Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Daniel Kitabı - Qırx Üçüncü Bölüm

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində Viranəlik İyrəncliyinin simvolizminin açıqlanması

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Pavelin bütpərəst Romanı eramızın 538-ci ilində papalığın hakimiyyətə yüksəlməsini ləngidən qüvvə kimi müəyyən etməsi, William Millerin Daniel kitabında “gündəlik” ifadəsinin bütpərəstliyi təmsil etdiyini təsbit edən dəlil kimi tanıdığı şahidlik oldu. William Millerin çərçivəsi, ardınca papalığın gəldiyi bütpərəstliyin iki viranedici qüvvəsi üzərində qurulmuşdu. Millerin həmin çərçivəni dəstəkləyən ən mühüm kəşfi, Pavelin 2 Saloniklilərə məktubunun ikinci fəslində verdiyi şahidlik idi; burada Pavel müəyyən edir ki, bütpərəst Romanın yaratdığı papalıq üzərindəki maneə aradan götürüləcəkdir ki, “günah adamı” Allahın məbədində yerləşdirilsin və özünü Allah olduğunu göstərsin.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Daniel kitabında bütpərəstliyi təmsil edən “gündəlik” rəmzinin ardınca həmişə papalığı ifadə edən bir rəmz gəlir; istər bu, xarabalıq gətirən günahkarlıq, istərsə də xarabalıq iyrəncliyi kimi təqdim olunsun. Lakin Məsihin, eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər olan üç il yarım ərzində baş vermiş Yerusəlimin mühasirəsi və məhvi ilə bağlı məsihilərə etdiyi xəbərdarlıqda, Məsih “peyğəmbər Danielin dediyi xarabalıq iyrəncliyi”ni Yerusəlimdə olan məsihilərin dərhal qaçması üçün əlamət kimi göstərdi. Tarix göstərir ki, bu əlamət papalıq Romanın deyil, bütpərəst Romanın rəmzi idi. Əgər möminlər mühasirədən və məhvdən qaçmaq istəyirdilərsə, bu əlaməti tanımalı idilər. “Peyğəmbər Danielin dediyi xarabalıq iyrəncliyi” bütpərəst Romanın rəmzidir, yoxsa papalıq Romanın?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Buna görə də siz Daniel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə dayanmış gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın:) o zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar; damın üstündə olan evindən bir şey götürmək üçün aşağı enməsin; tarlada olan da paltarını götürmək üçün geri qayıtmasın. O günlərdə hamilə olanların və süd verənlərin vay halına! Lakin dua edin ki, qaçışınız nə qışda, nə də şənbə günündə olsun. Çünki o zaman böyük məşəqqət olacaqdır; dünyanın başlanğıcından indiyədək onun kimisi olmamışdır və heç vaxt da olmayacaqdır. Əgər o günlər qısaldılmasaydı, heç bir bəşər xilas olmazdı; lakin seçilmişlərin xətrinə o günlər qısaldılacaqdır. Matta 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Bacı Uayt bu xəbərdarlığın eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər Yerusəlimin məhv edilməsi tarixində necə yerinə yetdiyini şərh edir və o müəyyən edir ki, hələ də Yerusəlimdə qalan məsihçilər üçün qaçmağın əlaməti bayraq, yəni Roma ordusunun döyüş nişanı idi. Belə isə, “peyğəmbər Danielin söylədiyi viranəlik iyrəncliyi” bütpərəst Roma idimi, yoxsa Millerin öz çərçivəsini əsaslandırdığı kimi, papalıq Romamı idi?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Uilyam Miller Romanın hər iki təzahürünü (bütpərəstliyin ardınca papalığı) anlamağa yönəldilmişdi, lakin yaşadığı tarixin təsiri ilə o, hər iki səltənəti bir səltənət kimi nəzərdən keçirməyə məcbur idi. Və əlbəttə, onlar bir səltənətdir, lakin eyni zamanda bir-birinin ardınca gələn iki səltənəti də təmsil edirlər. 1798-ci ilin peyğəmbərlik tarixi Milleri Romanı əsasən bir səltənət kimi ele almağa məcbur etmişdi. 1798-ci ildə Miller Məsihin İkinci Gəlişinin təxminən iyirmi beş il sonra baş verəcəyinə inanırdı. O, papalıq Romanın 1798-ci ildə ölümcül yara aldığını çox yaxşı bilirdi. Miller üçün papalıq Romadan sonra gələcək başqa yer üzünə aid səltənətlər yox idi, çünki Məsih qayıtmaq üzrə idi.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Millerin yerləşdiyi tarix çərçivəsində o, Danielin ikinci fəslindəki heykəlin dörd dünyəvi padşahlığı təmsil etdiyini anlayırdı, çünki Danielin şəhadət etdiyi məhz bu idi.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Dördüncü padşahlıq isə dəmir kimi güclü olacaq; çünki dəmir hər şeyi parça-parça edib ram edir; və bütün bunları qıran dəmir kimi, o da parça-parça edib əzəcək. Ayaqları və barmaqları isə qismən dulusçu gili, qismən dəmir olaraq gördüyünə görə, padşahlıq bölünmüş olacaq; lakin sən dəmirin palçıqlı gil ilə qarışdığını gördüyünə görə, onda dəmirin qüvvəsindən də olacaq. Daniel 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Miller başa düşürdü ki, cəmi dörd padşahlıq var idi və dördüncü, son padşahlıq Roma idi; o isə tarixdən bilirdi ki, bu, bütpərəst Romanın ardınca gələn papalıq Romadır. Miller üçün dördüncü padşahlıq, Danielin sözünə uyğun olaraq, “bölünmüş” idi; lakin Millerə görə bu bölünmə yalnız Roma padşahlığının hərfi və ruhani cəhətləri arasındakı fərqi ifadə edirdi. O haqlı idi, lakin onun anlayışı məhdud idi.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Miller bütpərəst və papalıq Romanın bölgüsünün Pavelin müəyyən etmək üçün qaldırıldığı bölgüyə əsaslandığını görmədi. Pavel (və Vəftizçi Yəhya) müəyyən etdi ki, çarmıx dövründə zahiri olan ruhani olana keçməli idi. Bu anlayış olmadan Miller Romanın mahiyyət etibarilə iki mərhələsi olan bir padşahlıq olduğunu qəbul etməyə məcbur oldu. Və əlbəttə, o haqlı idi (lakin məhdud şəkildə). O görə bilmədi ki, ruhani Roma zahiri Babil ilə təmsil olunurdu, çünki ruhani Roma (papalıq) eyni zamanda ruhani Babildir.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Daniel kitabının ikinci fəslindəki dörd padşahlıqdan birincisi olan həqiqi Babil dördüncü padşahlığın tipi olacaqdı, çünki birinci həmişə sonuncunu təmsil edir. Bütpərəst Roma Babil tərəfindən tipləndirilmişdi, lakin həm bütpərəst Roma, həm də Babil ruhani Romanı (papalığı) tipləndirirdi. Buna görə də papalıq beşinci padşahlıq idi və Babil tərəfindən təmsil olunurdu. Sister White-ın həqiqi İsrailin yetmiş il Babil əsarətində qalmasını ruhani İsrailin min iki yüz altmış il ruhani Babil əsarətində qalması ilə müqayisə etməsinin əsas səbəblərindən biri də budur.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Allahın yer üzündəki kilsəsi bu uzun, amansız təqib dövrü ərzində əsarət zamanı Babildə əsir saxlanılan İsrail övladları nə qədər həqiqi əsarətdə idilərsə, bir o qədər həqiqi mənada əsarətdə idi.” Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Buna görə də Miller bütpərəst Romanı daha konkret şəkildə müəyyən edən peyğəmbərlik yerinə yetmələrini papalıq Romanı ilə bir-birinin yerinə işlətməkdə heç bir çətinlik görmürdü. Davam etdikcə buna dair nümunələr verəcəyik, lakin əgər Millerin bütpərəst Roma ilə papalıq Romanı vahid bir padşahlıq kimi qəbul etdiyini anlasaq, onda başa düşə bilərik ki, İsanın “peyğəmbər Danielin söylədiyi viranəlik iyrəncliyi”nə bütpərəst Romanın yerinə yetməsi kimi istinad etməsində Miller nə üçün heç bir problem görmürdü, eyni zamanda Daniel kitabındakı “viranəlik iyrəncliyi” ifadəsini papalıq Romanın rəmzi kimi başa düşürdü. Miller viran edən üç qüvvəni görə bilmirdi və bu səbəbdən onun peyğəmbərlik çərçivəsi məhdud idi, hərçənd doğru idi.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Bəs Məsihin qabaqcadan dediyi kimi, 66-cı ildə bütpərəst Roma öz bayraqlarını məbədin müqəddəs hüdudları içində yerləşdirdikdə baş vermiş tarixi yerinə yetmədəki uyğunsuzluğu necə başa düşməliyik? “Peyğəmbər Danielin dediyi viranəlik iyrəncliyi” bütpərəst Romanınmı, yoxsa papalıq Romanınmı rəmzidir? Bu dilemmaya cavab, iki deyil, üç viranə edən qüvvəni qəbul etdikdə olduqca sadə olur. Biz Məsihin Yerusəlimin məhvi barədə qabaqcadan dediyinin yerinə yetməsi ilə bağlı Bacı Uaytın şərhi ilə başlamalıyıq.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “Yəhudilərin Məsihi çarmıxa çəkməsində Yerusəlimin məhvi də ehtiva olunmuşdu. Qolqotada tökülən qan onları bu dünya və gələcək dünya üçün məhvə sürükləyən ağırlıq oldu. Allahın lütfünü rədd edənlərin üzərinə hökmün enəcəyi böyük son gündə də belə olacaq. Onların büdrəmə qayası olan Məsih o zaman onlara intiqam alan bir dağ kimi görünəcək. Onun camalının izzəti, salehlər üçün həyat olduğu halda, pislər üçün yandırıb-yaxan bir od olacaq. Rədd edilmiş məhəbbətə, xor görülmüş lütfə görə günahkar məhv ediləcək.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “Bir çox misallar və təkrar olunan xəbərdarlıqlar vasitəsilə İsa, Allahın Oğlunu rədd etməyin yəhudilər üçün hansı nəticə verəcəyini göstərdi. Bu sözlərlə O, hər dövrdə Onu Öz Xilaskarı kimi qəbul etməkdən imtina edənlərin hamısına müraciət edirdi. Hər bir xəbərdarlıq onlar üçündür. Təhqir edilmiş məbədin, itaətsiz oğulun, yalançı bağbanların, həqarətlə baxan bənnaların qarşılığı hər bir günahkarın təcrübəsində vardır. Əgər o, tövbə etməzsə, onların qabaqcadan göstərdiyi hökm onun da aqibəti olacaqdır.” The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Paul hərfi olandan ruhani olana keçidi müəyyənləşdirərkən göstərir ki, bu keçid çarmıx dövrü ərzində baş vermişdir və qeyd edilməlidir ki, Yerusəlimin məhv edilməsi birbaşa çarmıxla əlaqəlidir. Əvvəlcə hərfi Babil tərəfindən həyata keçirilmiş hərfi Yerusəlimin məhv edilməsi son dəfə hərfi Roma tərəfindən həyata keçirildi, çünki İsa həmişə sonu başlanğıcla təmsil edir. Babilin bütpərəst hakimiyyəti ilə başlamış müqəddəs məkanın və ordunun tapdalanması Romanın bütpərəst hakimiyyəti ilə başa çatdı.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Ruhani Yerusəlimin ruhani tapdalanması papalıq Romanın vasitəsilə həyata keçirildi və bu tapdalanma dövrlərinin hər ikisi (hərfi və ruhani) Allahın xalqının üçüncü viranedici qüvvə tərəfindən tapdalanmasını təmsil edir; bu qüvvə Roma baxımından müasir Roma adlanır.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Allahın xalqını təqib edən üç viranedici qüvvə vardır. Bütpərəstliyin əjdahası, onun ardınca gələn katolisizmin dəniz vəhşi heyvanı, və bunun da ardınca gələn Birləşmiş Ştatların yer vəhşi heyvanı (yalançı peyğəmbər). Bütpərəstlik, hərfi İsraili tapdalayan müxtəlif bütpərəst qüvvələrlə təmsil olunurdu. Sonra papalıq 538-dən 1798-ə qədər min iki yüz altmış il ərzində mənəvi İsraili tapdaladı. Əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat ittifaqı müasir Romadır və o da bazar günü qanunu böhranının “saat”ı zamanı Allahın xalqını tapdalayır. Əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üç viranedici qüvvəsi həmçinin bütpərəst Roma, papalıq Romasi və müasir Roma kimi təmsil olunur.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Vəhy on yeddinci fəslin terminləri ilə desək, bütpərəstlik ilk dörd padşahdır; beşinci padşah papalıqdır, altıncı, yeddinci və səkkizinci padşahlar isə müasir Romanın üçqat birliyidir.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Və yeddi padşah vardır: onlardan beşi yıxılmışdır, biri vardır, digəri isə hələ gəlməmişdir; və o gələndə qısa bir müddət qalmalıdır. Və olub artıq olmayan vəhşi heyvan — məhz odur səkkizinci; o yeddidəndir və həlaka gedir. Vəhy 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Danielun ikinci fəslinin baxımından, bütpərəstlik həqiqi Babildən həqiqi Romaya qədər olan dörd padşahlığın hamısıdır. Ruhani Babil papalıqdır (qızıl baş), əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat ittifaqı isə (müasir Roma) ölümcül yarası sağalmış ruhani Midiya-Farsın, ruhani Yunanıstanın və ruhani Romanın üçqat ittifaqı ilə təmsil olunur.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

İsa “peyğəmbər Danielin bəhs etdiyi viranəlik iyrəncliyi”nə istinad edərkən, məsihçilərin Romanın üç mərhələsinin hər birində tanımalı olduqları müəyyən bir “əlamət”i göstərirdi. Bütpərəst Roma, papalıq Romanı və müasir Roma hamısı Allahın xalqını təqib edir. Bu təqib peyğəmbərlikdə məbədin və ordunun tapdalanması kimi təsvir olunur. İsa bu təqib dövrlərinin üç mərhələsinin hər biri üçün həmin təqibin yaxınlaşmasına dair bir xəbərdarlıq verdi. Romanın hakimiyyətinin “əlamət”i məbədin daxilində yerləşdirildikdə, Yerusəlimdən qaçmağın vaxtı gəlib çatmışdı. İsa Danielin “viranəlik iyrəncliyi” ifadəsini yer üzündəki bir hakimiyyətin simvolu kimi deyil, məsihçilərin tanımalı olduqları əlamətin simvolu kimi işlədirdi.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> “İsa Ona qulaq asan şagirdlərə dönük İsrailin üzərinə enəcək hökmləri, xüsusilə də Məsihi rədd edib çarmıxa çəkdiklərinə görə onların üzərinə gələcək ədalətli intiqamı bəyan etdi. Dəhşətli kulminasiyadan əvvəl açıq-aşkar əlamətlər görünəcəkdi. Qorxulan saat qəflətən və sürətlə gələcəkdi. Xilaskar Öz davamçılarını belə xəbərdar etdi: ‘Beləliklə, siz Daniel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durmuş görən zaman, (oxuyan anlasın:) o vaxt Yəhudiyyədə olanlar dağlara qaçsınlar.’ Matta 24:15, 16; Luka 21:20, 21. Romalıların bütpərəst bayraqları şəhər divarlarından bir neçə stadion kənara qədər uzanan müqəddəs sahədə qaldırıldığı zaman, Məsihin davamçıları qaçmaqla nicat tapmalı idilər. Xəbərdaredici əlamət göründükdə, xilas olmaq istəyənlər heç bir gecikmə etməməli idilər. Bütün Yəhudiyyə diyarında, eləcə də Yerusəlimin özündə qaçış işarəsinə dərhal itaət edilməli idi. Təsadüfən damın üstündə olan adam, ən qiymətli xəzinələrini belə xilas etmək üçün evinə enməməli idi. Tarlalarda və ya üzüm bağlarında işləyənlər, günün istisində əmək çəkdikləri zaman kənara qoyduqları üst paltarı götürmək üçün geri qayıtmağa vaxt sərf etməməli idilər. Ümumi məhvin içinə düşməsinlər deyə, bir an belə tərəddüd etməməli idilər.” Böyük Mübarizə, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Həmin parçadan məlum olur ki, Bacı Uayt “viranəlik iyrəncliyi”ni, romalıların “müqəddəs yerdə” qurduqları “bütpərəst bayraqlar”la təmsil olunan, “yanılmaz bir əlamət” kimi müəyyən edir. İsa “viranəlik iyrəncliyi” ifadəsini nə bütpərəst Romanın, nə də papalıq Romanın hər hansı bir hakimiyyətini təmsil etmək üçün deyil, bir “əlamət” kimi işlədirdi. “Əlamət” məbədin müqəddəs yerində qoyulduqda, məsihçilər Yerusəlimdən qaçmalı idilər ki, “ümumi məhvə cəlb olunmasınlar.” Bacı Uayt eyni parçanın sonrakı hissəsində daha irəli gedərək müəyyən edir ki, dağıntını göstərən Məsihin peyğəmbərliyi bir deyil, birdən çox yerinə yetirilməyə malik idi.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> “Xilaskarın Yerusəlim üzərinə hökmlərin gəlməsi barədə peyğəmbərliyi daha bir yerinə yetməyə malikdir; o dəhşətli viranəlik isə bunun yalnız solğun bir kölgəsi idi. Seçilmiş şəhərin aqibətində biz Allahın mərhəmətini rədd etmiş və Onun qanununu ayaq altına almış bir dünyanın hökmünü görə bilərik. Yer üzünün cinayətlə dolu uzun əsrləri boyunca şahid olduğu bəşəriyyət səfalətinin qeydləri qaranlıqdır. Bunları düşünərkən ürək xəstələnir, ağıl taqətdən düşür. Göylərin hakimiyyətini rədd etməyin nəticələri dəhşətli olmuşdur. Lakin gələcəyin vəhylərində bundan da daha qaranlıq bir mənzərə təqdim olunur. Keçmişin salnamələri,—qarışıqlıqların, münaqişələrin və inqilabların o uzun ardıcıllığı, ‘döyüşçünün … gurultulu səs-küylə olan hər vuruşması və qana bulanmış geyimlər’ (Isaiah 9:5),—Allahın cilovlayıcı Ruhunun pislərdən tamamilə geri çəkiləcəyi, insan ehtirasının və şeytani qəzəbin coşmasını artıq saxlamayacağı o günün dəhşətləri ilə müqayisədə nədir ki! O zaman dünya Şeytanın hökmranlığının nəticələrini, heç vaxt olmadığı kimi, görəcəkdir.”

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> “Lakin o gündə, Yerusəlimin məhv edildiyi vaxtda olduğu kimi, Allahın xalqı—dirilər arasında yazılmış tapılan hər kəs—xilas ediləcək. Yeşaya 4:3. Məsih bəyan etmişdir ki, O, Öz sadiqlərini Öz yanına toplamaq üçün ikinci dəfə gələcək: «O zaman yer üzünün bütün tayfaları matəm edəcək və İnsan Oğlunun göyün buludları üzərində qüdrət və böyük izzətlə gəldiyini görəcəklər. O, mələklərini böyük şeypur səsi ilə göndərəcək və onlar Onun seçilmişlərini göylərin bir başından o biri başına qədər, dörd küləkdən toplayacaqlar». Matta 24:30, 31. O zaman Müjdəyə itaət etməyənlər Onun ağzının ruhu ilə məhv ediləcək və Onun gəlişinin parlaqlığı ilə həlak olacaqlar. 2 Saloniklilərə 2:8. Qədim İsrail kimi, pislər də özlərini özləri məhv edirlər; onlar öz təqsirləri üzündən yıxılırlar. Günahlı həyat sürməklə onlar özlərini Allahla elə bir uyğunsuz vəziyyətə salmışlar, təbiətləri şərlə elə alçalmışdır ki, Onun izzətinin zühuru onlar üçün yandırıb-yaxan bir od olur.”

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> “Qoy insanlar diqqətli olsunlar ki, Məsihin sözlərində onlara çatdırılan dərsi laqeydliklə kənara qoymasınlar. O, şagirdlərini Yerusəlimin məhvi barədə xəbərdar edərək, onlara yaxınlaşan fəlakətin bir əlamətini vermişdi ki, qaça bilsinlər; eləcə də O, dünyanı son məhvin günü barədə xəbərdar etmiş və onun yaxınlaşmasının nişanələrini vermişdir ki, istəyən hər kəs gələcək qəzəbdən qaça bilsin. İsa bəyan edir: ‘Və günəşdə, ayda və ulduzlarda əlamətlər olacaq; yer üzündə isə millətlərin sıxıntısı olacaq.’ Luka 21:25; Matta 24:29; Mark 13:24–26; Vəhy 6:12–17. Onun gəlişinin bu müjdəçilərini görənlər ‘bilsinlər ki, yaxındır, lap qapılardadır.’ Matta 24:33. ‘Buna görə də oyaq qalın,’ Onun xəbərdarlıq sözləridir. Mark 13:35. Xəbərdarlığa qulaq asanlar qaranlıqda qoyulmayacaqlar ki, o gün onları qəfil yaxalasın. Lakin oyaq qalmaq istəməyənlər üçün ‘Rəbbin günü gecə oğru kimi gəlir.’ 1 Saloniklilərə 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Bacı Uayt bu sözləri yazanda, Qüdsün məhvinin hələ gələcəkdə baş verəcək bir yerinə yetirilməsi var idi. Dünyanın sonunda müasir Roma (əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbər) üzərinə icra olunan cəza hökmü ruhani Babilin son süqutunu təmsil edir, lakin ruhani Babil (papalıq) artıq bir dəfə, 1798-ci ildə süqut etmişdi. Qüdsün məhvi Allahın mürtəd bir kilsə üzərinə icra etdiyi cəza hökmünü təmsil edir.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər olan üç il yarım ərzində Yerusəlimin məhv edilməsi, dünyanın sonunda müasir Romanın (əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbər) üzərinə gətirilən Allahın cəzaverici hökmünün icra etdiyi məhvi timsal edir. Eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər bütpərəstlik vasitəsilə həyata keçirilmiş Yerusəlimin mühasirəsi və məhv edilməsi tam olaraq üç il yarım davam etdi.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Papalıq tərəfindən həyata keçirilmiş ruhani Qüdsün mühasirəsi və məhv edilməsi 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər üç yarım peyğəmbərlik ili davam etdi. Həmin iki təsvir müasir Romanın meydana gətirdiyi Bazar günü qanunu böhranının “saat”ında Qüdsün mühasirəsini və məhvini təmsil edir. Qüdsün üç məhvindən sonuncusu, Daniel kitabında göstərildiyi kimi, geri döndərilir.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Daniel kitabı Babilin Yerusəlimi fəth edib dağıtması ilə başlayır və Babilin məhvi, Yerusəlimin qələbəsi ilə başa çatır. Hər üç döyüşdə xristianlara yaxınlaşan müharibədən qaçmaları üçün bir əlamət verilmişdi. Miladdan sonra 66-cı ildə bu, bütpərəst Romanın orduları öz nişanlarını (döyüş bayraqlarını) məbədin müqəddəs ərazisində ucaltdıqları zaman idi. 538-ci ildə isə bu, “günah adamı”nın aşkara çıxması, Allahın məbədində (xristian kilsəsində) oturub özünü Allah kimi göstərməsi zamanı idi; həmin il Orlean Məclisində bazar günü haqqında qanun qəbul etdikdə bu baş verdi. Bazar gününün məcburi şəkildə tətbiqi papalığın xristian aləmi üzərindəki hakimiyyətinin sübutu kimi təqdim etdiyi şeydir; çünki onlar (doğru olaraq) iddia edirlər ki, Allahın Kəlamında bazar günü ibadətinə heç bir dəstək yoxdur və onların xristianlıqda bazar gününü ibadət günü kimi təsis etmələri, onların bütpərəst ənənə və adətlərinin səlahiyyətinin Müqəddəs Kitabdan üstün olmasının sübutudur.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

538-ci ildə məsihçilər Roma kilsəsindən ayrılmalı idilər; təkcə ona görə yox ki, o, həqiqi mənada məsihçi kilsəsi deyildi, həm də ona görə ki, papalıq hakimiyyətinin əlaməti Allahın kilsəsinin müqəddəs hüdudları daxilində yerləşdirilmişdi. Bacı Uayt, Allahın kilsəsinin min iki yüz altmış il müddətinə səhraya qaçdığı dövrü başlayan həmin tarixin ayrılma prosesini müəyyən edir.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> “Lakin nurun Şahzadəsi ilə qaranlığın şahzadəsi arasında heç bir birlik yoxdur və onların ardıcılları arasında da heç bir birlik ola bilməz. Xristianlar bütpərəstlikdən yalnız yarımçıq dönmüş olanlarla birləşməyə razılıq verdikdə, onlar həqiqətdən getdikcə daha da uzaqlaşdıran bir yola qədəm qoydular. Şeytan Məsihin ardıcıllarından belə böyük bir sayını aldatmaqda müvəffəq olduğuna görə sevinc duydu. Sonra o, öz qüdrətini bunlar üzərində daha tam şəkildə işə saldı və onları Allaha sədaqətli qalanları təqib etməyə sövq etdi. Həqiqi xristian imanına necə qarşı çıxmağı, vaxtilə onun müdafiəçiləri olmuş olanlar qədər, heç kəs bu qədər yaxşı bilmirdi; və bu mürtəd xristianlar, yarımbütpərəst yoldaşları ilə birləşərək, müharibələrini Məsihin təlimlərinin ən mühüm xüsusiyyətlərinə qarşı yönəltdilər.”

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Sadiq qalmaq istəyənlərin kahinlik libasları altında gizlədilərək kilsəyə daxil edilən aldatmalara və iyrəncliklərə qarşı mətanətlə dayanması üçün ümidsiz bir mübarizə tələb olunurdu. Müqəddəs Kitab iman ölçüsü kimi qəbul edilmirdi. Dini azadlıq təlimi bidət adlandırılırdı və onu müdafiə edənlər nifrətə məruz qalır və təqib olunurdular.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Uzun və şiddətli bir mübarizədən sonra, sadiq olan azlıq qərara gəldi ki, əgər mürtəd kilsə hələ də özünü yalandan və bütpərəstlikdən azad etməkdən imtina edərsə, onunla bütün birliyi ləğv etsin. Onlar gördülər ki, Allahın Kəlamına itaət etmək istəyirlərsə, ayrılıq mütləq zərurətdir. Öz canları üçün ölümcül olan yanlışlıqlara dözməyə və övladlarının, eləcə də övladlarının övladlarının imanını təhlükəyə atacaq bir nümunə qoymağa cəsarət etmədilər. Sülhü və birliyi təmin etmək naminə onlar Allaha sədaqətlə uyğun gələn hər cür güzəştə getməyə hazır idilər; lakin onlar hiss edirdilər ki, hətta sülh belə prinsipi qurban vermək bahasına həddindən artıq baha başa gələrdi. Əgər birlik yalnız həqiqət və salehliyin güzəşti hesabına təmin oluna bilərdisə, onda qoy ayrılıq olsun, hətta müharibə də.” The Great Controversy, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Bu fikirləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “Əbədiyyət qarşımızda uzanır. Pərdə az sonra qaldırılacaq. Bu təntənəli, məsuliyyətli mövqeyi tutan bizlər nə edirik, nə barədə düşünürük ki, ətrafımızda canlar həlak olduğu halda, öz rahatlığımıza olan xudbin sevgimizdən yapışıb qalırıq? Ürəklərimiz tamamilə daşlaşıbmı? Başqalarının xilası naminə görməli olduğumuz bir işimiz olduğunu hiss edə və ya anlaya bilmirikmi? Qardaşlar, siz o zümrədənsinizmi ki, gözləri olduğu halda görmür, qulaqları olduğu halda eşitmir? Məgər Allah Öz iradəsi barəsində sizə bilik vermişdirsə, bu əbəs yerədirmi? Məgər O, sizə xəbərdarlıq ardınca xəbərdarlıq göndərmişdirsə, bu əbəs yerədirmi? Yer üzünün başına gəlmək üzrə olanlar barədə əbədi həqiqətin bəyanlarına inanırsınızmı, Allahın hökmlərinin xalqın üzərində asılı qaldığına inanırsınızmı, və yenə də rahatlıq içində, tənbəl, laqeyd, zövq düşkünü halda otura bilirsinizmi?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> “İndi Allahın xalqının öz məhəbbətini bu dünyaya bağlamasının və ya xəzinəsini burada toplamasının vaxtı deyil. O zaman uzaqda deyil ki, biz də ilk şagirdlər kimi, viran və tənha yerlərdə sığınacaq axtarmağa məcbur olacağıq. Roma ordularının Yerusəlimi mühasirəyə alması Yəhudeyadakı məsihçilər üçün qaçış işarəsi olduğu kimi, papal şənbəsini icra etdirən fərmanda millətimizin hakimiyyəti öz üzərinə götürməsi də bizim üçün bir xəbərdarlıq olacaqdır. O zaman böyük şəhərləri tərk etməyin vaxtı gələcək; bunun ardınca, dağlar arasındakı xəlvət yerlərdə təcrid olunmuş məskənlərə çəkilmək üçün kiçik şəhərləri də tərk etməyə hazırlaşmaq lazım olacaq. Və indi, burada bahalı yaşayış yerləri axtarmaq əvəzinə, biz daha yaxşı bir ölkəyə, yəni səmavi olana köçməyə hazırlaşmalıyıq. Vasitələrimizi nəfsi məmnuniyyətə sərf etmək əvəzinə, qənaət etməyi öyrənməliyik. Allah tərəfindən əmanət verilmiş hər bir istedad dünyaya xəbərdarlığın verilməsi işində Onun izzəti üçün istifadə edilməlidir. Allahın şəhərlərdə Öz əməkdaşları üçün görüləsi bir işi vardır. Missiyalarımız dəstəklənməlidir; yeni missiyalar açılmalıdır. Bu işi müvəffəqiyyətlə irəli aparmaq az xərc tələb etməyəcək. İbadət evlərinə ehtiyac vardır ki, insanlar bu dövr üçün olan həqiqətləri eşitməyə dəvət olunsunlar. Məhz bu məqsəd üçün Allah Öz vəkillərinə sərmayə etibar etmişdir. Qoy mülkünüz dünyəvi təşəbbüslərdə bağlı qalmasın ki, bu işə maneə törədilməsin. Vəsaitinizi elə yerdə saxlayın ki, onu Allahın işinin xeyri üçün idarə edə biləsiniz. Xəzinələrinizi özünüzdən əvvəl göyə göndərin.” Testimonies, cild 5, 464.

Back to Articles