Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Daniel Kitabı — Yüz Doqquzuncu

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

Peyğəmbərliyin Üçqat Tətbiqinin Açılması: Vəhy Kitabının Doqquzuncu Fəslinin Peyğəmbərlik Əhəmiyyəti və Müasir İslahat Hərəkatı

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin birinci yarısı beşinci şeypuru — birinci vay halını — müəyyən edir, fəslin ikinci yarısı isə altıncı şeypuru — ikinci vay halını — müəyyən edir. Hər iki şeypur 1843 və 1850-ci illərin pioner cədvəllərində əyani şəkildə təsvir edilmişdir. Daniel kitabının on birinci fəslinin son altı ayəsi, zamanın sonunda, 1989-cu ildə Sovet İttifaqının süqutu ilə açıldıqda, yüz qırx dörd minin islahat hərəkatı başladı.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989-cu ildə dərk edilən həqiqətlər arasında Müqəddəs Kitab tarixinin böyük islahatçı hərəkatları və onların hamısının bir-birinə paralel olduğu həqiqəti də var idi. Bütün peyğəmbərlər və buna görə də hər bir müqəddəs tarix, o cümlədən müqəddəs islahatçı hərəkatlar, yüz qırx dörd minin son böyük islahatçı hərəkatını, yəni üçüncü mələyin qüdrətli hərəkatını təsvir edir. Möhürləmə prosesi başladıqda, son yağışın səpilməsi də başlayır. 1989-cu ildə islahatçı hərəkatların açılması, ardınca isə 1992-ci ildə Daniel on birin son altı ayəsinin açılması, yeni və indiki həqiqət açılanda həmişə baş verdiyi kimi, müqavimət mühiti yaratdı.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Daniel on birinci fəslinin son altı ayəsinin həqiqətinə qarşı göstərilən müqavimət zamanı, Rəbb belə bir həqiqəti açdı ki, iki şahidin üzərində təsbit edildiyi kimi, bütpərəst Romanın peyğəmbərlik tarixi ilə papalıq Romanın peyğəmbərlik tarixinin birləşməsi müasir Romanın peyğəmbərlik tarixini müəyyən edir. Peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi qaydası tanındı və bundan sonra xətaya qarşı müdafiə etmək, həmçinin həqiqəti müəyyənləşdirib təsbit etmək üçün istifadə olundu. Hər bir islahat xəttinin digər islahat xətləri ilə paralel olduğunu təsdiqləyən qaydalar və peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi ilə əlaqəli qaydalar, Millerçi tarixdə təsbit edilmiş, istifadə olunmuş və nəşr edilmiş qaydalarla əvvəlcədən rəmzləşdirildiyi kimi, üçüncü mələyin hərəkatında təsbit edilmiş qaydaların təməl daşı oldu.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi prinsipi, bir qayda olaraq, yüz qırx dörd minin hərəkatı üçün açıldı; çünki onlar son yağışın hərəkatıdırlar və üçüncü vayın İslamı son yağışın xəbəridir. Peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi prinsipi, Yəhuda qəbiləsinin Aslanı tərəfindən, üçüncü vayın İslamı 11 sentyabr 2001-ci ildə tarixdə zühur etməzdən xeyli əvvəl müəyyən edilmişdi; çünki O, xalqını Yeremyanın qədim yollarına qaytardığı zaman, Özünün axırzaman xalqının üçüncü vayın gəlişi ilə təmsil olunan xəbəri asanlıqla tanımasını istəyirdi.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində təqdim olunan beşinci və altıncı şeypurlar barədə öncül anlayış, tarix tərəfindən ən möhkəm və ən aydın şəkildə dəstəklənən Vəhy kitabı parçası kimi qəbul edilirdi. Uriya Smit Vəhy kitabının doqquzuncu fəsli ilə bağlı təqdimatına tarixçi Keytin sözlərindən istifadə etməklə başlayır ki, məhz həmin məqamı vurğulasın.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> “Bu şeypurun şərhi üçün biz yenə cənab Keithin yazılarından istifadə edəcəyik. Bu müəllif haqlı olaraq deyir: ‘Apokalipsisin hər hansı başqa bir hissəsinin tətbiqi barəsində təfsirçilər arasında, beşinci və altıncı şeypurların, yaxud birinci və ikinci vayların, sarasenlərə və türklərə aid edilməsi ilə bağlı olan qədər yekdil bir razılıq demək olar ki, yoxdur. Bu o qədər aydındır ki, onu demək olar ki, yanlış anlamaq mümkün deyil. Hər birini göstərən bir-iki ayə əvəzinə, Vəhyin doqquzuncu fəslinin bütövü, bərabər hissələr üzrə, hər ikisinin təsvirinə həsr olunmuşdur.’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Birinci və ikinci vayların fəsil bölgüsü, Məhəmməd tərəfindən təmsil olunan birinci vayın tarixini ayırır. Bu, coğrafi baxımdan tarixçi Aleksandr Keytin Sarasenlər adlandırdığı, bizim isə bu gün Ərəbistan adlandıracağımız məkanda yerləşir. Osman I tərəfindən təmsil olunan ikinci vayın tarixi isə, tarixçinin Türklər kimi müəyyən etdiyi, coğrafi baxımdan Türkiyədə yerləşir. Birinci vayın tarixi İslamın və Məhəmmədin doğulduğu yer olan Ərəbistanda yerləşmiş və orada yerinə yetmişdir. İkinci vayın tarixi isə Osmanlı imperiyasının doğulduğu yer olan Türkiyədə yerləşmiş və orada yerinə yetmişdir.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Birinci vayın tarixi, bir-biri ilə yeganə ortaq ittifaqı İslam dini olan müstəqil döyüşçülər tərəfindən Romaya qarşı yönəldilmiş bir müharibəni müəyyən edir. İkinci vayın tarixi isə, Xilafət adlanan təşkilatlanmış bir din və dövlət hakimiyyəti tərəfindən Romaya qarşı yönəldilmiş bir müharibəni müəyyən edir. Hər iki halda da — istər Məhəmmədin təmsil etdiyi tarixdə Romaya qarşı aparılan müstəqil müharibə, istərsə də Ottman, yaxud Osmanlı İmperiyasının təmsil etdiyi təşkilatlanmış müharibə olsun — müharibə üsulu qəfil və gözlənilmədən hücum etmək idi. Bu, həmin dövrün hərbi adəti olduğu kimi, bütün əsgərləri eyni rəngli mundirlərlə geyindirib, sonra onları bir xətt üzrə nizama salaraq irəli, odlu silah atəşi altına yürütməklə aparılan bir müharibə deyildi. “Assassin” sözü, İslamın qəfil və gözlənilmədən zərbə vurmaq şəklində olan müharibə üsuluna əsaslanır və adətən hücum edənin öz ölümünə də gətirib çıxarırdı.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

“Assassin” sözü ərəb dilindəki “hashshashin” sözündən törəmişdir; bu söz isə “həşiş” və ya “kannabis” mənasını verən “hashish” sözündən gəlir. Bu termin ilkin olaraq orta əsrlər dövründə Yaxın Şərqdə fəaliyyət göstərən, gizli və fanatik Nizari İsmaili müsəlmanlardan ibarət bir qrupu ifadə etmək üçün işlədilirdi. Bu qrupun üzvləri öz məqsədlərinə çatmaq üçün siyasi sui-qəsdlərdən istifadə də daxil olmaqla, qeyri-ənənəvi və çox vaxt zorakı üsulları ilə tanınırdılar. Deyilir ki, onlar bəzən missiyalarına hazırlaşmaq üçün həşiş qəbul edirdilər və bu da Qərb aləmində “hashshashin” və ya “assassins” termininin işlənməsinə səbəb olmuşdur. Assasinlər orta əsrlər dövründə, əsasən Farsda və Suriyada fəal olmuş, həmin dövrdə müxtəlif siyasi münaqişələrdə və sui-qəsdlərdə mühüm rol oynamışlar. “Assassin” termini nəhayət Avropa dillərinə keçmiş və orada daha geniş mənada siyasi və ya hədəfli qətllər həyata keçirən şəxsləri ifadə etməyə başlamışdır.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Bu döyüş tərzi üç vayın mühüm peyğəmbərlik xüsusiyyətidir, çünki İslamın peyğəmbərlik rolu müharibə törətməkdir. İslam bir rəmz olaraq bütövlükdə müharibə ilə bağlıdır və Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində birinci və ikinci vayların İslamı onların müharibəsinin təsviridir. Onların müharibəsi Vəhy kitabında, möhlət başa çatmazdan az əvvəl xalqları qəzəbləndirən fəaliyyət kimi müəyyən edilir.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> Millətlər qəzəbləndilər, Sənin qəzəbin gəldi, ölülərin mühakimə olunmalı olduğu vaxt yetişdi; qulların olan peyğəmbərlərə, müqəddəslərə və Sənin adından qorxanlara — kiçikdən böyüyədək — mükafat verməyin, yeri məhv edənləri isə məhv etməyin vaxtı gəldi. Vəhy 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

“Millətlər” Allahın qəzəbi gəlməzdən dərhal əvvəl “qəzəbləndirilir”, və Vəhy kitabında təsvir olunduğu kimi, Allahın qəzəbi insan üçün möhlət başa çatdıqda gələn son yeddi bəladır. Ayədə üç nişanə vardır: millətlərin qəzəblənməsi, Allahın qəzəbi və ölüləri mühakimə etməyin vaxtı. Burada istinad edilən ölülərin mühakiməsi, minillik dövr ərzində baş verən pis ölülərin mühakiməsidir, 22 oktyabr 1844-cü ildə başlamış ölülərin təhqiqat mühakiməsi deyil. Bacı Uayt aydın şəkildə bildirir ki, bu ayədəki üç nişanə bir-birindən fərqlidir və ayədə verildiyi ardıcıllıqla baş verir.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “Mən gördüm ki, millətlərin qəzəbi, Allahın qəzəbi və ölüləri mühakimə etməyin vaxtı bir-birindən ayrı və fərqli idi, biri digərinin ardınca gəlirdi; həmçinin gördüm ki, Mikayıl hələ ayağa qalxmamaqla, indiyədək bənzəri olmamış məşəqqət vaxtı da hələ başlamamışdır. Millətlər indi qəzəblənməkdədir; lakin bizim Baş Kahinimiz müqəddəs məkanda Öz işini başa çatdırdıqda, O ayağa qalxacaq, intiqam libaslarını geyinəcək və sonra son yeddi bəla töküləcəkdir.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “Mən gördüm ki, dörd mələk dörd küləyi İsanın müqəddəs məbədindəki işi tamamlanana qədər saxlayacaq, və sonra yeddi son bəla gələcək.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Müqəddəs Kitabın son kitabında İslamın rolu millətləri qəzəbləndirməkdir və bunu müharibə vasitəsilə edirlər. Müqəddəs Kitabın ilk kitabında isə İslamın rolu, İsmayıl olaraq təmsil olunan İslama qarşı dünyada hər bir insanın əlini bir araya gətirməkdir.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Rəbbin mələyi ona dedi: “Bax, sən hamiləsən və bir oğul doğacaqsan; onun adını İsmayıl qoyacaqsan, çünki Rəbb sənin əzabını eşitmişdir. O, vəhşi bir adam olacaq; onun əli hər kəsə qarşı, hər kəsin əli də ona qarşı olacaq; və o, bütün qardaşlarının önündə məskən salacaq.” Yaradılış 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

“Əl” sözü bir rəmz kimi bütün bibliya rəmzləri kimidir və istifadə olunduğu kontekstdən asılı olaraq birdən artıq məna daşıya bilər. Bibliya peyğəmbərliyində rəmz olaraq “əl” ən başlıca şəkildə müharibənin rəmzidir. “Vəhşi adam” kimi tərcümə olunan ivrit sözü vəhşi ərəb eşşəyi üçün işlədilən sözdür; bu da bir neçə mühüm peyğəmbərlik məzmunu daşıyır ki, onlardan biri budur: ərəb eşşəyi, at kimi, Equidae heyvanlar ailəsinin üzvüdür. Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində, eləcə də Habaqququn hər iki müqəddəs cədvəlində (1843 və 1850-ci il pioner cədvəllərində) at, üç vayın İslam tərəfindən təmsil olunan müharibəsinin rəmzi kimi istifadə olunur. İslamın ilk və son xatırlanması, Yaradılış kitabında və Vəhy kitabında təmsil olunduğu kimi, İslamı Equidae ailəsinin rəmzi ilə (eşşək və ya at) eyniləşdirir və hər ikisi İslamın rolunun “hər bir insana” (millətlərə) müharibə gətirmək olduğunu vurğulayır.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Vəhy kitabının DOQQUZUNCU fəslinin ON BİRİNCİ ayəsində İslamın xarakteri müəyyən edilir; çünki peyğəmbərlikdə xarakter ad ilə təmsil olunur. İslam üzərində hökmranlıq edən padşaha verilən ad, Yaradılış kitabında İslama dair həmin ilk istinadı əks etdirir; orada yazılmışdır ki, İsmayılın xarakteri və ya ruhu “bütün qardaşlarının hüzurunda məskən salacaq.” Bütün İslam üzərində hökmranlıq edən padşah, əli “hər bir adama qarşı” olan İsmayılın ruhudur (onların padşahı).

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> Onların üzərində padşah var idi; o, dibsiz quyunun mələyidir. Onun adı ivrit dilində Abaddon, yunan dilində isə Apollyondur. Vəhy 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

İstər İbrani dili ilə təmsil olunan Əhdi-Ətiqdə, istərsə də Yunan dili ilə təmsil olunan Əhdi-Cədiddə, İslam dininin tərəfdarları üzərində hökmranlıq edən xarakter ya Abaddon, ya da Apollyon olaraq müəyyən edilir; bu adların hər ikisi “ölüm və məhvetmə” mənasını verir. Ölüm və məhvetmə, istər Əhdi-Ətiqdə, istərsə də Əhdi-Cədiddə təmsil olunsun, İslamın xarakteridir. Eşşək və ya at simvolu ilə bağlı olaraq, İslamın hər bir tərəfdarının daxilində hökm sürən ruhun spesifik xüsusiyyətləri həm İslama dair ilk, həm də son istinadların ünsürləridir. Bu iki peyğəmbərlik xüsusiyyəti Alfa və Omeqanın möhürünü daşıyır. Sister White yüz qırx dörd min nəfəri həyata gətirən xəbəri üçüncü mələyin qüdrətli ordusu kimi müəyyən edərkən belə deyir:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Mələklər, qopub azad olmağa və bütün yer üzünün səthi boyunca hücumla irəliləməyə çalışan qəzəbli at kimi təsvir olunan dörd küləyi saxlayırlar; o, keçdiyi yol boyunca viranəlik və ölüm gətirir.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Əbədi dünyanın lap astanasında yuxuya gedəkmi? Süst, soyuq və ölü haldamı olaq? Ah, kaş ki, kilsələrimizdə Allahın Öz xalqına üfürdüyü Ruhu və nəfəsi olaydı ki, onlar ayaqları üstə dursunlar və yaşasınlar. Biz yolun dar, qapının isə sıx olduğunu görməliyik. Lakin biz o sıx qapıdan keçdiyimiz zaman, onun genişliyi hədsizdir.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Dörd külək yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi zamanı tutulur və bu dörd külək öz izi boyunca “ölüm və dağıntı” gətirən “qəzəbli at”dır. 11 sentyabr 2001-ci ildə üçüncü vay peyğəmbərlik tarixinə daxil oldu və “ölüm və dağıntı” gətirərək, ruhani izzətli diyara “qəfil və gözlənilmədən” zərbə vurduğu zaman “millətləri qəzəbləndirdi”. 7 oktyabr 2023-cü ildə isə üçüncü vay “ölüm və dağıntı” yolunda irəliləməyə davam edərək, həqiqi izzətli diyara “qəfil və gözlənilmədən” hücum etdiyi zaman “millətləri” daha da “qəzəbləndirdi”. Birinci gözlənilməz hücum yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi dövrünün başlanğıcını qeyd etdi, 7 oktyabr 2023-cü il tarixli son hücum isə yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinin son dövrünün, yaxud “bağlanmasının” başlanğıcını qeyd edir. Əbədi dünyanın lap astanasında yuxuya gedəkmi?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Hər iki müqəddəs pioner sxemində birinci və ikinci vaylara aid İslam, döyüş atlarına minmiş islam döyüşçüləri vasitəsilə qrafik şəkildə təsvir edilmişdir. Hər iki təsvirin birincisində birinci vayın döyüş atı üzərində olan süvari əlində nizə tutur, ikinci vayını təmsil edən atın süvarisi isə tüfəng atır. Bu fərq Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində açıq şəkildə göstərilmişdir, çünki barıt məhz ikinci vayın tarixi dövründə ixtira edilmiş və ilk dəfə müharibədə istifadə olunmuşdur. Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin on yeddidən on doqquza qədər olan ayələrini şərh edərkən, Uriah Smith aşağıdakıları qeyd edir:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> “Bu təsvirin birinci hissəsi bu atlıların zahiri görkəminə aid ola bilər. Rəngi ifadə edən “od” qırmızını bildirir; “od kimi qırmızı” ifadəsi tez-tez işlədilən bir deyimdir; yaqutçiçəyi, yaxud sümbül, mavini; kükürd isə sarını bildirir. Və bu rənglər həmin döyüşçülərin geyimində böyük ölçüdə üstünlük təşkil edirdi; belə ki, bu baxışa görə, təsvir qırmızı, yaxud al-qırmızı, mavi və sarı rənglərdən əsasən ibarət olan türk hərbi geyiminə tam dəqiq şəkildə uyğun gəlirdi. Atların başları güclərini, cəsarətlərini və vəhşiliklərini ifadə etmək üçün zahirən aslan başları kimi idi; ayənin son hissəsi isə, şübhəsiz, o zaman yalnız yenicə tətbiq olunmağa başlanmış barıtın və odlu silahların müharibə məqsədləri üçün istifadəsinə işarə edir. Türklər odlu silahlarını at belində ikən işlətdiklərinə görə, uzaqdan baxan müşahidəçiyə, müşayiət edən lövhədə göstərildiyi kimi, odun, tüstünün və kükürdün atların ağızlarından çıxdığı görünərdi.”

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> “Türklərin Konstantinopola qarşı yürüşlərində odlu silahlardan istifadə etmələri barədə Elliott (Horae Apocalypticae, Cild I, s. 482–484) belə deyir:— ‘İnsanların üçdə birinin qırılmasına, yəni Konstantinopolun ələ keçirilməsinə və bunun nəticəsi olaraq Yunan imperiyasının məhvinə səbəb olan şey “od, tüstü və kükürd”, yəni Məhəmmədin artilleriyası və odlu silahları idi. Onun Konstantin tərəfindən əsasının qoyulmasından bəri artıq min yüz ildən də çox vaxt keçmişdi. Bu müddət ərzində qotlar, hunlar, avarlar, farslar, bulqarlar, sarasinlər, ruslar və hətta osmanlı türklərinin özləri ona düşmən hücumları etmiş və ya onu mühasirəyə almışdılar. Lakin istehkamlar onlar üçün keçilməz idi. Konstantinopol sağ qaldı və onunla birlikdə Yunan imperiyası da. Buna görə Sultan Məhəmmədin maneəni aradan qaldıracaq şeyi tapmaq təşvişi vardı. “Konstantinopolun divarını dağıda biləcək qədər böyük bir top tökə bilərsənmi?” — deyə o, onun tərəfinə keçmiş top ustasından soruşdu. Sonra Ədirnədə tökməxana quruldu, toplar töküldü, artilleriya hazırlandı və mühasirə başlandı.’

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> “Tamamilə diqqətəlayiqdir ki, Qiyamət vəhyinin həmişə qeyri-şüuri şərhçisi olan Gibbon, Yunan imperiyasının son fəlakəti barədə öz bəlağətli və təsirli nəqlində müharibənin bu yeni vasitəsini təsvirinin ön planına çıxarır. Buna hazırlıq olaraq, o, barıtın yaxın zamanlarda ixtira edilməsinin tarixçəsini — ‘şorə, kükürd və kömür qarışığını’ — verir; onun Sultan Murad tərəfindən daha əvvəl işlədilməsindən, habelə, bundan əvvəl deyildiyi kimi, Məhəmmədin Ədirnədə daha böyük toplar tökmək üçün yaratdığı tökməxanadan danışır; sonra isə mühasirənin gedişində belə təsvir edir ki, ‘nizə və ox atəşinin dalğaları müşkət və top atəşinin tüstüsü, səsi və alovu ilə müşayiət olunurdu;’ necə ki, ‘Türk artilleriyasının uzun cərgəsi divarlara yönəldilmişdi, on dörd batareya eyni anda ən əlçatan nöqtələrə guruldayırdı;’ necə ki, ‘əsrlər boyu düşmən zorakılığına qarşı dayanmış istehkamlar Osmanlı topları tərəfindən hər tərəfdən dağıdılmış, çoxlu yarğanlar açılmış və Müqəddəs Romanus qapısı yaxınlığında dörd qüllə yerlə-yeksan edilmişdi:’ necə ki, ‘xətlərdən, qalyalardan və körpüdən Osmanlı artilleriyası hər tərəfdən guruldadıqca, düşərgə və şəhər, yunanlar və türklər yalnız Roma imperiyasının son xilasına və ya məhvinə son qoyula biləcək bir tüstü buluduna bürünmüşdü:’ necə ki, ‘ikiqat divarlar toplar tərəfindən bir xarabalıq yığınına çevrilmişdi:’ və nəhayət, türklər ‘yarğanlardan keçib qalxaraq,’ ‘Konstantinopol ram edildi, onun imperiyası devrildi və dini müsəlman fatehlər tərəfindən torpağa tapdalandı.’ Deyirəm, tamamilə diqqətəlayiqdir ki, Gibbon şəhərin ələ keçirilməsini və bununla da imperiyanın məhvini Osmanlı artilleriyasına nə dərəcədə açıq və təsirli şəkildə aid edir. Çünki bu, bizim peyğəmbərliyimizin sözlərinə şərhdən başqa nədir? ‘Bunların bu üçü ilə adamların üçdə biri öldürüldü, ağızlarından çıxan od, tüstü və kükürdlə.’”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘18-ci ayə. İnsanların üçdə biri onların ağızlarından çıxan od, tüstü və kükürdlə öldürüldü. 19. Çünki onların qüdrəti ağızlarında və quyruqlarındadır; zira quyruqları ilanlara bənzəyirdi, başları var idi və onlarla zərər verirlər.’”

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> “Bu ayələr tətbiq edilmiş yeni müharibə üsulunun ölümcül təsirini ifadə edir. Məhz bu vasitələrin — barıtın, odlu silahların və topların — köməyi ilə Konstantinopol nəhayət məğlub edildi və türklərin əlinə verildi.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Üçüncü vay halının tədqiqini növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> “Keçən gecə yuxudan oyandım və zehnim üzərində böyük bir yük var idi. Mən qardaş və bacılarımıza bir xəbər çatdırırdım; bu, Müqəddəs Ruhun qəbul edilməsi və onun insan vasitələri ilə fəaliyyəti barədə yanlış nəzəriyyələri müdafiə edən bəzilərinin işi ilə əlaqədar xəbərdarlıq və təlimdən ibarət bir xəbər idi.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> Mənə belə öyrədildi ki, 1844-cü ildə vaxtın keçməsindən sonra qarşılaşmağa çağırıldığımız fanatizmə bənzər bir fanatizm xəbərdarlıq işinin son günlərində yenidən aramıza daxil olacaq və biz bu şərlə ilkin təcrübələrimizdə ona qarşı durduğumuz kimi, indi də eyni qətiyyətlə qarşı durmalıyıq.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> “Biz böyük və təntənəli hadisələrin astanasında dayanmışıq. Peyğəmbərliklər yerinə yetir. Qəribə və mühüm tarix göyün kitablarında qeydə alınır—elə hadisələr ki, onların Allahın böyük günündən az sonra əvvəl baş verəcəyi bəyan edilmişdi. Dünyada hər şey qeyri-sabit vəziyyətdədir. Millətlər qəzəblənmişdir və müharibə üçün böyük hazırlıqlar görülür. Millət millətə, padşahlıq padşahlığa qarşı qəsd qurur. Allahın böyük günü sürətlə yaxınlaşır. Lakin millətlər müharibə və qan tökmək üçün öz qüvvələrini topladıqları halda belə, mələklərə verilən əmr hələ də qüvvədədir ki, Allahın qulları alınlarında möhürlənənədək onlar dörd küləyi saxlasınlar.” Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles