Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Eight

Daniel Kitabı - Yüz Səksən Səkkizinci

From Raphia to Panium: Unveiling the Prophetic Significance of Ancient Battles

Rafiyadan Paniuma: Qədim Döyüşlərin Peyğəmbərlik Əhəmiyyətinin Aşkarlanması

Author

Jeff Pippenger

Published

April 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

Rafiya döyüşü ilə Paniyum döyüşü müxtəlif dövrlərdə və şəraitlərdə baş vermiş iki ayrı tarixi hadisədir, lakin onların hər ikisi qədim Yəhudeyanın və onu əhatə edən bölgələrin tarixində əhəmiyyət daşıyır. Rafiya döyüşü e.ə. 217-ci ildə baş verdi. Paniyum döyüşü isə e.ə. 200-cü ildə Selevki padşahlığı (şimallı padşah) ilə Ptolemey padşahlığı (cənublu padşah) arasında baş verdi. Bu iki döyüş Daniel kitabının on birinci fəslinin on birinci ayəsindən on beşinci ayəsinədək müəyyən edilir. Bu iki döyüş e.ə. 167-ci ildə baş vermiş Makkabi üsyanından əvvəl olmuşdur.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with the worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

Panium Döyüşü öz adını yaxınlıqdakı coğrafi obyekt olan, münaqişənin baş verdiyi Panium dağından almışdır. Panium adı yunan tanrısı Panın adından törəmişdir; həmin yerdə ona həsr olunmuş bir məbəd var idi. Məkan Panın ibadəti ilə əlaqəsinə görə Panium kimi tanınırdı. Məbəd kompleksi çox vaxt “Panın Müqəddəs Məkanı” adlandırılırdı ki, bu da onun Pan tanrısına həsr olunmuş dini sədaqət və ibadət yeri kimi rolunu vurğulayırdı. “Nymphaeum” termini qədim yunan və Roma dinində su nimfalarına həsr olunmuş bir abidə və ya ziyarətgahı ifadə edir. Paniumdakı məbəd kompleksinə bir mağara və təbii bulaq daxil idi; bunların nimfaların məskəni olduğuna inanılırdı və buna görə də bəzən həmin məkan Paniumun Nymphaeumu adlandırılırdı.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

Şəhər Böyük Hirodun oğlu Hirod Filip tərəfindən yenidən tikilib genişləndirildikdən sonra, Roma imperatoru Sezar Avqustun və Hirod Filipin şərəfinə Sezariya Filipi kimi tanındı. Məbəd kompleksi bu şəhərin daxilində mühüm dini mərkəz idi.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

İmperator Avqustusun hakimiyyəti dövründə məbəd Avqustusun şərəfinə yenidən həsr olundu və ya onun adı ilə adlandırıldı; bu, imperator kultunu və Roma dini ayinlərinin yerli dini mühitə inteqrasiyasını əks etdirirdi. Pan məbədinin yerləşdiyi qədim Qeysəriyyə Filippi şəhəri yaxınlığındakı ərazi bəzən “Cəhənnəmin qapıları” və ya “Hadesin qapıları” adlandırılırdı.

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

Daniel kitabının on birinci fəslinin on altıdan on doqquza qədər olan ayələrində, bütpərəst Romanın Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin dördüncü padşahlığı və həmin fəsildə şimal padşahı kimi bərqərar olması üçün məğlub etməli olduğu üç coğrafi fəth bölgəsi təsvir olunur. On altıncı ayədə Roma sərkərdəsi Pompeyin e.ə. 65-ci ildə Suriyanı, sonra isə e.ə. 63-cü ildə Yerusəlimi fəth etdiyi göstərilir. On yeddidən on doqquza qədər olan ayələr üç maneədən üçüncüsü olan Misirin Yuli Sezar tərəfindən fəth edilməsini göstərir. E.ə. 31-ci ildə Aktium döyüşü, Daniel kitabının on birinci fəslinin iyirmi dördüncü ayəsinin yerinə yetməsi olaraq, bütpərəst Romanın ali hökmranlıqla idarə edəcəyi üç yüz altmış ilin başlanğıcını qeyd edir.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

İyirminci ayədə Avqust Sezarın hakimiyyəti qeyd olunur və həmin tarix çərçivəsində İsa doğuldu. Sonra iyirmi birinci və iyirmi ikinci ayələrdə zalım Tiberi Sezarın hakimiyyəti göstərilir və bununla Məsihin çarmıxa çəkilməsi işarələnir. İyirmi üçüncü ayədə isə Makkabi yəhudilərinin bütpərəst Roma ilə bağladıqları ittifaq qeyd olunur; beləliklə, on birinci ayədə başlayan tarixin axarı dayandırılır və tarixi nəql yenidən e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər olan dövrə qayıdır.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

İyirmi üçüncü ayə Makkabilər nəslini təmsil edir və hərçənd onların peyğəmbərlik xəttinin bütün təfərrüatlarını təqdim etmir, tarix qeydi bunu edir. E.ə. 217-ci ildə Rafiya döyüşü baş verdi və bundan sonra uşaq padşah Misiri müdafiəsiz qoydu. Selevki və yunan padşahları e.ə. 200-cü ildə uşaq padşahla necə rəftar edəcəklərinə dair planlar qurarkən, Roma tarixə müdaxilə etdi və Misirin uşaq padşahının müdafiəçisi oldu. Həmin ildə Paniyum döyüşü də baş verdi. Sonra isə e.ə. 167-ci ildə Makkabilərin partizan müharibəsi başladı.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

Makkabi üsyanı e.ə. 167-ci ildə Modeində başladı və bu, Makkabilərin təkcə Seleukilər imperiyasına qarşı deyil, həm də Seleukilərlə ittifaqda olduqlarını müəyyən etdikləri yəhudilərə qarşı da mübarizə aparmalarından ibarət idi. Üsyan dini motivli idi və həm daxili, həm də xarici düşmənə qarşı həyata keçirildi. E.ə. 164-cü ildə Makkabilər məbədi yenidən təqdis etdilər və bu hadisə yəhudilərin Hanukka bayramı ilə yad edilir. Həmin ildə bədnam Antiox Epifanes öldü. Sonra e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər iyirmi üçüncü ayənin “ittifaq”ı Roma ilə bağlandı.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

Makkabilərə, onların üsyanına və Roma ilə bağladıqları ittifaqa dair yeganə birbaşa istinad iyirmi üçüncü ayədə tapılır, lakin Haşmonay sülaləsi adlanan bu sülalənin tarixi e.ə. 167-ci ildə Modeində başladı və çarmıxın zamanınadək davam etdi. Haşmonay sülaləsinin son nümayəndələri Məsihin dövrünün fariseyləri idi. Buna görə də, Makkabilər vasitəsilə təmsil olunan dönük Yəhudiliyin tarixinin peyğəmbərlik xətti vardır; bu xətt e.ə. 167-ci ildə Modein üsyanı ilə başlayır və İsanın çarmıxa çəkildiyi vaxt iyirmi birinci və iyirmi ikinci ayələrdə sona çatır.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

Onların tarixi on altıncı ayədə dönüş nöqtəsinə çatdı; həmin vaxt Roma ilk dəfə Pompey vasitəsilə Yerusəlimi fəth etdi. O dövrdə Yerusəlimin üzərinə bu dağıntını gətirməsinin əsas səbəbi Haşmonay sülaləsinin iki qolu arasında baş verən mübahisə idi. Həmin andan etibarən (e.ə. 63-cü il) Yəhuda Roma hakimiyyəti altında idi. Makkabilərin Haşmonay sülaləsi peyğəmbərlik baxımından e.ə. 167-ci ildə Modein döyüşü ilə başlayır, sonra isə e.ə. 63-cü ildə Romaya tabe edilir. Bu tarixin başlanmasından az sonra Makkabilər e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər Roma ilə bir ittifaq başladıb ona daxil oldular. Onlar e.ə. 63-cü ildən çarmıxa və nəhayət eramızın 70-ci ilində Yerusəlimin son dağıdılışınadək Romanın tabeliyi altında idilər.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

Makkabilərin peyğəmbərlik xətti mürtəd yəhudiliyin xəttidir və buna görə də mürtəd protestantlığın xəttini təmsil edir. Panium döyüşündən on altıncı ayədəki bazar qanununa qədər, e.ə. 200-cü ilin, e.ə. 167-ci ilin, e.ə. 164-cü ilin peyğəmbərlik hadisələri və e.ə. 161-ci ildən e.ə. 158-ci ilə qədər olan ittifaq mürtəd protestantlığın tarixində təkrarlanacaqdır. Bu nişan nöqtələri bazar qanunundan əvvəl yeddidən olan səkkizinci prezidentin tarixində baş verəcəkdir. E.ə. 200-cü il, mürtəd protestant buynuzunun daxili xəttini təmsil edən e.ə. 167-ci ilə münasibətdə, Respublikaçı buynuzun xarici xəttini təmsil edir.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Bu nişanələr mahiyyət etibarilə Haşmonaylar Sülaləsinin tarixi xəttinin içində gizlidir, lakin buna baxmayaraq, Daniel on birinci fəslin qırxıncı ayəsinin gizli tarixinin bir hissəsini təşkil edir. Bu, “Danielin son günlərə aid peyğəmbərliyinin həmin hissəsi”nə daxil olan bir xətdir.

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s Word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

Yəhudiliyin Hanukkanı Makkabilərin üsyanının xatirəsinə qeyd etməsi, Makkabiləri saleh kimi müəyyən etmir. Üsyan üzündən yetmiş illik əsirlikdən sonra yenidən tikilmiş məbədə Şəkinah heç vaxt qayıtmadı. Son peyğəmbərlik xəbəri Makkabilərdən təxminən iki əsr əvvəl Malaki vasitəsilə gəldi. Makkabilərin tarixi göstərir ki, onlar öz siyasi rəhbərlərinə həm də baş kahin kimi fəaliyyət göstərməyə yol verdilər; bu isə Misirli Ptolemeyin etməyə cəhd göstərdiyi, həmçinin padşah Uzziyanın da cəhd etdiyi həmin günah idi. Ənənə bildirir ki, Allah Ptolemeyi həmin müqəddəsata təcavüz edən əməldən çəkindirmək üçün müdaxilə etdi, Allahın Kəlamı isə padşah Uzziya kahin və padşah işini yerinə yetirməyə cəhd etdikdə Allahın həqiqətən müdaxilə etdiyini açıq şəkildə göstərir. Onların sülaləsinin son bəhrəsi Fariseylər oldu. Müasir yəhudiliyin yəhudilərinin tarixən onlara bəsləyə biləcəyi ehtirama baxmayaraq, Makkabilərin salehliyin rəmzi olduqları qənaətinə gəlmək üçün heç bir əsas yoxdur.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants. It was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

Protestant Reformasiyası Lüterin dövründə başladı və tədrici bir inkişaf idi. Bu, yeni bir ənənə deyildi, çünki İsa və Onun şagirdləri protestant idilər. Bu, Lüterin və digər islahatçıların oyadıldıqları tarix qaranlığına qarşı bir oyanış idi. Həmin tədrici islahatın zirvəsi Millerçi hərəkat oldu. Allah yalnız ilk islahatçıları Babilin günahlarına oyatmağa ehtiyac duymurdu, həm də onları Öz qanununun və səmavi məbəddəki işinin tam anlayışına gətirməyi niyyət etmişdi. 19 aprel 1844-cü ildə protestantlar islahatın artan nurunu rədd etdilər və mürtəd protestantlığa çevrildilər.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

Sadiq Millerçilərə o zaman “əba verildi” və yetkin protestant məsihçilər olmaq üçün işi başa çatdırmaq məqsədilə Ən Müqəddəs Yerə yönəldildilər. 1863-cü ildə isə əba verilmiş olanlar itaətsizlik üzündən Protestantlığın əbasını kənara qoyub, Laodikeyanın əbasını götürdülər. 11 sentyabr 2001-ci ildən iyirmi iki il sonra, 2023-cü ildə başlayan yüz qırx dörd minin möhürlənməsinin son dövründə, Yəhuda qəbiləsinin Şiri Daniel kitabının on birinci fəslinin qırxıncı ayəsinin gizli tarixini tamamlayan həqiqətlərin möhürünü açır; bu tarix 1989-cu ildə Sovet İttifaqının süqutundan tutmuş yaxınlaşmaqda olan bazar qanununa qədər olan tarixdir. Bunu etməklə O, mürtəd Yəhudiliyin tarixini mürtəd Protestantlığın bir simvolu kimi möhürdən açmışdır.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

Allahın dönük iki xətti — istər hərfi Yəhudanın, istərsə də ruhani Yəhudanın (hər ikisi də izzətli ölkələrdir) — Yerusəlimin fəthi ilə sona çatır: birincisi e.ə. 63-cü ildə, ikincisi isə tezliklə gələcək bazar qanunu zamanı. Hər iki xətt yanlış yönəlmiş dini etiqadların təhriki ilə aparılan müharibəni təmsil edir. Hər iki xətt Yunanıstanın dini-fəlsəfi görüşlərinə qarşı müharibəni təmsil edir və hər ikisinin sonunda dönüklər Romanın tabeliyi altına düşürlər. Mən qırxıncı ayədəki üç döyüşü — 1989-cu ildə Sovet İttifaqının dağılmasını, Ukrayna müharibəsini və bazar qanunu zamanı Paniumu — həmin üç döyüşlə üç dünya müharibəsi arasında bir fərqi müəyyən etmək məqsədilə təyin edirəm.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “Allahın Kəlamı yaxınlaşan təhlükə barədə xəbərdarlıq etmişdir; qoy buna məhəl qoyulmasın, onda protestant dünya Romanın məqsədlərinin əslində nə olduğunu yalnız tora düşməkdən xilas olmaq üçün artıq çox gec olanda anlayacaq. O, səssizcə qüdrət qazanır. Onun təlimləri qanunvericilik məclislərində, kilsələrdə və insanların ürəklərində öz təsirini göstərir. O, keçmiş təqiblərinin təkrarlanacağı gizli guşələrində öz uca və möhtəşəm tikililərini ucaldır. O, vaxtı gəlib öz zərbəsini endirəcəyi zaman öz məqsədlərini irəli aparmaq üçün qüvvələrini gizlicə və şübhə oyatmadan möhkəmləndirir. Onun istədiyi yalnız əlverişli mövqedir və bu artıq ona verilir. Biz tezliklə Roma ünsürünün məqsədinin nə olduğunu həm görəcəyik, həm də hiss edəcəyik. Kim Allahın Kəlamına inanıb itaət edərsə, bununla rüsvayçılığa və təqibə məruz qalacaqdır.” The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

Sovet İttifaqının 1989-cu ildə süqutunu müəyyən edən onuncu ayədən, on beşinci ayədəki Paniyum Döyüşünədək papalıq “zərbə vuracağı vaxt gəlib çatdıqda öz məqsədlərini daha da irəli aparmaq üçün öz qüvvələrini möhkəmləndirir.” Bu ayələr papalıq tərəfindən hazırlanmış və ondan “qurtulmağın” qeyri-mümkün olacağı peyğəmbərlik şəraitlərini — “tələni” — müəyyən edir. Paniyum Döyüşü ilə təmsil olunan son qarşıdurmada vəhşinin surəti Amerika Birləşmiş Ştatlarında formalaşdırılacaq. Həmin surətin formalaşdırılması axır günlərdə Allahın xalqı üçün son sınaqdır.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Rəbb mənə aydın şəkildə göstərmişdir ki, vəhşi heyvanın surəti möhlət bağlanmazdan əvvəl yaradılacaq; çünki bu, Allahın xalqı üçün onların əbədi taleyinin həll olunacağı böyük sınaq olacaqdır. … Vəhy 13-də bu mövzu açıq şəkildə təqdim olunur; [Vəhy 13:11–17, sitat gətirilmişdir].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Allahın xalqının möhürlənmədən əvvəl keçməli olduğu sınaq budur. Onun qanununa riayət etməklə və saxta bir şənbəni qəbul etməkdən imtina etməklə Allaha sədaqətlərini sübut edənlərin hamısı Rəbb Allah Yehovanın bayrağı altında yer alacaq və yaşayan Allahın möhürünü alacaqlar. Səmavi mənşəli həqiqətdən əl çəkib bazar günü şənbəsini qəbul edənlər isə vəhşi heyvanın nişanını alacaqlar.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

Vəhşi heyvanın surətinin təşəkkülü Roma ittifaqına daxil olunduğu dövrlə təmsil olunur. Amerika Birləşmiş Ştatlarının protestant buynuzu 1844-cü ildə Romanın qızlarına çevrildi və onların tarixinin başlanğıcı, bir daha analarını təqlid etməyə qərar verdikləri zaman, tarixlərinin sonunda təkrar olunur.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> “Mən gördüm ki, iki buynuzlu vəhşinin əjdaha ağzı var idi və onun qüdrəti başında idi; həmçinin fərman onun ağzından çıxacaqdı. Sonra Mən Fahişələrin Anasını gördüm; ananın qızlar deyil, onlardan ayrı və fərqli olduğunu gördüm. Onun öz dövrü olub keçmişdir və onun qızları — Protestant məzhəbləri — səhnəyə çıxıb müqəddəsləri təqib etdiyi zaman ananın malik olduğu eyni düşüncəni nümayiş etdirmək üçün növbəti olaraq gəlmişlər. Mən gördüm ki, ana qüdrətdə zəiflədikcə, qızlar böyüməkdə idilər və tezliklə bir zamanlar ananın icra etdiyi hakimiyyəti onlar icra edəcəklər.”

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> “Mən gördüm ki, adı var, özü yox olan kilsə və adı var, özü yox olan Adventistlər Yəhuda kimi bizə xəyanət edəcək, katoliklərin həqiqətə qarşı çıxmaq üçün onların nüfuzunu əldə etmək məqsədilə bizi onlara təslim edəcəklər. O zaman müqəddəslər katoliklərə az tanınan, gözə dəyməyən bir xalq olacaq; lakin imanımızı və adətlərimizi bilən kilsələr və adı var, özü yox olan Adventistlər (çünki onlar bizi Şənbəyə görə nifrət edirdilər, çünki onu təkzib edə bilmirdilər) müqəddəslərə xəyanət edəcək və onları xalqın təsisatlarına etinasız yanaşanlar kimi katoliklərə xəbər verəcəklər; yəni onlar Şənbəni saxlayır və bazar gününə etina etmirlər.”

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> “Sonra katoliklər protestantlara irəli getməyi tapşıracaq və həftənin yeddinci günü əvəzinə birinci gününə riayət etməyənlərin hamısının öldürülməsi barədə fərman verəcəklər. Sayları çox olan katoliklər isə protestantların yanında duracaqlar. Katoliklər öz qüdrətlərini vəhşinin surətinə verəcəklər. Protestantlar da öz analarının onlardan əvvəl müqəddəsləri məhv etmək üçün işlədiyi kimi işləyəcəklər. Lakin onların fərmanı nəticə verməzdən və ya bəhrə gətirməzdən əvvəl, müqəddəslər Allahın Səsi ilə xilas ediləcəklər.” Spalding and Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

Həmin parçadakı “nominal” — yəni “yalnız adda olan” — iki qrup Allahın sadiq olanlarını katoliklərə xəyanətlə təslim edir. Ellen Uaytın nominal kilsələr və nominal adventistlər barədə anlayışı onların son günlərdə əslində nəyi təmsil etdiyindən fərqlənir; çünki onun “nominal adventist” anlayışı Məsihin qayıdışına inandığını etiraf edən bir məsihini ifadə edərdi. Lakin peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox son günlər üçün danışırlar və son günlərdə “nominal adventist” Laodikeyadakı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsini təmsil edir, nominal kilsələr isə 1844-cü ildə Romanın qızlarına çevrilənlərin törəmələridir.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundational truth they rejected in 1863.

Yeddinci Gün Adventistləri “naməlum xalq”a nifrət edəcəklər; çünki onlar Allahın həqiqi nümayəndələridir və onlar “Şənbə həqiqətini təkzib edə bilmirlər”; bu həqiqət torpağın istirahət edən Şənbəsini təmsil edir. Yeddinci Gün Adventist kilsəsi ibadət günü kimi yeddinci günü müdafiə etdiyini iddia edir, lakin axır günlərdə onların təkzib edə bilmədiyi Şənbə Levililər iyirmi altıda olan “yeddi vaxt”dır; bu, onların 1863-cü ildə rədd etdikləri ilk təməl həqiqət idi.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

İndi müraciət etdiyimiz bu hissə, tezliklə qüvvəyə minəcək bazar günü qanunu ilə başlayan tarixlə əlaqədar peyğəmbərlik dinamikasını müəyyən edir; lakin bazar günü qanunundan sonra gələn son sınaq tarixi əvvəlcə Amerika Birləşmiş Ştatları daxilində həyata keçirilir. Bazar günü qanunu zamanı Amerika Birləşmiş Ştatları bütün dünyanı vəhşiyə bir surət ucaltmağa məcbur edəcək, lakin onlar bu işi yerinə yetirməzdən əvvəl, Amerika Birləşmiş Ştatlarında vəhşiyə bir surət ucaltmış olacaqlar.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Dini azadlıq ölkəsi olan Amerika vicdana zor tətbiq etməkdə və insanları saxta şənbəyə ehtiram göstərməyə məcbur etməkdə Papalıqla birləşdiyi zaman, yer üzünün hər ölkəsindəki xalqlar onun nümunəsini izləməyə sövq ediləcəklər.” Testimonies, 6-cı cild, 18.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “Xarici xalqlar Amerika Birləşmiş Ştatlarının nümunəsini izləyəcəklər. O öncülük etsə də, eyni böhran dünyanın hər yerindəki xalqımızın üzərinə gələcək.” Testimonies, 6-cı cild, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Allahın xalqı üçün böyük sınaq bazar günü qanunundan əvvəl baş verir, çünki bazar günü qanunu gəldikdə Yeddinci Gün Adventistləri üçün möhlət bağlanır. Bu sınaq vəhşi heyvanın surətinin formalaşması kimi təsvir olunur və vəhşi heyvanın surəti kilsə ilə dövlətin birləşməsidir; bu münasibətdə nəzarət kilsənin əlində olur. Necə ki, protestantlar 1844-cü ildə Romanın bir qızı oldular və qız öz anasının surətidir, eləcə də dönük protestantlar axır günlərdə paralel bir işi yerinə yetirəcəklər, çünki İsa həmişə bir şeyin sonunu həmin şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

Daniel kitabının on birinci fəslinin iyirmi üçüncü ayəsindəki “ittifaq”la təmsil olunan tarix, izzətli ölkənin mürtədliyə yuvarlanmış, iman iddiasında olan bir xalqının Roma ilə bir birlik yaratmaq üçün əl uzatmasını təmsil edirdi. E.ə. 161-ci ildən E.ə. 158-ci ilədək olan dövr, bazar günü qanununda kulminasiyaya çatan vəhşi heyvanın surətinin formalaşmasını təmsil edir.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> “Bəs ‘vəhşiyə surət’ nədir? və o necə yaradılmalıdır? Surət iki buynuzlu vəhşi tərəfindən düzəldilir və vəhşiyə bir surətdir. O, həm də vəhşinin surəti adlanır. Buna görə də surətin necə olduğunu və necə yaradılmalı olduğunu öyrənmək üçün biz vəhşinin özünün — papalığın — xüsusiyyətlərini araşdırmalıyıq.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> “İlkin kilsə Müjdənin sadəliyindən uzaqlaşaraq pozulduqda və bütpərəst ayinlərlə adətləri qəbul etdikdə, o, Allahın Ruhunu və qüdrətini itirdi; və xalqın vicdanlarını nəzarət altında saxlamaq üçün dünyəvi hakimiyyətin dəstəyini axtardı. Bunun nəticəsi papalıq oldu — dövlətin hakimiyyətinə nəzarət edən və onu öz məqsədlərini irəli aparmaq üçün, xüsusilə də ‘bidətin’ cəzalandırılması naminə işlədən bir kilsə. Birləşmiş Ştatların vəhşinin surətini yaratması üçün dini hakimiyyət mülki hökumətə elə nəzarət etməlidir ki, dövlətin səlahiyyəti də kilsə tərəfindən öz məqsədlərini həyata keçirmək üçün istifadə olunsun.” The Great Controversy, 443.

Back to Articles