Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

Yoel Kitabı və Laodikeyadakı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsi - İyirmi Birinci Nömrə

Number Twenty-One

İyirmi Birinci Nömrə

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> Və gündəlik qurbanın götürüləcəyi və viranəlik törədən iyrəncliyin qurulacağı vaxtdan etibarən min iki yüz doxsan gün olacaqdır. Daniel 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

1844-cü il 22 oktyabrdan bəri, həqiqət kəlamını düzgün bölmək istəyənlər üçün peyğəmbərlik zamanının tətbiqi artıq peyğəmbərliyin düzgün tətbiqi deyildir. On birinci ayədəki 1290 il dövrü 1844-dən sonra simvolik bir dövr kimi tətbiq edilməlidir və 1844-dən sonrakı bu tətbiq, yaxud “zaman” ünsürlərindən məhrum olan bir dövr, 1844-dən əvvəl necə başa düşülürdüsə, həqiqətin həmin təməl anlayışını qoruyub saxlamalıdır. 1290, 30-dan ibarət bir dövrü, ardınca isə 1260-ı təmsil edir. 1844-dən əvvəlki anlayış belə idi ki, 508-dən 538-ə qədər olan otuz il, 538-dən 1798-ə qədər hökm sürməyə başlamaq üçün antrixristin hazırlıq dövrünü təmsil edirdi.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

Otuz illik keçid 2 Saloniklilərdə Paulun mövzusudur. Paul “zaman” ünsürünə dair heç bir istinada yer vermir, lakin o, həmin otuz il ərzində bütpərəstliyin papalığa yer verməsinin peyğəmbərlik xarakteristikalarını müəyyən edir. Sonra papalığın hökmranlığı başladı. Heç bir zaman ünsürü olmadan tarixi anlayış Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü səltənətindən beşinci səltənətə keçidi müəyyən edir; bunun ardınca iki papalıq qanlı qırğınından birincisi gəlir və beləliklə, altıncı səltənətin əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat birliyinə keçidini və ikinci papalıq qanlı qırğınını timsal edir.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

Otuz illik hazırlıq dövrünün ardınca gələn peyğəmbərlik dövrü, Allahın seçilmiş xalqla bağladığı əhdin əsas rəmzidir. Otuz il ərzində iki hakimiyyətin keçidi və bunun ardınca gələn 1260 illik təqib dövrü, Məsihin otuz illik hazırlığı və bunun ardınca gələn 1260 günlük xilasla uyğunluq təşkil edir. Dəccalın otuz illik hazırlığı, Məsihin otuz illik hazırlığının saxta təqlidi idi. Otuz ilin sonu ya Məsihin vəftizi zamanı qüvvətləndirilməsini, ya da 538-ci ildə dəccalın qüvvətləndirilməsini göstərir. Dəccalın qüvvətləndirilməsi əvvəlki padşahlıqdan gələn iqtisadi və hərbi dəstəkdən qaynaqlanırdı, Məsihin üzərinə tökülən qüdrət isə Onun otuz il əvvəl tərk etdiyi əvvəlki padşahlıqdan gəlirdi.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

İki dövr arasındakı fasilə bir qüvvətləndirmə ilə işarələnir və İbram ilə Paul tərəfindən ortaya qoyulan iki dövr arasındakı fasilə sadə müqayisə yolu ilə tanınır. İbram və Paulun otuz illik fərqliliyində hazırlıq dövrü ilk otuz il idi; bu, əhd prosesini təmsil edir və İbramın nəslinə Misirdəki əsarət peyğəmbərliyini yerinə yetirmək üçün güc verdi. Dörd yüz otuz ilin daha bir simvolik bölgüsü də vardır; çünki düzgün tətbiq edildikdə ilk iki yüz on beş il Allahın nümayəndəsi və firon tərəfindən təmsil olunur. Yusif və ilk 215 il üçün bu, yaxşı firon idi, Musa və ikinci 215 il üçün isə bu, pis firon idi.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

Həmin bölgü dörd nəsildən ibarət iki dövrü müəyyən edir. İlk dörd nəsil ikinci dörd nəslin üzərinə sətir üstünə sətir qoyula bilər və bunu etdikdə, peyğəmbərlik baxımından bir alfa və omeqa olan Yusif və Musa, alfa-yaxşı bir Firon və omeqa-pis bir Fironla qarşılıqlı əlaqəyə girirlər. Bu paralel mülahizədən böyük işıq əldə edilə bilər, lakin mən sadəcə olaraq İbramın dördüncü nəsil haqqındakı qabaqcadan bildirişinin 430 il ərzində dörd nəslin iki şahidini müəyyən etdiyini göstərirəm. Dörd nəslin ikili təsviri Yaradılış kitabının dördüncü və beşinci fəsillərinin şəcərələrində tapılır. Qan nəsillərinin siyahısının başlanğıcı kimi Qaini və Şiti nəzərdən keçirdikdə görürük ki, Şitdən Nuha qədər səkkiz nəsil vardır və bu sıra ortadan bölündükdə dörd nəsildən ibarət iki dövrün təsviri meydana çıxır. Bu, həm Şitin, həm də Qainin səkkiz nəsillik soy xətlərində görünür.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

Dördüncü və beşinci fəsillərdəki nəsəbnamələr, xətlərin nəticəsi olan Nuhla təqdim edilir. Nuh, göy qurşağı ilə təmsil olunduğu kimi, Allahın bəşəriyyətlə olan əhdinin simvoludur. Abram, sünnətlə təmsil olunduğu kimi, Allahın seçilmiş bir xalqla olan əhdinin simvoludur. Bu iki əhd həmişə bir-birinə bağlıdır və Yaradılış on birinci fəsildə, Nuhun tufanından dərhal sonra Babil qülləsinə rast gəldiyimiz yerdə, Abrama aparan nəsəbnamə irəli sürülür. Həmin parçadakı nəsillər səkkiz deyil, on nəsildir. Abrama aparan parçada da, Nuha aparan parçada da Nuh əhdi və İbrahim əhdi təmsil olunur.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

Seçilmiş bir xalqa müraciət edən on birinci fəsildən olan parçadakı həmin nəsillərdən ikisinin böyük nurla yükləndiyini görürük.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> Eber otuz dörd il yaşadı və Pelegi doğdu; Eber Pelegi doğduqdan sonra dörd yüz otuz il yaşadı və oğullar və qızlar doğdu. Peleg otuz il yaşadı və Reunu doğdu. Yaradılış 11:16–19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

Eberə istinad, sonradan “İbrani” mənası ilə tanınan ivrit sözünə edilən ilk istinaddır. Seçilmiş bir xalqın şəcərəsində on nəslin varislərindən biri İbrani adlanır; seçilmiş xalq da məhz bu adla tanınmalı idi. Üç ayədə Eber və Peleg seçilmiş İbrani irqinin fərqini qeyd etmək üçün işlədilir. Eber “o biri tərəfə keçmə” və ya “o biri tərəfə keçən” mənasını daşıyır və “İbrani” sözünün köküdür. Abram Babildən Vəd edilmiş Torpağa keçənlərin rəmzidir. “Peleg” isə “bölünmə” və ya “ayrılma” deməkdir; Yaradılış 10:25-də də buna istinad edilir, orada bizə bildirilir ki, Pelegin günlərində “yer üzü bölündü”.

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

Eber və Peleg həqiqət sözünü düzgün bölmək istəyənlər üçün peyğəmbərlik xarakterli bir ayrılığı təmsil edirlər. Nuhun şəcərəsi hər biri səkkizdən ibarət olan iki xətt ortaya çıxardı ki, bu da Misirdə keçən 430 il kimi, dörd nəsildən ibarət iki silsiləni təmsil edirdi. Yaradılış kitabının on birinci fəslinin şəcərəsi isə səkkizlə deyil, onla təmsil olunur, çünki bu, seçilmiş bir xalqın şəcərəsidir. Seçilmiş xalq beşdən ibarət iki qrupa bölünür; beləliklə, Allahın əhd xalqı haqqında olan on bakirə məsəlilə uyğunluq təşkil edir.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

Həmin seçilmiş xalqın şəcərəsində Pelegin adı və onun tarixdəki yerinə yetməsi, Müqəddəs Kitab tarixinin məhz yerin Babil qülləsində bölündüyü nöqtəsində, iki sinif müdrik və ya ağılsız bakirələrin bölünməsini təmsil edir. On nəfərlik siyahıda Peleg beşinci yerdədir, çünki bu, onluğun mərkəzidir. Abramla simvolizə olunan İbrani Eber, iki sinifin gecə yarısı fəryadı zamanı bölündüyü vaxt, o biri sahilə keçib müdrik bakirəyə çevrilən ağılsız bir bakirəni təmsil edir. Ad etibarilə ilk İbrani olan Eber, əhd etibarilə ilk İbrani olan Abramı təmsil edir. Rəbb Abramı Babildən çağırıb çıxardığı zaman, bu, insanları Babilin içindən çağırıb çıxaran ikinci mələyin qüvvətləndirilməsi olan gecə yarısı fəryadının xəbərini simvolizə edirdi.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

On qız haqqında məsəl Eber və Peleg ilə təmsil olunur; belə ki, Pelegin ayırıcı xəttinin sınaq müddətinin qapısını bağlamasından dərhal əvvəl, çıxıb ayrılmağa çağırış ifadə edilir. Peyğəmbərlik əlaqəsində Eber Pelegdən sonra 430 il yaşadı, Peleg isə bundan sonra 30 il yaşadı. İbrahimin üçqat əhdinin birinci mərhələsi Eber və Peleg ilə təmsil olunurdu. İbrahim — necə ki, Eber və Peleg iki sinif arasındakı ayırıcı xətti təmsil edirdisə — eləcə də həmin xətti təmsil edirdi. Paulun İbrahimin peyğəmbərliyinə etdiyi əlavə, Pelegin Eberin peyğəmbərliyinə etdiyi əlavəyə uyğundur. Eber 400 ili bəyan etdi, lakin Peleg 430 ili müəyyənləşdirdi. Buna görə də Peleg Paulu təmsil edirdi; eləcə də Paulun 400 ilə 30 il əlavə etməsini; və Paulun xidməti Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki Pelegi müəyyənləşdirmək idi. Paulun müəyyənləşdirdiyi Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki “Peleg” xalqın cismanidən ruhaniyə doğru bölünməsini təmsil edirdi.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

Şemdən Peleqə qədər beş nəsil var və Reudan Abrama qədər də beş nəsil var.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> Və O, Abrama dedi: Qəti bil ki, sənin nəslin özlərinə məxsus olmayan bir ölkədə qərib olacaq, onlara qulluq edəcək; və onlar dörd yüz il ərzində onlara əziyyət verəcəklər. Yaradılış 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> Vədlər isə İbrahimə və onun nəslinə verilmişdir. O demir: “və nəsillərə”, sanki çoxları haqqında imiş kimi; lakin birindən danışırmış kimi: “və sənin nəslinə”, o da Məsihdir. Mən bunu deyirəm ki, Allah tərəfindən Məsihdə əvvəlcədən təsdiq olunmuş əhdi, dörd yüz otuz il sonra gələn Qanun ləğv edə bilməz ki, vədi qüvvədən salmış olsun. Çünki əgər irs Qanundandırsa, artıq vəddən deyil; lakin Allah onu İbrahimə vəd vasitəsilə bəxş etmişdir. Qalatiyalılara 3:16–18.

Thirty Years Old

Otuz Yaşında

Jesus was thirty when he began His ministry.

İsa Öz xidmətinə başlayanda otuz yaşında idi.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> İsanın Özü də təxminən otuz yaşında idi və (güman edildiyi kimi) Yusifin oğlu idi; Yusif isə Helinin oğlu idi. Luka 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

Yusif Misirdə firona xidmət etməyə başlayanda otuz yaşında idi.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> Yusif Misir padşahı Fironun hüzurunda durduğu zaman otuz yaşında idi. Yusif Fironun hüzurundan çıxıb bütün Misir diyarını dolaşdı. Yaradılış 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

Peyğəmbər Yezekel öz xidmətinə başlayanda otuz yaşında idi və onun xidməti iyirmi iki il davam etdi.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Otuzuncu ildə, dördüncü ayda, ayın beşinci günündə belə oldu: mən Kəbar çayı kənarında əsirlər arasında olarkən göylər açıldı və mən Allahın görüntülərini gördüm. Yezekel 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

Yezekiel öz yazılarında hər hansı digər peyğəmbərdən daha çox tarixi istinadlara malikdir. Yezekielin yazılarında müəyyən edilə bilən tarixlərə dair on üç birbaşa istinad vardır və Müqəddəs Kitab alimləri ilə tarixçilər, fərqində olmadan, onun xidmətinin iyirmi iki il sürdüyünü təsdiq edirlər; halbuki onlar bilmirlər ki, iyirmi iki yüz qırx dörd minin rəmzidir.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

Padşah Davud padşahlıq etməyə başladığı zaman otuz yaşında idi və qırx il padşahlıq etdi.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> Davud padşahlığa başladığı zaman otuz yaşında idi və qırx il padşahlıq etdi. Xevronda Yəhuda üzərində yeddi il altı ay padşahlıq etdi; Yerusəlimdə isə bütün İsrail və Yəhuda üzərində otuz üç il padşahlıq etdi. 2 Şamuel 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

Davudun qırxillik padşahlığı simvolik bir rəqəmdir və 40-lıq dövr İbrahimin və Paulun 430 ili kimidir, çünki bu 40 il iki hissəyə bölünür (yeddi il yarım və 33 il). Davudun qırxillik padşahlığının bu iki dövründə əlavə bir peyğəmbərlik müəmməsi vardır, çünki Müqəddəs Yazının başqa bir şahidi həmin iki dövrü yeddi il və otuz üç il kimi qeyd edir. İkinci Şamueldəki əlavə altı ay nəyi təmsil edir və 7,5 ilə 33 necə 40 edir? Altı aylıq bir üst-üstə düşmə vardır və bu, mütləq bir peyğəmbərlik həqiqətini təmsil etməlidir.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> Davudun İsrail üzərində padşahlıq etdiyi günlər qırx il idi: o, Xevronda yeddi il, Yerusəlimdə isə otuz üç il padşahlıq etdi. 1 Padşahlar 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22, İlahiliyin bəşəriyyətlə birləşməsini təmsil edən simvolik bir rəqəmdir və Hizqiyalın xidməti iyirmi iki il sürdü. Yusifin on dörd ili yeddi ildən ibarət iki dövrə bölünür, Məsihin əhd həftəsi hər biri 1260 gündən ibarət iki bərabər dövrə ayrılır və Davudun qırx illik padşahlığı iki dövrə bölünür; bu iki dövrü bir-birinə bağlayan əlavə bir simvol da vardır.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

İsa Peyğəmbər, Kahin və Padşahdır. Axır günlərdə O, qalib kilsəsini bir bayraq kimi ucaldacaq və həmin kilsə Məsih tərəfindən təmsil olunur; O, Öz İlahiliyini insanlarla birləşdirmiş peyğəmbər, kahin və padşahdır; bu insanlar isə peyğəmbər Hizqiyal, kahin Yusif və padşah Davudla təmsil olunurlar. Dörd rəmz adi haldan yeddi qat artıq qızdırılmış sobadakı üç ləyaqətlini təmsil edir; sonra isə dördüncüsü göründü və O, Allahın Oğlu kimi idi. Navuxodonosorun qızıl heykəlinin təntənəsində bütün dünya təmsil olunmuşdu və onların hamısı ilahi dördüncü Şəxs tərəfindən dəstəklənən, bəşəri bir peyğəmbərdən, bəşəri bir kahindən və bəşəri bir padşahdan ibarət olan qalib kilsəni gördülər.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> “Şeytan dünyanı əsir götürmüşdür. O, zahirdə ona böyük əhəmiyyət verərək bir büt şənbəsi təqdim etmişdir. O, məsihçi aləminin ehtiramını Rəbbin Şənbəsindən alıb bu büt şənbəsinə yönəltmişdir. Dünya bir ənənə qarşısında, insan düzəltməsi olan bir əmr qarşısında baş əyir. Necə ki, Navuxodonosor Dura düzündə öz qızıl surətini ucaltdı və bununla özünü yüksəltdi, eləcə də Şeytan da özünü bu saxta şənbədə ucaldır; o şənbə üçün ki, o, göyün libasını oğurlamışdır.” Review and Herald, 8 mart 1898.

## The Number Four

Dörd Rəqəmi

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

Peyğəmbərlik səviyyəsində qırx, Abramın dörd yüzünün onda biridir, dörd isə qırxın onda biridir. Dörd rəqəmində rast gəlinən hər hansı peyğəmbərlik xüsusiyyəti qırxın simvolizmi ilə uyğunlaşmalı, qırxın simvolizmi isə öz növbəsində dörd yüzün simvolizmi ilə uyğunlaşmalıdır. Kontekstdə dörd çox vaxt “ümumdünya miqyasını” ifadə edir; bu, tanış bir anlayışdır, lakin o həm də “bir irəliləyişi” və bəzi kontekstlərdə “mərhələli bir məhvi” təmsil edir.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

Yeddi şeypurun ilk dördü Qərbi Romanın tədrici məhvinə işarə edir. Şərqi Roma Konstantinopolda dörd Osmanlı sultanına tabe olmaqla sonuclandı. Sətir üstünə sətir, Şərqi və Qərbi Roma dörd dövr ərzində, dörd şeypurla təmsil olunaraq, tədricən dağılırdı; eyni zamanda beşinci və altıncı şeypurların İslamı tərəfindən də süquta uğradılırdı. Birlikdə bu iki xətt şeypurların dörd nəsli boyunca Romanın süqutunu göstərir, eyni zamanda İslamla getdikcə şiddətlənən müharibə, İslamın dörd sultanı səltənət üzərində üstünlüyü ələ keçirdikdə, son məhvə aparır. Qərbin və Şərqin tarixi eramızın 330-cu ilində Konstantin tərəfindən İmperiyanın bölünməsi ilə başlandı.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

Qərbi Romanın dörd şeypuru 330-cu ildə başlayır və beşinci və altıncı şeypur Şərqi Romanı süquta uğradan qüvvəni təmsil edir; Şərqi Roma da 330-cu ildə başlamışdır. Həm Şərqi, həm də Qərbi Roma 538-ci ildə papalıq hakimiyyətini yer üzünün taxtına yerləşdirmək işinə töhfə vermişdir; buna görə də qərb və şərq olmaqla bu iki xətt bazar günü qanununda papalıq hakimiyyətini yenidən taxta çıxaran Amerika Birləşmiş Ştatlarının iki buynuzunu tipləşdirir. Peyğəmbərlik əlaqəsində Qərbi Roma kilsə idarəçiliyinin simvoludur, Şərqi Roma isə dövlət idarəçiliyinin simvoludur.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

Qərbi və şərqi Romanın süqutu tarixinin daxilində papalıq Romanın tarixi göstərilmişdir. Şagirdlərin kilsəsindən başlayaraq, Efes ilə təmsil olunan ilk üç kilsə dördüncü kilsəyə aparır; bu isə 538-ci ildən 1798-ci ilədək papalıqdır. Vəhy on üçüncü fəsildə papalıq bazar günü qanununda 1798-ci ildə aldığı ölümcül yarası sağaldıqdan sonra 42 ay hökmranlıq edən kimi müəyyən edilir. 1844-cü ildən sonra “vaxt artıq yoxdur”, buna görə qırx iki ay bazar günü qanunundan Mikail ayağa qalxanadək olan təqib dövrünün rəmzidir. Pionerlər anlayırdılar ki, kilsələr, möhürlər və şeypurlar bir-biri ilə paralel gedən üç tarix xəttini təmsil edir. Qərbi Romanın peyğəmbərlik şəhadətini şərqi Romanın xətti və papalıq Romanın xətti üzərinə yerləşdirmək Millerçilərin istifadə etdiyi bir peyğəmbərlik tətbiqi deyildi, lakin bu üsul onların müəyyənləşdirdikləri anlayışların heç birinə zidd deyildir.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

Sətir üzərinə sətir olaraq, ilk dörd sur həm beşinci və altıncı surlarla təmsil olunan tarix üzərinə, həm də dördüncü kilsə ilə təmsil olunan papalıq təqibi dövrünə aparan ilk üç kilsənin xətti üzərinə tətbiq edilməlidir. Birinci xətdə dörd sur, ikinci xətdə dörd sultan və üçüncü xətdə dörd kilsə vardır. “Dörd” sayı ümumdünya miqyasını təmsil edir, lakin o, həm də ya mülki, ya da dini bir hakimiyyətin mərhələli şəkildə məhvini təmsil edir. Onun nəyi təmsil etdiyini isə kontekst müəyyən edir.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

Bazar qanunu zamanı papalıq hakimiyyəti bərpa olunur. Papalığın ilk dəfə səlahiyyətləndirildiyi zaman otuzillik hazırlıq dövrü var idi. İlk dörd kilsədə dördüncü kilsə papalıqdır, birinci kilsə isə Efes kimi təmsil olunan şagirdlər idi. Məsihçi kilsəsinin ilk üç nəsli Yezebel ilə təmsil olunan dördüncü kilsə olan Tiatira kilsəsinə gətirib çıxardı. Tiatiraya çatdıqda, 538-ci ildə Orlean Şurasında bir Bazar qanunu qəbul edildi; bununla da 1798-ci ilin ölümcül yarası sağaldıqda Birləşmiş Ştatlarda Bazar qanunu müəyyənləşdirilmiş olur.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

1798-ci ildən etibarən Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar günü qanununadək olan tarix ilk dörd kilsə ilə təmsil olunur. Dördüncü kilsə olan Tiatira bazar günü qanununu və onun ardınca gələn papalıq təqibini ifadə edir. İlk məhəbbətini itirmiş Efes kilsəsi, dörd mərhələli tədrici məhvin sonunda Tiatiranın bazar günü qanununa gətirib çıxardı. Tiatiranın bazar günü qanununa aparan nəsil, Perqamın üçüncü nəslidir. Tiatira bazar günü qanunundan möhlət vaxtının bağlanışınadək olan dövrü, Perqam isə Tiatiraya yol hazırlayan üçüncü nəslin güzəştini təmsil edir. Perqamın üçüncü nəsli və onun təmsil etdiyi güzəşt ilk dəfə 321-ci ildə ilk bazar günü qanununu qəbul etmiş Konstantinin dövründə yerinə yetdi. Amerika Birləşmiş Ştatları Efesin quzusu kimi başladı, lakin Tiatiranı yenidən taxta çıxardığı zaman əjdaha kimi danışır.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

Birləşmiş Ştatların mərhələli məhvi Vəhy kitabındakı ilk dörd kilsə ilə təmsil olunur. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı səltənətinin mərhələli məhvi, yer üzünün vəhşisinin əjdaha kimi danışdığı bazar qanununa aparan dörd nəsil boyunca baş verir. Son nəsil, Ədən bağında olduğu kimi, sürünən olan əjdaha ilə təmsil olunur və bu səbəbdən həm Vəftizçi Yəhya, həm də İsa qədim İsrailin son nəslini “ilanlar nəsli” adlandırdılar.

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

Dördüncü və son nəsil ya yüz qırx dörd mini təmsil edən “seçilmiş nəsil”, ya da onun qarşılığı olan gürzə ilanları nəslidir. Bir sinif Məsihin surətini, digəri isə vəhşi heyvanın — ilanın surətini formalaşdırmışdır. Gürzə ilanları nəsli Allahın Kəlamında dörd dəfə birbaşa təqdim olunur. Hər istinaddakı məzmun fərqlidir.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Lakin o, vəftizinə çoxlu fəriseylərin və saddukeylərin gəldiyini gördükdə onlara dedi: Ey gürzələr nəsli, gələcək qəzəbdən qaçmağınız üçün sizi kim xəbərdar etdi? Matta 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

Əgər “ilanlar nəsli” sadəcə Yəhyanın bəyənmədiyi bir-iki insan firqəsi haqqında işlədilmiş bəzi təhqiramiz ifadələr olsaydı, onda bu ifadə barədə deyiləcək bir şey olmazdı. Lakin Allahın Kəlamında hər söz müqəddəsdir; buna görə də Yəhya Saddukilərə və Fariseylərə müəyyən bir ad verirdi. Həmin ad, ifadə olunduğu parçanın konteksti ilə peyğəmbərcəsinə müəyyən edilir. Həmin parçadakı kontekstdə Yəhyanın öz xidmətini yerinə yetirdiyi göstərilir, sonra isə Saddukilər və Fariseylər rəvayətə daxil olurlar. Açılış ayələrində Yəhya Yeşayanın “səhradakı səsi” kimi təqdim olunur.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> O günlərdə Vəftizçi Yəhya Yəhudiyyə səhrasında vəz edərək gəldi və dedi: Tövbə edin; çünki Göylərin Padşahlığı yaxındır.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> Çünki haqqında peyğəmbər Əşiya tərəfindən belə deyilən məhz budur:

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> Səhrada fəryad edən birinin səsi: Rəbbin yolunu hazırlayın, Onun cığırlarını düz edin.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> Və həmin Yəhyanın əynində dəvə tükündən geyim, belində isə dəri qurşaq var idi; yeməyi isə çəyirtkə və çöl balı idi.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> O zaman Yerusəlim, bütün Yəhudeya və İordan ətrafındakı bütün bölgə onun yanına çıxırdı; günahlarını etiraf edərək İordanda onun tərəfindən vəftiz olunurdular. Lakin o, çoxlu fəriseylərin və sadukeylərin onun vəftizinə gəldiyini görəndə onlara dedi: Ey əfi ilanlar nəsli, gələcək qəzəbdən qaçmağı sizə kim xəbər verdi? Matta 3:2–7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

Qədim İsrailin son nəsli, səhradan çıxmış bir peyğəmbər tərəfindən “ilanlar nəsli” adlandırılır. Yəhya, Əhdin Elçisi üçün yolu hazırlayan Malakinin elçisi rolunu yerinə yetirən peyğəmbər idi; o, eyni zamanda Yeşayanın müəyyən etdiyi səhradakı səs idi.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

Əgər biz “yarpaqları” bir rəmz kimi nəzərdən keçirsək, görərik ki, onlar “iman etirafını” təmsil edir. Buna dair ilk istinad Adəm və Həvva ilə bağlıdır; onlar öz saleh olmamalarını əncir yarpaqları ilə örtdülər. Onlar bundan əvvəl nur libasını, salehlik libasını geyinmişdilər; lakin bu aradan qalxanda, çılpaq olduqlarını dərk etdilər — “iman etirafı yarpaqlarının” arxasında gizlənməyin kifayət etdiyini və hər şeyin yaxşı olacağını düşünən Laodikeyalılardır. Həmin parçanın davamında Yəhya birbaşa Laodikiyalı yəhudilərin onları xilas edəcək deyə İbrahimin qan soyuna güvənmələrinə qarşı danışır, çünki onların özünəgüvəni sadəcə iman etirafının boş yarpaqları idi. İnsanın libası onun kim olduğunu təmsil edir.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

Ağaclar insanların və padşahlıqların rəmzidir; meyvə, budaq, toxum, torpaq, su, kök və, aydındır ki, yarpaqların hamısı özlüyündə xüsusi peyğəmbərlik rəmzlərini təmsil edir, lakin bu həqiqətlərin hər biri “ağac”ı təşkil edən peyğəmbərlik rəmzlərindən istifadə edən müxtəlif peyğəmbərlik xətlərində təmsil olunan digər rəmzlərlə əlaqəlidir. Əlbəttə, ağacın ilk peyğəmbərlik rəmzi onun həyat və ya ölüm sınağını təmsil etməsidir.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

Yəhyanın xəbəri onun geyindiyi paltarlar və yediyi qida ilə təmsil olunur. Qədim İsrailin başlanğıcındakı manna və ya sonundakı Səma Çörəyi kimi peyğəmbərlik qidası yeyilməlidir. Bu qida yeyilməli olan peyğəmbərlik sınaq xəbərini təmsil edir, çünki o, Məsihin bədəni və Onun qanıdır. Yəhyanın geyindiyi paltarlar və yediyi qida Məsih üçün yolu hazırlayan xəbəri və xəbərçini müəyyən edir. Yəhya, Bazar günü qanunu zamanı qəfil Öz məbədinə gələn Əhdin Xəbərçisi olan Məsih üçün yolu hazırlayan son xəbərçini təmsil edir. Bu baş verdikdə, həmçinin Laodikiyalılar və darı olan ağılsız bakirələr, Yəhyanın səhradan zahir olduğu vaxtda fariseylər və sadukeylər kimi, İbrahimin həqiqi əhd xalqı olduqlarını iddia edənlərin son dördüncü nəslini təmsil edirlər.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

Yəhya dəvə tükündən paltar geyinirdi, üstündə isə boyunduruqla qoşulan təsərrüfat heyvanlarınınkına bənzər qoşqu əlavəsi olan dəri qurşaq vardı. O, çəyirtkə yeyirdi və buna görə də onun xəbəri Müqəddəs Yazılarda İslamın başlıca rəmzi olan çəyirtkələrdən ibarət idi; o, İslamla bağlı xəbərini balla qarışdırırdı.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> İsrail evi onun adını manna qoydu; o, ağ keşniş toxumu kimi idi və onun dadı balla hazırlanmış nazik kökələr kimi idi. Çıxış 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

Manna Allahın Kəlamının rəmzidir və onun dadı bal kimi idi; peyğəmbərlər isə bunu, yedikləri kimi təsvir olunan xəbərinin dadı olaraq müəyyən edirlər. Yəhya, çəyirtkələrlə təmsil olunan İslam xəbərini, həmçinin dəvə dərisindən kəmər və dəvə tükü ilə gətirdi. Çəyirtkələlər də, dəvə də İslamın rəmzləridir. İslamın həmin xəbəri, “bal” kimi təmsil olunan Allahın Kəlamının maarifləndirici işığı ilə qarışmışdı.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> O zaman Yonatan dedi: Atam ölkəni bəlaya saldı; xahiş edirəm baxın, bu baldan bir az dadmağa görə gözlərim necə işıqlanıb. 1 Şamuel 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

Yəhya sadəcə İslamın bir ismarıcını təmsil etmirdi; əksinə, o, İlyas kimi səhradan gəlmişdi və Yəhya bal yemirdi, vəhşi bal yeyirdi; çünki o da, Məsih kimi, o dövrün öz ismarıc “balı”na malik olan müəssisələrində təlim almamışdı; bu isə fəriseylərin və sadukeylərin mayası ilə təmsil olunurdu. Yəhya səhranın balını yeyirdi, çünki o, öz dövrünün dini müəssisələrindən kənarda Müqəddəs Ruh tərəfindən təlim görmüşdü. Həmin dövrün səciyyəvi qurşağında adamın dəvə tükündən olan libasını bağladığı bir menteşə mexanizmi olurdu. Menteşə Yəhyanı təmsil edir; çünki o, yerdəki məbəddən səmavi məbədə keçidin dönüş nöqtəsi idi.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> “Peyğəmbər Yəhya iki dövr arasında birləşdirici həlqə idi. Allahın nümayəndəsi olaraq o, qanunun və peyğəmbərlərin məsihçi dövrü ilə əlaqəsini göstərmək üçün önə çıxdı. O, özündən sonra daha böyük bir nurun gələcəyi kiçik nur idi. Yəhyanın zehni Müqəddəs Ruh tərəfindən işıqlandırılmışdı ki, o, öz xalqının üzərinə nur salsın; lakin heç bir başqa nur nə vaxtsa günaha batmış insanın üzərinə İsanın təlimi və nümunəsindən saçılan nur qədər aydın şəkildə saçmışdır, nə də saçacaqdır. Məsih və Onun missiyası kölgəli qurbanlarda əvvəlcədən rəmzləşdirildiyi kimi yalnız zəif şəkildə başa düşülmüşdü. Hətta Yəhya belə, Xilaskar vasitəsilə gələcək ölməz həyatı tam dərk etməmişdi.” The Desire of Ages, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

Yəhyanın çiyin geyimi Məsihin vəftizi məhz dönüş nöqtəsi olduğu yerdə təqdim edilir; bu dönüş nöqtəsi Yəhyanın vəftiz etdiyi məkanla təmsil olunurdu. Həmin yerin adı Bethabara idi, mənası isə “bərə keçidi”dir; qədim İsrail də səhradan çıxdıqdan sonra, eynilə Yəhya kimi, Vəd Olunmuş Torpağa məhz həmin yerdən daxil olmuşdu.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

Əlbəttə, Yəhyanın təmsil etdiyi şəxslər yüz qırx dörd minin hərəkatıdır, lakin biz sadəcə buna işarə edirik ki, İsa vəftiz olunanda, O və Yəhyanın “gürzə balaları nəsli” adlandırdıqları məhz həmin nəsil idi. İsa Allahın On Əmr qanununu ucaltmaq üçün gəldi və Müqəddəs Kitabdakı hər bir kəlməni ilham etdi; buna görə də, qədim İsrailin son nəslini “gürzə balaları nəsli” adlandırdıqda, O, ikinci əmrin hökmün üçüncü və dördüncü nəsillərdə icra olunduğunu göstərdiyini tamamilə bilir.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

Üçüncü və dördüncü nəsillər dördüncü nəsildə sona çatan mütərəqqi bir mühakiməni təmsil edir; bu isə əfi ilanları nəslidir. Məsihin vəftizi 11 Sentyabrı tipoloji olaraq ifadə edir. Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist nəsli o vaxtdan bəri öz son nəsli içindədir. Yəhyanın fariseylərə və saddukeylərə olan xəbəri Laodikeya xəbəri idi.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> Lakin o, çoxlu sayda fariseylərin və saddukeylərin onun vəftizinə gəldiyini görəndə onlara dedi,

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> Ey ilanlar nəsli, gələcək qəzəbdən qaçmağınız üçün sizi kim xəbərdar etdi?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> Buna görə də tövbəyə layiq bəhrələr gətirin; və öz-özünüzə: “Bizim atamız İbrahimdir”, — deməyi ağlınıza da gətirməyin:

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> Çünki sizə deyirəm ki, Allah bu daşlardan İbrahimə övladlar yetişdirməyə qadirdir.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> İndi də balta ağacların kökünə qoyulmuşdur; buna görə də yaxşı meyvə verməyən hər bir ağac kəsilib oda atılır. Mən, həqiqətən, sizi tövbə üçün su ilə vəftiz edirəm; lakin məndən sonra gələn məndən daha qüdrətlidir, Onun ayaqqabılarını daşımağa mən layiq deyiləm; O sizi Müqəddəs Ruhla və odla vəftiz edəcəkdir. Onun küləyi sovuran yaba əlindədir və O xırmanını tamamilə təmizləyəcək, buğdasını anbara yığacaq; lakin samanı sönməz odla yandıracaqdır.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> O zaman İsa Qalileyadan İordan çayına, Yəhyanın yanına, onun tərəfindən vəftiz olunmaq üçün gəldi. Matta 3:7–13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

İsa, Yəhyanın kəmər-milinə və Betabaranın mənasına uyğun olaraq dönüş nöqtəsini simvolizə edən Qalileyadan gəldi. O zaman Yəhyanın yol hazırlamaq işi Məsihin əhdi təsdiq etmək işinə çevrilmişdi. Otuz illik hazırlıq başa çatmış, çarmıxdan əvvəl və sonrakı üç il yarımlıq dövr başlamışdı.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

Yəhyanın xəbəri Yerusəlimin məhvi zamanı gələcək qəzəb barəsində bir xəbərdarlıq idi; bu məhv eyni zamanda dünyanın sonunu və son yeddi bəlanı da təmsil edir. Həmin xəbərdarlıq xəbəri İslam konteksti daxilində verilmişdi və o, yalnız yol hazırlayan Malakinin elçisini və səhrada car çəkən Yeşayanın səsini deyil, həm də İlyasın xəbərini yerinə yetirən bir adam tərəfindən çatdırılmışdı; çünki Yəhyanın geyimi, Yəhyanın xəbəri İlyasın xəbərinə uyğun olduğu kimi, İlyasın geyiminə də uyğun idi.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> O onlara dedi: “Qarşınıza çıxıb sizə bu sözləri söyləyən adam necə bir adam idi?” Onlar ona cavab verdilər: “O, tüklü bir adam idi və belinə dəri bir qurşaq bağlamışdı.” O dedi: “Bu, Tişbəli İlyasdır.” 2 Padşahlar 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

Əgər onlar İlyas haqqında deyil, Yəhya haqqında “o necə bir adam idi?” deyə soruşsaydılar, onlara belə cavab verilərdi: “Tüklü bir adam idi və belinə dəri qurşaq bağlamışdı.” Yəhyanın bütün altı aylıq xidməti, sonuncu və dördüncü nəslin xüsusi olaraq müəyyən edilərək təsvir olunduğu həmin parçadakı nümayəndəlikdə əks olunur. Onlara ünvanlanan Laodikiya xəbəri, Allahın əhd xalqı olduqlarını iddia etmələrinə birbaşa hücum edir; ağacların köklərinə dəyən bir baltanın təsviri ilə göstərildiyi kimi, onları yaxınlaşan qəzəb barədə xəbərdar edir. Bu xəbər həmçinin Məsihin Yəhya ilə başlanmış sınaq prosesini tamamlayacağını da bildirirdi. Daha sonra Matta kitabında İsa da Yəhudiləri “ilanlar nəsli” adlandırır və o, Yəhyanın ağacın kəsilib salınması mövzusundan çıxış edərək bunun səbəbini izah edir.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> Ya ağacı yaxşı edin, onun meyvəsini də yaxşı; ya da ağacı xarab edin, onun meyvəsini də xarab; çünki ağac meyvəsindən tanınır. Ey ilanlar nəsli, siz pis olduğunuz halda, necə yaxşı sözlər söyləyə bilərsiniz? Çünki ağız ürəyin bolluğundan danışır. Yaxşı adam ürəyinin yaxşı xəzinəsindən yaxşı şeylər çıxarar; pis adam isə pis xəzinəsindən pis şeylər çıxarar. Lakin sizə deyirəm ki, insanların söylədikləri hər boş söz üçün hökm günü hesabat verəcəklər. Çünki sözlərinlə saleh sayılacaqsan, sözlərinlə də məhkum olunacaqsan. Matta 12:33–37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

Mühakimə günü, ikinci əmrinə görə, dördüncü nəsildədir. Mühakimə bizim söylədiyimiz xəbərə əsaslanır və bu xəbər ürəklərimizdən çıxır. Bizim söylədiyimiz məhz həmin xəbər müəyyən edir ki, biz Peterin “seçilmiş nəsli”yik, yoxsa “əfi ilanlar nəsli”. Hər iki sinif, Məsihin yerini təmizləyən adam kimi Öz döşəməsini təmizlədiyi bir sınaq prosesinin sonunda aşkar olur. On bakirə məsəlindəki yağda olduğu kimi, xəbər də ya pis, ya da yaxşı ürəklə təmsil olunur. Məsihin istinadı əlavə edir ki, dördüncü və son nəsil olan bu əfi ilanlar nəsli bir əlamət axtarır və onlara veriləcək yeganə əlamət Yunusun əlaməti idi.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> O zaman ilahiyyatçılardan və fariseylərdən bəziləri cavab verib dedilər: Müəllim, biz Səndən bir əlamət görmək istəyirik. Lakin O, cavab verib onlara dedi: Pis və zinakar bir nəsil əlamət axtarır; ona isə Yunus peyğəmbərin əlamətindən başqa heç bir əlamət verilməyəcək. Çünki Yunus üç gün və üç gecə nəhəng balığın qarnında olduğu kimi, Bəşər Oğlu da üç gün və üç gecə yerin bağrında olacaq. Ninevalılar bu nəsillə birlikdə mühakimədə ayağa qalxacaq və onu məhkum edəcəklər; çünki onlar Yunusun vəzini eşidib tövbə etdilər; və baxın, burada Yunusdan daha böyük Olan vardır. Cənubun kraliçası bu nəsillə birlikdə mühakimədə ayağa qalxacaq və onu məhkum edəcək; çünki o, Süleymanın hikmətini eşitmək üçün yer üzünün ən uzaq yerlərindən gəlmişdi; və baxın, burada Süleymandan daha böyük Olan vardır. Matta 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

Məsih yəhudiləri ilanlar nəsli adlandırdı və O, Yunusun xəbəri və Süleymanın hikmətinin xəbəri kimi hökmə dair təsvirlərdən istifadə edir. İsa kontekstə əsasən və iki şahidlə ilanlar nəslinin dördüncü nəsil olduğunu müəyyən edir, çünki hökmün icra olunduğu yer dördüncü nəsildir.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

Yüz qırx dörd min nəfər, Allahın Qanunu və Şənbə olduğu kimi, axır günlərin bayrağı, yaxud əlamətidir. Yunusun əlaməti dirilmənin əlamətidir; Məsihin günündə və dövründə yəhudilər üçün bu, Müqəddəs Ruhun göyərçin şəklində enməsi ilə təmsil olunan Onun vəftizi idi. “Yunus” “göyərçin” deməkdir. Yunus, Vəhyçi Yəhya, Daniel, Yusif və Lazar küçədə üç gün yarım ölü vəziyyətdə qaldıqdan sonra dirildilən yüz qırx dörd min nəfəri təmsil edirlər. Həmin məqamda onlar Laodikiyalılardan Filadelfiyalılara keçməli, beləliklə yeddidən olan səkkizinciyə çevrilməlidirlər. Yunus vəftizi təmsil edir, çünki o, suya atıldı və balina tərəfindən udulduğu zaman rəmzi olaraq öldü. Bundan sonra o dirildildi; necə ki Yəhya qaynar yağın içindən çıxarıldıqda, Daniel şir yuvasından çıxarıldıqda, Yusif quyudan çıxarıldıqda və Məsihin zamanında möhürləmə möcüzəsi olan Lazar da belə dirildildi. Yəhudilər, Məsihin dirilməsi ilə təmsil olunan Yunusun əlamətini, Adventizmin Yunusun əlaməti olan 11 sentyabrın əlamətini gördüyündən daha aydın görə bilmədilər.

We will continue these subjects in the next article.

Bu mövzuları növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> “İndi gələcək olan xəbərdarlığın yükü, yaxın və uzaqda olan Allah xalqına çatdırılmalı olan yük, üçüncü mələyin xəbəridir. Və bu xəbəri anlamağa çalışanlar, Kəlamın elə bir tətbiqini etməyə Rəbb tərəfindən yönəldilməyəcəklər ki, bu, təməli sarsıtsın və Yeddinci Gün Adventistlərini bu gün olduqları kimi edən imanın sütunlarını aradan qaldırsın. Allahın Kəlamında aşkar olunmuş peyğəmbərlik xətti boyunca irəlilədikcə öz ardıcıllığı ilə açılmış həqiqətlər, bu gün də həqiqət, müqəddəs, əbədi həqiqətdir. Keçmiş təcrübəmizin tarixində bu yolu addım-addım keçmiş, peyğəmbərliklərdə həqiqət zəncirini görmüş olanlar, hər bir işıq şüasını qəbul etməyə və ona itaət etməyə hazırlanmışdılar. Onlar dua edir, oruc tutur, axtarır, gizli xəzinələr axtaranlar kimi həqiqəti qazıb çıxarırdılar və biz bilirik ki, Müqəddəs Ruh bizə öyrədir və yol göstərirdi. Həqiqətə bənzər bir görünüş daşıyan bir çox nəzəriyyələr irəli sürülmüşdü, lakin onlar səhv yozulmuş və səhv tətbiq edilmiş Müqəddəs Yazılarla elə qarışdırılmışdı ki, təhlükəli yanlışlıqlara aparırdı. Biz həqiqətin hər bir nöqtəsinin necə təsbit edildiyini və Allahın Müqəddəs Ruhu tərəfindən onun üzərinə necə möhür vurulduğunu çox yaxşı bilirik. Və bütün bu müddət ərzində səslər eşidilirdi: ‘Həqiqət budur’, ‘Həqiqət məndədir; mənim ardımca gəlin.’ Lakin xəbərdarlıqlar gəldi: ‘Siz onların ardınca getməyin. Mən onları göndərməmişəm, amma onlar qaçdılar.’ (Bax: Yeremya 23:21.)”

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> “Rəbbin rəhbərlikləri aydın şəkildə görünürdü və Onun həqiqətin nə olduğuna dair vəhyləri son dərəcə ecazkar idi. Səmavi Rəbb Allah tərəfindən nöqtə-nöqtə hər bir həqiqət təsbit edildi. O vaxt həqiqət olan, bu gün də həqiqətdir. Lakin səslər kəsilmir: ‘Bu həqiqətdir. Mənim yeni işığım var.’ Amma peyğəmbərlik xətləri üzrə bu yeni işıqlar Kəlamın yanlış tətbiqində və Allahın xalqını onları saxlaya biləcək lövbərsiz başlı-başına buraxmaqda özünü göstərir. Əgər Kəlamın tələbəsi Allahın Öz xalqına rəhbərlik edərkən aşkar etdiyi həqiqətləri qəbul etsə, bu həqiqətləri mənimsəsə, həzm etsə və onları əməli həyatına gətirsə, onda onlar işığın canlı kanalları olardılar. Lakin özlərini yeni nəzəriyyələri araşdırmağa həsr edənlər həqiqət və yanlışı bir-birinə qatmışlar və bunları ön plana çıxarmağa çalışdıqdan sonra sübut etmişlər ki, onların çırağı ilahi qurbangahdan alışdırılmamışdır və o, qaranlıqda sönüb getmişdir.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

Back to Articles