Article

# Laodicea - Number Two

Laodikeya — İkinci Nömrə

The Protestant Horn

Protestant Buynuzu

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Vəhy kitabında möhürü açılan xəbəri anlamaqda Protestant Reformasiyasının köklərini, inkişafını və əhəmiyyətini tanımaq zəruridir. Həmin Reformasiyanın tarixindəki üç əsas xətt Müqəddəs Kitaba, Müqəddəs Kitabın öyrənilməsində istifadə olunmalı doğru metodologiyaya və həmçinin bu tarix boyunca seçilmiş elçilərin həmin tarixin yol nişanələri olmasına toxunur. Hər zaman olduğu kimi, Şeytan bir neçə saxtakarlıq vasitəsilə King James Müqəddəs Kitabını gizlətməyə cəhd etdi; o, həmçinin Müqəddəs Kitabı anlamaq üçün doğru metodologiyanı bir neçə saxtakarlıqla gizlətməyə çalışdı və eyni zamanda həmin tarix boyunca yol üzərində qaldırılmış doğru elçiləri (yol nişanələrini) də gizlətməyə səy göstərdi.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “Lakin Şeytan da fəaliyyətsiz deyildi. O indi hər bir başqa islahat hərəkatında cəhd etdiyi şeyi etməyə girişdi — həqiqi işin yerinə saxtasını onların üzərinə sırıyaraq xalqı aldatmaq və məhv etmək. Necə ki xristian kilsəsinin birinci əsrində saxta Məsihlər var idi, eləcə də on altıncı əsrdə saxta peyğəmbərlər meydana çıxdılar.” Böyük Mübarizə, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840-cı ildən 1844-cü ilə qədər olan Millerçi tarixində, Protestantlığın mantiyası — (Birləşmiş Ştatlar olan yer vəhşisinin iki buynuzundan biri) — Millerçi Adventizmə keçdi və o, Protestant buynuza çevrildi. Eyni zamanda, daha əvvəl özlərini Protestant hesab edən kilsələr mürtəd Protestantlığa çevrildilər və ya Millerçilərin onları adlandırdıqları kimi, “Romanın qızları” oldular. Protestantlar 1843-cü ildə birinci mələyin xəbərini rədd etdikdə, onlar süqut etdilər və Millerçilər Protestantlığın mantiyasını daşımağa davam etdilər. Millerçi tarixi, Allahın Öz “səhradakı kilsəsini” Allahın Kəlamının tam anlayışına çatdırmaq üzrə gördüyü işin zirvəsi idi.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Təhqiqat mühakiməsinin açılması Allahın qanununun və xüsusilə Şənbənin sınağını gətirdi. Üçüncü mələyin xəbərini bəyan etmək üçün Qaranlıq əsrlər dövründə papal ənənələri və adətləri altında basdırılmış olan Allahın qanununu uca tutan bir kilsə tələb olunurdu. Məsih protestantları 1840-dan 1844-ə qədər olan tarixə gətirdi və İlyasın sınağını, Uilyam Millerin onun siması ilə təmsil olunduğu bu sınağı, təqdim etdi; protestantlar Millerin xəbərini rədd etdikdə isə Romaya qayıtdılar. Miller tərəfindən çatdırılmış birinci mələyin xəbərinin sınağı Karmel dağındakı İlyasla simvolizə olunmuşdu.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> İlyas bütün xalqa yaxınlaşıb dedi: Nə vaxta qədər iki fikir arasında tərəddüd edəcəksiniz? Əgər Rəbb Allahdırsa, Onun ardınca gedin; yox, əgər Baaldırsa, onda onun ardınca gedin. Xalq isə ona bir kəlmə də cavab vermədi. 1 Padşahlar 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840-cı ildə, Miller və birinci mələk tərəfindən təmsil olunan İlyasın xəbəri ilə üz-üzə qaldıqda, protestantlar Baalı seçdilər!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Protestant Reformasiyası Müqəddəs Kitabın həqiqətlərinin möhürünün açılması idi; bu, Tiyatira kilsəsi ilə təmsil olunan tarix dövründə veriləcəyi vəd edilmiş “səhər ulduzu” ilə başlandı. Müqəddəs Kitaba qarşı birbaşa hücum əsrlər əvvəl başlamışdı və bu, xüsusilə Valdenslərin tarixi vasitəsilə, Böyük Mübarizə əsərində aydın şəkildə təqdim olunur. 1930-cu ildə Benjamin Wilkerson Our Authorized Bible Vindicated adlı kitabı nəşr etdirdi. Bu kitab, son nəticədə King James Müqəddəs Kitabının tərcüməsində istifadə edilmiş müqəddəs ilkin mətnlərə qarşı aparılan müharibəni və katoliklər, mürtəd protestantizm və Laodikiyalı Adventistlər tərəfindən təşviq edilmiş və hələ də təşviq olunan müxtəlif şeytani saxta mətnləri sənədləşdirir. Bu müharibə Valdenslərin tarixindən xeyli əvvəl başlamışdı, lakin onlar son nəticədə 1611-ci il King James Müqəddəs Kitabına tərcümə edilmiş düzgün əlyazmaların əhəmiyyətinə şəhadət etmək üçün öz həyatlarını vermiş olanların nişangahı və simvoludur.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611-ci ildə Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının hazırlanması çox xüsusi bir tərcümə prosesindən keçdi. Müqəddəs Kitabın tərcümə və nəşr prosesi istehsalın yeddi mərhələsi vasitəsilə həyata keçirildi. Bunun başa çatdırılması üçün həmçinin yeddi il tələb olundu və yeddi bibliya ili iki min beş yüz iyirmi gündür. Bu isə, əlbəttə, İsanın Daniel doqquzun yerinə yetirilməsi olaraq çoxları ilə əhdi təsdiqlədiyi həmin peyğəmbərlik günlərinin eyni sayıdır. Həmin müqəddəs həftənin mərkəzində Məsih çarmıxa çəkildi və, əlbəttə, çarmıxa çəkilmiş Məsih Müqəddəs Kitabın mərkəzidir. Allahın pak Kəlamını hasil etmək üçün həmin yeddi mərhələ bunlar idi.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  Birinci: Fərdlər tərəfindən ilkin tərcümə: Təxminən 50 tərcüməçi altı komitəyə bölünmüşdü və hər biri Müqəddəs Kitabın müxtəlif bölmələrinə cavabdeh idi. Bu şəxslər orijinal dillərdən (ibrani, arami və yunan dillərindən) ingilis dilinə tərcümə üzərində çalışırdılar.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  İkinci: Komitə İcmalı: Hər bir komitə mətnin bir hissəsinin tərcüməsini tamamladıqdan sonra, iş komitə üzvlərinin özləri tərəfindən nəzərdən keçirilirdi. Bu, birgə töhfə verilməsinə və səhvlərin düzəldilməsinə imkan yaradırdı.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  Üçüncüsü: Ümumi Komitənin Yoxlaması: Daha sonra ayrı-ayrı komitələrin tərcümələri Ümumi Komitə adlandırılan daha böyük bir alimlər qrupuna təqdim olundu. Bu komitə altı tərcümə komitəsinin hər birindən olan nümayəndələrdən ibarət idi. Onlar müxtəlif komitələrin tərcümələrini müqayisə edib uyğunlaşdıraraq bütün işi nəzərdən keçirdilər.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  Dördüncüsü: Əlavə nəzərdən keçirmə və yenidən işləmə: Baş Komitənin yenidən işlənmiş mətni daha ətraflı nəzərdən keçirilməsi və təkmilləşdirilməsi üçün fərdi komitələrə geri göndərildi. Bu təkrarlanan proses tərcümənin ardıcıl və dəqiq olmasını təmin etməyə kömək etdi.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  Beşinci: Son Yoxlama və Təsdiq: Ayrı-ayrı komitələr öz düzəlişlərini tamamladıqdan sonra, son layihə yekun yoxlama və təsdiq üçün Ümumi Komitəyə təqdim edildi.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  Altıncı: Kral Təsdiqi və Nəşr: Təsdiq edilmiş tərcümə daha sonra onun təsdiqi üçün Kral I Ceymsə təqdim olundu.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  Yeddinci: O, öz kral təsdiqini verdikdən sonra, tərcümə 1611-ci ildə Müqəddəs Kitabın Kral Ceyms Versiyası (Authorized Version) kimi nəşr olundu.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Rəbbin sözləri pak sözlərdir: torpaqdan olan sobada sınanmış, yeddi dəfə saflaşdırılmış gümüş kimidir. Sən onları qoruyacaqsan, ya Rəbb, onları bu nəsildən əbədi olaraq mühafizə edəcəksən. Məzmurlar 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Şeytanın Allahın Kəlamına qarşı apardığı müharibədə, eləcə də Onun Kəlamını düzgün şəkildə bölmək üçün istifadə olunmalı doğru metodologiyanın və həmin açılan tarixin müxtəlif xəbərçiləri ilə təmsil olunan nişanələrin əleyhinə mübarizəsində, 1611-ci ilin King James Bible-ı Məzmur on ikidə xüsusi şəkildə müəyyənləşdirilən bir nişanədir. Pozulmuş katolik əlyazmaları vasitəsilə meydana gətirilmiş müxtəlif saxta Müqəddəs Kitabların heç biri Məzmur on ikinin meyarlarına cavab vermir. Yeddi mərhələdən ibarət paklaşdırma prosesi və iki min beş yüz iyirmi günlük dövr King James Bible-ın Allahın “pak sözləri” olduğunu müəyyən edir. Allah Öz pak Kəlamı kimi King James Bible-ı əbədi olaraq qoruyacağını vəd edir və buna görə də protestant islahatçıları, o cümlədən William Miller tərəfindən tətbiq edilmiş “historicizm” metodologiyasını da qüvvədə saxlayacağını vəd edir.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

On dördüncü əsrdə, “Böyük Mübahisə” kitabında “İslahatın səhər ulduzu” kimi tanıdılan Con Uiklifdən, Müqəddəs Kitabı adi bir insanın belə anlaya biləcəyi bir dilə tərcümə etmək üçün Allah istifadə etdi. O, Protestant İslahatının başlanğıcının nişanəsini göstərən elçidir.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> Uikliffin başlatdığı, vicdanı və idrakı azad etməli, uzun müddət Romanın zəfər arabasına bağlanmış millətləri sərbəst buraxmalı olan böyük hərəkat öz qaynağını Müqəddəs Kitabda tapırdı. Burada, həyat suyu kimi, XIV əsrdən bəri çağlar boyunca axıb gələn o bərəkət selinin mənbəyi idi. Uikliff Müqəddəs Yazıları Allahın iradəsinin ilhamla verilmiş vəhyi, iman və həyat üçün kifayət edən qayda olaraq qeyd-şərtsiz imanla qəbul etdi. O, Roma Kilsəsini ilahi, yanılmaz hakimiyyət saymağa və min illik bərqərar olmuş təlim və adətləri tərəddüdsüz ehtiramla qəbul etməyə öyrədilmişdi; lakin o, bütün bunlardan üz döndərərək Allahın müqəddəs sözünə qulaq asdı. Onun xalqı tanımağa çağırdığı hakimiyyət də məhz bu idi. Papanın vasitəsilə danışan kilsənin yerinə, o, yeganə həqiqi hakimiyyətin Öz sözü vasitəsilə danışan Allahın səsi olduğunu bəyan etdi. Və o öyrədirdi ki, Müqəddəs Kitab təkcə Allahın iradəsinin kamil vəhyi deyil, həm də Müqəddəs Ruh onun yeganə şərhçisidir və hər bir insan onun təlimlərini araşdırmaqla öz vəzifəsini özü öyrənməlidir. Beləliklə, o, insanların düşüncələrini papadan və Roma Kilsəsindən Allahın sözünə yönəltdi.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “Uiklif İslahatçıların ən böyüklərindən biri idi. Ağlının genişliyi, düşüncəsinin aydınlığı, həqiqəti qoruyub saxlamaqda möhkəmliyi və onu müdafiə etməkdə cəsarəti baxımından, ondan sonra gələnlərin çox azı ona tay ola bildi. Həyatının saflığı, təhsildə və zəhmətdə yorulmaz çalışqanlığı, satınalınmaz dürüstlüyü, həmçinin xidmətində Məsihəbənzər məhəbbət və sədaqət, İslahatçıların birincisini səciyyələndirirdi. Və bu, onun içindən çıxdığı dövrün əqli qaranlığına və mənəvi pozğunluğuna baxmayaraq idi.”

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “Uiklifin xarakteri Müqəddəs Yazıların tərbiyələndirən, dəyişdirən qüvvəsinə bir şahidlikdir. Onu olduğu şəxs edən Müqəddəs Kitab idi. Vəhyin böyük həqiqətlərini dərk etmək səyi bütün qabiliyyətlərə təravət və güc verir. O, zehni genişləndirir, qavrayışı itiləyir və mühakiməni yetkinləşdirir. Müqəddəs Kitabın tədqiqi hər bir fikri, hissi və arzunu başqa heç bir tədqiqatın edə bilməyəcəyi kimi nəcibləşdirəcəkdir. O, məqsədə sabitlik, səbir, cəsarət və mətanət verir; xarakteri saflaşdırır və canı müqəddəsləşdirir. Müqəddəs Yazıların ciddi və ehtiramlı tədqiqi, şagirdin zehnini birbaşa Sonsuz Ağıl ilə təmasa gətirərək, dünyaya insan fəlsəfəsinin təmin etdiyi ən üstün təlimdən indiyədək ortaya çıxmış olanlardan daha güclü və daha fəal zəkaya, habelə daha nəcib prinsiplərə malik insanlar verərdi. Məzmurçu deyir: ‘Sözlərinin girişi nur verir; sadələrə anlayış verir.’ Məzmur 119:130.” Böyük Mübarizə, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

“Böyük Mübarizə”də John Wycliffe haqqında şəhadətdən sonra Bacı Uayt sadiq islahatçıların (yol nişanlarının) bir siyahısını təqdim edir və bu siyahı nəhayət islahatçı John Knoxa qədər uzanır. O, Şotlandiya kraliçası Meri tərəfindən John Knoxa ünvanlanan mühüm bir sualı qeyd edir.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “Con Knoks kilsənin ənənələrindən və mistisizmlərindən üz döndərərək Allahın Kəlamının həqiqətləri ilə qidalanmağa yönəlmişdi və Uişartın təlimi onun Romayla olan icmanı tərk edib təqib olunan islahatçılara qoşulmaq əzmini təsdiqləmişdi....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “Şotlandiya kraliçası ilə üz-üzə gətiriləndə, huzurunda protestant rəhbərlərinin çoxunun qeyrəti sönmüş olan həmin kraliçanın qarşısında, Con Noks həqiqətə tərəddüdsüz şəhadət verdi. Onu nə nəvazişlərlə öz tərəfinə çəkmək mümkün idi, nə də təhdidlər qarşısında o, qorxuya qapıldı. Kraliça onu bidətdə ittiham etdi. O, xalqı dövlət tərəfindən qadağan edilmiş bir dini qəbul etməyə öyrətmişdi və bununla da təbəələrin öz hökmdarlarına itaət etməsini əmr edən Allahın buyruğunu pozmuşdu, deyə o bəyan etdi. Noks qətiyyətlə cavab verdi:—‘Doğru din nə mənşəyini, nə də səlahiyyətini hökmdarlardan almışdır, ancaq yalnız əbədi Allahdan; buna görə də təbəələr öz dinlərini hökmdarlarının zövqünə uyğun biçimləndirməyə borclu deyillər. Çünki çox vaxt elə olur ki, hökmdarlar başqalarının hamısından daha artıq Allahın həqiqi dinindən bixəbər olurlar. Əgər İbrahimin bütün nəsli uzun müddət təbəələri olduqları fironun dinindən olsaydı, rica edirəm, madam, onda dünyada hansı din olardı? Və əgər həvarilərin günlərində hamı Roma imperatorlarının dinindən olsaydı, rica edirəm, madam, onda bu gün yer üzündə hansı din olardı? … Beləliklə, madam, siz görə bilərsiniz ki, təbəələrdən hökmdarlarının dininə bağlı olmaq tələb edilmir, baxmayaraq ki, onlara hökmdarlarına ehtiram göstərmək əmr olunmuşdur.’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Məryəm dedi: “Siz Müqəddəs Yazını bir cür təfsir edirsiniz, onlar isə [Romaçı müəllimlər] onu başqa cür təfsir edirlər; mən kimə inanım və hakim kim olsun?”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘Siz Allahın Öz Kəlamında açıq-aşkar danışanına iman etməlisiniz,’ — deyə islahatçı cavab verdi; ‘və Kəlamın sizə öyrətdiyindən irəli gedərək, nə birinə, nə də o birinə inanmalısınız. Allahın Kəlamı özlüyündə aydındır; əgər hər hansı bir yerdə qaranlıq məqam varsa, Özünə heç vaxt zidd olmayan Müqəddəs Ruh həmin məsələni başqa yerlərdə daha aydın şəkildə izah edir; belə ki, inadla nadan qalmaq istəyənlərdən başqa heç kəs üçün heç bir şübhə qala bilməz.’ Qorxmaz islahatçının həyatını təhlükə altına ataraq hökmdarlığın qulağına söylədiyi həqiqətlər bunlar idi. O, eyni sarsılmaz cəsarətlə məqsədinə sadiq qaldı, dua edərək və Rəbbin döyüşlərini apararaq, nəhayət, Şotlandiya papalıqdan azad edilənədək.” Böyük Mübarizə, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

İslahatçı ilə kraliça arasındakı qarşılıqlı münasibət, Müqəddəs Kitabı, islahatçıları və Müqəddəs Kitabın öyrənilməsi metodologiyasını saxtalaşdırmaq üçün Şeytanın göstərdiyi cəhdi müəyyən edən islahat tarixindəki üçüncü xətti vurğulayır. Yəhyanın Kraliçaya cavabı belə idi ki, düzgün metodologiya “tarixçilik”dir; bu metodologiya isə Müqəddəs Ruhun bir peyğəmbərlik tarix xəttini başqa bir peyğəmbərlik tarix xətti ilə izah etməsi prinsipinə əsaslanır.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

İşıq qaranlıqda açılmışdı. Uiklif və ilkin islahatçılar, ta Millerçi tarixə qədər, Müqəddəs Kitabın öyrənilməsində “tarixçilik” adlanan bir üsuldan istifadə etmişlər. Müqəddəs Kitabı öyrənməyin bibliya üsulunun tarixi çox vaxt nəzərdən qaçırılır, lakin əgər kimsə Miller tərəfindən və daha sonra Future for America tərəfindən qəbul edilmiş peyğəmbərlik təfsiri qaydalarının əhəmiyyətini həqiqətən görmək istəyirsə, bunu dərk etmək zəruridir.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Bacının Uaytın Allahın adlandırılmış xalqı kimi müəyyən etdiyi yalnız iki kilsə vardır. Bunlar qədim İsrail və Yeddinci Gün Adventist kilsəsidir.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “Bizim Allahın xalqı adlandırılmağımızın səbəbləri təkrar-təkrar xatırladılmalıdır. Qanunun Təkrarı 4:1–13” Manuscript Releases, 8-ci cild, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

“Həvarilərin kilsəsi”, papalıq qaranlığı dövründə səhradakı kilsə heç vaxt Allahın adlandırılmış xalqı adlanmamışdır; çünki bu termin (adlanmaq mənasını daşıyan) Allahın qanununun əmanətdarları olmaq məsuliyyəti verilmiş bir kilsəni ifadə edir və Adventizmlə birlikdə onlar həm də Allahın peyğəmbərlik həqiqətlərinin əmanətdarları olmalı idilər.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “Allah qədim İsraili çağırdığı kimi, bu gün də Öz kilsəsini yer üzündə bir nur kimi dayanmağa çağırmışdır. Həqiqətin qüdrətli ayırıcı aləti ilə, birinci, ikinci və üçüncü mələyin xəbərləri vasitəsilə O, onları kilsələrdən və dünyadan ayıraraq Özünə müqəddəs bir yaxınlığa gətirmişdir. O, onları Öz qanununun əmanətdarları etmiş və bu zaman üçün peyğəmbərliyin böyük həqiqətlərini onlara etibar etmişdir. Qədim İsrailə etibar edilmiş müqəddəs kəlamlar kimi, bunlar da dünyaya çatdırılmalı olan müqəddəs bir əmanətdir. Vəhy 14-dəki üç mələk Allahın xəbərlərinin nurunu qəbul edən və yer üzünün dörd bir yanında xəbərdarlığı səsləndirmək üçün Onun nümayəndələri kimi irəli çıxan xalqı təmsil edir.” Testimonies, 5-ci cild, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Uilyam Miller Allahın peyğəmbərlik həqiqətlərini açmaq üçün seçilmiş elçisini təmsil edirdi; və bu həqiqətlər 1844-cü ildə bir xalqı Ən Müqəddəs Yerə aparan açıq qapıya gətirdikdə, Allah Öz qanununu da açdı. Uiklif Müqəddəs Kitabı açmaqda və Protestant Reformasiyasının başlanğıclarını meydana gətirməkdə bir nişanədir, lakin o, həm də Allahın “peyğəmbərliyin böyük həqiqətləri”ni təsis etmək üzrə işinin bir nişanəsidir. Con Uiklif papalığın min iki yüz altmış illik hökmranlığı tarixində müəyyən edilən səhər ulduzu idi. Onun işi on dördüncü əsrdə başladı, sonra isə on yeddinci əsrdə həmin peyğəmbərlik xəttinin başqa bir nişanəsi 1611-ci ildə Kral Ceyms Müqəddəs Kitabının hazırlanması oldu. Həmin xətt üzrə biz nəhayətdə Millerin peyğəmbərlik təfsiri qaydaları nişanəsinə çatırıq. Miller bu həqiqət xəttində bir nişanədir və onun qaydaları da belədir. Onun qaydaları Adventizmin sonunda Prophetic Keys nəşri ilə təmsil olunan bir nişanəyə şahidlik edir.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Əgər biz Millerin qaydalarının peyğəmbərlik tarixinin bir xəttində Müqəddəs Kitabın ilkin və doğru mətnlərini qorumaq işini, habelə Müqəddəs Kitabın həqiqi anlayışının açılıb üzə çıxarılması işini təmsil edən bir nişanə olduğunu və bunun da islahatçıların “tarixçilik” adlanan müqəddəs tədqiqat metodologiyasını anlayıb tətbiq etmələrinə ilahi rəhbərlik olunmasını tələb etdiyini anlamırıqsa, Adventizmin sonunda üçüncü mələyin işığının təqdim edilməsi və qorunması işi ilə bağlı peyğəmbərlik həqiqətlərini tanımaq üçün zəruri olan məlumatdan məhrum qalırıq. Buna görə də həmin tarix xəttinə qısa bir nəzər salmaq mühümdür.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“Protestant” sözünün yeganə həqiqi tərifi Romaya etiraz etməkdir. Əgər bir kilsə Romaya etiraz etməkdən əl çəkərsə, o artıq Protestant deyil və o zaman birinci mələyin xəbərini rədd edən Protestantlar kimi, Romanın qızı olur. Katolik kilsəsindən çıxmış Protestantların “şüar”ına çevrilən başlıca anlayış belə idi: “Müqəddəs Kitab və yalnız Müqəddəs Kitab.” Lakin tarix şahidlik edir ki, Müqəddəs Kitabın düzgün bölünməsinə ehtiyac var idi.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Allahın hüzurunda özünü məqbul göstərməyə çalış; həqiqət sözünü doğru şəkildə bölüşdürən, utanmağa ehtiyacı olmayan bir işçi ol. Lakin dünyəvi və boş söz-söhbətlərdən uzaq dur; çünki onlar daha çox allahsızlığa aparacaqdır. 2 Timoteyə 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Müqəddəs Kitabı həqiqət sözünü düzgün bölmək səylərində protestantların istifadə etməyə yönəldildiyi öyrənmə üsulu “historisizm”dir. Bu üsul Şeytanın hücum etmək üçün seçdiyi konkret və ciddi bir hədəf idi və o, həqiqətən də hücum etdi.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Biz özümüz üçün bilməliyik ki, xristianlığı nə təşkil edir, həqiqət nədir, qəbul etdiyimiz iman hansıdır, Müqəddəs Kitabın qaydaları nələrdir — bizə ən ali hakimiyyət tərəfindən verilmiş qaydalar.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

İslahatçılar tərəfindən istifadə olunan və Uilyam Millerə qədər, o da daxil olmaqla, davam edən bibliya metodologiyasının sarsıdılması, xüsusi olaraq, on beşinci əsrdə futurist təfsiri populyarlaşdırmaqla tanınan Fransisko Ribera (1537–1591) adlı bir yezuit alimi ilə başlanan bir proses kimi müəyyən edilir. O, Vəhy kitabına dair bir şərh yazdı və orada peyğəmbərliklərə tarixi kontekstdən uzaqlaşdırılmış futurist bir təfsir irəli sürdü. Ribera bu metodologiyanı, tarixçiliyin metodologiyasının hər zaman ortaya çıxardığı həqiqətə müqavimət göstərmək məqsədilə ixtira etdi. Həmin həqiqət isə bu idi ki, Roma papası Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin antixristidir.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

On yeddinci və on səkkizinci əsrlərdə sənədlərlə sübut edilə bilər ki, Protestantizm Riberanın saxta metodologiyasının şeytani və əsassız olduğunu bilirdi. Həmin tarixdə protestantlar yezuit aliminin “murdar və boş sözlərinə” qarşı çıxan kitablar və traktatlar yazırdılar. Lakin 1909-cu ildə Troya atı — Scofield Reference Bible — nəşr olundu və Müqəddəs Kitabın dipnotlarına daxil edilmiş qeydlər Riberanın və Manuel Lacunza (1731–1801) adlı başqa bir yezuitin təlimlərinə əsaslanırdı. Lacunza Juan Josafat Ben-Ezra təxəllüsü ilə yazdı və The Coming of the Messiah in Glory and Majesty adlı bir kitab nəşr etdirdi. Ondan əvvəl Ribera kimi, bu kitab da Vəhy kitabındakı peyğəmbərliklərin yerinə yetməsinə qarşı birbaşa hücum idi.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Şeytan bilirdi ki, çaşqınlıqla ört-basdır etməli olduğu xəbər Vəhy kitabından gələn son xəbərdarlıq ismarıcı idi. İki yezuit keşişinin dünyəvi və boşboğaz sözlərini Scofield Reference Bible daxilindəki istinadlara qatmaqla, Şeytan mürtəd protestantları yezuit metodologiyalarını qəbul etməyə sövq etdi və beləliklə onları həqiqətə qarşı kor etdi. Şeytan bunu bir neçə katolik peyğəmbərlik modelini ortaya qoymaqla həyata keçirdi; bu modellər Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki antixristin kim olduğunu aydın şəkildə müəyyən etmə imkanını aradan qaldırırdı. Bu, Şeytan üçün çətin bir aldatma deyildi, çünki protestantlar artıq 1843-cü ildə Millerin ismarıcını rədd etməklə Roma kilsəsinə geri dönmüşdülər.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

İllər boyu Məsihin çarmıxa çəkilməsindən sonrakı ilk bir neçə əsrdə başlanmış Şeytanın Müqəddəs Kitaba hücumunu sənədləşdirən bir neçə kitab və məqalə nəşr olunmuşdur. Həmin hücum saxta əlyazmaların ortaya çıxarılaraq saxta Müqəddəs Kitabların hazırlanmasına gətirib çıxardığı bir həddə çatdı. Şeytan həmçinin Allahın Kəlamını sağ olduqları müddətdə müdafiə etmək üçün qaldırılmış islahatçılara, hətta həmin İslahatçılar vəfat etdikdən sonra da hücum etdi.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Müasir Yeddinci Gün Adventist tarixçilərinin və ilahiyyatçılarının William Miller mövzusuna necə yanaşdıqlarını bir düşünün. Sanki onlar onun sümüklərini qazıb çıxarmış və Missisipi çayına atmışlar.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “William Miller Şeytanın səltənətini sarsıdırdı və baş düşmən təkcə bu xəbərin təsirini puça çıxarmağa deyil, elə xəbərçini özünü də məhv etməyə çalışırdı. Ata Miller Müqəddəs Yazının həqiqətini dinləyicilərinin qəlblərinə əməli surətdə tətbiq etdikcə, özlərini məsihçi adlandıranların qəzəbi ona qarşı alovlanırdı; necə ki, yəhudilərin qəzəbi Məsihə və Onun həvarilərinə qarşı coşmuşdu. Kilsə üzvləri ən aşağı təbəqələri qızışdırırdılar və bir neçə dəfə düşmənlər onun toplantı yerindən çıxarkən həyatına qəsd etməyi planlaşdırdılar. Lakin müqəddəs mələklər izdihamın içində idilər və onlardan biri insan surətində Rəbbin bu qulunun qolundan tutub onu qəzəbli kütlənin arasından salamat çıxardı. Onun işi hələ başa çatmamışdı və Şeytanla onun əlaltıları niyyətlərində məyus oldular.” Spirit of Prophecy, cild 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Baxın görün, Adventizmin həmin eyni iki kateqoriyası (ilahiyyatçılar və tarixçilər) Millerin qaydalarının etibarlılığını necə kiçiltmiş və ört-basdır etmişdir; halbuki Bacı Uayt bizə bildirir ki, üç mələyin xəbərlərini həqiqətən bəyan edənlərin hamısı bu qaydalardan istifadə edəcəkdir.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “Üçüncü mələyin xəbərini elan etməklə məşğul olanlar, Ata Millerin qəbul etdiyi eyni plan üzrə Müqəddəs Yazıları araşdırırlar. Ata Miller, “Peyğəmbərliklərə Baxışlar və Peyğəmbərlik Xronologiyası” adlı kiçik kitabında Müqəddəs Kitabın öyrənilməsi və təfsiri üçün aşağıdakı sadə, lakin ağıllı və mühüm qaydaları verir:—

> “[Rules one through five quoted.]

> “[Birincidən beşinciyə qədər olan qaydalar sitat gətirilmişdir.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “Yuxarıda deyilənlər bu qaydaların bir hissəsidir; və Müqəddəs Kitabı araşdırmağımızda hamımız irəli sürülən prinsiplərə qulaq asmaqla yaxşı etmiş olarıq.” Review and Herald, 25 noyabr 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Allahın Kəlamının inkişafı və bərqərar olması ilə əlaqəli peyğəmbərlik tarixinin xəttindəki üç ipi nəzərdən keçirmədən, Vilyam Milleri, təqdim etdiyi xəbərdə İlyasla rəmzləndirilmiş elçi, salehlərin dirilməsində Millerin qaldırılacağı vədində Musa, həmçinin öz təsərrüfatını tərk edib İlyas xəbərinə xidmət etməyə hazır olmasında Elişa kimi təsdiq edən böyük bir şahidliyin əhəmiyyətini görmək qeyri-mümkündür. Bacı Uayt bu Müqəddəs Kitab qəhrəmanlarının hər üçünün Vilyam Milleri rəmzləndirdiyini bildirir; halbuki bu gün müasir Adventist ilahiyyatçıları və tarixçiləri ona sanki o, sadəcə on səkkizinci əsrdən çıxmış hansısa “yazıq bir ferma oğlanı” imiş kimi yanaşırlar.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

William Tyndale peyğəmbərlik tarixinin bu xəttində irəli sürülmüş bir çox islahatçılardan biri idi. Əgər bunu belə ifadə etməyim mümkündürsə, onun əlaqədə olduğu papanın elçilərinə qarşı “missiya bəyanatı” belə idi: “Mən kotanı sürən oğlanın Müqəddəs Yazıları sizdən daha yaxşı bilməsinə səbəb olacağam.” William Miller kotanı sürən kəndli oğlan idi və Tyndale-in peyğəmbərliyini yerinə yetirdi.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

İndiyədək təqdim etdiklərimizi dəstəkləmək üçün ortaya qoyula biləcək bütün tarixi material nəzərə alındıqda, bu giriş xeyli sadələşdirilmişdir. İndi isə Milleri bir nişanə və bir xəbərçi kimi yenidən nəzərdən keçirməyə yönəltmək məqsədilə Alfa və Omeqanın bəzi əlamətlərini nəzərdən keçirəcəyik.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Daniel kitabı iki kitabdan ibarət olan bir kitabın başlanğıcıdır. Həmin kitabın sonu Vəhy kitabıdır. Onlar iki ayrı kitab olsalar da, birlikdə bir kitabı təmsil edirlər.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

İllər əvvəl, Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinin Baş Konfransının Müqəddəs Kitab Araşdırmaları İnstitutunda çalışan tanınmış bir Yeddinci Gün Adventist ilahiyyatçısı ilə açıq bir müzakirəm olmuşdu. Həmin ilahiyyatçı Daniel kitabının on birinci fəslinin son altı ayəsi ilə bağlı anlayışımı, eləcə də Daniel kitabındakı “gündəlik” barədə anlayışımı düzəltməyə çalışırdı. Müəyyən bir zaman ərzində baş vermiş bu qarşılıqlı müzakirəmizdə belə olmuşdu: o, bir məqalə hazırlamışdı, mən ona cavab vermişdim, sonra o yenidən cavab yazmışdı, ardınca isə, əlbəttə, mən də öz fikirlərimi bildirmişdim və bu belə davam etmişdi. Həmin müzakirədə o mənə bildirdi ki, Baş Konfransda çalışdığı komitədə Daniel kitabı üzrə mütəxəssis hesab olunur və onun iş yoldaşlarından biri isə Vəhy kitabı üzrə daimi mütəxəssis sayılır. Müzakirələrimiz zamanı o, Vəhy kitabındakı məsələlərə toxunmaq istəmir, əksinə, onları öz həmkarına yönləndirməyi üstün tuturdu. O istəyirdi ki, müzakirə yalnız Daniel kitabı çərçivəsində qalsın.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Bacı Uayt aydın şəkildə bildirir ki, Daniel və Vəhy bir kitabdır. Bu səviyyədə onlar Müqəddəs Kitabı təmsil edir; o da köhnə və yeni olmaqla iki kitabdan ibarət olan bir kitabdır. Bacı Uayt yəhudi kilsəsi barədə də qeyd edir ki, onlar yalnız köhnə kitabı həmin bir kitab hesab edirlər; o həmçinin köhnə kitabı nəzərə almayanlar barədə də danışır, çünki onlar yalnız yeni kitabı anlayırlar və ya yalnız onu anlamağa razıdırlar. Onun ilham olunmuş şahidliyi budur ki, əgər sən yalnız yenini qəbul edirsənsə, onda köhnəni rədd edirsən və əksinə. Bir ilahiyyatçının özünü Daniel üzrə mütəxəssis, lakin Vəhy üzrə deyil, deyə iddia etməsi, yalnız Əhdi-Ətiqi qəbul edən yəhudi anlayışını təkrarlamaqdır və biz bilirik ki, həmin dar baxış yəhudiləri hara apardı. Məsələnin hər hansı bir tərəfini tutmaq — köhnəni qəbul edib yenini qəbul etməmək, yaxud yenini qəbul edib köhnəni qəbul etməmək — bütün şahidliyi rədd etmək deməkdir.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> “Xilaskar Öz şagirdlərindən soruşdu ki, bunları anlayıblarmı. Onlar cavab verdilər: “Bəli, ya Rəbb.” O zaman O onlara dedi: “Buna görə də, Səmavi Padşahlıq üçün öyrədilmiş hər bir ilahiyyatçı öz xəzinəsindən həm yeni, həm də köhnə şeylər çıxaran bir ev sahibinə bənzəyir.” Bu məsəldə İsa, Özündən aldıqları nuru dünyaya vermək işi onlara tapşırılmış olanların məsuliyyətini şagirdləri qarşısında bəyan etdi. O zaman mövcud olan bütün Müqəddəs Yazılar Əhdi-Ətiq idi; lakin o, yalnız qədimlər üçün yazılmamışdı; o, bütün əsrlər və bütün xalqlar üçün idi. İsa istəyirdi ki, Onun təliminin müəllimləri, peyğəmbərlikdə qabaqcadan xəbər verilmiş Məsih kimi Onun kimliyini təsdiq edən və Onun dünyaya olan missiyasının mahiyyətini aşkar edən nuru tapmaq üçün Əhdi-Ətiqi səylə araşdırsınlar. Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid ayrılmazdır, çünki hər ikisi Məsihin təlimləridir. Yalnız Əhdi-Ətiqi qəbul edən yəhudilərin təlimi xilasa aparmır, çünki onlar həyatı və xidməti Qanunun və peyğəmbərliklərin yerinə yetməsi olan Xilaskarı rədd edirlər. Əhdi-Ətiqi kənara atanların təlimi də xilasa aparmır, çünki o, Məsihə dair birbaşa şahidlik olanı rədd edir. Şübhəçilər Əhdi-Ətiqi dəyərdən salmaqla başlayırlar və sonra Əhdi-Cədidin etibarlılığını inkar etmək üçün cəmi bir addım qalır; beləliklə, hər ikisi rədd edilir.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “Yəhudilər xristian aləminə əmrlərin, o cümlədən Şənbənin məcburi qanununun əhəmiyyətini göstərməkdə az təsirə malikdirlər, çünki onlar həqiqətin köhnə xəzinələrini ortaya qoyarkən, İsanın şəxsi təlimlərindəki yenilərini kənara atırlar. Digər tərəfdən, xristianların yəhudiləri Məsihin təlimlərini ilahi hikmətin dili kimi qəbul etməyə sövq etməkdə uğursuz olmalarının ən güclü səbəbi budur ki, onlar Onun sözünün xəzinələrini ortaya qoyarkən, Əhdi-Ətiqin zənginliklərinə, yəni Musanın vasitəsilə Allah Oğlunun daha əvvəlki təlimlərinə, həqarətlə yanaşırlar. Onlar Sinadan elan edilmiş qanunu və Eden bağında təsis edilmiş dördüncü əmrin Şənbəsini rədd edirlər. Lakin Məsihin təlimlərinə tabe olan Müjdə xidmətçisi həm Əhdi-Ətiq, həm də Əhdi-Cədid barədə kamil bir bilik qazanacaq ki, onları xalqa həqiqi işığında, ayrılmaz bir bütöv olaraq təqdim etsin — biri digərindən asılı olan və digərini işıqlandıran. Beləliklə, İsanın şagirdlərinə öyrətdiyi kimi, onlar öz xəzinələrindən “yeni və köhnə şeylər” ortaya çıxaracaqlar.” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Əvvəlki nəsihətin Laodikiyalı Adventistlər üçün başqa bir tətbiqi də vardır. Müqəddəs Kitabın bütövlüyünə — həm Əhdi-Ətiqə, həm də Əhdi-Cədidə — inandığını iddia edib, lakin Peyğəmbərlik Ruhunu rədd etmək, yalnız bir şəhadəti qəbul etməklə düşülən eyni xəndəkdir. Həqiqəti təsbit etmək üçün iki şahid tələb olunur; buna görə də bir şahidlə həqiqəti təsbit etmək qeyri-mümkündür, və əgər kimsə bunu etməyə cəhd edirsə, o, hər iki şahidi rədd edir; o, imanını “yarımhəqiqətlər” adlandırılan şeylər üzərində qurur.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

İndi 2023-cü ilin iyul ayından bəri dərc olunmaqda olan ilkin məqalələrdən birində yer almış bir sualı təkrar edəcəyəm. Sual budur: “1863-cü ildən bəri Adventizmdən hansı yeni işıq çıxmışdır?” Cavab sadəcə budur: “Heç biri.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Daniel və Vəhy kitabları birdir. Biri peyğəmbərlikdir, digəri isə vəhydir; biri möhürlənmiş kitabdır, digəri isə açılmış kitab. Yəhya ildırımların söylədiyi sirləri eşitdi, lakin onları yazmamaq ona əmr olundu.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, cild 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Buna görə də Alfa və Omeqa göstərir ki, Daniel birincidir, Vəhy isə sonuncu. Daniel Adventizmin başlanğıcını, Vəhy isə Adventizmin sonunu təmsil edir.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “Vəhy möhürlənmiş bir kitabdır, lakin o, eyni zamanda açılmış bir kitabdır. O, bu yer üzünün tarixinin son günlərində baş verməli olan heyrətamiz hadisələri qeyd edir. Bu kitabın təlimləri müəyyəndir, mistik və anlaşılmaz deyildir. Onda Daniyeldə olduğu kimi, eyni peyğəmbərlik xətti davam etdirilir. Allah bəzi peyğəmbərlikləri təkrarlamışdır; bununla göstərmişdir ki, onlara əhəmiyyət verilməlidir. Rəbb böyük əhəmiyyəti olmayan şeyləri təkrarlamır.” Manuscript Releases, cild 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Adventizmin başlanğıcında, Adventizmin mərkəzi sütunu olan, 1798-ci ildə möhürü açılmış həmin ayələrdə İsa Özünü “Palmoni” — Möcüzəli Sayıcı — kimi təqdim etdi. Adventizmin sonunda isə İsa Özünü “Alfa və Omeqa”, möcüzəli dilçi — Allahın Kəlamı — kimi təqdim edir. Buna görə də Adventizmin başlanğıcı və birinci mələyin xəbəri “zamandan asılı” idi. Adventizmin sonunda isə üçüncü mələyin xəbəri Onun Kəlamından asılı olacaq.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Adventizmin başlanğıcı və sonu Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının tarixi dövründə baş verir; buna görə də onlar Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcı və sonu zamanı baş verir. Amerika Birləşmiş Ştatlarının peyğəmbərlik tarixi Respublikaçılıq və Protestantlıq adlı iki buynuzun tarixidir. Bu tarixin sonunda həmin iki buynuz quzudan əjdahaya çevrilmiş olacaq. Respublikaçılıq demokratiyaya çevriləcək, Protestantlıq isə mürtəd Protestantlığa çevriləcək. Amerika Birləşmiş Ştatları üçün sınaq müddətinin kasası öz sonuna yaxınlaşmağa başladıqda, necə ki, məhz indi baş verir, mürtəd Respublikaçılıq və mürtəd Protestantlıq adlı iki buynuz vəhşi heyvana bir surət yaradacaq və beləliklə, kilsə ilə dövləti bir əjdaha kimi danışan bir buynuzda birləşdirəcək. Lakin Allah şahidsiz qalmayacaq; çünki O, Amerika Birləşmiş Ştatlarını sona çatdırmaq prosesində, həm Amerika Birləşmiş Ştatlarında olan vəhşi heyvanın surətinə, həm də daha sonra bütün dünya ilə üz-üzə gələn vəhşi heyvanın surətinə qarşı etiraz etmək üçün Protestantlığın həqiqi buynuzunu qaldıracaq. Amerika Birləşmiş Ştatlarının sonunda Protestant buynuzunun qaldırılması, Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcında Protestant buynuzunun qaldırıldığı eyni tarixi quruluş daxilində həyata keçiriləcək. Keçmiş əhd xalqı kənara qoyulacaq və yeni bir xalq yeni əhd xalqı olacaq. Günəş altında yeni bir şey yoxdur.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Millerçi tarixində başa düşülüb təqdim edilmiş zaman peyğəmbərliklərindən Alfa və Omeqanı dəyərləndirmək üçün istifadə etdikdə, onların eyni şey olduğunu görürük. Hər bir zaman peyğəmbərliyi peyğəmbərliyin elan olunduğu bir tarixlə başlayır və həmin tarix həmişə peyğəmbərliyin yerinə yetdiyi tarixi tipoloji cəhətdən təmsil edir.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

İki min üç yüz illik peyğəmbərliyin tarixi e.ə. 457-ci ildə verilən üçüncü fərmanla başladı və 22 oktyabr 1844-cü ildə üçüncü mələyin xəbəri ilə başa çatdı. Üçüncü fərmanın gəlişinə qədər, lakin ondan əvvəl məbədin və Yerusəlimin bərpa edilməsi işi yerinə yetirilmişdi. Eyni qaydada, üçüncü mələyin gəlişinə aparan tarixdə Millerçi məbədin təməl həqiqətləri bərqərar edildi.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

1798-ci ildə, şimaldakı on qəbilənin e.ə. 723-cü ildə səpələnməsi ilə başlayan iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərlik yerinə yetdi. Həmin peyğəmbərlik hər biri min iki yüz altmış ildən ibarət olan iki dövrü müəyyən edir; bu dövrlərdən birincisi həqiqi bütpərəst Romanın həqiqi məbədi və həqiqi Yerusəlimi tapdalamasını, ardınca isə papalıq Romanın ruhani şəhəri və məbədi min iki yüz altmış il tapdalamasını göstərir. Peyğəmbərlik şimal padşahlığının dağıdılması və padşahlığın vətəndaşlarının səpələnməsi ilə başladı. 538-ci il, peyğəmbərliyin tam ortasında, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü padşahlığı olan bütpərəst Romanın Allahın xalqını tapdalamasının sonunu göstərir və Allahın kilsəsinin Qaranlıq Əsrlərin səhrasına səpələnməsini meydana gətirir. 1798-ci ildə həmin zaman peyğəmbərliyinin sonu Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin beşinci padşahlığının sonunu göstərir. Şimaldakı on qəbilənin və səhraya qaçan xristian kilsəsinin səpələnməsi Protestantizmin buynuzu olmağa təyin olunanların toplanmasını təmsil edir. Yol nişanələri çox vaxt ziddiyyətlər vasitəsilə təmsil olunur və səpələnmə toplanmanı təmsil edə bilər; necə ki, İlyas Vəftizçi Yəhyanı təmsil edir. Eyni peyğəmbərlik qarşıdurmasında İlyas ölmür, lakin Vəftizçi Yəhya ölür.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Miladdan əvvəl 677-ci ildə cənub qəbiləsi olan Yəhuda (Müqəddəs Yazılarda həm də izzətli diyar kimi tanınır) iki min beş yüz iyirmi il müddətinə dağıdıldı; bu müddət 22 oktyabr 1844-cü ildə başa çatdı. Həmin peyğəmbərlik Allahın xalqının tapdalanmasını göstərirdi; Daniel 8:13, 14-də Daniel onları “qoşun” adlandırır.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir müqəddəsin danışdığını eşitdim; və danışan həmin müəyyən müqəddəsə başqa bir müqəddəs dedi: Gündəlik qurban, viranəlik gətirən günah və həm müqəddəs məkanın, həm də ordunun ayaq altına verilməsi ilə bağlı bu görüntü nə vaxta qədər davam edəcək? O mənə dedi: İki min üç yüz günədək; ondan sonra müqəddəs məkan təmizlənəcək. Daniel 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Eramızdan əvvəl 677-ci ildə başlanmış və iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərliklə eyni vaxtda başa çatan iki min üç yüz illik peyğəmbərlik, Daniel 8:13, 14-də göstərildiyi kimi, müqəddəs məkanın tapdalanmasını müəyyən edirdi. Eramızdan əvvəl 677-ci ildə Yəhudanın səpələnməsi ilə bağlı peyğəmbərlikdən əvvəl Navuxodonosorun üç hücumu olmuşdu və həmin peyğəmbərlik 22 oktyabr 1844-cü ildə üçüncü xəbərin gəlişi ilə başa çatdı.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Müvafiq olaraq 1798 və 1844-cü illərdə başa çatan iki min beş yüz iyirmi illik iki peyğəmbərlik, Millerçi məbədin bünövrəsinin qurulmasının qırx altı ilini müəyyən edir. Musa məbədin tikintisi ilə bağlı göstərişləri qəbul etmək üçün qırx altı gün qaldı; Məsihin dövründə Hirodun məbədi yenidən qurması qırx altı il çəkdi və bu müddət Məsihin vəftiz olunduğu ildə başa çatdı. Vəftizdən sonra O, qırx günlüyə səhraya getdi və qayıtdıqda məbədi ilk dəfə təmizlədi; çəkişkən yəhudilər isə Ondan belə bir işi hansı səlahiyyətlə gördüyünü bilmək istədilər.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> Yəhudilərin Pasxası yaxın idi və İsa Yerusəlimə qalxdı. O, məbəddə öküz, qoyun və göyərçin satanları, habelə pul dəyişənlərin oturduğunu gördü. Kiçik iplərdən bir qamçı düzəldərək onların hamısını, qoyunları və öküzləri də məbəddən qovdu; pul dəyişənlərin pullarını yerə səpdi və masalarını aşırdı. Göyərçin satanlara dedi: «Bunları buradan götürün; Atamın evini ticarət evinə çevirməyin». Onun şagirdləri xatırladılar ki, yazılmışdır: «Sənin evinə olan qeyrət Məni yandırıb-yaxdı». Bundan sonra yəhudilər Ona cavab verib dedilər: «Bu işləri etdiyinə görə bizə hansı əlaməti göstərirsən?» İsa cavab verib onlara dedi: «Bu məbədi dağıdın, Mən onu üç günə yenidən qaldıracağam». O zaman yəhudilər dedilər: «Bu məbəd qırx altı ilə tikilib, Sən isə onu üç günə yenidən qaldıracaqsan?» Lakin O, Öz bədəninin məbədi haqqında danışırdı. Buna görə də O, ölülər arasından dirildikdən sonra şagirdləri Onun bunu onlara dediyini xatırladılar; və Müqəddəs Yazıya, habelə İsanın dediyi sözə iman etdilər. Yəhya 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Millerçi məbədi qırx altı il ərzində, 1798-ci ildən başlayaraq, ilk iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərlik dövrünün sonunda ucaldıldı və qırx altı il sonra, 1844-cü ildə, ikinci iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərliyin yerinə yetməsi ilə başa çatdı. Həmin qırx altı il birinci mələyin gəlişi ilə başladı və üçüncü mələyin gəlişi ilə sona yetdi, çünki Məsih Öz məbədinin üç gün içində qaldırılacağını söyləmişdi. Əgər siz bu həqiqətləri görmək istəmirsinizsə, bunun səbəbi, istəksiz və dönməmiş bir ürəkdə mövcud ola biləcək problemlərdən əlavə, iki əsas problemdir. Birinci problem odur ki, siz peyğəmbərlik Kəlamına tarixin təkrarlandığı baxış bucağından yanaşmaq istəmirsiniz. Siz tarixçi deyilsiniz. Digər problem isə Allahın Kəlamı daxilində qeyd olunmuş rəmzi sözləri yenə Allahın Kəlamı ilə tətbiq etmək iqtidarında olmamağınızdır. Bütün bu peyğəmbərliklərin başlanğıcları sonu müəyyən edir və onlar həmişə sadəcə təkrarlanan tarixlərdən daha çoxunu müəyyən edir.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Müqəddəs Kitab deyir ki, biz Müqəddəs Ruh üçün bir məbədik və bədən məbədi qırx altı xromosomdan ibarətdir. Həmin qırx altı xromosomu öyrənən alimlər bizə bildirirlər ki, iyirmi üç kişi xromosomu və iyirmi üç qadın xromosomu xaç şəklində olan bir zülalın ətrafına sarılmışdır.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Daniel on ikidə bir-biri ilə əlaqəli üç zaman peyğəmbərliyi vardır; birincisi müqəddəs xalqın qüdrətinin səpələnməsinə işarə edir ki, bu da Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı təmsil edir. Onlar vasitəsilə yerinə yetirilmiş müqəddəs xalqın qüdrətinin səpələnməsi iki min beş yüz iyirmi il idi, lakin Daniel on ikidə bu dövrün yalnız son yarısına istinad edilir. Bu, Danieli həmin bəyanatın nə məna daşıdığını anlamayan biri kimi təsvir edir.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> Kətan geymiş, çayın suları üzərində olan adamı eşitdim; o, sağ əlini və sol əlini göylərə qaldırıb əbədi yaşayanın haqqına and içdi ki, bu, bir zaman, zamanlar və yarım zaman üçün olacaq; və müqəddəs xalqın qüvvəsini dağıtmağı tamamlayanda, bütün bu şeylər başa çatmış olacaq. Mən eşitdim, amma anlamadım; sonra dedim: Ey ağam, bu şeylərin axırı nə olacaq? Daniel 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Daniel on iki, axır zamanda, yəni 1798-ci ildə möhürü açılan xəbəri təsvir edir. Bu parçadakı Daniel, həmin tarixdə müdriklərin əsas simvolu olan William Milleri təmsil edir. Miller əvvəlcə Levililər iyirmi altının iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərliyinə yönəldildi və yeddi və səkkizinci ayələrdə o, iki min beş yüz iyirmi illik səpələnmənin ən qəti şəkildə Allahın Öz xalqını səpələməsi kimi müəyyən edildiyi həqiqətini uzlaşdırmalı olan müdrikləri təmsil edir.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Əgər bütün bunlara baxmayaraq yenə də Mənə qulaq asmasanız, onda günahlarınıza görə sizi yeddi qat artıq cəzalandıracağam. Və qüdrətinizin təkəbbürünü qıracağam; göyünüzü dəmir kimi, yerinizi isə mis kimi edəcəyəm. Levililər 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Qədim İsrailin “qüruru” o zaman idi ki, onlara Allahı öz padşahları kimi rədd edib insan padşah seçməyə icazə verildi. Onların qüruru — süqutdan əvvəl gələn qürur (Süleymanın Məsəlləri 16:18) — ətraflarındakı bütün bütpərəst padşahlıqlar kimi olmaq istəkləri idi. Əvvəlcə şimal padşahlığının, sonra isə cənub padşahlığının aradan qaldırılması müvafiq olaraq e.ə. 723-cü ildə və e.ə. 677-ci ildə hakimiyyətin (padşahın) dağıdılması idi.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Miller Danielın on ikinci fəslinin əvvəlki ayələrində möhürdən açılmış bilik artımını anlayan müdrikləri təmsil edirdi; yeddi və səkkizinci ayələrdə isə o, on iki yüz altmış ilin Allahın xalqının səpələnməsinin iki min beş yüz iyirmi ili ilə əlaqəsini anlamayan biri kimi təqdim olunur. Daniel Adventizmin sonunda Allahın xalqını təmsil edir, necə ki, Miller də Adventizmin başlanğıcında onu təmsil edirdi. Adventizmin sonunda da eyni çıxılmaz vəziyyət mövcuddur, çünki Adventizm “yeddi vaxt” barədə Millerin anlayışını kənara qoyduğuna görə, onlar məcbur qalıb yalnız on iki yüz altmış ili Qaranlıq Əsrlər kimi müəyyən etdilər. Sonda olan müdriklərin həll etməli olduğu problem, Daniel və Millerin göstərdiyi kimi, oxşar idi. Nə üçün üç yarım vaxtı təsvir etmək üçün “yeddi vaxt” əvəzinə Levililər iyirmi altının terminologiyasından istifadə olunur?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Miller bu çıxılmazlığı heç vaxt tam həll etmədi, lakin 1856-cı ildə sonuncu “yeni peyğəmbərlik nuru” heç vaxt tamamlanmamış altı məqalədən ibarət bir silsilədə təqdim olundu; burada yeddi vaxt Allahın həqiqi İsrailini tapdalayan bütpərəst Romanın üç il yarımını, ardınca isə ruhani İsraili tapdalayan papalıq Romanın üç il yarımını təmsil edən kimi müəyyən edilirdi. Yeddi il sonra Adventizm yeddi vaxtla bağlı bütün nuru açıq şəkildə rədd etdi və bununla da çıxılmazlığı axır zamanda müdriklər üçün 1989-cu ildə, Daniel on birinci fəsil, qırxıncı ayədə təsvir olunduğu kimi, keçmiş Sovet İttifaqını təmsil edən ölkələrin papalıq və Amerika Birləşmiş Ştatları tərəfindən süpürülüb aparıldığı vaxt üçün hazırladı.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Millerə verilmiş ilk işıq 1863-cü ildə rədd edildi və bu mövzu üzrə son işıq Hiram Edson tərəfindən həmin altı məqalədə verildi. Həmin məqalələrin nəşri dayandırıldı və yeddi il (vaxt) sonra müasir İsrailin qüdrəti, bir neçə il əvvəl düzgün olaraq Babilin qızları kimi müəyyən edilmiş bütpərəst kilsələri təqlid etmək naminə kənara qoyuldu. Levililər iyirmi altıncı fəsildəki yeddi vaxt peyğəmbərlik təlimi olaraq büdrəmə daşı oldu və qədim İsrailin, Şaulun onların üzərində padşah kimi hökm sürməsini istəmələri ilə təmsil olunan qüruru təkrarlandı. İsa sonu başlanğıcla təmsil edir.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Daniel kitabı həmçinin 508-ci ildə “gündəlik”in götürülməsi ilə başlayan min iki yüz doxsan illik peyğəmbərliyi və min üç yüz otuz beş illik peyğəmbərliyi də müəyyən edir. “Gündəlik”in götürülməsi 538-ci ildə papalıq hakimiyyətinin yüksəlişinə qarşı bütpərəst Romanın müqavimətinin aradan qaldırılmasını təmsil edir. 538-ci ildə papalıq hakimiyyəti yer üzünün taxtına çıxarılmazdan əvvəl otuz illik bir keçid dövrü olmuşdu; bundan sonra qalan min iki yüz altmış il 1798-ci ildə başa çatır. Bir padşahlıqdan növbəti padşahlığa keçidin bu otuz ili, 1798-ci ildə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının yer üzünün taxtına çıxarılması ilə nəticələnən papalıq hökmranlığının son illərini müəyyən edir. Min iki yüz doxsan illik peyğəmbərliyin başlanğıcı, bu peyğəmbərliyin sonu kimi, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin bir padşahlığından növbəti padşahlığına keçidi müəyyən edir.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

508-ci ildə “gündəlik”in götürülməsi ilə başlayan min üç yüz otuz beş illik peyğəmbərlik 1843-cü ildə sona çatır.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Və daimi qurban götürüldüyü və viranəlik gətirən iyrənclik qurulduğu vaxtdan etibarən min iki yüz doxsan gün olacaqdır. Gözləyib min üç yüz otuz beş günə çatan nə bəxtiyardır. Daniel 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Min üç yüz otuz beş il haqqında peyğəmbərlik 1843-cü ildə başa çatdı və Daniel deyir ki, həmin peyğəmbərliyin yerinə yetəcəyi vaxtı “gözləyənlər” mübarək olacaq. Bacı Uayt bunu belə ifadə edir.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> 1843 və 1844-cü illərdə görülən şeyləri görən gözlər nə bəxtiyardır.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “İsmarıc verildi. Və bu ismarıcın yenidən bəyan edilməsində heç bir gecikmə olmamalıdır, çünki zamanın əlamətləri yerinə yetməkdədir; yekun iş görülməlidir. Qısa bir müddətdə böyük bir iş görüləcək. Tezliklə Allahın təyinatı ilə elə bir ismarıc veriləcək ki, gur bir fəryada çevriləcək. O zaman Daniel öz payında duracaq ki, öz şəhadətini versin.” Manuscript Releases, cild 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Buna görə də, min üç yüz otuz beş illik peyğəmbərliyin başlanğıcı bütpərəstlik dinindən papalığa keçidi müəyyən edir və bununla da Protestantlıqdan Millerçi Protestantlığa keçidi müəyyənləşdirir.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Adventizmin təməl həqiqətlərini rədd edən həmin adventistlər, Millerçilərin təqdim etdikləri bütün zaman peyğəmbərliklərini, hətta Daniel 8:14-dəki iki min üç yüz ili belə rədd edirlər. Onlar bu həqiqəti çox asanlıqla inkar edə bilərlər, lakin bu həqiqətin doğru olduğu məntiqi olaraq göstərilə bilər; ancaq mənim indi demək istədiyim başqa məsələdir, buna görə də bu məqaləni yekunlaşdırmağa çalışarkən hələlik bu mövzunu kənara qoyacağam.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Miladdan əvvəl 677-ci ildə Yəhudanın “izzətli diyar”ının səpələnməsi, Daniel 8:13, 14-dəki “qoşunun” tapdalanmasını təmsil edir və müasir izzətli diyarın, yəni Amerika Birləşmiş Ştatlarının bərqərar edilməsinə işarə edir. Həmin ayələrdəki iki min üç yüz il Miladdan əvvəl 457-ci ildə başlamışdır və “müqəddəs məkan”ın tapdalanmasını təmsil edir.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Sonra bir müqəddəsin danışdığını eşitdim və danışan o müəyyən müqəddəsə başqa bir müqəddəs dedi: “Gündəlik qurban, viranəlik törədən günah və həm müqəddəs məkanın, həm də ordunun ayaq altında tapdalanmağa verilməsi haqqında olan bu görüntü nə vaxta qədər davam edəcək?” O da mənə dedi: “İki min üç yüz günə qədər; sonra müqəddəs məkan təmizlənəcək.” Daniel 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Eramızdan əvvəl 677-ci il və eramızdan əvvəl 457-ci il Allahın xalqı ilə Allahın məbədinin əlaqəsi ilə bir-birinə bağlı olan tarixlərdir. Allah həm ordunu, həm də məbədi 22 oktyabr 1844-cü ildə eyni zamanda yenidən bir araya gətirdi. Eramızdan əvvəl 677-ci il ilə eramızdan əvvəl 457-ci il arasındakı iki yüz iyirmi il, Allahın nurun artmasını təmsil edən bir nişanə müəyyən etdiyi dövrü simvolizə edir. 22 oktyabr 1844-cü ildə üçüncü mələyin nuru gəldi, məbədin nuru parıldamağa başladı və orada bu nuru elan etmək üçün bir ordu var idi.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Şeytanla Məsihin iştirak etdiyi üçqat müharibəni müəyyən edən peyğəmbərlik xəttində, 1611-ci ilin King James Müqəddəs Kitabı meydana gətirildi. Tam iki yüz iyirmi il sonra, 1831-ci ildə, William Miller öz xəbərini ilk dəfə nəşr etdi:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “Doqquz il ərzində Uilyam Miller əmin idi ki, o, öz ismarıcını kilsələrə çatdırmalıdır; lakin o, tezliklə gələcək Xilaskarın müjdəli xəbərini tanınmış bir səlahiyyət sahibinin elan edəcəyinə ümid edərək gözlədi. Beləliklə gözləməklə, o, yalnız ismarıcın həqiqətini sübut etmiş oldu; onların yaşadıqlarına dair bir adları var idi, amma onlar sürətlə ölməkdə idilər. 1831-ci ildə Miller peyğəmbərliklər haqqında ilk nitqini söylədi.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Allah Müqəddəs Kitabın hazırlanmasında istifadə olunan müqəddəs və düzgün ilkin mətnləri qorudu. Sonra O, 1611-ci ildə Öz Müqəddəs Kitabını ortaya qoydu. Daha sonra isə, birinci mələyin xəbərini ortaya qoymaq üçün Müqəddəs Kitabın daxilində yerləşən, ondan çıxarılan və orada təsbit edilən qaydalardan istifadə edəcək bir elçi qaldırdı. 1831-ci ildə Millerin xəbəri, Məsihin tarixində Vəftizçi Yəhya tərəfindən xəbərin rəsmiləşdirildiyi kimi, hər bir islahatçı hərəkatda xəbərin rəsmiləşdirildiyi kimi, rəsmiləşdirildi. Məhkəmənin açıldığını elan edən birinci mələyin xəbəri olan Millerin xəbəri, iki yüz iyirmi illik peyğəmbərlik zaman dövrünün tətbiqi ilə birbaşa dəstəklənir. Bu, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının—Amerika Birləşmiş Ştatlarının—başlanğıcında verilmiş xəbərdarlıq xəbəri idi.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996-cı ildə Future for America xidməti başladı və 1989-cu ildə möhürü açılmış üçüncü mələyin xəbəri — papalığın ölümcül yarasının sağalmasını və tezliklə gələcək bazar günü qanununu müəyyən edən xəbər — “The Time of the End” adlı jurnalda dərc olundu. Adventizmin sonundakı xəbər, elə başlanğıcdakı xəbər kimi, rəsmiləşdirilmişdi. Başlanğıcda xəbər zamana bağlanmışdı və Allahın Kəlamında ehtiva olunan həqiqətlərin daha da inkişafını təmsil edirdi. 1996-cı ildə, 1776-cı ildə Amerika Birləşmiş Ştatlarının yaranmasından iki yüz iyirmi il sonra, Adventizmin sonundakı xəbər rəsmiləşdirildi və üç mələyin xəbərlərinin daha da inkişafını təmsil edirdi.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı səltənətinin tarixində Respublika buynuzu ilə Protestant buynuzunun paralel tarixini nəzərdən keçirdikcə, Protestant buynuzunun kim olduğu və kim olmadığı anlaşılmalıdır.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Özünü Allaha məqbul göstərməyə çalış; elə bir işçi ol ki, utanmağa ehtiyacı olmasın və həqiqət sözünü düzgün şəkildə bölüşdürsün. Lakin müqəddəs olmayan və boş söz-söhbətlərdən çəkin; çünki onlar daha çox allahsızlığa aparacaqdır. 2 Timoteyə 2:15, 16.

Back to Articles