Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seventeen

Qırxıncı Ayənin Gizli Tarixi - On Yeddi Sayı

The Second Woe - Part Four

İkinci vay — dördüncü hissə

Author

Jeff Pippenger

Published

June 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## 627, 632 and 637

627, 632 və 637

The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.

Dibsiz quyunu açan “açar” Ninova döyüşüdür; bu, Məhəmmədin 632-ci ildə vəfat etməsindən beş il əvvəl, 627-ci ildə yerinə yetdi. Beş il sonra, 637-ci ildə müsəlman qüvvələri Ninova döyüşündə iştirak etmiş iki böyük supergücdən biri olan Farsın paytaxtını ələ keçirdilər. Bu hadisə Yaxın Şərqdə qüvvələr nisbətini kəskin surətdə dəyişdirdi. 627-ci ildəki Ninova döyüşü Fars imperiyasının gücünü tükətdi və on il sonra Fars imperiyası sona çatdı.

## Humiliation—782

Alçaldılma — 782

One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.

Məhəmmədin 632-ci ildə vəfatından yüz əlli il sonra, 782-ci il Abbasilər yürüşündə Abbasilər ordusu (məlumata görə təxminən 95.000 nəfər) Kiçik Asiyada (müasir Türkiyə) Bizans ərazisinə genişmiqyaslı bir hücum başlatdı. Onlar Bosfor boğazının o tayında, Konstantinopolun düz qarşısında yerləşən Xrizopoladək irəlilədilər və bununla da Bizans paytaxtına çox yaxınlaşdılar. Bizanslılar, imperatriça İrinenin rəhbərliyi altında, ağır məğlubiyyətə uğradılar. Nəticədə Bizanslılar alçaldıcı bir üçillik sülh bağlamağa məcbur oldular; onlar böyük illik bac (təxminən 70.000–90.000 qızıl dinar) ödəməyə, həmçinin ipək libaslar və girovlar verməyə razılaşdılar. Bu yürüş VIII əsr ərzində Abbasilərin Bizans torpaqlarına etdikləri ən böyük və ən uğurlu basqınlardan biri idi. Bu, Abbasilər Xilafətinin artmaqda olan qüdrətini və Bizans İmperiyasının davam edən tənəzzülünü nümayiş etdirirdi.

## Five months

Beş ay

In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.

Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində yüz əlli ilə bərabər olan “beş ay” iki dəfə xatırlanır: bir dəfə beşinci ayədə, bir daha isə onuncu ayədə.

> And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.

> Onlara belə verildi ki, adamları öldürməsinlər, ancaq beş ay əzab versinlər; və onların əzabı əqrəbin insanı sancdığı zaman verdiyi əzab kimi idi. O günlərdə insanlar ölümü axtaracaq, lakin onu tapmayacaqlar; ölməyi arzulayacaqlar, amma ölüm onlardan qaçacaq. Çəyirtkələrin surətləri döyüşə hazırlanmış atlara bənzəyirdi; başlarında sanki qızıla bənzər taclar var idi və üzləri insan üzləri kimi idi. Saçları qadın saçı kimi, dişləri isə aslan dişləri kimi idi. Dəmir zirehlərə bənzər zirehləri var idi; qanadlarının səsi döyüşə qaçan çoxlu atların çəkdiyi cəng arabalarının səsi kimi idi. Əqrəblərə bənzər quyruqları var idi və quyruqlarında neştərlər var idi; beş ay insanlara zərər vermək qüdrətləri vardı. Vəhy 9:5–10.

There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.

Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin beşinci şeypurunda yüz əlli illik iki ayrı peyğəmbərlik dövrü vardır. Birincisi Məhəmmədin 632-ci ildəki ölümündən Şərqi Romanın imperatriçası İrenanın 782-ci ildə alçaldılmasına qədər uzanır. Doqquzuncu fəsil İslamın yüksəlişini çox təfərrüatlı şəkildə müəyyən edir. 606-cı ildə qəbilələrin birləşdirilməsindən 627-ci ildə Neynəva döyüşünə, 632-ci ildə Məhəmmədin ölümünə, sonra isə 637-ci ildə Farsın məğlubiyyətinə qədər İslamın yüksəlişi və süqutu Allahın peyğəmbərlik Kəlamında diqqətlə izlənir. Ərəbistan İslamı bu ilk yüz əlli illik əzab peyğəmbərliyindəki qüvvədir. Qəbilələrin Məhəmməd tərəfindən 606-cı ildə birləşdirilməsi; sonra 627-ci ildə Neynəva “açar” döyüşü, bunun ardınca təxminən 628-ci ildə Məhəmmədin həm Farsın, həm də Romanın süqutu barədə öncədən dediyi sözlər, daha sonra isə onun 632-ci ildə ölümü. Bu tarixlər İslam xətti boyunca hadisələrin müəyyən bir ardıcıllığını təmsil edir.

One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.

Məhəmmədin 632-ci ildə vəfatından yüz əlli il sonra, Şərqi Romanı ta Konstantinopola qədər geri çəkilməyə məcbur etdikcə, İslamın güc mərkəzi Ərəbistandan Türkiyəyə keçdi. Birinci vay Ərəbistan İslamını, ikinci vay isə Türkiyə İslamını təmsil edirdi. Birinci vayın daxilindəki hər iki yüz əlli illik zaman peyğəmbərliyi, eynilə birinci və ikinci vay arasındakı eyni həqiqətin fərqində təmsil olunduğu kimi, Ərəbistan İslamı ilə Türkiyə İslamı arasındakı fərqi müəyyən edir.

The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.

İlk yüz əlli il Farsın süqutu ilə başladı və Romanın Konstantinopolun divarları içində sıxışıb qalması ilə başa çatdı. Yüz əlli ildən ibarət ikinci dövr Osman’ın (həmçinin Ottman adlandırılır) Nikomediyadakı qələbəsi ilə başladı. Nikomediyadakı Osmanlı qələbəsi 1333-cü ildən 1337-ci ilə qədər baş vermiş Nikomediya mühasirəsinə (müasir Türkiyənin İzmit şəhəri) işarə edir; həmin vaxt Osmanlı bəyliyinin banisi Osman I-in oğlu Sultan Orxan Qazi mühüm Bizans şəhəri olan Nikomediyanı mühasirəyə almışdı. Şəhər bir neçə il müqavimət göstərdi, lakin nəhayət, aclıq və təchizat çatışmazlığı səbəbindən 1337-ci ildə təslim oldu. Bizans qarnizonuna Konstantinopola getmək üçün şəhəri tərk etməyə icazə verildi. Nikomediya Kiçik Asiyada (Anadoluda) Bizansın son böyük istehkamlarından biri idi. Onun süqutu Qərbi Anadolunun böyük hissəsində Bizans nəzarətinə faktiki olaraq son qoydu. Bu qələbə Osmanlılara Bitiniyada öz hakimiyyətlərini möhkəmləndirməyə və Bosfor boğazına doğru daha da genişlənməyə imkan verdi. Bu, Osmanlıların Konstantinopolu nəhayət fəth etməsinə aparan yolda (bu isə bir əsrdən çox sonra, 1453-cü ildə baş verdi) mühüm bir pillə oldu. Bu mühasirə çox vaxt kiçik Osmanlı bəyliyini yüksələn regional gücə çevirən əsas erkən qələbələrdən biri kimi dəyərləndirilir.

When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.

Birinci şeypur daxilindəki ikinci yüz əlli illik dövr 27 iyul 1449-cu ildə başa çatanda, son Konstantin Şərqi Romanın taxtına çıxmaq üçün İslam sultanından icazə istədi və bununla da Vəhy 9-un iki “beş aylıq” dövrünün ilk yüz əlli ilinin sonunda İmperatoriça İrenanın çəkdiyi eyni alçaldılmaya məruz qaldı. “İmperatoriça İrena”nın, habelə “son Konstantin”in alçaldılması, daha sonralar osmanlıların alçaldılmasının timsalı idi; belə ki, ikinci vayın zaman peyğəmbərliyinin sonunda onlar Misirin təhdidindən qorunmaq üçün Avropanın dörd böyük dövlətindən himayə istədilər.

## The Pantheon

Panteon

The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.

Pionerlər düzgün şəkildə başa düşür və öyrədirdilər ki, Daniel 8:11-dəki “Onun müqəddəs məkanının yeri yerə atıldı” ifadəsi Konstantin tərəfindən yerinə yetirilmişdir.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.

> Bəli, o özünü ordunun hökmdarına qədər ucaltdı; onun vasitəsilə gündəlik qurban aradan götürüldü və Onun müqəddəs məkanının yeri yerlə-yeksan edildi.

The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.

Burada müəyyən edilən “müqəddəs məkan” Roma şəhərindəki Pantheon məbədi idi və həmin məbədin “yeri” Roma idi. Konstantin eramızın 330-cu ilində imperiyasının paytaxtını Konstantinopola köçürməyi seçdiyi zaman Roma “yerə atıldı”. On birinci ayə Vəhy on üçüncü fəslə bağlıdır və ikinci ayə eyni hadisələri müəyyən edir.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.

> Və mənim gördüyüm vəhşi heyvan bəbiri xatırladırdı, ayaqları ayının ayaqları kimi, ağzı isə aslanın ağzı kimi idi; və əjdaha ona öz qüdrətini, taxtını və böyük hakimiyyətini verdi.

The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.

Əjdaha bütpərəst Roma idi və bütpərəst Roma 330-cu ildə paytaxtı şərqə köçürdüyü zaman öz hakimiyyət “taxtını” Roma kilsəsinə verdi; beləliklə, papalıq kilsəsinin məmnuniyyətlə faydalandığı bir hakimiyyət boşluğu yaratdı. Şərqi Roma xəttini 330-cu ildən 1453-cü ilədək başladığımız zaman görürük ki, Şərqi Roma ilə bağlı peyğəmbərliyin başlanğıcında Roma şəhəri Konstantinin Romanı rədd etməsi ilə alçaldılır. Bu alçaldılma 782-ci ildə, əzabın ilk yüz əlli ilinin sonunda, İmperatriça İrina ilə təkrar olundu. Həmin alçaldılmaların hər ikisi sonuncu Konstantin tərəfindən də təkrar olundu.

## Peculiar Rise and Falls

Qeyri-adi Yüksəlişlər və Enmələr

The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”

Vəhyin doqquzuncu fəslinin beşinci və altıncı şeypurları şərqi Romanın süqutunun təfərrüatını təqdim edir, eyni zamanda İslamın yüksəliş və süqutunu da xronikləşdirir. İlham bizə Daniel və Vəhy kitablarında səltənətlərin “yüksəliş və süqut”unu araşdırmağı bildirir. Həmin səltənətlər özlərinə məxsus “yüksəliş və süqut”ları ilə bağlı fərqli xüsusiyyətlərə malikdirlər. Yəhudanın süqutu Yerusəlimə edilən üç hücum vasitəsilə baş verdi. İbranilər Babilə aparıldı və üç fərman əsasında geri dönəcəkdilər; bu fərmanlar 1798-ci ildən 1844-cü ilədək tarixin içinə gələn üç mələyə aparan 2.300 ili başlayacaqdı. Babil bir gecədə süqut etdi. Roma dağıldı və onun dağılması içərisində Romanın iki cəhəti ya qərbi Roma, ya da şərqi Roma mövqeyi altında ortaya qoyuldu. Daniel on birin birinci üçdəbirində Ptolemey imperiyasının və Selevki imperiyasının yüksəliş və süqutu papalıq Romanın yüksəliş və süqutunun timsalıdır. Bu şəhadət sadəcə olaraq İsgəndərin hekayəsinin və Yunanıstanın dağılmasının nəticəsidir. Romadan fərqli olaraq, Yunanıstan dörd hissəyə bölündü və nəticədə iki hissəyə çevrildi. Roma şərqə və qərbə bölündü, bundan sonra isə qərbi Roma peyğəmbərlik baxımından üç yerə bölündü ki, bu da Romanın üçqat idarəçiliyini təmsil edir. Şərqi Roma üçün isə Konstantin öz səltənətini üç oğluna böldü. Aydındır ki, qərbi və şərqi Roma Roma kilsəsini və Roma dövlətini təmsil edən paralel xətlərdir. Bu ikiqat bölünmə ilə yanaşı daha bir üçqat bölünmə də vardır. Yunanıstan dörddən ikiyə, Babil bir gecəyə, Yəhuda isə üç hücuma məruz qaldı. İslamla bağlı olaraq, onların “yüksəlişi” bir “buraxılma”, “süqutu” isə bir “məhdudlaşdırılma” kimi təsvir olunur.

Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.

Onların yüksəlişi Məhəmmədlə başladı və 11 avqust 1840-cı ildə cilovlandılar. Onlar sərbəst buraxıldılar və 11 sentyabrda dərhal yenidən cilovlandılar. Onlar yaxınlarda, 7 oktyabr 2023-cü ildə yenidən sərbəst buraxıldılar və o vaxtdan bəri Qəzzada cilovlanmış vəziyyətdədirlər. İslam vəhşinin surətinin qurulmasını işarələmək üçün yenidən sərbəst buraxılacaq. Vəhy kitabının doqquzuncu fəsildən on birinci fəsilə qədər təmsil olunan İslam peyğəmbərlik tarixinin xətti, üçüncü vayın İslam peyğəmbərlik tarixini müəyyən edir. “Üçüncü vayın İslam peyğəmbərlik tarixi” həm yeddinci, həm də üçüncü mələklə də təmsil olunur. Üçüncü mələk 22 oktyabr 1844-cü ildə, yeddinci mələk səslənməyə başladığı zaman gəldi. Üçüncü mələk və üçüncü vay 11 sentyabrda peyğəmbərlik tarixinə daxil oldu. 11 sentyabrdan bazar qanununadək birinci və ikinci vayların peyğəmbərlik tarixi təkrarlanmışdır və hələ də təkrarlanmaqdadır.

The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.

Neynəva döyüşünün “açarı” Roma ilə İranı İslamla birbaşa və ayrılmaz əlaqəyə daxil edən iki qüvvə kimi göstərir. Neynəva, Müqəddəs Yazının hər hansı digər hissəsindən daha aydın şəkildə həm qərb, həm də şərq Romanın mərhələli süqutunu müəyyən edir.

Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.

Hirod əjdahanın rəmzidir; o, Romanı təmsil edirdi. Dünyanın sonunda əjdaha Birləşmiş Millətlərdir. Bazar günü qanunu zamanı altıncı padşahlıq yıxılır, yeddinci başlayır, lakin onlar öz padşahlıqlarını səkkizinci padşahlığa elə öz doğum günü məclislərində verirlər. Yeddinci padşahlıq yenicə doğulmuşdur və dərhal öz padşahlığını bir saatlıq Babil fahişəsinə verməyə razılıq göstərir; necə ki, bunun tipi olaraq Hirod Salomeyə öz padşahlığının yarısınadək verməyi vəd etmişdi.

Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.

Birləşmiş Ştatların süqut etdiyi məhz yerdə Birləşmiş Millətlər doğulur və üçqat ittifaq həyata keçirilir. Hirod əjdahadır, Hirodiya papalıqdır, Birləşmiş Ştatlar isə Salomedir. Hirod qanunsuz nikah ittifaqında idi, çünki o, qardaşının arvadı ilə evli idi; peyğəmbərlik səviyyəsində isə Salome ilə qohumluq daxilində bir münasibətdə idi, çünki onun Salome rəqs edərkən ona şəhvətlə baxdığı aydındır. Əjdahanın həm ana, həm də qızla münasibəti vardır. Qərb və Şərq Romanın müvafiq olaraq kilsə siyasətini və dövlət siyasətini təmsil etdiyini müəyyən edərkən bunu görmək vacibdir. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü səltənəti olan Roma peyğəmbərlikdə papalığı taxta çıxardı və bunu etməklə papalığı bir daha taxta çıxaracaq Birləşmiş Ştatları əvvəlcədən tipoloji olaraq göstərmiş oldu.

The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.

Qərbi Romanın 330-cu ildən 476-cı ilə qədər mərhələli süqutu, Birləşmiş Ştatların 1798-ci ildən bazar günü qanununa qədər mərhələli süqutunu təmsil edir. “330” ili ilə “1798” ili hər ikisi Daniel kitabında “təyin olunmuş vaxt” və ya “axır zaman” adlanan peyğəmbərlik nişanələridir. 330-cu il Qərbi və Şərqi Romanın başlanğıclarını göstərir. Hər ikisinin sonu Roma rəhbərinin alçaldılmasıdır, necə ki, Konstantin başlanğıcda Roma şəhərini alçaltdı. 476-cı il, Romanın nüfuzlu siyasi quruluşunun üç mərhələ altında necə dağılmasını göstərən bir peyğəmbərlik dövrünün sonu idi. Şəhərin 330-cu ildə rədd edilməsi ilə başlayan bu dövrün ardınca onların bütün siyasi quruluşunun alçaldılması gəldi—qədim Romanın başlıca öyünc mənbəyi olmuş onların şöhrətli respublikası parçalandı və nəhayət 476-cı ilə çatdı; o vaxtdan etibarən Roma üzərində heç vaxt həqiqi Roma qan soyundan olan bir hökmdar olmayacaqdı. 330-cu ildən başlayan Romanın iki xətti və həmin iki xəttin bəyan olunduğu parça, həmçinin beş aylıq iki peyğəmbərlik xəttini də ehtiva edir. Qərbi Romanın xətti mərhələli alçaldılma ilə başlayır və mərhələli alçaldılma ilə bitir. Şərqi Romanın xətti isə 1449-cu ildə, sonuncu Konstantinin hökmranlıq etmək üçün icazə istədiyi zaman, mərhələli alçaldılma ilə başlayır və mərhələli alçaldılma ilə bitir.

One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.

Beş aylıq dövrlərdən biri, peyğəmbərliyin diqqət mərkəzi kimi ərəb İslamının sonuna və 782-ci ildə türk İslamının başlanğıcına aparır. Həmin tarixdə İmperatriça İrina alçaldılır; bu, ikinci beş aylıq peyğəmbərliyin sonunda sonuncu Konstantinin alçaldılması ilə uyğunluq təşkil edir. On beş ayədən ibarət bir rəvayət daxilində iki beş aylıq peyğəmbərlik. Onlardan biri Ərəbistan İslamının tarixini, digəri isə Türkiyə İslamını təsvir edir. Hər ikisi şərqi Romanın alçaldılması ilə yekunlaşır. Peyğəmbərliklərdən birinin nəticəsi bir qadının alçaldılması ilə, digərininki isə bir kişinin alçaldılması ilə yerinə yetirildi. Sətir üstünə sətir, onlar şərqi Romanın kilsəsinin və dövlətinin alçaldılmasını müəyyən edirlər. Hər iki alçaldılma birinci vayın İslamı vasitəsilə baş verir. Sonuncu Konstantinin 1449-cu ildə alçaldılması, 1453-cü ildə Konstantinopolun divarlarının uçurulması ilə sona çatan dörd illik bir dövrü başlayır. 1449 alçaldılmanı təmsil edir, 1453-də isə divarlar uçurulur və bir səltənət sona çatır.

## Death of Mohammed

Məhəmmədin ölümü

One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.

İki beşaylıq dövrdən biri, on birinci ayədə “onların üzərində olan padşah” kimi göstərilən Məhəmmədin ölümü ilə başlayır.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> Onların üzərində hökmdarları vardı; o, dibsiz quyunun mələyidir. Onun adı ibrani dilində Abaddon, yunan dilində isə Apollyondur.

The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.

Onların üzərindəki padşah Məhəmməd idi, çünki o, birinci ayədə müəyyən edilir; buna görə də o, başqa bir islam fiquru deyil; o, padşah Məhəmməddir, və padşah bir padşahlıq deməkdir, İslam isə Məhəmmədin padşahlığıdır.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.

> Və beşinci mələk şeypur çaldı, mən göydən yerə düşmüş bir ulduz gördüm; və dərin quyunun açarı ona verildi. O, dərin quyunu açdı; və quyudan böyük bir kürənin tüstüsü kimi bir tüstü qalxdı; və quyunun tüstüsündən ötrü günəş və hava qaraldı. Tüstünün içindən yer üzünə çəyirtkələr çıxdı; və yerin əqrəblərinin qüdrəti olduğu kimi, onlara da qüdrət verildi. Vəhy 9:1–3.

The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.

Birinci və ikinci vayın üçüncü vay daxilində təkrarlanması, birinci və ikinci mələklərin üçüncü mələk daxilində təkrarlanmasına paraleldir. Padşah olan Məhəmmədə dibsiz quyunu açmaq üçün açar verildi və 11 sentyabr üçüncü mələyin səlahiyyətləndirildiyi zamanı müəyyən edir. Sonra Məsih qüdrətli mələk kimi Bilamın ilk zərbəsi peyğəmbərlik tarixində gəlib çatdıqda endi. Bundan sonra dibsiz quyu açıldı və İslam yenidən dünya tarixinin bir mövzusuna çevrildi. Sonra Məsih Öz xalqını Yeremyanın qədim yollarına geri apardı və üçüncü vayın və üçüncü mələyin xəbəri səsləndirilməyə başlandı. 2015-ci ildə Tramp prezidentliyə namizəd olmaq niyyətini elan etdi və bununla qlobalist əjdaha qüvvələrini hərəkətə gətirdi; bundan sonra dibsiz quyu, nəhayət, Trampı Sodom və Misirin küçələrində öldürən ateizmi buraxdı. Bazar günü qanunu zamanı yeddidən olub səkkizinci olan vəhşi heyvan dibsiz quyudan qalxacaq. Yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtının başlanğıcı və sonu dibsiz quyu gücünün yüksəlişini müəyyən edir.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Sənin gördüyün vəhşi heyvan var idi, indi yoxdur; o, dərin uçurumdan çıxacaq və həlaka gedəcək. Dünyanın təməlindən bəri adları həyat kitabında yazılmamış olan yer üzündə yaşayanlar, var olmuş, indi olmayan və yenə də olan o vəhşi heyvanı görəndə heyrətə gələcəklər. Vəhy 17:8.

Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.

İslam 11 sentyabrda dibsiz quyunu açan açardır və bazar günü qanunu zamanı dibsiz quyunu açan da odur. Möhürlənmə vaxtının ortasında qlobalizmin əjdaha-vəhşi heyvanı da dibsiz quyudan çıxdı.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.

> Onlar öz şəhadətlərini tamamladıqları zaman, dibsiz quyudan çıxan vəhşi heyvan onlara qarşı müharibə edəcək, onlara qalib gələcək və onları öldürəcək. Vəhy 11:7.

The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.

Dibsiz quyunun dibindən çıxan bir qüdrətin hər üç yol nişanını açan açar İslam səltənətinin padşahı Məhəmmədə verildi. 627-ci ildə Ninova döyüşü hər iki döyüşən tərəfin gücünü tükədən iki qüdrət arasındakı bir döyüşü təmsil edirdi ki, bu da İslamın sürətlə hakimiyyətə yüksəlməsinə imkan verdi. Açar 11 sentyabrda çevrildi və İslamın yüksəlişi başlandı, baxmayaraq ki, az sonra o, cilovlandı. Ninova döyüşü 11 sentyabrda nümunələndirildi; çünki orada İslamın yüksəlişi qüdrətli mələyin yeri Öz izzəti ilə işıqlandırmaq üçün enməsi ilə başlandı, və “ulduz”, yəni “elçi”, də göydən düşdü. Ninova döyüşü həmçinin sonda, bazar günü qanunu gəldikdə və İslam dininin tüstüsü günəşi örtüb qaraltdığı zaman Qaranlıq Əsrlərin ikinci dövrü başlandıqda da nümunələndirilir.

## Exeter

Ekseter

The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrived at the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning of the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.

Bazar qanunu, gecəyarısı fəryadının xəbəri Exeter düşərgə toplantısına çatdıqda tipoloji olaraq göstərilir. O zaman vəhşi heyvanın surətinin qurulmasının son hərəkətləri başlanır. Surətin təşkili, yaxud qurulması 11 sentyabrda başladı, lakin dövrün sonunda, gecəyarısı fəryadının elan olunması dövrü də 11 sentyabrda başlamış surətin bütün formalaşma dövrünün bir fraktalıdır. Başlanğıc sonu təmsil edir. Birinci vay üçüncü vayı tipoloji olaraq göstərdiyi kimi, birinci mələk də üçüncü mələyi tipoloji olaraq göstərir. Möhürləmə vaxtının sonunda baş verən Nineva döyüşü, başlanğıcdakı Nineva döyüşünü müəyyən edir. Bazar qanununda baş verən Nineva döyüşü, 11 sentyabrda başlamış möhürləmə vaxtının sonudur, lakin o həm də gecəyarısı fəryadının elan olunması dövrünün sonudur. Buna görə də Nineva döyüşü gecəyarısı fəryadının elanının başlanğıcında tipoloji olaraq göstərilir; bu isə Amerika Birləşmiş Ştatlarında vəhşi heyvanın surətinin formalaşmasının son addımlarını müəyyən edir və Bazar qanununda dünyada vəhşi heyvanın surətinin formalaşmasının başlanğıcı başlayır. Nineva, qırxıncı ayənin gizli tarixində kamil yerinə yetməsini tapan müxtəlif xətləri uyğunlaşdıran açardır.

We will proceed further in the next article.

Növbəti məqalədə daha irəli gedəcəyik.

Back to Articles