Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

Daniel Kitabı - Yüz İyirmi Beşinci Hissə

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

Peyğəmbərlik Əhəmiyyətinin Açarının Açılması: Daniel 11:40-ın Şərhi və Onun Müasir Xristianlıq üçün Nəticələri

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Daniel on birin qırxıncı ayəsi axır zamanında başlayır, lakin ayə axır zamanının iki vaxtını müəyyən edir və buna görə də peyğəmbərlik öyrənəninə birinci axır zamanını ikinci axır zamanı ilə uyğunlaşdırmağa imkan verir. Bu tətbiq edildikdə, 1798-ci ildə başlamış Millerçi tarix xətti 1989-cu ildə Amerika Birləşmiş Ştatlarının tarixi ilə paralel gedir. Bu iki xətt Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki yer vəhşisinin həqiqi Protestant buynuzunun xəttini və Respublikaçı buynuzunun xəttini müəyyən edir. Hər iki xətt 1798-ci ildə axır zamanında başlayır və 1989-cu ildəki axır zamanı sadəcə ayədə möhürdən açılan həqiqət nişanələrinin tamamlayıcısı olur və onlara ikinci şahidlik verir.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Üçüncü mələyin hərəkatı 22 oktyabr 1844-cü ildə gəldi, lakin 1856-dan 1863-ə qədər davam edən yeddiillik üsyan vasitəsilə təxirə salındı. Üçüncü mələyin gəlişi 11 sentyabr 2001-ci ildə təkrar olundu. 1863-cü il qədim İsrailin Qadeşdəki ilk ordugahı və on casusun üsyanı ilə tipləşdirilmişdi, 11 sentyabr 2001 isə qədim İsrailin Qadeşdəki son ordugahı və Musanın üsyanı ilə tipləşdirilmişdi. 1863-cü ilin üsyanı Qadeşdəki ilk üsyanı təmsil edirdi; bu isə səhrada ölüm hökmünü meydana gətirdi. 11 sentyabr 2001-ci ilin üsyanı Qadeşdəki son üsyanı təmsil edirdi; bu isə Laodikeyalı Adventizmin rəhbərliyinin ölümünü meydana gətirdi.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

11 avqust 1840-cı ildə mələyin enməsi, Bacı Uaytın Allahın qüdrətinin izzətli təzahürü adlandırdığı 1840-cı ildən 1844-cü ilədək olan hərəkatın başlanğıcını gətirərək, 11 sentyabr 2001-ci ili tipik şəkildə öncədən göstərdi və Allahın qüdrətinin izzətli bir təzahürünü müəyyənləşdirdi.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Üçüncü mələyin xəbərinin elanında birləşən mələk bütün yer üzünü öz izzəti ilə işıqlandırmalıdır. Burada dünya miqyaslı əhatəyə və görünməmiş qüdrətə malik bir iş qabaqcadan xəbər verilir. 1840–44-cü illərin advent hərəkatı Allahın qüdrətinin şanlı bir təzahürü idi; birinci mələyin xəbəri dünyadakı hər bir missioner məntəqəsinə çatdırıldı və bəzi ölkələrdə on altıncı əsrdəki Reformasiyadan bəri hər hansı bir ölkədə şahid olunmuş ən böyük dini maraq baş qaldırdı; lakin bütün bunlar üçüncü mələyin son xəbərdarlığı altında baş verəcək qüdrətli hərəkat tərəfindən geridə qoyulacaqdır.” The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

Üçüncü mələyin 22 oktyabr 1844-cü ildə (birinci Kadeş) ilk gəlişi işi tamamlamalı idi, lakin Allahın xalqı yeni bir rəhbər seçib Misirə qayıtmağı üstün tutdu. 1863-cü ilə qədər onlar Yerixonun divarlarını yıxmaq üçün Allahın işində iştirak etmək əvəzinə “Yerixonu yenidən qurmuşdular”. Buna görə də onlar səhrada ölümlə lənətləndilər.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> Yeşua o vaxt onları and içdirərək dedi: “Rəbbin önündə Yerixo adlı bu şəhəri qalxıb tikən adam lənətə gəlsin; onun bünövrəsini ilk oğlu bahasına qoyacaq, qapılarını isə ən kiçik oğlunun bahasına quracaq.” Yeşua 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Qədim İsrail ilk Kadeşdə Yeşua ilə Kalebin xəbərini rədd etdiyi kimi, müasir İsrailin də ilk Kadeşdəki (1863) üsyanı onların üzərinə Yeşuanın lənətini gətirdi. Üçüncü mələk 11 sentyabr 2001-ci ildə (son Kadeş) geri qayıtdıqda, Allahın Yerixonu və onun divarlarını yıxmasından əvvəlki son iş başlandı.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 oktyabr 1844-cü il üçüncü mələyin gəlişini qeyd edir və bununla da son günlərdə tezliklə gələcək bazar gününün gəlişini qeyd edir. 1863-cü il 22 oktyabr 1844-cü ildə başlamış üçüncü mələyin sınaq dövrünün sonunu qeyd edir. Buna görə də 1863-cü il tezliklə gələcək bazar günü qanununun bir rəmzidir, çünki İsa həmişə sonu başlanğıcla təmsil edir. 1863-cü ildə millət iki sinfə bölündü və eynilə, bazar günü qanunu zamanı da iki sinif aşkar olunacaq.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Millerçi tarixində üçüncü mələyin sınaq dövrü 1844-cü ildə başladı və 1863-cü ildə başa çatdı; başlanğıc da, son da axır günlərin bazar qanunu ilə işarələnmişdi. Başlanğıc (1844) ilə son (1863) arasındakı tarixdə Millerçi hərəkatının üsyanı (1856) yerləşir. Beləliklə, bu dövr “Həqiqət” möhürünü daşıyır. 11 sentyabr 2001-ci ildə ikinci dəfə Qadeşə qayıdış, 1863-cü ilin timsalında göstərildiyi kimi, tezliklə gələcək bazar qanunu ilə yekunlaşan üçüncü mələyin sınaq prosesinin başlanğıcını işarələyir.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Həmin bazar qanunundan insanın sınaq müddəti başa çatana qədər, həmin tarixdə təmsil olunan Babil fahişəsi üzərinə icraedici hökmə uyğun olaraq, Yerixo və onun divarları yıxılacaq. Qırxıncı ayə 1798-ci ildə başlayır və qırx birinci ayədə tezliklə gələcək bazar qanunu ilə yekunlaşır. 1798-ci ildəki axır zaman Allahın kilsəsinin daxili xəttini təmsil edir; birinci mələyin hərəkatının Millerçilərindən başlayaraq üçüncü mələyin hərəkatına və yüz qırx dörd minə qədər uzanır. Hamısı bir ayədə.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

1798-ci ildə cənub padşahının yüksəlişi ilə başlayan şimal padşahı ilə müharibə, 1989-cu ildə cənub padşahının Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin beşinci və altıncı padşahlıqları arasındakı ittifaq tərəfindən məğlub edilməsi ilə yekunlaşdı. 1798-ci ildə başlayan şimal padşahı ilə cənub padşahının müharibəsi, Millerçilər tərəfindən Romaya qarşı aparılan bir savaş kimi qəbul olunurdu; onların nəzərində bu, sadəcə olaraq bütpərəstlik və papalıqdan ibarət olan iki viranə qoyan qüvvə idi. Müharibə 1989-cu ildə başa çatdıqda, viranə qoyan hər üç qüvvə bu işə cəlb olunmuşdu və bu, həmin üç qüvvənin dünyanı Armageddona apardığını göstərən peyğəmbərlik təsvirinin başlanğıcını işarə edirdi; Armageddon coğrafi baxımdan Daniel on birin qırx beşinci ayəsində təmsil olunur.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

Qırxıncıdan qırx beşinci ayələrə qədər olan ayələr, papanı dənizlər arasında və izzətli müqəddəs dağın yanında öz sonuna gətirən üç qüvvənin peyğəmbərlik dinamikasını müəyyən edir. Düzgün başa düşüldükdə, qırx birinci ayədə təsvir olunan peyğəmbərlik tarixi qırx birinci ayədən qırx dördüncü ayəyə qədər olan ayələri də əhatə edir.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Buna görə də, 1989-cu ildə axır zamanından başlayaraq, 1798-ci ilin ikinci şahidliyi ilə, cənub padşahı ilə şimal padşahı arasındakı müharibənin başlanğıcını və sonunu müəyyənləşdirərək, qırx birinci ayədən qırx dördüncü ayəyədək ölümcül yarası sağalmış bir papalığın üçqat birliyini müəyyən edir, qırx beşinci ayə isə onun öz sonuna çatdığı yerdir. Bu baxımdan yanaşıldıqda, bu ayələr Vəhy kitabındakı yeddi möhürlə yeddi kilsə arasındakı münasibətdə də təmsil olunduğu kimi, Allahın kilsəsindən kənarda baş verən bir tarixi təqdim edir.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

1798-ci il ilə təmsil olunan peyğəmbərlik tarix xətti, ilk növbədə, təhqiqat mühakiməsini təmsil edir və eyni nöqtədən 1989-cu ildə başlayan xətt isə, ilk növbədə, icraedici mühakiməni təmsil edir. 1798, əsasən, Əhdin Elçisi üçün yolu hazırlayan elçinin işini vurğulayır və 1989 isə, əsasən, İlyas elçisinin işini vurğulayır.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

1798-ci ildən etibarən, Daniel kitabı möhürdən açıldığı zaman, biz Məsihin Öz xalqını ilahiliyin bəşəriyyətlə daimi birləşməsini həyata keçirən əhd münasibətinə yönəltdiyi peyğəmbərlik tarixinin biliyinin artmasını görürük. O son gün əhdi Müqəddəs Yazılarda dönə-dönə tanıdılır.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> Budur, günlər gəlir, Rəbb deyir ki, Mən İsrail nəsli ilə və Yəhuda nəsli ilə yeni bir əhd bağlayacağam; Misir torpağından çıxarmaq üçün onların əllərindən tutduğum gündə ataları ilə bağladığım əhdə bənzəməyən bir əhd; o əhdimi onlar pozdular, halbuki Mən onlara ər idim, Rəbb deyir. Lakin İsrail nəsli ilə bağlayacağım əhd budur: O günlərdən sonra, Rəbb deyir, qanunumu onların daxilinə qoyacağam və onu ürəklərinə yazacağam; Mən onların Allahı olacağam, onlar da Mənim xalqım olacaqlar. Və artıq heç kəs öz yaxınını, heç kəs öz qardaşını öyrədib: “Rəbbi tanıyın”, deməyəcək; çünki onların hamısı, kiçiyindən böyüyünədək, Məni tanıyacaqlar, Rəbb deyir; çünki Mən onların təqsirini bağışlayacağam və günahlarını bir daha yada salmayacağam. Yeremya 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Bütün peyğəmbərlər axır günləri müəyyənləşdirirlər və peyğəmbərlikdə “axır günlər” ifadəsi hökmün vaxt dövrünü təmsil edir. Birinci mələk 1798-ci ildə, son zamanın başlandığı vaxtda gəldi ki, 1844-cü ildə hökmün açılışını elan etsin; bu, həm də axır günlərin gəlişidir. Axır günlər Yeremyanın “gələcək günləri”dir; o zaman Allah Öz xalqının “təqsirini” “bağışlayacaq” və onların günahlarını “bir daha xatırlamayacaq”. Bu iş “axır günlər” ərzində, Məsih tərəfindən, həqiqi kəffarə günündə Baş Kahin olaraq yerinə yetirilir.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Əgər Millerçi Adventizm 22 oktyabr 1844-cü ildə gələn üçüncü mələyin irəliləyən işığında imanla yeriməyə davam etsəydi, onlar artıq İsa ilə birlikdə öz əbədi yurdlarında olardılar. Yeremya “o günlərdən sonra” dedikdə, bunun mənası budur. “O günlər” 1844-cü ilə aparan və orada başa çatan peyğəmbərlik dövrləridir. Onlar Daniel kitabının on ikinci fəslinin istinad etdiyi “günlər”dir.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Amma sən sonadək öz yolunla get; çünki sən rahatlıq tapacaqsan və günlərin sonunda öz qismətində duracaqsan. Daniel 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

“Günlərin axırında” yaxud Yeremyanın dediyi kimi, “o günlərdən sonra”, Məsih Öz xalqının daxili aləminə Öz qanununu yerləşdirməyi və Öz qanununu ürəklərin üzərinə yazmağı qəsd etmişdir. Daxili aləm aşağı təbiət, yaxud Paulun adlandırdığı kimi cismani təbiət, ürək isə yüksək təbiətdir. Əhd Onun xalqına iman gətirmə anında yeni bir ağıl, İkinci Gəlişdə isə yeni bir bədən verməyi vəd edir. İnsan Allahın surətində yaradılmış, həm yüksək təbiətlə, həm də aşağı təbiətlə yaradılmış Adəmlə birlikdə süqut etdi. Məsihin əhdi bəşəriyyəti onların ikili təbiəti ilə birlikdə günahın lənətindən xilas etməkdir.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> “Bu yer üzünün tarixinin son günlərində Allahın əmrlərinə riayət edən xalqı ilə olan əhdi yenilənməlidir. ‘O gün çöl heyvanları ilə, göylərin quşları ilə və yerin sürünənləri ilə onlar üçün əhd bağlayacağam; kamanı, qılıncı və müharibəni yer üzündən qıracağam və onları əmin-amanlıq içində yatızdıracağam. Səni Özümə əbədi olaraq nişanlayacağam; bəli, səni Özümə salehlikdə, ədalətdə, məhəbbətdə və mərhəmətlərdə nişanlayacağam. Səni Özümə sədaqətdə nişanlayacağam; və sən Rəbbi tanıyacaqsan.’”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> “‘Və o gün belə olacaq: Mən eşidəcəyəm, Rəbb buyurur, göyləri eşidəcəyəm, onlar da yeri eşidəcəklər; yer də buğdanı, şərabı və yağı eşidəcək; onlar da Yizreeli eşidəcəklər. Mən onu Özüm üçün yer üzündə əkəcəyəm; mərhəmət tapmamış olana mərhəmət göstərəcəyəm; xalqım olmayanlara: “Siz Mənim xalqımsınız”, — deyəcəyəm; onlar da: “Sən mənim Allahımsan”, — deyəcəklər.’ Huşə 2:14-23.”

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘O gündə,... İsrailin qalığı və Yaqub nəslindən xilas olanlar... həqiqətdə İsrailin Müqəddəsi olan Rəbbə söykənəcəklər.’ Yeşaya 10:20. ‘Hər millətdən, qəbilədən, dildən və xalqdan’ olanlar arasında ‘Allahdan qorxun və Ona izzət verin; çünki Onun mühakimə saatı gəldi’ xəbərinə sevinclə cavab verəcək kəslər olacaq. Onlar özlərini bu yerə bağlayan hər bir bütdən üz döndərəcək və ‘göyü, yeri, dənizi və su bulaqlarını Yaradan’a səcdə edəcəklər.’ Onlar hər cür dolaşıqlıqdan azad olacaq və Allahın mərhəmətinin abidələri kimi dünyanın önündə dayanacaqlar. Hər bir ilahi tələbə itaət edərək, onlar mələklər və insanlar tərəfindən ‘Allahın əmrlərini və İsanın imanını qoruyanlar’ kimi tanınacaqlar. Vəhy 14:6–7, 12.”

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘Budur, günlər gəlir, Rəbb belə deyir, şumçu biçinçiyə çatacaq, üzüm tapdalayan isə toxum səpənə; dağlardan şirin şərab damacaq, bütün təpələr isə əriyəcək. Və Mən Öz xalqım İsrailin əsirliyini geri döndərəcəyəm; onlar viran qalmış şəhərləri tikəcək və orada məskunlaşacaqlar; üzümlüklər salacaq və onların şərabını içəcəklər; həmçinin bağlar salacaq və onların meyvəsini yeyəcəklər. Və Mən onları öz torpaqları üzərində əkəcəyəm və artıq Mənim onlara verdiyim torpaqdan bir daha qoparılmayacaqlar, sənin Allahın Rəbb belə deyir. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, 26 fevral 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Yeremya “o günlərdən sonra” dedikdə, Məsihin Öz məbədinə onu təmizləmək üçün qəfil gəlişi ilə təmsil olunan işdən əvvəl gələn “günlər”, 1798 və 1844-cü illərdə başa çatan peyğəmbərlik dövrləri idi. Həmin peyğəmbərlik günlərinin (dövrlərinin) sonu, Məsihin Millerçi məbədi qurduğu qırx altı ili qeyd etdi və O, 22 oktyabr 1844-cü ildə qəfil gəldikdə, Malaki kitabının üçüncü fəslini yerinə yetirirdi; bunu O, xidmətinin əvvəlində və sonunda məbədi təmizlədiyi zaman da yerinə yetirmişdi.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “Məbədi dünyanın alıcı və satıcılarından təmizləməklə, İsa ürəyi günahın murdarlığından,—ruhu pozan dünyəvi arzulardan, xudbin ehtiraslardan, pis vərdişlərdən təmizləmək missiyasını bəyan etdi. Malaki 3:1–3 sitat gətirilmişdir.” The Desire of Ages, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

Və “o günlərdən sonra,” Məsih, Öz xalqının ürəklərini günahın murdarlığından təmizləməkdəki işini təmsil edən, Özünün qurduğu məbədi təmizləməyi nəzərdə tuturdu; yaxud Yeremyanın dediyi kimi, Öz qanununu ürəklərin və daxili varlığın üzərinə yazmağı.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> Çünki onlarda qüsur taparaq deyir: “Budur, günlər gəlir, Rəbb bəyan edir, o zaman Mən İsrail evi ilə və Yəhuda evi ilə yeni bir əhd bağlayacağam; Misir torpağından çıxarmaq üçün atalarını əllərindən tutduğum gün onlarla bağladığım əhdə uyğun olmayacaq; çünki onlar Mənim əhdimdə qalmadılar, Mən də onlara etina etmədim,” Rəbb bəyan edir. “Çünki o günlərdən sonra İsrail evi ilə bağlayacağım əhd budur,” Rəbb bəyan edir; “qanunlarımı onların zehinlərinə qoyacağam və onları ürəklərinə yazacağam; Mən onlara Allah olacağam, onlar da Mənə xalq olacaqlar.” İbranilərə 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

“o günlər” sözləri Danielin 1798 və 1844-cü illərdə sona çatan “günlərin sonu” idi. Daniel on birin qırxıncı ayəsində 1798-ci ildə başlayan protestant buynuzunun xətti, yüz qırx dörd minlə bərqərar edilən əhd münasibətini vurğulayır. İbrani dilində “püşk” sözü insanın talehini müəyyən etmək üçün istifadə edilən kiçik bir daşı bildirirdi. Danielə deyilmişdi ki, “günlərin sonu”na qədər getsin və rahatlıq tapsın (ölümdə); o vaxt ki, 1844-cü ildə mühakimə başlayacaq və onun taleyi müəyyən ediləcəkdi.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Lakin sən sonadək öz yolunla get; çünki sən rahatlıq tapacaq və günlərin sonunda öz qismətində duracaqsan. Daniel 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

“Axır günlərin” “günləri” 1844-cü ildə başa çatan zaman peyğəmbərliklərini ifadə edir, çünki ondan sonra peyğəmbərlik vaxtı artıq olmayacaqdı. Məsihin Öz məbədində qəfil zühuru mənasını daşıyan marah görüntüsü olan iki min üç yüz il o zaman başa çatdı, həmçinin son qəzəbin iki min beş yüz iyirmi ili də başa çatdı; necə ki, birinci qəzəbin günləri də 1798-ci ildə, son vaxtda sona çatmışdı. Yeremyanın işarə etdiyi “o günlərdən sonra” ifadəsinə bundan sonra Paul müraciət etdi. Paul Yeremyanın “o günlərdən sonra” ifadəsinə iki dəfə istinad edir, çünki Paul sadəcə “o günlərdən sonra” təsis ediləcək əhdi deyil, daha mühüm olaraq Məsihin Baş Kahin kimi xidmətini müəyyənləşdirir.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> Çünki O, bir qurban təqdim etməklə təqdis olunanları əbədi olaraq kamilləşdirmişdir. Müqəddəs Ruh da buna bizə şəhadət edir; çünki əvvəlcə demişdir: “Rəbb belə buyurur: O günlərdən sonra onlarla bağlayacağım əhd budur: qanunlarımı onların ürəklərinə qoyacağam və onları ağıllarına yazacağam”; sonra da deyir: “Onların günahlarını və qanunsuzluqlarını bir daha yada salmayacağam.” Bunların bağışlanması olan yerdə artıq günah üçün qurban təqdim etmək yoxdur. Beləliklə, ey qardaşlar, İsanın qanı vasitəsilə ən müqəddəs yerə daxil olmağa cəsarətimiz olduğuna görə, Onun bizim üçün pərdənin, yəni Öz cisminin arasından açdığı yeni və diri yol ilə, və Allahın evi üzərində böyük Kahinimiz olduğuna görə. İbranilərə 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Məsihin zühuruna dair marah görüntüsünün peyğəmbərliyini peyğəmbərlik tarixinin chazon görüntüsünün iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərliyi ilə birləşdirən iki yüz iyirmi il, bu iki peyğəmbərlik dövrünün başlanğıcını bəşəriyyətin ilahiliklə birləşməsini təmsil edən simvolik bir bağla bir-birinə bağlayır; bu isə Məsihin üçüncü mələyin hərəkatı zamanı baş verən təmizləmə işində həyata keçirdiyi fəaliyyətdir və Onun yüz qırx dörd minlə bağladığı əhdlə nəticələnir.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Məbədin tapdalanmasını təsvir edən chazon görüntüsü, Eden bağında Adəmin üsyanından bəri günah tərəfindən tapdalanmış bəşəriyyətin görüntüsüdür; və məbədin bərpa edilməsi və təmizlənməsi üçün Məsihin işini təsvir edən marah görüntüsü hər ikisi 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetdi. Allahın qəzəbinə dair ordunun və müqəddəs məkanın tapdalanmasını təmsil edən iki min beş yüz iyirmi illik iki peyğəmbərlik vardır.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Həmin hər iki peyğəmbərlik bəşəriyyətin ayaqlar altına salınmasını təsvir edir; bu isə marahın görüntüsü vasitəsilə bərpa olunmalıdır. Allahın Öz xalqına qarşı olan həmin iki qəzəbi, düşmüş bəşəriyyət üzərinə gələn qəzəbi təmsil edir; bu bəşəriyyət isə yalnız Məsihin düşmüş məbədi yenidən qurub təmizləməsi işi vasitəsilə xilas edilə və bərpa oluna bilərdi.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

İki qəzəb insanlığın ali təbiətini və aşağı təbiətini təmsil edir. Adəmin süqutu zamanı aşağı təbiət ali təbiət üzərində üstünlüyü ələ keçirdi və Məsihin insanlar üçün niyyəti bu idi ki, ali təbiət aşağı təbiət üzərində hökmranlıq etsin. Adəmin süqutu zamanı ali təbiət aşağı təbiətin şəhvətlərinə tabe oldu və Allahın niyyəti tərsinə çevrildi. Müqəddəs Kitabdakı “dönüş” ilə nəzərdə tutulan da budur. Dönüş etmək o deməkdir ki, ali təbiət aşağı təbiət üzərində öz hökmran mövqeyinə bərpa edilsin. Döndərmək tərsinə çevirmək, yaxud alt-üst etmək deməkdir.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Şimal padşahlığına qarşı ilk qəzəb, süqut zamanı ali təbiəti özünə tabe edən aşağı təbiətə qarşı olan qəzəb idi. O qəzəb əvvəlcə gəldi, çünki Məsih xilas işini məhz onun ilk başlandığı yerdən öz üzərinə götürdü; və o, aşağı təbiətin şəhvəti ilə başlamışdı ki, bu da iştahanın şəhvəti idi. Məsih Öz işinə qırx gün oruc tutmaqla başladı.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> “Məsih bilirdi ki, xilas planını uğurla irəli aparmaq üçün O, insanı satınalma işinə məhz fəlakətin başladığı yerdən başlamalıdır. Adəm iştahanın təmininə uymaqla yıxıldı. İnsana Allahın qanununa itaət etmək öhdəliklərini təsirli şəkildə anlatmaq üçün, Məsih Öz satınalma işinə insanın cismani vərdişlərini islah etməklə başladı. Fəzilətdəki eniş və nəslin deqradasiyası başlıca olaraq təhrif olunmuş iştahanın təmininə bağlanır.” Testimonies, cild 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

İkinci qəzəb daha uca təbiətə qarşı idi; bu, Allahın Öz adını yerləşdirmək üçün seçdiyi şəhər olan Yerusəlimin yerləşdiyi cənub padşahlığı ilə təmsil olunur. 22 oktyabr 1844-cü ildə Məsihin etməyi nəzərdə tutduğu iş və Onun indi həyata keçirdiyi iş Yezekelin iki çubuğu ilə təmsil olunur.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Yezekelin iki çubuğu əbədi olaraq bir çubuqda birləşdirildikdə, bu, Məsihin Öz xalqının günahını əbədi olaraq aradan qaldırdığı əhdi müəyyən edir; yüksək və aşağı təbiətlər yenidən öz münasib iyerarxik quruluşuna qaytarılır və insanlar bir daha bütöv olurlar. Dönüşməmiş vəziyyətdə isə insanın aşağı təbiəti, birinci qəzəblənmə ilə təmsil olunaraq, sonuncu qəzəblənmə ilə təmsil edilən insanın yüksək təbiəti üzərində hökm sürürdü. Buna görə də birinci qəzəblənmə coğrafi baxımdan cənub padşahlığının “yuxarısında” yerləşən şimal padşahlığına qarşı idi.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

İlahlıq və insanlıqla, onların qarşılıqlı başlanğıclarında, marah və chazonun iki görüntüsünü bir-birinə bağlayan iki yüz iyirmi il, Məsih yüz qırx dörd minlə birlikdə üçüncü mələyin işini tamamladıqda, hər ikisi bir çubuqda birləşir. Bu, cənub padşahlığına qarşı son qəzəb barədə peyğəmbərliyin 1844-cü ildəki zühur peyğəmbərliyi ilə birləşdirilməsidir; çünki əhd dönmə zamanı yeni bir ağıl verir, lakin yeni bədən (şimal padşahlığı) yalnız ikinci gəlişdə, bir göz qırpımında bərpa olunur.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Daniel 11-in qırxıncı ayəsi zamanın hər iki sonunu müəyyən edir və bununla da Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki yer üzünün vəhşi heyvanının tarixi ərzində peyğəmbərlik tarixinin həm daxili, həm də xarici xəttini vurğulayır. Bu ayədə möhürdən açılan həqiqətlər, Məsihin Öz xalqının daxilində müəyyən etmək və həyata keçirmək üçün gəldiyi həqiqətin həm daxili, həm də xarici xətlərini təmsil edir. Bəşəriyyətin ilahiliklə birləşdiyi zaman günah etmədiyi həqiqəti, biliyin möhürdən açılmasının təsiri ilə bağlı nurda təmsil olunur və son günlərdə Allahın xalqının daxili həqiqətini ifadə edir. Dünyanı Armageddona aparan qüvvələr arasındakı müharibə ilə təmsil olunan nur isə son günlərdə Allahın xalqının xarici həqiqətidir.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Yenə Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: “Sən də, ey bəşər oğlu, özünə bir çubuq götür və onun üzərinə yaz: ‘Yəhuda üçün və onun yoldaşları olan İsrail övladları üçün’. Sonra başqa bir çubuq götür və onun üzərinə yaz: ‘Yusif üçün, yəni Efrayimin çubuğu üçün və onun yoldaşları olan bütün İsrail evi üçün’. Sonra onları bir-birinə birləşdirib bir çubuq et; və onlar sənin əlində bir olacaq. Xalqının övladları sənə deyib: ‘Bunlarla nə demək istədiyini bizə göstərməyəcəksənmi?’ — söylədikdə, onlara de: ‘Xudavənd Rəbb belə deyir: Bax, Mən Efrayimin əlində olan Yusifin çubuğunu və onun yoldaşları olan İsrail qəbilələrini götürəcəyəm, onları onunla, yəni Yəhudanın çubuğu ilə birləşdirəcəyəm və onları bir çubuq edəcəyəm; onlar Mənim əlimdə bir olacaq. Üzərlərinə yazdığın çubuqlar onların gözləri önündə sənin əlində olacaq’. Onlara de: ‘Xudavənd Rəbb belə deyir: Bax, Mən İsrail övladlarını getdikləri millətlərin arasından götürəcəyəm, onları hər tərəfdən toplayacağam və öz torpaqlarına gətirəcəyəm. Mən onları İsrail dağları üzərində olan o ölkədə bir millət edəcəyəm; hamısına bir padşah padşah olacaq; onlar artıq iki millət olmayacaq, bir daha əsla iki padşahlığa bölünməyəcəklər. Onlar artıq öz bütləri ilə, öz iyrənc şeyləri ilə və heç bir asi əməlləri ilə özlərini murdar etməyəcəklər; lakin Mən onları günah etdikləri bütün məskənlərindən xilas edəcəyəm və onları paklayacağam. Beləcə onlar Mənim xalqım olacaq, Mən də onların Allahı olacağam. Qulum Davud onların üzərində padşah olacaq; onların hamısının bir çobanı olacaq. Onlar Mənim hökmlərimlə yeriyəcək, qaydalarıma əməl edəcək və onları yerinə yetirəcəklər. Onlar qulum Yaquba verdiyim, atalarınızın yaşadığı torpaqda məskunlaşacaqlar; onlar da, övladları da, övladlarının övladları da orada əbədi yaşayacaqlar; qulum Davud isə əbədi olaraq onların hökmdarı olacaq. Üstəlik onlarla sülh əhdi bağlayacağam; bu, onlarla əbədi bir əhd olacaq. Mən onları yerləşdirəcəyəm, çoxaldacağam və müqəddəs məkanımı əbədi olaraq onların ortasında quracağam. Mənim məskənim də onlarla olacaq; bəli, Mən onların Allahı olacağam, onlar da Mənim xalqım olacaqlar. Millətlər də biləcəklər ki, İsraili müqəddəs edən Mən, Rəbbəm, o zaman ki, müqəddəs məkanım əbədi olaraq onların ortasında olacaq’”. Yezekel 37:15–28.

Back to Articles