Article

# The Book of Daniel - Number Five

መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር አምስት

Seventy Years

ሰባ ዓመታት

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

ኢዮአቄም ከይሁዳ የመጨረሻዎቹ ሦስት ነገሥታት መካከል የመጀመሪያው ነበር፤ በባቢሎናውያንም በተሸነፈ ጊዜ ለደቡባዊው መንግሥት የሰባ ዓመት ባርነት ተጀመረ። እነዚያ ሰባ ዓመታት ባቢሎን፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የመጀመሪያው መንግሥት፣ የሚገዛበትን የዘመን ክፍለ ጊዜ ይለዩታል። በኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሦስት ውስጥ፣ የጢሮስ ጋለሞታ በትንቢታዊ መልኩ እንደ አንድ ንጉሥ ዘመን ተለይተው ለተገለጹ ሰባ ምሳሌያዊ ዓመታት ትረሳ ነበር። በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ንጉሥ መንግሥት ነው፤ ሰባ ዓመት የሆነውም የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ብቸኛ መንግሥት ባቢሎን ነበር።

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

በዚያ ታሪክ ወቅት፣ ጵጵስናን የምትወክለው የጢሮስ ጋለሞታ ትረሳ ነበር። በምሳሌያዊው ሰባ ዓመት መጨረሻ ግን ትታሰብ ነበር፥ ወጥታም ከምድር መንግሥታት ሁሉ ጋር ዝሙት ትፈጽም ነበር። መንፈሳዊ ዝሙት ማለት ቤተ ክርስቲያንና መንግሥት የሚያደርጉት ሕገ-ወጥ ግንኙነት ነው። በምሳሌያዊው ሰባ ዓመት መጨረሻ፣ ጵጵስና ከተባበሩት መንግሥታት ጋር ወደ ግንኙነት ትገባ ነበር፤ ይህም በምሳሌያዊው ሰባ ዓመት መጨረሻ የጢሮስ ጋለሞታ ዝሙት ከምትፈጽምባቸው ነገሥታት ሁሉ የተወከለ ነው። በምሳሌያዊው ሰባ ዓመት ወቅት የሚነግሠው መንግሥት ዩናይትድ ስቴትስ ነው፤ ሁለት ቀንዶች ያሉት የምድር አውሬ።

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

የዳንኤል መጽሐፍ አንድ እስከ አምስት ያሉት ምዕራፎች የባቢሎንን ሰባ ዓመታት ታሪክ ይዘረዝራሉ፤ ስለዚህም እነዚህ ምዕራፎች የምድር አውሬውን ሁለቱን ቀንዶች ታሪክ ይወክላሉ። አራተኛና አምስተኛ ምዕራፎች የባቢሎንን የመጀመሪያና የመጨረሻ ነገሥታት ያመለክታሉ፤ እነዚህም ሁለቱ ምዕራፎች በአንድነት የምድር አውሬውንና ሁለቱን ቀንዶቹን ታሪክ ያመለክታሉ። የሁለቱ ቀንዶች ፍርድ፣ እንዲሁም የምድር አውሬው ራሱ ፍርድ፣ በመጀመሪያው ንጉሥና በመጨረሻው ንጉሥ ፍርድ ይወከላል። የናቡከደነፆር ፍርድ “ሰባት ዘመናት” ለሚባል ጊዜ መባረር ነበር፤ በዚያም ጊዜ ሣር እየበላና በጤዛ እየተረጠበ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት እንደ ዱር አውሬ ኖረ። የብልሻጽር ፍርድ በግድግዳው ላይ ተጽፎ ነበር፤ ከሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቁጥር ጋርም እኩል ተደርጎ ተቆጥሮአል፤ ስለዚህም የምድር አውሬውና የሁለቱ ቀንዶቹ ፍርድ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ውስጥ በተጠቀሰው “ሰባት ዘመናት” እንደሚወከል ያመለክታል። ይህም በሁለት ነገሥታት ምስክርነት ላይ የተመሠረተ ነው፤ ሁለቱ ምስክሮችም የመጀመሪያውንና የመጨረሻውን ይወክላሉ።

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“ሰባቱ ዘመናት” ለአድቬንቲዝም የመሰናከል ድንጋይ ነው፤ ስለዚህም ለማየት ፈቃደኞች በግልጽ ሁኔታ ቢገኝም ሊታወቅ አይችልም። እርሱ ሰባ ዓመታት የነገሠውን ሕዝብ (ባቢሎን) የፍርድ ምልክት ነው፤ እንዲሁም ሰባ ምሳሌያዊ ዓመታት ለሚነግሥ መንግሥት የፍርድ ምልክት ነው። ዊልያም ሚለር የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱ ዘመናት” ስለሆነው ግንዛቤውን ባቀረበ ጊዜ፣ በዳንኤል ምዕራፍ አራት ናቡከደነፆር እንደ አውሬ እየኖረ ያሳለፋቸውን ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባቱ ዘመናት” ለመደገፍ ከትንቢታዊ ምስክሮች አንዱ አድርጎ ተጠቀመ። “ሰባቱ ዘመናት” በዘካርያስ ምዕራፍ አራት ሁለቱም የመሠረት ድንጋይና የራስ ድንጋይ ናቸው። ኢየሱስ፣ እህት ዋይት፣ ኢሳይያስና ጴጥሮስ ይህንን የማዕዘን ራስ የሚሆን ድንጋይ መሆኑን ያመለክታሉ። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት የክርን አክሊል ትምህርት ነው፤ ሆኖም ራሳቸውን የሦስተኛው መልአክ መልእክተኞች ነን በሚሉ ዘንድ በመሠረቱ ያልታየ ነው።

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

የዳንኤልን መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹን ስድስት ምዕራፎች ለማሰብ ስንጀምር፣ ከመነሻው ጀምሮ “ሰባቱ ዘመናት” መለየታቸው መገንዘብ አስፈላጊ ነው። ዮአቄም በባቢሎን በተጣለ ጊዜ፣ የሰባ ዓመታት ምርኮኝነት ተጀመረ። የዜና መዋዕል መጽሐፍ ለምን ሰባ ዓመት በምርኮ እንደተወሰዱ ያብራራል።

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> ሴዴቅያስ መንግሥት ሲጀምር ዕድሜው ሀያ አንድ ዓመት ነበር፥ በኢየሩሳሌምም አሥራ አንድ ዓመት ነገሠ። በአምላኩም በእግዚአብሔር ፊት ክፉ የሆነውን አደረገ፥ ከእግዚአብሔርም አፍ የሚናገረው ከነቢዩ ከኤርምያስ ፊት አልተዋረደም። ደግሞም በእግዚአብሔር ያማለደውን ንጉሥ ናቡከደነፆርን ዐመፀበት፤ ነገር ግን አንገቱን አደነደነ፥ ልቡንም ወደ እግዚአብሔር ወደ እስራኤል አምላክ እንዳይመለስ አጸና። ከዚህም በላይ የካህናቱ አለቆች ሁሉና ሕዝቡ እንደ አሕዛብ ጽያፍ ሥራ ሁሉ እጅግ አብዝተው ተላለፉ፤ በኢየሩሳሌምም የቀደሰውን የእግዚአብሔርን ቤት አረከሱት። የአባቶቻቸውም አምላክ እግዚአብሔር ለሕዝቡና ለመኖሪያው ስፍራ ስለ ራራላቸው ቀድሞ ተነሥቶ በመልእክተኞቹ ወደ እነርሱ ይልክ ነበር፤ እነርሱ ግን የእግዚአብሔርን መልእክተኞች አላግጠውባቸው፥ ቃሉንም ናቁ፥ ነቢያቱንም አላዋረዱ፥ እስከሚፈወስ የሌለው ድረስ በሕዝቡ ላይ የእግዚአብሔር ቍጣ እስኪነሣ ድረስ። ስለዚህም በላያቸው የከለዳውያንን ንጉሥ አመጣ፥ እርሱም በመቅደሳቸው ቤት ውስጥ ጐበዛዝታቸውን በሰይፍ ገደለ፤ ለጐበዝም ለድንግልም ለሽማግሌም በዕድሜ ለተጐበጠም አልራራም፤ ሁሉንም በእጁ አሳልፎ ሰጠው። የእግዚአብሔርም ቤት ዕቃ ሁሉ፥ ታላቅም ትንሽም፥ የእግዚአብሔርም ቤት መዝገብ፥ የንጉሡም መዝገብ፥ የመኳንንቱም መዝገብ፤ ይህን ሁሉ ወደ ባቢሎን አመጣ። የእግዚአብሔርንም ቤት አቃጠሉ፥ የኢየሩሳሌምንም ቅጥር አፈረሱ፥ አዳራሾቿንም ሁሉ በእሳት አቃጠሉ፥ መልካሞቿንም ዕቃዎች ሁሉ አጠፉ። ከሰይፍም ያመለጡትን ወደ ባቢሎን ማረካቸው፤ እነርሱም የፋርስ መንግሥት እስኪነግሥ ድረስ ለእርሱና ለልጆቹ ባሪያዎች ሆኑ፤ ይህም በኤርምያስ አፍ የተነገረው የእግዚአብሔር ቃል እንዲፈጸም ነበር፥ ምድሪቱ ሰንበቶቿን እስክትደሰት ድረስ፤ ፈርሳ በተዋችበት ዘመን ሁሉ ሰንበትን አደረገች፥ ሰባ ዓመትም እስኪፈጸም ድረስ። በፋርስም ንጉሥ በቂሮስ የመጀመሪያ ዓመት፥ በኤርምያስ አፍ የተነገረው የእግዚአብሔር ቃል እንዲፈጸም፥ እግዚአብሔር የፋርስን ንጉሥ የቂሮስን መንፈስ አነሣሣ፤ እርሱም በመንግሥቱ ሁሉ ውስጥ አዋጅ አስነገረ፥ በጽሕፈትም እንዲህ ብሎ አወጣው፤ የፋርስ ንጉሥ ቂሮስ እንዲህ ይላል፤ የሰማይ አምላክ እግዚአብሔር የምድርን መንግሥታት ሁሉ ሰጥቶኛል፤ እርሱም በይሁዳ ባለችው በኢየሩሳሌም ቤት እንድሠራለት አዞኛል። ከሕዝቡ ሁሉ ውስጥ ከእናንተ መካከል ማን አለ? እግዚአብሔር አምላኩ ከእርሱ ጋር ይሁን፥ እርሱም ይውጣ። 2 ዜና መዋዕል 36፥11–23።

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

በባርነት የቆዩት ሰባ ዓመታት፣ “ምድሪቱ ሰንበቶቿን እስክትደሰት ድረስ፤ ስትፈርስ የኖረችበትን ዘመን ሁሉ ሰንበትን ጠበቀች” የሚለውን የኤርምያስ ቃል ለመፈጸም ነበሩ። ከምንጠቅሰው በዜና መዋዕል ያለው ቁጥር በስተቀር፣ ምድሪቱ ሰንበቶቿን “ትደሰት” ብሎ የሚያመለክት ሌላ ክፍል በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ አንድ ብቻ አለ። ያ ክፍል በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት ውስጥ ይገኛል። ምዕራፍ ሃያ አምስት ምድሪቱ የሰንበት ዕረፍቷን እንድትደሰት እንዴት መፍቀድ እንዳለበት መመሪያን ይሰጣል፤ ምዕራፍ ሃያ ስድስት ደግሞ እነዚያ የቃል ኪዳን መመሪያዎች ካልተከተሉ የሚመጣውን የ“ሰባት እጥፍ” እርግማን ያቀርባል።

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

የዮአቂም እጣ ፈንታ ዳንኤል በዘጠነኛው ምዕራፍ የሙሴ “እርግማን” እና “መሐላ” ብሎ ከጠራው ነገር አንድ ክፍል የሆነውን ምርኮኝነት መጀመሪያ አመለከተ። ዳንኤል የ“ሰባቱ ዘመናት” እርግማን ይረዳ ነበር፤ በዘጠነኛው ምዕራፍ ምስክርነት እንደሚሰጥ፣ እግዚአብሔር ሕዝቡ በባቢሎን በባርነት የሚኖሩበትን የዓመታት ቍጥር የተረዳው፣ የኤርምያስን የሰባ ዓመታት ትንቢት በማጥናቱ እንደሆነ ነው።

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> በመንግሥቱ በመጀመሪያው ዓመት፥ እኔ ዳንኤል በመጻሕፍት ከእግዚአብሔር ቃል ወደ ነቢዩ ኤርምያስ የመጣውን የዓመታት ቍጥር አስተዋልሁ፥ ይኸውም በኢየሩሳሌም ጥፋት ላይ ሰባ ዓመት እንዲፈጸሙ ነበር። ዳንኤል 9፥2።

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

ዳንኤል የሰባ ዓመታቱን “በመጻሕፍት” አስተዋለ፤ ይህም የኤርምያስ መጽሐፍ ብቻ አልነበረም። የተረዳው ሌላው መጽሐፍ የሙሴ ጽሑፎች ነበሩ፤ ምክንያቱም በጸሎቱ “መርገም” ተብሎ የተጠራው የሰባው ዓመታት ባርነት የሙሴ “መሐላ” እንደሆነ ይገልጣል። በዳንኤል ምዕራፍ ዘጠኝ “መሐላ” ተብሎ የተተረጎመው ቃል፣ በዘሌዋውያን ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ተብሎ የተተረጎመው ያው ቃል ነው። የይሁዳ በባቢሎን ለሰባ ዓመት የነበረው ምርኮኝነት፣ ዘመናዊ የሥነ-መለኮት ሊቃውንት ማንኛውንም ክርክር ቢያቀርቡም፣ የ“ሰባት ጊዜ” መርገም ፍጻሜ ነበር። እውነቱ እንደ ቀን ግልጽ ነው፤ ነገር ግን ለማየት ፈቃደኛ ከሆናችሁ ብቻ ነው።

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> እግዚአብሔርም በሲና ተራራ ላይ ለሙሴ ተናገረው እንዲህም አለ፤ ለእስራኤል ልጆች ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፤ እኔ የምሰጣችሁትን ምድር በገባችሁ ጊዜ፥ ምድሪቱ ለእግዚአብሔር ሰንበትን ትጠብቅ። ስድስት ዓመት እርሻህን ትዘራለህ፥ ስድስት ዓመትም ወይንህን ትገርዛለህ፥ ፍሬውንም ትሰበስባለህ፤ በሰባተኛው ዓመት ግን ለምድሪቱ የሙሉ ዕረፍት ሰንበት፥ ለእግዚአብሔር ሰንበት ይሆናል፤ እርሻህን አትዘራ፥ ወይንህንም አትገርዝ። ከመከርህ በራሱ የበቀለውን አታጭድ፥ ያልተገረዘውንም የወይንህን ፍሬ አትሰብስብ፤ ለምድሪቱ የዕረፍት ዓመት ነውና። የምድሪቱም ሰንበት ለእናንተ ምግብ ይሆናል፤ ለአንተ፥ ለባሪያህ፥ ለሴት ባሪያህ፥ ለቅጥረኛህ፥ ከአንተ ጋርም ለሚኖር ለመጻተኛህ፥ ለከብቶችህም፥ በምድርህም ላሉት አራዊት ሁሉ ምርቷ ሁሉ ምግብ ይሆናል። ለአንተም ሰባት የዓመታት ሰንበቶችን ቈጥር፥ ሰባት ጊዜ ሰባት ዓመት፤ የሰባቱም የዓመታት ሰንበቶች ዘመን አርባ ዘጠኝ ዓመት ይሆንልሃል። ከዚያም በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን የኢዮቤልዩ መለከት እንዲነፋ አድርግ፤ በስርየት ቀን በምድራችሁ ሁሉ መለከቱን እንዲነፉ አድርጉ። ዘሌዋውያን 25፥1–9።

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

የምድሪቱን ዕረፍት በሚመለከቱት ትእዛዛት ውስጥ፣ ምድሪቱን ስድስት ዓመት በማረስና አንድ ዓመት እንድታርፍ በመፍቀድ የሚከናወኑት ሰባቱ ዑደቶች እስከ አርባ ዘጠነኛው ዓመት እንደሚቀጥሉ ማየት አስፈላጊ ነው፤ በዚያን ጊዜ የሰባት ዑደቶች ማለትም የሰባት ዓመታት ፍጻሜ መሆኑን የሚያመለክት ኢዮቤልዩ ሊኖር ነበር። ሊታይ የሚገባው ዋና ነጥብ የኢዮቤልዩ መለከት ድምፅ በስርየት ቀን ላይ መሰማት እንደነበረ ነው፤ እንግዲህም ከዚህ የሚታወቀው ተምሳሌታዊው ሳይሆን ፍጻሜያዊው የስርየት ቀን በኦክቶበር 22, 1844 በተጀመረ ጊዜ፣ “ሰባት ጊዜ” ዑደትን የሚወክለው የኢዮቤልዩ መለከት በዚያን ጊዜ መነፋት እንደነበረ ነው። በ677 ዓ.ዓ. ምናሴ ወደ ባቢሎን በተወሰደ ጊዜ የተጀመረው “ሰባት ጊዜ”፣ በፍጻሜያዊው የስርየት ቀን ላይ የተጠናቀቁ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታትን ይወክል ነበር። ግንኙነቱ ሊያመልጥ የሚችለው ማየት የማይፈልጉትን ብቻ ነው። የ“ሰባት ጊዜ” ዑደት ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ጋር የተያያዘ ነው።

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

እንዲሁም በዘሌዋውያን ሃያ አምስት የመጀመሪያዎቹ ዘጠኝ ቁጥሮች ውስጥ በተሰጡት የኪዳኑ መመሪያዎች ውስጥ፣ በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ የ«ቀን ለአንድ ዓመት» መርህ እጅግ ጥልቅ የሆነ ምሳሌ እንዳለ ማየት ደግሞ አስፈላጊ ነው። ነገረ መለኮት ምሁራኑ መንጋውን በባቢሎን ወይን ለማስረከስ ሲሉ የሚወረውሩት የተረት ወጥ የሚለው፣ በምዕራፍ ሃያ ስድስት ያለው የ«ሰባት ዘመን» ፍርድ ማለት በ«ሰባት ዘመን» ተብሎ የተተረጎመውን ቃል የዕብራይስጥ ትርጉም የተሳሳተ መረዳት ነው የሚል ነው። ይህ ክርክር እውነት አይደለም። የቃሉ የዕብራይስጥ ትርጉም በትርጓሜው ውስጥ በቁጥራዊ መልኩ ለመተግበር የሚያጸድቅ ሙሉ መሠረትን ይዟል፤ ነገር ግን በዕብራይስጥ ሰዋሰው ላይ በራሳቸው የሰጡት ባለሙያነት ጥያቄ ላይ የተመሠረተ የተሳሳተ ቅድመ ግምትን ተደግፈው የሚያቆሙት የተበላሸ ክርክራቸው በእውነቱ የአቅጣጫ ማስቀየሻ ክርክር ብቻ ነው።

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

በሃያ ስድስተኛው ምዕራፍ “ሰባት ዘመን” ተብሎ የተወከለው ፍርድ፣ በዚያ ክፍል አውድ ይታወቃል እንጂ፣ አንዳንድ የዘመናችን ቀን ቴዎሎጂያኖች የዕብራይስጥን ቋንቋ በማጣመም አይደለም። ዊልያም ሚለር የደረሰበትን መደምደሚያ ምንም የዕብራይስጥ ቋንቋ ማጣቀሻ ሳይኖረው አቋቋመ፣ መነሳሳትም አስተዋውቆቱን ትክክል መሆኑን አጸደቀ። መላእክት የ“ሰባት ዘመን” ፍርድ የሚገኝበት የምዕራፉን አውድ መሠረት አድርገው እንጂ፣ በዕብራይስጥ ቋንቋ ላይ ተመስርተው ሳይሆን፣ አስተዋውቆቱን መሩት።

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

የሃያ አምስተኛው ምዕራፍ አውድ የቃል ኪዳኑ መመሪያዎች የሚገለጡበት ሲሆን፣ ከዚያም ሃያ ስድስተኛው ምዕራፍ እነዚያን የቃል ኪዳን መመሪያዎች ለመጠበቅ የተሰጠውን የተስፋ በረከት ያቀርባል፤ ከዚያ በኋላም ዳንኤል ለእነዚያ መመሪያዎች አለመታዘዝ “የሙሴ እርግማን” ብሎ የሚጠራውን ይገልጣል።

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

ዐውዱ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ አንድ ቀን ለአንድ ዓመት የሚቆጠርበትን መርህ ይመለከታል። በዘሌዋውያን ሃያ አምስት ውስጥ ያሉት እነዚያ መጀመሪያ ጥቅሶች በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ አንድ ቀን አንድን ዓመት እንደሚወክል ያመለክታሉ። በዘፀአት መጽሐፍ ውስጥ፣ ሙሴ ለሰውና ለእንስሳ የሰባተኛው ቀን ሰንበት ዕረፍት እና ለምድር የሰባተኛው ዓመት ሰንበት ዕረፍት መካከል ያለውን ግንኙነት በግልጽ ያመለክታል።

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> ስድስት ዓመት ምድርህን ትዘራለህ፥ ፍሬዋንም ትሰበስባለህ፤ በሰባተኛው ዓመት ግን ታሳርፋታለህ እና ትተዋታለህ፥ ከሕዝብህ ድሆችም ይበሉ ዘንድ፤ ከእነርሱም የተረፈውን የሜዳ አራዊት ይበሉ። በወይን ቦታህና በወይራ ቦታህም እንዲሁ ታደርጋለህ። ስድስት ቀን ሥራህን ትሠራለህ፥ በሰባተኛው ቀን ግን ታርፋለህ፤ በሬህና አህያህ ያርፉ ዘንድ፥ የባሪያህ ሴት ልጅም እንግዳውም ይታደሱ ዘንድ። ዘፀአት 23፥10–12።

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

በእነዚያ ሦስት ቁጥሮች ውስጥ፣ ለሰዎችና ለእንስሳት የዕረፍት ቀን ከምድር ለሚሆን የዕረፍት ዓመት ጋር እኩል መሆኑ ሊታወቅ ይችላል። በዘሌዋውያን መጽሐፍ ምዕራፍ ሃያ አምስት፣ በመጀመሪያዎቹ አምስት ቁጥሮች ውስጥ፣ ከዘፀአት ምዕራፍ ሃያ፣ ቁጥር ስምንት እስከ አስራ አንድ ድረስ ካለው የሰንበት ትእዛዝ ጋር ፍጹም ተመሳሳይ የሰዋሰው አወቃቀር እናገኛለን።

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> እግዚአብሔርም በሲና ተራራ ላይ ሙሴን ተናግሮ እንዲህ አለው፤ ለእስራኤል ልጆች ተናገር፥ እንዲህም በላቸው፤ እኔ የምሰጣችሁ ወደ ምድር በገባችሁ ጊዜ፥ ምድሪቱ ለእግዚአብሔር ሰንበትን ትጠብቃለች። ስድስት ዓመት እርሻህን ትዘራለህ፥ ስድስትም ዓመት ወይንህን ትቈርጣለህ፥ ፍሬውንም ትሰበስባለህ፤ በሰባተኛው ዓመት ግን ለምድሪቱ ፍጹም ዕረፍት የሆነ ሰንበት፥ ለእግዚአብሔር የሆነ ሰንበት ይሆናል፤ እርሻህን አትዝራ፥ ወይንህንም አትቈርጥ። ከመከርህ የበቀለውን በራሱ ያደገውን አታጭድ፥ ያልተቈረጠውንም የወይንህን ፍሬ አትሰብስብ፤ ለምድሪቱ የዕረፍት ዓመት ነውና። ዘሌዋውያን 25፥1–5።

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> የሰንበትን ቀን ቅዱስ እንዲሆን አስብ። ስድስት ቀን ሥራህን ትሠራለህ፥ የሚሠራልህንም ሁሉ ታጠናቅቃለህ፤ ሰባተኛው ቀን ግን የእግዚአብሔር የአምላክህ ሰንበት ነው፤ በእርሱ አንተም፥ ልጅህም፥ ሴት ልጅህም፥ ወንድ ባሪያህም፥ ሴት ባሪያህም፥ እንስሳህም፥ በደጆችህም ውስጥ ያለው እንግዳህም ምንም ሥራ አትሥራ። እግዚአብሔር ሰማይንና ምድርን፥ ባሕርንና በእነርሱ ውስጥ ያለውን ሁሉ በስድስት ቀን ፈጥሮ፥ በሰባተኛው ቀን ዐረፈና፤ ስለዚህ እግዚአብሔር የሰንበትን ቀን ባረከው ቀደሰውም። ዘጸአት 20፥8–11።

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

በአንድነት እነዚህ ሁለቱ የሰንበት ትእዛዛት የዘሌዋውያን ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት አውድ ይለዩታል። መስመር በመስመር ተያይዘው ሲመጡ፥ “ስድስት ቀን ትሠራለህ፥ ሥራህንም ሁሉ ታደርጋለህ” እንዲሁም “ስድስት ዓመት እርሻህን ትዘራለህ፥ ስድስት ዓመትም የወይን ቦታህን ትቈርጣለህ፥ ፍሬውንም ታሰበስባለህ” ብለው ይመሰክራሉ። “ሰባተኛው ቀን ግን ለእግዚአብሔር አምላክህ ሰንበት ነው፤” እንዲሁም “ሰባተኛው ዓመት ለምድር የዕረፍት ሰንበት፥ ለእግዚአብሔር ሰንበት ይሆናል።”

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

በሰንበት ትእዛዛት ውስጥ፣ የሰዎች ሰንበት ይሁን የምድር ሰንበት፣ “ሰባተኛ” ተብለው የተተረጎሙት ሁለቱም ቃላት በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሃያ ስድስት “ሰባት ጊዜ” ተብሎ የተተረጎመው ያንኑ ዕብራይስጥ ቃል ናቸው። የዘሌዋውያን ምዕራፎች ሃያ አምስትና ሃያ ስድስት አውድ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አንድ ቀን አንድ ዓመትን የሚወክል በሚለው ትንቢታዊ መርህ ውስጥ ተቀምጧል። እንዲሁም እኩል አስፈላጊ የሆነው የመጀመሪያ መጠቀስ ትንቢታዊ መርህ ነው።

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

በእነዚህ ሁለት ምዕራፎች ውስጥ መጀመሪያ የተጠቀሰው ነገር የአንድ ቀን ለአንድ ዓመት መርህ ነው። ዊልያም ሚለር በገብርኤልና በሌሎች መላእክት መሪነት የዘሌዋውያን መጽሐፍ ውስጥ ያለውን “ሰባት ዘመናት” ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታትን የሚያመለክት ምልክት እንደሆነ እንዲለይ ተመራ፤ እርሱም በሃያ አምስተኛው ምዕራፍ መክፈቻ አምስት ቁጥሮች የተቀረበው የአንድ ቀን ለአንድ ዓመት መርህ የእነዚያ ምዕራፎች አውድ ከሆነው ጋር ፍጹም ተስማሚ ነው።

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

ታሪክ ዘመናት መጽሐፍ ጸሐፊው ባቢሎን የደቡቡን የይሁዳ መንግሥት ወደ ምርኮ እንድትወስድ የተፈቀደበትን ምክንያት ሲገልጽ፣ ምድሪቱ የሰንበት ዕረፍቷን እንድትደሰት ነበር አለ። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ምድሪቱ ዕረፍት እንደምትደሰት የሚገልጽ ሌላው ስፍራ በዘሌዋውያን ምዕራፍ ሀያ አምስትና ሀያ ስድስት ይገኛል። ባቢሎን እንደ መጀመሪያው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት የነገሠችባቸው ሰባ ዓመታት፣ የምድር አውሬው እንደ ስድስተኛው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥት የሚነግሥባቸውን ምሳሌያዊ ዓመታት ብቻ አያቀርቡም፤ እነዚያ ሰባ ዓመታት ደግሞ ለ“ሰባት ዘመን” የሙሴ እርግማን ቀጥተኛ ማጣቀሻ ናቸው።

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

በዳንኤል የመጀመሪያዎቹን ስድስት ምዕራፎች የሚወከሉትን ትንቢቶች ማጥናት ስንጀምር፣ የ“ሰባት ዘመን” እርግማን እንዲሁም የ“ሰባት ዘመን” በረከት በእያንዳንዱ ከእነዚያ ምዕራፎች አካል መሆናቸውን ማወቅ አስፈላጊ ነው።

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

እንዲሁም የሰባት ዓመታት ሰባት ዑደቶች ዑደት በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን፣ ይህም የማስተሰረያ ቀን በሆነው ቀን፣ የኢዮቤልዩ መለከት በመንፋት እንደሚለየው ማስታወስ አስፈላጊ ነው። ይህ እውነታ “ሰባት ዘመናት”ን ከዳንኤል ምዕራፍ ስምንት እና ቁጥር አሥራ አራት ያሉት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት ጋር ያቆራኛል። እንዲሁም የትንቢታዊ ዓመት ሦስት መቶ ስድሳ ቀናት እንደሆነ ማስታወስ አስፈላጊ ነው፤ “ሰባት ዘመናት” ለማጠናቀር ሦስት መቶ ስድሳ ቀናትን በተደጋጋሚ ሲደመሩ ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ቀናት ይሆናሉ።

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

ዳንኤል በመጻሕፍት የኤርምያስ የገለጸውን የዓመታት ቁጥር በተረዳ ጊዜ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ በጠላት ምድር ምርኮኞች መሆናቸውን እውነታ ቢነቁ እንኳ፣ ንስሐ መግባት አስፈላጊ እንደሆነ ተለይቶ የተጠቀሱትን ምላሽ ክፍሎች ሁሉ የሚያካትት ጸሎት ጀመረ። በዳንኤል የዘሌዋውያን ምዕራፍ ሀያ ስድስት ጸሎት መጨረሻ፣ ገብርኤል ዳንኤል የ“ሰማውን” ራእይ፣ የሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናትን ራእይ እንዲያስተውል ተገለጠ። ገብርኤልም ለዳንኤል ሕዝብ ሰባ ሳምንታት “ተወስነዋል” ብሎ በመንገር ጀመረ።

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ሰባ ሳምንታት በሕዝብህና በቅድስት ከተማህ ላይ ተወስነዋል፤ ዓመፀን ለመፈጸም፣ ኃጢአቶችንም ለማብቃት፣ ስለ በደልም ስርየት ለማድረግ፣ ዘላለማዊ ጽድቅንም ለማምጣት፣ ራእይንና ትንቢትንም ለማተም፣ እጅግ ቅዱስ የሆነውንም ለመቀባት። ዳንኤል 9፥24።

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

በዚያ ጥቅስ “የተወሰነ” ተብሎ የተተረጎመው ቃል “የተቈረጠ” ማለት ነው፤ ስለዚህም ሰባ ሳምንታት ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀኖች እንዲቈረጡ ማለት ነው። ከሦስተኛው አዋጅ በፊት 457 ዓ.ዓ ጀምሮ፣ የዳንኤል ሕዝብ ሰባ ትንቢታዊ ሳምንታት የምሕረት ዘመን ይኖራቸው ነበር። ሰባ ትንቢታዊ ሳምንታት ከአራት መቶ ዘጠና ዓመታት ጋር እኩል ናቸው። ከሦስተኛው አዋጅ ከአራት መቶ ዘጠና ዓመታት በኋላ፣ በ34 ዓ.ም. ጥንታዊቷ እስራኤል እስጢፋኖስን በድንጋይ ትወግረው ነበር፤ ከእግዚአብሔርም ሙሉ በሙሉ የተፋታች ትሆን ነበር።

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

ሦስቱን አዋጆች የቀደመው፣ አራት መቶ ዘጠና ዓመታት የፈተና ጊዜ መነሻ ነጥብን የሚያመለክቱትን ምርኮ፣ ሰባ ዓመታት ነበረ። እነዚያ ሰባ ዓመታት ምድሪቱ አሮጌቱ እስራኤል ፈጽሞ ያልጠበቀችውን የሰንበት ዕረፍቶች እንድትደሰት ተሰጡ። ለምድሪቱ የሆኑት እነዚያ ሰባ ዓመታት የሰንበት ዕረፍት፣ በሙሴ መሐላ ላይ የተፈጸመ የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት (ወይም የሰባ ሳምንታት ዓመታት) ዓመፅ ምክንያት መጡ።

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

በሌዋውያን ሀያ አምስት ያለውን ቃል ኪዳን ላይ የተፈጸመው የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት ዓመፅ፣ ምድሪቱ ዕረፍቷን እንድትደሰት ሰባ ዓመታት ምርኮን አመጣ። ይህም ሰባ ዓመታት ምርኮ ሦስት አዋጆችን አስከተለ፣ እነርሱም ለጥንታዊት እስራኤል ሌላ የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት የፈተና ዘመን ምልክት ሆኑ። እንግዲህ ሁለት የፈተና ዘመናት፣ እያንዳንዳቸው የአራት መቶ ዘጠና ዓመታት እንደሆኑ እናያለን። እነዚህ ሦስቱ አዋጆች የሦስቱን መላእክት መልእክቶች ያመለክታሉ፤ ከእነዚህም መካከል የመጀመሪያው በ1798፣ በሰሜናዊው መንግሥት ላይ የነበረው “ሰባት ዘመናት” የተባለው የመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻ ላይ ደረሰ። ሦስተኛው መልአክም ከሦስተኛው አዋጅ በኋላ ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት በኋላ፣ በጥቅምት 22 ቀን 1844 ደረሰ፤ በዚያም ጊዜ “የቍጣው የመጨረሻ ፍጻሜ” ደግሞ ደርሶ ነበር።

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

በመጀመሪያው ቍጣ መጨረሻና በመጨረሻው ቍጣ መጨረሻ መካከል ባሉት አርባ ስድስት ዓመታት፣ ኢየሱስ የሚለራውያንን ቤተ መቅደስ መሠረት ጣለ፤ የመሠረቱም ድንጋይ “ሰባት ዘመኖች” ነበረ። ያ ድንጋይ በመጀመሪያ ለአድቬንቲዝም ወይም የመሠረት ድንጋይ (ካልሆነም የማሰናከያ ድንጋይ) ሊሆን የተወሰነ ነበር፤ በመጨረሻም ወይም የራስ ድንጋይና የድምዳሜ ድንጋይ (ካልሆነም የመቃብር ድንጋይ) ሊሆን የተወሰነ ነበር። በ1798 እስከ 1844 ባለው ታሪክ ውስጥ የሦስቱ መላእክት መልእክቶች መድረሳቸውን የሚወክሉት ሦስቱ አዋጆች፣ የዳንኤል መጽሐፍ የመጀመሪያዎቹን ሦስት ምዕራፎች ደግሞ ይወክላሉ።

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

በሚቀጥለው ጽሑፍ ውስጥ የመጀመሪያዎቹን ስድስት ምዕራፎች መመርመር እንጀምራለን።

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “የዳንኤልና የራእይ መጻሕፍት በተሻለ ሁኔታ በሚገባ ሲረዱ፣ አማኞች ፈጽሞ የተለየ የሃይማኖት ልምምድ ይኖራቸዋል... ከራእይ ጥናት አንድ ነገር በእርግጥ ይረዳል፤ ይኸውም በእግዚአብሔርና በሕዝቡ መካከል ያለው ግንኙነት ቅርብና የተወሰነ መሆኑ ነው።” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles