Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

Daniel Kitabı – Yüz Əlli İki نمبر

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

Yezekelin İki Çubuğunun Simvolizmi: Peyğəmbərlik və Qurtuluş Boyunca Bir Səyahət

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

Biz Yezekel kitabının otuz yeddinci fəslinin xəttini nəzərdən keçiririk; bu fəsil əvvəlcə yeddinci şeypurun səslənməsini və Laodikiyaya olan xəbəri müəyyən edir ki, bu da yüz qırx dörd minlik ordunun meydana çıxmasına səbəb olur. Sonra Yezekel həmin xətti təkrarlayır və genişləndirir; İsrailin şimal və cənub padşahlıqlarına aid iki çubuğun birləşdirilməsini təqdim edərək, bunu Yeddinci Şeypurun səslənməsi zamanı İlahiliklə bəşəriyyətin necə birləşdirildiyi prosesinin bir nümunəsi kimi göstərir. Bu iki millət bir millət olaraq birləşdirildikdən sonra, Yezekel onların üzərində bir padşahın olduğunu göstərir, daha sonra isə yüz qırx dörd minlə həyata keçirilən əhd olan əbədi əhdə toxunur; eyni zamanda vurğulayır ki, son günlərin həmin əhd xalqının arasında Allahın məbədi əbədiyyət boyu olacaqdır.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

Biz həmin xəttə 1844-cü ildə Yəhyanın məbədi ölçməsi işini də əlavə etmişik; beləliklə, bu, 11 sentyabr 2001-ci ildə başlamış son ölçməni timsallaşdırır. Həmin ölçmə Zəkəriyyə tərəfindən də bəhs edilir; o, ölçmənin Allahın Öz adını yerləşdirmək üçün Yerusəlimi yenidən şəhər olaraq seçdiyi vaxt baş verdiyini də bildirir. Biz məbədi təşkil edən ünsürlərlə İsrailin şimal və cənub padşahlıqlarının iki çubuğu arasında bir bənzətmə qururuq. Məsihin Öz İlahiliyini yüz qırx dörd minin bəşəriyyəti ilə birləşdirməkdəki işi, şimal və cənub padşahlıqlarının üzərinə gətirilmiş səpələnmənin iki min beş yüz iyirmi ili haqqında olan iki peyğəmbərlikdə, iki min üç yüz il peyğəmbərliyi ilə əlaqəli şəkildə təmsil olunur.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

Yezekielin çubuqlarının Müjdə işində nəyi təmsil etdiyini müəyyən etmək Müjdənin əsaslı şəkildə dərk olunmasını tələb edir. Məsih, dörd min il boyunca irsi zəifliyin daşıdığı, Məryəm vasitəsilə Ona ötürülən bizim süqut etmiş bədənimizi qəbul etdi. Bizim Nümunəmiz olaraq O göstərdi ki, iradəmizi Atasının iradəsinə təslim etməklə, O necə qalib gəldisə, biz də öz iradəmizi Onun iradəsinə tabe etdirərək qalib gələ bilərik. Ruhun qalası olan beynimizdə iradəmiz ya xeyir, ya da şər üçün işlədilir.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> “İki semestrin işini birinə sığışdırmaq istəyən tələbəyə bu məsələdə öz istədiyini etmək imkanı verilməməlidir. İkiqat işi üzərinə götürmək, bir çoxları üçün ağlın həddən artıq yüklənməsi və lazımi fiziki məşqlərin laqeyd qoyulması deməkdir. Ağlın zehni qidanın həddən artıq çoxluğunu qavrayıb həzm edə biləcəyini güman etmək ağlabatan deyildir; və mədəni istirahət dövrlərindən məhrum edərək həzm orqanlarını yükləmək necə böyük günahdırsa, ağlı həddən artıq qidalandırmaq da elə həmin dərəcədə böyük günahdır. Beyin bütün insanın qalasıdır və yemək, geyim və ya yuxu ilə bağlı yanlış vərdişlər beyinə təsir edir və tələbənin arzuladığına — yaxşı bir əqli tərbiyəyə — nail olmağa mane olur. Bədənin diqqət və qayğı ilə rəftar edilməyən hər bir hissəsi öz zədəsini beyinə xəbər verəcəkdir. Gənclərə öz sağlamlıqlarını necə qorumalı olduqlarını öyrətməkdə çox səbir və mətanət göstərilməlidir. Onlar bu məsələdə yaxşı məlumatlandırılmalıdırlar ki, hər bir əzələ və orqan elə möhkəmləndirilsin və tərbiyə edilsin ki, istər iradi, istərsə də qeyri-iradi fəaliyyətdə, sağlamlığın ən yaxşı halı meydana gəlsin və beyin təhsilin yükünə tab gətirmək üçün qüvvətləndirilsin.” Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

Əbədi əhdin işi Allahın qanununu ürəklərimizə və zehnimizə yazmaqdır; həm ürəyimiz, həm də zehnimiz ruhlarımızın “qalasında” yerləşir ki, bu da beynimizdir.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> “Kişi—istər kişi, istər qadın olsun—bir an içində paklıq və müqəddəslikdən əxlaqsızlığa, pozğunluğa və cinayətə enməz. İnsanda olanı ilahiyə çevirmək də, Allahın surətində yaradılmış olanları vəhşi və ya şeytani səviyyəyə alçaltmaq da zaman tələb edir. Baxdığımıza bənzəyərək dəyişirik. İnsan, Yaradanının surətində yaradılmış olsa da, ağlını elə tərbiyə edə bilər ki, bir vaxtlar ikrah etdiyi günah ona xoş gəlsin. O, ayıq durmağı və dua etməyi dayandırdıqca, qalanı, yəni ürəyi qorumağı da dayandırır və günaha, cinayətə qurşanır. Ağıl alçaldılır və əxlaqi və intellektual qüvvələri əsarət altına almaq, onları daha kobud ehtiraslara tabe etdirmək üçün tərbiyə edildiyi müddətdə onu pozğunluqdan yüksəltmək mümkün deyil. Cismani ağıla qarşı daimi müharibə aparılmalıdır; və bizə Allahın lütfünün saflaşdırıcı təsiri kömək etməlidir; bu təsir ağlı yuxarıya cəlb edəcək və onu pak və müqəddəs şeylər üzərində düşünməyə adətləndirəcəkdir.” Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

“Zehin”, “ürək”, “beyin” “canın qalası”dır. Qala günahın daxil olmasından qorunmalı olan istehkamdır.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> “Ataya etdiyi duada Məsih dünyaya elə bir dərs verdi ki, o, ağla və ruha həkk olunmalıdır. O dedi: “Əbədi həyat isə budur ki, onlar yeganə həqiqi Allah olan Səni və göndərdiyin İsa Məsihi tanısınlar.” Yəhya 17:3. Həqiqi təhsil budur. O, qüdrət verir. Allahın və Onun göndərdiyi İsa Məsihin təcrübi dərki insanı Allahın surətinə çevirir. Bu, insana özünə hakim olma imkanı verir, aşağı təbiətin hər bir meylini və ehtirasını zehnin daha uca qüvvələrinin nəzarəti altına gətirir. Özündə buna malik olanı Allahın oğlu və göyün varisi edir. Onu Sonsuz Olanın ağlı ilə ünsiyyətə gətirir və kainatın zəngin xəzinələrini onun üzünə açır.” Məsihin Əşya Dərsləri, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

“Ali qüvvələr” “aşağı təbiətin meyl və ehtiraslarını” nəzarət altına almaq və tabe etdirmək üçün işlədilməlidir. Ali qüvvələr ağılda yerləşir və insanı Allahın surətinə çevirən şey “Sonsuzun ağlı ilə ünsiyyətdir”. Yüz qırx dörd minin möhürlənməsi vaxtında bir sinifdə vəhşinin surəti, digər sinifdə isə Məsihin surəti formalaşır. Bu çevrilməni həyata keçirən şey ağılların əlaqəsidir. Paulun müəyyən etdiyi kimi cismani və ya bədənə məxsus ağla sahib olanlar cismin surətini — vəhşi — formalaşdırırlar. Məsihin ağlına nail olmuş olanlar isə Məsihin surətini formalaşdırırlar. Əhdin vədi budur ki, hamımız cismani ağıl ilə doğulmuş olsaq da, dönmə zamanı Məsihin ağlına nail ola bilərik.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> Qoy sizdə də Məsih İsada olan həmin düşüncə olsun: O, Allah surətində olduğu halda, Allaha bərabər olmağı qəsb ediləcək bir şey saymadı; lakin Özünü şöhrətdən məhrum etdi, qul surətini aldı və insanlara bənzər oldu; və zahirdə insan kimi tapılaraq Özünü alçaltdı və ölümə qədər, hətta çarmıx ölümünə qədər itaətkar oldu. Filipililərə 2:5–8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

Bizdə Məsihin təfəkkürü olmalıdır; necə ki, o təfəkkür Məsihdə də var idi, çünki biz Onun surətində yaradılmışıq. Lakin bizdə o təfəkkür yoxdur; bizdə cismani təfəkkür var, günahın altına satılmışıq.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> Beləliklə, indi Məsih İsada olanlar üçün, cismin ardınca deyil, Ruhun ardınca yeriyənlər üçün heç bir məhkumluq yoxdur. Çünki Məsih İsada həyat Ruhunun qanunu məni günah və ölüm qanunundan azad etmişdir. Çünki Qanunun edə bilmədiyini, cismin vasitəsilə zəif olduğuna görə, Allah Öz Oğlunu günahlı cismin bənzərində və günah üçün göndərərək cismin içində günahı məhkum etdi ki, Qanunun saleh tələbi cismin ardınca deyil, Ruhun ardınca yeriyən bizdə yerinə yetsin. Çünki cismin ardınca olanlar cismin şeylərini düşünürlər; Ruhun ardınca olanlar isə Ruhun şeylərini. Çünki cismani düşüncə ölümdür; ruhani düşüncə isə həyat və sülhdür. Ona görə ki, cismani düşüncə Allaha qarşı düşmənçilikdir; çünki o, Allahın qanununa tabe olmur, hətta ola da bilməz. Deməli, cisimdə olanlar Allahı razı sala bilməzlər. Lakin əgər Allahın Ruhu sizdə yaşayırsa, siz cisimdə deyil, Ruhdasınız. Amma əgər bir kəsdə Məsihin Ruhu yoxdursa, o, Ona aid deyildir. Əgər Məsih sizdədirsə, bədən günaha görə ölüdür; Ruh isə salehliyə görə həyatdır. Romalılara 8:1–10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

Ruha mənsub olmaq həyatdır, bədənə mənsub olmaq isə ölümdür. Bədən aşağı təbiətdir; hisslərimizin mənbəyi odur. Cismani aşağı təbiət yüksək təbiət tərəfindən idarə olunmalıdır; bu isə iradəmizin Müqəddəs Ruha tabeçilik içində həyata keçirilməsi ilə baş verir. Bizim daha yüksək cismani düşüncələrimiz burada və indi dəyişdirilə bilər, lakin aşağı təbiətimizin dəyişməsi üçün İkinci Gəlişi gözləməsi gərəkdir.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

Yezekelin iki çubuğu həyət kimi təmsil olunan bir çubuğu müəyyən edir və həmin çubuq 1798-ci ildə öz nəticəsinə çatdı. O, ordunun bütpərəstliyin onu tapdaladığı min iki yüz altmış il və papalığın onu tapdaladığı min iki yüz altmış il ilə qüsursuz şəkildə bölünmüşdü. Həmin çubuq Allahın məbədgahının tapdalanmasını təmsil etmirdi, çünki Allahın məbədgahı cənub padşahlığında yerləşirdi. Bütpərəstlik və papalıq tərəfindən tapdalanan ordu insan məbədi idi, lakin cənub padşahlığı ilə əlaqədə o, bədən idi və Allah başı yerləşdirməyi məhz cənub padşahlığında seçmişdi. Şimal padşahlığı bədən idi, cənub padşahlığı isə baş idi.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

Şimal səltənətinin min iki yüz altmış illik iki bölməsi, bədən məbədindəki günaha doğru iki müxtəlif meyli təmsil edirdi; bunlar irsi və sonradan qazanılmış meyllərlə təmsil olunurdu. Bütpərəstlik bədən məbədindəki günahın irsi meyllərinin simvolu idi, papalığın bütpərəstliyin dinini mənimsəməsi isə günaha doğru sonradan qazanılmış meylləri təmsil edir. Hər iki halda, bədən məbədi İkinci Gəlişədək dəyişdirilə bilməzdi; buna görə də şimal səltənətinin əsası yalnız 1798-ci ilə qədər uzanırdı və Yəhyaya məbədi ölçməsi deyiləndə, həmin əsas kənarda saxlanılmalı idi.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

“Dönüş” sözü bir haldan və ya vəziyyətdən digərinə çevrilmə və ya dəyişmə deməkdir. Adəm və Həvva günah etdikdə, onlar öz ilkin hallarından “dönüşdürülmüş” oldular; çünki onlar kamil, Allahın surətində yaradılmışdılar və ali qüvvələr aşağı qüvvələrə nəzarət edirdi. Onlar günah etdikdə isə, aşağı qüvvələrin ali qüvvələr üzərində üstünlük qazandığı bir varlığa “dönüşdürüldülər”. Onlar bu vəziyyəti bütün nəsillərinə ötürdülər.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

Yezekelin iki çubuğu arasındakı peyğəmbərlik münasibətində, Rəbb Yerusəlimi baş, padşahın iqamət etdiyi paytaxt olaraq seçdi. O, ali hakimiyyət olmalı idi. İki çubuq məsəlində cənub padşahlığı şimaldakı ali padşahlıqla müqayisədə aşağı hakimiyyət idi. İki çubuğun birləşdirilməli olduğu zamanla təmsil olunan dönüşüm, cənub padşahlığının baş mövqeyinə qaytarılmasını tələb edirdi. O, şimal padşahlığına tərəf döndərilməli idi, çünki o zaman həqiqi şimal padşahı ilə birləşdirilmiş və həqiqi şimal padşahlığının taxt otağı ilə əlaqələndirilmiş olurdu.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Bu səbəbdən şimal padşahlığı yalnız 1798-ci ilə qədər uzandı və Yəhya yalnız 1798-ci ilə qədər uzanan həyəti kənarda qoymaq barədə xəbərdar edildi. Cənub padşahlığı üçüncü mələyin gəlişi ilə iki min üç yüz ilin çubuğuna birləşdiriləcəkdi, lakin şimal padşahlığı Yəhyanın həmin vaxt ölçdüyü məbədin iki bölməsində ilahiliklə bəşəriyyətin birləşməsi başa çatdıqda sona yetəcəkdi. Şimal padşahlığı üçüncü mələyin gəlişi zamanı qırx altı bağı vasitəsilə cənub padşahlığı ilə əlaqələndirilmişdi, lakin o, cənub padşahlığı kimi, birbaşa 1844-cü illə bağlanmırdı.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

Cənub padşahlığı həm qırx altı illik məbədlə, həm də iki yüz iyirmi ilin təmsil etdiyi ilahiliyin insanlıqla birləşməsi ilə əlaqəli idi. Şimal padşahlığı isə 1798-ci ildə qırx altı illik məbədin təməlini qeyd etdi, lakin orada sona çatdı; çünki təməl olaraq o, Məsihin Öz üzərinə götürdüyü bədəni təmsil edirdi və Onun bədəni dünyanın təməlindən bəri qurban edilmişdi. Bütün məbədlər bir-birinin əvəzində işlənə bilən simvollardır və 1798-ci ildə qırx altı ilin təməli Onun bəşəri bədənini, 1844-cü ildə həmin qırx altı ilin tamamlanması isə Onun İlahiliyini müəyyən edir.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

1798-ci ilə qədər tapdalanmış qoşun Allahın məbədi deyildi; hərçənd həmin dövrdə Allahın məbədi tapdalanmış kimi təsvir olunurdu, lakin bu tapdalanma Allahın Öz məbədini və adını yerləşdirmək üçün Yerusəlimi seçdiyi cənub padşahlığında həyata keçirilirdi. Tapdalanmış olan qoşun başqa millətləri təmsil edirdi; o, bədəni təmsil edirdi.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

Adəm və Həvva günah etdikdə, bəşəriyyətin günah tərəfindən tapdalanmasının yeddi min ilini əhatə edən “yeddi vaxt” başlanmış oldu. Həmin anda, dünyanın təməlindən bəri boğazlanmış olan Quzu, bəşəriyyətin günahlı çılpaqlığını örtmək üçün quzu dəriləri verdi. Bəşəriyyətin tapdalanması 1798-ci ildə başa çatdıqda, hər bir təqdis edilmiş məbəd təmsilçiliyinin təməli və qurucusu olan Quzu yenidən boğazlandı. Orada şimal padşahlığı və onun daxilində təmsil olunan insan məbədi sona çatdı.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

1798-ci il, saxta antixristin, 538-ci ildə gücləndirilməsi ilə başlayan və üç il yarım peyğəmbərlik ilindən ibarət olan şeytani şahidliyini verdikdən sonra öldürüldüyü vaxt idi; bu dövrə 508-ci ildə başlanmış otuz illik hazırlıq qabaqlamışdı. Bu, Məsihin doğumu ilə başlayan, vəftiz olunduğu zaman gücləndirilməsi ilə başa çatan otuz illik hazırlığının şeytani saxtakarlığı idi; bundan sonra O, üç il yarım həqiqi il ərzində Öz şəhadətini verdi və nəhayət, dünyanın təməlindən bəri boğazlanmış Quzunun çarmıxa çəkildiyi nöqtəyə çatdı. O zaman, məbəd dağıdıldıqdan sonra onu üç gün içində yenidən qaldıracağına dair Onun vədi yerinə yetdi.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

Öz bədən məbədini dirçəldəcək olan O idi, çünki dirilməni həyata keçirən Onun ilahiliyinin qüdrəti idi; zira çarmıxa çəkilmə zamanı ölən Onun ilahiliyi deyildi, çarmıx üzərində ölən Onun bəşəriyyəti idi, çünki Allahın ölməsi qeyri-mümkündür.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> “‘Mən dirilmə və həyatam’ (Yəhya 11:25). ‘Canımı ona görə verirəm ki, onu yenidən alım’ (Yəhya 10:17) deyən Şəxs, Özündə olan həyata qəbirdən çıxıb gəldi. Bəşəri təbiət öldü; ilahi təbiət ölmədi. Məsih Öz ilahi təbiətində ölümün bağlarını qırmağa qadir idi. O bəyan edir ki, istədiyi kəsi diriltmək üçün həyatı Özündədir.” Selected Messages, kitab 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

1798-ci ildə insan məbədi, “şimal səltənəti”nin ordusu sona çatdı; çünki aşağı təbiətin simvolu olaraq o, İkinci Gəlişdə dirilməyədək dəyişdirilə bilməzdi. Bununla belə, o, Məsihin dəyişdirilə bilən məbədi ayağa qaldırdığı qırx altı ilin təməlini müəyyənləşdirdi; bu məbəd, zehnin daha yüksək qüvvələrinin simvolu olan cənub səltənəti ilə təmsil olunurdu və günahkarın saleh sayıldığı anda dəyişdirilir.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Məsihin Özünün qoyduğu təməl üzərində həvarilər Allahın kilsəsini qurdular. Müqəddəs Yazılarda kilsənin qurulmasını təsvir etmək üçün məbədin inşası obrazından tez-tez istifadə olunur. Zəkəriyyə Rəbbin məbədini tikəcək Budaq kimi Məsihə işarə edir. O, başqa millətlərdən olanların bu işə kömək edəcəyini belə ifadə edir: “Uzaqda olanlar gəlib Rəbbin məbədində tikəcəklər;” Yeşaya isə bəyan edir: “Yadellilərin oğulları divarlarını tikəcəklər.” Zəkəriyyə 6:12, 15; Yeşaya 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Bu məbədin inşası barədə Peter belə deyir: “Onun yanına gəlib, insanlar tərəfindən həqiqətən rədd edilmiş, lakin Allah tərəfindən seçilmiş və qiymətli olan diri daşa yaxınlaşdığınız kimi, siz də diri daşlar kimi ruhani bir ev, müqəddəs bir kahinlik olaraq bina edilirsiniz ki, İsa Məsih vasitəsilə Allaha məqbul olan ruhani qurbanlar təqdim edəsiniz.” 1 Peter 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “Yəhudi və başqa millətlər dünyasının daş karxanasında həvarilər təməl üzərinə qoyulmaq üçün daşlar çıxararaq zəhmət çəkirdilər. Paul Efesdəki imanlılara məktubunda belə dedi: ‘Beləliklə, artıq siz nə qəriblərsiniz, nə də yadellilər, əksinə müqəddəslərlə birlikdə həmvətənlər və Allahın ev xalqısınız; həvarilərin və peyğəmbərlərin təməli üzərində bina edilmisiniz, İsa Məsihin Özü baş guşə daşı olmaqla; Onda bütün bina bir-birinə uyğun olaraq birləşdirilib Rəbdə müqəddəs məbədə doğru yüksəlir; Onda siz də Ruh vasitəsilə Allahın məskəni olmaq üçün birlikdə bina edilirsiniz.’ Efeslilərə 2:19–22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> “Və Korinflilərə belə yazdı: «Mənə verilmiş Allahın lütfünə görə, müdrik bir bənna kimi təməli qoydum, başqası isə onun üzərində tikir. Lakin hər kəs onun üzərində necə tikdiyinə diqqət etsin. Çünki qoyulmuş olandan, yəni İsa Məsihdən başqa heç kəs başqa bir təməl qoya bilməz. Əgər kimsə bu təməl üzərində qızıl, gümüş, qiymətli daşlar, ağac, ot, saman tikərsə, hər kəsin işi aşkar olacaqdır; çünki o gün bunu bəyan edəcəkdir, zira odla aşkara çıxarılacaqdır; və od hər kəsin işini onun nə cür olduğunu sınayacaqdır.» 1 Korinflilərə 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> “Həvarilər möhkəm bir təməl üzərində, yəni Əsrlərin Qayası üzərində tikdilər. Onlar bu təməl üçün dünyadan yonub çıxardıqları daşları gətirdilər. İnşaatçılar maneəsiz çalışmadılar. Onların işi Məsihin düşmənlərinin müqaviməti üzündən olduqca çətinləşdirilmişdi. Onlar yalançı bir təməl üzərində tikənlərin təəssübkeşliyinə, qərəzinə və nifrətinə qarşı mübarizə aparmalı idilər. Kilsənin inşaatçıları kimi çalışanların çoxunu Nehemyanın günlərindəki divar hörənlərə bənzətmək olardı; onlar haqqında belə yazılmışdır: “Divarı tikənlər, yük daşıyanlar və yükləyənlərdən hər biri bir əli ilə iş görür, o biri əli ilə isə silah tuturdu.” Nehemya 4:17.” Həvarilərin Əməlləri, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> “İnsanın süqutu bütün göyü kədərlə doldurdu. Allahın yaratdığı dünya günahın lənəti ilə zədələnmiş və bədbəxtliklə ölümə məhkum varlıqlar tərəfindən məskunlaşdırılmışdı. Qanunu pozmuş olanlar üçün heç bir qurtuluş yolu görünmürdü. Mələklər həmd nəğmələrini kəsdilər. Səmavi sarayların hər tərəfində günahın törətdiyi viranəlik üçün matəm var idi.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> “Allahın Oğlu, göylərin şanlı Baş Komandanı, düşmüş bəşər nəslinə qarşı mərhəmətlə doldu. Məhv olmuş dünyanın müsibətləri Onun önünə qalxdıqca, qəlbi sonsuz şəfqətlə riqqətə gəldi. Lakin ilahi məhəbbət insanın xilas oluna bilməsi üçün bir plan hazırlamışdı. Allahın pozulmuş qanunu günahkarın canını tələb edirdi. Bütün kainatda onun tələblərini insan naminə yerinə yetirə biləcək yalnız biri var idi. İlahi qanun Allahın Özünün müqəddəsliyi qədər müqəddəs olduğuna görə, yalnız Allaha bərabər olan biri onun pozulmasına görə kəffarə verə bilərdi. Məsihdən başqa heç kəs düşmüş insanı qanunun lənətindən satın alıb qurtara və onu yenidən Göylə ahəngə gətirə bilməzdi. Məsih günahın təqsirini və rüsvayçılığını Öz üzərinə götürəcəkdi — müqəddəs Allaha o qədər nifrət doğuran günahı ki, o, Ata ilə Onun Oğlunu ayırmalı idi. Məsih həlak olmuş nəsli xilas etmək üçün müsibətin ən dərin qatlarınadək enəcəkdi.”

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> “Atanın qarşısında O, günahkarın xeyrinə yalvardı, bu zaman göy ordusu nəticəni sözlə ifadə edilə bilməyəcək dərəcədə dərin bir maraq və gərginliklə gözləyirdi. O sirli müşavirə uzun sürdü — düşmüş bəşər övladları üçün ‘sülh məsləhəti’ (Zəkəriyyə 6:13). Xilas planı yer üzünün yaradılışından əvvəl müəyyən edilmişdi; çünki Məsih ‘dünyanın təməlindən bəri boğazlanmış Quzu’dur (Vəhy 13:8); bununla belə, təqsirli nəslin uğrunda Öz Oğlunu ölümə vermək kainatın Padşahı üçün də bir mübarizə idi. Lakin ‘Allah aləmi elə sevdi ki, Öz yeganə Oğlunu verdi ki, Ona iman edən hər kəs həlak olmasın, əbədi həyata malik olsun.’ Yəhya 3:16. Ey satınalmanın sirri! Onu sevməmiş bir dünya üçün Allahın məhəbbəti! ‘Biliyi aşan’ o məhəbbətin dərinliklərini kim dərk edə bilər? Sonsuz əsrlər boyu, o dərkedilməz məhəbbətin sirrini anlamağa çalışan ölməz zəkalar heyrət edəcək və səcdə qılacaqlar.”

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> “Allah Məsihdə zahir olmalı idi, ‘dünyanı Öz ilə barışdıraraq.’ 2 Korinflilərə 5:19. İnsan günah üzündən elə dərəcədə alçalmışdı ki, onun üçün, özlüyündə, təbiəti paklıq və xeyirxahlıq olan Şəxslə ahəngə gəlməsi qeyri-mümkün idi. Lakin Məsih, insanı qanunun məhkumiyyətindən satın alıb qurtardıqdan sonra, ilahi gücü insan səyi ilə birləşdirmək üçün bəxş edə bilərdi. Beləliklə, Allaha tərəf tövbə və Məsihə iman vasitəsilə Adəmin süqut etmiş övladları bir daha ‘Allahın övladları’ ola bilərdilər. 1 Yəhya 3:2.” Patriarxlar və Peyğəmbərlər, 63, 64.

Back to Articles