Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Daniel Kitabı - Səksən Yeddinci Bölüm

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

On Qız Məsəlinin Açıqlanması: Adventist Tarixi Boyunca Dərin Bir Səyahət

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

On qız haqqında məsəl Adventist xalqının təcrübəsini təsvir edir.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25-dəki on bakirə haqqında məsəl də Advent xalqının təcrübəsini təsvir edir.” The Great Controversy, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

Millerçi Adventistlər məsəli hərfi-hərfinə yerinə yetirdilər.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Məni tez-tez on bakirə qız haqqında olan məsələ çəkilir; onlardan beşi müdrik, beşi isə ağılsız idi. Bu məsəl ən xırda təfərrüatınadək yerinə yetirilmişdir və yerinə yetiriləcəkdir, çünki onun məhz bu zamana xüsusi tətbiqi vardır və o, üçüncü mələyin xəbəri kimi, yerinə yetirilmişdir və zamanın sonunadək indiki həqiqət olaraq qalmağa davam edəcəkdir.” Review and Herald, 19 avqust 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

Birinci mələyin hərəkatının tarixi üçüncü mələyin hərəkatını təmsil edir və məsəlin son diqqət mərkəzi bakirələrin son yağışın xəbəri olan yağa sahib olub-olmamasıdır.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “Şər vəziddə, aldanış və yanlış təsəvvür içində, ölümün lap kölgəsində yatan bir dünya vardır,—yatmış, yatmış. Onları oyatmaq üçün kimlər can ağrısı çəkir? Hansı səs onlara çata bilər? Fikrim o gələcəyə yönəlir ki, o zaman belə bir işarə veriləcək: ‘Budur, Bəy gəlir; Onu qarşılamağa çıxın.’ Lakin bəziləri çıraqlarını doldurmaq üçün yağ əldə etməyi gecikdirəcək və çox gec anlayacaqlar ki, yağın təmsil etdiyi xarakter başqasına ötürülə bilməz. O yağ Məsihin salehliyidir. O, xarakteri təmsil edir və xarakter ötürülə bilməz. Heç bir insan onu başqası üçün təmin edə bilməz. Hər kəs günahın hər bir ləkəsindən təmizlənmiş bir xarakteri özü əldə etməlidir.” Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

Məsəldəki “yağ” “xasiyyəti”, həmçinin “Məsihin salehliyini” təmsil edir. Təqdis olunmuş xasiyyət yalnız Allahın Kəlamını qəbul edənlərdə formalaşır.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Onları Öz həqiqətinlə təqdis et: Sənin sözün həqiqətdir. Yəhya 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

“Yağ” həm də Allahın Ruhunun ismarıclarıdır.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Allahın bizə göndərdiyi xəbərləri qəbul etmədikdə, Onun şərəfi tapdanır. Beləliklə, biz Onun qaranlıqda olanlara çatdırılmaq üçün canlarımıza tökmək istədiyi qızıl yağı rədd etmiş oluruq.” Review and Herald, 20 iyul 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

“Yağ” Allahın Kəlamının Məsihin salehliyinin təqdisedici hüzurunu çatdıran ismarışlarıdır. On bakirə məsəli içində, hansı ki, həm də Habakkuk kitabının ikinci fəslinin peyğəmbərliyidir, Gecəyarısı Hayqırtısı ismarışı — Məsihin salehliyi ismarışı — 1888-ci il üsyanında Jones və Waggonerin ismarışı ilə təmsil olunduğu kimi.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “Rəbb Öz böyük mərhəməti ilə Öz xalqına Ağsaqqallar Vaggoner və Cons vasitəsilə son dərəcə qiymətli bir xəbər göndərdi. Bu xəbər dünyanın önündə daha qabarıq şəkildə ucaldılmış Xilaskarı, bütün dünyanın günahları üçün təqdim olunmuş qurbanı göstərməli idi. O, Zamin vasitəsilə imanla bəraət qazanmağı təqdim edirdi; xalqı, Allahın bütün əmrlərinə itaətdə aşkar olan Məsihin salehliyini qəbul etməyə dəvət edirdi. Bir çoxları İsanı nəzərdən itirmişdilər. Onların gözlərinin Onun ilahi Şəxsiyyətinə, Onun ləyaqətlərinə və insan ailəsinə olan dəyişməz məhəbbətinə yönəldilməsinə ehtiyac var idi. Bütün hakimiyyət Onun əlinə verilmişdir ki, insanlara zəngin ənamlar bəxş etsin, Öz salehliyinin qiymətsiz ənamını köməksiz bəşər nümayəndəsinə versin. Bu, Allahın dünyaya verilməsini əmr etdiyi xəbərdir. Bu, üçüncü mələyin xəbəridir; o, uca səslə bəyan edilməli və Onun Ruhunun bol ölçüdə tökülməsi ilə müşayiət olunmalıdır.” Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

Bu xəbər son yağışın xəbəridir.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Axırıncı yağış Allahın xalqının üzərinə yağmalıdır. Qüdrətli bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə nurlanmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

Qüdrətli mələk 11 sentyabr 2001-ci ildə endiyi zaman, axırıncı yağış çilənməyə başladı və on bakirə məsəli ilə Habaqquq kitabının ikinci fəslində təmsil olunduğu kimi Millerçilərin tarixi təkrar olunmağa başladı. Məhz o zaman Allahın son gün xalqı mələyin əlində olan kitabı yedi və bunu etməklə Yeremyanın qədim yollarına geri aparıldı və beləliklə, xəbərdarlıq şeypurunu səsləndirməli olan gözətçilərə çevrildi. Şeypur xəbərdarlığı, Yeşaya tərəfindən uca fəryad kimi təmsil olunan Laodikiya xəbəri idi.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Uca səslə nida et, əsla əsirgəmə, səsini şeypur kimi ucaldıb xalqıma onların üsyanını, Yaqubun evinə isə günahlarını bildir. Yeşaya 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

Birinci və üçüncü mələklərin islahat hərəkatı “axır zaman”da başlayır. Həmin vaxt, o zaman yaşayan nəsli sınayacaq bir “bilik artımı” vardır, lakin bu yalnız həmin bilik rəsmiləşdirilmiş bir xəbər kimi yayımlandıqdan sonra baş verir. Bundan sonra rəsmiləşdirilmiş xəbər “qüvvətləndirilir” və bu qüvvətləndirilmə bir mələyin enməsi ilə nişanlanır. Mələyin enməsi Habaqququn mübahisəsini müəyyən edir və iki sinif son yağışın ya həqiqi, ya da saxta xəbəri olan bir xəbəri tanımağa başlayır. Bundan sonra sadiqlər Allahın gözətçilərinə çevrilir və xəbərdaredici şeypur xəbəri səsləndirməyə başlayırlar.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

Həqiqi şeypur xəbəri Həbəqququn iki lövhəsi üzərində təsvir olunan işığa əsaslanır. Bu, Laodikeyaya verilən xəbərdarlıqdır və Allahın xalqının günahlarını aşkara çıxaran xəbərdarlıqdır. Müzakirə ilk məyusluğa qədər kəskinləşir; o zaman bir sinif “istehzaçılar məclisi”nə çevrilir, həqiqi gözətçilər isə məyusluqdan əvvəl bu xəbərə göstərdikləri qeyrətə yenidən qayıtmağa çağırılırlar. Gözətçilər qayıtdıqca, onlar “gecikmə vaxtı”nda olduqlarını və uğursuz olmuş kimi görünən xəbərin əslində Allahın nizamına uyğun olaraq yerinə yetəcəyini dərk etdilər. Həmin xəbər qısa bir zaman ərzində inkişaf etdirildi (lakin yenə də bu, bir zaman müddəti idi) və xəbər gəlib çatdıqda, “Gecəyarısı hayqırtısı” xəbəri kimi təqdim olunur; bu isə sadəcə, mələk endiyi zaman qüvvətləndirilməyə başlayan xəbərin artmasıdır.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Xəbərin gəlişi ilə, mələyin enişi zamanı gözətçi mövqeyini qəbul etmiş olanlarla bunu rədd edənlər arasında bir ayrılma tamamilə başa çatdı. Həmin ayrılma, mələk enəndə başlanmış son yağışın üzərinə qoyulmuş “ölçmə” olmadan, son yağışın tökülməsindən əvvəl yüz qırx dörd minin üzərinə möhürün vurulduğu nöqtəni müəyyən edir.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

Millerçilərin tarixi yüz qırx dörd minin möhürlənməsi zamanı yağan son yağışın bir nümunəsidir. Həmin tarixdə Habaqququn mübahisəsi həqiqi və saxta son yağış xəbəri üzərində əsaslanmışdı. Pavel bir sinfi həqiqətə məhəbbəti olanlar kimi müəyyənləşdirir, digər sinfi isə həqiqətə məhəbbətləri olmadığına və bir “yalana” iman etdiklərinə görə güclü azğınlıq qəbul edənlər kimi təqdim edir.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

Millerçi hərəkatı “axır zaman”dan başlayaraq, ta Müqəddəs Ruhun Gecəyarısı Fəryadında tökülməsinədək biliyin və qüdrətin artması ilə müşayiət olunan həqiqətin bir inkişafını təmsil edir. Millerçi hərəkat “axır zaman”, “biliyin artması” ilə təmsil olunan ismarıcın müəyyən bir “formalaşdırılması”, enən bir mələklə nişanlanan ismarıcın “gücləndirilməsi”, on bakirə məsəlinə giriş edən “birinci məyusluq”, “Gecəyarısı Fəryadı” kimi təmsil olunan Müqəddəs Ruhun tökülməsi və sonra bir dispensasional qapının “bağlandığı” və başqa bir dispensasional qapının “açıldığı” son “ikinci məyusluq” kimi bir-birinə paralel olan müəyyən konkret nişangahları müəyyənləşdirmişdir.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> “Allah Vəhy 14-dəki xəbərlərə peyğəmbərlik silsiləsində onların yerini vermişdir və onların işi bu yer üzünün tarixinin sonunadək dayanmamalıdır. Birinci və ikinci mələyin xəbərləri hələ də bu zaman üçün həqiqətdir və ardınca gələn bununla paralel getməlidir. Üçüncü mələk xəbərdarlığını uca səslə bəyan edir. Yəhya dedi: ‘Bunlardan sonra mən göydən enən, böyük səlahiyyəti olan başqa bir mələk gördüm və yer onun izzəti ilə nurlandı.’ Bu nurlanma içində hər üç xəbərin nuru birləşmişdir.” The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

Yüz qırx dörd minin hərəkatlarını timsal edən Millerçi hərəkatı, Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü və on dördüncü ayələrindəki iki min üç yüz il və iki min beş yüz iyirmi il peyğəmbərlikləri ilə sıx bağlı idi. “Axır zaman” Allahın İsrailin şimal padşahlığına qarşı qəzəbinin “yeddi vaxt”ının başa çatması ilə gəlib çatdı. Millerin ismarıcının 1831-ci ildə rəsmi şəkil alması, Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının nəşrindən iki yüz iyirmi il sonra baş verdi.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> “Cənab Miller, başqa ölkələrdə bu xəbər vasitəsilə hərəkətə gətirilənlər kimi, əvvəlcə öz tapşırığını ictimai qəzetlərdə və broşürlərdə yazıb dərc etməklə yerinə yetirməyi düşündü. O, öz baxışlarını ilk dəfə Vermont ştatının Brandon şəhərində çap olunan baptist qəzeti Vermont Telegraph-da dərc etdirdi. Bu, 1831-ci ildə idi.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

Üçüncü mələyin “axır zaman” hərəkatı, 1863-cü il üsyanından etibarən yüz iyirmi altı ilin tamamında, 1989-cu ildə gəlib çatdı. “Yüz iyirmi altı” “yeddi zaman”ın bir rəmzidir. Hər iki hərəkat “yeddi zaman”ın yerinə yetməsi ilə başladı.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

Üçüncü mələyin hərəkatının xəbəri 1996-cı ildə “Our Firm Foundation” adlı jurnalda dərc edilmiş “The Time of the End” başlıqlı məqalələr silsiləsinin hazırlanması ilə rəsmiləşdirildi. Həmin məqalələr 1776-cı ildəki İstiqlal Bəyannaməsindən iki yüz iyirmi il sonra dərc olundu. Hər iki hərəkatın xəbəri, iki yüz iyirmi ilin sonunda gələn xəbərlə birbaşa bağlı olan bir tarixdən iki yüz iyirmi il sonra rəsmiləşdirildi.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

“İki yüz iyirmi” rəqəmi, e.ə. 677-ci ildə başlamış Allahın Yəhudanın cənub padşahlığına qarşı qəzəbinin “yeddi vaxtı” ilə Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki iki min üç yüz ilin e.ə. 457-ci ildəki başlanğıcı arasındakı əlaqəni (bir bağı) ifadə edir. İki yüz iyirmi rəqəmi bu iki peyğəmbərliyi bir-birinə bağlayır və həmin iki peyğəmbərlik Adventizmin təməl ayələrində, yəni Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü və on dördüncü ayələrində birlikdə təqdim edilmişdir. Həmin ayələrdə Məsih özünü peyğəmbərlik baxımından “o müəyyən müqəddəs” kimi təqdim etmişdir; bu isə ibrani “Palmoni” sözünün tərcüməsidir və “Möcüzəli Sayıcı” mənasını verir.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

Möcüzəli Sayıcı peyğəmbərliyin iki xəttini təmsil edən iki görüntünü məhz Adventizmin mərkəzi sütunu kimi Bacı Uaytın müəyyən etdiyi həmin iki ayədə təqdim edir. Başlanğıc nöqtəsi, onların 1844-cü ildə yerinə yetirildiyi vaxta qədər uzanan iki yüz iyirmi illik simvolik bağ vasitəsilə birləşdirilir. Habaqquq kitabının ikinci fəsli iyirminci ayə ilə tamamlanır; beləliklə, həmin ayə o tarixdə başlamış antitipik Kəffarə Gününün başlıca xüsusiyyətini müəyyən etdiyi üçün, “iki yüz iyirmi” rəqəmi Möcüzəli Sayıcı tərəfindən fərqli bir ifadə ilə işarələnmiş olur.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Lakin Rəbb Öz müqəddəs məbədindədir; qoy bütün yer üzü Onun önündə sussun. Habakkuk 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

Adventizmin mərkəzi sütununu təmsil edən və birbaşa Möcüzəli Sayıcı tərəfindən təqdim olunmuş iki peyğəmbərlik dövrü iki yüz iyirmi il ilə bir-birinə bağlanmışdır; və İsa (Möcüzəli Sayıcı), bir şeyin sonunu həmişə bir şeyin başlanğıcı ilə eyniləşdirən olaraq, onların sonunu 22 oktyabr 1844-cü ildə iki yüz iyirmi rəqəmi ilə işarələdi.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

Birinci mələyin hərəkatı, üçüncü mələyin hərəkatında olduğu kimi, Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki “yeddi vaxt”ın müəyyən edildiyi bir “axır zaman”da (müvafiq olaraq 1798 və 1989-cu illərdə) başladı. Hər iki tarixdə növbəti nişanə iki yüz iyirmi ilin tamamlanması ilə qeyd olunur; bu da “yeddi vaxt”ın peyğəmbərlik xüsusiyyətidir, çünki iki görüntünün (chazon və mareh) başlanğıc nöqtələri onları bir-birinə bağlayan iki yüz iyirmi illik bir dövrü təmsil edir.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

1611-ci ildə Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının nəşr edilməsi, Millerin xəbərinin Vermont Telegraph qəzetində dərc olunduğu şəkildə rəsmiləşdirilməsi, İstiqlaliyyət Bəyannaməsinin hazırlanıb nəşr edilməsi və The Time of the End əsərinin Our Firm Foundation jurnalında dərc olunması — bunların hamısı nəşrlər idi. Hər iki iki yüz iyirmiillik dövrün başlanğıcı və sonu, tarixi nişangah kimi, bir nəşri təmsil edir. “İki yüz iyirmi” rəqəmi peyğəmbərlik əlaqəsinin rəmzidir və bu dörd nəşrin hamısı həm nəşr olmaları ilə, həm də müvafiq tarixlərində “biliyin artması” kimi təmsil olunan xəbərlə bir-birinə bağlıdır.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

1611-ci ildəki Müqəddəs Kitab, İncilin səmavi məhkəmələrdən bəşəriyyətə çatdırılmasını təmsil edir. Millerin xəbəri zaman peyğəmbərlikləri çərçivəsində yerləşdirilmişdi və Habakkukun iki müqəddəs cədvəli aydın şəkildə göstərir ki, Millerin xəbəri tarix xətləri vasitəsilə qrafik surətdə təsvir edilmişdi. “Vermont” “yaşıl dağ” deməkdir və ilhama görə “yaşıl” iman rəmzidir.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> “Bu yuxu mənə ümid verdi. Yaşıl ip mənim düşüncəmdə imanı təmsil edirdi və Allaha etibar etməyin gözəlliyi və sadəliyi ruhuma aydın olmağa başladı.” Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Millerin xəbəri “sadiq kilsə”dən rəsmiləşdirilərək çatdırıldı, çünki axır günlərdə “dağ” “kilsə”dir.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Və axır günlərdə belə olacaq: Rəbbin evinin dağı dağların zirvəsində bərqərar ediləcək, təpələrin üstünə ucaldılacaq; bütün millətlər ona axışıb gələcək. Və çoxlu xalqlar gedib deyəcəklər: Gəlin, Rəbbin dağına, Yaqubun Allahının evinə qalxaq; O Öz yollarını bizə öyrədəcək, biz də Onun cığırları ilə yeriyəcəyik. Çünki qanun Siondan, Rəbbin kəlamı isə Yerusəlimdən çıxacaq. Yeşaya 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

Millerin rəsmiləşdirilmiş sınaq xəbəri sadiq kilsədən gəldi və The Telegraph adlanan nəşr, King James Müqəddəs Kitabı kimi, göydən gələn bir xəbəri təmsil edir; çünki iki yunan sözündən yaranmış “telegraph” sözü uzaqdan gələn bir xəbər deməkdir. Birinci söz (tele) “uzaq və ya çox uzaq” mənasını verir, ikinci söz isə (grapho) “yazmaq və ya qeyd etmək” deməkdir. Birlikdə bunlar “uzaqda yazmaq və ya ötürmək” mənasını daşıyır. 1611-ci ildə Allah, King James Müqəddəs Kitabının hazırlanması vasitəsilə, Öz xəbərini göydən ötürdü və iki yüz iyirmi ilin sonunda, Millerin 1831-ci ildə Vermont Telegraph-da ilk dəfə rəsmiləşdirilmiş xəbəri də Allahın xəbərini göydən ötürdü. Həmin xəbər 1798-ci ildə “axır zamanında” açılmış “biliyin artması” idi və bu da sonra həmin nəsil üçün üç mərhələli bir sınaq prosesini meydana gətirdi. Həmin tarix Future for America-nın tarixinin bir tipi idi.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

1776-cı ildə Müstəqillik Bəyannaməsi Vəhy on üçüncü fəslindəki yer vəhşisinin başlanğıcını təmsil edir. O, Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcını təmsil edir və bununla da Amerika Birləşmiş Ştatlarının sonunda müstəqilliyin məhdudlaşdırılmasını müəyyən edir. Future for America-nın ismarıcı (adından da göründüyü kimi), Müstəqillik Bəyannaməsinin nəşri ilə başlanğıcda təmsil olunan sonu müəyyən edir. İki yüz iyirmi il sonra, 1996-cı ildə, The Time of the End jurnalını hazırlamış xidmət əvvəllər Future for America adlandırılmış hüquqi şəxs statusunu aldı. Həmin il, Our Firm Foundation adlı nəşrdə çap olunmuş məqalələrdən ibarət olan The Time of the End jurnalı nəşr edildi.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Future for America xidmətinin adı İstiqlaliyyət Bəyannaməsinin tarixinə işarə edir, çünki həmin nəşr Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcını qeyd etmişdir; İsa isə sonu həmişə başlanğıc vasitəsilə təsvir edir. Nəşrin başlığı olan The Time of the End həm 1989-cu ildəki “axır zaman”a, həm də Mikayıl qalxıb ayağa durduqda sınaq müddətinin başa çatmasına işarə edir. Nəşrdə rəsmiləşdirilmiş olan mesaj (Daniel on birinci fəsil, qırxıncı ayədən qırx beşinci ayəyə qədər) 1989-cu ildə Sovet İttifaqının süqutu ilə (axır zaman) möhürsüz edildi və möhürsüz edilən ayələr 1989-cu ildən başlayaraq on ikinci fəslin birinci ayəsinədək irəliləyən bir tarix ardıcıllığını təqdim edir; həmin ayə Mikayılın qalxıb ayağa durmasını və insanlıq üçün sınaq müddətinin bağlanmasını göstərir.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

1776-cı ildə Müstəqillik Bəyannaməsinin nəşrindən The Time of the End jurnalının nəşrinədək iki yüz iyirmi il edir və başlanğıc ilə son eyni peyğəmbərlik mövzularına toxunur. The Time of the End nəşri əvvəlcə Our Firm Foundation nəşrində məqalələr kimi dərc edilmiş fəsillərdən tərtib olunmuşdur və bu peyğəmbərlik həqiqətini təmsil edir ki, Millerçi hərəkatın təməl həqiqətlərinə (yəni “our firm foundation”a) bağlı qalmadan, 1989-cu ildə “axır zaman”da olan “biliyin artımı”nı anlamaq mümkün deyildir.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

“Axır zaman” kimi təmsil olunan nişanə, eləcə də birinci və üçüncü mələyin hərəkatlarının paralel tarixlərində xəbərin “rəsmiləşdirilməsi”ni təmsil edən nişanə hər ikisi Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki “yeddi vaxt”ın peyğəmbərlik ünsürlərini ehtiva edir. Paralel tarixlərdə növbəti nişanə, ya 11 avqust 1840-cı ildə Vəhy onuncu fəslin mələyinin, ya da 11 sentyabr 2001-ci ildə Vəhy on səkkizinci fəslin mələyinin enməsi ilə işarələnən xəbərin qüvvətləndirilməsidir. Vəhy kitabının doqquzuncu fəslindəki ikinci vayın yerinə yetməsi Vəhy kitabının onuncu fəslinin mələyini endirdi, Vəhy kitabının onuncu fəslindəki üçüncü vayın yerinə yetməsi isə Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin mələyini endirdi.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Paralel tarixlərdə gec yağış mələk endiyi nöqtədə “çiləməyə” başlayır. Həmin anda xəbər əvvəlcədən deyilmiş hadisənin təsdiqi ilə “qüvvətləndirilir”. Millerçilər üçün bu, Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin on beşinci ayəsindəki ikinci Vay içində İslamın zaman peyğəmbərliyinin yerinə yetməsi olaraq Osmanlı hökmranlığının sona çatması idi. Yüz qırx dörd min hərəkatı üçün isə bu, Vəhy on, yeddidə yeddinci şeypurun zamanında olan üçüncü Vayın İslamla bağlı peyğəmbərliyi olan “millətlərin qəzəblənməsi” idi; bu peyğəmbərlik Nyu-York şəhərinin böyük binaları yerlə-yeksan ediləndə yerinə yetdi.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Paralel tarixlərin əsas nişanələrinin hər birinin iki min üç yüz il və iki min beş yüz iyirmi ili təmsil edən iki görüntü arasındakı əlaqənin üzərinə Öz imzasını qoyan Möcüzəli Sayıcının işi ilə birbaşa əlaqələri vardır. Mələyin enişi zamanı qaldırılan peyğəmbərlik gözətçiləri Laodikeyaya olan xəbəri də ehtiva edən bir xəbərdarlıq şeypuru çalırlar; bu xəbərdarlıq 1856-cı ildə “yeddi vaxt”ın daha böyük işığının möhürünün açılması ilə birbaşa əlaqələndirilmişdi. Həm “yeddi vaxt”ı qrafik şəkildə təmsil edən 1843 və 1850 pioner cədvəlləri ilə ifadə olunan Habakkukun iki cədvəli nişanəsi, hər bir paralel tarixdə mələyin enişi ilə “ilk məyusluq” arasında meydana gəldi.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

“Ləngimə vaxtı”nın yol nişanı 1843-cü ilin baş tutmayan öncədən xəbəri ilə birbaşa bağlıdır; bu öncədən xəbər həm iki min üç yüz ilin, həm də iki min beş yüz iyirmi ilin yerinə yetməsinə dair bir xəbər idi. Gecəyarısı Hayqırışı xəbəri bu iki peyğəmbərlik zaman dövrünün yaxınlaşan yerinə yetməsinin müəyyən edilməsindən ibarət idi. Son yol nişanındakı qapalı dispensasional “qapı” həmin iki peyğəmbərlik dövrünün yerinə yetməsini göstərir və yeddinci, yaxud Yubiley şeypurunun səslənməyə başladığı yeri işarələyir. Hər tarixdəki hər bir yol nişanı “yeddi vaxt”la birbaşa bağlıdır və “yeddi vaxt” hər iki tarixi bir-birinə bağlayan sapı təmsil edir; hər iki tarix isə son yağış xəbərini təmsil edir.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> “‘Kəlama büdrəyən, itaətsiz olanlar üçün’ Məsih büdrəmə daşıdır. Lakin ‘bənnaların rədd etdikləri daş elə küncün baş daşı oldu.’ Rədd edilmiş daş kimi, Məsih də Öz yer üzündəki missiyasında etinasızlıq və təhqirə məruz qalmışdı. O, ‘insanlar tərəfindən həqir görüldü və rədd edildi; dərdlər adamı idi və qəmlə tanış idi: ... O həqir görüldü, biz isə Ona qiymət vermədik.’ Yeşaya 53:3. Lakin Onun izzətləndiriləcəyi vaxt yaxın idi. Ölülər arasından dirilməsi ilə O, ‘qüdrətlə Allahın Oğlu’ elan ediləcəkdi. Romalılara 1:4. Onun ikinci gəlişində O, göyün və yerin Rəbbi olaraq zahir ediləcəkdi. İndi Onu çarmıxa çəkmək üzrə olanlar Onun əzəmətini tanıyacaqdılar. Kainatın önündə rədd edilmiş daş küncün baş daşı olacaqdı.”

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “Və ‘hər kimin üzərinə düşərsə, onu əzib toz edəcəkdir.’ Məsihi rədd etmiş xalq tezliklə öz şəhərlərinin və millətlərinin məhv edildiyini görməli idi. Onların izzəti qırılacaq və küləyin önündəki toz kimi səpələnəcəkdi. Bəs Yəhudiləri məhv edən nə idi? O qaya idi ki, əgər onun üzərində bina etsəydilər, onların təhlükəsizliyi olardı. Bu, xor görülmüş Allahın yaxşılığı, rədd edilmiş salehlik, sayılmamış mərhəmət idi. İnsanlar özlərini Allaha qarşı qoydular və onların xilası olacaq hər şey onların məhvinə çevrildi. Allahın həyat üçün təyin etdiyi hər şeyi onlar ölümə səbəb olan bir şey kimi tapdılar. Yəhudilərin Məsihi çarmıxa çəkməsində Yerusəlimin məhvi də ehtiva olunmuşdu. Calvary üzərində tökülən qan onları bu dünya və gələcək dünya üçün fəlakətə batıran ağırlıq oldu. Allahın lütfünü rədd edənlərin üzərinə hökmün enəcəyi böyük son gündə də belə olacaq. Onlar üçün büdrəmə qayası olan Məsih o zaman onlara intiqam alan bir dağ kimi görünəcək. Onun simasının izzəti, salehlər üçün həyat olan, pislər üçün yandırıb-yaxan od olacaq. Rədd edilmiş məhəbbətə, xor görülmüş lütfə görə günahkar məhv ediləcək.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> “Bir çox misallar və təkrar edilən xəbərdarlıqlar vasitəsilə İsa Allahın Oğlunu rədd etməyin yəhudilər üçün hansı nəticə verəcəyini göstərdi. Bu sözlərlə O, hər dövrdə Onu Öz Xilaskarı kimi qəbul etməkdən imtina edənlərin hamısına müraciət edirdi. Hər bir xəbərdarlıq onlar üçündür. Təhqir edilərək murdarlanmış məbəd, itaətsiz oğul, yalançı bağbanlar, hörmətsiz inşaatçılar — bunların hamısının qarşılığı hər bir günahkarın təcrübəsində vardır. Əgər o, tövbə etməzsə, onların öncədən kölgəsini saldığı hökm onun olacaqdır.” The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles