Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

የኢዮኤል መጽሐፍ እና የሎዶቅያ ሰባተኛ-ቀን አድቬንቲስት ቤተክርስቲያን - ቁጥር አሥራ ሰባት

Number Seventeen

ቁጥር አሥራ ሰባት

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

ጽሑፉን ያለፈው ጽሑፍ በአብራምና በጳውሎስ ትንቢቶች ላይ ያልተጠናቀቀ አስተያየት በማቋረጥ አብቅተን ነበር፤ እነዚህም ትንቢቶች መስመር በመስመር ተደራርበው 430 ዓመታት የሚሆን ጊዜ ያመነጫሉ፥ ይህም 30 ዓመታትን በመጀመሪያ እና ከዚያ በኋላ 400 ዓመታትን ያካትታል። በሥነ መለኮት ዓለም ውስጥ 400 ዓመታትን ተከትሎ የሚመጣ ዘመን እንደሆነ 30 ዓመታቱን ሊመለከቱ የሚችሉ አንዳንዶች እንዳሉ እገምታለሁ፤ ነገር ግን በአጠቃላይ ሲቀርብ 30 ዓመታቱ ለዚያ ዘመን መጀመሪያ ይመደባሉ። 400 ከዚያ 30 ነውን? ወይስ 30 ከዚያ 400? 30 ከዚያ 400 ነው፤ ምክንያቱም 30 ዓመት የሆነ ዘመን እንዳለ፣ ከሁለተኛ ትንቢታዊ ዘመን ጋር እንደተያያዘ እና በእርሱም እንደተከተለ ለማቋቋም ብዙ ምስክሮች አሉና።

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

በዘፍጥረት 41፥46 ዮሴፍ በፈርዖን ፊት አገልግሎት ሲጀምር ሠላሳ ዓመት ዕድሜ ነበረው። ከዚያም ሰባት የብዛት ዓመታት ጀመሩ፥ ከእነዚህም በኋላ ሰባት የራብ ዓመታት ተከተሉ። ዮሴፍ፥ እንደ ክርስቶስ ምሳሌ ሆኖ፥ በሠላሳ ዓመቱ በሁለት የ2520 ቀናት ዘመኖች ተከተለ። ክርስቶስም ሠላሳ ዓመት ሲሆን፥ ሁለት የ1260 ዘመኖች ተከተሉ፤ እነዚህም በአንድነት 2520ን ያቀናብራሉ፤ ይህም ደግሞ በሁለት መንግሥታት ላይ ካሉት ሰባት ዘመናት ጋር ይገናኛል።

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

ዳዊት ንጉሥ በሆነ ጊዜ ሠላሳ ዓመት ነበረው፥ እንደ 2 ሳሙኤል 5፥4 ተመዝግቦ እንዳለውም አርባ ዓመት ነገሠ። ዳዊት ክርስቶስን ያመለክታል፤ ክርስቶስም ሠላሳ ዓመት በሆነው ጊዜ ተጠመቀ፥ ከዚያም ለአርባ ቀን ወደ ምድረ በዳ ተነዳ፤ ከዚያም ጥምቀቱ ያመለከተው ትንሣኤው ከሆነ በኋላ ከደቀ መዛሙርቱ ጋር በሰውነት ሆኖ ቆይቶ ለአርባ ቀን አስተማራቸው። በመስቀል ላይ የኢየሩሳሌም ጥፋት በምሕረት ለአርባ ዓመት ተዘገየ፥ ይህም በቃል ኪዳናቸው ታሪክ መጀመሪያ በምድረ በዳ ከነበረው የአርባ ዓመት ሞት ጋር የሚመሳሰል ነው።

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

ሕዝቅኤል በሕዝቅኤል 1፥1 ነቢይ እንዲሆን በተጠራ ጊዜ ሠላሳ ዓመት ዕድሜ ነበረው። ከሕዝቅኤል ሠላሳኛ ዓመት በኋላ የተከተለውን ዘመን አሁን ለመዳሰስ ጊዜ አልወስድም፤ ነገር ግን አገልግሎቱ ምን ያህል ዘመን እንደቆየ የተረጋገጡ እውነታዎችን የሚያቀርብ አጭር የAI ማጠቃለያ እጨምራለሁ። “የሕዝቅኤል ትንቢቶች በብሉይ ኪዳን ውስጥ ከሁሉ ይልቅ በእጅጉ ትክክለኛ ቀን የተያዙ መካከል ናቸው፤ በመጽሐፉም ሁሉ 13 የተለዩ ቀኖች ተሰጥተዋል። እነዚህ ሁሉ ከኢዮአኪን ምርኮ ዓመት (597 ከክርስቶስ ልደት በፊት እንደ 1ኛ ዓመት) ጀምሮ የሚቆጠሩ ስለሆኑ፣ ወደ 22 ዓመት የሚዘረጋ ግልጽ የዘመን ቅደም ተከተል መዋቅር ይሰጣሉ።”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

ኢየሱስ ሲጠመቅ ሠላሳ ዓመት ነበረው፤ ከዚያም ቃል ኪዳኑን ከብዙዎች ጋር ለአንድ ሳምንት አጽንቶ አረጋገጠ።

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

ፀረ ክርስቶስ በትንቢታዊ መንገድ በክርስቶስ ንድፍ ይመራል፤ እንዲሁም ክርስቶስ የሰማያዊ ሊቀ ካህን ሥራውን ለመውሰድ ሠላሳ ዓመታት በመዘጋጀት እንደኖረ፣ ለፀረ ክርስቶስ የተለየው የሠላሳ ዓመታት የትንቢታዊ የዝግጅት ዘመን ደግሞ በ508 ውስጥ “ዘወትሩ” ከተወገደበት ጀምሮ እስከ 538 ድረስ ነበር። ጵጵስና እንደ ሐሰተኛ ሊቀ ካህን በኃይል በተቋቋመበት ጊዜ፣ ክርስቶስ በጥምቀቱ እንደ ኃይል ተቀብቶ የተቀባ ሆኖ፣ 1260 ዓመታት የጵጵስና ጨለማ ከጥምቀቱ እስከ መስቀሉ ድረስ ያሉትን 1260 ቀናት የንጹሕ ብርሃን ይመሳሰሉ ነበር፤ ይህም በ1798 ከጵጵስናው ገዳይ ቍስል ጋር ይጣጣማል።

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

ከእነዚህ በፊት ያሉት በሠላሳ ዓመት ዘመን የሚጀምሩ ሁለት-ክፍል ዘመናት ማናቸውም፣ አብራም በሦስት-ደረጃ የቃል ኪዳን ሂደቱ ውስጥ የወሰደውን የመጀመሪያ እርምጃ አይቀድሙም። ስለዚህ የተጠቀሰው መጀመሪያ የአብራም ነው፤ ሆኖም ይህ እንዲሆን የቻለው በጳውሎስ ሁለተኛ ምስክርነት ከተረጋገጠ በኋላ ብቻ ነው። ጳውሎስ ቃሉን በጻፈ ጊዜ፣ የ400 ዓመቱ ትንቢት የ430 ዓመት ትንቢት ሆነ፤ በዚህም የመጀመሪያዎቹ 30 ዓመታት ከመጨረሻው የጊዜ ዘመን ተለይተው ተቀምጠዋል።

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

ክርስቶስ እንደ አልፋና ኦሜጋ በተገለጠው ባሕርይ ላይ ተመስርቼ እንዲህ እከራከራለሁ፤ በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ቃል ኪዳን ሂደት ውስጥ፣ እነርሱም ለአብራምና ለጳውሎስ ስለ ሠላሳ ዓመት የተሰጠው ሁለት እጥፍ ትንቢት ኦሜጋ ስለሆኑ—ከዚያም አራት መቶ ዓመታት የሚከተሉት—በቃል ኪዳን ታሪክ ኦሜጋ ውስጥ ተመጣጣኝ ተፈጻሚነታቸውን ሊኖራቸው ይገባል፤ ይህም የአንድ መቶ አርባ አራት ሺሁ መታተም ታሪክ ነው። የሠላሳ ዓመት ዘመን፣ ከዚያም በኋላ ሌላ የተለየ ዘመን በጊዜ መተግበሪያ የማይመለከት ነገር ግን ለአብራም መሠረታዊ የ430 ዓመት ትንቢት ፍጻሜ በሚሆን መልኩ ሊፈጸም ይገባል። ያን ቀደም ያለውን ንግግር እንደገና ብታነቡት መልካም ነበር፤ ከዚያም ወደዚህ ነጥብ ተመልሳችሁ ቀጥሉ።

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

ኢየሱስ፣ ዮሴፍ፣ ዳዊት እና ሕዝቅኤል ሁሉም በመጨረሻዎቹ ዘመናት የእግዚአብሔርን ሕዝብ የሚያመለክት ሥራ ለመፈጸም ሠላሳ ዓመታት በዝግጅት ውስጥ ነበሩ። ነቢዩ ሕዝቅኤል፣ ክርስቶስን ካህኑ እንደሚያመለክት ዮሴፍ፣ እና ንጉሡ ዳዊት። አራት ምልክቶች ናቸው፤ ነገር ግን ሰማያዊውን ሊቀ ካህን ከሚያመለክቱት ምልክቶች አንዱ ሰብአዊና መለኮታዊ ተወካይ አለው። እነዚያ አራቱ ምስክሮች ሁሉ ከአብራም ሠላሳ ዓመታት በኋላ ከሚመጣ ትንቢታዊ ዘመን ጋር አንድ ልብ ሆነው ይስማማሉ።

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

ፀረ-ክርስቶስ ለሠላሳ ዓመታት በዝግጅት ላይ ነበረች፤ ከዚያም በ1260 ዓመታት ለሥልጣን ተሰጥታ በ1798 የመጀመሪያዋን ሞት እስከ ተቀበለች ድረስ ጸንታ ነበረች። ዳግመኛ የምትሞተው የምሕረት ጊዜ ሲዘጋ ስለሆነ፣ እርስዋ የሁለተኛው ሞት ምልክት ናት። ሁለተኛው ሞት ዘላለማዊ ሞት ነው። ክርስቶስ ለዘላለም አልሞተምና፣ ሁለተኛውንም ሞት አልሞተምና እኛ የተነሣ አዳኝን እናገለግላለን። የጳጳሳት ገዳይ ቍስል በሚፈወስበት ጊዜ፣ ራእይ አሥራ ሦስት እርስዋ እንደገና ለ42 ወራት እንደምትነግሥ ይገልጣል፤ ይህም የጊዜ አካል ሳይኖረው የትንቢታዊ ዘመን ይወክላል።

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

እርስዋ በእሑድ ሕግ ጊዜ ስትነሣ፣ ሥራዋን የሚቃወም ሠራዊት በራእይ አሥራ አንድ የተጠቀሱት ሦስት ቀን ተኩል መጨረሻ ላይ የተነሡት ናቸው። ሁለት የተነሡ ኃይሎች፣ ሁለቱም ዓርማዎች ሲሆኑ፣ አንዱ የሰባተኛው ቀን ሰንበት እና አንዱ የፀሐይ—ሰው ዘር ስለ ሕይወት ወይም ስለ ሞት የመጨረሻ ምርጫውን ሲያደርግ፣ ለመላው ዓለም የማጣቀሻ ነጥብ ይሆናሉ።

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

በእሑድ ሕግ ጊዜ፣ ክርስቶስን የሚቃወም ኃይል፣ እርሱም ደግሞ አውሬው የሆነው፣ የዘንዶውን፣ የእርሷን (የአውሬውን) እና የሐሰተኛው ነቢይን ሦስትዮሽ ኅብረት ይወክላል። እነዚህ ሦስቱ ኃይሎች ከተራሮች ሁሉ በላይ ከፍ ልትደረግ ያለባትን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ይቃወማሉ። የእግዚአብሔር ድል አድራጊ ቤተ ክርስቲያን ለሠላሳ ዓመታት በዝግጅት ላይ ናት፤ ይሁን እንጂ በትክክል ሠላሳ ቀጥተኛ ዓመታት ማለት ሳይሆን፣ ሠላሳ ተያይዞበት ያለው የተመሠረተ ትንቢታዊ ዘመን ሲሆን፣ በ1844 ከተሰጠው ትእዛዝ በኋላ ደግሞ የትንቢታዊ ጊዜ ተግባራዊነት ከዚያ በኋላ ዋጋ እንደሌለው ሲለይ እንኳ እንደ ትንቢት ገና በሥራ ላይ ነው። ሠላሳው ዓመታት የክብር መንግሥትን የሚወክል እንደ ድል አድራጊቱ ቤተ ክርስቲያን የሚታዩትን ነቢይ፣ ካህን፣ እና ንጉሥ የዝግጅት ዘመን እንደሚወክል ማየት ቀላል ነው። የሕዝቅኤል፣ የክርስቶስ፣ የዮሴፍ፣ እና የዳዊት አራቱ ምስክሮች ጳጳሳዊነቱና ሦስትዮሹ ኅብረት ዓለምን ወደ አርማጌዶን በሚመሩበት በዚያው የጊዜ ዘመን የእግዚአብሔርን መንግሥት ሥልጣን ይወክላሉ።

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

በዩናይትድ ስቴትስ የእሑድ ሕግ ጊዜ ድል የነሣችው ቤተ ክርስቲያን ከፍ ትላለች፤ እንደ ብሉይና አዲስ ኪዳናት ምስክርነትም፣ መቶ አርባ አራቱ ሺህ የሆኑት የኪዳኑ ሕዝብ የካህናት መንግሥት ሊሆኑ ነው።

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> እናንተ ደግሞ እንደ ሕያዋን ድንጋዮች ሆናችሁ፥ መንፈሳዊ ቤት እንድትሆኑ፥ በኢየሱስ ክርስቶስ አማካይነት ለእግዚአብሔር የሚቀበሉ መንፈሳዊ መሥዋዕቶችን እንድታቀርቡ፥ ቅዱስ ክህነት ሆናችሁ ትሠራላችሁ። 1 ጴጥሮስ 2፡5።

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

ካህናቱ በቤተ መቅደሱ ውስጥ ማገልገል ሲጀምሩ ሠላሳ ዓመት ዕድሜ ሊኖራቸው ይገባ ነበር፤ ስለዚህ የእሁድ ሕግ ከመጣ በፊት እንደ በኩራት የማዕበል መባ ለማገልገል የሚዘጋጅ ክህነት የሚዘጋጅበት የጊዜ ወቅት አለ። ካህናቱ፣ እነርሱም አንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ የሆኑት፣ በቃል ኪዳኑ መልእክተኛ የሚፈጸመው በማንጻት ሂደት ውስጥ እንደ ሌዋውያን ተወክለው ተቀርበዋል። ወደ እሁድ ሕግ የሚመራ ትንቢታዊ ዘመን አለ፤ በእርሱም ውስጥ የማንጻት ሂደት ለኋለኛው ዝናብ ዘመን የተቀደሰ አገልግሎትን ያዘጋጃል። ዝግጅቱ በእሁድ ሕግ ላይ ይፈጸማል፤ ስለዚህ ሠላሳው ዘመን የካህናቱን ዝግጅት ይወክላል፥ እንዲሁም ለካህን ከሚያስፈልገው ዕድሜ ጋር ይመሳሰላል። ክርስቶስ እንደ ሊቀ ካህን አገልግሎቱን በሠላሳ ዓመቱ ጀመረ፤ ዮሴፍም ክርስቶስን ስለሚወክል እርሱ ደግሞ አገልግሎቱን በሠላሳ ዓመቱ ጀመረ። ሐሰተኛው ክርስቶስም ለዝግጅት ሠላሳ ዓመት ነበረው፤ ስለዚህ የሠላሳ ዓመት ዘመን የክህነት ዝግጅትን እንደሚወክል ሦስት ምስክሮች አሉን።

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> “በቅርብ የደረሰው ታላቁ ጉዳይ እግዚአብሔር ያልሾማቸውን ይለያል፤ እርሱም ለኋለኛው ዝናብ የተዘጋጀ ንጹሕ፣ እውነተኛ፣ የተቀደሰ አገልግሎት ይኖረዋል።” Selected Messages, book 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

እህት ዋይት በቀጥታ እንዲህ ታስተምራለች፤ ቤተ ክርስቲያን ንጹሕ በሆነች ጊዜ ሁሉ የትንቢት መንፈስ ንቁ ነው። ታላቁ ጉዳይ እንክርዳዱን ሲለይ፣ ከኢየሱስና ከመለኮታዊም ሆነ ሰብዓዊ ከሆነው ካህን ዮሴፍ፣ ከኢየሱስና ከነቢዩ ሕዝቅኤል፣ ከኢየሱስና ከንጉሡ ዳዊት የተዋቀረ የተቀደሰ አገልግሎት ይኖራችኋል። በሠላሳ ዓመት በተመሰለ ዘመን ውስጥ የተዘጋጁ ሰዎች ከመቶ አርባ አራት ሺህ መካከል ይሆናሉ፣ እንደ ነቢያትና ካህናት እንዲሁም ነገሥታት ተመስለው ይቀርባሉ። እነዚህ ሦስቱም ሰብዓዊ ሰዎች የክርስቶስ ሥራ እንደ ነቢይ፣ እንደ ካህን፣ እና እንደ ንጉሥ የሚያመለክቱ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምልክቶች ስለሆኑ፣ ቁጥር ሠላሳ በእያንዳንዱ ከእነዚህ ሦስት ምድቦች ውስጥ፣ ለሠላሳ ዓመት የተዘጋጁ እና ከክርስቶስ ጋር በአንድነት ሲቀርቡ የሚታዩት፣ መለኮትን ከሰብዓዊነት ጋር የሚያጣምሩ መሆናቸውን እንድንወስን ያስችለናል። ስለዚህ፣ በምሳሌያዊው የሠላሳ ዓመት ዘመን የተዘጋጁት ካህናት መለኮት ከሰብዓዊነት ጋር የተዋሐደ ዓላማ እንደሆኑ ተወክለው ይቀርባሉ።

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

የመጨረሻው የጳጳሳዊ ደም መፋሰስ የሚቆየው 42 ወራት፣ ክርስቶስ በደቀ መዛሙርቱ ሰውነት ለ42 ወራት በሰዎች መካከል ሲመላለስ በዚያው ጊዜ ይፈጸማል። በአብራም የሁለት እጥፍ ትንቢት በ430 ዓመታት እንደተወከለው፣ በመጨረሻው መዳን የሚያበቃ 42 ወራት የባርነትና የጭቆና ዘመን። የአብራም አራት መቶ ዓመታት የሚያበቃው በቀይ ባሕር መዳን ላይ ሲሆን፣ ይህም በጳጳሱ ምሳሌያዊ 42 ወራት መጨረሻ የምሕረት ዘመን መዘጋትን የሚያሳይ የመጽሐፍ ቅዱስ የታወቀ ምሳሌ ነው።

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

እነዚህ አርባ ሁለት ወራት በአሜሪካ ውስጥ ከወጣው የእሁድ ሕግ ጀምሮ የሰው የምሕረት ጊዜ እስኪዘጋ ድረስ ያለውን የፈተና ዘመን ይወክላሉ። ነገር ግን በእነዚያ 42 ወራት ውስጥ፣ ከሠላሳ ዓመታት የዝግጅት ዘመን በኋላ፣ ክርስቶስ በቀሪዎቹ ሰዎች አካል ኪዳኑን እያጸና ነው። የፀረ-ክርስቶስ የሐሰት ካህን ወደ መጨረሻው ፍጻሜ ይደርሳል፤ እርሱም በመስመሩ ላይ ክርስቶስ በሞተበት በዚያው ስፍራ ነው፣ እርሱም ደግሞ በመስመሩ ላይ ፈርዖን የግብፅ ንጉሥ በሞተበት በዚያው ስፍራ ነው። በቀርሜሎስ ተራራ የበኣል ነቢያት ተገደሉ፤ ይህም በእሁድ ሕግ ጊዜ የሐሰተኛውን ነቢይ ሞት ይለያል። በእሁድ ሕግ ጊዜ፣ ከዚያም በኋላ የሚገደል አንድ ሐሰተኛ ነቢይ፣ በፈርዖን የተመሰለው ዘንዶ፣ እና በጳጳሳዊነት የተመሰለው አውሬ አሉ። እነዚህ ሁሉ በእሁድ ሕግ ጊዜ ከእግዚአብሔር ካህናት፣ ነገሥታትና ነቢያት ጋር በግጭት ውስጥ እንደሚገኙ ተወክለዋል። ቤተ ክርስቲያን ከእሁድ ሕጉ በፊት ጥቂት ቀደም ብላ ትነጻለች፤ የትንቢትም ስጦታ እንደ ገና ይመለሳል—ይኸውም ሐሰተኛው ነቢይ በሚሞትበት በዚያው ስፍራ ነው። ከዚያ በኋላ ጦርነቱ ስለ እውነተኛው ወይም ሐሰተኛው ትንቢታዊ መልእክት ነው።

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

ምሳሌያዊው የ30 ዓመት ዘመን የእሑድ ሕግን የሚቀድም ዘመንን ይወክላል። ይህ ዘመን ለካህናቱ የዝግጅት ዘመን ነው፥ ምክንያቱም ክርስቶስ በሁሉ ነገር ምሳሌያቸው ነውና፤ እነዚህም በጉን የሚከተሉ ናቸው። በአብራም ትንቢታዊ ታሪክ የመጀመሪያዎቹ 30 ዓመታት ውስጥ ቃል ኪዳኑ ተመሠረተ፤ ስለዚህም ለካህናቱ የዝግጅት ዘመን የሚወክለው ምንም ቢሆን ጌታ ከአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ጋር ቃል ኪዳኑን እንደ አብራም አልፋ ታሪክ ተመስሎ የሚያድስበት ዘመን መሆኑን ያሳያል። ያ ዘመን ካህናቱ በሠላሳ ዓመታቸው፥ በእሑድ ሕግ ጊዜ አገልግሎት ለመጀመር የሚዘጋጁበት ዘመን ነው፤ በዚያን ጊዜም ክርስቶስ በጥምቀቱ እንደ ተቀባ እነርሱም በመንፈስ ቅዱስ ይቀባሉ። ከአብራም አልፋ ታሪክ ሊቀነጭብ የሚችል ሌላ እውነት ደግሞ፥ ወደ እሑድ ሕግ የሚመራው ዘመን ምንንም ቢወክል እጅግ ግዙፍ መሆን እንዳለበት ነው፤ ምክንያቱም ኦሜጋ ሁልጊዜ ከአልፋ የበለጠ ኃያል ነውና። የእሑድ ሕጉ በጥቅምት 22፣ 1844፣ በመስቀሉ፣ በግብፅ ፋሲካ፣ እና እንዲሁ በተወከለው ኦሜጋ ነው።

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

የእሁድ ሕግ በሠላሳ ዓመት ዘመን የተወከለውን የዘመኑን ፍጻሜ ይወክላል። እርሱ በማለት ይቻላል በእያንዳንዱ ዋና ዋና የድነት ታሪክ አስቀድሞ ተመስሎ ቀርቶአል፤ እንዲሁም በአብራም የተጀመረው የተመረጠ ሕዝብ የቃል ኪዳን ታሪክ ፍጻሜ ደግሞ ነው። ስለዚህ ስለ ዘመኑ ፍጻሜ ያለው እንዲህ ያለ የትንቢታዊ ማስረጃ ክብደት፣ እንዲሁም የዘመኑ ራሱ ያለው ከባድ ዓላማ በመታሰብ፣ መነሻው ምን ይሆን?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

በሠላሳ ዓመታት የተወከለ አንድ ትንቢታዊ ዘመን አለ፤ ይህም በብዙ ምስክሮች መሠረት በእሑድ ሕግ ይደርሳል። በዚያ ነጥብ በኋላ በተለያዩ ቁጥራዊ መጠኖች የተወከለ ተከታይ ዘመን አለ፤ እያንዳንዱም ከእሑድ ሕግ በኋላ የሚከተለውን የትንቢታዊ ታሪክ መስመር የሚያቀርብ ምስክርነት ነው። ከእነዚህ ዘመናት አንዳንዶቹ የቤተ ክርስቲያንን ውስጣዊ የታሪክ መስመር ይወክላሉ፤ አንዳንዶቹ ደግሞ ዓለም ወደ አርማጌዶን በመጓዝ ላይ ያለችውን ውጫዊ መስመር ይወክላሉ።

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

እስከ ቸነፈሮች መጨረሻ ቀኑና ሰዓቱ እስኪገለጥ ድረስ፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት የሚገኙ ማናቸውም የጊዜ ትንቢቶች ሊታወቁ የሚችሉ ቀኖችን እንደሚወክሉ የሚደረገውን መተግበር እንደምንክድ በዚህ ወቅት ራሳችንን ማስታወሳችን ምናልባት መልካም ነው። ነቢያዊ ጊዜን ከእንግዲህ ወዲህ እንደማንተግብር ነጥቤን ለማብራራት ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለትን እጠቀማለሁ። በዚያ ምዕራፍ ውስጥ ነቢያዊ ጊዜን የሚያመለክቱ ሦስት ቁጥሮች አሉ።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> በወንዙም ውኃ ላይ የነበረውን በበፍታ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ማለ፣ “ለአንድ ዘመን፣ ለዘመናት፣ ለግማሽም ዘመን ይሆናል፤ የቅዱሱ ሕዝብም ኃይል መበተን በተፈጸመ ጊዜ ይህ ሁሉ ይፈጸማል” አለ። ዳንኤል 12፥7።

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> የዕለቱም መሥዋዕት ከሚወገድበት ጊዜ ጀምሮ፣ ማጥፊያ የሚያደርገው ርኩሰት ከሚቆምበት ጊዜ እስከዚያ ድረስ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ዘጠና ቀኖች ይሆናሉ። ዳንኤል 12፥11።

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> ብፁዕ ነው የሚጠብቅ፥ እስከ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስት ቀናትም የሚደርስ። ዳንኤል 12፥12።

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

ሚለራውያን ከእነዚህ ሦስት ጥቅሶች እያንዳንዳቸውን በትክክል ተረድተው ነበር። እነዚህ ሦስቱ ትንቢቶች መሠረቶቹን የሚወክሉ እውነቶች ክፍል ናቸው። ነገር ግን ሚለራውያን ስለእነዚህ ጥቅሶች ያላቸው ግንዛቤ ቀንን በዓመት መተግበር በሚለው መርህ ላይ የተመሠረተ ነበር። “ጊዜ ከእንግዲህ ወዲህ የለም” ስለሆነ፣ እነዚህ ጥቅሶች ሌላ ተግባራዊ አተገባበር ሊኖራቸው ይገባል፤ ምክንያቱም ትንቢቶቹ ሁሉ ስለ ኋለኛው ዝናብ የጊዜ ዘመን እየተናገሩ ናቸው። እነዚህ ጥቅሶች መልእክት ለመፍጠር ጊዜን የማይጠቀም፣ እንዲሁም ሚለራውያን ስለ ጥቅሶቹ ከነበራቸው ግንዛቤ ጋር የማይቃረን የኋለኛው ዝናብ ግንዛቤ ሊኖራቸው ይገባል። ሚለራውያን ስለ እነዚህ ሦስት ጥቅሶች መካከለኛው ጥቅስ፣ (ጥቅስ አሥራ አንድ) ያላቸው ትክክለኛ አመለካከት፣ በመጀመሪያ በሠላሳ ዓመት ዘመን የሚጀምርና ከዚያም በኋላ 1260 ዓመታት የሚከተል ሁለት እጥፍ ዘመን እንደሚወክል ነው። ጥቅስ አሥራ አንድ የጥፋት ርኵሰት መቆሙ እንደሚወክለው፣ የእሁድ ሕግን የሚቀድመውን የሠላሳ ዓመት ዘመን እየለየ ነው።

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ፣ ከዳንኤል መጽሐፍ የሆነ ትንቢት በሚፈታበት በፍጻሜው ዘመን በዘመኑ መጨረሻ የሚፈጸመውን የእግዚአብሔር ሕዝብ የመንጻት ሂደት የሚያቀርብ ምዕራፍ ነው። በቁጥር አሥራ አንድ ውስጥ፣ አቅኚዎች በትክክል እንደ ሠላሳ ዓመት ዘመን የተረዱትን፣ ወደ 1260 ዓመት ዘመን የሚያመራ ትንቢት እናገኛለን። በምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ፣ የቁጥር ሰባት፣ አሥራ አንድ እና አሥራ ሁለት ሦስቱ ትንቢቶች ሁሉ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ የታተሙ ናቸው። በፍጻሜው ዘመን እነዚያ ሦስቱ ትንቢቶች መፈታት አለባቸው፥ ምክንያቱም የእግዚአብሔር ቃል ፈጽሞ አይወድቅምና። በዚያው ምዕራፍ ውስጥ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሰው ምሕረት ዘመን መዘጋት ከሁሉ የበለጠ ግልጽ የሆነ መግለጫ ቀርቦአል፤ ስለዚህ ምዕራፍ አሥራ ሁለት ከአድቬንቲዝም መጀመሪያ ይልቅ የአድቬንቲዝምን ፍጻሜ እየለየ እንደሚጠቁም በእርግጥና በበለጠ ልዩ ሁኔታ ያሳያል።

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያሉ ሦስት ትንቢቶች ማኅተም ማድረግና መፍታት ዋነኛ ትንቢታዊ ትርጉማቸውን በሚያገኙበት በዚያው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ውስጥ ታትመው ነበር። እነዚያ ሦስት ትንቢቶች በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ይፈታሉ፥ ምክንያቱም አልፋና ኦሜጋ ሁልጊዜ የአንድን ነገር ፍጻሜ ከእርሱ ጅማሬ ጋር ያሳያልና። በምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉት ሦስቱ ትንቢታዊ ዘመናት ውስጥ የሚፈታው ነገር የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል የመጨረሻ መፍታትን ይወክላል። ይህ መፍታት የምሕረት ዘመን ከመዘጋቱ በፊት በራእይ ምዕራፍ አንድ፥ የኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ በሚፈታበት ስፍራ ተቀምጦ ቀርቧል። የዳንኤል አሥራ ሁለት ቁጥር አሥራ አንድ ከሠላሳ ዓመት ዘመን ጋር ለተጀመረው የአብራምና የጳውሎስ ሁለት እጥፍ ትንቢት የመጀመሪያ ምሳሌ አቻ ነው።

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያሉት ሦስቱ ትንቢቶች በምልክት የተገለጹ የዘመን ክፍሎች ሲሆኑ፣ በመጨረሻው የፍጻሜ ዘመን ይፈታሉ፤ ይህም መፈታት ወደ እግዚአብሔር ሕዝብ የመጨረሻ መንጻት ያመራል። ከእነዚህ ሦስት ትንቢቶች የመጀመሪያው በክርስቶስ ራሱ የተሰጠ ነው፤ ትንቢቱንም ሲያቀርብ በበፍታ ልብስ ተለብሶ በውኃው ላይ ቆሞ ይታያል፤ ይህም በ1260 ዓመታት የተወከለውን የትንቢታዊ ዘመን ፍጻሜ ያመለክታል፣ የዚያንም ዘመን ፍጻሜ እንደ እግዚአብሔር ሕዝብ ኃይል መበተን ማብቂያ ይገልጻል። በኋለኛው ዘመን ያለው የእግዚአብሔር ሕዝብ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ናቸው፣ እነርሱም ተበትነው ነበር።

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

ክርስቶስ በውኃው ላይ ቆሞ ለአንድ ጥያቄ መልስ እየሰጠ መሆኑ ብቻ ሳይሆን፣ ጥያቄው በ«እስከ መቼ?» የሚሉ ቃላት ይጀምራል። «እስከ መቼ?» ትንቢታዊ ምልክት ነው፤ እንዲሁም በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት ውስጥ «እስከ መቼ?» ተብሎ ጥያቄው በሚቀርብበት ጊዜ ለኢየሱስ ደግሞ የሚቀርብ ነው።

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> አንዱም በወንዙ ውሃ ላይ ለነበረው በበፍታ ልብስ የተለበሰው ሰው፣ “የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከሚደርስ ድረስ ስንት ዘመን ይሆናል?” አለ።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> የበፍታ ልብስ የለበሰውንም ሰው፣ በወንዙ ውኃ ላይ የነበረውን፣ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ሲምል፣ “ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለዘመን እኩሌታ ይሆናል፤ የቅዱሳኑንም ሕዝብ ኃይል መበተን በፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ይፈጸማሉ” ብሎ ሰማሁ። ዳንኤል 12፥6, 7።

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

በሂዴቄል ወንዝ ራእይ ውስጥ በበፍታ ልብስ የተለበሰው ሰው ሆኖ ለኢየሱስ የቀረበው ጥያቄ፣ “የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከ መቼ ይሆናል?” የሚል ሲሆን፤ በኡላይ ወንዝ ራእይ ውስጥ ደግሞ ኢየሱስ፣ ፓልሞኒ (ያ የተወሰነ ቅዱስ) ሆኖ ተወክሎ፣ “ስለ ዘወትር መሥዋዕት፣ ስለ ውድመት መተላለፍ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱንም እንዲረገጡ ለመስጠት ራእዩ እስከ መቼ ይሆናል?” ተብሎ ተጠይቋል።

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

እህት ዋይት እንደምትገልጽው፣ በሺናር ታላላቅ ወንዞች ዳርቻ ለዳንኤል የተሰጡት ራእዮች አሁን በመፈጸም ሂደት ላይ ናቸው፤ እናም ከሁለቱም የወንዝ ራእዮች ጋር በተያያዘ ሁሉ ጊዜ የእሁድ ሕግን እንደ “መልስ” የሚያመጣው ትንቢታዊው “ጥያቄ” ለኢየሱስ ይቀርባል። ሆኖም ሁለቱም መልሶች በ1844 የተጠናቀቀው በትንቢታዊ ጊዜ አውድ ውስጥ ቀርበዋል። አቅኚዎቹ የምዕራፍ ስምንትን ጥያቄና የኡላይ ወንዝን ራእይ መልስ በትክክል ለዩ፤ እንዲሁም የእግዚአብሔር ሕዝብ ኃይል መበተን ያበቃው በ1798 መሆኑን ተረድተው ነበር። ነገር ግን ከ1844 በኋላ፣ የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል “የጊዜ ተግባራዊ አተገባበር” በተዘጋ ጊዜ፣ “እስከ መቼ?” የሚለው ትንቢታዊ ጥያቄ የአቅኚዎቹን መረዳት እንዲህ ብሎ እንደገና ይገልጻል፦ “እስከ 2300 ቀናት ድረስ፣ ከዚያም በቅርብ በሚመጣው የእሁድ ሕግ መቅደሱ ይነጻል” እና በዳንኤል የመጨረሻ ራእይ ውስጥ ያሉት “ድንቆች” “ሁሉ” ይፈጸማሉ፥ ቅዱሳኑ ሕዝብ ለሶስት ተኩል ምሳሌያዊ ቀናት የተበተነበት ጊዜ ሲያበቃ።

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

በዳንኤል የመጨረሻዎቹ ሦስት ምዕራፎች ውስጥ ያለው የሂዴቄል ወንዝ ራእይ እና በሰባተኛ እስከ ዘጠነኛ ምዕራፎች ያለው የኡላይ ወንዝ ራእይ በእህት ዋይት “የሺናር ታላላቅ ወንዞች” ተብለው ተለይተዋል። ሁሉም የታሪክና የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራን ከሺናር ጋር የተያያዙ ሁለት ወንዞች ብቻ እንዳሉ፣ እነርሱም ሁለቱም ታላላቅ ወንዞች እንደሆኑ ያረጋግጣሉ። እነዚህ ሁለቱ ወንዞች ጤግሮስ (ሂዴቄል) እና ኤፍራጥስ ናቸው። የኡላይ ወንዝ የሺናር ኤፍራጥስ አይደለም፤ እርሱ በፋርስ ያለ፣ በሺናር ሳይሆን ትንሽ በሰው ሠራሽ መስመር የተፈጠረ ወንዝ ነው። የአድቬንቲዝምን መሠረትና ማዕከላዊ ምሰሶ የያዘው በራእዩ ውስጥ ያለው የኡላይ ወንዝ በሺናር አይገኝም፤ ነገር ግን ነቢይቱ ኡላይን እንደ ኤፍራጥስ፣ ከሺናር ታላላቅ ወንዞች አንዱ መሆኑን ትለየዋለች።

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

ራእይ ሂዴቄል ዓለሙን ወደ አርማጌዶን በመምራት የዘንዶውን፣ የአውሬውን እና የሐሰተኛው ነቢይን ውጫዊ ታሪክ ያቀርባል፤ ራእይ ኡላይ ግን ክርስቶስ መለኮቱን ከሰው ሰብአዊነት ጋር በማዋሐድ የሠራውን ሥራ ይወክላል። በትንቢታዊ መንፈስ መነሳሳት የኡላይን ወንዝ ከኤፍራጥስ ወንዝ ጋር እንደ ሁለተኛ ምስክር በመጠቀም፣ ክርስቶስ መለኮቱን ከሰብአዊነት ጋር በማገናኘት የፈጸመውን ሥራ ይለይበታል።

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

ዩፍራጥስና ጤግሮስ ሁለቱም ከኤደን ጀምረው በቃል ኪዳን ታሪክ ሙሉ ርዝመት ይፈስሳሉ። በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ወደ አድቬንቲዝም ማዕከላዊ ዓምድ ሲፈስሱ፣ ዩፍራጥስ ከሰው ሠራሽ የኡላይ ቦይ ጋር ተዋህዶ መለኮት ከሰብአዊነት ጋር መቀላቀሉን ይወክላል፤ ይህም እንደ መቶ አርባ አራት ሺህ ተወካዮች በተገለጹት ውስጥ በእምነት ሥራ መፈጸሙን ያመለክታል። ኡላይ በእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ሥልጣን ላይ የሚመጣ ፈተናን ይወክላል፤ ምክንያቱም የፋርስ የኡላይ ወንዝ ከሺናር ታላላቅ ወንዞች አንዱ መሆኑን የኤለን ዋይት መለየት ከዓለም ባለሙያዎች ጋር በተቃርኖ ስለሚያቀርብ ነው።

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

የኡላይ ወንዝ ምልክት ስለ ሰው ቃል ወይም ስለ እግዚአብሔር ቃል የሚነሣ ፈተናን ይወክላል። ሰዎች ትክክል ናቸውን? ወይስ በእህት ዋይት የቀረቡት ቃላት ትክክል ናቸው? የኡላይ ወንዝ በፋርስ ያለ አንድ ብቻ ወንዝን ይወክላልን? ወይስ ከኤደን ውኃ ከሰዎች ውኃ ጋር ተቀላቅሎ የሚሠራ ትንቢታዊ ወንዝን ይወክላል?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ስለዚህ እኔ ያነሣሁትን ይህን አስቸጋሪ ጉዳይ ለመፍታት ብዙ አማራጮች ሊኖሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን ነጥቤን እንድታዩ አንዳንድ ሐሳቦችን እዘረጋለሁ። ዓለማዊ ታሪክ ጸሐፊዎችና ሥነ መለኮት ምሁራን ትክክል ናቸውን እና እህት ዋይት ተሳስታ ናትን? “የሺናር ታላላቅ ወንዞች” ቲግሪስና ዩፍራጥስ መሆናቸውን የሚከራከር ማንም የለም። ስለዚህ እህት ዋይት በፋርስ ውስጥ ያለውን ኡላይ ወንዝ የሺናር ታላቅ ወንዝ ብላ ስትለይ፣ ሐሰተኛ ነቢይ ናትን? ወይስ ስህተት ያደረገች እውነተኛ ነቢይ ናት? አንድ እውነተኛ ነቢይ ድንበሩን እስኪያልፍና ሐሰተኛ ነቢይ እስኪሆን ድረስ ስንት ስህተቶችን ሊያደርግ ይችላል? ወይስ ታሪክ ጸሐፊዎቹ ተሳስተዋልን? ወይስ እርሷ በእርግጥ ትክክል ናት? ወይስ ታሪክ ጸሐፊዎቹና እህት ዋይት ሁለቱም ትክክል ናቸው? ይህን አስቸጋሪ ጉዳይ ያነሣሁት፣ በሂዴቄልና በኡላይ ወንዞች ራእይ ሁለቱም ውስጥ “ስንት ዘመን?” ተብሎ ለተጠየቀው፣ በወንዙም ላይ ቆሞ ለነበረው በተልባ የተለበሰው ሰው የሚጨመር ነጥብ እንዲሆን የዚህን አስቸጋሪ ጉዳይ ማብራሪያ ለመጠቀም ነው።

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ ዳንኤል በፋርስ ያለችው በሱሳ ነው፤ ሱሳም በኡላይ ወንዝ አጠገብ ናት፤ ይህም ኡላይ በእርሻ ሥርዓቱ ምክንያት ተፈጥሯዊውን ወንዝ ብቻ ሳይሆን በሰው እጅ የተሠሩ ተከታታይ የውኃ መስመሮችንም ያካትታል። ኡላይ ወደ ታች እንደ ሌላ መቶ አምሳ ማይል ያህል ሲፈስ ከጤግሮስና ከኤፍራጥስ ወንዞች መገናኛ ጋር ይገናኛል። በዔደን የተጀመሩት ጤግሮስና ኤፍራጥስ በመጨረሻ ይቀላቀላሉ፤ በሚቀላቀሉበትም ጊዜ ከፋርስ የሚመጣው የኡላይ ወንዝ በዚያው ስፍራ ይገናኛል። የኡላይ ወንዝ በጤግሮስና በኤፍራጥስ መገናኛ ላይ ከጤግሮስ ረግረጋማ ሥርዓት ጋር በሚገናኝበት ጊዜ፣ ኡላይ የሺናርን ታላላቅ ወንዞች ከሚያቀናብረው ውኃ ክፍል ይሆናል። የታሪክ ጸሐፊዎች ትክክል ናቸው፤ እንዲሁም እህት ኋይትም ትክክል ናት።

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

እህት ዋይት በስምንተኛው ምዕራፍ የተገለጸውን የኡላይ ራእይ ስትጠቅስ፣ 1798 እና 1844 ላይ የተፈጸሙትን ሁለት የ2520 ዓመታት ዘመናት የሚወክሉትን የጤግሮስና የኤፍራጥስ ወንዞች የሚያገናኝ በሰው እጅ የተሠራ የውኃ ማስተላለፊያ ሥርዓት የሚታወቅበትን ወንዝ እየጠቀሰች ነው።

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

ለጤግሮስ አንዱ የጥንት ስም ሂደቄል ነው፤ ከኤፍራጥስም ጋር በተያያዘ እነዚህ ሁለቱ ወንዞች በትንቢታዊ መልኩ በተለይ ከአሶርና ከባቢሎን ጋር እንደሚዛመዱ ተወስነው ተገልጠዋል፤ እነርሱም ደግሞ የእግዚአብሔርን በጎች ለመቅጣት የነበሩ ሁለት አንበሶች እንደሆኑ ተለይተው ታውቀዋል። እነዚያ ሁለቱ አጥፊ ኃይሎች የአረማዊቱን ሮምና የጳጳሳዊቱን ሮም ሁለት አጥፊ ኃይሎች አስቀድመው ያመለከቱ ነበሩ፤ እነዚህም የወንድና የሴት ምልክቶች ናቸው፥ ወይም የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት። አረማዊቱ ሮም መንግሥታዊ ሥርዓትን የምትወክል ወንድ ነበረች፤ ጳጳሳዊቱ ሮም ደግሞ የቤተ ክርስቲያናዊ ሥርዓት ርኩስ ሴት ናት። በትንቢታዊ ግንኙነታቸው አሶር ወንድ ነበረ፣ ባቢሎንም ሴት ነበረች፤ ስለዚህ ጤግሮስ ወንድን እንዲወክል ኤፍራጥስም ሴትን እንዲወክል ይለያል።

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

የቲግሪስ ወንዝ እስከ 1798 ድረስ የደረሰው የመንግሥታዊ አስተዳደር ወንዝ ነው፤ የኤፍራጥስም የቤተ ክርስቲያናዊ አስተዳደር ወንዝ እስከ 1844 ደረሰ። የ1844 መልእክት ስለ ባቢሎን (ኤፍራጥስ) ነበር፣ እርስዋም በ1844 እንደገና ወደቀችና ስለዚህ ኤፍራጥስ እስከ 1844 መድረስ ነበረባት። ኤፍራጥስ በ1844 ፏፏቴ እንዳመነጨች፣ እንዲሁም እንደ ሰብአዊ ሥራ ምልክት ወደ መገናኛው የተቀላቀለው ዩላይ ወንዝ ከሌላው ወንዝ ውኃ ጋር ተቀላቀለ። የመንግሥታዊ አስተዳደር ወንዝ በ1798 ተዘጋ፤ በዚያን ጊዜ ሲቪል ሥልጣን ከጳጳሳዊው ኃይል ተወግዶ ነበርና። በዚያው ዓመት የአሜሪካ አንድ ሀገር እንደ የምድር አውሬና እንደ ስድስተኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት መንገሥ ጀመረ። የቲግሪስ ወንዝ በ1798 ተዘጋ፤ ይህም በመጨረሻ መንግሥት አሁን ዓለምን እንደ ሚያጥለቀልቅ ግዙፍ ጎርፍ ሊጥለቀለቅ ያለውን የጳጳሳዊ ስደት ጎርፍ የሚያግድ ግድብ እንዲፈርስ መላውን ዓለም የሚያስገድድበት ቦታ በትክክል ነው። ያ ቅጥር፣ ወይም ግድብ፣ የቤተ ክርስቲያንና የመንግሥት መለያየት ቅጥር ነው።

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

በ1844 ዓ.ም.፣ ሁለቱም የኤፍራጥስና የኡላይ ወንዞች የ1844 መልእክት የባቢሎን ውድቀት መሆኑን ይለዩታል፤ እንዲሁም ያ መልእክት በ1844 ክርስቶስ እንደ ቃል ኪዳኑ መልእክተኛ ሆኖ የጀመረው ሥራ ራሱ መሆኑን ያመለክታሉ፤ በዚያን ጊዜ ከባቢሎን ውኃዎችና ከሰው ሥራዎች አንድን ሕዝብ አነጻ፤ ይህም ሕዝብ ወደ መቅደሱ ሊገባ የነበረ ሲሆን፣ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ከመግባቱ በፊት መንጻት ያስፈልገው ነበር። የዚያ ሕዝብ የመጨረሻ መንጻት በእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ሥር በፈሰሰው ዝናብ ተፈጸመ፤ እነዚያም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት የዝናብ ጠብታዎች ከጤግሮስ ውኃዎች የተቀዱ ነበሩ፤ ሚለራውያኑ የጳጳሳዊቱን ሮምና 1798ን እንደለዩ፣ እንዲሁም የባቢሎንን ውድቀት እንደለዩና በዝግ ደጅ ከመድረሱ በፊት በመልእክቱ እንደነጹ ሁሉ፤ ወይም እንዲህ ልትሉ ትችላላችሁ—ዳንኤል 8፥14 መልእክትን ሲያቀርቡና የእኩለ ሌሊት ጩኸትን መልእክት ከእውነተኛው የማስተስረያ ቀን መከፈት በፊት ሲፈጽሙ፣ ከኡላይ፣ ከጤግሮስ እና ከኤፍራጥስ ወንዞች ከተቀዱት ውኃዎች በመጣው ዝናብ ነጹ።

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ቁጥር ሰባት ክርስቶስ በሂዴቄል ውኃዎች ላይ ቆሞ ሲታይ፣ በራእዩ ውስጥ የሰው መንግሥታዊ ፖለቲካ የምሕረት ዘመን መዘጋት ወደሚያመራው የመጨረሻ እንቅስቃሴ የሚያቀርብ መግለጫ መሠረት፣ በጤግሮስ ወንዝ ውኃዎች፣ ማለትም በመንግሥታዊ ፖለቲካ ውኃዎች ላይ ቆሞ ነው። እርሱ በዚያ የቀደመውን ቁጥር ጥያቄ እየመለሰ ቆሞ ነው፤ እንዲሁም በኡላይ ወንዝ ራእይ ውስጥ፣ በዚያ ፓልሞኒ፣ ድንቅ ቆጣሪው የሆነው በቀጭን ልብስ የተከደነው ሰው፣ የቀደመውን ቁጥር ጥያቄ መልስ ይሰጣል። በሁለቱም ሁኔታዎች ውይይቱ በመላእክትና በክርስቶስ መካከል የሚካሄድ ሰማያዊ ውይይት ነው፤ በሁለቱም ሁኔታዎችም ጥያቄው፣ “እስከ መቼ?” የሚል ነው።

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

መልሱ እስከ 2300 ቀናት ነው፤ በምዕራፍ ስምንትና በምዕራፍ አሥራ ሁለት ግን “አንድ ዘመን፣ ዘመናት፣ እና ግማሽ ዘመን” ይላል። መልሱ እንደ 2300 ዓመታትና 1260 ዓመታት ተረድቶአል፤ ነገር ግን በ1844 እግዚአብሔር ጊዜ ከእንግዲህ የለምና በትንቢታዊው መልእክት ውስጥ የጊዜን አተገባበር ከለከለ። በፍታ የተለበሰው ሰው ፓልሞኒ ለመጨረሻው ትውልዱ የሚሰጠው መልስ ምንድር ነው? “እስከ መቼ?” የሚለው ጥያቄ የሰንበት ሕግን እንደ መልሱ ለመለየት በብዙ ምስክሮች ላይ ተገልጦአል፤ እንግዲህ መቅደሱ በሰንበት ሕግ ይነጻልን? እና “እነዚህ ሁሉ ድንቅ ነገሮች” በሰንበት ሕግ ይፈጸማሉን? በሰንበት ሕግ የሚፈጸሙት “ድንቅ ነገሮች” ምንድሩ ናቸው? እና እነዚያ “ድንቅ ነገሮች” መቼ ጀመሩ?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> እኔም ዳንኤል ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ ሌሎች ሁለት ቆመው ነበር፤ አንዱ በወንዙ ዳር በዚህ በኩል፥ ሌላውም በወንዙ ዳር በዚያ በኩል። ከእነርሱም አንዱ በወንዙ ውኆች ላይ ለነበረው በቀጭን በፍታ ልብስ ለተሸፈነው ሰው፦ የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከሚደርስ ድረስ ስንት ዘመን ይሆናል? አለው።

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> የበፍታ ልብስ የለበሰውንም ሰው፣ በወንዙ ውኃ ላይ የነበረውን፣ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ ለዘላለም በሕያው በሆነው ሲምል ሰማሁ፥ “ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን ይሆናል፤ የቅዱሱም ሕዝብ ኃይል መበተን በተፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ነገሮች ይፈጸማሉ።” ዳንኤል 12፥5–7።

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

“እስከ መቼ?” የሚለው ምሳሌያዊ ጥያቄ የእሑድ ሕጉን ያመለክታል፤ መልአኩም የጠየቀው የእሑድ ሕጉ መቼ እንደሆነ አልነበረም፥ ነገር ግን የድንቆቹ ፍጻሜ መቼ እንደሆነ ነበር። “ድንቆቹ” በእሑድ ሕጉ ላይ ያበቃሉ፤ ስለዚህ ወደ እሑድ ሕጉ የሚመሩት ድንቆች ምንድር ናቸው? ወይም ይበልጥ በትክክል ለመናገር፣ በሂዴቅል አጠገብ በተሰጠው ራእይ ውስጥ፣ በአሥረኛ እስከ አሥራ ሁለተኛ ምዕራፎች የተገለጹት “ድንቆች” ምንድር ናቸው? “ድንቆቹ” ምን እንደሆኑ ማወቅ ከቻልን፣ “ድንቆቹ” መቼ እንደሚጀምሩ ልናገኝ እንችላለን። በዳንኤል 10 ውስጥ ገብርኤል በራእዩ ጊዜ ከዳንኤል ጋር በነበረው ግንኙነቱ ውስጥ ዓላማው ምን እንደነበረ በተለይ ይገልጻል።

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> አሁንም በኋለኛው ዘመን በሕዝብህ ላይ የሚደርሰውን አስረዳህ ዘንድ መጥቻለሁ፤ ራእዩም ገና ለብዙ ቀናት ነውና። ዳንኤል 10፥14።

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

ገብርኤል በዘመኑ መጨረሻ በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሰውን ነገር እንዲረዱ መጣ። ሚለራውያን በትክክል የተረዱትን በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለት ያሉትን ትንቢቶች መቀበል፣ ነገር ግን ያንኑ እውቅና በመጠቀም ምዕራፉ በዘመኑ መጨረሻ ላይ ያለውን ተግባራዊነት ለመካድ መሞከር—ገብርኤል በግልጽ የገለጸውን ዓላማ ማክሸፍ ነው። ገብርኤል በምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አንድ የትንቢት ትረካውን ከጀመረ በኋላ እስከ ምዕራፍ አሥራ ሁለት ቁጥር ሦስት ድረስ፣ የተወከለው ታሪክ ዘንዶው፣ አውሬው እና ሐሰተኛው ነቢይ ዓለምን ወደ አርማጌዶን እንዴት እንደሚመሩ የሚያሳዩ ውጫዊ የትንቢት ዝርዝሮች ናቸው። በምዕራፉ ውስጥ የእግዚአብሔር ሕዝብ እንደሚሰደድ የሚገልጹ ክፍሎች ቢኖሩም፣ የምዕራፍ አሥራ አንድ ታሪክ በዋነኝነት ውጫዊ ግልጠት ነው። ይህም ማለት ምዕራፍ አሥር እና ምዕራፍ አሥራ ሁለት በዳንኤል የመጨረሻ ራእይ ውስጥ አልፋና ኦሜጋን እንደሚወክሉ ነው፤ ምክንያቱም ከምዕራፍ አሥራ አንድ በተለየ ሁኔታ ሁለቱም አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች መታተማቸውን የሚለይ ውስጣዊ መልእክት ይገልጻሉ። መካከለኛው ምዕራፍ በሰሜኑ ንጉሥ፣ በሮም ጳጳስ የተወከለው የሰው ዘር ዓመፅ ነው፤ እና አልፋው የሆነው ምዕራፍ አሥር ከኦሜጋው የሆነው ምዕራፍ አሥራ ሁለት ጋር በመሆን በዘመኑ መጨረሻ ያሉትን አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ሰዎች ውስጣዊ ልምምድ ይለያሉ። ሦስቱም ምዕራፎች ወደ ምሕረት ዘመን መዘጋት ይመራሉ፤ አልፋው ምዕራፍ ሁለት የአምልኮ ክፍሎችን በሚለይ የእግዚአብሔር ፍርሃት ይጀምራል፣ እና በምዕራፉ መጨረሻ ዳንኤል ኃይሉ በእጥፍ ይጨምራለታል፤ በዚህም የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት መልእክቶች እንደሚገለጡ ይታወቃል። ምዕራፍ አሥራ ሁለት የኦሜጋ ምዕራፍ ነው፣ እርሱም የሦስተኛውን መልአክ የፍርድ መልእክት ይገልጻል።

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

ምዕራፍ አሥራ አንድ ከኢየሩሳሌም ጥፋት ጀምሮ እስከ የምሕረት ደጅ መዘጋት መጨረሻ ድረስ ያለውን የሰው ዘር ዓመፅ በዝርዝር ያቀርባል፤ ይህም፣ እንደ እህት ዋይት አባባል፣ በዓለም መጨረሻ የምሕረት ደጅ መዘጋትን የሚያመለክት ምሳሌ ነው። ዳንኤል አሥራ አንድ ከኢየሩሳሌም ጥፋት ይጀምራል፤ ምክንያቱም ዳንኤል 70 ዓ.ም. የዚያችን ከተማ ጥፋት የቀደመ ምሳሌ በሆነው፣ እና ከዚያም በኋለኛው ዘመን በዓለም የተወከለውን ጥፋት ደግሞ ያመለከተውን፣ የኢየሩሳሌም ሶስት ደረጃ ጥፋት ጊዜ ወደ ባቢሎን ከተወሰዱት አንዱ ነበር።

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

በአንድ ዓመት ቀን ላይ፣ ከእርስ በርሳቸው ስድስት መቶ ስድሳ አምስት ዓመታት ርቀው የተከሰቱ ሁለት ትክክለኛ የኢየሩሳሌም ጥፋቶች ነበሩ። እነዚያ ሁለቱ ጥፋቶች መገኘት ይገባው የነበረው ታቦት ባለበት ከተማ ላይ ነበሩ። ሺሎ ተመሳሳይ ትንቢታዊ ባሕርያትን የያዘ ሲሆን፣ የእግዚአብሔር መገኘት ያለበት ወይም መገኘት ይገባው የነበረበት ከተማ የመጀመሪያውን ጥፋት ይወክላል። እህት ዋይት የኢየሩሳሌምን ጥፋት እንደ የዘመኑ ፍጻሜ ጥፋት ምልክት በምትጠቀምበት ጊዜ፣ ስለ ኢየሩሳሌም ጥፋት በክርስቶስ የተነገረውን ስብከት እየተናገረች ነው።

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

ሺሎ፣ በናቡከደነጾርና በቲቶ ዘመን የደረሰው የኢየሩሳሌም ጥፋት በእግዚአብሔር ከተማ ጥፋት እንደተወከለ የዘመኑ መጨረሻ ሦስት ምስክሮች ናቸው። ሺሎ ሰው እግዚአብሔርን እንዲፈራ የሚያስተምረው የመጀመሪያው መልአክ መልእክት ነው፤ ይህን ኤሊ አላደረገም፤ እንዲሁም ለእርሱ ክብር እንዲሰጥ ያስተምራል፤ ይህንም ኤሊ አላደረገም፤ ምክንያቱም የፍርዱ ሰዓት ደርሶአልና። በናቡከደነጾርና በቲቶ እንደተወከለ እጥፍ የምናገኘው በሁለተኛው መልአክ መልእክት ውስጥ ነው። ሦስተኛው የኢየሩሳሌም ጥፋት በዘመኑ መጨረሻ የሚሆነው በምሕረት ጊዜ መዘጋት ጊዜ ላይ ነው፤ ይህም የፍርድ መዘጋት ነው።

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

ምዕራፍ አሥራ አንድ የሦስቱ መላእክት መልእክቶች ውጫዊ ታሪክ ነው። እርሱ በዳንኤል ራእይ ሃያ ሁለተኛው ቀን የሚፈጸሙትን የመለየት ራእይና ሦስት የማበርታት ንክኪዎች ያሉበት የምዕራፍ አሥር መካከል ተቀምጦአል። ይህም ማለት ምዕራፍ አሥራ ሁለት ደግሞ በኋለኛው ዘመን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ ስለሚደርሰው ውስጣዊ ታሪክ እንደሚናገር ነው። እንዲሁም በምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ ያለው ብርሃን በምዕራፍ አሥር ውስጥ ካለው ብርሃን ሃያ ሁለት እጥፍ ይልቅ የበለጠ ደማቅ መሆኑን ያመለክታል።

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

በኡላይ ራእይ ውስጥ፣ ክርስቶስ ደግሞ “እስከ መቼ?” ተብሎ ተጠየቀ። በአሥራ ሦስተኛው ቁጥር ውስጥ ወደሚቀርበው ጥያቄ የሚመሩት ከዚያ በፊት ያሉት አሥራ ሁለት ቁጥሮች፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ኃይሎችን የሚመለከቱ አስፈላጊ ዝርዝሮችን የሚወክል ውጫዊ ትንቢታዊ ታሪክን ይለዩ ነበር። እነዚያ አሥራ ሁለት ቁጥሮች በምዕራፍ ሰባት የተወከለውን ታሪክ ብቻ እየደገሙ እና እያሰፉ ነበር። በእነዚያ ቁጥሮች የተቀመጠው ትንቢታዊ ታሪክ በምዕራፍ አሥራ አንድ ደግሞ ከሜዶንና ከፋርስ ዘመን ጀምሮ ተደግሞ በስፋት ተቀምጧል። የምዕራፍ ስምንት የኋለኛው ግማሽ እና ምዕራፍ ዘጠኝ ሙሉ በሙሉ፣ የእግዚአብሔርን የመጨረሻ ዘመን ሕዝብ በነቢዩ ዳንኤል የሚወክል ነው። በኡላይ ወንዞች ራእይ ውስጥ የሚገኘው የትንቢታዊ ታሪክ ራእይ በእነዚያ ሦስት ምዕራፎች ውስጥ ከቀረበው ጋር፣ እንዲሁም የእግዚአብሔር ሕዝብ በዳንኤል ከገብርኤል ጋር ባለው ግንኙነት በእነዚያ ምዕራፎች ውስጥ ከተወከለው ጋር በአንድነት፣ ለምዕራፎች አሥር እስከ አሥራ ሁለት ከአልፋ እስከ ኦሜጋ ነው።

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ሂዴቄል ኦሜጋ እና ኡላይ አልፋ ስለሆኑ፣ በምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ በፍጻሜው ዘመን ሲደረስ የሚፈታውን ብርሃን የሚወክለው ኀይል፣ የአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶና መሠረት ከሆነው ራእይ ሃያ ሁለት እጥፍ የበለጠ ያበራል። ይህ እንደዚህ ከሆነ፤ የዳንኤል የመጨረሻ ራእይ ብርሃን በዘመኑ መጨረሻ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር የተያያዘ ብርሃን መሆኑ በቀጥታ ይለያል። መልአኩም በበፍታ የተለበሰውን ሰው፣ “እስከ መቼ?” ብሎ ስለ እነዚህ ድንቆች ፍጻሜ ሲጠይቀው፣ እነዚያ ድንቆች እንደ ከዋክብት ለዘላለም የሚያበሩት ናቸው፤ እንዲሁም የአብራም የቃል ኪዳን ታሪክ አብራም ወደ ከዋክብት እንዲመለከት የተሰጠውን ትእዛዝ ያስተጋባል። በዳንኤል አሥራ ሁለት ያሉት ድንቆች ሰዎች ወደ አንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ዓላማ ምልክት መለወጣቸው ነው።

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

በቀደመው ነጥብ ዳንኤል አሥራ ሁለት ቁጥር አሥራ አንድ ሁለት ዘመኖችን የሚያካትት ትንቢታዊ ዘመን እንደሚለይ አመልክተን ነበር፤ ከእነዚህም የመጀመሪያው ሠላሳ ዓመት ነው። በቁጥር አሥራ አንድ ላይ ተገቢውን አጽንኦት ለማኖር፣ በኋለኛው ዘመን በሕዝቡ መካከል በሚፈጽማቸው ድንቆች ላይ የክርስቶስን ቀጥተኛ ተሳትፎ ለማሳየት ወደ ቁጥር ሰባት ሄድሁ።

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

ወደ ቁጥር አሥራ አንድ ስመለስ፣ ምዕራፍ አሥራ ሁለት በገብርኤል በቀጥታ “የመጨረሻው ዘመን” ተብሎ እንደሚጠራ ላስታውሳችሁ እፈልጋለሁ። በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ዘመን፣ ማለትም በሚታተሙበትና ከእግዚአብሔር ጋር ወደ ቃል ኪዳን በሚገቡበት ዘመን፣ እንደ ዳንኤል መጽሐፍ አንድ ያልተከፈተ መልእክት ይከፈታል፣ እናም ወደ ታላቅ ጩኸት ያድጋል። ያ መልእክት በምዕራፍ አሥራ ሁለት ውስጥ በሦስት የተለዩ ትንቢታዊ ወቅቶች ተወክሎአል፤ እነርሱም አስቀድሞ በሚለር ተከታዮች የተገለጹ ሲሆን፣ ከዚያም በትንቢት መንፈስ የተደገፉ ናቸው። እነዚያ ሦስቱ ወቅቶች ጊዜን አይወክሉም፤ ምክንያቱም በምዕራፍ አሥራ ሁለት ሁለቱንም እጆቹን ወደ ሰማይ የሚያነሣው ያ መልአክ ራሱ፣ በራእይ አሥር ውስጥ አንድ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ ከእንግዲህ ወዲህ ጊዜ እንደማይኖር ማለፉን በመሐላ አረጋግጦ ነበርና። ያ በ1844 የተነገረው ማስታወቂያ፣ በዳንኤል 12 ውስጥ ያሉት ሦስቱ ትንቢታዊ ወቅቶች ጊዜን ለመወከል ያልታሰቡ ምሳሌያዊ ወቅቶች መሆናቸውን ያመለክታል።

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

ስለዚህ፣ በዳንኤል አሥራ ሁለት ያለው መካከለኛው ምሳሌያዊ ትንቢታዊ ዘመን ሚካኤል በሚቆምበት በዚያው ምዕራፍ በሠላሳ ዓመት የሚጀምር ሁለት እጥፍ ዘመን ከሆነ፣ እንግዲህ በሠላሳ ዓመት የሚጀምረው ያ ሁለት እጥፍ ዘመን የአብራም አልፋ ትንቢት ፍጹም ፍጻሜ መሆኑን ታውቃለህ። የተመረጠ ሕዝብን በተመለከተ የቃል ኪዳን ታሪክን የሚጀምረው የዘመን ትንቢት ኦሜጋ፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ የሚደርሰውን ነገር የዳንኤል ምስክርነት ጫፍ በሆነው በዚያው ምዕራፍ ፍጹም ፍጻሜውን ይደርሳል።

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

በመጨረሻው ዘመን የዳንኤል መጽሐፍ ይፈታል፥ ከዚያም የሚወጣው ብርሃን የእግዚአብሔርን ሕዝብ ያትማል። በመጨረሻው ዘመን የዳንኤል መጽሐፍ ይፈታል፥ ከዚያም የሚወጣው ብርሃን በዳንኤል የመጨረሻ ምዕራፍ ውስጥ ባሉ ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት ይወከላል። ያ ምዕራፍ የሂዴቅል ራእይን ከሚያቀፉት ሦስት ምዕራፎች ኦሜጋ ነው፤ የሂዴቅል ራእይም ደግሞ የዳንኤል የወንዞች ራእዮች አልፋን ከሚወክሉት ሦስት ምዕራፎች ኦሜጋ ነው። በኤደን የጀመሩት ወንዞች በመጨረሻ ወደ ዳንኤል ደረሱ፤ ከዚያም የእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል ወደ መጀመሪያውና ወደ ሁለተኛው መልአክ ሚለራዊ እንቅስቃሴ፣ ወደ ሦስቱ መላእክት ሁለት እንቅስቃሴዎች አልፋ እንቅስቃሴ፣ አመጣቸው። የቁጥር አሥራ አንድ 1290 ዓመታት ለአብራምና ለጳውሎስ 430 ዓመታት ትንቢት ኦሜጋ ናቸው።

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

ዳንኤል ምዕራፍ አሥራ ሁለትን እና ከአብራም ትንቢት ጋር ያለውን ግንኙነት ከመቀጠላችን በፊት ጳውሎስ ማን እንደነበር መዘከር መልካም ነው። ጳውሎስ ለአሕዛብ ሐዋርያ ብቻ አልነበረም፣ ነገር ግን እንደዚያውም አስፈላጊ በሆነ መጠን መልእክቱን በእግዚአብሔር ትንቢታዊ ቃል አቀረበ። ከዚያም ይበልጥ አስፈላጊው፣ ጳውሎስ የዘመናት አስተዳደር ነቢይ ነበር። የዘመናት አስተዳደር ነቢይ ማለት፣ እንደ ሙሴ ሕዝቡን ከአንድ ዘመን አስተዳደር ወደ ሌላ ለመምራት የተነሣ ነቢይ ሲሆን፣ ከመሠዊያ አምልኮ ወደ መቅደስ አምልኮ፤ ዮሐንስ መጥምቅ፣ ከምድራዊ መቅደስ ወደ ሰማያዊ መቅደስ ነው። ጳውሎስ ስለ ቀጥተኛው ነገር ወደ መንፈሳዊው አፈጻጸም የሚተገበሩ መረጃዎችንና ሕጎችን፣ ከሌሎች ሁሉ የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሐፊዎች በተደመረ መጠን እጅግ የበለጠ መዝግቦአል! እርሱ በእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ አውድ ውስጥ ከቀጥተኛው ወደ መንፈሳዊው ያለውን ሽግግር ለማብራራት ተነሥቶ ነበር።

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

ጳውሎስ በአብርሃም የተመረጡ ሕዝቦች የቃል ኪዳን ተስፋዎች እና ያ የተመረጠ ሕዝብ ከቃል በቀር ወደ መንፈሳዊ ሲሸጋገር መካከላቸውን የሚያገናኝ ግንኙነት ነው። ጳውሎስ በቃል ኪዳን ታሪክ ያለውን ሚና በጽኑ ካልተገነዘባችሁ፣ የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ሕዝብ የመጀመሪያው ትንቢት በ30 ዓመት ዘመን የሚጀምር ሁለት እጥፍ የጊዜ ትንቢት መሆኑ በመለኮት እንዴት ፍጹም ተስማሚ እንደሆነ ላታዩ ትችላላችሁ። አንደኛው ትንቢት በተመረጡት ሕዝብ አባት የተቋቋመ ሲሆን፣ እነርሱም ወደ መንፈሳዊ የተመረጡ ሕዝብ ሲሸጋገሩ፣ ያንን ሽግግር ለመለየትና ለማብራራት የዘመናት አወዳድር ነቢይ ተነሣ፤ እንዲሁም ከብሉይ ኪዳን የመጀመሪያው ምስክር ጋር ተስማሚ በሆነ ከአዲስ ኪዳን ሁለተኛ ምስክር የአብራምን የጊዜ ትንቢት ለማጽናት ደግሞ ተነሣ። አብራም በመጀመሪያ፣ ከዚያም ጳውሎስ በመጨረሻ፣ የዘመኑ ፍጻሜ 1290 ያለውን አስፈላጊነት እንደ ምሳሌ ያመለክታሉ።

We will continue in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> “የዘካርያስ ራእይ ስለ ኢያሱና ስለ መልአኩ በታላቁ የማስተሰረያ ቀን የመዝጊያ ትዕይንቶች ውስጥ ላለው የእግዚአብሔር ሕዝብ ተሞክሮ ላይ ልዩ ኃይል በማድረግ ይተገበራል። የቀረችው ቤተ ክርስቲያን በዚያን ጊዜ ወደ ታላቅ ፈተናና ጭንቀት ትመጣለች። የእግዚአብሔርን ትእዛዛትና የኢየሱስን እምነት የሚጠብቁ የዘንዶውንና የሠራዊቱን ቁጣ ያሰማቸዋል። ሰይጣን ዓለሙን እንደ ተገዥዎቹ ይቆጥራል፤ እርሱ እስከ ብዙ ራሳቸውን ክርስቲያኖች የሚሉትን ድረስ መቆጣጠር አግኝቶአል። ነገር ግን እነሆ፥ ለእርሱ ልዕልና የሚቃወም ትንሽ ወገን አለ። እነርሱን ከምድር ላይ ማጥፋት ቢችል፥ ድል አድራጊነቱ ፍጹም በሆነ ነበር። የአሕዛብን መንግሥታት እስራኤልን እንዲያጠፉ እንዳነሣሳ፥ እንዲሁም በቅርብ ወደፊት የምድርን ክፉ ኃይላት የእግዚአብሔርን ሕዝብ እንዲያጠፉ ያነሣሳል። ሰዎች መለኮታዊውን ሕግ በሚጣስ መልኩ ለሰው ልጅ አዋጆች ታዛዥነት እንዲሰጡ ይጠየቃሉ።”

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> ለእግዚአብሔር ታማኝ የሆኑት ይዛባቸዋል፣ ይከሰሳሉ፣ ከሕግ ውጭ ይደረጋሉ። “ከወላጆችና ከወንድሞች፣ ከዘመዶችና ከወዳጆችም ይሰጣችኋል፤” እስከ ሞት ድረስ። ሉቃስ 21፡16። ብቸኛ ተስፋቸው በእግዚአብሔር ምሕረት ውስጥ ነው፤ ብቸኛ መከላከያቸውም ጸሎት ይሆናል። ኢያሱ በመልአኩ ፊት እንደ ተማጸነ፣ እንዲሁ ደግሞ የቀረችው ቤተ ክርስቲያን በተሰበረ ልብና በማይናወጥ እምነት፣ በጠበቃቸው በኢየሱስ አማካኝነት ስለ ይቅርታና ስለ ማዳን ትማጸናለች። የሕይወታቸውን ኃጢአተኝነት ሙሉ በሙሉ ያውቃሉ፤ ድካማቸውንና የማይገባቸውነታቸውን ያያሉ፤ ተስፋ ለመቁረጥም ዝግጁ ናቸው።

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> ፈታኙ እነርሱን ለመክሰስ በአጠገባቸው ይቆማል፤ ኢያሱንም ለመቃወም እንደ ቆመ እንዲሁ። የረከሱ ልብሶቻቸውንና ጉድለት ያለባቸውን ባህርያቸውን ያመለክታል። ድካማቸውንና ስንፍናቸውን፣ የምስጋና ቢስነታቸውን ኃጢአቶች፣ ቤዛቸውን ያዋረደውን ከክርስቶስ ያለመመሳሰላቸውን ያቀርባል። ሁኔታቸው ተስፋ የሌለው እንደሆነ፣ የርኵሰታቸውም እድፍ ፈጽሞ እንደማይታጠብ በሚል ሐሳብ እነርሱን ለማስፈራራት ይጥራል። እምነታቸውን እንዲያጠፋ እንዲሁ ተስፋ ያደርጋል፤ በዚህም ለፈተናዎቹ እንዲሸነፉ፣ ከእግዚአብሔርም ለእርሱ ያላቸው ታማኝነት እንዲመለሱ ይፈልጋል።

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> ሰይጣን የእግዚአብሔር ሕዝብ እንዲፈጽሙ ያታለላቸውን ኃጢአቶች በትክክል ያውቃል፤ እነርሱንም በመቃወም ክሱን ያበረታታል፥ በኃጢአታቸውም መለኮታዊ ጥበቃን እንዳጡ ይናገራል፤ እነርሱንም ለማጥፋት መብት እንዳለው ይከራከራል። ከእግዚአብሔር ሞገስ እንዲገለሉ እንደ ራሱ እንደሚገባቸው ያውጃል። “እነዚህን ነውን” ይላል፥ “በሰማይ ስፍራዬን እና ከእኔ ጋር የተባበሩትን መላእክት ስፍራ የሚወስዱት? የእግዚአብሔርን ሕግ እንደሚታዘዙ ይናገራሉ፤ ነገር ግን ትእዛዞቹን ጠብቀዋልን? ከእግዚአብሔር ይልቅ ራሳቸውን የወደዱ አልነበሩምን? ከእርሱ አገልግሎት በላይ የራሳቸውን ጥቅም አላስቀደሙምን? የዓለሙን ነገሮች አልወደዱምን? ሕይወታቸውን ያሳዩ ኃጢአቶችን ተመልከት። እነሆ ራስ ወዳድነታቸውን፣ ክፋታቸውን፣ እርስ በርሳቸው ጥላቻቸውን። እግዚአብሔር እኔንና መላእክቴን ከፊቱ ያስወግዳልን፣ ነገር ግን በእነዚሁ ኃጢአቶች የተጠየቁትን ይሸልማልን? አቤቱ ጌታ ሆይ፥ በፍትሕ ይህን ማድረግ አትችልም። ፍትሕ በእነርሱ ላይ ፍርድ እንዲነገር ይጠይቃል።”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> “ነገር ግን የክርስቶስ ተከታዮች ኃጢአት ቢሠሩም፣ በሰይጣናዊ ኃይሎች ቁጥጥር ሥር እንዲገዙ ራሳቸውን አልሰጡም። ከኃጢአታቸው ንስሐ ገብተዋል፣ ጌታንም በትሕትናና በተሰበረ ልብ ፈልገውታል፤ መለኮታዊውም ጠበቃ በእነርሱ ፋንታ ይማልዳል። በእነርሱ ውለታ ቢስነት እጅግ የተበደለው፣ ኃጢአታቸውንም እንዲሁ ንስሐቸውንም የሚያውቀው፣ ‘ጌታ ይገሥጽህ፣ ሰይጣን ሆይ። ሕይወቴን ስለእነዚህ ነፍሳት ሰጥቻለሁ። በእጆቼ መዳፍ ላይ ተቀርጸው አሉ። በባሕርያቸው ጉድለቶች ሊኖሯቸው ይችላል፤ በጥረታቸውም ሊወድቁ ይችላሉ፤ ነገር ግን ንስሐ ገብተዋል፣ እኔም ይቅር ብያቸው ተቀብዬአቸዋለሁ’ ይላል።”

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> የሰይጣን ጥቃቶች ኃያላን ናቸው፣ ማታለያዎቹም ስውር ናቸው፤ ነገር ግን የጌታ ዓይን በሕዝቡ ላይ ነው። መከራቸው ታላቅ ነው፣ የእቶኑም ነበልባሎች ሊበሉአቸው እንደሚቀርቡ ይመስላሉ፤ ነገር ግን ኢየሱስ በእሳት እንደተፈተነ ወርቅ አድርጎ ያወጣቸዋል። ምድራዊነታቸው ይወገዳል፣ ይህም በእነርሱ ክርስቶስ ምስል ፍጹም ሆኖ እንዲገለጥ ነው።

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> “አንዳንድ ጊዜ ጌታ የቤተ ክርስቲያኑን አደጋዎችና ጠላቶቿ ያደረሱባትን ጉዳት የረሳ ሊመስል ይችላል። ነገር ግን እግዚአብሔር አልረሳም። በዚህ ዓለም ለእግዚአብሔር ልብ እንደ ቤተ ክርስቲያኑ የተወደደ ምንም የለም። የዚህ ዓለም ፖሊሲ ምስክርነቷን እንዲያበላሽ ፈቃዱ አይደለም። ሕዝቡን በሰይጣን ፈተናዎች እንዲሸነፉ አይተዋቸውም። ስለ እርሱ ሐሰት የሚያቀርቡትን ይቀጣል፣ ነገር ግን በቅንነት ለሚነሱ ሁሉ ጸጋ ያደርጋል። የክርስቲያናዊ ባሕርይ እድገት ዘንድ ኃይል ለሚጠሩት ሁሉ የሚያስፈልጋቸውን ረድኤት ሁሉ ይሰጣቸዋል።”

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> “በፍጻሜው ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ በምድሪቱ ውስጥ ስለሚፈጸሙ ርኵሰቶች ያለቅሳሉ ያንቃሉም። መለኮታዊውን ሕግ በመርገጥ ላይ ስላላቸው አደጋ ኃጥኣንን በእንባ ያስጠነቅቋቸዋል፥ በማይነገር ኀዘንም በንስሐ በጌታ ፊት ራሳቸውን ያዋርዳሉ። ኃጥኣን ግን በኀዘናቸው ይሳለቃሉ፥ በቅን ልመናቸውም ያፌዛሉ። ነገር ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ ጭንቀትና ትሕትና በኃጢአት ምክንያት የጠፋውን ኃይልና የባሕርይ ክብር እንደገና እያገኙ መሆናቸውን የማያጠራጥር ማስረጃ ነው። ይህም ወደ ክርስቶስ ይበልጥ እየቀረቡ ስለሆነ፥ ዓይኖቻቸውም በእርሱ ፍጹም ንጽሕና ላይ ተቀምጠው ስለሚመለከቱ፥ የኃጢአትን እጅግ የከፋ ኃጢአተኝነት በእንደዚህ ግልጽነት የሚያስተውሉ መሆናቸው ነው። የዋህነትና ትሕትና የስኬትና የድል ሁኔታዎች ናቸው። በመስቀሉ እግር የሚሰግዱ የክብር አክሊል ይጠብቃቸዋል።”

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> “በእግዚአብሔር የታመኑና ጸሎት የሚያበዙ ሰዎች እንደሆነ ከእርሱ ጋር ተዘግተው ናቸው። እነርሱ ራሳቸው ምን ያህል በጽኑ እንደተጠበቁ አያውቁም። በሰይጣን ተነሣስተው የዚህ ዓለም ገዥዎች እነርሱን ለማጥፋት እየፈለጉ ነው፤ ነገር ግን በዶታን ለኤልሳዕ አገልጋይ የተከፈቱት ዓይኖች እንደ ተከፈቱ የእግዚአብሔር ልጆች ዓይኖች ቢከፈቱ፥ የእግዚአብሔርን መላእክት በዙሪያቸው ሰፍረው፣ የጨለማውንም ሠራዊት ተቆጥጠው እንዳሉ ባዩ ነበር።”

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> “የእግዚአብሔር ሕዝብ በፊቱ ነፍሳቸውን ሲያዋርዱ፣ የልብ ንጽሕናን ሲለምኑ፣ ‘የረከሱትን ልብሶች አውልቁ’ የሚል ትእዛዝ ይሰጣል፤ እንዲሁም የሚያበረታቱ ቃላት ይነገራሉ፤ ‘እነሆ፥ ኃጢአትህን ከአንተ አስወግጄአለሁ፣ የተለወጠም ልብስ አለብስሃለሁ።’ ዘካርያስ 3፥4። እንከን የሌለበት የክርስቶስ ጽድቅ ልብስ በተፈተኑት፣ በተፈተኑ እና በታማኝ የእግዚአብሔር ልጆች ላይ ይጫናል። የተናቀው ቀሪ ሕዝብ በክቡር ልብስ ይለበሳል፤ ከዚህ በኋላም በዓለም ሙስና እንዳይረክስ ፈጽሞ አይሆንም። ስማቸው በበጉ የሕይወት መጽሐፍ ውስጥ ይጠበቃል፤ ከዘመናት ሁሉ ታማኞች መካከል ተመዝግበዋል። የአታላዩን ተንኮል ተቋቁመዋል፤ በዘንዶውም ጩኸት ከታማኝነታቸው አልተመለሱም። አሁንም ከፈታኙ ሽንገላ ለዘላለም የተጠበቁ ናቸው። ኃጢአታቸው ወደ ኃጢአት አመጣጥ ይተላለፋል። ‘የሚያምር ጥምጣም’ በራሳቸው ላይ ይደረጋል።”

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> “ሰይጣን ክሶቹን እያቀረበ ሳለ፣ የማይታዩ ቅዱሳን መላእክት ወዲህና ወዲያ እየተመላለሱ በታማኞቹ ላይ የሕያው አምላክን ማኅተም ይጭኑ ነበር። እነዚህ ከበጉ ጋር በጽዮን ተራራ ላይ የሚቆሙ፣ የአባቱም ስም በግንባራቸው የተጻፈባቸው ናቸው። በዙፋኑ ፊት አዲሱን መዝሙር ይዘምራሉ፤ ያንንም መዝሙር ከምድር ከተዋጁት ከመቶ አርባ አራት ሺህ በቀር ማንም ሊማረው አይችልም። ‘እነዚህ በጉ ወደሚሄድበት ሁሉ የሚከተሉት ናቸው። እነዚህ ለእግዚአብሔርና ለበጉ በኵራት ይሆኑ ዘንድ ከሰዎች መካከል የተዋጁ ናቸው። በአፋቸውም ሐሰት አልተገኘባቸውም፤ በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት ነውር የሌለባቸው ናቸውና።’ ራእይ 14፥4፣ 5።

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> “አሁን የመልአኩ ቃል ፍጹም ፍጻሜው ደርሶአል፤ ‘አሁን አንተ ሊቀ ካህናቱ ኢያሱ ሆይ፥ አንተና በፊትህ የተቀመጡ ጓደኞችህ ስሙ፤ እነርሱ የሚደነቁባቸው ሰዎች ናቸውና፤ እነሆም፥ ባሪያዬን ቅርንጫፍን አመጣለሁ።’ ዘካርያስ 3፡8። ክርስቶስ የሕዝቡ አዳኝና ነጻ አውጪ ሆኖ ይገለጣል። አሁን በእውነት ቀሪዎቹ ‘የሚደነቁባቸው ሰዎች’ ናቸው፤ ይህም የጉዞአቸው እንባና ውርደት በእግዚአብሔርና በበጉ ፊት ለደስታና ለክብር ስፍራ ስለሚሰጥ ነው። ‘በዚያች ቀን የእግዚአብሔር ቅርንጫፍ ውብና ክቡር ይሆናል፥ የምድርም ፍሬ ከእስራኤል ለሚያመልጡት የተመረጠና ያማረ ይሆናል። እንዲህም ይሆናል፤ በጽዮን የቀረው፥ በኢየሩሳሌምም የቀረው፥ በኢየሩሳሌም ከሕያዋን መካከል የተጻፈ ሁሉ፥ ቅዱስ ተብሎ ይጠራል።’ ኢሳይያስ 4፡2, 3።” ነቢያትና ነገሥታት 587–592።

Back to Articles