Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

Daniel Kitabı - Yüz Bir Nömrə

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

Əhdin Elçisi: Təmizlənmədən Paklanmaya

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftə, Onun vəftizindən başlayaraq, Məsihin səmavi məbəddə Stefanın daşqalaq edilməsi zamanı ayağa qalxdığı vaxta qədər olan dövrü təmsil edirdi.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> Lakin o, Müqəddəs Ruhla dolu olaraq, gözlərini sabitcə göyə dikdi və Allahın izzətini, İsanın isə Allahın sağında durduğunu gördü, və dedi: Baxın, göylərin açıldığını və Bəşər Oğlunun Allahın sağında durduğunu görürəm. O zaman onlar uca səslə qışqırdılar, qulaqlarını tutdular və yekdilliklə onun üstünə atıldılar, Onu şəhərdən kənara çıxarıb daşladılar; şahidlər isə paltarlarını adı Şaul olan bir gəncin ayaqları önünə qoydular. Və onlar Allahı çağırıb: Ya Rəbb İsa, ruhumu qəbul et, — deyən Stefanı daşlayırdılar. O isə diz çöküb uca səslə fəryad etdi: Ya Rəbb, bu günahı onların hesabına yazma. Bunu dedikdən sonra yuxuya getdi. Həvarilərin İşləri 7:55–60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

İstefan daşqalaq edildikdə və Mikail ayağa qalxdıqda, Müjdə başqa millətlərə yönəldi, çünki o vaxta qədər Müjdə yalnız yəhudilərlə məhdudlaşmışdı.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “Sonra mələk dedi: ‘O, bir həftə [yeddi il] ərzində çoxları ilə əhdi möhkəmləndirəcək.’ Xilaskar Öz xidmətinə başladıqdan sonra yeddi il ərzində Müjdə xüsusilə yəhudilərə təbliğ edilməli idi; üç il yarım Məsihin Özü tərəfindən, daha sonra isə həvarilər tərəfindən. ‘Həftənin ortasında O, qurbanı və təqdiməni dayandıracaq.’ Daniel 9:27. Miladdan sonra 31-ci ilin yazında Məsih, həqiqi qurban olaraq, Qolqotada təqdim olundu. O zaman məbədin pərdəsi yuxarıdan aşağıya iki yerə cırıldı və bununla qurbanlıq xidmətinin müqəddəsliyi və mənasının artıq aradan qalxdığı göstərildi. Yer üzündəki qurbanın və təqdimənin sona çatmasının vaxtı gəlmişdi.”

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “Bir həftə — yeddi il — b. e. 34-cü ildə başa çatdı. Sonra yəhudilər, İstefanın daşqalaq edilməsi ilə, Müjdəni rədd etmələrini nəhayət möhürlədilər; təqib üzündən ətrafa səpələnmiş şagirdlər ‘hər tərəfdə gəzib Kəlamı təbliğ edirdilər’ (Həv. 8:4); və az sonra təqibçi Şaul iman gətirdi və millətlərə həvari olan Paul oldu.” The Desire of Ages, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

34-cü ildə müqəddəs həftə (iki min beş yüz iyirmi gün) başa çatdı və qədim İsrail Allah tərəfindən rədd edildi; onların sınaq müddəti tamamilə bağlanmışdı. Həmin anda əhdin rədd edilməsinə və Allahın Oğlunun çarmıxa çəkilməsinə görə qədim İsrailə qarşı cəza Allahın icraedici hökmünə tabe oldu. Allah Özünün səbirli mərhəmətində Yerusəlimin məhvinı eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər davam edən mühasirə və dağıntıyadək təxirə saldı.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

Daniel kitabının doqquzuncu fəslində Məsihin əhdi qüvvədə saxladığı həftəni müəyyən edən ayələr, həmçinin bütpərəst Romanın (gələcək olan hökmdarın) şəhəri və məbədi dağıdacağını da göstərir; lakin Allah Özünün səbirli mərhəmətində qədim İsrail övladlarına Müjdəni eşidib bir qərar vermələri üçün vaxt verdi; necə ki, ataları Məsihin və şagirdlərin onların arasında yeddi il davam edən xidməti dövründə belə etmişdilər.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> “Yerusəlimin məhvi Məsihin Öz tərəfindən elan edildikdən sonra, təxminən qırx il ərzində Rəbb şəhər və millət üzərinə Öz hökmlərini təxirə saldı. Allahın Öz Müjdəsini rədd edənlərə və Öz Oğlunun qatillərinə qarşı səbr və təmkininin böyüklüyü heyrətamiz idi. Bəhrəsiz ağac haqqında məsəl Allahın yəhudi milləti ilə rəftarını təmsil edirdi. ‘Onu kəsin; torpağı nə üçün boş yerə tutur?’ (Luka 13:7) əmri verilmişdi, lakin ilahi mərhəmət onu hələ bir az da əsirgəmişdi. Yəhudilər arasında hələ də Məsihin xasiyyəti və işi haqqında məlumatsız olan çoxları var idi. Uşaqlar da valideynlərinin rədd etdikləri imkanlardan istifadə etməmiş və onların xor gördükləri nuru almamışdılar. Allah həvarilərin və onların əməkdaşlarının təbliği vasitəsilə onlara nur saçdıracaqdı; onlara peyğəmbərliyin necə yerinə yetdiyini görməyə izin veriləcəkdi; bu, yalnız Məsihin doğumu və həyatı ilə deyil, həm də Onun ölümü və dirilməsi ilə bağlı idi. Uşaqlar valideynlərin günahlarına görə məhkum edilmirdilər; lakin valideynlərinə verilmiş bütün nur barədə biliyə malik olduqları halda, özlərinə verilən əlavə nuru rədd etdikdə, onlar valideynlərinin günahlarına şərik olur və öz təqsirlərinin ölçüsünü doldururdular.

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> “Allahın Yerusəlimə qarşı uzunmüddətli səbr göstərməsi yəhudiləri yalnız onların inadkar tövbəsizliyində möhkəmləndirdi. İsanın şagirdlərinə qarşı nifrət və qəddarlıqları ilə onlar mərhəmətin son təklifini rədd etdilər. O zaman Allah Öz himayəsini onlardan çəkdi və Şeytanla onun mələkləri üzərində saxlayıcı qüvvəsini götürdü, beləliklə millət seçdiyi rəhbərin nəzarəti altına buraxıldı. Onun övladları Məsihin lütfünü rədd etmişdilər; halbuki bu lütf onlara öz pis meyllərinə qalib gəlməyə imkan verərdi, indi isə həmin meyllər onların qalibləri oldular. Şeytan canın ən şiddətli və ən alçaq ehtiraslarını alovlandırdı. İnsanlar düşünmürdülər; düşüncənin fövqündə idilər — impulsun və kor qəzəbin hakimiyyəti altında. Onlar öz qəddarlıqlarında şeytaniləşdilər. Ailədə də, millət içində də, həm ən yuxarı, həm də ən aşağı təbəqələr arasında şübhə, paxıllıq, nifrət, çəkişmə, üsyan, qətl hökm sürürdü. Heç bir yerdə təhlükəsizlik yox idi. Dostlar və qohumlar bir-birinə xəyanət edirdilər. Valideynlər öz övladlarını, övladlar isə öz valideynlərini öldürürdülər. Xalqın rəhbərlərinin özlərinə hökm etməyə qüdrəti yox idi. Cilovlanmamış ehtiraslar onları tiranlara çevirmişdi. Yəhudilər günahsız Allah Oğlunu məhkum etmək üçün yalan şahidliyi qəbul etmişdilər. İndi isə yalan ittihamlar onların öz həyatlarını qeyri-müəyyən etmişdi. Öz əməlləri ilə onlar çoxdan belə deyirdilər: ‘İsrailin Müqəddəsini qarşımızdan uzaqlaşdırın.’ Yeşaya 30:11. İndi onların arzusu yerinə yetirildi. Allah qorxusu artıq onları narahat etmirdi. Şeytan millətin başında idi və ən yüksək mülki və dini hakimiyyətlər onun hökmü altında idi.” The Great Controversy, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

Əhdin Elçisi olaraq, Məsih əvvəlcə yalnız yəhudilərlə məşğul oldu. Eramızın 34-cü ilində, Stefanın daşqalaq edilməsi zamanı, Müjdə bundan sonra başqa millətlərə yönəldi və Allahın icraedici mühakiməsinin vaxtı yetişdi; lakin Allah Öz mərhəmətində həmin anı təxminən qırx il təxirə saldı.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

Əhdin Elçisi olaraq, Malaki kitabının üçüncü fəslinin yerinə yetirilməsi olaraq, Məsih məbədi iki dəfə təmizlədi. O bunu, o zaman yan keçilib boşanan əhd xalqı üçün, həmçinin o vaxt yeni seçilmiş xalq olacaq olanlar üçün xüsusilə ayrılmış bir dövrdə etdi. Həmin zaman dövrü başa çatdıqda, Allahın icraedici mühakiməsinin vaxtı başladı. Vəftizçi Yəhya, Məsihin əhd bağlayacağı yeni seçilmiş xalqı ayağa qaldırmaq işinə yol hazırlayan elçi idi.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

Məbədin iki dəfə təmizlənməsi Məsihin can məbədini təmizləmə işini müəyyənləşdirən ibrət dərsləri idi. Əhdin Elçisi Malaki üçüncü fəsildə qəflətən gəldikdə, O, qədim günlərdə olduğu kimi bir təqdim yaradılması məqsədilə Levi oğullarını həm təmizləyir, həm də saflaşdırır.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> Lakin Onun gəliş gününə kim tab gətirə bilər? O zahir olanda kim ayaqda dura bilər? Çünki O, saflaşdırıcının oduna bənzəyir və yuyanların sabunu kimidir. O, gümüşü saflaşdıran və təmizləyən kimi oturacaq; Levi oğullarını təmizləyəcək və onları qızıl və gümüş kimi saflaşdıracaq ki, Rəbbə salehliklə təqdim olunan təqdim gətirsinlər. O zaman Yəhudanın və Yerusəlimin təqdimatı qədim günlərdə olduğu kimi, əvvəlki illərdə olduğu kimi, Rəbbə xoş olacaq. Malaki 3:2–3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

Malaki üçüncü fəsil, və məbədin iki dəfə təmizlənməsi Əhdin Elçisi tərəfindən həyata keçirilən Levi oğullarının imanının kamilləşdirilməsini təmsil edir. Levi oğullarının imanının kamilləşdirilməsi qızılın təmizlənməsi ilə təmsil olunur.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> “Sanatoriyada hər hansı təsirə malik olanların hamısında Allahın iradəsinə uyğunlaşma, mənliyin alçaldılması, qəlbin Məsihin Ruhunun qiymətli təsirinə açılması olmalıdır. Odda sınanmış qızıl məhəbbəti və imanı təmsil edir. Bir çoxları məhəbbətdən demək olar ki, məhrumdurlar. Özünəyetərlilik onların gözlərini böyük ehtiyaclarına qarşı kor edir. Allaha hər gün dönməyə, dini həyatda yeni, dərin və gündəlik təcrübəyə qəti bir zərurət vardır.” Testimonies, 4-cü cild, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

Malaki üçüncü fəsil və məbədin iki dəfə təmizlənməsi, Əhdin Elçisi tərəfindən həyata keçirilən, Levi oğulları olan müdriklərin daxilində bilik artımının dərk edilməsinin kamilləşməsini təmsil edir. Levi oğullarının kamilləşməsi gümüşün saflaşdırılması ilə təmsil olunur.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> Rəbbin sözləri pak sözlərdir: torpaqdan olan ocaqda sınanmış, yeddi dəfə saflaşdırılmış gümüş kimidir. Məzmur 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

Əhdin Elçisi Levi oğullarını gümüş və qızıl kimi saflaşdırmalı idi. Saflaşdıran Allahın Kəlamıdır, çünki saflaşdırılmaq bəraət qazanmaq və müqəddəsləşdirilmək deməkdir.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Onları Öz həqiqətinlə müqəddəsləşdir: Sənin sözün həqiqətdir. Yəhya 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

Vəftizçi Yəhya, Malaki kitabının üçüncü fəslinin ilk yerinə yetirilməsində Əhdin Elçisinə yol hazırlayan elçi idi və bu baxımdan onun xəbəri mahiyyət etibarilə dördqat idi. Onun işi, Əhdin Elçisi tərəfindən yerinə yetirilməli olan təmizləmə işinin müəyyənləşdirilməsini əhatə edirdi və həyata keçirilən bu təmizləmə işi xırman yerinin süpürülməsi əməli kimi təsvir olunurdu. O, əvvəlki seçilmiş xalqın artıq kənardan keçilib ötürülməkdə olduğunu müəyyən etdi. O, həmçinin Laodikeya xəbərini Allahın xalqına təqdim etdi və bununla onlara öz günahlarını və atalarının günahlarını göstərdi. O, bütün bu həqiqətləri “gələcək qəzəb”in kontekstində yerləşdirdi. Yol hazırlayan elçinin işi, kənardan keçilib ötürülən xalqın təhsil sistemində heç vaxt təhsil almamış bir şəxs tərəfindən görülən işi təmsil edirdi.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> “Vəftizçi Yəhyada Rəbb Özünə Rəbbin yolunu hazırlamaq üçün bir elçi qaldırdı. O, günahı məzəmmət və ifşa edərək dünyaya sarsılmaz bir şəhadət verməli idi. Luka, onun missiyasını və xidmətini bəyan edərkən deyir: ‘Və o, Ataların ürəklərini övladlara, itaətsizləri isə salehlərin hikmətinə döndərmək üçün, Rəbbə hazırlanmış bir xalq hazırlamaq üçün Onun önündə İlyasın ruhu və qüdrəti ilə gedəcəkdir’ (Luka 1:17).”

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> Fariseylərdən və Saddukeylərdən bir çoxu Yəhyanın vəftizinə gəldi və o, onlara müraciətlə dedi: “Ey ilanlar nəsli, gələcək qəzəbdən qaçmağınız üçün sizi kim xəbərdar etdi? Buna görə də tövbəyə layiq bəhrələr verin; və öz-özünüzə deməyin: Bizim atamız İbrahimdir; çünki sizə deyirəm ki, Allah bu daşlardan İbrahimə övladlar yetişdirməyə qadirdir. İndi isə balta artıq ağacların kökünə qoyulmuşdur; buna görə də yaxşı bəhrə verməyən hər ağac kəsilib oda atılır. Mən sizi tövbə üçün su ilə vəftiz edirəm; lakin məndən sonra gələn məndən daha qüdrətlidir, Onun ayaqqabılarını daşımağa belə layiq deyiləm; O, sizi Müqəddəs Ruhla və odla vəftiz edəcəkdir. Onun yabağı Öz əlindədir və O, xırmanını tamamilə təmizləyəcək, buğdasını anbara yığacaq; samanı isə sönməz odla yandıracaqdır” (Matta 3:7–12).

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> “Yəhyanın səsi şeypur kimi ucaldıldı. Onun tapşırığı belə idi: ‘Xalqıma onların təqsirini, Yaqubun nəslinə isə günahlarını bildir’ (Yeşaya 58:1). O, insan mənşəli heç bir təhsil almamışdı. Onun müəllimləri Allah və təbiət olmuşdu. Lakin Məsihdən əvvəl yolu hazırlamaq üçün elə birisi lazım idi ki, səsini qədim peyğəmbərlər kimi cəsarətlə eşitdirsin və pozulmuş milləti tövbəyə çağırsın.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

William Miller Əhdin Elçisinin yolunu hazırlayan ikinci elçi idi və Millerin şəxsiyyəti və xidməti Vəftizçi Yəhya ilə əvvəlcədən təmsil olunmuşdu.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> “Minlərlə insan William Miller tərəfindən vəz edilən həqiqəti qəbul etməyə yönəldildi və Allahın qulları İlyasın ruhu və qüdrəti ilə bu xəbəri bəyan etmək üçün yetişdirildi. İsanın öncüsü Yəhya kimi, bu ciddi xəbəri vəz edənlər də baltanı ağacın kökünə qoymağa və insanları tövbəyə layiq bəhrələr gətirməyə çağırmağa məcbur olduqlarını hiss edirdilər.” Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

Məsihin dövründə iradçı yəhudilər Məsih haqqında saxta bir xəbərə etibar etməyə yönəldilmişdilər. “Məsih” yunan dilindəki “Xristos” sözünün ivrit qarşılığıdır və “məsh olunmuş” mənasını verir.

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> Allahın İsrail övladlarına göndərdiyi, İsa Məsih vasitəsilə sülhü müjdələyən söz — (O, hamının Rəbbidir:) — o sözü, deyirəm, siz bilirsiniz; o söz ki, Yəhyanın vəz etdiyi vəftizdən sonra bütün Yəhudeya boyunca yayıldı və Qalileyadan başlandı; necə ki Allah Nazaretli İsanı Müqəddəs Ruh və qüvvə ilə məsh etdi; O da gəzib yaxşılıq edir və iblisin zülmü altında olanların hamısını sağaldırdı; çünki Allah Onunla idi. Həvarilərin işləri 10:36–38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Həm “məsih”, həm də “Xristos” “məsh olunmuş olan” mənasını verir. Xristos Öz vəftizi zamanı məsh olundu; buna görə də, texniki baxımdan, O, vəftizinə qədər nə Məsih, nə də Xristos idi. Onun vəftizi peyğəmbərlik baxımından Vəhy kitabının onuncu fəslindəki mələyin enişi ilə uyğunluq təşkil edir; həmin mələk 11 avqust 1840-cı ildə endi, və bu həm də Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki qüdrətli mələyin enişi ilə uyğunluq təşkil edir; o isə 11 sentyabr 2001-ci ildə endi. Bu üç peyğəmbərlik nişanı son yağışda Müqəddəs Ruhun təzahürünü müəyyən edir.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

Mübahisəpərəst yəhudilər belə bir yanlış təsəvvürə, saxta bir peyğəmbərlik xəbərinə bağlı qalmışdılar ki, guya Məsih İsrail xalqının dünyaya hökmranlıq edəcəyi hərfi, yer üzünə aid bir padşahlıq quracaqdı. Bu, “sülh və firavanlıq” vəd edən saxta bir xəbər idi.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

Uilyam Millerin xəbəri iki əsas ünsürdən ibarət idi. Birincisi, müqəddəs məkanın təmizlənməsini müəyyənləşdirən zaman peyğəmbərliklərinin tətbiqi idi; ikincisi isə, protestantların inanmağa meyilli olduqları minillik barədə katolik yozumunu onun rədd etməsi idi. Sülh və rifah içində keçəcək min il kimi təqdim olunan minillik haqqındakı həmin yanlış baxış, mübahisəcil yəhudilərin qəbul etdikləri Məsihin Padşahlığı barədəki yanlış baxışla təmsil olunmuşdu.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

Həmin iki şahid Əhdin Elçisinin qəflətən Öz məbədinə gəlməsi üçün yol hazırlayan elçinin tarixinin üçüncü və son yerinə yetməsində “sülh və firavanlıq” vəd edən saxta bir axırıncı yağış ismarıcını müəyyən edir. Bu yalançı axırıncı yağış ismarıcı, Vəftizçi Yəhyanın “gələcək qəzəb” yetişəndə “yaxşı meyvə verməyən hər ağac kəsilib oda atılır” deyə müəyyən etdiyi ismarıca zidd olaraq, “sülh və əmin-amanlıq” ismarıcı kimi tanınır. Bu, həmçinin Millerin belə bir müəyyənləşdirməsi ilə təmsil olunurdu ki, katolisizmin öyrətdiyi kimi min illik sülh olmayacaq; çünki Rəbb qayıdanda, Öz gəlişinin parlaqlığı ilə yeri məhv edəcək.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> Siz əziyyət çəkənlərə isə bizimlə birlikdə rahatlıq veriləcək, o vaxt ki, Rəbb İsa Öz qüdrətli mələkləri ilə göydən zühur edəcək, alovlu od içində Allahı tanımayanlardan və Rəbbimiz İsa Məsihin Müjdəsinə itaət etməyənlərdən intiqam alaraq. Onlar Rəbbin hüzurundan və Onun qüdrətinin izzətindən uzaq olaraq əbədi məhvlə cəzalandırılacaqlar. 2 Saloniklilərə 1:7–9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

Əhd Mələyinin yeni seçilmiş bir xalqla əhd bağlaması üçün yol hazırlayan ilk iki elçi göstərir ki, Laodikiyalı Adventizmin üçüncü nəslində formalaşdırılmış saxta “sülh və təhlükəsizlik” son yağış xəbəri, üçüncü Vay ilə təmsil olunan İslamın rolunu dördüncü nəsildəki Laodikiyalı Adventizmin dərk etməsinə mane olmaq üçün Şeytan tərəfindən hazırlanmışdır.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

Levi oğulları ilə təmsil olunanlar üçün həyata keçirilən təmizlənmə prosesində, Vəftizçi Yəhyadan sonra gələn Şəxs əlində olan vəllə Öz xırman yerini tamamilə süpürüb “təmizləməli” idi. Bu iş Onun Kəlamı ilə yerinə yetirilir.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Ələyi Onun əlindədir; O, xırman yerini tamamilə təmizləyəcək və buğdasını anbara yığacaq.’ Matta 3:12. Bu, təmizlənmə vaxtlarından biri idi. Həqiqət sözləri vasitəsilə saman buğdadan ayrılırdı. Məzəmməti qəbul etmək üçün həddən artıq puç və özünüsaleh olduqları, təvazökar bir həyatı qəbul etmək üçün isə dünyanı həddindən artıq sevdikləri üçün çoxları İsadan üz döndərdi. Bu gün də çoxları eyni şeyi edir. Bu gün canlar, Kəfərnahumdakı sinaqoqda olan həmin şagirdlər kimi, sınaqdan keçirilir. Həqiqət ürəyə tətbiq olunduqda, onlar görürlər ki, həyatları Allahın iradəsinə uyğun deyildir. Onlar özlərində tam bir dəyişiklik zərurətini görürlər; lakin özünüinkar tələb edən işi üzərlərinə götürmək istəmirlər. Buna görə də günahları aşkara çıxarıldıqda qəzəblənirlər. Onlar, şagirdlərin İsadan ayrılaraq gileyləndikləri kimi, inciyib uzaqlaşırlar: ‘Bu, ağır bir sözdür; buna kim qulaq asa bilər?’” The Desire of Ages, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

Son yağışın xəbəri Habakkukun ikinci fəslindəki “mübahisə”dir və buğdanı samandan ayıran həqiqət sözləridir. Bu ayrılma Əhdin Elçisi tərəfindən həyata keçirilən təmizlənmədir. Millerçi tarixdə Danielin səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsinin xəbəri ilk dəfə uğursuzluğa düçar olduqda və Habakkukun ikinci fəslindəki ləngimə vaxtını, həmçinin Matta iyirmi beşinci fəsildəki on bakirə məsəlinin yerinə yetməsini doğurduqda bir təmizlənmə meydana gətirdi. Gecəyarısı Fəryadının xəbəri nəhayət 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetirildikdə isə, daha da böyük bir təmizlənmə meydana gətirdi. Məhz onda Əhdin Elçisi qəflətən gəlib çatdı və son təmizlənmə və saflaşdırma işinə başladı. Üç saflaşdırma və təmizlənmədən ilk ikisindən keçmiş olan hərəkat üçüncüdə uğursuz oldu və 1863-cü ildə Laodikeyanın səhrasına göndərildi.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

Millerçi tarixində protestantlar əvvəlcə həqiqət sözləri ilə təmizləndilər; daha sonra isə birinci mələyin hərəkatı üçüncü sınaq xəbəri gəldikdə təmizləndi. Lakin 1798-ci ildən 1844-cü ilədək olan qırx altı il ərzində Millerçi məbədinin qurucuları olmuş olanlar, on bakirə məsəlinin tələblərini mükəmməl şəkildə yerinə yetirmiş olsalar da, 22 oktyabr 1844-cü ildə gələn üçüncü sınaqdan keçə bilmədilər.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> “Birinci və ikinci mələklərin xəbərləri altında Bəyin qarşısına çıxmaq üçün irəli gedənlərin çoxu, dünyaya verilməli olan üçüncü, son sınaq xəbərini rədd etdi; son çağırış edildikdə də buna bənzər bir mövqe tutulacaqdır.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> “Bu məsəlın hər bir xüsusiyyəti diqqətlə öyrənilməlidir. Biz ya müdrik, ya da ağılsız bakirələr tərəfindən təmsil olunuruq.” Review and Herald, 31 oktyabr 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

1844-cü il oktyabrın 22-də üçüncü mələyin gəlişi ilə başlanan peyğəmbərlik tarixi bir uğursuzluq idi və 1863-cü ilin üsyanı ilə sona çatdı. 1850-ci ilə qədər Bacı Uayt aşağıdakı xəbəri qələmə almışdı.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> “Rəbb 26 yanvarda mənə bir mənzərə göstərdi; onu nəql edəcəyəm. Gördüm ki, Allahın xalqından bəziləri küt və süst idilər; onlar yalnız yarı oyaq idilər və indi yaşadığımız zamanın fərqində deyildilər; həmçinin ‘toz fırçası’ olan ‘adam’ın içəri girmiş olduğunu və bəzilərinin süpürülüb aparılmaq təhlükəsi altında olduqlarını dərk etmirdilər. Mən İsadan yalvardım ki, onları xilas etsin, onlara bir az da möhlət versin və dəhşətli təhlükələrini görmələrinə imkan versin ki, əbədi olaraq çox gec olmamışdan əvvəl hazırlaşa bilsinlər. Mələk dedi: ‘Məhv güclü bir qasırğa kimi gəlir.’ Mən mələyə yalvardım ki, bu dünyanı sevən, mal-mülkünə bağlanan, onlardan əl çəkməyə və onları, yolda olan xəbərçilərin ac qoyunları—ruhani qida çatışmazlığından məhv olanları—bəsləmək üçün yollarını sürətləndirmək naminə qurban verməyə razı olmayanlara rəhm etsin və onları xilas etsin.”

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> “Mən mövcud həqiqətə möhtac olduqları üçün həlak olan zavallı canları gördükcə və həqiqətə inandıqlarını iddia edənlərdən bəzilərinin Allahın işini irəli aparmaq üçün zəruri vasitələri əsirgəməklə onların ölüb getməsinə yol verdiklərini seyr etdikcə, bu mənzərə həddən artıq ağrılı oldu və mən mələkdən onu məndən uzaqlaşdırmasını xahiş etdim. Gördüm ki, Allahın işi onların mülkündən bir qismini tələb etdikdə, İsanın yanına gələn gənc adam kimi, [Matthew 19:16–22.] onlar kədər içində uzaqlaşırdılar; və çox keçmədən daşan qırğın onların üzərindən keçəcək, var-dövlətlərini tamamilə süpürüb aparacaq, ondan sonra isə yer üzünə aid nemətləri qurban verib göydə özlərinə xəzinə toplamaq üçün artıq çox gec olacaqdır.” Review and Herald, 1 aprel 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

1850-ci ildə çirk-fırça adamı artıq gəlmişdi. 1844-cü il oktyabrın 22-də Əhdin Elçisi qəflətən Öz məbədinə gəlmişdi və O, Levi oğullarını təmizləmək və saflaşdırmaq işinə başlamışdı.

We will continue this study in the next article.

Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> “Bu gün canlar sınaqdan keçirilir və imtahana çəkilir, və çoxları Məsihi tərk edənlərin ayaq basdığı eyni yolu keçirlər. Kəlam vasitəsilə sınaqdan keçirildikdə, ilahi Müəllimi rədd edirlər. Həyatları həqiqət və salehliklə uyğunluq təşkil etmədiyi üçün məzəmmət olunduqda, Xilaskardan üz döndərirlər; və onların qərarı, inciyən şagirdlərin qərarı kimi, heç vaxt dəyişdirilmir. Onlar artıq Məsihlə birgə yerimirlər. Beləcə bu sözlər yerinə yetirilir: ‘Ələyən yaba Onun əlindədir, və O, Öz xırmanını tamamilə təmizləyəcək, və Öz buğdasını anbara yığacaq.’” Signs of the Times, 15 may 1901.

Back to Articles