Article

# What is Truth? - Number Three

Həqiqət nədir? - Üçüncü nömrə

The Road to Emmaus

Emmausa gedən yol

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

Yəhyanın Müjdəsində, Son Şam yeməyindən dərhal sonra İsanın Getsemani bağına getməsinə qədər on dördüncü fəsildən on yeddinci fəslin sonunadək uzanan uzun bir rəvayət vardır. Növbəti məqalədə bu fəsillərə toxunmağı niyyət edirəm. Bu məqalə həmin fəsillərin anlaşılmasının üzərində qurulacağı əsasdır. Məsihin tarixinin islahat xətti baxımından, həmin fəsillərdə Məsihlə Onun şagirdləri arasındakı dialoq zəfərli girişdən dərhal sonra və çarmıxdan dərhal əvvəl baş verir. İsa Yerusəlimə daxil oldu, sonra şagirdlərlə son yeməyini yedi, sonra bu rəvayət baş verir və bundan sonra O, Getsemaniyə gedir və həmin gün gecəyarısı həbs edilir; çarmıxa çəkilməyə aparan yeddi mərhələli proses də beləliklə başlanır. Onlar peyğəmbərlik baxımından, yeddinci ay hərəkatı ilə təmsil olunan bir tarixdə, Exeter düşərgə yığıncağından dərhal sonra və Böyük Məyusluqdan dərhal əvvəl yerləşirdilər. Son Şam yeməyindən dərhal sonra başlayan rəvayətdə İsanın dediyi ilk söz budur:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Qoy qəlbiniz təşvişə düşməsin: Allaha iman edirsiniz, mənə də iman edin. Yəhya 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

Böyük bir məyusluğun cəmi bir neçə saat sonra baş verəcəyini bilən İsa, qarşıdan gələn böhran üçün şagirdlərini möhkəmləndirməyə çalışdı. Yeddi göy gurultusu kimi simvollaşdırılan hadisələri təşkil edən dörd işarə nöqtəsinin daxilindəki gizli peyğəmbərlik xətti, Yəhyanın Müjdəsindəki bu hekayənin üç mərhələsinin baş verdiyi tarixdir. Yeddi göy gurultusunun daxilindəki həmin gizli xətt, ilk məyusluqdan son məyusluğa qədər olan tarixi təmsil edir.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

İsa onlara ürəklərinin “təlaşa düşməməsini” söyləməzdən az əvvəl, Yəhuda İskaryot üçüncü və son dəfə Sinedriona getmək məqsədilə şam yeməyindən ayrılmışdı. O, üçüncü görüşü üçün şam yeməyindən ayrıldıqda, sınaq müddətini bağlamış oldu.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

Yeddi gurultunun rəmzi daxilindəki gizli xəttin kontekstində Məsihin təntənəli girişi, ibadət edənlərin iki sinfinin zahir olduğu Gecəyarısı Nidasını təmsil edir. İvrit dilində “həqiqət” sözünü yaratmaq üçün işlədilən orta hərfin əlamət-nişanı, ivrit əlifbasının on üçüncü hərfidir. On üç üsyanı təmsil edir və peyğəmbərlik əlamət-nişanı olaraq o, axmaq bakirələrin üsyanın bir təzahürünü təmsil etdiyi Gecəyarısı Nidasını təmsil edir; necə ki, təntənəli girişin əlamət-nişanı zamanı Yəhuda da belə edir.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “Buğdanın arasında ziyanlı alaq otları olub və həmişə də olacaq, ağıllı bakirələrlə birlikdə ağılsız bakirələr, çıraqları ilə bərabər qablarında yağı olmayanlar da olacaq. Məsihin yer üzündə təşkil etdiyi cəmiyyətdə tamahkar bir Yəhuda var idi və onun tarixinin hər mərhələsində cəmiyyətdə Yəhudalar olacaq.” Signs of the Times, 23 oktyabr 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

Yəhuda pulu geri qaytardıqda, Qayafaya və sonra Məsihə öz xəyanətini etiraf etdikdə, bundan sonra gedib özünü asdı. O, məhkəmə zalından çıxarkən, yağ əldə etmədiklərini anladıqları zaman ağılsız bakirələrin düşdüyü çıxılmaz vəziyyəti ifadə edən sözlərin eynisini fəryad etdi.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> “Yəhuda yalvarışlarının əbəs olduğunu gördü və ‘Çox gecdir! Çox gecdir!’ deyə fəryad edərək zaldan bayıra atıldı. O, İsanın çarmıxa çəkildiyini görəcək qədər yaşaya bilməyəcəyini hiss etdi və ümidsizlik içində gedib özünü asdı.” Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

Yəhuda saxta Gecəyarısı Nidası xəbərini belə təsvir edir: “zaldan tələsik çıxaraq qışqırdı: Artıq çox gecdir! Artıq çox gecdir!” Bu xəbər həmişə iki sinif ibadət edəni üzə çıxarır və necə ki, Millerçi tarixdə həqiqi Gecəyarısı Nidası xəbəri gəlib çatdıqdan sonra ağılsız bakirələr saxta bir xəbərlə davam edirlər. Beləliklə, Millerçi tarixdə biz William Milleri rəhbər seçən, lakin üçüncü mələyin xəbərini rədd edən və Məsihə Ən Müqəddəs Yerə qədər tabe olan kiçik sürüyə qarşı çıxan hərəkatı görürük.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “Ağlım gələcəyə aparıldı; o zaman işarə veriləcək: ‘Budur, Bəy gəlir; Onu qarşılamağa çıxın.’ Lakin bəziləri çıraqlarını yenidən doldurmaq üçün yağ əldə etməyi təxirə salmış olacaqlar və çox gec anlayacaqlar ki, yağın təmsil etdiyi xasiyyət başqasına ötürülə bilən deyildir.” Review and Herald, 11 fevral 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

Gizli tarixin üçüncü nişanı mühakiməni təmsil edir və İbrani əlifbasının son hərfi ilə təmsil olunur. Bu hərf “Tav”dır və yazıldıqda xaç şəklində olur. Xaç mühakiməni təmsil edir.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

Millerçi tarixindəki ilk məyusluqdan Gecəyarısı Fəryadınadək, yaxud əlifbanın alfa hərfindən on üçüncü hərfinədək, zaman dövrünü təmsil edən bir nişan vardır; bu dövr on bakirə məsəlindəki ləngimə vaxtı kimi müəyyən edilir və həmin ləngimə vaxtı Habakkuk kitabının ikinci fəslində də mövcuddur. Gecəyarısı Fəryadından, yaxud üsyanın on üçüncü hərfindən böyük məyusluğa, yəni əlifbanın son hərfinədək, yenə də bir zaman dövrü vardır ki, buna “yeddinci ay hərəkatı” deyilirdi; bu, onun yeddi ay davam etməsinə görə deyil, ona görə idi ki, Gecəyarısı Fəryadının xəbəri Məsihin yəhudi təqviminin yeddinci ayının onuncu günündə, yəni Kəffarə Günündə gələcəyini bildirirdi.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

Yəhyanın on dördüncü fəslindən on səkkizinci fəslinədək olan rəvayətin konteksti, Millerçi tarixinin yeddinci ay hərəkatını təmsil edən bir zaman dövründə başlanır. Yəhya Müjdəsindəki bu rəvayətin əsas yükü, şagirdləri çarmıxın gələcək böhranına (“Tav” hərfi) hazırlamaqdır. Buna görə də Məsih bildirir ki, Onun ölümündən Atasının yanına qalxıb yenidən qayıdacağı vaxta qədər olan müddət şagirdləri üçün kədər, qeyri-müəyyənlik və məyusluq dövrü olacaqdır. İslahat xətlərinin şəhadətində təmsil olunan bütün ilk məyusluqların peyğəmbərlik xüsusiyyətlərində olduğu kimi, bu məyusluq da əvvəlcədən açıqlanmış mühüm bir həqiqətə etinasızlıq nəticəsində meydana gələn bir vəziyyəti ehtiva edir. Məsihin çarmıxdakı ölümü mühüm bir həqiqət idi və belə olaraq qalır; O, şagirdlərə birbaşa çarmıxa çəkiləcəyini və diriləcəyini söyləmişdi, lakin böhran o qədər böyük, o qədər sarsıdıcı idi ki, onlar xatırlamalı olduqlarını unutdular.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> “İsrailin Ümidi olan Məsih çarmıxa çəkilib, Nikodemusa dediyi kimi yuxarı qaldırıldığı zaman, şagirdlərin ümidi İsa ilə birlikdə öldü. Onlar bu işi izah edə bilmirdilər. Məsihin bu barədə əvvəlcədən onlara dediklərinin hamısını anlaya bilmirdilər.” Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

Baxdığımız Yəhyanın dörd fəslindəki bütün rəvayətin yükü bundan ibarət idi ki, İsa şagirdlərini İsanın gecəyarısı həbs olunmasından başlayaraq, O, Atasının yanına yüksəlib oradan qayıdanadək yaşayacaqları məyusluq dövrünə hazırlayırdı. Yəhyanın bu dörd fəslində Məsihin şagirdlərdən uzaqda olduğu həmin zaman dövrü bir ləngimə vaxtını təmsil edir. Tarixi baxımdan, mənim ləngimə vaxtı kimi müəyyən etdiyim həmin zaman dövrü xaç böhranından sonra baş verdi. İndi nəzərdən keçirməyə hazırlaşdığımız bu dörd fəsildə isə onlar peyğəmbərlik baxımından xaçın böyük məyusluğundan sonra deyil, ilk məyusluqla başlayan ləngimə vaxtını təmsil edirlər.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

Nə üçün mən belə irəli sürürəm ki, Məsihin Öz şagirdlərini hazırladığı son məyusluq, Məsihin islahat xəttində ilk məyusluq olan Lazarın ölümünü timsal edirdi? Bu sual, Yəhyanın dörd fəslindəki rəvayəti, indi yeddi ildırımın gizli tarixi ilə əlaqədar açılmaqda olan həqiqətləri təsdiq edən işıqda görə bilməyimizdən əvvəl həll olunmalıdır.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

Məsihin tarixində Lazarın ölümü ilə dirilməsi arasındakı zaman dövrü ləngimə vaxtına uyğun gəlir. Sonra Məsih zəfərli girişini etmək üçün Yerusəlimə gedir. Yəhya on dörddə Məsih şagirdlərinə artıq ləngimə vaxtı Gecəyarısı Hayqırtısı xəbərinin gəlişi ilə başa çatdıqdan sonra başlamış yeddinci ay hərəkatının tarixi zamanı danışır; həmin xəbər yeddinci ay hərəkatını başlatmışdı.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

İbranicədə “həqiqət” sözünün, yeddi gurultunun simvolik tarixindən açılmış olan gizli tarixin müəyyənləşdirilməsini necə təsdiq etdiyini anlamaq üçün, Məsihin Yəhyanın on dördüncü fəslindən on yeddinci fəslinədək şagirdlərinə həmin vaxt verdiyi ismarıcın diqqətlə təhlil olunması tələb olunur. Böyük məyusluğun nişanəsinin birinci məyusluğun nişanəsini izah etmək üçün necə istifadə olunduğuna dair bir nümunə, Emmausa gedən yolda şagirdlərin təcrübəsində müşahidə oluna bilər.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

Millerçi tarixində gözləmə müddətinə son qoyan şey 1843-cü ilə aid əvvəllər uğursuz olmuş proqnozun düzəldilməsi idi. Böyük Məyusluqla yekunlaşan yeddinci ay hərəkatını meydana gətirən xəbərin inkişafında Samuel Snoun gördüyü işi, Samuel Snoun nəşr olunmuş yazıları və Exeter çadır toplantısına qədər aparan ictimai çıxışları vasitəsilə anlayışda necə inkişaf etdiyini izləməklə, tarixi cəhətdən izləmək mümkündür. İlham olunmuş şərh bu inkişafa, sadəcə Snowun son nəticədə formalaşmış xəbərinin tarixi inkişafı kimi deyil, fərqli şəkildə yanaşır. Bacı Uayt bizə bildirir ki, bu xəbər Rəbb Öz əlini Habakkukun 1843-cü il cədvəlindəki rəqəmlərdə olan bir səhvdən çəkdiyi zaman tanındı.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “Mən Allahın xalqını sevincli ümid içində, öz Rəbbini gözləyən halda gördüm. Lakin Allah onları sınamağı qərara almışdı. Onun əli peyğəmbərlik dövrlərinin hesablanmasındakı bir xətanı ört-basdır etmişdi. Öz Rəbbini gözləyənlər bu xətanı aşkar etmədilər, vaxta qarşı çıxan ən alim adamlar da onu görə bilmədilər. Allah belə qərara almışdı ki, Onun xalqı məyusluqla qarşılaşsın. Vaxt keçdi, və Xilaskarlarını sevincli ümidlə gözləmiş olanlar kədərli və ruhdan düşmüş oldular; halbuki İsanın zühurunu sevməmiş, lakin xəbəri qorxu üzündən qəbul etmiş olanlar Onun gözlənilən vaxtda gəlməməsindən məmnun idilər. Onların etiqafı qəlbə təsir etməmiş və həyatı paklamamışdı. Vaxtın keçməsi belə qəlbləri aşkara çıxarmaq üçün çox münasib şəkildə hesablanmışdı. Həqiqətən də öz Xilaskarlarının zühurunu sevən kədərli, məyus olanları məsxərəyə qoymaq və onlara istehza etmək üçün ilk dönənlər məhz onlar oldular. Mən Allahın hikmətini gördüm ki, Öz xalqını sınayır və sınaq saatında geri çəkiləcək, dönəcək olanları üzə çıxarmaq üçün onlara dərin bir imtahan verir.”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> “İsa və bütün səmavi qoşunlar canlarının sevdiyi Şəxsi görməyi şirin bir ümidlə arzulamış olanlara rəhm və məhəbbətlə baxırdılar. Mələklər onların ətrafında dolaşır, sınaq saatında onlara dayaq olmaq üçün hazır dururdular. Səmavi xəbəri qəbul etməyə etinasız yanaşmış olanlar qaranlıqda qaldılar və Allahın qəzəbi onların üzərinə alovlandı, çünki O, onlara göydən göndərdiyi nuru qəbul etmək istəmədilər. Rəblərinin nə üçün gəlmədiyini anlaya bilməyən o sadiq, məyus insanlar qaranlıqda buraxılmadılar. Onlar yenidən peyğəmbərlik dövrlərini araşdırmaq üçün Müqəddəs Kitablarına yönəldildilər. Rəbbin əli rəqəmlərin üzərindən götürüldü və xəta izah olundu. Onlar gördülər ki, peyğəmbərlik dövrləri 1844-cü ilə qədər uzanır və peyğəmbərlik dövrlərinin 1843-cü ildə bitdiyini göstərmək üçün təqdim etdikləri həmin dəlillər, onların 1844-cü ildə başa çatacağını da sübut edirdi. Allahın Kəlamından gələn nur onların vəziyyəti üzərinə saçdı və onlar bir ləngimə vaxtını aşkar etdilər — “Baxış geciksə də, onu gözlə.” Məsihin dərhal gəlişinə olan məhəbbətlərində onlar baxışın ləngiməsini nəzərdən qaçırmışdılar; halbuki bu, həqiqi gözləyənləri aşkara çıxarmaq üçün nəzərdə tutulmuşdu. Yenə də onların bir zaman nöqtəsi var idi. Lakin mən gördüm ki, onların çoxu 1843-cü ildə imanlarını səciyyələndirmiş olan o qeyrət və qüvvət dərəcəsinə sahib olmaq üçün ağır məyusluqlarından yüksələ bilmirdi.”

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> “Şeytan və onun mələkləri onlar üzərində qələbə çaldılar və xəbəri qəbul etməyənlər, bunu adlandırdıqları kimi, aldanışı qəbul etməməkdə öz uzaqgörən mühakimələri və müdriklikləri ilə özlərini təbrik edirdilər. Onlar anlamırdılar ki, Allahın özləri barəsində olan məsləhətini rədd edir və göydən göndərilmiş xəbəri yaşayan Allahın xalqını çaşdırmaq üçün Şeytan və onun mələkləri ilə birlikdə çalışırdılar.”

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> “Bu xəbərə iman edənlər kilsələrdə zülmə məruz qalırdılar. Bir müddət bu xəbəri qəbul etməyənlər, ürəklərindəki hissləri həyata keçirməkdən qorxu ilə saxlanılırdılar; lakin vaxtın keçməsi onların həqiqi hisslərini üzə çıxardı. Onlar gözləyənlərin məcbur olduqlarını hiss etdikləri şəhadəti — peyğəmbərlik dövrlərinin 1844-cü ilə qədər uzandığını — susdurmaq istəyirdilər. İmanlılar öz yanılmalarını aydınlıqla izah edir və nə üçün 1844-cü ildə Rəbblərini gözlədiklərinin səbəblərini bildirirdilər. Onların əleyhdarları irəli sürülən qüvvətli dəlillərə qarşı heç bir dəlil gətirə bilmirdilər. Lakin kilsələrin qəzəbi alovlandı; onlar dəlillərə qulaq asmamağa və şəhadəti kilsələrdən kənarda saxlamağa qəti qərar vermişdilər ki, başqaları onu eşitməsin. Allahın onlara verdiyi nuru başqalarından əsirgəməyə cürət etməyənlər kilsələrdən çıxarıldılar; lakin İsa onlarla idi və onlar Onun camalının nurunda sevinirdilər. Onlar ikinci mələyin xəbərini qəbul etməyə hazırlanmışdılar.” Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

Az əvvəl təqdim edilmiş tarixçə, digər məsələlərlə yanaşı, 18 iyul 2020-ci il təcrübəsini təsvir edir; lakin diqqətinizə çatdırmaq istədiyim məqam budur ki, Samuel Snow tərəfindən Exeter düşərgə toplantısında verilmiş Gecəyarısı Fəryadı ismarışı ilə təmsil olunan anlayış, Snow-un tarixi fəaliyyəti ilə deyil, Rəbbin əlinin hərəkəti ilə təmsil olunur. Onun əli bir səhvi örtmüşdü və O, əlini çəkdiyi zaman Millerçilər o zaman öz məyusluqlarını anlayabildilər, həmçinin ləngimə vaxtı kimi təmsil olunan dövrdə olmuş olduqlarını da anladılar.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

Onun əlini geri çəkməsi, Emmausa gedən yolda olan şagirdlərlə bağlı həyati əhəmiyyət daşıyan bir ünsürdür. Bu, “gözləmə vaxtı” kimi tanınan dövrün sonunu simvolizə edir və Gecəyarısı Harayı xəbəri ilə təmsil olunan anlayışla yekunlaşır. Lakin Emmaus nümunəsi çarmıxdan sonra baş verdi; çarmıx isə Lazarın ölümü ilə bağlı ilk məyusluğu deyil, Böyük Məyusluğu təmsil edir.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> Budur, onlardan ikisi həmin gün Yerusəlimdən təxminən altmış stadion uzaqlıqda yerləşən Emmaus adlı bir kəndə gedirdilər. Onlar baş vermiş bütün bu hadisələr barəsində bir-biri ilə danışırdılar. Elə oldu ki, onlar öz aralarında söhbət edib mülahizə yürüdərkən, İsanın Özü yaxınlaşıb onlarla birgə getməyə başladı. Lakin onların gözləri tutulmuşdu ki, Onu tanımasınlar. O onlara dedi: “Yolda gedərkən bir-birinizlə nə barədə danışırsınız ki, belə qəmgin görünürsünüz?” Luka 24:13–16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

Mətndəki “gözlər” sözü, gözün fiziki orqanından daha çox, görməni ifadə edir. “Tutulmuş” sözü qüvvə mənasını verir. Şagirdlər çarmıxın görüntüsünü dərk edə bilmirdilər, çünki Məsih onların çarmıxın peyğəmbərlik görüntüsünü görmək qabiliyyətini örtmüşdü. Məsihin əli Onun qüdrətinin rəmzidir. İsanın müəyyən etdiyi kədər onların böyük məyusluğunu ifadə edirdi. Məyus olmuş şagirdlərin sonrakı söhbətindən sonra Məsih danışmağa başladı.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> O, onlara dedi: Ey ağılsızlar və peyğəmbərlərin söylədiyi hər şeyə inanmaqda ürəyi ağır olanlar! Məgər Məsihin bu əzabları çəkməsi və öz izzətinə daxil olması gərək deyildimi? Sonra Musadan və bütün peyğəmbərlərdən başlayaraq, bütün Müqəddəs Yazılarda Özü haqqında olanları onlara izah etdi. Onlar getdikləri kəndə yaxınlaşdılar; O isə daha uzağa gedəcəkmiş kimi davrandı. Lakin onlar Onu saxlayıb dedilər: Bizimlə qal, çünki axşam düşür və gün artıq xeyli keçib. O da onlarla qalmaq üçün içəri girdi. Luka 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

İsa şagirdlərə Müqəddəs Kitabın təfsirində “tarixçi” metodologiyadan istifadə etməklə təlim verdi; Musadan etibarən peyğəmbərlik xətlərini müqəddəs tarix boyunca irəli apararaq çarmıxın tarixini müəyyən etdi. İsa məyus olmuş şagirdlərə təlim vermək üçün keçmiş peyğəmbərlik tarixinin xətlərindən, qədim yolları və sətir üzərinə sətir metodologiyasını təmsil edən həmin xətlərdən istifadə etdi. O, onlarsız yoluna davam edəcəkmiş kimi göründükdə, onlar Onu içəri girməyə və özləri ilə qalmağa təkidlə razı saldılar. Onlar ləngimə vaxtında idilər və Məsih Öz əlini onların gözləri üzərindən çəkmək üzrə idi. Onun əli çəkildikdə ləngimə vaxtı sona çatacaqdı və onlar qaranlıq içində tələsik Yerusəlimə, on bir şagirdin yanına qayıdarkən, Gecə Yarısı Fəryadı xəbərinin ötürülmə sürətini timsal edirdilər.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> Və belə oldu ki, onlarla birlikdə süfrədə oturarkən çörəyi götürdü, ona xeyir-dua verdi, parçaladı və onlara verdi. O zaman onların gözləri açıldı və Onu tanıdılar; O isə onların gözləri önündən yox oldu. Luka 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

İsa peyğəmbərlik görüntüsünü anlamaqlarını tutub saxlayan əlini çəkdi və bunu etdiyi zaman onlar Onu tanıdılar. İsa onlara Gecəyarısı Fəryadının xəbərini gətirmişdi və onlar bunu yeyərkən qəbul etdilər, çünki hər bir xəbər yeyilməlidir. Onlar dərhal “ölkə boyunca gelgit dalğası kimi” on bir şagirdə xəbər verməyə tələsdilər.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> Onlar bir-birinə dedilər: “Yolda bizimlə danışarkən və Yazıları bizə açarkən ürəyimiz daxilimizdə yanmırdımı?” Həmin saat qalxıb Yerusəlimə qayıtdılar və on biri, həmçinin onlarla birlikdə olanları bir yerə yığılmış tapdılar. Onlar deyirdilər: “Rəbb həqiqətən dirilib və Şimona görünüb.” Onlar da yolda baş verənləri və çörəyi bölərkən Onu necə tanıdıqlarını danışdılar. Onlar bunları danışarkən İsanın Özü onların ortasında durub onlara dedi: “Sizə sülh olsun.” Lakin onlar dəhşətə gəlib qorxdular və bir ruh gördüklərini zənn etdilər. O isə onlara dedi: “Nə üçün təşvişə düşmüsünüz? Nə üçün qəlblərinizdə belə düşüncələr doğur? Əllərimə və ayaqlarıma baxın; Mən Özüməm. Mənə toxunun və görün; çünki ruhun, sizdə Məndə gördüyünüz kimi, əti və sümükləri yoxdur.” Bunları söylədikdən sonra onlara əllərini və ayaqlarını göstərdi. Onlar isə sevincdən hələ də inana bilməyib heyrət içində ikən, O onlara dedi: “Burada yeyəcək bir şeyiniz varmı?” Ona bişmiş balıqdan bir parça və bal şanından verdilər. O da götürüb onların gözü qarşısında yedi. Sonra onlara dedi: “Bunlar hələ sizinlə birlikdə olarkən sizə söylədiyim sözlərdir ki, Musa Qanununda, peyğəmbərlərdə və məzmurlarda Mənim haqqımda yazılmış olanların hamısı yerinə yetməlidir.” O zaman Yazıları başa düşsünlər deyə onların idrakını açdı. Luka 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

Emmausa gedən yolda olan şagirdlərlə olduğu kimi, İsa Öz ölümünün və dirilməsinin tarixini izah etmək üçün Müqəddəs Kitabın keçmiş müqəddəs tarixləri ilə xəbəri təqdim edir və bunu onlara yemək nümunəsi verməklə etdi. Allahın xalqı xəbəri yeməlidir. Onların qeyri-müəyyənliyi və kədəri içində İsa, keçmişin müqəddəs tarixlərinin sətir üzərinə sətir bir araya gətirilməsinə əsaslanan indiki həqiqət xəbərinə onların anlayışını açmaqla, Öz ölümündən dirilməsinə, göyə yüksəlişinə və qayıdışına qədər baş vermiş ləngimə vaxtını sona çatdırır.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

Buna görə də, Emmausa gedən yoldakı iki şagird (Bəhəryarısı Fəryadının xəbəri ilə birləşən və gücləndirilən ikinci mələyi təmsil edərək) çarmıxdan sonra gələn ləngimə vaxtını Bəhəryarısı Fəryadından əvvəl gələn ləngimə vaxtı kimi müəyyənləşdirirlər. Deməli, şagirdin məyusluğu böyük məyusluğu deyil, peyğəmbərlik xəttindəki ilk məyusluğu təmsil edir.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

Sonra Emmaus hekayəsi məyus olmuş on bir şagirdlə təkrar olunur. İsa onlara qoşulur, “tarixçilik” metodologiyası vasitəsilə peyğəmbərlik sözünün yerinə yetməsini onlara öyrədir və sonra yemək yeyərkən onların idrakını açır. Hekayənin başlanğıcı hekayənin sonunu müəyyən edir. Bundan sonra İsa çarmıxın məyusluğunun peyğəmbərlik baxımından birinci məyusluğa tətbiq edilə biləcəyinə dair üçüncü bir şahid irəli sürür. O, onlara yuxarıdan qüdrət alana qədər Yerusəlimdə qalmağı buyurmaqla bu tarixin quruluşuna dair üçüncü şahidi təqdim edir.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> Və onlara dedi: Belə yazılmışdır və Məsihə əzab çəkmək, üçüncü gün ölülər arasından dirilmək lazım idi; və tövbə ilə günahların bağışlanması Onun adı ilə bütün millətlər arasında, Yerusəlimdən başlayaraq, vəz olunmalı idi. Siz isə bu şeylərin şahidlərisiniz. Və budur, Mən Atamın vədini sizin üzərinizə göndərirəm; lakin siz yuxarıdan gələn qüdrətlə geyindirilənədək Yerusəlim şəhərində qalın. Və O, onları Betaniyaya qədər apardı, əllərini qaldırıb onlara xeyir-dua verdi. Və belə oldu ki, onlara xeyir-dua verərkən onlardan ayrıldı və göyə qaldırıldı. Onlar isə Ona səcdə etdilər və böyük sevinclə Yerusəlimə qayıtdılar; və daim məbəddə olub Allahı həmd edir və alqışlayırdılar. Amin. Luka 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

Emmausa gedən yolda şagirdlərə dair təsvir, Onun ölümündən başlayaraq dirilib Atasının yanına yüksəlməsinə qədər davam edən bir gözləmə vaxtını müəyyən edir. Gözləmə vaxtı Emmaus şagirdləri üçün, keçmiş müqəddəs tarixlərin xətlərini bir araya gətirmə metodologiyası ilə, sətir üstünə sətir qoyularaq, çarmıx hadisələrinin xəbəri təsbit edildikdə başa çatdı. Sonra bu xəbər şagirdlər tərəfindən onu daşıya bildikləri qədər sürətlə çatdırıldı. Sonra İsa on bir şagirdlə görüşür, yenə yemək yeməyə istinad edilir, xəbəri sübut etmək üçün sətir üstünə sətir üsulundan istifadə olunur və Emmaus şagirdlərində olduğu kimi, bundan sonra O, onların anlayışını açır və ayrılır. Lakin bundan əvvəl O, Yerusəlimdə gözləmə tarixini müəyyən edir; bu gözləmə vaxtı Pentikostda Müqəddəs Ruhun gəlişi ilə sona çatır.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

İsa şagirdlərinə Yerusəlimdə qalmağı buyuranda, bu, Emmausa gedən yol hekayəsinin sonu idi. Hekayənin başlanğıcı bir məyusluğu təmsil edirdi; bunun ardınca bir gözləmə vaxtı gəlirdi; bunun ardınca isə Gecəyarısı Nidasının ismarıcını təmsil edən həqiqətin vəhyi gəlirdi. Həqiqətin həmin vəhyi, Məsih şagirdlərin gözlərini “tutmuş” olan əlini çəkdiyi zaman həyata keçdi. Bu, hekayənin başlanğıcıdır; hekayənin orta hissəsi isə eyni hekayədə təkrarlanır: Məsih Özünü on bir şagirdə aşkar edib Öz Kəlamı barədə onların anlayışını açmaqla məyusluğu aradan qaldırdı. Sonra isə böyük məyusluqla deyil, ilk məyusluqla başlayan eyni peyğəmbərlik quruluşunun son bir şahidi gəlir.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

Emmausdan Pentikosta qədər olan tarix birinci məyusluğun, ləngimə vaxtının və Gecəyarısı Çağırışının üç şahidini təqdim edir; lakin bu üç şahidin hər birinin başlanğıcındakı sərhəd nişanəsi olan həqiqi məyusluq əslində birinci deyil, ikinci məyusluq idi. Millerçi tarixdə Böyük Məyusluq olan sərhəd nişanəsinin Millerçi tarixdəki birinci məyusluğu təsvir etmək üçün istifadə olunduğunu dərk etmək, son şam yeməyində baş vermiş yeməklə Getsemani bağında gecəyarısı baş vermiş həbs arasında Yəhyanın dörd fəslində rast gəldiyimiz rəvayəti anlamaq üçün zəruridir. Bunu da qeyd etmək yerinə düşər ki, İsa on bir şagirdə görünüb onlarla birlikdə yemək yediyi zaman soruşdu: “Nə üçün təşvişə düşmüsünüz? və nə üçün qəlblərinizdə fikirlər doğur?”

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

Yəhyanın kitabında son şam yeməyini yedikdən dərhal sonra, nəzərdən keçirəcəyimiz hissə Məsihin onlara belə deməsi ilə başlayır: “Qoy ürəkləriniz narahat olmasın.” Beş gün ərzində onlar məhz həmin əmri unutdular. Yəhyanın müjdəsinin on dördüncü fəslindən on yeddinci fəslinədək olan hissəsi, 18 iyul 2020-ci ilin ilk məyusluğunu təmsil edir; bu da bir gözləmə dövrünü başlayır, sınaq müddəti bağlanmazdan az əvvəl möhürü açılan İsa Məsihin Vəhyinə aparır və Gecəyarısı Hayqırtısının xəbərini təmsil edir. Həmin xəbər, yeddinci ay hərəkatı ilə öncədən nümunələndirilmiş və həmçinin Emmaus şagirdlərinin gecənin qaranlığında Qüdsə doğru sürətli qaçışı ilə də nümunələndirilmiş bir zaman dövrünü başlayır. Həmin tarix Məsih tərəfindən Özünü “Həqiqət” olaraq təmsil etmək üçün istifadə edilən üç ivrit hərfi ilə ifadə olunan tarixdir.

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

Yəhyanın bu dörd fəslinin hekayəsində biz yalnız Müqəddəs Ruhun işinin məhz həmin sözün eyni addımları kimi müəyyən edildiyini deyil, həm də indi irəli sürülən iddiaları dəstəkləyən ən güclü dəlili tapırıq: Gecəyarısı Hayqırtısı ismarıcının son yerinə yetməsi avqustun on ikisindən on yeddisinədək Exeter düşərgə toplantısında indi tədricən təqdim olunur. Bu ismarıc nəhayət gözləyən müqəddəslər tərəfindən tanındıqda, həmin xəbərçilər “axır günlər”in son xəbərdarlıq ismarıcını məhv olmaqda olan bir dünyaya apardıqları zaman dünya bazar günü qanunu böhranına qərq ediləcəkdir.

Back to Articles