Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

Yoel Kitabı və Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsi - Qırx Dördüncü Sayı

Number Forty-Four

Qırx Dördüncü Sayı

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

1844-cü ildə yeddinci gün Şənbəsi haqqında təlim açıldı və sonra Bacı Uayta əhd sandığına baxdığı zaman xüsusi vurğuyla göstərildi. O, həmçinin qeyd etmişdir ki, son günlərdə təcəssüm haqqında təlim də eyni səmavi vurğuya malik idi. Yeddinci gün Şənbəsi, antitipik Kəffarə Gününün başlandığı vaxt sandıqdan gələn xüsusi nuru təmsil edir, yeddinci il Şənbəsi isə antitipik Kəffarə Gününün öz yekununa çatdığı vaxt sandıqdan gələn xüsusi nuru təmsil edir.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

Təcəssüm doktrinası Levililər iyirmi üçüncü fəslin son müqəddəs yığıncağında simvollaşdırılmışdır; o, Levililər iyirmi üçüncü fəslin əvvəlindəki ilk müqəddəs yığıncaq olan yeddinci gün Şənbəsinin omeqasıdır. O ilk Şənbə Allahın yaradıcı qüdrətini, son Şənbə isə Onun yenidən yaradan qüdrətini təmsil edir. O ilk Şənbə “23” rəqəmi ilə, sonuncusu isə “252” rəqəmi ilə təmsil olunur.

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Bu iki rəmz Levililər kitabının iyirmi üçüncü fəslinin iki dayaq nöqtəsidir və onlar həmçinin Millerçi tarixin də iki dayaq nöqtəsidir. 1798-ci il İsrailin şimal padşahlığına qarşı olan 2,520 ilin yerinə yetməsi idi və 2,300 il 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetdi. Bacı Uayt müqəddəs məbədə aparılıb On Əmrə baxmağa yönəldildikdə, o, Məsihin kəffarə işini tamamladığı zaman Onun ardınca Ən Müqəddəs Yerə daxil olan Allahın axırgün xalqını təmsil edirdi. Məbəd sınağı Quzunun hara gedirsə, Onun ardınca getmək sınağıdır.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Qadınlarla murdarlanmamış olanlar bunlardır; çünki onlar bakirədirlər. Quzu haraya gedirsə, Onun ardınca gedənlər bunlardır. Bunlar Allah və Quzu üçün ilk məhsul olmaq üzrə insanlar arasından satın alınmışlar. Vəhy 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Bacı Uayt, bir peyğəmbər olaraq, başlanğıcdakı, imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olan sadiqləri təsvir edirdi və bununla o, axırda imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olub sonra əhd sandığına baxan sadiqlər üçün bir nümunə təqdim edirdi. Onların orada işıqlandırılmış şəkildə gördükləri şey təcəssüm təlimi, barışığın tamamlanmasıdır. Onlar iki örtücü kerubu görürlər ki, bunlar yaradılış və yenidən-yaradılışın iki Şənbəsini təmsil edir. Onlar əhd sandığının bir tərəfində 252-ni, o biri tərəfində isə 23-ü görür və yaradılışla yenidən-yaradılışa uyğun olaraq anlayırlar ki, 23 İlahiliyin bəşəriyyətlə izdivacını təmsil edir, 252-ni isə İlahiliklə birləşdirilmiş bir insanın başqa bir insana çevrilməsinin simvolu kimi görürlər.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Kəffarə örtüyü götürülməməli idi; buna görə də Sister White-ın içinə baxması xüsusi bir vəhy idi və peyğəmbərlik baxımından bu təsvir onun yaşadığı günlərdən daha çox axır günlərə aiddir. Baxmaqla biz dəyişdirilirik. Məbəd sınağı Məsihin Öz bakirə xalqını addım-addım Öz məbədinə aparmasıdır. Peyğəmbərlik həqiqətləri Gecəyarısı Nidasının xəbəri ilə işıqlandırılan yol boyunca olan addımları təmsil edir.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

Qırx altı illik Millerit məbədi bir addımdır.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

“23” insan məbədi (erkək və dişi olaraq, onları yaratdı) bir addımdır.

Christ raising His temple in three days is a step.

Məsihin Öz məbədini üç gün ərzində qaldırması bir addımdır.

The storehouse is the temple of Malachi.

Anbar Malakinin məbədidir.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Nehemya anbarı Toviyanın murdarlığından təmizlədi.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

Həmin məbəd, padşah Yoşiyanın dirçəlişi zamanı baş kahin Hilqiyanın Musanın yazılarını aşkar etdiyi yer idi.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

Nehemiyanın murdarlanmadan təmizlədiyi məbəd, Bacı Uaytın ifadə etdiyi kimi, Məsihin iki dəfə onun “müqəddəs şeylərə qarşı təhqiramiz murdarlanmasından” təmizlədiyi həmin məbəddir.

The casket of Miller’s dream was a step.

Millerin yuxusundakı tabut bir pillə idi.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Məsih Öz sadiqlərini Ən Müqəddəs Yerə gətirdikdən sonra, Bacı Uaytın sandığa doğru təsvir olunduğu kimi, onları da oraya aparır, kəffarə qapağını qaldırır və içəri baxmalarına izin verir. Onlar içəri baxanda həm təcəssüm təliminin, həm də yeddinci gün Şənbəsinin zərif bir halə ilə əhatə olunduğunu görürlər. Sətir-sətir, “zərif bir parlaqlıqla əhatə olunmuş” təlimləri tanıyanlar, imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olub sandığın içinə baxan Bacı Uaytla bir sıraya düzülürlər.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

Qədim peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər üçün daha konkret danışmışlar. Həmin qədim peyğəmbərlərin özləri şəhadətin bir hissəsinə çevrildikdə, onlar axır günlərdəki Allah xalqını təmsil edirlər və axır günlərdəki Allah xalqı yüz qırx dörd mindir. Bacı Uayt, bəlkə də, ən mühüm qədim peyğəmbərdir, çünki onun bütün təsvirləri yüz qırx dörd minin omeqa tarixinin alfa tarixini təmsil edir. Bütün peyğəmbərlər qalığı təsvir edir, lakin Bacı Uayt həm də son tarixdə—ən xırda təfərrüatınadək—yerinə yetən bir başlanğıc tarixini təmsil edir.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

Alfa təməl tarixində Bacı Uayt görüntüdə səmavi məbədin Ən Müqəddəs Yerinə aparılır. Orada olduqdan sonra, əhd sandığının üzərindəki, yerindən götürülməməli olan rəhmət kürsüsü qaldırıldı ki, Bacı Uayt içəri baxa bilsin və orada On Əmri gördü.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> “Müqəddəsin müqəddəsində mən bir sandıq gördüm; onun üstü və yanları ən saf qızıldan idi. Sandığın hər iki ucunda gözəl bir kərub var idi və qanadlarını onun üzərinə açmışdı. Onların üzləri bir-birinə tərəf çevrilmişdi və aşağı baxırdılar. Mələklərin arasında qızıl bir buxurdan var idi. Sandığın üstündə, mələklərin dayandığı yerdə, Allahın məskən saldığı taxta bənzəyən son dərəcə parlaq bir izzət görünürdü. İsa sandığın yanında dayanmışdı və müqəddəslərin duaları Ona qalxdıqca, buxurdandakı buxur tüstülənir, O da onların dualarını buxurun tüstüsü ilə birlikdə Öz Atasına təqdim edirdi. Sandığın içində qızıl manna qabı, tumurcuqlamış Harunun əsası və kitab kimi bir-birinə qapanan daş lövhələr var idi. İsa onları açdı və mən onların üzərində Allahın barmağı ilə yazılmış On Əmri gördüm. Bir lövhədə dörd, digərində isə altı əmr var idi. Birinci lövhədəki dörd əmr qalan altısından daha parlaq saçırdı. Lakin dördüncü—Şənbə əmri—onların hamısından daha çox parlayırdı; çünki Şənbə Allahın müqəddəs adının şərəfinə qorunmaq üçün ayrılmışdı. Müqəddəs Şənbə əzəmətli görünürdü—onun hər tərəfini izzət haləsi bürümüşdü. Mən gördüm ki, Şənbə əmri çarmıxa mıxlanmamışdı. Əgər o mıxlanmış olsaydı, digər doqquz əmr də mıxlanmış olardı; onda dördüncünü pozmaqda azad olduğumuz kimi, onların hamısını da pozmaqda azad olardıq. Mən gördüm ki, Allah Şənbəni dəyişməmişdir, çünki O heç vaxt dəyişmir. Lakin papa onu həftənin yeddinci günündən birinci gününə dəyişmişdi; çünki zamanları və qanunları dəyişməli olan o idi.” Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Yeddinci gün Şənbəsi təlimi əvvəlcə Filadelfiyaçı Millerçi hərəkat kimi başlayan, sonra 1856-cı ildə Laodikiyalı Millerçi hərəkatına, ardınca isə 1863-cü ildə Laodikiyalı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinə çevrilən Millerçi hərəkatın təməl tarixinin alfa təlimi idi. Bacı Uayt həmçinin son günlərin tarixində, yüz qırx dörd minlik Laodikiyalı hərəkatın yüz qırx dörd minlik Filadelfiyaçı hərəkatına çevrildiyi vaxt omega təlimini də müəyyən edir. Alfa və omega nurları yeddinci gün Şənbəsi təlimi və təcəssüm təlimi ilə təmsil olunur.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “Allahla ünsiyyətdə olanlar Salehlik Günəşinin nurunda yürüyürlər. Onlar Öz Xilaskarlarını Allahın hüzurunda öz yollarını pozmaqla rüsvay etmirlər. Səmavi nur onların üzərinə saçır. Onlar bu yer üzünün tarixinin sonuna yaxınlaşdıqca, Məsih haqqında və Ona aid peyğəmbərliklər barədə bilikləri böyük dərəcədə artır. Allahın nəzərində onlar sonsuz dəyərə malikdirlər; çünki Onun Oğlu ilə vəhdət içindədirlər. Allahın kəlamı onlar üçün fövqəladə gözəllik və cazibəyə malikdir. Onlar onun əhəmiyyətini görürlər. Həqiqət onlara açılır. Bədən alma təlimi zərif bir nurla bürünür. Onlar görürlər ki, Müqəddəs Yazı bütün sirləri açan və bütün çətinlikləri həll edən açardır. Nuru qəbul etməyə və nurda yürüməyə istəksiz olanlar möminliyin sirrini anlaya bilməyəcəklər, lakin çarmıxı götürüb İsanın ardınca getməkdə tərəddüd etməmiş olanlar Allahın nurunda nur görəcəklər.” The Southern Watchman, 4 aprel 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

“Təcəssüm doktrinası” həm də “təqva sirri” adlanır.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Və mübahisəsiz təqvanın sirri böyükdür: Allah bədəndə zühur etdi, Ruhda təsdiq olundu, mələklərə göründü, millətlər arasında vəz olundu, dünyada imanla qəbul edildi, izzət içində yuxarı alındı. 1 Timoteyə 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

“Sirr” son nəsilə qədər gizli saxlanılır; həmin vaxt sadiq olanlar görürlər ki, bəşəriləşmə haqqında təlim yeddinci gün Şənbəsinin omeqasıdır.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> Əsrlərdən və nəsillərdən bəri gizli qalmış, lakin indi Onun müqəddəslərinə aşkar edilmiş sirr belədir: Allah istədi ki, bütpərəstlər arasında bu sirrin izzətinin zənginliyinin nə olduğunu onlara məlum etsin; bu da sizdə olan Məsihdir, izzət ümidi. Koloslulara 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Münasibdir ki, “gizli qalmış” bir “sirrdən” danışan ayə Koloslulara 1:26-dır; lakin həmin sirr axır günlərdə “aşkar edilir”. Danielin on ikinci fəslində təsvir olunduğu kimi, 1.260 günün sonunda, axır zamanda bir peyğəmbərlik möhürdən açıldığı zaman peyğəmbərlik nuru aşkar edilir. Nəsillər boyu gizli qalmış peyğəmbərlik möhürdən açılır və bu peyğəmbərlik, möhürdən açıldığı zaman bazar günü qanunu vaxtında millətlərə bildirən “izzət” olan həqiqətdir. Həmin sirr sizdə olan Məsihdir, izzət ümidi; bu da yeddinci şeypurun səsləndiyi günlərdə yerinə yetirilir.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Lakin yeddinci mələyin səsi eşidiləcək günlərdə, o şeypur çalmağa başlayanda, Allahın sirri tamamlanacaqdır; necə ki, O bunu Öz qulları olan peyğəmbərlərə bəyan etmişdir. Vəhy 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Yeddinci mələyin səsinin Vəhy 10:7-də göstərildiyi kimi yeddinci ayın onuncu günündə səslənməyə başlaması tamamilə münasibdir. Yeddinci mələk həm də üçüncü vay kimi göstərilmişdir, ilk iki vay isə İslam idi; beləliklə, üçüncü vayın İslam olduğuna dair iki şahid təqdim olunur. Allahın sirri İslamın şeypuru çalınarkən tamamlanır.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Yeddinci şeypurun tarixində bədəndə təcəssüm doktrinası — yəni içinizdə olan Məsihin sirri, yaxud Məsihin Öz üzərinə insan cismini götürdüyü zaman təmsil olunduğu kimi, İlahiliyin bəşəriyyətlə birləşməsi — yüz qırx dörd minlərin sırasında olmaq üçün namizəd olanlar, Ən Müqəddəs Məqama daxil olmaq üçün zəruri yağa və imana malik olub-olmadıqları baxımından sınaqdan keçiriləcəklər. Əgər tərəddüd etsələr, onların üzərinə qaranlıq çökər; əgər Quzunun hara getsə, Onun ardınca getsələr, əhd sandığına baxmağa yönəldiləcəklər. Əhd sandığında onlar yeddinci gün Şənbəsi doktrinasını və bədəndə təcəssüm doktrinasını tapacaqlar.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Bu iki təlim nə qədər mühüm olsa da, mənim diqqət yetirdiyim məsələ alfa və omeqa işıqları deyil, peyğəmbər qadının Allahın xalqının səmavi məbədə daxil olub əhd sandığına baxmasını təsvir etməsidir. Son günlərdə yüz qırx dörd minin tarixində elə bir məqam olmalıdır ki, həmin yüz qırx dörd min açılmış sandığa tamaşa etmək üçün Ən Müqəddəs Yerə aparılsın.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Əgər siz peyğəmbərlərin axır günlərdə Allahın xalqını təmsil etdiyinə inanacaq imana, habelə Bacı Uaytın Müqəddəs Kitabdakı hər bir digər peyğəmbər kimi hər cəhətdən eyni dərəcədə ilham almış olduğuna dair imana maliksinizsə, onda indicə irəli sürdüyüm tətbiq həqiqət kimi qəbul edilməlidir. Yüz qırx dörd min, Bacı Uaytın sadiqlərin 22 oktyabr 1844-cü ildə etdiyini söylədiyi kimi, imanla Məsihin ardınca Ən Müqəddəs Yerə daxil olmalıdır. O zaman iki sinif aşkar oldu: imanla içəri girməkdən imtina edənlər və içəri girənlər.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “Mənə Məsihin birinci gəlişinin elanına yenidən diqqət yetirmək göstərildi. Yəhya, İlyasın ruhu və qüdrəti ilə İsanın yolunu hazırlamaq üçün göndərilmişdi. Yəhyanın şəhadətini rədd edənlər İsanın təlimlərindən faydalanmadılar. Onun gəlişini qabaqcadan xəbər verən xəbərə qarşı çıxmaları onları elə bir vəziyyətə saldı ki, Onun Məsih olduğuna dair ən güclü dəlilləri belə asanlıqla qəbul edə bilmədilər. Şeytan Yəhyanın xəbərini rədd edənləri daha da irəli apararaq Məsihi də rədd etməyə və çarmıxa çəkməyə sövq etdi. Bunu etməklə onlar özlərini elə bir vəziyyətə qoydular ki, Pentikost günündəki xeyir-duanı qəbul edə bilmədilər; halbuki o xeyir-dua onlara səmavi məbədə aparan yolu öyrədəcəkdi. Məbəd pərdəsinin cırılması göstərdi ki, yəhudi qurbanları və ayinləri artıq qəbul olunmayacaqdı. Böyük Qurban təqdim edilmiş və qəbul olunmuşdu, Pentikost günündə enən Müqəddəs Ruh isə şagirdlərin düşüncəsini yer üzündəki məbəddən səmavidəkə yönəltdi; İsa Öz qanı vasitəsilə ora daxil olmuşdu ki, Öz kəffarəsinin faydalarını şagirdlərinin üzərinə töksün. Lakin yəhudilər tam qaranlıq içində qaldılar. Onlar xilas planı haqqında malik ola biləcəkləri bütün nuru itirdilər və hələ də öz faydasız qurbanlarına və təqdimlərinə güvənirdilər. Səmavi məbəd yer üzündəkinin yerini almışdı, lakin onlar bu dəyişiklikdən xəbərsiz idilər. Buna görə də müqəddəs yerdə Məsihin vasitəçiliyindən faydalana bilməzdilər.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “Bir çoxları Məsihi rədd edib çarmıxa çəkməkdə yəhudilərin tutduğu yola dəhşətlə baxır; və Onun rüsvayedici surətdə təhqir olunmasının tarixini oxuyarkən düşünürlər ki, guya Onu sevirlər və Peterin etdiyi kimi Onu inkar etməz, yəhudilərin etdiyi kimi də Onu çarmıxa çəkməzdilər. Lakin hamının ürəyini oxuyan Allah onların İsa üçün duyduqlarını iddia etdikləri məhəbbəti sınağa çəkmişdir. Bütün göy birinci mələyin xəbərinin necə qəbul ediləcəyini ən dərin maraqla izləyirdi. Ancaq İsanı sevdiklərini etiraf edən və çarmıx hekayəsini oxuyarkən göz yaşı tökən bir çoxları Onun gəlişi barədəki xoş xəbərə istehza etdilər. Onlar xəbəri sevinclə qəbul etmək əvəzinə, onun bir aldanış olduğunu bəyan etdilər. Onun zühurunu sevənlərə nifrət etdilər və onları kilsələrdən kənarlaşdırdılar. Birinci xəbəri rədd edənlər ikinci xəbərdən fayda görə bilməzdilər; nə də onlar gecə yarısı səslənən fəryaddan fayda gördülər; halbuki həmin fəryad onları iman vasitəsilə İsa ilə birlikdə səmavi məbədin Ən Müqəddəs yerinə daxil olmağa hazırlamalı idi. Və əvvəlki iki xəbəri rədd etməklə, onlar öz anlayışlarını o qədər qaranlıqlaşdırmışlar ki, Ən Müqəddəs yerə aparan yolu göstərən üçüncü mələyin xəbərində heç bir işıq görə bilmirlər. Mən gördüm ki, yəhudilər İsanı necə çarmıxa çəkdilərsə, formal kilsələr də bu xəbərləri eləcə çarmıxa çəkmişlər; buna görə də onların Ən Müqəddəs yerə aparan yol haqqında heç bir biliyi yoxdur və orada İsanın vəsatətindən fayda görə bilməzlər. Faydasız qurbanlarını təqdim edən yəhudilər kimi, onlar da faydasız dualarını İsanın tərk etdiyi bölməyə yönəldirlər; və aldanışdan məmnun olan Şeytan dini bir sima alır və bu adla Məsihçi olduqlarını iddia edənlərin düşüncələrini özünə tərəf çəkir, öz qüdrəti, əlamətləri və yalançı möcüzələri ilə fəaliyyət göstərərək onları öz tələsində möhkəm bağlayır.” Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Uayt bacı Yəhya Vəftizçinin və Məsihin tarixində baş verən, yəhudilərin tam qaranlıq içində qalması ilə sona çatan mərhələli sınaq prosesini müəyyən edir ki, bununla Millerçilər dövründəki eyni tarixi göstərsin; bu isə axır günlərin qədim qadın peyğəmbəri olan Uayt bacının alfa tarixidir. Başlanğıcdakı həyat-ölüm sınağı Ən Müqəddəs Yerə daxil olmaq və ya bunu etməkdən imtina etmək üzərində idi. Bunu etməkdən imtina etmək, Məsihin tarixində üsyankar yəhudilərin üzərinə gəlmiş olan eyni qaranlığı Millerçi tarixinin üsyankarlarının da üzərinə gətirdi.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

İsa hər zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir; buna görə də, Sister White 22 oktyabr 1844-cü il sınağı ilə əlaqədar olaraq Ən Müqəddəs Yerə aparılıb açıq əhd sandığına baxdıqda, bu, yüz qırx dörd min nəfərin Quzunu Ən Müqəddəs Yerə qədər izləmək və ya kamil əbədi qaranlığa girmək məsələsində sınaqdan keçiriləcəyini müəyyən edir. Bu həqiqət, qədim peyğəmbərlərin özləri yazılı şahidliyin bir hissəsinə çevrildikdə Allahın axırzaman xalqını təsvir etdiklərini dərk edən bir iman üzərində əsaslanır. Sister White hər iki sinfi təsvir edir.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “Bu ümidsizlik halında olduğum zaman zehnimdə dərin təəssürat buraxan bir yuxu gördüm. Yuxumda bir məbəd gördüm; çoxlu adamlar ora axışırdı. Yalnız o məbədə sığınanlar zaman başa çatanda xilas olacaqdılar. Kənarda qalanların hamısı əbədi olaraq məhv olacaqdı. Müxtəlif yolları ilə gedib-gələn, məbədin kənarında olan izdihamlar məbədə daxil olanları lağa qoyur, onlara istehza edir və deyirdilər ki, bu xilas planı hiyləgər bir aldatmacadır, əslində isə qarşısı alınmalı heç bir təhlükə yoxdur. Hətta bəzilərini divarların içinə tələsərək girmələrinin qarşısını almaq üçün tutub saxlayırdılar.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “Məsxərəyə qoyulmaqdan qorxaraq, çoxluğun dağılacağı vaxta, yaxud onların nəzərinə çarpmadan içəri girə biləcəyim ana qədər gözləməyi daha münasib hesab etdim. Lakin say azalmaq əvəzinə artdı və gecikməkdən qorxaraq, tələsik evimdən çıxdım və izdihamın arasından keçib irəlilədim. Məbədə çatmaq nigarançılığı içində məni əhatə edən kütləni nə sezdim, nə də ona əhəmiyyət verdim. Binaya daxil olarkən gördüm ki, o nəhəng məbəd bir böyük sütun üzərində dayanmışdı və həmin sütuna didilib-parçalanmış, qan içində olan bir quzu bağlanmışdı. Orada olan bizlər sanki bilirdik ki, bu quzu bizim uğrumuzda parçalanmış və əzilmişdir. Məbədə daxil olan hər kəs onun önünə gəlməli və günahlarını etiraf etməli idi.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “Quzunun lap önündə hündür oturacaqlar var idi; onların üzərində çox xoşbəxt görünən bir dəstə əyləşmişdi. Səmavi nur onların üzlərinə parlayırmış kimi görünürdü və onlar Allaha həmd edir, mələklərin musiqisi kimi səslənən şad minnətdarlıq nəğmələri oxuyurdular. Bunlar quzunun önünə gəlmiş, günahlarını etiraf etmiş, bağışlanma almış və indi hansısa sevindirici bir hadisəni sevincli intizarla gözləyənlər idi.

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> “Binaya daxil olduqdan sonra belə, üzərimə bir qorxu çökdü və bu adamların qarşısında özümü alçaltmalı olduğum hissindən bir xəcalət duydum. Lakin sanki irəliləməyə məcbur edilirdim və quzu ilə üz-üzə gəlmək üçün sütunun ətrafı ilə yavaş-yavaş yol alırdım ki, bu zaman bir şeypur səsləndi, məbəd sarsıldı, toplaşmış müqəddəslərdən zəfər nidaları yüksəldi, dəhşətli bir parlaqlıq binanı işıqlandırdı, sonra isə hər tərəfi qatı zülmət bürüdü. O bəxtiyar adamların hamısı həmin parlaqlıqla birlikdə yox olub getmişdi və mən gecənin səssiz vahiməsi içində tək qalmışdım. Mən ruh iztirabı içində oyandım və bunun yuxu olduğuna özümü güclə inandıra bildim. Mənə elə gəlirdi ki, aqibətim qəti müəyyənləşmişdir, Rəbbin Ruhu məni tərk etmişdir və bir daha heç vaxt geri qayıtmayacaqdır.

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> “Bundan az sonra mən başqa bir yuxu gördüm. Mənə elə gəlirdi ki, üzümü əllərimin içinə almış halda dərin ümidsizlik içində oturub belə düşünürəm: Əgər İsa yer üzündə olsaydı, Onun yanına gedər, Özümü Onun ayaqlarına atar və bütün iztirablarımı Ona danışardım. O məndən üz döndərməzdi, mənə mərhəmət göstərərdi, mən də həmişə Onu sevər və Ona xidmət edərdim. Elə bu anda qapı açıldı və gözəl qamətli, nurlu simalı bir şəxs içəri girdi. O, mənə şəfqətlə baxıb dedi: “İsanı görmək istəyirsənmi? O buradadır, və əgər istəyirsənsə, Onu görə bilərsən. Malik olduğun hər şeyi götür və mənim ardımca gəl.””

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> Bunu təsvirəgəlməz sevinclə eşitdim və bütün cüzi əşyalarımı, əziz tutduğum hər xırda zinət əşyasını məmnuniyyətlə yığıb bələdçimin ardınca getdim. O, məni sıldırım və zahirən kövrək bir pilləkənə apardı. Pillələri qalxmağa başladığım zaman o, mənə gözlərimi yuxarıya dikməli olduğumu, əks halda başımın gicəllənib yıxıla biləcəyimi xəbərdar etdi. Bu sıldırım yoxuşu qalxan daha bir çoxları zirvəyə çatmamış yıxıldılar.

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> “Nəhayət son pilləyə çatdıq və bir qapının önündə dayandıq. Burada bələdçim mənə özümlə gətirdiyim hər şeyi orada qoymağı tapşırdı. Mən də onları sevinclə yerə qoydum; sonra o, qapını açdı və mənə içəri girməyi buyurdu. Bir an içində mən İsanın hüzurunda dayandım. O gözəl simanı tanımamaq mümkün deyildi. O xeyirxahlıq və əzəmət ifadəsi heç kəsə deyil, yalnız Ona məxsus ola bilərdi. Onun baxışı üzərimdə dayandığı anda dərhal anladım ki, O, həyatımın hər bir halından, habelə bütün daxili düşüncələrimdən və hisslərimdən xəbərdardır.

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> “Onun baxışlarından özümü qorumağa çalışdım; Onun qəlbin dərinliklərini araşdıran gözlərinə tab gətirə bilməyəcəyimi hiss edirdim. Lakin O, təbəssümlə yaxınlaşdı və əlini başımın üzərinə qoyaraq dedi: “Qorxma.” Onun şirin səsinin ahəngi qəlbimi əvvəllər heç vaxt dadmadığı bir səadətlə titrətdi. Bir söz söyləmək üçün həddən artıq sevincli idim; lakin duyğuların təsiri altında məğlub olaraq Onun ayaqları önündə üzüstə yerə sərildim. Mən orada aciz halda uzandığım zaman gözəllik və izzət mənzərələri gözlərimin önündən keçdi və mənə elə gəldi ki, göyün əmin-amanlığına və sülhünə çatmışam. Nəhayət, qüvvəm özümə qayıtdı və ayağa qalxdım. İsanın sevgi dolu gözləri hələ də mənim üzərimdə idi və Onun təbəssümü canımı sevinclə doldururdu. Onun hüzuru məni müqəddəs bir ehtiram və ifadəsi mümkün olmayan bir məhəbbətlə doldururdu.”

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> “Bələdçim indi qapını açdı və biz hər ikimiz çölə çıxdıq. O mənə tapşırdı ki, bayırda qoyduğum bütün şeyləri yenidən götürüm. Bunu etdikdən sonra, o, mənə sıx şəkildə dolanmış yaşıl bir kəndir verdi. O mənə göstəriş verdi ki, onu ürəyimin yaxınlığında saxlayım və İsanı görmək istədiyim zaman onu sinəmdən çıxarıb son həddinədək uzadım. O məni xəbərdar etdi ki, onu hər hansı bir müddət dolanmış vəziyyətdə saxlamayım, yoxsa düyünlənər və düzəldilməsi çətin olar. Mən kəndiri ürəyimin yaxınlığında yerləşdirdim və sevinclə dar pilləkənlərlə aşağı endim, Rəbbi tərifləyərək və rast gəldiyim hər kəsə İsanı harada tapa biləcəklərini söyləyərək. Bu yuxu mənə ümid verdi. Yaşıl kəndir mənim düşüncəmdə imanı təmsil edirdi və Allaha etibar etməyin gözəlliyi və sadəliyi canıma aşkar olmağa başladı.” Testimonies, cild 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

1844-cü ildə 17 avqustda Exeter düşərgə toplantısının sonundan 22 oktyabra qədər altmış altı gün vardı. Bu altmış altı gün Gecəyarısı Nidəsinin elan edilməsi dövrünü təmsil edir və on qız məsəlinin kontekstində həmin vaxt bu xəbəri elan edənlər yağı olanları, həmin vaxt bu xəbəri elan etməyənlər isə yağı olmayanları təmsil edirdi.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

Məsəldə nikah ləngimə vaxtının başlanğıcında baş verdi. Qanuni nikah bağlandı, sonra isə hamı evinə getdi və bəyin atası nikahın tamamlanmasına icazə verib-verməyəcəyinə qərar verənədək gözlədi. Birinci nikahla gecəyarısı keçirilən ikinci mərasim arasındakı sədaqətsizlik zina hesab olunurdu. Ləngimə vaxtı bəyin atasının müəyyən müddət ərzində gəlinlə bağlı nə baş verdiyini gözləməsinə əsaslanırdı. O, hamilə idimi?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Ata hər şeyin qaydasında olduğuna qərar verdikdə, gecəyarısı yürüşü başladı; o, Fələstinin gündüz vaxtındakı boğucu istisindən qaçmaq üçün gecə başladı. Buna görə də gəlinin müşayiətçilərinin, məsəldəki bakirələrin, nikaha doğru yürüşün başlandığını elan edən gecəyarısı hayqırtısı üçün öz çıraqları və yağ ehtiyatları hazır olmalı idi; çünki bu, gecə baş verməli idi. Exeterdə gecəyarısı hayqırtısı gəldi və sən ya yürüş üçün kifayət qədər yağını hazırlamışdın, ya da yox idi.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Onlar xəbərlə Exeterdən ayrıldıqları zaman möhürlənmiş bir xalqı təsvir edirdilər. Bəzilərinin 22 oktyabr 1844-cü ildə toy məclisinə daxil olmağa kifayət qədər yağı var idi, bəzilərinin isə yox idi. Həmin altmış altı gün Allahın xalqının Bazar qanununun bağlı qapısınadək möhürləndiyi bir zaman dövrünü təmsil edir. Əgər onlarda lazımi miqdarda yağ olsaydı, imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olardılar. Sister White son günlərdə Allahın xalqının Ən Müqəddəs Yerə daxil olmasını təsvir etmişdir və onun alfa tarixində imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olmaqla bağlı həyat-ölüm sınağı var idi. Son günlərdə yüz qırx dörd min nəfər imanla Ən Müqəddəs Yerə daxil olub-olmayacaqları baxımından sınaqdan keçiriləcək. Bu, bir daha həyat-ölüm sınağıdır.

We will continue these things in the next article.

Növbəti məqalədə bu mövzulara davam edəcəyik.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> “Məbədin təmizlənməsində İsa Öz missiyasını Məsih kimi elan edir və Öz işinə başlayırdı. İlahi Hüzurun məskəni olaraq ucaldılmış həmin məbəd İsrail və dünya üçün əyani bir dərs olmaq məqsədi daşıyırdı. Əzəldən bəri Allahın məqsədi bu idi ki, parlaq və müqəddəs serafdan insana qədər hər bir yaradılmış varlıq Yaradanın daxilində məskunlaşdığı bir məbəd olsun. Günah üzündən bəşəriyyət Allah üçün məbəd olmaqdan çıxdı. Şərlə qaralmış və murdarlanmış insan ürəyi artıq İlahi Olanın izzətini əks etdirmirdi. Lakin Allah Oğlunun bəşər olması ilə Göyün məqsədi yerinə yetirilir. Allah bəşəriyyətin daxilində məskən salır və xilasedici lütf vasitəsilə insanın ürəyi yenidən Onun məbədi olur. Allah Yerusəlimdəki məbədi hər bir can üçün açıq olan uca taleyin daimi şahidi olmaq üçün nəzərdə tutmuşdu. Lakin yəhudilər böyük qürurla baxdıqları o binanın əhəmiyyətini anlamamışdılar. Onlar özlərini İlahi Ruh üçün müqəddəs məbədlər kimi təslim etmədilər. Müqəddəs olmayan alverin hay-küyü ilə dolu Yerusəlim məbədinin həyətləri, cismani ehtirasın və müqəddəs olmayan düşüncələrin varlığı ilə murdarlanmış qəlb məbədini həddən artıq doğru şəkildə təmsil edirdi.”

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “Məbədi dünyanın alıcı və satıcılarından təmizləyərkən, İsa ürəyi günahın murdarlığından,—ruhu pozan yer üzünə məxsus arzularından, eqoist ehtiraslardan, pis vərdişlərdən təmizləmək missiyasını bəyan etdi. Malaki 3:1–3 sitat gətirilmişdir.” The Desire of Ages, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “Peyğəmbər deyir: ‘Mən göydən enən başqa bir mələk gördüm; onun böyük qüdrəti var idi; və yer onun izzəti ilə işıqlandı. O, qüvvətli səslə ucadan nida edib dedi: Böyük Babil yıxıldı, yıxıldı və cinlərin məskəni oldu’ (Vəhy 18:1, 2). Bu, ikinci mələk tərəfindən verilmiş həmin eyni xəbərdir. Babil yıxılmışdır, ‘çünki o, bütün millətlərə öz zinakarlığının qəzəb şərabından içirmişdir’ (Vəhy 14:8). O şərab nədir?—Onun yalan təlimləri. O, dördüncü əmrin Şənbə günü əvəzinə dünyaya saxta bir şənbə vermiş və Şeytanın Ədəndə əvvəlcə Həvvaya söylədiyi yalanı—canın təbii ölməzliyini—təkrarlamışdır. O, buna bənzər bir çox yanlışlıqları çox geniş şəkildə yaymış, ‘insan əmrlərini təlim kimi öyrədərək’ (Matta 15:9).”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “İsa Öz ictimai xidmətinə başladıqda, Məbədi onun müqəddəsliyə qarşı yönəlmiş təhqiramiz murdarlanmasından təmizlədi. Onun xidmətinin son hərəkətləri sırasında Məbədin ikinci dəfə təmizlənməsi də vardı. Beləliklə, dünyaya xəbərdarlıq üçün görülən son işdə kilsələrə iki ayrı çağırış edilir. İkinci mələyin xəbəri belədir: ‘Böyük Babil yıxıldı, yıxıldı, çünki o, bütün millətlərə öz zinasının qəzəb şərabından içirdi’ (Vəhy 14:8). Üçüncü mələyin xəbərinin uca nidasında isə göydən bir səs eşidilir və deyir: ‘Ey Mənim xalqım, ondan çıxın ki, onun günahlarına şərik olmayasınız və onun bəlalarından pay almayasınız. Çünki onun günahları göyə qədər çatmışdır və Allah onun haqsızlıqlarını yada salmışdır’ (Vəhy 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles