Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

Daniel Kitabı - Yüz On Yeddinci

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

Yaxınlaşmaqda Olan Bazar Qanununun Aşkarlanması: Qaçmaq Əlamətinin Tipoloji Təhlili

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

Bacı Uayt tezliklə qüvvəyə minəcək bazar qanununu miladi 66-cı ildə Yerusəlimi mühasirəyə alan Roma orduları ilə öncədən göstərilmiş “əlamət” kimi təqdim edir və bununla o, görüb də görməyən, eşidib də eşitməyən bir sinfi müəyyənləşdirir.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “Əbədiyyət qarşımızda uzanır. Pərdə indi qaldırılmaq üzrədir. Bu təntənəli, məsuliyyətli mövqeyi tutan bizlər nə edirik, nə haqqında düşünürük ki, ətrafımızda canlar həlak olduğu halda öz mənfəətçi rahatlıq sevgimizdən yapışıb qalırıq? Məgər ürəklərimiz tamamilə daşlaşıbmı? Başqalarının xilas edilməsi üçün görməli olduğumuz bir işin olduğunu hiss və dərk edə bilmirikmi? Qardaşlar, siz görən gözləri olduğu halda görməyən, eşidən qulaqları olduğu halda eşitməyənlər sinfinəmi aidsiniz? Allahın Öz iradəsi barədə sizə bilik verməsi əbəs idimi? O, sizə ard-arda xəbərdarlıqlar göndərmişdir — bu da əbəs idimi? Yer üzərinə gəlməkdə olanlar barədə əbədi həqiqətin bəyanlarına inanırsınızmı, Allahın hökmlərinin xalqın üzərində asılı qaldığına inanırsınızmı, və buna baxmayaraq hələ də rahatlıq içində, tənbəl, qayğısız, zövq düşkünü halda otura bilirsinizmi?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “İndi Allahın xalqı üçün məhəbbətini dünyaya bağlamağın və ya öz xəzinəsini dünyada yığmağın vaxtı deyildir. Elə də uzaq olmayan bir vaxtda biz, ilk şagirdlər kimi, viran və tənha yerlərdə sığınacaq axtarmağa məcbur olacağıq. Roma orduları tərəfindən Yerusəlimin mühasirəyə alınması Yəhudeyadakı məsihçilər üçün qaçış siqnalı olduğu kimi, millətimizin papalıq şənbəsini məcburi edən fərmanda hakimiyyəti öz əlinə alması da bizim üçün bir xəbərdarlıq olacaqdır. O zaman böyük şəhərləri tərk etməyin, sonra isə dağlar arasındakı təcrid olunmuş yerlərdə sakit məskənlərə çəkilmək üçün kiçik şəhərləri də tərk etməyin vaxtı gələcəkdir.” Testimonies, 5-ci cild, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

Birləşmiş Ştatlarda tezliklə gələcək bazar günü qanunu, “dağlar arasındakı tənha yerlərdə yerləşən təcrid olunmuş evlərə çəkilmək üçün əvvəlcə böyük şəhərləri, sonra isə kiçik şəhərləri tərk etmək” barədə xəbərdarlıq siqnalıdır (əlamətdir). Laodikeyalı Adventizm, Birləşmiş Ştatlarda bazar günü qanunu böhranının, The Great Controversy-də bəhs olunan “əlamət”i yerinə yetirdiyini böyük ölçüdə dərk etmir. Bu, üç il yarımın başlanğıcındakı “əlamət” ilə təmsil olunur. Miladın 66-cı ilində baş vermiş Yerusəlimin birinci mühasirəsində yerinə yetirilən “əlamət” idi və bu, tezliklə gələcək bazar günü qanunu zamanı qaldırılan “bayraq”ı təmsil edir.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

Qüdsün faktiki məhvi miladdan sonra 70-ci ildə Titus tərəfindən həyata keçirildi və Titusun mühasirəsi əvvəlcə miladdan sonra 66-cı ildə Cestiusun mühasirəsində timsal olunmuşdu; çünki İsa hər zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir. İsanın qaçmaq üçün verdiyi “əlamət” Titusun mühasirəsi deyil, Cestiusun ilkin mühasirəsi idi. Biri başlanğıcdakı mühasirə idi, digəri isə sonundakı mühasirə idi.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “Qüdsün məhvində bir nəfər də olsun məsihi həlak olmadı. Məsih Öz şagirdlərinə xəbərdarlıq etmişdi və Onun sözlərinə iman edənlərin hamısı vəd olunmuş əlaməti gözləyirdi. İsa demişdi: «Yerusəlimin qoşunlar tərəfindən mühasirəyə alındığını gördüyünüz zaman bilin ki, onun viran qalması yaxındır. O zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar; şəhərin içində olanlar isə oradan çıxsınlar». Luka 21:20, 21. Kestiusun komandanlığı altında olan romalılar şəhəri mühasirəyə aldıqdan sonra, hər şey dərhal hücum üçün əlverişli göründüyü halda, onlar gözlənilmədən mühasirəni dayandırdılar. Mühasirədə qalanlar uğurlu müqavimətə olan ümidlərini itirərək təslim olmaq üzrə idilər ki, Roma sərkərdəsi heç bir görünən səbəb olmadan öz qoşunlarını geri çəkdi. Lakin Allahın mərhəmətli inayəti hadisələrin gedişinə Öz xalqının xeyri üçün istiqamət verirdi. Vəd olunmuş əlamət gözləyən məsihilərə verilmişdi və indi istəyən hər kəs üçün Xilaskarın xəbərdarlığına itaət etmək imkanı yaranmışdı. Hadisələr elə idarə olunmuşdu ki, nə yəhudilər, nə də romalılar məsihilərin qaçışına mane ola bilməsinlər. Kestiusun geri çəkilməsindən sonra yəhudilər Yerusəlimdən çıxaraq onun geri çəkilən ordusunun ardınca düşdülər; və hər iki qüvvə bu şəkildə tamamilə məşğul ikən, məsihilər şəhəri tərk etmək imkanı əldə etdilər. Həmin vaxt ölkə də onların yolunu kəsməyə cəhd edə biləcək düşmənlərdən təmizlənmişdi. Mühasirə zamanı yəhudilər Çardaqlar bayramını saxlamaq üçün Yerusəlimdə toplaşmışdılar və beləliklə, bütün ölkə boyu olan məsihilər maneəsiz şəkildə qaça bildilər. Onlar yubanmadan təhlükəsiz bir yerə — İordandan o tərəfdə, Pereya torpağında yerləşən Pella şəhərinə qaçdılar.” Böyük Mübarizə, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

66-cı ildə Qestiyin Yerusəlimi mühasirəyə alması, Məsihin həmin dövrün məsihçiləri üçün bildirmiş olduğu xəbərdaredici “əlamət”in yerinə yetməsi idi, lakin miladdan sonra 70-ci ildə Titusun mühasirəsi qaçmaq üçün heç bir “əlamət” vermədi. Həmin mühasirədə şəhərdə artıq heç bir məsihçi qalmamışdı və o son mühasirə Yerusəlimin məhvinə gətirib çıxardı; Yerusəlimin məhvi zamanı isə “bir nəfər də olsun məsihçi həlak olmadı”, çünki məsihçilər həmin hadisələrin əvvəlində qaçıb getmişdilər.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> Yəhudi qüvvələri, Cestiusun və onun ordusunun ardınca düşərək, onların arxa dəstələrinə elə bir şiddətlə hücum etdilər ki, onları tamamilə məhv etməklə hədələdilər. Romalılar böyük çətinliklə geri çəkilməyə müvəffəq oldular. Yəhudilər isə demək olar ki, heç bir itki vermədən xilas oldular və qənimətləri ilə birlikdə zəfər içində Yerusəlimə qayıtdılar. Lakin bu zahiri uğur onlara yalnız fəlakət gətirdi. Bu, onların içində Romalılara qarşı o inadcıl müqavimət ruhunu oyatdı ki, bu da tezliklə məhkum edilmiş şəhərin üzərinə sözlə ifadəolunmaz bəla gətirdi.

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> “Tit Yerusəlimi yenidən mühasirəyə aldıqda, onun başına gələn müsibətlər dəhşətli idi. Şəhər Pasxa bayramı zamanı mühasirəyə alınmışdı; həmin vaxt milyonlarla yəhudi onun divarları daxilində toplaşmışdı.” The Great Controversy, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

66-cı ildə Çardaqlar bayramından 70-ci ildə Pasxaya qədər üç il yarım edir ki, bu da peyğəmbərlik baxımından min iki yüz altmış gündür. 66-cı ildən 70-ci ilə qədər bütpərəst Roma müqəddəs məbədi və qoşunu tapdaladı; necə ki, papalıq Romanı da 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər qırx iki ay ərzində müqəddəs şəhəri tapdaladı.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Lakin məbəddən kənarda olan həyəti kənarda qoy və onu ölçmə; çünki o, millətlərə verilmişdir; və onlar müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaqları altına alacaqlar. Vəhy 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

Həm bütpərəst Roma, həm də papalıq Romanı Yerusəlimi min iki yüz altmış gün (il) ərzində tapdaladı; bununla da müasir Romanın son günlərin ruhani Yerusəlimini rəmzi olaraq min iki yüz altmış günlük bir müddət ərzində tapdalayacağını müəyyən etdi. Bu rəmzi dövr ölümcül yaranın sağaldığı vaxt Birləşmiş Ştatlarda tezliklə qüvvəyə minəcək bazar günü qanunu ilə başlayacaq.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Və mən onun başlarından birini sanki ölümcül yaralanmış gördüm; lakin onun ölümcül yarası sağaldıldı; və bütün dünya vəhş heyvanın ardınca heyrətə düşdü. Və vəhş heyvana hakimiyyət verən əjdahaya səcdə etdilər; və vəhş heyvana da səcdə edib dedilər: “Vəhş heyvana bənzər kim var? Onunla müharibə etməyə kim qadirdir?” Ona böyük sözlər və küfrlər söyləyən bir ağız verildi; və ona qırx iki ay fəaliyyət göstərmək səlahiyyəti verildi. Vəhy 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

Papal təqiblərinin simvolik qırx iki ayı, bazar günü qanunu böhranının “saat”ıdır. O “saat” bir “əlamət”lə (bayraqla) başlayır və “əlamətlər”lə başa çatır. Bazar günü qanunundakı bayrağın “əlaməti”, hələ də Babildə olan hər hansı məsihilərin ucaldılmış (yüksəldilmiş) digər təpələrin üzərinə qaldırılmış izzətli müqəddəs dağa qaçmasına səbəb olacaq.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Və axır günlərdə belə olacaq: Rəbbin evinin dağı dağların zirvəsində möhkəm bərqərar ediləcək, təpələrdən uca tutulacaq; və bütün millətlər ona tərəf axışacaq. Və çox xalqlar gedib deyəcəklər: Gəlin, Rəbbin dağına, Yaqubun Allahının evinə qalxaq; O bizə Öz yollarını öyrədəcək, biz də Onun cığırları ilə yeriyəcəyik. Çünki qanun Siondan çıxacaq, Rəbbin kəlamı isə Yerusəlimdən. Yeşaya 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

Bazar ibadətini məcburi edən fərman verildikdə şəhərlərdən qaçış həm 66-cı ildə məsihçilərin qaçışı, həm də 538-ci ildə səhraya qaçan kilsənin qaçışı ilə əvvəlcədən simvolizə edilmişdi.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Və qadın səhraya qaçdı; orada Allah tərəfindən onun üçün hazırlanmış bir yer vardır ki, onu orada min iki yüz altmış gün bəsləsinlər. Vəhy 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

Yerusəlimin ilk mühasirədən son mühasirəyə qədər məhv edilməsi üç il yarım çəkdi, lakin yaxınlaşan məhvetmə barədə xəbərdarlıq xəbəri yeddi il ərzində verildi: ilk mühasirədən üç il yarım əvvəl və ondan üç il yarım sonra.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> Məsihin Yerusəlimin məhvi ilə bağlı verdiyi bütün öncədən deyilmiş xəbərlər hərfi-hərfinə yerinə yetdi. Yəhudilər Onun bu xəbərdarlıq sözlərinin həqiqətini yaşadılar: “Hansı ölçü ilə ölçürsünüzsə, sizə də yenə həmin ölçü ilə ölçüləcəkdir.” Matta 7:2.

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “Fəlakət və məhvə işarə edən əlamətlər və möcüzələr göründü. Gecənin qaranlığında məbədin və qurbangahın üzərinə qeyri-təbii bir işıq saçırdı. Gün batarkən buludların üzərində döyüş üçün toplaşan cəng arabaları və döyüşçü adamların təsvirləri görünürdü. Müqəddəs məkanda gecə vaxtı xidmət edən kahinlər sirli səslərdən vahiməyə düşdülər; yer titrədi və belə fəryad edən çoxlu səslər eşidildi: “Buradan gedək.” O böyük şərq qapısı ki, o qədər ağır idi ki, onu iyirmiyə yaxın adam güclə bağlaya bilirdi və bərk daş döşəmənin dərinliklərinə bərkidilmiş nəhəng dəmir sürgülərlə möhkəmləndirilmişdi, gecə yarısı, gözə görünən heç bir təsir olmadan açıldı.—Milman, The History of the Jews, book 13.”

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “Yeddi il ərzində bir adam Yerusəlimin küçələri boyunca o baş-bu baş gəzərək şəhərin başına gələcək bəlaları elan edirdi. Gündüz də, gecə də o, bu vəhşi mərsiyəni təkrarlayırdı: ‘Şərqdən bir səs! qərbdən bir səs! dörd yeldən bir səs! Yerusəlimə və məbədə qarşı bir səs! bəylərə və gəlinlərə qarşı bir səs! bütün xalqa qarşı bir səs!’—Ibid. Bu qəribə varlıq həbs edildi və qamçılandı, lakin onun dodaqlarından heç bir şikayət çıxmadı. Təhqirə və zorakılığa o, yalnız belə cavab verirdi: ‘Vay, vay Yerusəlimin halına!’ ‘vay, vay onun sakinlərinin halına!’ Onun xəbərdarlıq nidası, qabaqcadan xəbər verdiyi mühasirədə öldürülənədək, kəsilmədi.” The Great Controversy, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

Miladın 70-ci ilində sözün həqiqi mənasında Yerusəlimin son məhvi “fövqəladə əlamətlər və möcüzələr”lə öncədən müşayiət olunmuşdu; bunlar “fəlakət və məhvi” aşkar edirdi. Xəbərdarlıq “əlamətləri” ilk mühasirədən əvvəl üç il yarım və məhvə aparan üç il yarım ərzində zahir olmuşdu. Yaxınlaşan məhvi müəyyən edən “əlamətlər” (cəm halda) qaçmaq üçün verilmiş xəbərdarlıq “əlaməti” deyil, möhlət dövrünün yaxınlaşan bağlanışının elan edilməsi idi.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

538-dən 1798-dək mənəvi Yerusəlimin tapdanması dövründə qaçmaq barədə xəbərdarlıq edən “əlamət”, viranəlik iyrəncliyinin, “günah adamı”nın “məhv oğlu” kimi “aşkara çıxarıldığı” vaxt idi; o, “Allah adlanan və ya ibadət edilən hər şeyə qarşı durur və özünü onların hamısından üstün tutur; belə ki, Allah kimi Allahın məbədində oturur, özünü Allah olduğunu göstərir.”

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> Buna görə də siz Daniyel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durmuş görəcəyiniz zaman, (oxuyan anlasın.) Matta 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Həmin tarixin məsihçiləri o “əlamət”i tanıdıqları zaman min iki yüz altmış il müddətində səhraya qaçdılar.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Sədaqətli qalmaq istəyənlərin, kahin libaslarına büründürülərək kilsəyə daxil edilmiş aldatmalara və iyrəncliklərə qarşı möhkəm dayanması üçün ümidsiz bir mübarizə tələb olunurdu. Müqəddəs Kitab iman üçün meyar kimi qəbul edilmirdi. Dini azadlıq təliminə bidət adı verilirdi, və onu müdafiə edənlər nifrətə məruz qalır və təqib olunurdular.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Uzun və şiddətli bir mübarizədən sonra, sadiq azlıq mürtəd kilsə hələ də özünü yalandan və bütpərəstlikdən azad etməkdən imtina edərsə, onunla olan hər cür birliyi ləğv etmək qərarına gəldi. Onlar gördülər ki, Allahın sözünə itaət edəcəklərsə, ayrılmaq mütləq zərurətdir. Onlar öz canları üçün ölümcül olan yanlışlıqlara dözməyə və övladlarının, eləcə də övladlarının övladlarının imanını təhlükəyə atacaq bir nümunə göstərməyə cürət etmirdilər. Sülhü və birliyi təmin etmək üçün onlar Allaha sədaqətlə uyğun gələn hər cür güzəştə getməyə hazır idilər; lakin hiss edirdilər ki, prinsipin qurban verilməsi bahasına hətta sülh belə həddindən artıq baha başa gələrdi. Əgər birlik yalnız həqiqət və salehliyin güzəşti ilə təmin oluna bilərdisə, qoy fərqlilik olsun, hətta müharibə də olsun.” The Great Controversy, 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

Papa təqiblərinin min iki yüz altmış ilinin sonuna yaxın “əlamətlər” (cəmdə) var idi və bütpərəst Romanın həqiqi Yerusəlimi tapdaladığı min iki yüz altmış günün sonunda olan “əlamətlər”də olduğu kimi, həmin “əlamətlər” qaçmaq üçün əlamətlər deyildi.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> “Xilaskar Öz gəlişinin əlamətlərini verir və bundan da artıq, bu əlamətlərin birincisinin nə vaxt zühur edəcəyini müəyyən edir: ‘Və o günlərin müsibətindən dərhal sonra günəş qaralacaq, ay öz işığını verməyəcək, ulduzlar göydən düşəcək və göylərin qüvvələri sarsılacaq; və o zaman göydə Bəşər Oğlunun əlaməti görünəcək; və o zaman yer üzünün bütün qəbilələri matəm edəcək, və Bəşər Oğlunu qüdrət və böyük izzətlə göyün buludları üzərində gələn görəcəklər. Və O, mələklərini böyük şeypur səsi ilə göndərəcək və onlar Onun seçdiklərini dörd küləkdən, göyün bir ucundan o biri ucuna qədər toplayacaqlar.’”

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> “Böyük papalıq təqibinin sonunda, Məsih bəyan etdi ki, günəş qaralacaq və ay öz işığını verməyəcək. Sonra ulduzlar göydən düşəcək. Və O deyir: ‘Əncir ağacından bir məsəl öyrənin; onun budağı hələ zərif olub yarpaq çıxardıqda, bilirsiniz ki, yay yaxındır; bunun kimi siz də bütün bunları gördüyünüz zaman bilin ki, O yaxındır, lap qapılardadır.’ Matta 24:32, 33, haşiyə.”

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> “Məsih Öz gəlişinin əlamətlərini vermişdir. O bəyan edir ki, Onun yaxın olduğunu, hətta qapıların önündə olduğunu bilə bilərik. Bu əlamətləri görənlər barədə O deyir: «Bütün bunlar baş verməyincə bu nəsil keçib getməyəcək». Bu əlamətlər zahir olmuşdur. İndi biz qəti surətdə bilirik ki, Rəbbin gəlişi yaxındır. «Göy və yer keçib gedəcək, — O deyir, — lakin Mənim sözlərim əsla keçib getməyəcək».” The Desire of Ages, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Papa Romu tərəfindən “Qüdsün tapdalanmasının üç il yarımı” başa çatarkən, Məsihin gəlişini müəyyən edən və Millerçi tarixi başlatan bir sıra “əlamətlər” var idi. Millerçi tarix son günlərdə sözbəsöz təkrarlanmalıdır. “Böyük papalıq təqibinin sonunda” görünən həmin “əlamətlər”, bütpərəst Romun 66-cı ildən 70-ci ilə qədər Qüdsü üç il yarım tapdalamasının sonunu müşayiət edən “əlamətlər”lə əvvəlcədən təmsil olunmuşdu. Buna görə də, iki şahidin ifadəsinə əsasən, müasir Roma tarixində qaçmaq üçün xəbərdarlıq əlaməti olan böyük zəlzələ saatında qaldırılan bayrağın bir “əlaməti” olacaq; həmçinin son günlərdə müasir Romanın təqib dövrünün sonunda baş verən cəm halda “əlamətlər” də olacaq.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> “Luqanın 21-ci fəslini oxuyun. Orada Məsih belə bir xəbərdarlıq edir: “Özünüzə diqqət edin ki, ürəkləriniz heç vaxt kef məclisləri, sərxoşluq və bu həyatın qayğıları ilə ağırlaşmasın və o gün qəflətən üstünüzə gəlməsin. Çünki o, bir tələ kimi bütün yer üzündə yaşayanların hamısının üzərinə gələcək. Buna görə ayıq-sayıq olun və həmişə dua edin ki, bütün bu baş verəcək şeylərdən qaçmağa və Bəşər Oğlunun önündə durmağa layiq sayılasınız” (Luka 21:34–36).

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> “Zamanın əlamətləri dünyamızda yerinə yetməkdədir, lakin kilsələr ümumən yuxuda olanlar kimi təsvir edilir. Bəy gəlinə yetişməkdədir; onu qarşılamağa çıxın” çağırışı gələndə çıraqlarında yağ olmadığını görən ağılsız bakirələrin təcrübəsindən biz də xəbərdarlıq almalı deyilikmi? Onlar yağ almağa getdikləri müddətdə isə bəy müdrik bakirələrlə birlikdə toy məclisinə daxil oldu və qapı bağlandı. Ağılsız bakirələr ziyafət salonuna çatanda gözlənilməz bir rədd cavabı aldılar. Ziyafətin sahibi bəyan etdi: “Mən sizi tanımıram.” Onlar gecənin qaranlığında, boş küçədə çöldə dayanmış halda qaldılar.” Manuscript Releases, cild 15, 229.

Back to Articles