Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

መጽሐፈ ኢዮኤል እና የላኦዴቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን - ቁጥር አርባ አራት

Number Forty-Four

ቁጥር አርባ አራት

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

በ1844 ዓ.ም. ሰባተኛው ቀን ሰንበት የሚለው ትምህርት ተገለጠ፣ ከዚያም እህት ዋይት ወደ ቃል ኪዳኑ ታቦት በተመለከተች ጊዜ ለእርሷ በልዩ ሁኔታ ተጠናከረ። እርሷ ደግሞ በመጨረሻዎቹ ዘመናት የሥጋ መልበስ ትምህርት ያንኑ የሰማይ አጽንኦት እንዳለው መዝግባለች። ሰባተኛው ቀን ሰንበት፣ ተምሳሌታዊው የስርየት ቀን በጀመረ ጊዜ ከታቦቱ የወጣውን ልዩ ብርሃን ይወክላል፤ ሰባተኛውም ዓመት ሰንበት ደግሞ ተምሳሌታዊው የስርየት ቀን ወደ ፍጻሜው በሚደርስበት ጊዜ ከታቦቱ የሚወጣውን ልዩ ብርሃን ይወክላል።

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

የሥጋ መውሰድ ትምህርት በዘሌዋውያን ሃያ ሦስት ውስጥ ባለው የመጨረሻው ቅዱስ ስብሰባ ውስጥ በምሳሌነት ተገልጦአል፤ ይህም በዘሌዋውያን ሃያ ሦስት መጀመሪያ ላይ ለሚገኘው ለመጀመሪያው ቅዱስ ስብሰባ ለሆነው ለሰባተኛው ቀን ሰንበት ኦሜጋው ነው። ያ የመጀመሪያው ሰንበት የእግዚአብሔርን የፍጥረት ኃይል ይወክላል፥ የመጨረሻው ሰንበትም የእርሱን የዳግም ፍጥረት ኃይል ይወክላል። ያ የመጀመሪያው ሰንበት “23” በሚለው ቁጥር ይወከላል፥ የመጨረሻውም “252” በሚለው ቁጥር ይወከላል።

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

እነዚያ ሁለቱ ምልክቶች የዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ሦስት የመጀመሪያና የመጨረሻ መደገፊያዎች ናቸው፣ እንዲሁም የሚለራውያን ታሪክ የመጀመሪያና የመጨረሻ መደገፊያዎች ደግሞ ናቸው። 1798 በእስራኤል ሰሜናዊ መንግሥት ላይ የተፈረደው 2,520 ዓመታት ፍጻሜ ነበር፣ 2,300 ዓመታቱም በ1844 ጥቅምት 22 ተፈጸመ። እህት ዋይት ወደ መቅደሱ በተመራች ጊዜ አሥርቱን ትእዛዛት ተመልክታ ሳለች፣ ክርስቶስ የማስታረቅ ሥራውን በሚፈጽምበት ጊዜ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚከተሉትን የእግዚአብሔር የዘመን መጨረሻ ሕዝብ በምሳሌ ታመለክት ነበር። የቤተ መቅደሱ ፈተና ጠቦቱን ወዴትም ቢሄድ መከተል የሚፈትን ፈተና ነው።

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> እነዚህ ከሴቶች ጋር ያልረከሱ ናቸው፤ ድንግል ናቸውና። እነዚህ በጉ ወደሚሄድበት ስፍራ ሁሉ የሚከተሉት ናቸው። እነዚህ ለእግዚአብሔርና ለበጉ በኩራት እንዲሆኑ ከሰዎች መካከል የተዋጁ ናቸው። ራእይ 14፥4።

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

እህት ዋይት እንደ ነቢይ በመሆኗ፣ በመጀመሪያ በእምነት ወደ ቅዱሰ ቅዱሳን የገቡትን ታማኞች በምሳሌ እያቀረበች ነበር፤ በዚህም ሲሆን በመጨረሻ በእምነት ወደ ቅዱሰ ቅዱሳን ገብተው ከዚያም ወደ ታቦቱ የሚመለከቱትን ታማኞች ምሳሌ ትሰጥ ነበር። በዚያ በብርሃን የተገለጠላቸው የሚያዩት የሥጋ መዋሐድ ትምህርት፣ የአንድነት ስርየት ፍጻሜ ነው። ሁለቱ የሚሸፍኑ ኪሩቤል የፍጥረትንና የዳግም ፍጥረትን ሁለቱን ሰንበታት እንደሚወክሉ ያያሉ። በአንደኛው ወገን የ252ን በሌላውም ወገን የ23ን በታቦቱ ላይ ያያሉ፤ ከፍጥረትና ከዳግም ፍጥረት ጋር በሚስማማ መልኩም 23 የመለኮትን ከሰብአዊነት ጋር ጋብቻ እንደሚወክል ያውቃሉ፤ 252ንም ከመለኮት ጋር የተቀላቀለ ሰው ወደ ሆነ ሰው የሚደረገው መለወጥ ምልክት እንደሆነ ያያሉ።

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

የምሕረት መክደኛው ሊወገድ አይገባም ነበር፤ ስለዚህ እህት ዋይት ወደ ውስጡ መመልከቷ ልዩ መገለጥ ነበር፥ በትንቢታዊ መልኩም ይህ ምሳሌ ከእርሷ በኖረችበት ዘመን ይልቅ ለኋለኛው ዘመን ይበልጥ ይመለከታል። በመመልከት እኛ እንለወጣለን። የመቅደስ ፈተና ማለት ክርስቶስ ድንግል ሕዝቡን ወደ መቅደሱ ደረጃ በደረጃ እየመራ መሆኑ ነው። ትንቢታዊ እውነቶች በእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የተብራራውን መንገድ ላይ ያሉትን ደረጃዎች ይወክላሉ።

The Millerite temple of forty-six years is a step.

በአርባ ስድስት ዓመታት የተሠራው የሚለራውያን ቤተ መቅደስ አንድ ደረጃ ነው።

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

የ“23” ሰብዓዊ ቤተ መቅደስ፣ (“ወንድና ሴት አድርጎ ፈጠራቸው”) አንድ ደረጃ ነው።

Christ raising His temple in three days is a step.

ክርስቶስ ቤተ መቅደሱን በሦስት ቀን ውስጥ ማስነሣቱ አንድ እርምጃ ነው።

The storehouse is the temple of Malachi.

መጋዘኑ የሚልክያስ ቤተ መቅደስ ነው።

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

ነህምያ መጋዘኑን ከጦብያ ርኩሰት አነጻ።

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

ያ ቤተ መቅደስ ሊቀ ካህኑ ሕልቅያስ በንጉሥ ኢዮስያስ የተካሄደው ተሐድሶ ዘመን የሙሴን መጻሕፍት ያገኘበት ነበር።

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

በነህምያ ከርኵሰት ያነጻው ቤተ መቅደስ፣ ክርስቶስ እህት ዋይት እንደምትናገረው ከ“የቅድስና ጥሰት ርኵሰት” ሁለት ጊዜ ያነጻው ያው ቤተ መቅደስ ነው።

The casket of Miller’s dream was a step.

የሚለር ሕልም ሬሳ ሣጥን አንድ ደረጃ ነበረ።

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

አንድ ጊዜ ክርስቶስ ታማኞቹን ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ካመራቸው በኋላ፣ በእህት ዋይት ወደ ታቦቱ በተወከለው መልኩ ይመራቸዋል፤ የምሕረት መክደኛውንም ያነሣል፣ በውስጡም እንዲመለከቱ ይፈቅድላቸዋል። ወደ ውስጥ በሚመለከቱ ጊዜ፣ ሁለቱንም የሥጋ መውሰድ ትምህርትና የሰባተኛው ቀን ሰንበት በለስላሳ ብርሃናዊ ክብ የተሸፈኑ መሆናቸውን ያያሉ። መስመር በመስመር፣ “በለስላሳ ብርሃን የተለበሱ” ትምህርቶችን የሚያውቁ ሰዎች በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ገብታ ወደ ታቦቱ ከተመለከተችው እህት ዋይት ጋር ይስማማሉ።

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

ጥንታውያን ነቢያት ከኖሩበት ዘመን ይልቅ ስለ ኋለኛው ዘመን ይበልጥ በተለይ ተናግረዋል። እነዚያ ጥንታውያን ነቢያት ራሳቸው የምስክርነቱ አካል በሚሆኑበት ጊዜ፣ በኋለኛው ዘመን ያሉትን የእግዚአብሔር ሕዝብ ይወክላሉ፤ በኋለኛውም ዘመን ያለው የእግዚአብሔር ሕዝብ መቶ አርባ አራት ሺህ ነው። ሲስተር ዋይት ምናልባት ከጥንታውያን ነቢያት ሁሉ እጅግ አስፈላጊዋ ናት፤ ምክንያቱም ሁሉም ምሳሌዎቿ የመቶ አርባ አራት ሺህ የኦሜጋ ታሪክ የአልፋ ታሪክን ይወክላሉ። ነቢያት ሁሉ ቀሪዎቹን ያመለክታሉ፤ ነገር ግን ሲስተር ዋይት ደግሞ በመጨረሻው ታሪክ ውስጥ እስከ ፊደሉ ድረስ የሚፈጸም የመጀመሪያ ታሪክን ትወክላለች።

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

በአልፋዊው መሠረታዊ ታሪክ፣ እህት ዋይት በራእይ ወደ ሰማያዊው መቅደስ ቅድስተ ቅዱሳን ተወሰደች። በዚያም ከደረሰች በኋላ፣ ከቃል ኪዳኑ ታቦት ላይ ያለው፣ ሊወገድ ያልተገባው የምሕረት መቀመጫ ከፍ ተደረገ፣ እህት ዋይትም ወደ ውስጡ እንድትመለከት ተፈቀደላት፤ በዚያም አሥርቱን ትእዛዛት አየች።

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> በቅዱሳን ቅዱስ ስፍራ ውስጥ ታቦት አየሁ፤ በላዩና በጎኖቹ ሁሉ እጅግ ንጹሕ ወርቅ ተለብጦበት ነበር። በታቦቱ ሁለቱም ጫፎች ላይ ውብ ኪሩቤሎች ነበሩ፤ ክንፎቻቸውም በታቦቱ ላይ ተዘርግተው ነበር። ፊቶቻቸው እርስ በርሳቸው የተመለከቱ ነበሩ፥ ወደ ታችም ይመለከቱ ነበር። በመላእክቱ መካከል የወርቅ ጥና ማቃጠያ ነበረ። ከታቦቱ በላይ፥ መላእክቱ በቆሙበት ስፍራ፥ እጅግ የሚያበራ ክብር ነበረ፤ እርሱም እግዚአብሔር የሚኖርበት ዙፋን እንደሚመስል ይታይ ነበር። ኢየሱስ በታቦቱ አጠገብ ቆሞ ነበር፤ የቅዱሳኑም ጸሎቶች ወደ እርሱ ሲወጡ፥ በጥና ማቃጠያው ያለው ዕጣን ይጨስ ነበር፥ እርሱም ጸሎቶቻቸውን ከዕጣኑ ጢስ ጋር ወደ አባቱ ያቀርብ ነበር። በታቦቱ ውስጥ የመና የወርቅ ዕቃ፥ ያቆጠቆጠው የአሮን በትር፥ እንዲሁም እንደ መጽሐፍ የሚዘጉ የድንጋይ ጽላቶች ነበሩ። ኢየሱስም ከፈታቸው፥ በእነርሱም ላይ አሥርቱ ትእዛዛት በእግዚአብሔር ጣት ተጽፈው አየሁ። በአንዱ ጽላት ላይ አራት፥ በሌላውም ላይ ስድስት ነበሩ። በመጀመሪያው ጽላት ላይ ያሉት አራቱ ከሌሎቹ ስድስቱ ይልቅ ይበልጥ ያበሩ ነበር። ነገር ግን አራተኛው፥ የሰንበት ትእዛዝ፥ ከሁሉም በላይ ያበራ ነበር፤ ምክንያቱም ሰንበት ለእግዚአብሔር ቅዱስ ስም ክብር እንዲጠበቅ ተለይቶ ተቀድሶ ነበርና። ቅዱስ ሰንበት ክቡር ይመስል ነበር፤ የክብር አክሊል በዙሪያው ሁሉ ነበረበት። የሰንበት ትእዛዝ በመስቀል ላይ እንዳልተቸነከረ አየሁ። እርሱ ተቸንክሮ ቢሆን ሌሎቹ ዘጠኙ ትእዛዛት ደግሞ ተቸንክረው ነበር፤ እኛም አራተኛውን እንደምንፈርስ ሁሉ እነርሱንም ሁሉ ለመፍረስ ነጻነት አለን ማለት ነበር። እግዚአብሔር ሰንበትን እንዳልለወጠ አየሁ፥ ምክንያቱም እርሱ ፈጽሞ አይለወጥምና። ነገር ግን ጳጳሱ ከሳምንቱ ሰባተኛ ቀን ወደ መጀመሪያው ቀን ለውጦታል፤ ዘመናትንና ሕግን ይለውጥ ዘንድ የተወሰነለት እርሱ ነበርና።” ኤርሊ ራይቲንግስ፣ 32።

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

የሰባተኛው ቀን ሰንበት ትምህርት መጀመሪያው አልፋ ትምህርት ነበር፤ ይህም መሠረታዊ ታሪክ ያለው ሚለራዊ ንቅናቄ መጀመሪያ እንደ ፊላዴልፍያዊ ሚለራዊ ንቅናቄ የተጀመረ፣ ከዚያም በ1856 ወደ ሎዶቅያዊ ሚለራዊ ንቅናቄ የተለወጠ፣ ከዚያም በ1863 ወደ ሎዶቅያዊ የሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን የተለወጠ ነው። እህት ዋይት ደግሞ በኋለኛው ዘመን ታሪክ ውስጥ፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሎዶቅያዊ ንቅናቄ ወደ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ፊላዴልፍያዊ ንቅናቄ በሚለወጥበት ጊዜ ያለውን ኦሜጋ ትምህርት ትለያያለች። የአልፋና የኦሜጋ ብርሃናት በሰባተኛው ቀን ሰንበት ትምህርትና በሥጋ መውሰድ ትምህርት ይወከላሉ።

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት የሚያደርጉ በጽድቅ ፀሐይ ብርሃን ይመላለሳሉ። መንገዳቸውን በእግዚአብሔር ፊት በማበላሸት ቤዛቸውን አያክብሩትም። ሰማያዊ ብርሃን በእነርሱ ላይ ያበራል። የዚህች ምድር ታሪክ ወደ ፍጻሜዋ ሲቃረብ፣ ስለ ክርስቶስ ያላቸው እውቀትና ከእርሱ ጋር የተያያዙ ትንቢቶች ያላቸው መረዳት እጅግ ይጨምራል። በእግዚአብሔር ፊት ዋጋቸው ወሰን የሌለው ነው፤ ምክንያቱም ከልጁ ጋር በአንድነት ናቸውና። ለእነርሱ የእግዚአብሔር ቃል ከሁሉ የላቀ ውበትና ተወዳጅነት ያለው ነው። አስፈላጊነቱን ያያሉ። እውነት ለእነርሱ ይገለጣል። የሥጋ መልበስ ትምህርት በለስላሳ ፀዳል ይለበሳል። ቅዱሳት መጻሕፍት ምስጢራትን ሁሉ የሚከፍትና ችግሮችን ሁሉ የሚፈታ ቁልፍ መሆኑን ያያሉ። ብርሃኑን ለመቀበልና በብርሃኑ ለመመላለስ ፈቃደኞች ያልሆኑት የእግዚአብሔርነትን ምስጢር ለመረዳት አይችሉም፤ ነገር ግን መስቀሉን ለመሸከምና ኢየሱስን ለመከተል ያልተንገራገሩት በእግዚአብሔር ብርሃን ብርሃንን ያያሉ።” The Southern Watchman, April 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

“የሥጋ ለበሳ ትምህርት” ደግሞ “የአምልኮ ምስጢር” ተብሎ ይጠራል።

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> ያለ ክርክርም የእግዚአብሔርን መፍራት ምስጢር ታላቅ ነው፤ እግዚአብሔር በሥጋ ተገለጠ፥ በመንፈስ ጸደቀ፥ ለመላእክት ታየ፥ በአሕዛብ መካከል ተሰበከ፥ በዓለም ታመነበት፥ በክብር ወደ ላይ ተወሰደ። 1 ጢሞቴዎስ 3፥16።

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

“ምሥጢሩ” እስከ መጨረሻው ትውልድ ድረስ የተሰወረ ነው፤ በዚያን ጊዜ ታማኞቹ የሥጋ መልበስ ትምህርት የሰባተኛው ቀን ሰንበት ኦሜጋ መሆኑን ያያሉ።

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> ከዘመናትና ከትውልዶች የተሰወረው ምስጢር እንኳ፣ አሁን ግን ለቅዱሳኑ ተገልጦአል፤ እግዚአብሔርም የዚህን ምስጢር የክብር ባለጠግነት በአሕዛብ መካከል ምን እንደሆነ ለእነርሱ ማሳወቅ ወደደ፤ ይህም በእናንተ ያለ ክርስቶስ፣ የክብር ተስፋ ነው። ቆላስይስ 1፥26፣ 27።

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

በቈላስይስ 1፡26 “የተሰወረ” “ምስጢር” እንደሚናገር መሆኑ ተገቢ ነው፤ ነገር ግን ያ ምስጢር በኋለኛው ዘመን “የተገለጠ” ነው። ትንቢታዊ ብርሃን ትንቢት በሚፈታ ጊዜ ይገለጣል፤ ይህም በዳንኤል 12 እንደተወከለው፣ ከ1,260 ቀናት መጨረሻ በኋላ፣ በፍጻሜው ዘመን ትንቢት ሲፈታ ነው። ለትውልዶች የተሰወረው ትንቢት ይፈታል፣ ያም ትንቢት ሲፈታ በእሁድ ሕግ ጊዜ ለአሕዛብ የሚገለጥ “ክብር” የሆነው እውነት ነው። ያ ምስጢር “ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ፣ የክብር ተስፋ” የሚለው ነው፤ ይህም በሰባተኛው መለከት ድምፅ በሚሰማባቸው ቀናት የሚፈጸም ነው።

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> ነገር ግን በሰባተኛው መልአክ ድምፅ ዘመን፣ መለከት መንፋት ሲጀምር፣ እግዚአብሔር ለባሪያዎቹ ለነቢያት እንዳወጀው፣ የእግዚአብሔር ምስጢር ይፈጸማል። ራእይ 10:7።

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

በራእይ 10፥7 እንደተወከለው የሰባተኛው መልአክ ድምፅ በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን መሰማት መጀመሩ ብቻ ተገቢ ነው። ሰባተኛው መልአክ ደግሞ እንደ ሦስተኛው ወዮ ተወክሎአል፤ የመጀመሪያዎቹም ሁለት ወዮዎች እስልምና ነበሩ፤ ስለዚህም ሦስተኛው ወዮ እስልምና መሆኑን የሚያረጋግጡ ሁለት ምስክሮች ይሰጣሉ። የእግዚአብሔር ምሥጢር የእስልምና መለከት በሚነፋበት ጊዜ ይፈጸማል።

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

በሰባተኛው መለከት ታሪክ ውስጥ፣ በእናንተ ውስጥ ያለው የክርስቶስ ምሥጢር የሆነው የሥጋ መዋሐድ ትምህርት፣ ወይም ክርስቶስ የሰው ሥጋ በራሱ ላይ በወሰደ ጊዜ እንደ ተወከለው መለኮት ከሰብአዊነት ጋር መቀላቀል፤ ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ መካከል ለመሆን እጩዎች የሚሆኑት፣ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ስፍራ ለመግባት አስፈላጊው ዘይትና እምነት እንዳላቸው ይፈተናሉ። ቢያመነቱ ጨለማ በእነርሱ ላይ ይወድቃል፤ በግን ወደሚሄድበት ሁሉ ቢከተሉት፣ ወደ ታቦቱ ውስጥ እንዲመለከቱ ይመሩአቸዋል። በታቦቱ ውስጥ የሰባተኛው ቀን ሰንበት ትምህርትን እና የሥጋ መዋሐድ ትምህርትን ያገኛሉ።

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

እነዚህ ሁለት ትምህርቶች እጅግ አስፈላጊ ቢሆኑም፣ እኔ የምተኩረው በአልፋና ኦሜጋ ብርሃናት ላይ ሳይሆን፣ ነቢይቱ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ወደ ሰማያዊው መቅደስ እየገቡ እና ወደ ቃል ኪዳኑ ታቦት እየተመለከቱ እንዳሉ ማሳየቷ ነው። በኋለኛው ዘመን፣ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ፣ አንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ የተከፈተውን ታቦት እንዲመለከቱ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን የሚወሰዱበት አንድ ነጥብ መኖር አለበት።

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

ነቢያት በመጨረሻዎቹ ዘመናት የእግዚአብሔርን ሕዝብ እንደሚያመለክቱ ለማመን እምነት ካላችሁ፣ እንዲሁም ሲስተር ዋይት እንደ መጽሐፍ ቅዱስ ሌሎች ነቢያት ሁሉ በሁሉም መንገድ እኩል የተነሳሳች መሆኗን ለማመን እምነት ካላችሁ፣ እንግዲህ አሁን ያቀረብሁት አተገባበር እውነት መሆኑ መቀበል ይገባል። አንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ ክርስቶስን በእምነት ተከትለው ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መግባት ይገባቸዋል፤ ሲስተር ዋይት እንደምትናገረው፣ ታማኞች በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 እንዲሁ አድርገው ነበር። በዚያን ጊዜ ሁለት ወገኖች ተገለጡ፤ በእምነት ለመግባት የእምቢ ያሉት፣ እና የገቡት።

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «ወደ ክርስቶስ የመጀመሪያ ምጽአት አዋጅ እንድመለስ ተጠቁሜ ነበር። ዮሐንስ የኤልያስ መንፈስና ኃይል ይዞ የየሱስን መንገድ እንዲያዘጋጅ ተልኮ ነበር። የዮሐንስን ምስክርነት የጣሉ ሰዎች ከየሱስ ትምህርቶች አልተጠቀሙም። መምጣቱን በቀድሞ ያስታወቀውን መልእክት መቃወማቸው፣ እርሱ መሲሑ እንደሆነ የሚያረጋግጠውን እጅግ ጽኑ ማስረጃ በቀላሉ ሊቀበሉ በማይችሉበት ስፍራ አኖራቸው። ሰይጣንም የዮሐንስን መልእክት የጣሉትን ሰዎች ከዚያ የበለጠ ርቀው እስከ ክርስቶስን መጣልና መስቀል ድረስ እንዲሄዱ መራቸው። ይህን በማድረጋቸው በጴንጤቆስጤ ቀን ያለውን በረከት ሊቀበሉ በማይችሉበት ስፍራ ራሳቸውን አኖሩ፤ ያም በረከት ወደ ሰማያዊው መቅደስ የሚያስገባውን መንገድ ባስተማራቸው ነበር። የቤተ መቅደሱ መጋረጃ መቀደዱ፣ የአይሁድ መሥዋዕቶችና ሥርዓቶች ከእንግዲህ በኋላ እንደማይቀበሉ አሳየ። ታላቁ መሥዋዕት ቀርቦ ነበር እናም ተቀብሎ ነበር፤ በጴንጤቆስጤ ቀንም የወረደው መንፈስ ቅዱስ የደቀ መዛሙርቱን አእምሮ ከምድራዊው መቅደስ ወደ ሰማያዊው አዞረ፣ የሱስም በራሱ ደም ወደዚያ ገብቶ በደቀ መዛሙርቱ ላይ የስርየቱን ጥቅሞች እንዲያፈስ ነበር። አይሁድ ግን በሙሉ ጨለማ ውስጥ ተተዉ። ስለ የማዳን እቅድ ሊኖራቸው የሚችለውን ብርሃን ሁሉ አጡ፤ አሁንም በማይጠቅሙ መሥዋዕቶቻቸውና በመባዎቻቸው ላይ ተማመኑ። ሰማያዊው መቅደስ የምድራዊውን ቦታ ተክቶ ነበር፤ ነገር ግን ስለዚህ ለውጥ ምንም እውቀት አልነበራቸውም። ስለዚህ በቅዱሱ ስፍራ ውስጥ ካለው ከክርስቶስ ምልጃ ምንም ጥቅም ሊያገኙ አልቻሉም።»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “ብዙዎች ክርስቶስን በመካድና በመስቀል ላይ በመስቀል ላይ በመስቀል ያደረጉትን የአይሁድ አካሄድ በሽብር ይመለከታሉ፤ እርሱም የተዋረደበትን ታሪክ ሲያነቡ እርሱን እንደሚወዱት ያስባሉ፥ እናም ጴጥሮስ እንደ ካደው እንዲሁ እነርሱ እንደማይክዱት ወይም አይሁድ እንደ ሰቀሉት እንዲሁ እንደማይሰቅሉት ያስባሉ። ነገር ግን የሁሉን ልብ የሚያነብ እግዚአብሔር፥ ለኢየሱስ እንዳላቸው ተናግረው የሰሙትን ያ ፍቅር ወደ ፈተና አምጥቶታል። ሰማይ ሁሉ የመጀመሪያው የመልአኩን መልእክት በሰዎች ዘንድ እንዴት እንደተቀበለ በእጅጉ ጥልቅ ፍላጎት ተመልክቶ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስን እንደሚወዱ የሚመሰክሩ ብዙዎች፥ የመስቀሉን ታሪክ ሲያነቡ እንባ የሚያፈሱ እነዚያ፥ ስለ መምጣቱ የተነገረውን የምሥራች አሾፉበት። መልእክቱን በደስታ ከመቀበል ይልቅ፥ ማታለያ ነው ብለው አወጁት። መገለጡን የወደዱትን ጠሉአቸው፥ ከቤተ ክርስቲያናትም አስወጡአቸው። የመጀመሪያውን መልእክት የጣሉ ሰዎች በሁለተኛው ሊጠቀሙ አልቻሉም፤ እንዲሁም ከእኩለ ሌሊት ጩኸት ምንም ጥቅም አላገኙም፥ ይህም በእምነት ከኢየሱስ ጋር ወደ ሰማያዊው ቤተ መቅደስ እጅግ ቅዱስ ስፍራ እንዲገቡ ሊያዘጋጃቸው የነበረ ነው። ከፊተኞቹን ሁለት መልእክቶች በመጣላቸውም አእምሮአቸውን እጅግ አጨለሙ፥ ስለዚህ ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ የሚመራውን መንገድ የሚያሳየውን በሦስተኛው የመልአኩ መልእክት ውስጥ ምንም ብርሃን ማየት አይችሉም። አይሁድ ኢየሱስን እንደሰቀሉት፥ እንዲሁ ስመ ክርስቲያን የሆኑ እነዚህ ቤተ ክርስቲያናት እነዚህን መልእክቶች እንደሰቀሉ አየሁ፤ ስለዚህም ወደ እጅግ ቅዱስ ስፍራ የሚወስደውን መንገድ አያውቁም፥ በዚያም ያለው የኢየሱስ ምልጃ ሊጠቅማቸው አይችልም። እንደ አይሁድ፥ ከንቱ መሥዋዕታቸውን ያቀረቡት እንደነበሩ፥ እነዚህም ኢየሱስ ለቆ ወጥቶት ወደ ተወው ክፍል ከንቱ ጸሎታቸውን ያቀርባሉ፤ ሰይጣንም በዚህ ማታለያ ደስ ብሎት ሃይማኖታዊ መልክ ይወስዳል፥ የእነዚህንም ስመ ክርስቲያኖች አእምሮ ወደ ራሱ ይመራል፤ በኃይሉና በምልክቶቹ እንዲሁም በሐሰተኛ ተአምራቱ እየሠራ በወጥመዱ ውስጥ ጸንተው እንዲቀሩ ያደርጋቸዋል።” Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

እህት ዋይት፣ በመጨረሻ አይሁድ ሙሉ በሙሉ በጨለማ ውስጥ እንዲሆኑ ያበቃውን የዮሐንስ መጥምቅ እና የክርስቶስ ታሪክ የተራማጅ ፈተና ሂደት ለመለየት፣ ይህን ያው ታሪክ በሚለራውያን ዘመን ውስጥ ለማብራራት ታቀርባለች፤ ይህም የእህት ዋይት አልፋ ታሪክ ነው፤ የኋለኛው ዘመን ጥንታዊት ነቢይት። በመጀመሪያው የሕይወት ወይም የሞት ፈተና፣ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መግባት ወይም ይህንን ማድረግ እምቢ ማለት ጉዳዩ ነበር። ይህንን ማድረግ እምቢ ማለት፣ በክርስቶስ ታሪክ በዓመፀኞቹ አይሁድ ላይ የመጣውን ያው ጨለማ፣ በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ ባሉ ዓመፀኞች ላይ አመጣ።

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

ኢየሱስ ሁልጊዜ የአንድ ነገር መጨረሻን በመጀመሪያው ጋር በማያያዝ ያብራራል፤ ስለዚህም እህት ዋይት ከጥቅምት 22, 1844 ፈተና ጋር በተያያዘ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን በተወሰደች ጊዜ በተከፈተው ታቦት ላይ በመመልከቷ፣ መቶ አርባ አራቱ ሺህ በግውን ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መከተል ወይም ወደ ፍጹም ዘላለማዊ ጨለማ መግባት ላይ እንደሚፈተኑ ይለይታል። ይህ እውነታ የቀደሙት ነቢያት ራሳቸው የተመዘገበው ምስክርነት አካል ሲሆኑ የእግዚአብሔርን የዘመን መጨረሻ ሕዝብ እየገለጹ እንዳሉ በሚያስተውል እምነት ላይ የተመሠረተ ነው። እህት ዋይት ሁለቱንም ክፍሎች ታብራራለች።

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “በዚህ የተስፋ መቁረጥ ሁኔታ ሳለሁ፣ በአእምሮዬ ላይ ጥልቅ ማስተዋል ያሳደረ ሕልም አየሁ። ብዙ ሰዎች ወደ እርሱ እየጎረፉ የነበሩበትን ቤተ መቅደስ አየሁ ብዬ አለምሁ። ጊዜ በሚያበቃበት ጊዜ በዚያ ቤተ መቅደስ መጠጊያ የሚያገኙ ብቻ ይድናሉ። በውጭ የቀሩ ሁሉ ለዘላለም ይጠፋሉ። በውጭ ያሉት ብዙ ሕዝቦች በተለያዩ መንገዶቻቸው እየተመላለሱ፣ ወደ ቤተ መቅደሱ የሚገቡትን ይሳለቁባቸውና ያፌዙባቸው ነበር፤ ይህም የደኅንነት እቅድ ተንኮለኛ ማታለያ ነው ይሏቸው ነበር፣ በእውነቱም ሊሸሹት የሚገባ ምንም አደጋ የለም ይሉ ነበር። እንዲያውም ወደ ቅጥሩ ውስጥ ፈጥነው እንዳይገቡ አንዳንዶቹን እስከ መያዝ ደረሱ።”

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “ለመሳለቂያ እንዳልሆን በመፍራት፣ ሕዝቡ እስኪበተን ድረስ ወይም እነርሱ ሳያስተውሉኝ ልገባ እስከምችል ድረስ መጠበቅ ይሻለኛል ብዬ አሰብሁ። ነገር ግን ቁጥራቸው ከመቀነስ ይልቅ እየጨመረ ሄደ፤ እንዳልዘገይ በመፍራትም በፍጥነት ከቤቴ ወጥቼ በሕዝቡ መካከል ተገፍቼ አለፍሁ። ወደ ቤተ መቅደሱ ለመድረስ ባለኝ እጅግ ትኩረት ምክንያት፣ ዙሪያዬን የከበበውን ብዙ ሰው አላስተዋልሁትም ወይም አልተጨነቅሁለትም። ወደ ሕንፃው በገባሁ ጊዜ፣ ያ ታላቅ ቤተ መቅደስ በአንድ ግዙፍ ዓምድ እንደተደገፈ አየሁ፤ በእርሱም ላይ እጅግ የተቀጠቀጠና ደም የሚፈስስ በግ ታስሮ ነበር። እኛ በዚያ የነበርን ሁላችን፣ ይህ በግ በእኛ ምክንያት እንደተቀደደና እንደተቀጠቀጠ የምናውቅ ይመስል ነበር። ወደ ቤተ መቅደሱ የሚገቡ ሁሉ በፊቱ መቅረብና ኃጢአታቸውን መናዘዝ ያስፈልጋቸው ነበር።”

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “በግዑ ፊት ለፊት ከፍ ያሉ መቀመጫዎች ነበሩ፤ በእነርሱም ላይ እጅግ ደስ የተሰኙ የሚታዩ ሰዎች ስብስብ ተቀምጠው ነበር። የሰማይ ብርሃን በፊታቸው ላይ የሚያበራ ይመስል ነበር፤ እነርሱም እግዚአብሔርን ያመሰግኑ ነበር፣ እንደ መላእክት ሙዚቃ የሚመስሉ የደስታ ምስጋና መዝሙሮችንም ይዘምሩ ነበር። እነዚህ ወደ በጉ ቀርበው ኃጢአታቸውን ተናውጠው፣ ይቅርታን ተቀብለው፣ አሁንም አንድ ደስ የሚያሰኝ ክስተት በደስታ ተስፋ ሲጠባበቁ ያሉ እነዚያ ነበሩ።”

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> “ሕንፃው ውስጥ ከገባሁ በኋላ እንኳ ፍርሃት ወረሰኝ፥ በእነዚህ ሰዎች ፊትም ራሴን ማዋረድ እንዳለብኝ የእፍረት ስሜት መጣብኝ። ነገር ግን ወደ ፊት እንድሄድ እንደተገደድሁ ይሰማኝ ነበር፥ ከዚያም በጉን ለመጋፈጥ ዓምዱን ዙሪያ ቀስ በቀስ መንገዴን እያደረግሁ ሳለሁ፥ መለከት ተሰማ፥ ቤተ መቅደሱ ተናወጠ፥ ከተሰበሰቡትም ቅዱሳን የድል ጩኸት ተነሣ፥ አስፈሪ ብርሃንም ሕንፃውን አበራ፤ ከዚያም ሁሉ ጽኑ ጨለማ ሆነ። እነዚያ ደስተኛ ሰዎች ሁሉ ከብርሃኑ ጋር ጠፍተው ነበር፥ እኔም በሌሊት ዝምታዊ አስፈሪነት ውስጥ ብቻዬን ቀረሁ። በአእምሮዬም ጣር ውስጥ ነቃሁ፥ ሕልም እንደነበረ ራሴን ማሳመን እጅግ ከባድ ሆነብኝ። ፍርዴ እንደ ጸናብኝ፥ የጌታም መንፈስ ትቶኝ ዳግመኛ ፈጽሞ እንደማይመለስ መሰለኝ።”

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> “ከዚህ በኋላ ብዙም ሳይቆይ ሌላ ሕልም አየሁ። ፊቴን በእጆቼ ውስጥ ሸፍኜ በከፍተኛ ተስፋ መቁረጥ ውስጥ ተቀምጬ እንዳለሁ መሰለኝ፤ እንዲህም እያሰብሁ ነበር፤ ኢየሱስ በምድር ላይ ቢኖር፣ ወደ እርሱ እሄድ ነበር፤ ራሴንም በእግሮቹ ፊት እጥል ነበር፣ መከራዬንም ሁሉ ለእርሱ እነግረው ነበር። ከእኔ ፊቱን አያዞርም ነበር፤ ይራራልኝም ነበር፣ እኔም ሁልጊዜ እወደውና አገለግለው ነበር። በዚያን ጊዜ ደጁ ተከፈተ፣ ውብ ቅርጽና ገጽታ ያለውም አንድ ሰው ገባ። በርኅራኄ ተመልክቶኝ እንዲህ አለ፤ ‘ኢየሱስን ማየት ትሻለህን? እርሱ እዚህ አለ፣ ከፈለግህም ማየት ትችላለህ። ያለህን ሁሉ ውሰድና ተከተለኝ።’”

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> ይህን ነገር በማይነገር ደስታ ሰማሁት፤ ያሉኝንም ትንንሽ ንብረቶቼን ሁሉ፣ የምወዳቸውንም ውድ ውድ ጌጣጌጦች ሰብስቤ መሪዬን በደስታ ተከተልሁ። እርሱም ወደ አንድ ቁልቁልና በእይታ ደካማ የሚመስል መሰላል መራኝ። ደረጃዎቹን መውጣት ስጀምር፣ እንዳልዞር እና እንዳልወድቅ፣ ዓይኖቼን ወደ ላይ ብቻ እንዳቆም አስጠነቀቀኝ። ቁልቁሉን መውጣት የነበሩ ሌሎች ብዙዎች ወደ ላይኛው ጫፍ ሳይደርሱ ወደቁ።

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> “በመጨረሻ ወደ ኋለኛው እርምጃ ደረስንና በአንድ ደጅ ፊት ቆምን። በዚያ መሪዬ ከእኔ ጋር ያመጣሁትን ነገር ሁሉ እንድተው አዘዘኝ። በደስታ አኖርኋቸው፤ ከዚያም ደጁን ከፈተና እንድገባ አዘዘኝ። በአፍታ ውስጥ በኢየሱስ ፊት ቆምሁ። ያ ውብ ፊት ሌላ ማንም እንደማይሆን ግልጽ ነበር። ያ የቸርነትና የግርማ ገለጻ ለሌላ ማንም ሊሆን አይችልም ነበር። ዓይኑ በእኔ ላይ በቆመ ጊዜ፣ የሕይወቴን ሁሉንም ሁኔታ እና የውስጤን አሳብና ስሜት ሁሉ እንደሚያውቅ ወዲያውኑ አወቅሁ።”

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> “ከእርሱ ዓይን ራሴን ለመሸፈን ሞከርሁ፤ መርማሪ ዓይኖቹን መታገሥ እንደማልችል ተሰምቶኝ ነበር፤ ነገር ግን ፈገግ ብሎ ቀረበ፣ እጁንም በራሴ ላይ አኖረና፣ ‘አትፍራ’ አለኝ። የጣፋጭ ድምፁ ድምጽ ልቤን ከዚያ በፊት ፈጽሞ ያልተለማመደችው ደስታ አንቀጠቀጠው። አንድ ቃል እንኳ ለመናገር ከደስታዬ ብዛት የተነሣ አልቻልሁም፤ ነገር ግን በስሜት ተሸንፌ በእግሩ ሥር ተደፋሁ። እንዲሁ በዚያ ረዳት የሌለኝ ሆኜ ሳለሁ፣ የውበትና የክብር ትዕይንቶች በፊቴ ያልፉ ነበር፤ ወደ ሰማይ ደኅንነትና ሰላም የደረስሁ መሰለኝ። በመጨረሻም ኃይሌ ተመለሰልኝ፣ ተነሣሁም። የኢየሱስ ፍቅር የተሞላባቸው ዓይኖች አሁንም በእኔ ላይ ነበሩ፣ ፈገግታውም ነፍሴን በሐሴት ሞላት። ማኅበሩ በቅዱስ አክብሮትና በማይነገር ፍቅር ሞላኝ።”

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> «መሪዬም አሁን ደጁን ከፈተ፥ እኛም ሁለታችን ወደ ውጭ ወጣን። በውጭ ትቼ የነበሩትን ነገሮች ሁሉ ደግሜ እንድወስድ አዘዘኝ። ይህንም ካደረግሁ በኋላ፥ አጥብቆ የተጠቀለለ አረንጓዴ ገመድ ሰጠኝ። ይህንን በልቤ አጠገብ እንዳኖረው፥ ኢየሱስንም ማየት በፈለግሁ ጊዜ ከእቅፌ አውጥቼ እስከ መጨረሻው እንድዘረጋው አስተማረኝ። ለረዥም ጊዜ እንደተጠቀለለ እንዳልተወው አስጠነቀቀኝ፤ እንዳይቋጠርና ለማቅናትም እንዳይከብድ። ገመዱን በልቤ አጠገብ አኖርሁት፤ ጠባቡንም ደረጃ በደስታ ወረድሁ፤ ጌታን እያመሰገንሁ እና ያገኘኋቸውን ሁሉ ኢየሱስን የሚያገኙበት ቦታ እየነገርሁ። ይህ ሕልም ተስፋ ሰጠኝ። አረንጓዴው ገመድ በአእምሮዬ እምነትን ይወክል ነበር፤ በእግዚአብሔርም መታመን ያለው ውበትና ቀላልነት በነፍሴ ላይ መብራት ጀመረ።» Testimonies, volume 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

ከ1844 ዓ.ም. ነሐሴ 17 በኤክሴተር የካምፕ ስብሰባ መጨረሻ እስከ ጥቅምት 22 ድረስ ስድሳ ስድስት ቀናት ነበሩ። እነዚህ ስድሳ ስድስት ቀናት የእኩለ ሌሊት ጩኸት አዋጅ የታወጀበትን ዘመን ይወክላሉ፤ እናም በአሥሩ ደናግል ምሳሌ አውድ ውስጥ በዚያን ጊዜ መልእክቱን ያወጁ እነዚያ ዘይት የነበራቸውን ይወክላሉ፤ በዚያን ጊዜ መልእክቱን ያላወጁ ግን ዘይት አልነበራቸውም።

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

በምሳሌው ውስጥ ጋብቻው በመዘግየት ዘመኑ መጀመሪያ ላይ ተፈጸመ። ሕጋዊው ጋብቻ ተፈጽሞ ከዚያ በኋላ ሁሉም ወደ ቤታቸው ሄደው ሙሽራው አባት ጋብቻው እንዲፈጸም መፍቀዱ ተገቢ መሆኑን እስኪወስን ድረስ ጠበቁ። በመጀመሪያው ጋብቻ እና በእኩለ ሌሊቱ ሁለተኛው ሥነ ሥርዓት መካከል የሚፈጸም የታማኝነት መቃረን ዝሙት ተብሎ ይቆጠር ነበር። የመዘግየት ጊዜውም በሙሽራው አባት ሙሽሪቱ ላይ በአንድ የጊዜ ወቅት ውስጥ የሚከሰተውን ለማየት በመጠበቁ ላይ የተመሠረተ ነበር። እርጉዝ ነበረችን?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

አባቱ ሁሉ ደህና እንደሆነ በወሰነ ጊዜ፣ የእኩለ ሌሊት ሰልፍ ተጀመረ፤ በፍልስጤም የቀን ሙቀት እጅግ አስጨናቂ ስለሆነም በሌሊት ነበር የሚጀምረው። ስለዚህ የሙሽሪቱ አገልጋዮች፣ በምሳሌው የተጠቀሱት ድንግልናዎች፣ ወደ ሠርጉ የሚወስደው ሰልፍ መጀመሩን የሚያበስረውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ሲደርስ ዝግጁ እንዲሆኑ፣ የራሳቸው መብራትና የዘይት ክምችት ሊኖራቸው ይገባ ነበር፤ ምክንያቱም ይህ ሁሉ በሌሊት ሊፈጸም የነበረ ነውና። በኤክሰተር የእኩለ ሌሊት ጩኸት ደረሰ፤ እናም ለሰልፉ የሚበቃ ዘይት ዝግጁ አድርገህ ነበር ወይም አልነበረህም።

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

ከኤክሴተር መልእክቱን ይዘው በወጡ ጊዜ፣ የታተሙ ሕዝብን እያሳዩ ነበር። አንዳንዶቹ በ1844 ኦክቶበር 22 ወደ ሰርጉ ለመግባት የሚበቃ ዘይት ነበራቸው፣ አንዳንዶቹ ግን አልነበራቸውም። እነዚያ ስድሳ ስድስት ቀናት የእግዚአብሔር ሕዝብ እስከ እሑድ ሕግ የተዘጋ ደጅ ድረስ የሚታተሙበትን የጊዜ ክፍለ ጊዜ ይወክላሉ። ትክክለኛው መጠን ያለው ዘይት ካላቸው፣ በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ገቡ። እህት ዋይት በኋለኛው ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ሲገባ አሳየች፣ እና በእርስዋ የአልፋ ታሪክ ውስጥ በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መግባትን የሚመለከት የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ነበር። በኋለኛው ዘመን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ በእምነት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ይገቡ እንደሆነ ይፈተናሉ። ይህም እንደገና የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ነው።

We will continue these things in the next article.

እነዚህን ነገሮች በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> “በቤተ መቅደሱ መንጻት ውስጥ ኢየሱስ እንደ መሲሕ ተልእኮውን ያውጅ ነበር፥ ሥራውንም ይጀምር ነበር። ለመለኮታዊ መገኘት መኖሪያ እንዲሆን የተሠራው ያ ቤተ መቅደስ ለእስራኤልና ለዓለም የትምህርት ምሳሌ እንዲሆን ተዘጋጅቶ ነበር። ከዘላለማዊ ዘመናት ጀምሮ፥ ከብሩህና ቅዱስ ሱራፌል እስከ ሰው ድረስ፥ የተፈጠረ ፍጡር ሁሉ ፈጣሪው የሚኖርበት ቤተ መቅደስ እንዲሆን የእግዚአብሔር ዓላማ ነበር። በኃጢአት ምክንያት ሰው ልጅ ለእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ መሆኑን አቆመ። በክፉ ነገር ጨልሞና ረክሶ፥ የሰው ልብ የመለኮቱን ክብር ከእንግዲህ ወዲያ አያሳይም ነበር። ነገር ግን በእግዚአብሔር ልጅ ሥጋ መልበስ የሰማይ ዓላማ ተፈጸመ። እግዚአብሔር በሰውነት ይኖራል፥ በማዳን ጸጋም የሰው ልብ እንደ ገና ቤተ መቅደሱ ይሆናል። እግዚአብሔር በኢየሩሳሌም ያለው ቤተ መቅደስ ለነፍስ ሁሉ ክፍት ሆኖ ስላለው ከፍ ያለ ዕድል የማያቋርጥ ምስክር እንዲሆን አድርጎ ነበር። ነገር ግን አይሁድ በእጅጉ በሚኮሩበት በዚያ ሕንፃ ያለውን ትርጉም አላስተዋሉም። ራሳቸውን ለመለኮታዊው መንፈስ እንደ ቅዱስ ቤተ መቅደሶች አልሰጡም። በኢየሩሳሌም ያሉት የቤተ መቅደሱ አደባባዮች በያልተቀደሰ ንግድ ሁካታ ተሞልተው መሆናቸው፥ በሥጋዊ ምኞትና በያልተቀደሱ አሳቦች መገኘት የረከሰውን የልብ ቤተ መቅደስ እጅግ እውነተኛ ምሳሌ አድርገው ይወክሉ ነበር።

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ቤተ መቅደሱን ከዓለም ገዥዎችና ሻጮች በማንጻቱ ኢየሱስ ልብን ከኃጢአት ርኩሰት ለማንጻት ያለውን ተልእኮ አወጀ፤—ከምድራዊ ምኞቶች፣ ከራስ ወዳድ ምኞቶች፣ ነፍስን ከሚያበላሹ ክፉ ልማዶች። ሚልክያስ 3:1–3 ተጠቅሷል።” The Desire of Ages, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “ነቢዩ እንዲህ ይላል፦ ‘ሌላም መልአክ ታላቅ ሥልጣን ያለው ከሰማይ ሲወርድ አየሁ፤ ምድርም በክብሩ በራች። በታላቅም ድምፅ በኃይል ጮኸ እንዲህም አለ፦ ታላቂቱ ባቢሎን ወደቀች፥ ወደቀች፤ የአጋንንትም መኖሪያ ሆነች’ (Revelation 18:1, 2)። ይህ በሁለተኛው መልአክ የተሰጠው መልእክት ነው። ባቢሎን ወድቃለች፤ ‘ሕዝቦችን ሁሉ ከዝሙቷ ቍጣ የወይን ጠጅ ስላጠጣቻቸው’ (Revelation 14:8)። ያ የወይን ጠጅ ምንድር ነው?—ሐሰተኛ ትምህርቶቿ ናቸው። ከአራተኛው ትእዛዝ ሰንበት ፈንታ ለዓለም ሐሰተኛ ሰንበት ሰጥታለች፤ እንዲሁም ሰይጣን በኤደን መጀመሪያ ለሔዋን የነገራትን ሐሰት—የነፍስ ተፈጥሯዊ የማትሞትነት—ደግማለች። ብዙ ተመሳሳይ ስህተቶችንም በሰፊው አሰራጭታለች፤ ‘የሰውን ትእዛዝ እንደ ትምህርት እያስተማሩ’ (Matthew 15:9)።”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “ኢየሱስ የሕዝብ አገልግሎቱን በጀመረ ጊዜ፣ ቤተ መቅደሱን ከስድብ በተሞላ እርኩሰት አነጻው። ከአገልግሎቱም የመጨረሻ ተግባራት መካከል አንዱ ሁለተኛው የቤተ መቅደስ ማንጻት ነበር። እንዲሁም ለዓለም ማስጠንቀቂያ በሚደረገው የመጨረሻ ሥራ ውስጥ፣ ለአብያተ ክርስቲያናት ሁለት የተለዩ ጥሪዎች ይቀርባሉ። የሁለተኛው መልአክ መልእክት፣ ‘ታላቂቱ ከተማ ባቢሎን ወድቃለች፥ ወድቃለች፤ እርስዋ አሕዛብን ሁሉ ከዝሙትዋ ቍጣ ወይን አጠጥታለችና’ (ራእይ 14፥8) የሚል ነው። በሦስተኛውም መልአክ መልእክት ታላቅ ጩኸት ውስጥ ከሰማይ እንዲህ የሚል ድምፅ ይሰማል፤ ‘ከኃጢአቶችዋ እንዳትካፈሉ፥ ከመቅሠፍቶችዋም እንዳትቀበሉ፥ ሕዝቤ ሆይ፥ ከእርስዋ ውጡ። ኃጢአቶችዋ እስከ ሰማይ ደርሰዋልና፥ እግዚአብሔርም ዓመፃዋን አስታውሶአል’ (ራእይ 18፥4, 5)።” የተመረጡ መልእክቶች፣ መጽሐፍ 2፣ 118።

Back to Articles