ” ራእይ መለያየትን ሸፈነ። ይህን በማድረጉም፣ ክርስቶስ ዳንኤል ከተመለከተው ራእይ ይልቅ የሰማውን ራእይ እንዲያስተውል የነበረውን ዓላማ የሚለይ አጽንኦት አጨለመ። አሁን ገብርኤል የተሰጠውን የሥራ ኃላፊነት ለመፈጸም የሚያደርገውን ልንመለከት እንችላለን።

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> እንግዲህ እኔ ወደ ቆምሁበት ቀረበ፤ እርሱም በቀረበ ጊዜ ፈራሁና በፊቴ ተደፍቻለሁ፤ እርሱ ግን፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ አስተውል፤ ራእዩ ለፍጻሜው ዘመን ነውና አለኝ። እርሱም ከእኔ ጋር ሲናገር ፊቴን ወደ ምድር አድርጌ በከባድ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ፤ እርሱ ግን ዳሰሰኝ፥ ቀጥ አድርጎም አቆመኝ። እርሱም አለ፦ እነሆ፥ በቍጣው መጨረሻ የሚሆነውን አሳውቅሃለሁ፤ መጨረሻው በተወሰነው ጊዜ ይሆናልና። ዳንኤል 8፥17–19።

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

አሁን ገብርኤል እውነተኛ የሆነውን የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ማታዎችና ጠዋቶች ራእይ ዳንኤል እንዲያስተውል ሥራውን ይጀምራል። መጀመሪያ የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ፣ የchâzôn ራእይ፣ “በፍጻሜ ዘመን” እንደሚሆን ያሳውቀዋል። ከዚያም ዳንኤል በትንቢታዊ እንቅልፍ ሳለ፣ ገብርኤል ዳንኤልን ዳስሶ ቀጥ አድርጎ አቆመው። “አሳውቅሃለሁ” ብሎ ያሳውቀዋል።

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

የማታና የጠዋት ራእይን “ይህን ሰው እንዲያስተውል አድርገው” ብሎ በተናገረ ጊዜ ፓልሞኒ (ክርስቶስ) ገብርኤል እንዲያደርግ የነገረው ይህንኑ ነበር። ገብርኤልም ዳንኤልን “በቍጣው መጨረሻ ዘመን የሚሆነውን እንዲያውቅ” እንደሚያደርገው ይናገራል። እነሆ እርሱ እዚያ አለ! ይህች የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜያት” ናት! ገብርኤል ነቢያትን ደጋግሞ እንዲመሰክሩላትና በጽሑፎቻቸው እንዲጠቀሙባት በመራቸው በዚያው የትንቢታዊ ዘዴ ተሰውራለች! ያ ዘዴ “መስመር በመስመር፥ እዚህ ጥቂት በዚያም ጥቂት” የሚለው ነው።

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

በዩርያስ ስሚዝ የተጻፈው “Thoughts on Daniel and the Revelation” መጽሐፍ ውስጥ (አድቬንቲስቶች ሁሉ፣ ጎረቤቶቻቸውም እንኳ ሊያውቁት የሚገባቸው) ስሚዝ ስለ ዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ከቁጥር አሥራ ሰባት እስከ አሥራ ዘጠኝ ያሉት ቁጥሮች እንዲህ ይናገራል፦

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> “እርሱ በተወሰነው ጊዜ መጨረሻው እንደሚሆን፣ እንዲሁም በቍጣው መጨረሻ ላይ የሚሆነውን እንዲያውቅለት በአጠቃላይ መግለጫ ካቀረበ በኋላ፣ ወደ ራእዩ ትርጓሜ ይገባል። ቍጣው የጊዜ ዘመንን የሚሸፍን መሆኑ መገንዘብ አለበት። የትኛው ዘመን? እግዚአብሔር በእነርሱ ክፋት ምክንያት ቍጣውን በሕዝቡ እስራኤል ላይ እንደሚፈስስ ነገራቸው፤ እንዲሁም ስለ ‘ርኩስ ክፉው የእስራኤል አለቃ’ መመሪያ ሰጠ፦ ‘አክሊሉን አንሣ፥ ዘውዱንም አውልቅ.... እኔ አፈርሰዋለሁ፥ አፈርሰዋለሁ፥ አፈርሰዋለሁ፤ ለመብቱ የሆነው እስኪመጣ ድረስም ከእንግዲህ ወዲህ አትሆንም፤ ለእርሱም እሰጠዋለሁ።’ ሕዝቅኤል 21፥25–27, 31።

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> “ይህ በኪዳኑ ሕዝብ ላይ የሚወርደው የእግዚአብሔር ቍጣ ዘመን ነው፤ መቅደሱና ሰራዊቱ በእግር የሚረገጡበት ዘመን ነው። እስራኤል ለባቢሎን መንግሥት በተገዛች ጊዜ አክሊሉ ተወገደ፣ ዘውዱም ተወሰደ። ከዚያም በሜዶና በፋርስ እንደገና ተገለበጠ፤ እንደገናም በግሪኮች፤ እንደገናም በሮማውያን፤ ይህም ቃሉ በነቢዩ ሦስት ጊዜ ከተደገመበት ጋር ይስማማል። ከዚያ በኋላ አይሁድ ክርስቶስን ከጣሉ በኋላ ብዙም ሳይቆይ በምድር ፊት ሁሉ ላይ ተበተኑ፤ መንፈሳዊቱም እስራኤል የቃል በቃል ዘርን ቦታ ወሰደች፤ ነገር ግን እነርሱ ለምድራዊ ኃይላት ተገዥ ናቸው፣ የዳዊትም ዙፋን እንደገና እስኪቆም ድረስ—የእርሱ ትክክለኛ ወራሽ የሆነው፣ መሲሑ፣ የሰላም አለቃ እስኪመጣ ድረስ—እንዲሁ ይቆያሉ፤ ከዚያም ለእርሱ ይሰጠዋል። ከዚያ ጊዜ ቍጣው ያበቃል። በዚህ ዘመን መጨረሻ በኋለኛው ፍጻሜ ምን እንደሚፈጸም፣ መልአኩ አሁን ለዳንኤል ሊያሳውቀው ነው።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

ስሚዝ የሚያመለክተው “ቍጣ” ምናሴ በአሦር ሰዎች በ677 ዓ.ዓ. ወደ ባቢሎን በተወሰደ ጊዜ ጀመረ። ነገር ግን ስሚዝ የሴዴቅያስን በ586 ዓ.ዓ. መገልበጥ ወስዶ ያንን የቊጣው ዘመን የቁጥር አሥራ ዘጠኝ መነሻ አድርጎ ይመድባል። ስሚዝ እንዲያውም ጥቅሱ “የቊጣው የመጨረሻ ፍጻሜ” ይላል የሚለው ምን ማለት እንደሆነ ፈጽሞ አያነሳም። እርሱ ይህን በቀላሉ “ቍጣ” ብቻ እንደሆነ ይመለከተዋል፤ ነገር ግን የቊጣው “የመጨረሻ ፍጻሜ” ካለ፣ ሰዋሰውና ሎጂክ ቢያንስ የቊጣው “የመጀመሪያ ፍጻሜ” ደግሞ መኖሩን ይጠይቃሉ። ስሚዝ የሰባው ዓመት ምርኮ በ606 ዓ.ዓ. ከናቡከደነጾር በኢዮአቄም ላይ ባደረገው የመጀመሪያ ጥቃት እንደ ጀመረ ያውቅ ነበር፤ ነገር ግን የቊጣው ዘመን መነሻ ናቡከደነጾር በይሁዳ የመጨረሻው ንጉሥ በሆነው በሴዴቅያስ ላይ ያደረገውን ሦስተኛ ጥቃት እንደሆነ ወሰነ።

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> “ስለ እርሱ [ስለ ዳንኤል] የቀድሞ ሕይወቱ ከማንኛውም ሌላ ነቢይ የተመዘገበውን ይልቅ ይበልጥ ዝርዝር መግለጫ ቢኖረንም፣ ነገር ግን ከንጉሣዊ ዘር፣ ምናልባትም በዚያን ጊዜ እጅግ ብዙ ሆኖ ከነበረው ከዳዊት ቤት እንደነበረ ከሚገልጸው በቀር፣ ልደቱና የትውልድ ሐረጉ ፈጽሞ በጨለማ ውስጥ ተተውተዋል። እርሱ መጀመሪያ የሚታየው በባቢሎን ንጉሥ በነበረው በናቡከደነፆር በመጀመሪያው ዓመት፣ የሰባው ዓመት ምርኮኝነት በተጀመረበት ጊዜ፣ ከክ.ል.በ. 606 ዓ.ም. የይሁዳ ክቡራን ምርኮኞች መካከል እንደ አንዱ ነው። ኤርምያስና ዕንባቆም ገና ትንቢታቸውን እየተናገሩ ነበር። ሕዝቅኤል ከዚያ ብዙም ሳይቆይ ጀመረ፣ ከዚያም በኋላ ትንሽ ቆይቶ አብድዩ፤ ነገር ግን እነዚህ ሁለቱም ሥራቸውን ከዳንኤል ረጅምና ክቡር የአገልግሎት ዘመን ማብቂያ ከብዙ ዓመታት በፊት ጨረሱ። ከእርሱ በኋላ የተነሡት ሦስት ነቢያት ብቻ ናቸው፤ እነርሱም ሐጌና ዘካርያስ ሲሆኑ በአንድ ዘመን አብረው ለአጭር ጊዜ የትንቢት አገልግሎትን አከናወኑ፣ ከክ.ል.በ. 520–518፤ እንዲሁም የብሉይ ኪዳን ነቢያት የመጨረሻው ሚልክያስ ሲሆን፣ ከክ.ል.በ. 397 ገደማ ለአጭር ዘመን ታወቀ።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

ስሚዝ በትክክል በአሥራ ዘጠነኛው ቁጥር ያለውን “ቍጣ” እንደ የጊዜ ወቅት ለይቶ አሳወቀ። ይህን ወቅትም ከዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ጋር በመስማማት መቅደሱና ሠራዊቱ የሚረገጡበት ዘመን መሆኑን በትክክል ለየ፤ የሚያበቃው ነጥብም ጥቅምት 22 ቀን 1844 መሆኑን በትክክል ገለጠ።

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

ስሚዝ በአንድ ክፍል ትክክል ነበር፤ ነገር ግን በትንቢታዊ ተግባራዊ አተገባበሮቹ ባሕርይ የሆነውን ነገር በማድረጉ ከእውነት ተሳስቶ ነበር። ትንቢታዊው ቃል ስለ ታሪክ ያለውን መረዳቱን እንዲመራ ከመፍቀድ ይልቅ፣ ታሪክ ትርጓሜውን ለትንቢታዊው ቃል እንዲመራ ፈቅዶ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስ ትንቢታዊ ታሪክን እንዲገልጽልን ብንፈቅድ፣ ከዚያ ታሪክን ለመቅረብ ትክክለኛውን መረጃ እናገኛለን።

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

መጽሐፍ ቅዱስ ሰው በማን እንደሚሸነፍ የዚያ ሰው ባሪያ እንደሚሆን ያስተምራል።

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> ለእነርሱ ነፃነትን ሲሰጧቸው ይስታሉ፤ እነርሱ ራሳቸው ግን የጥፋት ባሪያዎች ናቸው፤ ሰው በማን ቢሸነፍ፥ ለዚያው ባርነት ይገባልና። 2 ጴጥሮስ 2፥19

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

ምናሴ በክ.ዓ. 677 ወደ ባቢሎን በምርኮ ተወሰደ። ይሁዳ የተሸነፈችና ወደ ባርነት የተወሰደችበትም በዚያ ነው። ይህ በሲስተር ዋይት ትክክል መሆናቸው የተደገፉት በ1843 እና 1850 ገበታዎች ሁለቱም ላይ የተወከለው የመነሻ ነጥብ ነው። ስሚዝ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት የተጠቀሰውን መረገጥ ከይሁዳ የመጨረሻው ንጉሥ ከሴዴቅያስ ይጀምራል። ሴዴቅያስ የተራማጅ ፍርድ መጨረሻ ነበር እንጂ መጀመሪያው አልነበረም። ሲስተር ዋይት የምናሴን በባቢሎን ምርኮ መወሰድ ለሚመጣው ነገር “ቅድመ ዋስትና” እንደነበረ ትገልጻለች። “ቅድመ ዋስትና” ማለት ቅድሚያ ክፍያ ማለት ሲሆን፣ ከዚያ በኋላ ሌሎች ክፍያዎች የሚከተሉትን ግዢ መጀመሪያ ያመለክታል።

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> “ነቢያት በታማኝነት ማስጠንቀቂያቸውንና ምክራቸውን ቀጥለው ሰጡ፤ ለምንም ሳይፈሩ ለምናሴና ለሕዝቡ ተናገሩ፤ ነገር ግን መልእክቶቹ በንቀት ተቀበሉ፤ ወደ ኋላ የተመለሰችው ይሁዳ ለመስማት አልፈቀደችም። ሕዝቡ ንስሐ ባይገቡ የሚደርስባቸው ነገር እንደ ቅድመ ምልክት፣ ጌታ ንጉሣቸው በአሶር ወታደሮች አንድ ጭፍራ እንዲያዝ ፈቀደ፤ እነርሱም ‘በእግር ብረት አስረው ወደ ባቢሎን’ ወሰዱት፣ ይህችም በዚያን ጊዜ የጊዜያዊ መዲናቸው ነበረች። ይህ መከራ ንጉሡን ወደ ልቡ መለሰው፤ ‘እርሱም እግዚአብሔርን አምላኩን ለመነ፥ በአባቶቹም አምላክ ፊት እጅግ ራሱን አዋረደ፥ ወደ እርሱም ጸለየ፤ እርሱም ተለመነለት፥ ልመናውንም ሰማለት፥ ደግሞም ወደ ኢየሩሳሌም ወደ መንግሥቱ መለሰው። ከዚያም በኋላ ምናሴ እግዚአብሔር እርሱ አምላክ እንደ ሆነ አወቀ።’ 2 ዜና መዋዕል 33:11–13። ነገር ግን ይህ ንስሐ፣ ምንም እንኳ የሚያስደንቅ ቢሆንም፣ መንግሥቱን ከብዙ ዓመታት የጣዖት አምልኮ ልምምዶች አበላሽ ተጽእኖ ለማዳን እጅግ ዘግይቶ መጣ። ብዙዎች ተሰናክለው ወድቀዋል፤ ዳግመኛም እንዳይነሡ ሆነዋል።” ነቢያትና ነገሥታት፣ 382።

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

ምናሴ በ“ሰባት ዘመን” የተባለውን “እርግማን” የጀመረውን “ቅድሚያ ክፍያ” አመለከተ፤ ይህም የመጨረሻው “ቍጣ” ነበር፤ ምክንያቱም “የመጀመሪያው ቍጣ” አስቀድሞ በ723 ከክርስቶስ በፊት የሰሜኑ መንግሥት ወደ ምርኮ በተወሰደ ጊዜ ተጀምሮ ነበር። ከዚያም በኢዮአቄም መገልበጥ ጊዜ፣ ዳንኤል ወደ ምርኮ በተወሰደ ጊዜ፣ ኤርምያስ የገለጻቸው የሰባው ዓመታት ምርኮ በ606 ከክርስቶስ በፊት ተጀመረ። ከኢዮአቄም በኋላ ሁለት ነገሥታት እያለፉ ኢየሩሳሌም ተደመሰሰች፤ የመጨረሻውም የይሁዳ ንጉሥ ሴዴቅያስ ልጆቹ በፊቱ ሲገደሉ አየ፤ ከዚያም ዓይኖቹ ተወግደው በምርኮ ወደ ባቢሎን ተወሰደ።

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

ስሚዝ እድገታዊውን ፍርድ ሁሉ ለሴዴቅያስ አድርጎ አመደበ፥ እናም የሴዴቅያስን ፍርድ ለግምቱ የማስረጃ ጥቅስ አድርጎ ተጠቀመ። “ክፉና ርኩስ አለቃ” የነበረው የሴዴቅያስ ፍርድ፥ ክርስቶስ መጥቶ መንግሥት እስኪቆም ድረስ የይሁዳ ዘውድ እንዲወገድ መሆኑን ያሳይ ነበር። ስሚዝ እንዲህ አለ፦ “እነርሱ ለምድራዊ ኃይላት ተገዥ ናቸው፥ የዳዊትም ዙፋን እንደ ገና እስኪቆም ድረስ እንዲሁ ይኖራሉ፤—የዙፋኑ ትክክለኛ ወራሽ የሆነው፥ መሲሑ፥ የሰላም አለቃ እስኪመጣ ድረስ፥ ከዚያም ለእርሱ ይሰጠዋል።” በዳንኤል ምዕራፍ ሰባት ቁጥር አሥራ ሦስትና አሥራ አራት ፍጻሜ መሠረት፥ በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን፥ በሰው ልጅ የተወከለው ክርስቶስ መንግሥት ሊቀበል በአብ ፊት መጣ።

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> በሌሊት ራእዮቼ አየሁ፤ እነሆም፥ እንደ ሰው ልጅ ያለ አንዱ በሰማይ ደመናት መጣ፥ ወደ የዘመናት ሽማግሌም ቀረበ፥ በፊቱም አቀረቡት። ለእርሱም ግዛትና ክብር መንግሥትም ተሰጠው፥ ወገኖች ሁሉና አሕዛብ ቋንቋዎችም ሁሉ ያመልኩት ዘንድ፤ ግዛቱ የማያልፍ ዘላለማዊ ግዛት ነው፥ መንግሥቱም የማይጠፋ ነው። ዳንኤል 7፥13-14።

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

ሲስተር ዋይት የዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ ሰባት እና ቁጥር አሥራ ሦስትና አሥራ አራት በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 እንደተፈጸሙ ታረጋግጣለች።

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ክርስቶስ ታላቁ ሊቀ ካህናችን ሆኖ መቅደሱን ለማንጻት ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ መምጣቱ፣ በዳንኤል 8፡14 የተገለጸው፤ የሰው ልጅም ወደ ዘመናት ጥንታዊ መምጣቱ፣ በዳንኤል 7፡13 እንደ ቀረበው፤ እንዲሁም ጌታ ወደ ቤተ መቅደሱ መምጣቱ፣ በሚልክያስ እንደ ተነበየው፣ አንድ ያው ክስተት የሚገልጹ መግለጫዎች ናቸው፤ ይህም ደግሞ ክርስቶስ በማቴዎስ 25 በአሥሩ ደናግል ምሳሌ እንደ ገለጸው ሙሽራው ወደ ሰርጉ በመምጣቱ የተወከለ ነው።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 426።

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

ስሚዝ የ“ቍጣው የመጨረሻ ፍጻሜ” ቁልፍ ክፍል አልነካም። ይሁዳ በምናሴ ዘመን እንደ ተሸነፈ የሚያሳየውን መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርሕ አስወግዶታል፤ እንዲሁም ከጽድቅያስ በፊት በሁለት ነገሥታት ዘመን የጀመረው ምርኮኝነት ደግሞ፣ ጽድቅያስ መጨረሻውን ከመቀበሉ በፊት ይሁዳ አስቀድሞ ለባቢሎን ተገዢ እንደነበረ ይወክላል የሚለውን እውነታ ደግሞ ተቀምጦ አልተናገረም። ከእነዚህ ግልጽ መተውዎች ጋር ሆኖም፣ “እነሆ፣ ይህ በቃል ኪዳኑ ሕዝብ ላይ የእግዚአብሔር ቍጣ ዘመን ነው፤ መቅደሱና ሠራዊቱ በእግር የሚረገጡበት ዘመን ነው” ሲል አስቀምጦ ተናግሮአል። ስለዚህ፣ “የእግዚአብሔር ቍጣ ዘመን”ን ከዳንኤል ምዕራፍ ስምንት እና በቁጥር አሥራ ሦስት ከተነሣው “እስከ መቼ?” ጥያቄ ጋር በቀጥታ ያያይዛል። በቁጥር አሥራ አራት የተሰጠው መልስ ግን እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ ነበር።

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

ወደ ባቢሎን ባርነት መበተኑ በክርስቶስ ልደት በፊት 677 የተጀመረ እና እስከ 1844 ድረስ የቀጠለ ተራማጅ ታሪክ ነበር። ያ ዘመን ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታትን ይሆናል፤ ይህም እርግጥ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ያለው “ሰባት ዘመናት” ነው። የዚያ የዘመን ክፍለ ጊዜ ፍጻሜ በጥቅምት 22፣ 1844 ላይ ለዳንኤል ስለ ሁለት ሺህ ሦስት መቶው ማታና ጠዋት “የ‘mar’eh ራእይ’” ሁለተኛ ምስክር ሰጠው።

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

ገብርኤል ዳንኤል ያንን ራእይ እንዲያስተውል እንዲያደርግ ተነግሮት ነበር፤ ገብርኤልም ያደረገው ነገር ለ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 የማብቂያ ቀን ሁለተኛ ምስክር መስጠት ነበር። ሁለቱም የጊዜ ትንቢቶች ፍጻሜ የሚያገኙበትን ቀን ለማስረገጥ ሁለተኛ ምስክር መስጠቱ ብቻ ሳይሆን፣ ስሚዝ በትክክል እንዳመለከተው፣ ከ1844 ጋር የተያያዘው ይህ ሁለተኛ ምስክር የሚመለከተው የጊዜ ዘመን በቁጥር አሥራ ሦስት ውስጥ መቅደሱና ሠራዊቱ በእግር እንዲረገጡ የተወሰነው ዘመን እንደሆነ ተለይቶ ተገልጦ ነበር። በቁጥር አሥራ ሦስት ያለው ጥያቄ፣ “ስለ ዘወትር መሥዋዕቱ፣ እና ስለ ማጥፋት ዓመፅ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ለመረገጥ ይሰጥ ዘንድ ራእዩ እስከ መቼ ነው?” የሚል ነው። ያ የጊዜ ዘመን የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ነበር።

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

ስሚዝ ያላየው ወይም ለመለየት የተቆጠበው ነገር፣ የቁጥር አሥራ ዘጠኝ “ቍጣ” የዚያ ቍጣ “የመጨረሻው ፍጻሜ” መሆኑ ነበር። “የመጨረሻ” ካለ፣ “የመጀመሪያ” ደግሞ አለ፤ ዳንኤልም በምዕራፍ አሥራ አንድ ውስጥ “የመጀመሪያው ቍጣ” መቼ እንዳበቃ ይለያል። እርሱ በጨለማው ዘመን የነገሠውን ጳጳሳዊ ሥርዓት እያመለከተ ነው፤ እናም ጳጳሳዊው ሥርዓት ቍጣው እስኪፈጸም፣ ወይም እስኪያበቃ ድረስ እንደሚበለጽግ ይናገራል።

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ንጉሡም እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፤ ራሱንም ከፍ ከፍ ያደርጋል፥ ከአማልክትም ሁሉ በላይ ራሱን ያግዛል፤ በአማልክት አምላክም ላይ ድንቅ ነገር ይናገራል፤ ቍጣውም እስኪፈጸም ድረስ ይበለጽጋል፤ የተወሰነውም ይፈጸማልና። ዳንኤል 11፥36።

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

ቁጥር ሠላሳ ስድስት ሐዋርያው ጳውሎስ ለተሰሎንቄ ሰዎች በጻፈው ሁለተኛ መልእክቱ ውስጥ በአጭሩ የደገመው ቁጥር መሆኑ በሰፊው የተቀበለ ነው።

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> ማንም በማንኛውም መንገድ እንዳያታልላችሁ፤ ምክንያቱም በመጀመሪያ ክህደት ካልመጣ እና የኀጢአት ሰው፥ የጥፋት ልጅ ካልተገለጠ፥ ያ ቀን አይመጣም። እርሱም አምላክ ተብሎ ከሚጠራ ወይም ከሚመለክ ሁሉ በላይ የሚቃወምና ራሱን የሚያከብር ነው፤ ስለዚህም እርሱ እንደ አምላክ ሆኖ በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ይቀመጣል፥ ራሱንም አምላክ እንደሆነ ያሳያል። 2 ተሰሎንቄ 2፥3, 4።

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

የጳውሎስ “የኃጢአት ሰው” እርሱም “የጥፋት ልጅ” የሆነው፣ “ከእግዚአብሔር ተብሎ ከሚጠራ ሁሉ ወይም ከሚሰገድለት ሁሉ በላይ የሚቃወምና ራሱን የሚያከብር” ያለው፣ እንዲሁም “እንደ ፈቃዱ የሚያደርግ፤ ራሱንም ከፍ ከፍ የሚያደርግ፣ ከእያንዳንዱም አምላክ በላይ ራሱን የሚያግዝ” የተባለው “ንጉሥ” ደግሞ ነው። ሁለቱም ክፍሎች የሮምን ጳጳስ ያመለክታሉ። ዳንኤል ጳጳሱ “ቁጣው እስኪፈጸም ድረስ” እንደሚበለጽግ ጽፎአል፤ ይህም ማለት ወደ ፊት እንደሚገፋ ማለት ነው። በሠላሳ ስድስተኛው ቁጥር ያለው ቁጣ አስቀድሞ “ተወስኖ” ነበር። “ተወስኖ” የሚለው ቃል “መቁሰል” ማለት ነው።

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

ጳጳሳዊ ሥርዓቱ በ1798 ዓ.ም. “የሞት ቁስሉን” ተቀበለ፣ እናም በዚያ ጊዜ “የመጀመሪያው ቍጣ” ተፈጽሞ ወይም ተቋርጦ ነበር። “መፈጸም” የሚለው ቃል ማብቃት ወይም መቆም ማለት ነው። በምዕራፍ ስምንት፥ ቁጥር አሥራ ዘጠኝ ውስጥ የተጠቀሰው “የቍጣው” መጨረሻ መቅደሱና ሠራዊቱ እንዲረገጡ የተወሰነው ዘመን መጨረሻ መሆኑን ያመለክታል። ይህም በ1844 ዓ.ም. ተፈጸመ፤ ነገር ግን “የመጀመሪያው” ቍጣ በ1798 ዓ.ም. አበቃ።

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

“የመጨረሻው ቍጣ” በ1844 ተጠናቀቀ፤ ይህም ንጉሥ ምናሴ በአሶራውያን ወደ ባቢሎን በ677 ዓ.ዓ. ከተወሰደ ከሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት በኋላ ነበር። “የመጀመሪያው” ቍጣ በ1798 ተጠናቀቀ፤ ይህም የእስራኤል ሰሜናዊ መንግሥት በአሶራውያን ወደ ባርነት በ723 ዓ.ዓ. ከተወሰደ ከሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት በኋላ ነበር።

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

ስለ በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ስለተሰወረው “ሰባት ዘመን” የሚነገር ገና ብዙ ነገር አለ፤ ያንንም በሚቀጥለው ጽሑፋችን እናነሣዋለን።

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> «ለሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያንም መልአክ እንዲህ ጻፍ፤ ይህን ይላል አሜን፥ ታማኝና እውነተኛ ምስክር፥ የእግዚአብሔር ፍጥረት መጀመሪያ፤ ሥራህን አውቃለሁ፤ ቀዝቃዛም አይደለህ ሞቃትም አይደለህ፤ ቀዝቃዛ ወይም ሞቃት ብትሆን እመኝ ነበር። እንግዲህ ለምለም ስለሆንህ፥ ቀዝቃዛም ሞቃትም ስላልሆንህ፥ ከአፌ ልተፋህ ነው። ምክንያቱም፥ እኔ ባለጠጋ ነኝ፥ ሀብትም ጨምሮልኛል፥ ምንም አያስፈልገኝም ትላለህና፤ ነገር ግን አንተ ግድያማ፥ የሚያሳዝን፥ ድሀ፥ ዕውር፥ ዕራቁትም እንደሆንህ አታውቅም።»

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “ጌታ በዚህ ስፍራ ለሕዝቡ እንዲያስጠነቅቁ የጠራቸው አገልጋዮች ለሕዝቡ ሊያቀርቡት የሚገባው መልእክት የሰላምና የደኅንነት መልእክት እንዳልሆነ ያሳየናል። እርሱ በተለይ በንድፈ ሐሳብ ብቻ የተገደበ ሳይሆን በየነገሩ ሁሉ ተግባራዊ ነው። በላኦዴቅያ ሰዎች ዘንድ በተላከው መልእክት የእግዚአብሔር ሕዝብ በሥጋዊ ዋስትና ሁኔታ ውስጥ እንዳሉ ተወክለዋል። እነርሱ በምቾት ተቀምጠው ራሳቸውን በመንፈሳዊ ልማት ከፍ ባለ ሁኔታ ላይ እንዳሉ ያምናሉ። ‘እኔ ባለጠጋ ነኝ፥ ሀብትም በዛልኝ፥ ምንም አላስፈልገኝም ትላለህና፤ ነገር ግን አንተ ጉስቁልና ምስኪንና ድሀና ዕውርና ዕራቁት እንደሆንህ አታውቅም።’

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> “ሰው ልቦና ላይ ሊመጣ የሚችለው ከዚህ የበለጠ ማታለያ ምን ይኖራል? ሰዎች ፈጽሞ ስህተት ላይ ሳሉ እንኳ እነርሱ ትክክል እንደሆኑ መተማመን! የእውነተኛው ምስክር መልእክት የእግዚአብሔርን ሕዝብ በአሳዛኝ ማታለያ ውስጥ ሲገኙ ያገኛቸዋል፤ ሆኖም በዚያ ማታለያ ውስጥ ቅኖች ናቸው። ሁኔታቸው በእግዚአብሔር ፊት የሚያሳዝን መሆኑን አያውቁም። የተነገራቸው ራሳቸውን ከፍ ባለ መንፈሳዊ ሁኔታ ላይ እንዳሉ ሲያታልሉ ሳሉ፣ የእውነተኛው ምስክር መልእክት እውነተኛ የመንፈሳዊ ዕውርነታቸውን፣ ድህነታቸውንና ምስኪንነታቸውን በሚያስደንግጥ ግልጽ ተግሣጽ የደኅንነታቸውን ሐሰተኛ ስሜት ያፈርሳል። ምስክርነቱ እጅግ የሚቈርጥና ጽኑ ስለሆነ ስህተት ሊሆን አይችልም፤ ምክንያቱም የሚናገረው እውነተኛው ምስክር ነውና፣ ምስክርነቱም ትክክል መሆን አለበት።” Testimonies, volume 3, 252.

Back to Articles