Article

# Elijah - Number Thirteen

İlyas — On Üçüncü Nömrə

Forty-six

Qırx altı

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

Əvvəlki məqalədə biz İlyası 1798-dən 1844-ə qədər olan tarixlə uyğunlaşdırırdıq. İlya rəmzi şəkildə həmin tarixə Uilyam Miller birinci mələyin xəbərini bəyan etmək üçün qaldırıldığı zaman daxil olur. Sareptalı dul qadın, 22 oktyabr 1844-cü ildə bir millət olacaq iki çubuğu, yaxud bir millətə çevriləcək iki xalqı toplayan sadiq bir kilsəni təmsil edir.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> Onlara de: Xudavənd Rəbb belə deyir: Baxın, Mən İsrail övladlarını getdikləri millətlərin arasından götürəcəyəm, onları hər tərəfdən yığacağam və öz torpaqlarına gətirəcəyəm. Mən onları İsrail dağları üzərində olan ölkədə bir millət edəcəyəm; hamısının üzərində bir padşah padşah olacaq; onlar artıq iki millət olmayacaqlar və bir daha heç vaxt iki padşahlığa bölünməyəcəklər. Onlar artıq nə öz bütləri ilə, nə iyrənc şeyləri ilə, nə də hər hansı üsyanları ilə özlərini murdarlayacaqlar; əksinə, Mən onları günah etdikləri bütün məskənlərindən xilas edəcəyəm və onları təmizləyəcəyəm; beləliklə, onlar Mənim xalqım olacaqlar, Mən də onların Allahı olacağam. Qulum Davud onların üzərində padşah olacaq; onların hamısının bir çobanı olacaq; onlar Mənim hökümlərimlə yeriyəcək, qaydalarımı qoruyub onlara əməl edəcəklər. Onlar Mənim qulum Yaquba verdiyim torpaqda, atalarınızın məskunlaşdığı yerdə yaşayacaqlar; onlar, özləri, övladları və övladlarının övladları əbədi olaraq orada yaşayacaqlar; qulum Davud əbədi olaraq onların hökmdarı olacaq. Həmçinin onlarla sülh əhdi bağlayacağam; bu, onlarla əbədi bir əhd olacaq; Mən onları yerləşdirəcəyəm, çoxaldacağam və Müqəddəs Məkanımı əbədi olaraq onların arasında qoyacağam. Məskənim də onlarla olacaq; bəli, Mən onların Allahı olacağam, onlar da Mənim xalqım olacaqlar. Millətlər biləcəklər ki, İsraili müqəddəs edən Mənəm, Rəbbəm, o zaman ki, Mənim Müqəddəs Məkanım əbədi olaraq onların arasında olacaq. Hizqiyal 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

Yezekel bir millətə çevrilən iki çubuğa, yəni iki millətə vəd edilmiş bir neçə xeyir-duanı müəyyən edir. Biz həmin xeyir-dualardan dördünü nəzərdən keçirməklə başlayacağıq; Bacı Uayt onları dörd “gəliş” kimi qeyd etmişdir və bunların hamısı eyni vaxtda, 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetmişdir.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Daniel 8:14-də göstərildiyi kimi, Məsihin müqəddəs məkanın təmizlənməsi üçün bizim Baş Kahinimiz olaraq Ən Müqəddəs Yerə gəlişi; Daniel 7:13-də təqdim edildiyi kimi, Bəşər Oğlunun Qədim Günlər Sahibinin hüzuruna gəlişi; və Malaki tərəfindən qabaqcadan xəbər verilmiş, Rəbbin Öz məbədinə gəlişi eyni hadisənin təsvirləridir; və bu, həmçinin Məsihin Matta 25-dəki on qız məsəlində təsvir etdiyi bəyin toy məclisinə gəlişi ilə də təmsil olunur.” The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

Bacı Uaytın istinad etdiyi birinci “gəliş”, iki min üç yüz ilin sonunda baş verməli olan “müqəddəs yerin təmizlənməsi” üçün baş kahinin gəlişidir. Həmin ayə Daniel 8:13-də verilən “Gündəlik qurban, viranəlik törədən günah və həm müqəddəs yerin, həm də ordunun ayaq altında tapdalanması barədə olan görüntü nə vaxta qədər davam edəcək?” sualının cavabını verir. On dördüncü ayə göstərir ki, müqəddəs yerin təmizlənməsi iki min üç yüz ilin sonunda başlanacaqdı. Hizqiyal deyir ki, Allah “İsrail övladlarını getdikləri millətlərin arasından götürəcək, onları hər tərəfdən toplayacaq, … və toplanmış millət artıq özlərini murdarlamayacaq”; çünki Allah “onları təmizləyəcək; beləliklə onlar Mənim xalqım olacaq, Mən də onların Allahı olacağam.”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

1844-cü il oktyabrın 22-də Bacı Uaytın istinad etdiyi ikinci “gəliş”, Daniel kitabının yeddinci fəslinin on üçüncü ayəsinin yerinə yetməsi idi; həmin ayə göstərir ki, Bəşər Oğlu bir padşahlıq almaq üçün Qədim Günlərə gələcəkdi. Yezekel deyir ki, Allah “onları ölkədə, İsrail dağları üzərində bir millət edəcək; və onların hamısına bir padşah padşah olacaq.” Yezekel, “qulum Davud onların üzərində padşah olacaq” dedikdə, Məsihi “Davud” adı ilə padşah kimi təqdim edir. O, həmçinin Məsihin, Davud olaraq, onların “bir çobanı” olacağını və Onun “qulu Davudun” da “əbədiyyən onların hökmdarı olacağını” bildirir. Tərif etibarilə, padşahın padşah kimi öz ünvanına ehtiyacı vardır və onun hökmranlıq edəcəyi bir hakimiyyət sahəsi və padşahlığının vətəndaşları olmalıdır. Əgər vətəndaşlar yoxdursa, padşahlıq da olmazdı.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Gecə görüntülərində baxdım və budur, bəşər Oğluna bənzər biri göyün buludları ilə gəlib Qədim Günlər Olanın yanına çatdı və Onu Onun hüzuruna gətirdilər. Və Ona hökmranlıq, izzət və padşahlıq verildi ki, bütün xalqlar, millətlər və dillər Ona xidmət etsinlər; Onun hökmranlığı əbədi bir hökmranlıqdır, aradan qalxmayacaq, Onun padşahlığı isə məhv edilməyəcək bir padşahlıqdır. Daniel 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

Bacı Uaytın müəyyən etdiyi üçüncü “gəliş” Məsihin “əhdin elçisi” kimi Levi oğullarını təmizləmək üçün qəfil Öz məbədinə gəlməsi idi. Yezekel deyir ki, Məsih “onları təmizləyəcək; beləcə onlar Mənim xalqım olacaqlar, Mən də onların Allahı olacağam” və ki, “bundan əlavə” O, onlarla “sülh əhdi” bağlayacaq; bu da “əbədi əhd” olacaq. Bu əhd Allahın Öz “müqəddəs məkanını onların arasında” “qoyacağı” zaman yerinə yetiriləcəkdi və “xalqlar biləcəklər ki, İsraili təqdis edən Mən Rəbbəm, Mənim müqəddəs məkanım onların arasında olduqda.”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Budur, Mən Öz elçimi göndərəcəyəm və o, Mənim önümdə yolu hazırlayacaq; və axtardığınız Rəbb qəflətən Öz məbədinə gələcək, bəli, zövq aldığınız əhdin elçisi; budur, O gələcək, deyir Ordular Rəbbi. Lakin Onun gəliş gününə kim tab gətirə bilər? və O zühur etdiyi zaman kim dayana bilər? Çünki O, əridənin odu kimidir və parça yuyanların sabunu kimidir; O, gümüşü əridən və təmizləyən kimi oturacaq; və Levi oğullarını təmizləyəcək, onları qızıl və gümüş kimi saflaşdıracaq ki, Rəbbə salehliklə təqdim olunan təqdim gətirsinlər. O zaman Yəhudanın və Yerusəlimin təqdimatı Rəbbə qədim günlərdə olduğu kimi və əvvəlki illərdə olduğu kimi məqbul olacaq. Malaki 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

1798-dən 1844-ə qədər olan tarixin içində “əhdin elçisi” olan, Məsih üçün yolu hazırlayan elçi, William Miller tərəfindən təmsil edilən İlyas idi. Məsih qəflətən Öz məbədinə gəldiyi zaman, “Levi oğullarını” “əridənin odu” kimi təmizlədi.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetən digər “gəliş” bəyin gəlişi idi. Yezekiel iki dəfə bildirir ki, iki çubuqdan bir yerə yığılan xalq Allahın “xalqı” olacaq və O da “onların Allahı” olacaq. Bu, nikahla həyata keçirildi. 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetən və Bacı Uaytın istinad etdiyi dörd peyğəmbərlik hamısı Yezekielin iki çubuğunun şahidliyi ilə müəyyən edilir.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

İlyas əhdin xəbərçisi üçün yolu hazırlayan xəbərçini təmsil edir. Məsih Vəftizçi Yəhyanı Onun birinci gəlişi üçün yolu hazırlayan xəbərçi kimi tanıtdı. Sister White William Milleri İlyas kimi tanıtdı və Miller Məsihin “baş kahin”, “Bəşər Oğlu”, “əhdin xəbərçisi” və “bəy” kimi gəlməsi üçün yolu hazırladı.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Üç il yarımdan sonra İlyas, dul qadın və onun oğlu ilə qaldığı Sareptadan gəldi və Əhəbə əmr etdi ki, bütün İsraili Karmelə çağırsın. Yezekel deyir ki, bütpərəstlər Allahın Allah olduğunu o zaman biləcəklər ki, O, iki çubuqdan bir yerə toplanmış xalqın ortasında Öz müqəddəs məkanını yerləşdirsin. Karmel dağında İlyas İsrailə Allahınmı Allah olduğunu, yoxsa Baalınmı Allah olduğunu seçməyi dedi; lakin o, bu məsələni yalnız həqiqi Allahın kim olduğu kontekstində deyil, həm də həqiqi peyğəmbərin kim olduğu kontekstində ortaya qoydu.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> İlyas bütün xalqa yaxınlaşıb dedi: Nə vaxta qədər iki fikir arasında tərəddüd edəcəksiniz? Əgər Rəbb Allahdırsa, Onun ardınca gedin; yox, əgər Baaldırsa, onda onun ardınca gedin. Xalq isə ona bir söz belə cavab vermədi. O zaman İlyas xalqa dedi: Mən, yalnız mən, Rəbbin peyğəmbəri olaraq qalmışam; Baalın peyğəmbərləri isə dörd yüz əlli nəfərdir. 1 Padşahlar 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Bütün İsrail, o cümlədən Əhab da, göydən od enib İlyasın qurbanını yandırıb külə döndərdiyi zaman, İlyasın Allahının Allah olduğunu bildi. Karmel dağında odun enişi, Allahın Öz məbədgahını iki çubuqdan ibarət olan millətin ortasında yerləşdirdiyi vaxtı göstərir. Karmel dağındakı od möcüzəsi göstərdi ki, Allah Allahdır, Baal isə yalançı bir tanrıdır.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Sareptadakı möcüzə, İlyas dul qadının ölü oğlunun üzərinə üç dəfə uzandığı zaman, ona İlyasın Allah adamı olduğunu sübut etdi; Karmeldə baş verən möcüzə də eyni şeyi yerinə yetirdi. Karmeldəki od yalnız Allahın Allah olduğunu sübut etmədi, həm də İlyasın Baal peyğəmbərləri və meşəliklərin peyğəmbərləri ilə ziddiyyət təşkil edərək Allahın həqiqi peyğəmbəri olduğunu nümayiş etdirdi. 1840-cı ildən 1844-cü ilə qədər olan tarixdə Miller və Millerçilərin həqiqi peyğəmbərlər olduğu sübut olundu; bu isə, məhz həmin tarixdə dönük Protestantlığın yalançı peyğəmbərləri ilə ziddiyyət təşkil edirdi; onlar elə həmin tarixdə İzebelin qızları olduqlarını göstərmişdilər.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Karmeldə İlyas həqiqi Protestant buynuzunun müəyyən edilməsi işini təmsil edir, çünki Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı, Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki yer canavarı, Protestantlıq buynuzuna və Respublikaçılıq buynuzuna malikdir və onun hakimiyyəti 1798-ci ildə yenicə başlamışdı. 1798-ci ildə, İzebelin hökmranlığının üç il yarımının sonunda, İlyas Sareptadan gəlib yer canavarının üzərində hansı kilsənin Protestantlıq buynuzu olduğunu aydın şəkildə fərqləndirmək üçün ortaya çıxdı.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

Sarafat dul qadını Tiyatira tarixindən nikaha doğru gedirdi; orada onun dulluğu aradan qaldırılmalı idi. Onun dirildilmiş oğlu üç il yarımlıq quraqlıq dövründə İzebel tərəfindən qətlə yetirilənləri təmsil edir. Onun od qalamaq üçün topladığı iki çubuq, bir millət kimi bir yerə toplanmalı olan hərfi İsrailin iki evi idi və o millət ruhani İsrail idi. Dul qadın odu qalamaq üçün həmin iki çubuqdan istifadə edəcəkdi; bu isə Karmeldə və 22 oktyabr 1844-cü ildə, əhdin Elçisinin Levi oğullarını “əridənin odu” ilə pak etdiyi zaman baş verdi.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

Od Allahın Ruhunun tökülməsinin rəmzidir; bu tökülmə Karmeldə və 22 oktyabr 1844-cü ildə zirvəyə çatan Gecəyarısı Harayında baş verdi.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> Əllinci gün bayramı tamam olub yetişəndə, onların hamısı bir yerdə, yekdilliklə idilər. Və qəflətən göydən şiddətlə əsən güclü bir külək səsi kimi bir səda gəldi və onların oturduqları bütün evi doldurdu. Və onlara oddan imiş kimi parçalanmış dillər göründü və hər birinin üzərinə qondu. Onların hamısı Müqəddəs Ruhla doldu və Ruh onlara söyləyiş verdiyi kimi başqa dillərdə danışmağa başladılar. Həvarilərin İşləri 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

Ruhun tökülməsi bir xəbərin bəyan edilməsini təmsil edir və dul qadın bir od qalamağa gedirdi ki, yeyilməsi üçün bir qədər yemək hazırlaya bilsin; bu da bir xəbərdir.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> Mən mələyin yanına gedib ona dedim: “Kiçik kitabı mənə ver.” O isə mənə dedi: “Onu götür və ye; o, qarnını acı edəcək, lakin ağzında bal kimi şirin olacaq.” Mən kiçik kitabı mələyin əlindən götürüb yedim; o, ağzımda bal kimi şirin idi; lakin onu yeyən kimi qarnım acı oldu. Vəhy 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

Axabın dərhal İzebələ çatdırdığı xəbər bu idi ki, İlyasın Allahı həqiqi Allahdır, çünki Axab indicə İlyasın Allahının odla cavab verdiyinə şahid olmuşdu. 1844-cü il 22 oktyabrda dərhal açılan xəbər isə üçüncü mələyin xəbəri idi. Hər iki halda, istər Axabın çatdırdığı xəbər, istərsə də üçüncü mələyin xəbəri İzebəli qəzəbləndirir.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Lakin şərqdən və şimaldan gələn xəbərlər onu təşvişə salacaq; buna görə də o, çoxlarını məhv etmək və kökündən yox etmək üçün böyük qəzəblə çıxacaq. Daniel 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Danielin “şərqdən və şimaldan gələn xəbərlər”i, İzebel olan şimal padşahını qəzəbləndirən xəbəri təmsil edir və o, yer üzünün tarixindəki son təqibi başlayır. Bu xəbər, Axabın İzebelə çatdırdığı xəbərlə və 1844-cü ildə mühakimənin başlanğıcında üçüncü mələyin ismarıcının gəlişi ilə təmsil olunmuşdur.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> Və Axav İlyasın etdiklərinin hamısını, habelə bütün peyğəmbərləri qılıncla necə öldürdüyünü İzebelə xəbər verdi. O zaman İzebel İlyasa bir qasid göndərib dedi: “Əgər sabah bu vaxtadək sənin canını onlardan birinin canı kimi etməsəm, qoy allahlar mənə bunu etsinlər, üstəlik daha artığını da.” 1 Padşahlar 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

İlyas, bir simvol olaraq, 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər olan çöllük dövrü vasitəsilə təmsil olunur. Sonra 1798-ci ildə İlyas tarixdə Uilyam Miller kimi görünür. 1844-cü ildə İlyas Göydən Gecəyarısı Harayının odunu endirməyə çağırır. Sonra 1863-cü ildə İlyas və onun ismarıcı rədd edildi. Onun ismarıcı Musanın “yeddi dəfə” ismarıcı idi və bu, həmçinin Yezekelin iki çubuğu ilə təmsil olunan ismarıç idi. İki çubuğun səpələnmələrinin sonunda bir yerə yığılması Sarepta dul qadınının ismarıcı idi və o, yemək hazırlamazdan əvvəl iki çubuğu yığdı.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

Ceyms və Ellen Uaytın fikrincə, Millerçi Adventizm 1856-cı ildə Laodikeyalı Adventizmə çevrildi və onlar bundan sonra 1863-cü ildə Musanın “yeddi vaxt”ı barədə İlyasın xəbərini rədd etdikdə, Allahın 1856-cı ildə üzə çıxarmağa çalışdığı “yeddi vaxt”la bağlı bilik artımını anlamağın məntiqi imkanını aradan qaldırdılar (Hiram Edsonun tamamlanmamış səkkiz məqaləsi vasitəsilə). Məntiq onları mələklərin Uilyam Milleri bir araya gətirməyə yönəltdiyi əsas həqiqətlər sistemini sökməyə başlamağa məcbur etdi. Miller tərəfindən kəşf edilən ilk “daş”, Laodikeyalı Adventizmin bütün tarixi boyunca büdrəyəcəyi təməl daşı idi. Həqiqətin həmin ilk daşının rədd edilməsi Laodikeyanın korluğunu meydana gətirdi; bu, müalicə oluna bilən, lakin nadir hallarda onun ardınca gedilən bir əlamətdir.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

1844-cü il oktyabrın 22-də başlanan məbədin təmizlənməsi, Daniel 8:13-də məbədlə birlikdə tapdalanmış olan “ordu”nun təmizlənməsini də əhatə edirdi. Ordu, Sarepta dul qadının od üçün topladığı “iki çubuq”la təmsil olunurdu. Həmin iki çubuq qədim sözün həqiqi mənasında İsrailin iki evi idi. Sözün həqiqi mənasında Efrayim və Yəhuda bir ruhani millətdə bir yerə toplanmalı və hökmün açılışında əhdin elçisi tərəfindən paklanmalı idi. Həmin iki millət tapdalanmış olan “ordu” idi.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Yezekielin vədi bu idi ki, Allah “İsrail övladlarını getdikləri yerlərdə bütpərəst xalqların arasından götürəcək”, onları “toplayacaq” və “öz torpaqlarına gətirəcək.” Hərfi İsrailin torpağı şanlı diyar, yaxud vəd olunmuş torpaq, yaxud Yəhuda idi. 1798-ci ildə ruhani şanlı diyar Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki iki buynuzlu yer vəhşisinin torpağı idi.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Onları Misir torpağından çıxarıb onlar üçün seçib-bəyəndiyim, süd və bal axan, bütün torpaqların zinəti olan bir torpağa gətirmək üçün əlimi onlara tərəf qaldırdığım gündə... Yenə də səhrada əlimi onlara tərəf qaldırdım ki, onlara verdiyim, süd və bal axan, bütün torpaqların zinəti olan o torpağa onları gətirməyəcəyəm. Hezekiel 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

İsrailin iki hərfi evi “bütün torpaqların izzəti” olan, “süd və bal”la “axan” ölkədə yaşayırdı. İsrailin iki hərfi evi ruhani İsrail kimi bir yerə toplandıqda, onların öz torpaqlarında yerləşdiriləcəyi vəd edilmişdi. Ruhani “izzətli ölkə” yer vəhşisinin hakimiyyəti dövründə əvvəlində Millerçilərin hərəkatının və sonunda yüz qırx dörd minlərin hərəkatının yerləşdiyi yerdir. Yüz qırx dörd minləri təmsil edən hərəkat yalnız yer vəhşisinin ölkəsində qaldırıla bilərdi. Başqa hər hansı bir ölkədən üçüncü mələyin hərəkatı olduğunu iddia edən bir hərəkat saxtadır, çünki Alfa və Omeqa həmişə sonu başlanğıcla təsvir edir.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> “Allahın misilsiz mərhəməti və bərəkətləri xalqımızın üzərinə bol-bol yağdırılmışdır; o, azadlıq diyarı və bütün yer üzünün izzəti olmuşdur. Lakin Allaha şükür qaytarmaq əvəzinə, Allaha və Onun qanununa hörmət göstərmək əvəzinə, Amerikanın məsihçi olduğunu iddia edənləri qürur, tamahkarlıq və özünəyetərlilik mayası ilə mayalanmışlar....”

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “İndi elə bir vaxt yetişmişdir ki, hökm küçələrdə yıxılmışdır, ədalət isə içəri girə bilmir; şərdən uzaq duran özünü qənimət edir. Lakin Rəbbin qolu elə qısalmamışdır ki, xilas edə bilməsin, qulağı da elə ağırlaşmamışdır ki, eşidə bilməsin. Amerika Birləşmiş Ştatlarının xalqı iltifat görmüş bir xalq olmuşdur; lakin onlar dini azadlığı məhdudlaşdırdıqda, protestantlığı təslim etdikdə və papalığa dəstək verdikdə, onların təqsir ölçüsü dolacaq və “milli dönüklük” göyün kitablarında qeydə alınacaqdır. Bu dönüklüyün nəticəsi milli məhvolma olacaqdır.” Review and Herald, 2 may 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü və on dördüncü ayələri həm məbədin, həm də ordunun tapdalanmasını göstərir. Ordu hərfi İsrailin iki evi idi. Qüds Qaranlıq Əsrlərin min iki yüz altmış ili ərzində tapdalanmışdı.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Mənə çubuğa bənzər bir qamış verildi; mələk dayanıb dedi: Qalx, Allahın məbədini, qurbangahı və orada ibadət edənləri ölç. Amma məbədin xaricində olan həyəti kənarda qoy və onu ölçmə; çünki o, başqa millətlərə verilmişdir; onlar müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altında tapdalayacaqlar. Vəhy 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Yəhya Vəhy kitabının on birinci fəslində yalnız məbədi deyil, həm də “orada ibadət edənləri” ölçməsi barədə əmr alır. Yəhya məbədi və onun daxilində ibadət edənləri ölçməsi əmr edildiyi zaman, peyğəmbərcəsinə 22 oktyabr 1844-cü ildə yerləşdirilmişdi.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> Və mən o kiçik kitabı mələyin əlindən götürüb yedim; o, ağzımda bal kimi şirin idi; lakin onu yeyən kimi qarnım acı oldu. Vəhy 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

Vəhyin onuncu fəslinin onuncu ayəsində Yəhya 22 oktyabr 1844-cü ilin acı məyusluğunu təmsil edirdi və ona dərhal həm müqəddəs məkanı, həm də ordunu ölçməsi deyildi. Daniel səkkizin on üçüncü ayəsindəki sualın mövzusu həm müqəddəs məkanın, həm də ordunun tapdalanmasıdır. Yəhya bizə bildirir ki, “millətlər” “müqəddəs şəhəri” “qırx iki ay” ərzində “ayaq altına alacaqlar.” Qırx iki ay İlyasın üç il yarımı idi. Bu, 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər davam edən Qaranlıq Əsrlər idi. Peyğəmbərlik baxımından 22 oktyabr 1844-də duran Yəhyaya deyildi ki, həyəti kənarda saxlasın və “onu ölçmə, çünki o, millətlərə verilmişdir, onlar da müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altına alacaqlar.”

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Yəhyanın “məbədi, qurbangahı və orada ibadət edənləri” ölçməsi ona əmr olunduqda, Daniel 8:13-ün sözləri ilə desək, ona müqəddəs məkanı və qoşunu ölçmək əmr olunmuşdu. Əgər Yəhyaya min iki yüz altmış ili saymamaq deyilmişdisə, onda o, 1798-ci ildən 1844-cü ildə durduğu nöqtəyədək ölçməli idi. Ölçüldükdə, 1798-dən 1844-ə qədər olan müddət qırx altı ili ifadə edir. Qırx altı ilin başlanğıcı 1798-ci ildə idi; həmin vaxt Musanın İsrailin şimal evi əleyhinə olan “yeddi dəfə”si yerinə yetdi. Qırx altı ilin sonu isə 1844-cü ildə idi; həmin vaxt Musanın İsrailin cənub evi əleyhinə olan “yeddi dəfə”si yerinə yetdi. Yəhyanın ölçüsü qırx altı ilə bərabərdir. Qırx altı rəqəmi məbədi simvolizə edir. İsa dedi: “Bu məbədi dağıdın, Mən onu üç günə qaldıraram”, lakin sözgüləşdirən Yəhudilər iddia etdilər ki, məbəd qırx altı ilə tikilmişdir.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> İsa onlara cavab verib dedi: “Bu məbədi dağıdın, Mən də onu üç günə yenidən qaldıraram.” Onda Yəhudilər dedilər: “Bu məbədin tikilməsi qırx altı il çəkmişdir, Sən isə onu üç günə yenidən qaldıracaqsan?” Lakin O, Öz bədəninin məbədi haqqında danışırdı. Yəhya 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

İsa, Adəm yıxıldıqdan sonra Adəmin cismini, onun irsən keçmiş bütün pozulmaları ilə birlikdə, Özünün qalib gəldiyi kimi bizim də qalib gələ bilməyimiz üçün nümunə göstərmək məqsədilə üzərinə götürdü. İki şahidə əsaslanaraq, Məsihin cisminin dörd min illik günahın irsən keçmiş pozğunluqlarını daşımadığını öyrətmək Babilin şərabını yaymaq deməkdir; çünki Məsihin həmin irsi zəiflikləri qəbul etmədiyini öyrətmək Katolisizmin əsas doktrinalarından biridir.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> Və İsа Məsihin cismani surətdə gəldiyini etiraf etməyən hər bir ruh Allahdan deyildir; eşitdiyiniz və gəlməli olduğu deyilən antixristin ruhu da budur; o, artıq indi dünyanın içindədir. 1 Yəhya 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Çünki bir çox aldadıcılar dünyaya daxil olmuşdur; onlar İsa Məsihin cisimdə gəlmiş olduğunu iqrar etmirlər. Beləsi aldadıcı və dəccaldır. 2 Yəhya 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

Məsihin bədəninin məbədi hər bir insanın bədəninin məbədi idi.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> “Məsih, Şeytanın sınaqlarına tab gətirmək üçün viran səhrada, Adəmin Edendə sınağa çəkildiyi vaxt malik olduğu qədər əlverişli bir mövqedə deyildi. Allahın Oğlu Özünü alçaltdı və bəşər övladı Edendən, habelə öz ilkin paklıq və doğruluq vəziyyətindən dörd min il uzaqlaşdıqdan sonra insan təbiətini Öz üzərinə götürdü. Günah əsrlər boyu insan nəsli üzərində öz dəhşətli izlərini buraxmaqda idi; və bütün bəşər ailəsi arasında fiziki, zehni və əxlaqi pozulma hökm sürürdü.”

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> “Adəm Edendə sınağa çəkən tərəfindən hücuma məruz qaldıqda, o, günah ləkəsindən uzaq idi. O, Allahın hüzurunda öz kamilliyinin qüvvəsi ilə dayanırdı. Varlığının bütün üzvləri və qabiliyyətləri bərabər şəkildə inkişaf etmiş və ahəngdar surətdə tarazlanmışdı.

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “Məsih, sınaq səhrasında, Adəmin tab gətirə bilmədiyi imtahana dözmək üçün onun yerində dayandı. Burada Məsih, Adəm öz evinin işığından üz döndərdikdən dörd min il sonra, günahkarın naminə qalib gəldi. Allahın hüzurundan ayrılmış insan ailəsi, bir-birini izləyən hər nəsildə, Adəmin Edendə malik olduğu ilkin saflıqdan, hikmətdən və bilikdən getdikcə daha da uzaqlaşmaqda idi. Məsih, insana yardım etmək üçün yer üzünə gəldiyi vaxt bəşər nəslinin içində mövcud olan günahları və zəiflikləri Öz üzərinə götürdü. Bəşər nəslinin naminə, üzərində düşmüş insanın zəiflikləri olduğu halda, insanın məruz qalacağı hər bir nöqtədə Şeytanın sınaqlarına tab gətirməli idi.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

Yəhyanın ikinci fəslində Məsih Öz bədənindən məbəd kimi danışırdı və Onun bədən-məbədi dörd min ilin toplanmış zəifliyinin degenerasiyalarını daşıyan bir insan varlığının bədəni idi. Məsihin istinad etdiyi insan məbədi qırx altı xromosomdan ibarətdir. Musa qanunu və məbədin qurulmasına dair göstərişi almaq üçün Sinaya qalxdıqda, dağda qırx altı gün qaldı. Yezekel Məsihin Öz məbədini iki çubuğun “ortasına” qoymasından bəhs edir. Şimal padşahlığının və cənub padşahlığının yeddi zamanının başa çatmasından, Yəhyaya ölçməsi deyilən dövrə qədər olan müddət qırx altı il idi və bu, 1798 ilə 1844 arasındakı “orta”nı, yaxud zaman dövrünü təmsil edirdi. Həmin qırx altı il ərzində İsa, əhdin elçisi olaraq gəldiyi zaman qəfil təmizləyəcəyi ruhani məbədi qurdu. Əhdin elçisi olaraq O, Öz qanununu xalqının ürəkləri üzərinə yazacaqdı. Həmin qanun iki lövhə ilə təmsil olunur. Birinci lövhədə dörd əmr, ikinci lövhədə isə altı əmr vardır. Birlikdə onlar qırx altı rəqəmini təmsil edirlər.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

1798-ci ildən 1844-cü ilə qədər mənəvi İsrailin toplanması mənəvi İsrailin toplanmasını təmsil edir, lakin o, həm də bir məbədin qurulmasını təmsil edir.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Yanına gəldiyiniz həmin diri Daşa — hərçənd insanlar tərəfindən rədd edilmiş, lakin Allah tərəfindən seçilmiş və qiymətli olana — siz də diri daşlar kimi ruhani bir ev, müqəddəs kahinlik olaraq qurulursunuz ki, İsa Məsih vasitəsilə Allaha məqbul olan ruhani qurbanlar təqdim edəsiniz.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Buna görə də Müqəddəs Yazıda da vardır: “Budur, Sionda seçilmiş, qiymətli baş künc daşını qoyuram; Ona iman edən isə əsla xəcalətə düşməyəcək.”

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Buna görə də iman edən sizlər üçün O qiymətlidir; lakin itaətsiz olanlar üçün bənnaların rədd etdikləri daş elə həmin baş guşə daşı olmuşdur, həm büdrəmə daşı, həm də sürçmə qayasıdır; belə ki, onlar sözə büdrəyirlər, itaətsiz olduqlarına görə; onlar elə buna da təyin olunmuşdular.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Lakin siz seçilmiş nəsilsiniz, padşahlıq kahinliyi, müqəddəs millət, məxsusi bir xalqsınız; ta ki, sizi qaranlıqdan Özünün ecazkar nuruna çağıranın fəzilətlərini bəyan edəsiniz. Siz ki, bir zamanlar xalq deyildiniz, amma indi Allahın xalqısınız; siz ki, mərhəmət tapmamışdınız, amma indi mərhəmət tapmısınız. 1 Peter 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

1798-ci ildən 1844-cü ilədək ucaldılmış məbəd, itaətsizliyə “təyin olunmuş” bir sinfi də əhatə edir. Onların itaətsizliyi “yeddi vaxtı”, “künc daşını”, “bənnaların rədd etdiyi daşı” — hansı ki, “büdrəmə daşı” və “sürüşmə qayası”dır — rədd etmələrində təzahür etdi.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

“Allah tərəfindən seçilmiş” olan sinif, “insanlar tərəfindən rədd edilmiş” “daşı” “diri daş” kimi və “Allah tərəfindən seçilmiş və” “qiymətli” olan “daş” kimi tanıdı. “Allah tərəfindən seçilmiş” olanlar, “seçilmiş nəsil” keçmiş zamanlarda “xalq deyildi, lakin” o zaman “Allahın xalqı” olmalı idilər. Allah iki çubuğu bir yerə topladıqda, onları “bütpərəstlər” arasından çıxardı. O, 1798-ci ildən 1844-cü ilə qədər olan qırx altı il ərzində iki milləti bir olaraq birləşdirdiyi zaman onlar Onun xalqı olmalı idilər.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Yalnız bir təməl vardır və o təməl İsa Məsihdir; lakin itaətsizlər tərəfindən rədd edilən tarixin təməli olan “büdrəmə daşı” Musanın “yeddi vaxtı” idi. “Yeddi vaxt” 1863-cü ildə rədd edildikdə, bu, İsa Məsihin rədd edilməsi idi.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

22 oktyabr 1844-cü ildə başlamış müqəddəs məkanın təmizlənməsinin yalnız iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin yerinə yetməsi olduğunu nəticə kimi çıxaran əfsanələr qarışığı boş bir müqəddəs məkanı, ordusuz bir müqəddəs məkanı, vətəndaşsız bir padşahlığı müəyyənləşdirir. Vəhy tərəfindən müqəddəs məkan üçün göstərilmiş elə bir məqsəd yoxdur ki, Allahın müqəddəs məkanın məqsədinin nə olduğunu söylədiyindən daha üstün əhəmiyyətə malik olsun.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> Qoy Mənə bir məbəd düzəltsinlər ki, aralarında sakin olum. Çıxış 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

Müqəddəs Yazılarda Allahın məbədgahı həmişə Onun xalqı ilə əlaqələndirilir; onlar ordudur. Hizqiyalın iki millət kimi tanıdılan iki çubuğu bir millət olmalı idi və Allahın məbədgahı onların arasında olacaqdı. Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü ayəsindəki sualı, sualda əslində nə soruşulduğunu gizlətmək məqsədilə təhrif etmək, eyni zamanda həmin on üçüncü ayədə bu suala cavab verməsi üçün müraciət edilən “müəyyən müqəddəsi” də rədd etməkdir.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra mən bir müqəddəsin danışdığını eşitdim; danışan o müəyyən müqəddəsə başqa bir müqəddəs dedi: “Gündəlik qurban, viranəlik gətirən günah və həm müqəddəs məkanın, həm də ordunun ayaq altına salınması barədə olan görüntü nə vaxta qədər davam edəcək?” O isə mənə dedi: “İki min üç yüz günədək; bundan sonra müqəddəs məkan təmizlənəcək.” Daniel 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

Sualın verildiyi səmavi varlıq “o müəyyən müqəddəs” adlandırılır və bu ifadə ibranicə “Palmoni” sözündən tərcümə edilmişdir; bu söz “möcüzəli sayan”, “sirləri sayan” mənasını verir. Adventizmin mərkəzi sütunu və təməli olan bu parçadakı mətndə Məsih Özünü möcüzəli sayan kimi təqdim edir. O bunu məhz Müqəddəs Kitabdakı ən uzun zaman peyğəmbərliyi ilə iki min üç yüz günün zaman peyğəmbərliyi arasındakı əlaqəni müəyyən etdiyi yerdə edir. Ən uzun zaman peyğəmbərliyi Musanın andıdır; bu, Levililər iyirmi altıdakı yeddi vaxtdır. Bu, on üçüncü ayədə ayaqlar altına salınacaq “qoşun” kimi tanıdılan İsrailin hər iki evinin səpələnməsini və köləliyə salınmasını müəyyən edən peyğəmbərlikdir; on dördüncü ayə isə müqəddəs məkanın ayaqlar altına salınması peyğəmbərliyini müəyyən edir. Hər iki peyğəmbərlik əhdin elçisinin odu üçün Sareftalı dul qadın iki çubuğu yığdıqdan sonra, 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetdi.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Adventizm mələklərin Uilyam Millerə anlamağa yönəltdiyi peyğəmbərlik vaxtına dair ən ilk həqiqəti rədd etdikdə, özlərini kor etdilər. 1856-cı ildə Hiram Edsonun səkkiz məqaləsi ilə Palmoni yeddi vaxtın işığını artırmağa cəhd etdi, lakin nəticəsiz qaldı. Onlar Laodikeyaya olan xəbəri rədd etdilər və Laodikeyanın beş zərərli təzahürünü qəbul etdilər; bununla da özlərini beş ağılsız bakirə kimi tanıtdılar.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Yeşaya yeddinin altmış beş ili, başlanğıcında e.ə. 742-ci ili, e.ə. 723-cü ili və e.ə. 677-ci ili müəyyən etdiyi kimi, son tarixdə də 1798, 1844 və 1863-cü illərdə təkrarlandı. Həmin son tarix Hezqiyalın otuz yeddinci fəslindəki iki çubuğun bir yerə toplanması ilə təmsil olunur və Sarepta dul qadını (Yeni Əhdin yunancasındakı adlandırılmasına uyğun olaraq) Allahın, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı tarixində, ruhani Yəhudada (əzəmətli ölkədə) ruhani İsraillə əhd münasibəti təsis etməsinin tarixidir. Altmış beş il peyğəmbərliyinin sonu olan həmin tarix, eyni zamanda, Vəhy on üçüncü fəslindəki yer vəhşisinin başlanğıcını da təmsil edir. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının başlanğıcında iki çubuğun birləşdirilməsi, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının sonunu təsvir edir. Həmin tarixdə protestantlığın buynuzu ilə respublikaçılığın buynuzunun paralel bir tarixi vardır.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Peyğəmbərlik baxımından, işlədildiyi kontekstdən asılı olaraq, bir qüvvə, yaxud buynuz, yaxud millət, yaxud padşahlıq, yaxud padşah və ya baş bir-birini əvəz edən rəmzlərdir. Bütün bu rəmzlər həmçinin Yezekelin iki millət kimi müəyyən etdiyi iki çubuğa da işarə edir. Yer üzü vəhşisinin peyğəmbərlik tarixinin başlanğıcında Protestant buynuz bir millətə, yaxud bir buynuza toplanmışdı. Həmin eyni tarixin sonunda Respublikaçı buynuz bir millət yaratmaq üçün mürtəd Protestantlığın buynuzu ilə birləşəcək. O millət Vəhy on üçüncü fəsildəki dəniz vəhşisinin surəti olacaq. Məntiqi olaraq, əgər biz yeddi vaxtın lənətinin şahidliyini (həqiqi İsrailin hər iki evi üzərinə icra edilmiş olanı) görməkdən imtina ediriksə, onda qədim İsrailin o iki həqiqi evinin 1844-cü ildə necə ruhani İsrail millətinə çevrildiyini, əlbəttə, görə bilməyəcəyik. Əgər biz o tarixi görə bilmiriksə, onda Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcındakı həmin tarixin, Respublikaçı buynuzun başlanğıcda Protestant buynuz ilə nümayiş etdirilmiş toplanma prosesini və birləşməni təkrarladığı sondakı tarixi necə müəyyən etdiyini qətiyyən anlamırıq.

We will continue to consider these truths in the next article.

Bu həqiqətləri növbəti məqalədə nəzərdən keçirməyə davam edəcəyik.

Back to Articles