Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Daniel Kitabı - Yüz Doxsan Yeddinci

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Peyğəmbərliklərin Açılışı: Məsihin İkinci Toplanışı və Vəhyin Nəqlində İslamın Esxatoloji Rolu

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now identifying that one of the events represented by the seven thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July, 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

İndi biz müəyyən edirik ki, yeddi ildırımın təmsil etdiyi hadisələrdən biri Məsihin Öz xalqını ikinci dəfə toplaması işidir; O, bunu 2023-cü ilin iyul ayında etməyə başladı. Millerçi tarix göstərir ki, bu iş, İslamın müharibəsinin xəbərin arxa planını təşkil etdiyi şəraitdə həyata keçirilir.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the third woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Bu xəbər İsa Məsihin Vəhyidir; o, sınaq müddəti başa çatmazdan dərhal əvvəl açılır, lakin həmin xəbər üçüncü vayın xəbəri vasitəsilə daşınır (onun konteksti daxilində yerləşdirilir). Rəbbin 1849-cu ildə Öz əlini ikinci dəfə uzatdığı məhz vaxtda, Bacı Uayt qəzəbli millətlərin sarsılmasını şərh edirdi; bu isə İslamın bir simvoludur.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “1848-ci il dekabrın 16-da Rəbb mənə göylərin qüvvələrinin sarsılması barədə bir mənzərə göstərdi. Mən gördüm ki, Rəbb Matta, Mark və Lukada qeydə alınmış əlamətləri verərkən “göy” dedikdə göyü nəzərdə tuturdu, “yer” dedikdə isə yeri nəzərdə tuturdu. Göyün qüvvələri günəş, ay və ulduzlardır. Onlar göylərdə hökmranlıq edirlər. Yerin qüvvələri isə yer üzərində hökmranlıq edənlərdir. Göyün qüvvələri Allahın səsi ilə sarsılacaq. O zaman günəş, ay və ulduzlar öz yerlərindən tərpədiləcək. Onlar yox olub keçməyəcək, lakin Allahın səsi ilə sarsılacaqlar.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Qaranlıq, ağır buludlar qalxıb bir-biri ilə toqquşdu. Atmosfer yarıldı və geri çəkildi; sonra Oriondakı açıq sahədən yuxarı baxa bildik; Allahın səsi oradan gəldi. Müqəddəs Şəhər o açıq sahədən aşağı enəcək. Gördüm ki, yer üzünün qüvvələri indi sarsıdılır və hadisələr ardıcıl şəkildə baş verir. Müharibə, müharibə xəbərləri, qılınc, qıtlıq və vəba əvvəlcə yer üzünün qüvvələrini sarsıdır, sonra isə Allahın səsi günəşi, ayı və ulduzları, habelə bu yeri də sarsıdacaq. Gördüm ki, Avropadakı qüvvələrin sarsıdılması, bəzilərinin öyrətdiyi kimi, göylərin qüvvələrinin sarsıdılması deyil, qəzəblənmiş millətlərin sarsıdılmasıdır.” Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Tarixçilər təsdiq edirlər ki, 1848-ci ildə Avropa xalqlarını sarsıdan şey İslam ordularının fəaliyyəti idi, çünki peyğəmbərlik baxımından onlar xalqları qəzəbləndirən qüvvə kimi rəmzləşdirilmişdir. Rəbbin 1840-dan 1844-ə qədərki tarixdə Öz əlini ikinci dəfə uzatmasına dair birinci şahidlikdə, Gecəyarısı Fəryadı xəbəri Exeter düşərgə toplantısına çatdı. Oradan 1844-cü il 22 oktyabra qədər həmin xəbər Birləşmiş Ştatların şərq sahilboyu zolağı boyunca gelgit dalğası kimi yayıldı. Həmin hərəkat Məsihin Yerusəlimə zəfərli girişi ilə əvvəlcədən tipoloji şəkildə göstərilmişdi və Məsihi Yerusəlimə aparan bir eşşək idi.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the third woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Gecəyarısı Hayqırtısının xəbəri İsa Məsihin Vəhyinin bütün peyğəmbərlik xəbərini təmsil edir, lakin həmin Vəhy üçüncü vayın İslamının millətləri qəzəbləndirməsi kontekstində yerləşdirilir, çünki İsa Məsihin Vəhyi olan xəbəri daşıyan İslamdır. İsa Yəhuda qəbiləsinin Aslanıdır və O, “eşşək” xəbərinə bağlıdır.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Yəhuda, qardaşların səni mədh edəcək; əlin düşmənlərinin boynu üzərində olacaq; atanın oğulları sənin önündə baş əyəcəklər. Yəhuda aslan balasıdır; ey oğlum, sən ovdan qalxıb çıxmısan; o əyildi, aslan kimi, qoca aslan kimi uzandı; onu kim oyada bilər? Əsa Yəhudadan uzaqlaşmayacaq, nə də qanunverici onun ayaqları arasından, Şilo gələnədək; xalqların toplanışı da Ona olacaq. O, öz dayçasını tənəyə, dişi eşşəyinin balasını seçmə üzüm tənəyinə bağlayır; paltarlarını şərabda, libasını üzüm qanında yuyub: Onun gözləri şərabdan qızarmış, dişləri isə süddən ağ olacaq. Yaradılış 49:8–12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

Xalqların “bir yerə toplanması” Yəhuda vasitəsilə həyata keçirilir. Məsih, Yəhuda olaraq, həm də “Üzüm Tənəyi”dir və “seçilmiş üzüm tənəyi” “eşşəyin balasına” bağlanmışdır. Onun “libasları” “şərabda” yuyulur; bu isə “üzümün qanı” idi. Məsih Öz qanını Getsemanidə tökməyə başladı; o zaman Onun təri qan oldu, və Getsemani “zeytun sıxacağı” deməkdir. Getsemanidən çarmıxa qədər O, bütün insanları Özünə toplamaq üçün Öz qiymətli qanını tökdü.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> İndi bu dünyanın mühakiməsi başlanır; indi bu dünyanın hökmdarı çölə atılacaq. Mən isə yerdən yuxarı qaldırılsam, bütün insanları Özümə cəlb edəcəyəm. O bunu hansı ölümlə öləcəyini bildirmək üçün dedi. Yəhya 12:31–33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Məsihin bütün insanları Özünə cəlb etmək işi iki mərhələli bir prosesdir, çünki O, əvvəlcə “İsrailin qovulmuşlarını” toplayır, sonra isə başqa sürüsünü cəlb etmək üçün onlardan bir bayraq kimi istifadə edir.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Mən yaxşı çobanam; öz qoyunlarımı tanıyıram, onlar da Məni tanıyırlar. Ata Məni tanıdığı kimi, Mən də Atanı tanıyıram; və qoyunlar uğrunda canımı verirəm. Bu ağıldan olmayan başqa qoyunlarım da var; onları da gətirməliyəm, onlar səsimi eşidəcəklər; və bir sürü, bir çoban olacaq. Yəhya 10:14–16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Yüz qırx dörd min nəfər Onu tanıyan “qoyunlar”dır. “Başqa qoyunlar” isə bayrağı gördükləri və eşitdikləri zaman Babildən çıxan Onun sürüsüdür. O, Öz bayrağını—Öz qoyunları olan bu bayrağı—qaldırmazdan əvvəl, əvvəlcə onları ikinci dəfə toplayır. Müqəddəs tarixin həmin xətti Danielin on birinci fəslinin on üçüncü ayəsindən on beşinci ayəsinədək olan ayələrlə üst-üstə düşür və buna görə də qırxıncı ayənin gizli tarixi ilə uyğunlaşır. Bu, qırx birinci ayənin Bazar qanunundan az əvvəl, mürtəd protestant buynuzunun, mürtəd respublikaçı buynuzunun və Sur fahişəsinin gəlişinin tarixi daxilində uzanan həqiqi protestant buynuzunun xəttini təmsil edir. Həqiqi protestant buynuzunun xətti yüz qırx dörd min nəfərin möhürləndiyi həm tarixi, həm də xəbəri təmsil edir.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

“İsrailin didərginləri”, Yeremyanın onları adlandırdığı kimi “məsxərəçilər məclisi” ilə, yaxud Yəhyanın Vəhy kitabının ikinci və üçüncü fəsillərində Smirna və Filadelfiya kilsələrinə müraciət edilən yerdə onları adlandırdığı kimi “Şeytanın sinaqoqu” ilə ziddiyyət təşkil edən bir xətti təmsil edir. Filadelfiyalılar Vəhy kitabının yeddinci fəslindəki “yüz qırx dörd min”i təmsil edirlər, Smirna isə həmin fəslin sayıla bilməyən “böyük izdihamı”dır. Axır günlərdə xilas olunanların bu iki sinfi yalan danışanlarla, Şeytanın sinaqoqunda olanlarla və Allahın xalqı olduqlarını iddia edənlərlə mübahisə içindədir; çünki onlar özlərini Yəhudi adlandırırlar.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Həqiqi protestant buynuz xəttinin məzmunu, onların özləri ilə o zaman kənardan keçilən keçmiş əhd xalqı arasında mövcud olan mübahisədən ibarətdir. Həmin tarixdə sadiqlər həmçinin mürtəd protestantlıq və katoliklik xətti ilə də mübahisə içindədirlər. Bu üç dini qurum, həqiqi protestant buynuz xətti daxilində mikro səviyyədə əjdahanı, vəhşi heyvanı və yalançı peyğəmbəri təmsil edir.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> “Mən gördüm ki, adı xristian olan kilsə və adı Adventist olanlar, Yəhuda kimi, bizə qarşı çıxmaq üçün onların təsirini əldə etmək məqsədilə bizi katoliklərə satacaqlar. O zaman müqəddəslər gözə çarpmayan, katoliklərə az tanınan bir xalq olacaq; lakin imanımızı və adətlərimizi bilən kilsələr və adı Adventist olanlar (çünki onlar Şənbə gününə görə bizə nifrət edirdilər, zira onu təkzib edə bilmirdilər) müqəddəslərə xəyanət edəcək və onları xalqın təsisatlarına etinasız yanaşanlar kimi katoliklərə xəbər verəcəklər; yəni, onlar Şənbə gününü saxlayır və bazar gününə etinasız yanaşırlar.” Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Biz bu parçaya əvvəllər də toxunmuşuq və bunu edərkən müəyyən etdik ki, “nominal church” ifadəsi və “nominal Adventist” ifadəsi Bacı Uayt bu sözləri qələmə alarkən fərqli məna və tətbiqə malik olardı. Lakin peyğəmbərlər öz tarixlərindən daha çox axır günlər üçün danışmışlar; buna görə də bu parçada axır günlərdəki “nominal church” mürtəd Protestantizm olardı. “Nominal” sözü “yalnız adda” mənasını verir.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

“Protestant” adlanan kilsə 1844-cü ildə Romaya etiraz etməyi dayandırdı; çünki onlar imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olmağa qarşı üsyan etdilər; halbuki orada həftənin yeddinci gününün ibadət üçün doğru gün olduğunu tanıya bilərdilər. Bunun əvəzinə, onlar günəşə sitayişi saxladılar; bu isə katolisizmin nişanəsidir. Əgər siz onun hakimiyyətinin rəmzini qəbul etmisinizsə, hansı ki Roma kilsəsi bunu Müqəddəs Kitabda ibadət gününü həftənin yeddinci günü olan Şənbədən bazar gününə dəyişdirmək səlahiyyəti kimi dəfələrlə öz hakimiyyəti olaraq göstərmişdir, onda Romaya “etiraz etmək” qeyri-mümkündür; halbuki “Protestant” sözünün yeganə mənası da budur.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

“Nominal Adventistlər” Yeddinci Gün Adventisti olduqlarını bəyan edənlərdir, lakin onlar həm də öz etiqadına xəyanət etmiş şagirdin rəmzi olan Yəhuda kimi tanınırlar. Nominal Yeddinci Gün Adventist kilsəsi “müqəddəslərə” nifrət edəcək və həmin müqəddəslər o zaman “gözə dəyməyən bir xalq olacaqlar”. Onlar gözə dəyməyən müqəddəslərə “Şənbə üzündən”, təkzib edə bilmədikləri həqiqətə görə nifrət edirlər. Sister White-ın tarixində Şənbə həqiqəti yeddinci gün Şənbəsi idi, lakin bu, təkzib edilə bilməyən axır günlərin Şənbə həqiqətini simvolizə edir və bu da 1863-cü ildə üsyanları zamanı Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventizminin ilk olaraq rədd etdiyi təlimdir. Həmin təlim William Miller tərəfindən kəşf edilmiş ilk təməl həqiqət idi və o, nominal Adventistlərin Yeremyanın qədim yolları ilə təmsil olunduğu kimi, yolunda getməkdən imtina etdikləri Adventizmin təməl həqiqətlərini təmsil edir. Həmin Şənbə həqiqəti Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”dır.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Filadelfiya və Smirnadan ibarət olan həqiqi protestantlığın xətti, Yəhuda ilə təmsil olunanlar tərəfindən xəyanətə uğradılır. Yəhuda İsanı üç dəfə xəyanətə vermək üçün əhd bağladı; beləliklə, çarmıxdan əvvəl baş verən və orada tamamlanan mərhələli bir xəyanəti müəyyən edir. Daniel 11-in on altıncı ayəsi bazar gününə dair qanunu təmsil edir; bu qanun çarmıx ilə öncədən göstərilmişdi. Buna görə də, on altıncı ayədəki bazar günü qanununa — hansı ki, qırx birinci ayədəki bazar günü qanunu ilə eynidir — aparan ayələrdə, son günlərin müqəddəslərinin üzərinə üçmərhələli bir xəyanət gətirilir. Bu xəyanət Rəbbin Özünün son günlər bayrağını ikinci dəfə topladığı dövrdə baş verir.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> Və o gün Yesseyin kökü ucaldılaraq xalqlar üçün bir bayraq olacaq; millətlər ona tərəf üz tutacaqlar; və onun istirahətgahı izzətli olacaq. Və o gün belə olacaq ki, Rəbb Öz xalqının sağ qalan qalığını Aşşurdan, Misirdən, Patrosdan, Kuşdan, Elamdan, Şinardan, Hamatdan və dəniz adalarından geri almaq üçün əlini ikinci dəfə yenidən uzadacaq. Və O, millətlər üçün bir bayraq qaldıracaq, İsrailin qovulmuşlarını bir yerə toplayacaq və Yəhudanın səpələnmişlərini yer üzünün dörd bucağından yığacaq. Efrayimin paxıllığı da aradan qalxacaq, Yəhudanın düşmənləri isə məhv ediləcək; Efrayim Yəhudaya paxıllıq etməyəcək, Yəhuda da Efrayimi incitməyəcək. Lakin onlar qərbə, Filiştlilərin çiyinləri üzərinə şığıyacaqlar; birlikdə şərq övladlarını talayacaqlar; Edom və Moab üzərinə əllərini uzadacaqlar; və Ammon övladları onlara itaət edəcəklər. Yeşaya 11:10–14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Yeşaya bu parçanın tarixi kontekstini onuncu ayədə “o gün” ifadəsi ilə müəyyən edir. Buna görə də həmin “gün” onuncu ayədən əvvəl gələn ayələrdə müəyyən edilmişdir. Bu xüsusi peyğəmbərlik nəqlini geriyə doğru, “o gün”ün nə vaxt olduğunu müəyyən etməyə imkan verən bir istinada qədər izlədikdə, onuncu fəslin birinci ayəsinə gəlib çıxırıq.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Vay halına onların ki, ədalətsiz hökmlər çıxarır və yazdıqları ilə zülmü qanunlaşdırırlar. Yeşaya 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Bacı Uayt bu ayədəki “haqsız fərman”ı tezliklə qüvvəyə minəcək bazar günü qanunu kimi müəyyən edir:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> “Dura düzənliklərində qızıl surət necə ucaldılmışdısa, bütpərəst bir şənbə də eləcə qurulmuşdur. Babil padşahı Navuxodonosor bu surətə baş əyib səcdə etməyən hər kəsin öldürülməsi haqqında necə fərman vermişdisə, eləcə də bazar günü təsisatına ehtiram göstərməyənlərin həbs və ölümlə cəzalandırılacağı barədə bir elan veriləcəkdir. Beləliklə, Rəbbin Şənbəsi ayaqlar altına atılır. Lakin Rəbb bəyan etmişdir: “Vay o kəslərin halına ki, haqsız hökümlər çıxarırlar və yazdıqları ilə zülmü qanuniləşdirirlər” [Yeşaya 10:1]. [Sefanya 1:14–18]” Manuscript Releases, cild 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before He brings His executive judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Rəbbin Öz xalqını ikinci dəfə bir yerə toplamasının konteksti yaxınlaşmaqda olan bazar qanunu böhranının tarixi çərçivəsində yerləşdirilir; çünki İşaya onuncu fəslin on ikinci ayəsində bazar qanunu olan ədalətsiz fərman zamanı icraedici hökmünü gətirməzdən əvvəl Rəbbin Öz xalqı arasında bir işi tamamlamasından bəhs edir.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Buna görə də belə olacaq: Rəbb Sion dağında və Yerusəlimdə Öz bütün işini tamamladığı zaman, Mən Assuriya padşahının lovğa ürəyinin bəhrəsini və onun təkəbbürlü baxışlarının şöhrətini cəzalandıracağam. Yeşaya 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

Rəbbin bazar günü qanunu ilə papalığa qarşı cəza başlamazdan əvvəl “Sion və Yerusəlim üzərində” “icra etdiyi iş” yüz qırx dörd minin möhürlənməsidir. Yezekel kitabının doqquzuncu fəslində yazıçı mürəkkəbqabı olan adam Yerusəlimin içindən keçərək “ölkədə” və kilsədə edilən iyrəncliklər üçün “ah çəkib fəryad edənlərin” üzərinə bir nişan qoyur. Həmin işə Rəbbin İsrailin qovulmuşlarını ikinci dəfə bir yerə toplaması prosesi də daxildir. O, onları yer üzünün dörd bucağından toplayır və “yer üzünün dörd bucağı” səkkiz coğrafi sahə ilə təmsil olunur. Səkkiz vəhşi heyvanın surətinin sınaq prosesinin rəmzidir; beləliklə bu, bayraq olacaq olanların son toplanışının yer üzündə vəhşi heyvanın surəti sınağının həyata keçirildiyi dövrdə baş verdiyini müəyyən edir.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

“Efrayimin” “Yəhudaya həsəd aparmaması və Yəhudanın” “Efrayimi incitməməsi” ilə təmsil olunan birlik, Yəhudanın düşmənləri kəsilib atıldıqda baş verir. Peyğəmbərlik baxımından, Yəhuda ilə təmsil olunan əvvəlki əhd xalqı, yaxud Şeytanın sinaqoqu, yaxud istehzaçıların cəmiyyəti, yaxud Millerit tarixinin protestantları, yaxud Məsihin tarixinin yəhudiləri ilk məyusluq zamanı “kəsilib atılırlar”. Yeremya məhz həmin tarixi təmsil etdikdə, ona belə öyrədilmişdi ki, o, heç vaxt istehzaçıların cəmiyyətinə qayıda bilməz; lakin onlar tövbə etməyi seçsələr, onun yanına qayıda bilərdilər.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

18 iyul 2020-ci ildən Bazar qanununadək Rəbb Özünün son gün xalqını ikinci dəfə toplayır. O, onları bütün dünyadan, Yəhuda və Yerusəlim üzərində Öz bütün işini tamamladığı bir dövrdə toplayır. O möhürlənmə vaxtında Allahın son gün xalqı gözə çarpmayan olacaq, lakin buna baxmayaraq, onların işinə qarşı duran üçqat bir ittifaqla üz-üzə gələcək.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Katoliklik üçqat ittifaqın vəhşisidir və onun qızlarından biri Bacı Uaytın formal kilsə kimi müəyyən etdiyi sinifdir. Onlar yalançı peyğəmbəri təmsil edirlər. Bu təsvirdə Yəhuda ilə təmsil olunan formal Laodikiya Adventistləri əjdahadır. 1863-cü ilin üsyanı qədim İsrailin birinci Qadeşdəki üsyanı ilə tipləşdirilmişdi; o zaman onlar Yeşua və Kalebin xəbərini rədd edib Misirə qayıtmağı seçdilər. Misir əjdahanın rəmzidir.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Ey bəşər oğlu, üzünü Misir padşahı firona tərəf çevir və onun əleyhinə, bütün Misirin əleyhinə peyğəmbərlik et. Danış və de: Xudavənd Rəbb belə deyir: Budur, ey Misir padşahı firon, Mən sənin əleyhinəyəm; çaylarının ortasında uzanmış o böyük əjdahanın əleyhinəyəm; o ki deyib: “Çayım mənim özümündür və onu özüm üçün mən yaratmışam.” Yezekel 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Qadeşdəki üsyan, Misirdən çıxarılmış seçilmiş xalqın rədd edilməsinə və ölümünə gətirib çıxaran sınaq prosesində onuncu sınağı təmsil edirdi və 22 oktyabr 1844-cü ildə Filadelfiyaçı Millerçi Adventizm üzərinə gətirilmiş və 1863-cü il üsyanı ilə yekunlaşmış sınaq prosesinin son sınağını timsal edirdi. Qədim İsrail tarixinin lap sonunda yəhudilər “qışqırdılar: «Bunu aparın, bunu aparın, Onu çarmıxa çəkin». Pilat onlara dedi: «Padşahınızı çarmıxa çəkimmi?» Baş kahinlər cavab verdilər: «Qeysərdən başqa padşahımız yoxdur».” İlk üsyanda da, son üsyanda da, əvvəlki əhd xalqı əjdahanın bir rəmzini (Misir və bütpərəst Roma) öz padşahı kimi qəbul etməyi seçdi.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His Divinity to their humanity.

18 iyul 2020-ci ildə “Yəhudanın düşmənləri” “kəsilib atıldı” və yüz qırx dörd minin məbədi quruldu. Qalan yalnız o idi ki, Əhdin Xəbərçisi Öz məbədinə qəflətən gəlməzdən əvvəl məbəd təmizlənsin. Millerçi tarixin məbədi 1798-ci ildən 1844-cü ilədək qırx altı il ərzində inşa edildi. 19 aprel 1844-cü il tarixli ilk məyusluqda protestantlar kəsilib atıldılar və Şeytanın sinaqoqunun, istehzaçıların məclisinin, Romanın bir qızının bir hissəsinə çevrildilər. Həmin andan 22 oktyabr 1844-cü ilədək, sadiqlərin Məsihlə birlikdə Ən Müqəddəs Yerə daxil olmalarından əvvəl bir təmizlənmə prosesi baş verdi ki, O, Öz İlahiliyini onların bəşəriyyəti ilə birləşdirmək işini yerinə yetirsin.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Həqiqi protestant buynuzun tarixi — yəni, ədalətsiz fərmandan dərhal əvvəl ikinci dəfə bir yerə toplananların tarixi; belə ki, onlar Allahın Özünün Babilondan çıxarmaq üçün digər sürüsünü çağırmaqda istifadə etdiyi bayraq olsunlar —, mürtəd Respublikaçı və protestant buynuzların bir-birinə qoşulduğu, ruhani zinakarlıq etdiyi və beləliklə bir bədənə, yaxud vəhşinin surəti olan bir məbədə çevrildiyi həmin dövrdə baş verir. Allahın məbədi isə eyni zamanda Məsihin surətini formalaşdırır.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Rəbb tərəfindən Yeremyaya gələn söz belə idi: “Rəbbin evinin darvazasında dur, orada bu sözü car çək və de: Ey Rəbbə səcdə etmək üçün bu darvazalardan içəri girən bütün Yəhudalılar, Rəbbin sözünü eşidin. İsrailin Allahı, Ordular Rəbbi belə deyir: Yollarınızı və əməllərinizi islah edin, Mən də sizi bu yerdə məskunlaşdıraram. Yalan sözlərə güvənməyin və deməyin: ‘Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi budur.’ Çünki əgər siz yollarınızı və əməllərinizi həqiqətən islah etsəniz; əgər bir adamla onun qonşusu arasında ədaləti həqiqətən icra etsəniz; əgər qəribi, yetimi və dul qadını əzməsəniz, bu yerdə günahsız qan tökməsəniz və öz zərərinizə başqa allahların ardınca getməsəniz; onda Mən sizi bu yerdə, atalarınıza əbədiyyən və daim verdiyim torpaqda məskunlaşdıraram. Baxın, siz fayda verməyən yalan sözlərə güvənirsiniz. Məgər oğurluq edib, adam öldürüb, zina edib, yalandan and içib, Baala buxur yandırıb, tanımadığınız başqa allahların ardınca gedəcək, sonra da Mənim adımla çağırılan bu evdə gəlib Mənim önümdə duraraq: ‘Biz xilas olduq ki, bütün bu iyrənclikləri edək’ deyəcəksiniz? Mənim adımla çağırılan bu ev sizin gözünüzdə quldurlar yuvasınamı çevrilib? Baxın, bunu Mən Özüm də görmüşəm”, — Rəbb bəyan edir.

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Amma indi gedin, əvvəlcə adımı yerləşdirdiyim Şilodakı məkanına, və görün ki, xalqım İsrailin pisliyi üzündən ona nə etdim. İndi isə, Rəbb belə deyir, siz bütün bu işləri gördüyünüzə görə və Mən sizə erkəndən qalxıb söylədiyim halda, siz eşitmədiniz; sizi çağırdığım halda isə cavab vermədiniz; buna görə də Mən adıma çağırılan, sizin güvəndiyiniz bu evə və sizə, eləcə də atalarınıza verdiyim bu məkana, Şiloya etdiyim kimi edəcəyəm. Mən sizi hüzurumdan qovacağam, necə ki bütün qardaşlarınızı, hətta bütün Efrayim nəslini qovdum. Buna görə bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryad qaldır, nə də dua et, Mənə şəfaət də etmə; çünki səni eşitməyəcəyəm. Məgər görmürsənmi ki, onlar Yəhudanın şəhərlərində və Yerusəlimin küçələrində nə edirlər? Yeremya 7:1–17.

Back to Articles