Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Daniel Kitabı — Yüz On Doqquzuncu

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Tarixi nişanələrin peyğəmbərlik baxımından əhəmiyyəti: Son günləri Müqəddəs Kitabın simvolizmi vasitəsilə anlamaq

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Yüz qırx dörd min, Əhdin Elçisi tərəfindən təmizlənənlər kimi təsvir olunur, böyük izdiham isə şəhidliyin ağ libasları ilə təmsil olunur. Son günlərin iki müqəddəs dövründən birincisi, Əhdin Elçisi üçün yolu hazırlayan elçinin işini müəyyən edir, ikinci dövr isə İlyasın işini təmsil edir. Birinci dövr Laodikeyalı Adventizmin diriləri üzərində aparılan araşdırıcı mühakiməni, ikinci dövr isə müasir Romanın icraedici mühakiməsini təmsil edir.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Axır günlərdə şəhərlərdən qaçmaq üçün verilən “nişan” Laodikeya Adventizmi tərəfindən yanlış başa düşülmüşdür. Bacı Uayt bizə bildirir ki, miladdan sonra 66-cı ildən 70-ci ilə qədər Yerusəlimin məhv edilməsi, axır günlərdə Allahın xalqı üçün xəbərdarlıq nişanının bir nümunəsini təqdim edir.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Vaxt uzaqda deyil ki, ilk şagirdlər kimi, biz də kimsəsiz və tənha yerlərdə sığınacaq axtarmağa məcbur olacağıq. Roma ordularının Yerusəlimi mühasirəyə alması Yəhudeyadakı məsihçilər üçün qaçış əlaməti olduğu kimi, xalqımızın papalıq şənbəsini məcburi edən fərmanla hakimiyyəti öz üzərinə götürməsi də bizim üçün bir xəbərdarlıq olacaq. O zaman böyük şəhərləri tərk etməyin, daha sonra isə kiçik şəhərləri də tərk edib dağlar arasında, təcrid olunmuş yerlərdə sakit məskənlərə çəkilməyin vaxtı gəlmiş olacaq.” Testimonies, 5-ci cild, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Qaçmaq üçün əlamət olan Yerusəlimin mühasirəsi Cestiusun başlatdığı ilk mühasirə idi. Buna görə də Cestius müvəqqəti olaraq aradan qaldırılmış bir təhdidi təmsil edirdi; çünki o, mühasirəni qurduqdan sonra müəmmalı şəkildə geri çəkildi və tarixçilər onun bunu etməsinin məntiqini heç vaxt müəyyən edə bilməmişlər.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “Kestiusun rəhbərliyi altında olan romalılar şəhəri mühasirəyə aldıqdan sonra, dərhal hücum üçün hər şey əlverişli göründüyü halda, onlar gözlənilmədən mühasirəni tərk etdilər.” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880-ci və 1890-cı illərdə Nyu-Hempşirdən senator Henri V. Bler bazar gününü Milli İstirahət Günü elan etmək məqsədilə Konqresə bir sıra qanun layihələri təqdim etdi. Bu qanun layihələri adətən “Blerin Bazar Günü Qanun Layihələri” adlandırılırdı. Senator Bler bazar gününə istirahət və dini ayinlərin icrası günü kimi riayət olunmasının qəti tərəfdarı idi. O inanırdı ki, vahid bir istirahət günü Amerika cəmiyyətində müsbət mənəvi və ictimai təsirlər doğuracaqdır. Onun səyləri, xüsusilə dini qruplar tərəfindən müəyyən dəstək qazansa da, kilsə ilə dövlətin ayrılığına dair narahatlıqlar da daxil olmaqla, müxalifətlə də qarşılaşdı.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Bu, nəhayət bazar günü qanununu qəbul etdikdə əjdaha kimi danışmağa məhkum olan yer vəhşisinin tarixində bazar günü qanunvericiliyini qəbul etdirmək üçün ilk cəhd idi. Məhz 1888-ci il Baş Konfrans iclasının xəbərçilərindən biri olan A. T. Jones Konqres salonlarına gedərək bu Blair qanun layihələri silsiləsinə qarşı belə bəlağətlə çıxış etmişdi. Bir neçə cəhddən sonra senator Blair Milli İstirahət Günü uğrunda təşəbbüsünün təkanını itirdi. Həmin tarixlə və Milli İstirahət Gününün (bazarın) doğurduğu nəticələrlə birbaşa əlaqədə, Ellen White-ın nəsihətinə dair tarixi qeydlər nəzərdən keçirilə bilər.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Bazar qanunu ilə bağlı onun xəbərdarlıqlarının nəzərdən keçirilməsində aşkar olan məqam ciddidir və Laodikeyaçı Adventizmdə geniş şəkildə yanlış başa düşülmüşdür. Şəhərlərdən kənarda olmağın zəruriliyi kontekstində, elə indicə istinad edilən parçada o yazırdı ki, “o zaman böyük şəhərləri tərk etməyin vaxtı olacaq; daha kiçik şəhərləri də tərk etməyə hazırlıq olaraq, dağlar arasındakı təcrid olunmuş yerlərdə, sakit evlərə köçmək üçün.” O, dəfələrlə öyrədirdi ki, Allahın xalqı kənd yerlərində yaşamalıdır, lakin 1888-ci ildən əvvəl kənddə yaşamaq mövzusunda verdiyi məsləhətlər, şəhərləri tərk etmək barədə onun göstərişini belə bir kontekstdə yerləşdirir ki, yaxın gələcəkdə Allahın xalqının şəhərləri tərk etməsi zəruri olacaqdır. 1888-ci ildən sonra isə kənddə yaşamaqla bağlı yazılı göstərişlərində o, bizim artıq şəhərlərdən kənarda olmalı olduğumuz barədə məsləhətdən heç vaxt yayınmadı.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Tarixdə meydana çıxmış Blair Milli İstirahət Günü qanun layihələri şəhərləri tərk etmək üçün “əlamət” idi; və həmin vəzifəni yerinə yetirmək üçün zəruri olan təkanı Blair layihələri itirsə də, tarixin qaranlığına çəkilsə də, qaçmaq üçün “əlamət” verilmişdi. Bu əlamət Cestiusun gətirdiyi birinci mühasirənin tarixi nişanəsində verilmişdi. Tezliklə gələcək bazar qanunu Titusun mühasirəsi ilə təmsil olunur və əgər bu mühasirə gəlib çatanda hər hansı Laodikeyalı Adventistlər hələ də şəhərlərdə olsalar, onlar pislərlə birlikdə həlak olacaqlar.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Axır günlərdə iki peyğəmbərlik dövrü vardır. Onlar tezliklə gələcək bazar qanunu ilə bir-birindən ayrılır. Birinci dövr Laodikeyacı Adventizmdə yaşayanların istintaq mühakiməsidir, ikinci dövr isə Romanın fahişəsinin icraedici mühakiməsidir. Bu iki dövr dönə-dönə təsvir edilir, çünki on bakirə məsəli məhz bu iki dövrdə, Millerçi tarixdə olduğu kimi, hərfi mənada yerinə yetirilir. Məsəldəki gecikmə vaxtı Habaqquq kitabının ikinci fəslindəki gecikmə vaxtıdır; buna görə də nəzərdən keçirdiyimiz bu iki dövr Habaqquq kitabının ikinci fəsli ilə də təsvir olunmuşdur. On bakirə məsəli və Habaqquq kitabının ikinci fəsli Millerçi tarixdə hərfi mənada yerinə yetirildi, və bu baş verdikdə, Yezekel kitabının on ikinci fəslinin iyirmi birinci ayəsindən iyirmi səkkizinci ayəsinədək olan hissə də yerinə yetirildi.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Yezekel kitabının on ikinci fəslinin son səkkiz ayəsi elə bir zamanı müəyyən edir ki, həmin vaxt “hər görüntünün nəticəsi” yerinə yetəcək; o zaman Allah artıq Öz görüntülərini “uzatmayacaq”. Tarixin bu qədər tez-tez təkrarlanan və Laodikeya Adventizmində dirilərin tədqiqi mühakiməsini, eləcə də Surun fahişəsinin icraedici mühakiməsini müəyyən edən iki dövrü, Müqəddəs Kitabdakı hər bir görüntünün öz kamil və son yerinə yetməsinə çatdığı peyğəmbərlik dövrüdür. Həmin dövrdə yüz qırx dörd min nəfər təsbit edilir və onlar ölməyən, Məsihin qayıdışına qədər yaşayan sinfi təmsil edirlər. Luka kitabının iyirmi birinci fəslində Məsih həmin nəslin gəlib çatdığını müəyyən edən bir “əlamət”i göstərir.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

“Qaçmaq” üçün verilən “əlamət”də təmsil olunan və Məsihin viranəlik iyrəncliyi ilə əlaqədar olaraq irəli sürdüyü iki tarixdə iki dövr göstərilmişdir; onların başlanğıc və sonluqları vardır və həmin dövrlərin başlanğıcında bir “əlamət”, sonunda isə “əlamətlər” vardır. Məsihin, buludlar içində gələnədək yaşayacaq son nəsli təmsil etdiyini bildirdiyi “əlamət”, hazırda yer üzünün tarixinin son nəslində yaşadığımızın dəlilidir.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Luka kitabının iyirmi birinci fəslində İsa, eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinə qədər hərfi Yerusəlimin tapdalanması və məhv edilməsi ilə keçən üç il yarımlıq dövrdən, 538-ci ildə başlayıb 1798-ci ildə başa çatan ruhani Yerusəlimin tapdalanmasının üç il yarımlıq dövrünün sonunadək olan tarixi müəyyən edir.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Siz Yerusəlimin qoşunlarla əhatə olunduğunu görəndə bilin ki, onun viran qalması yaxındır. O zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar; onun içində olanlar oradan çıxsınlar; kənd yerlərində olanlar isə onun içinə girməsinlər. Çünki bunlar qisas günləridir ki, yazılmış olanların hamısı yerinə yetsin. Lakin vay o günlərdə hamilə olanların və südəmər uşaq əmizdirənlərin halına! Çünki ölkədə böyük fəlakət və bu xalqın üzərinə qəzəb olacaqdır. Onlar qılınc ağzından keçəcək və bütün millətlər arasına əsir aparılacaqlar; və başqa millətlərin vaxtları tamam olana qədər Yerusəlim millətlər tərəfindən tapdalanacaqdır. Luka 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Yerusəlimi tapdalayan başqa millətlərin “vaxtları” cəm halındadır; çünki bu, eramızın 70-ci ilində sona çatan hərfi Yerusəlimin tapdalanmasını və 1798-ci ildə sona çatan ruhani Yerusəlimin tapdalanmasını təmsil edir. Başqa millətlər həm bütpərəstliyi, həm də papalığı təmsil edir və “Nə vaxta qədər?” deyə soruşan Daniel kitabının səkkizinci fəslindəki sualda görüntünün mövzusu məhz həmin bu iki qüvvədir.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir müqəddəsin danışdığını eşitdim; və başqa bir müqəddəs danışan o müəyyən müqəddəsə dedi: “Gündəlik qurban, viranəlik gətirən təcavüz haqqında olan görüntü nə vaxta qədər davam edəcək ki, həm müqəddəs məkan, həm də ordu ayaq altına salınsın?” Daniel 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Luka kitabının iyirmi birinci fəslindəki “başqa millətlərin vaxtları” ifadəsi, eramızdan əvvəl 723-cü ildə başlayıb 1798-ci ildə başa çatan, Allahın şimal səltənəti üzərinə gətirdiyi iki min beş yüz iyirmi illik qisas dövrünə aiddir. 538-ci il, günah adamının müqəddəs yerdə durub özünün Allah olduğunu elan etdiyi vaxtı göstərir; beləliklə, həmin dövr on iki yüz altmış illik iki bərabər hissəyə bölünür. On iki yüz altmış illik ikinci dövr, Luka kitabının iyirmi birinci fəslinin iyirmi dördüncü ayəsində “başqa millətlərin vaxtları” tamamlandığı zaman başa çatdığı göstərilən eyni tarixdir. İsanın Öz şagirdlərinə göstərdiyi tarixi rəvayətdə iyirmi dördüncü ayə şagirdlərə verilən şəhadəti 1798-ci ildə “axır zaman”a gətirib çıxarır. Bundan sonra İsa Millerçi hərəkatla əlaqəli “əlamətlər”i göstərməyə başlayır.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Və günəşdə, ayda və ulduzlarda əlamətlər olacaq; yer üzündə isə xalqlar iztirab içində, çaşqınlıqla qalacaqlar; dəniz və dalğalar guruldayacaq; insanların ürəkləri qorxudan və yer üzərinə gələn şeyləri gözləməkdən taqətdən düşəcək; çünki göylərin qüvvələri sarsılacaq. Və o zaman Bəşər Oğlunu qüdrət və böyük izzətlə bulud içində gələn görəcəklər. Bu şeylər baş verməyə başlayanda isə başlarınızı qaldırıb yuxarı baxın; çünki qurtuluşunuz yaxındır. Luka 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

İsa bəyan edir ki, “əlamətlər olacaqdır” və O, bunları günəşdə, ayda və ulduzlarda əlamətlər, millətlərin iztirabı, göylərin qüvvələrinin sarsılması və bundan sonra Bəşər Oğlunun bulud içində gəlməsi kimi müəyyən edir. Bütün bu “əlamətlər” Millerçi tarixində yerinə yetdi.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “Peyğəmbərlik yalnız Məsihin gəlişinin tərzini və məqsədini əvvəlcədən xəbər vermir, həm də onun yaxın olduğunu insanların nə vaxt bilməli olduqlarını göstərən əlamətləri təqdim edir. İsa dedi: «Günəşdə, ayda və ulduzlarda əlamətlər olacaq». Luka 21:25. «Günəş qaralacaq, ay öz işığını verməyəcək, göyün ulduzları töküləcək və göylərdə olan qüvvələr sarsılacaq. O zaman Bəşər Oğlunu böyük qüdrət və izzətlə buludlar içində gələn görəcəklər». Mark 13:24–26. Vəhyçi ikinci gəlişdən əvvəl baş verəcək əlamətlərdən birincisini belə təsvir edir: «Böyük bir zəlzələ oldu; günəş qıldan toxunmuş çul kimi qara oldu, ay isə qan kimi oldu». Vəhy 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “Bu əlamətlər on doqquzuncu əsrin başlanmasından əvvəl müşahidə olundu. Bu peyğəmbərliyin yerinə yetməsində 1755-ci ildə indiyədək qeydə alınmış ən dəhşətli zəlzələ baş verdi....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “İyirmi beş il sonra peyğəmbərlikdə qeyd olunan növbəti əlamət — günəşin və ayın qaralması — göründü. Bunu daha da diqqətəlayiq edən, onun yerinə yetmə vaxtının qəti şəkildə göstərilmiş olması idi. Xilaskarın Zeytun dağında şagirdləri ilə söhbətində, kilsənin uzun sınaq dövrünü — papalığın 1260 illik təqibi dövrünü, hansı barədə O, məşəqqətin qısaldılacağını vəd etmişdi — təsvir etdikdən sonra, O, Öz gəlişindən əvvəl baş verəcək müəyyən hadisələri belə xatırlatdı və onlardan birincisinin nə vaxt görüləcəyini müəyyənləşdirdi: “O günlərdə, o məşəqqətdən sonra günəş qaralacaq və ay öz işığını verməyəcək.” Mark 13:24. Min iki yüz altmış gün, yaxud il, 1798-ci ildə başa çatdı. Ondan dörddə bir əsr əvvəl təqib demək olar ki, tamamilə dayanmışdı. Məsihin sözlərinə görə, bu təqibdən sonra günəş qaralmalı idi. 1780-ci il mayın 19-da bu peyğəmbərlik yerinə yetdi....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “Məsih Öz xalqına Öz gəlişinin əlamətlərini gözləməyi və gəlməkdə olan Padşahlarının nişanələrini gördükləri zaman sevinməyi buyurmuşdu. O demişdi: «Bu şeylər baş verməyə başlayanda, dikəlin və başlarınızı qaldırın; çünki xilasınız yaxınlaşır». O, davamçılarına yazın tumurcuqlayan ağaclarını göstərərək dedi: «Onlar indi pöhrələyəndə, siz bunu görür və öz-özünüzdən anlayırsınız ki, yay artıq yaxındır. Eləcə də siz, bu şeylərin baş verdiyini görəndə bilin ki, Allahın Padşahlığı yaxındır». Luka 21:28, 30, 31.” Böyük Mübahisə, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Üç Romanın üçqat tətbiqi göstərir ki, Yerusəlimin əvvəlcə bütpərəst Roma, sonra isə papalıq Roma tərəfindən tapdalanmasında, müasir Roma tərəfindən müqəddəs məkanın və ordunun tapdalanması ya min iki yüz altmış gün (bütpərəst Roma), ya da min iki yüz altmış peyğəmbərlik ili (papalıq Roma) müddəti ilə təmsil olunmuşdur. Müasir Romanın Allahın sadiq xalqını təqib etmə dövrünü müəyyən edən simvolik min iki yüz altmış gün (qırx iki ay), həmin dövrlərin hər biri üçün, o dövrün sadiqləri üçün qaçış vaxtını müəyyən edən tək bir “əlamət” ilə müşayiət olunacaqdır. Bu üç dövrün hər biri dövrün başlanğıcındakı kimi tək bir “əlamət”lə deyil, bir neçə “əlamət”in təzahürü ilə başa çatır.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “Allah Öz qüdrətini Öz xalqının xilas edilməsi üçün məhz gecəyarısı zahir edir. Günəş görünür, bütün qüvvəti ilə parlayır. Əlamətlər və möcüzələr bir-birinin ardınca sürətlə baş verir. Pislər bu mənzərəyə dəhşət və heyrət içində baxırlar, salehlər isə öz xilaslarının nişanələrini ciddi sevinc içində seyr edirlər. Təbiətdə hər şey sanki öz axarından çıxmış kimi görünür. Axınlar dayanır. Qaranlıq, ağır buludlar qalxır və bir-biri ilə toqquşur. Qəzəblənmiş göylərin ortasında təsvirəgəlməz izzətlə dolu bir aydınlıq sahəsi vardır; oradan çoxlu suların səsi kimi Allahın səsi gəlir və deyir: ‘Tamam oldu.’ Vəhy 16:17.” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Romanın fahişəsi üzərində icraedici hökm dövrü, hələ də Babildə olan Allahın digər sürüsünün qaçmalı olduğunu müəyyən edən bayrağın qaldırılması ilə başlayır. Həmin dövr “əlamətlər və möcüzələr”lə başa çatır. Həmin dövr Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki “ikinci səs”lə başlayır və Allahın səsi ilə başa çatır. Əlbəttə, Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki birinci və ikinci səslər Məsihin səsidir. Birinci səs yaşayan Laodikeyalı Adventist kilsəsinin təhqiqat hökmünün başlanğıcını müəyyən edir, ikinci səs isə həmin dövrün sonunu müəyyən etməklə yanaşı, Romanın fahişəsi üzərində icraedici hökmün başlanğıcını da bildirir.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Bütün tarix Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftə tərəfindən idarə olunur və tezliklə gələcək bazar günü qanunu çarmıxla timsal olunan orta nişanə kimi timsallaşdırılmışdır. Hər iki tarixçə Alfa və Omeqanın möhürünü daşıyır, çünki hər iki tarixçədə başlanğıc və son Allahın səsi ilə təmsil olunur. Onlar həmçinin həqiqəti təmsil edirlər, çünki orta nişanə bazar günü qanununun üsyanıdır və ivrit dilində “həqiqət” sözü ivrit əlifbasının birinci, on üçüncü və son hərfləri ilə yaradılmışdır. Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki ilk səs Məsihin səsidir, son səs Allahın səsidir və ortadakı səs də Allahın səsi olmaqla, həm də on üçüncü hərfin üsyanının yer heyvanının bir əjdaha kimi “danışması” ilə təmsil olunduğu yerdir; bu da Vəhy kitabının ON ÜÇÜNCÜ fəslində göstərilmişdir.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Tezliklə gələcək bazar günü qanunundakı bayraq, Allahın sadiqləri üçün qaçmağın “əlamət”ini təmsil edir, lakin o, həm də qaldırılmış bayraqla sona çatan peyğəmbərlik dövrünün başlanğıcının da bir “əlamət”ə malik olmalı olduğunu göstərir. Həmin “əlamət” İsanın yer kürəsinin son nəslinin yetişdiyinə dəlil kimi göstərdiyi şeydir. Lukanın iyirmi birinci fəslində şagirdlər Məsihdən, məbədin dağıdılacağını bildirdiyi zaman bununla nəyi nəzərdə tutduğunu soruşurlar.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Onlar Ondan soruşub dedilər: “Müəllim, bəs bunlar nə vaxt olacaq? Və bunların baş vermək üzrə olduğu zaman hansı əlamət olacaq?” Luka 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Daha sonra İsa məbədin və şəhərin dağıdılacağı 70-ci ilə aparan tarixi müəyyən etməyə başlayır və iyirmi dördüncü ayəyə qədər davam edərək, orada bütpərəstlərin “zamanları”nın nə vaxt tamamlanacağını bildirir.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Onlar qılıncın ağzından keçəcək və bütün millətlər arasına əsir aparılacaqlar; və millətlərin vaxtları tamam olana qədər Yerusəlim başqa millətlər tərəfindən tapdalanacaqdır. Luka 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Bu ayənin hərfi Yerusəlimə aid olduğu fikri, futurizm adlanan katolik teoloji səfehləyinə əsaslanır; bu isə simvolik olanı hərfi şəkildə tətbiq edir və peyğəmbərliklərin yerinə yetməsini müstəsna olaraq dünyanın sonuna aid edir. Bu ayənin düzgün tətbiqinə qarşı hücum, Əhdi-Cədidin oxunuşu boyunca Şeytanın əsas hücumlarından biri olmuşdur. Hərfi Yerusəlim, Məsihin dövründə peyğəmbərlikdəki Yerusəlimin simvolu olmaqdan çıxdı; həmin vaxt hərfi peyğəmbərlik ruhani tətbiqi dəyişdirdi. Bu vəhy həvari Pavel tərəfindən təsbit edilmiş əsas təlimlərdən biri idi. Yerusəlimin tapdalanması 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər olan, papalığın qaranlıq içində keçən min iki yüz altmış ilini müəyyən edir.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Lakin məbəddən kənarda olan həyəti kənarda qoy və onu ölçmə; çünki o, başqa millətlərə verilmişdir; onlar da müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altına salacaqlar. Vəhy 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Peyğəmbərlikdəki Yerusəlim çarmıxda seçilmiş şəhərin simvolu olmaqdan çıxdı.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> Qədim Yerusəlimin torpağına ayaq basmağın yaxşı bir şey olacağını və Xilaskarın həyat və ölüm səhnələrini ziyarət etməklə imanlarının çox möhkəmlənəcəyini düşünən nə qədər insan var! Lakin qədim Yerusəlim göydən gələn saflaşdırıcı odla təmizlənməyincə heç vaxt müqəddəs bir yer olmayacaqdır.” Review and Herald, 9 iyun 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

İsa iyirmi dördüncü ayədə şagirdləri 1798-ci ildəki axırzaman dövrünə gətirdikdən sonra, birinci mələyin xəbərinin tarixə daxil olduğu Millerçi dövrünü təqdim etdi.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Günəşdə, ayda və ulduzlarda əlamətlər olacaq; yer üzündə isə xalqlar iztirab içində, çaşqınlıqla qalacaq; dəniz və dalğalar nərə çəkəcək; insanların ürəkləri qorxudan və yer üzünün başına gələnləri gözləməkdən taqətdən düşəcək; çünki göylərin qüvvələri sarsılacaq. Və o zaman Bəşər Oğlunun bulud içində qüdrət və böyük izzətlə gəldiyini görəcəklər. Bu şeylər baş verməyə başlayanda, dikəlin və başlarınızı qaldırın; çünki xilasınız yaxınlaşır. Luka 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Millerçi hərəkatının tarixini təqdim edən əlamətlər Allahın Kəlamının heç vaxt səhv etməyən qüdrətinə uyğun olaraq yerinə yetdi.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “Günəşdə, ayda və ulduzlarda olan əlamətlər yerinə yetmişdir.” Review and Herald, 22 noyabr 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Növbəti məqalədə Luka iyirmi birinci fəslə davam edəcəyik.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “1848-ci il dekabrın 16-da Rəbb mənə göylərin qüdrətlərinin sarsılması barədə bir görüntü verdi. Mən gördüm ki, Rəbb Matta, Mark və Lukada qeyd olunmuş əlamətləri verərkən «göy» dedikdə həqiqətən göyü nəzərdə tuturdu, «yer» dedikdə isə yeri nəzərdə tuturdu. Göyün qüdrətləri günəş, ay və ulduzlardır. Onlar göylərdə hökmranlıq edirlər. Yerin qüdrətləri isə yer üzündə hökmranlıq edənlərdir. Göyün qüdrətləri Allahın səsi ilə sarsılacaq. O zaman günəş, ay və ulduzlar öz yerlərindən tərpədiləcək. Onlar yox olmayacaq, lakin Allahın səsi ilə sarsılacaqlar.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Qaranlıq, ağır buludlar qalxıb bir-birinə çırpıldı. Atmosfer yarıldı və geri çəkildi; sonra Oriondakı açıq boşluqdan yuxarı baxa bildik, Allahın səsi də oradan gəldi. Müqəddəs Şəhər həmin açıq boşluqdan enəcək. Gördüm ki, yer üzünün qüvvələri indi sarsıdılır və hadisələr ardıcıllıqla baş verir. Müharibə, müharibə xəbərləri, qılınc, qıtlıq və vəba əvvəlcə yer üzünün qüvvələrini sarsıdır, sonra isə Allahın səsi günəşi, ayı və ulduzları, habelə bu yeri də sarsıdacaq. Gördüm ki, Avropadakı qüvvələrin sarsıdılması bəzilərinin öyrətdiyi kimi göy qüvvələrinin sarsıdılması deyil, qəzəblənmiş millətlərin sarsıdılmasıdır.” Early Writings, 41.

Back to Articles