Article

# Elijah - Number Eleven

İlyas — On Bir

The First Mistake

İlk Səhv

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Qədim İsrailin başlanğıcında Harunun qızıl buzovu ilə bağlı üsyan, peyğəmbərlik baxımından Efrayimin şimal səltənətinin on qəbiləsinin başlanğıcında Yarovamın üsyanı ilə uyğunlaşır. Bu müqəddəs tarixlər 1863-cü ildə Adventizmin üsyanını təmsil edir.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Əlbəttə, 1863-cü ilə dair başqa şahidlər də vardır, lakin Harun və padşah Yarovam 1863-cü ilin tarixinin üzərinə uzanan şahidlər təqdim edirlər və bütün bu tarixlər Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığının son günlərində olduğu kimi, sınaq müddətinin bağlanışınadək yüz qırx dörd minin hərəkatını — protestant buynuzunu — təsvir edir. Bu tarixlər həmçinin altıncı padşahlıqda Respublikaçı buynuzun paralel tarixini də ele alır.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Ümumiyyətlə, iman edənlər üçün çox çətin qəbul olunan həqiqət budur ki, Yeddinci Gün Adventist kilsəsi dünyanın sonunda Allahın qalıq xalqıdır. Bu inanc bizim ilk səhvimizdir. Laodikeya kilsəsinin bazar qanunu böhranı zamanı bayraq kimi ucaldılan xalqı təmsil etdiyinə dair Müqəddəs Kitabda heç bir dəlil yoxdur. Bizim ilk səhvimiz bunun belə olduğu barədə yalan əsasın qəbul edilməsidir. Dünyanın sonundakı bayraq Şeytanın sinaqoqunun üzvləri tərəfindən qovulmuş olanlardan ibarətdir.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> O, millətlər üçün bir bayraq qaldıracaq, İsrailin qovulmuşlarını toplayacaq və Yəhudanın pərən-pərən salınmışlarını yer üzünün dörd bucağından bir araya gətirəcəkdir. Yeşaya 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Laodikeyaçı Adventistlər bayraq olacaq olanları qovanlardır.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Rəbbin sözündən titrəyənlər, Rəbbin sözünü eşidin; Mənim adım naminə sizə nifrət edən, sizi qovan qardaşlarınız dedilər: “Qoy Rəbb izzətlənsin”; lakin O, sizin sevinciniz üçün zühur edəcək, onlar isə rüsvay olacaqlar. Yeşaya 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Məsihin “adı” uğruna qovulanlar bayraq olanlardır. Nifrət doğuran ad Alfa və Omegadır, çünki Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinin kimi təmsil etdiyini aydın şəkildə müəyyən edən məhz Alfa və Omega prinsipidir. On qız məsəli Adventizmi təmsil edir.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25-dəki on bakirə haqqında məsəl də Adventist xalqının təcrübəsini təsvir edir.” The Great Controversy, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Məsəl vaxtilə Adventizmin başlanğıcında yerinə yetdi və axırda da hərfi-hərfinə yenidən yerinə yetir.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Məni tez-tez on bakirə haqqında olan məsələ yönəldirlər; onlardan beşi müdrik, beşi isə ağılsız idi. Bu məsəl ən xırda təfərrüatınadək yerinə yetirilmişdir və yerinə yetiriləcəkdir, çünki onun məhz bu zamana aid xüsusi bir tətbiqi vardır və o, üçüncü mələyin xəbəri kimi, yerinə yetirilmişdir və zamanın sonunadək indiki həqiqət olaraq qalmaqda davam edəcəkdir.” Review and Herald, 19 avqust 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Oyanıb yağlarının olmadığını anlayan ağılsız bakirələr Laodikeyalılardır.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ağılsız bakirələr tərəfindən təmsil olunan Kilsənin vəziyyəti, Laodikiya vəziyyəti kimi də xatırlanır.” Review and Herald, 19 avqust 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Müdrik bakirələrin, həmçinin Filadelfiya kilsəsi kimi təsvir olunanların mübarizəsi, özlərini yəhudi adlandıran, lakin əslində yəhudi olmayan bir kilsə ilədir.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Bax, Mən özlərini Yəhudi adlandıran, lakin olmayan, əksinə yalan danışan Şeytan sinaqoqundan olanları sənin ayaqlarının önünə gəlib səcdə etməyə vadar edəcəyəm və səni sevdiyimi biləcəklər. Vəhy 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Bacı Uayt böyük məyusluqdan sonrakı ilk nəşrdə bu ayəyə toxunur.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> “Sən elə düşünürsən ki, müqəddəsin ayaqları önündə səcdə edənlər (Vəhy 3:9) axırda xilas olunacaqlar. Burada mən səndən fərqli düşünməliyəm; çünki Allah mənə göstərdi ki, bu sinif etiqad edən Adventistlər idi; onlar imandan dönmüş, ‘Allahın Oğlunu özləri üçün yenidən çarmıxa çəkmiş və Onu açıq-aşkar rüsvay etmişlər.’ Və hələ gələcək olan ‘sınaq saatında’, hər kəsin həqiqi xarakterini aşkara çıxarmaq üçün, onlar əbədi olaraq həlak olduqlarını biləcəklər; və ruh iztirabı altında əzilərək, müqəddəsin ayaqları önündə baş əyəcəklər.” Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

Yeşaya kitabının beşinci fəslində Məsihin sonradan istifadə etdiyi üzüm bağı nəğməsi ilk dəfə xatırlanır.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> İndi isə sevimlimin bağı haqqında sevimlimə dair bir nəğmə oxuyacağam. Mənim çox sevdiyim bərəkətli bir təpədə bir bağı var idi. O, onu hasara aldı, daşlarını təmizləyib çıxartdı, onu ən seçmə üzüm tənəyi ilə əkdi, ortasında bir qüllə tikdi və orada bir də üzüm sıxacağı düzəltdi; o, onun üzüm verməsini gözlədi, amma o, yabanı üzüm verdi. İndi isə, ey Yerusəlim sakinləri və ey Yəhuda adamları, rica edirəm, mənimlə bağım arasında hökm verin. Bağım üçün edib etmədiyim daha nə edilə bilərdi? Nə üçün mən onun üzüm verməsini gözlədiyim halda, o, yabanı üzüm verdi? Yeşaya 5:1–4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

Məsəl istər Əhdi-Ətiqdə, istərsə də Əhdi-Cədiddə olsun, Allahın kilsəsini yetişdirildiyi bəhrələri verməkdən imtina etdiyinə görə Allah tərəfindən rədd edilmiş kimi təqdim edir. Yeşaya beşdə, məsəlın sonunda, üzüm bağının cəzası müəyyən edilir, eyni zamanda xalqlar üçün bir bayraq qaldırılacağı da vəd olunur. Aydındır ki, üzüm bağı bayraq deyildir.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Buna görə də Rəbbin qəzəbi Öz xalqına qarşı alovlandı; O, əlini onlara qarşı uzatdı və onları vurdu; təpələr titrədi, onların cəsədləri küçələrin ortasında parçalandı. Bütün bunlara baxmayaraq, Onun qəzəbi dönmədi, əli hələ də uzanmışdır. O, uzaqdan olan millətlər üçün bir bayraq qaldıracaq və yerin ucqarından onlara işarə edəcək; və budur, onlar sürətlə, çox cəld gələcəklər. Yeşaya 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

İsa sonradan həmin nəğməni bir məsəl kimi söylədikdə, Onun nəticəsi də eyni dərəcədə qəti idi.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Başqa bir məsəl də eşidin: Bir mülk sahibi var idi; o, bir üzüm bağı saldı, onun ətrafını hasara aldı, içində bir şərab sıxacağı qazdı, bir qüllə tikdi, onu bağbanlara icarəyə verdi və uzaq bir ölkəyə getdi. Meyvə vaxtı yaxınlaşanda, ondan meyvələri alsınlar deyə qullarını bağbanların yanına göndərdi. Lakin bağbanlar onun qullarını tutub birini döydülər, birini öldürdülər, birini də daşqalaq etdilər. Yenə birincilərdən daha çox başqa qullar göndərdi; onlara da eyni cür etdilər. Nəhayət, “Oğluma hörmət edərlər” deyərək öz oğlunu onların yanına göndərdi. Ancaq bağbanlar oğulu görəndə öz aralarında dedilər: “Varis budur; gəlin, onu öldürək və irsini ələ keçirək”. Beləliklə, onu tutub bağdan bayıra atdılar və öldürdülər. Buna görə də bağın ağası gələndə o bağbanlara nə edəcək? Ona dedilər: O, o pis adamları amansızcasına məhv edəcək və bağı meyvələrini öz vaxtında ona verəcək başqa bağbanlara icarəyə verəcək. İsa onlara dedi: “Müqəddəs Yazılarda heç vaxt oxumamısınızmı: ‘Bənnaların rədd etdiyi daş guşənin baş daşı oldu; bu, Rəbbin işidir və gözlərimizdə heyrətamizdir’?” Buna görə sizə deyirəm ki, Allahın Padşahlığı sizdən alınacaq və onun meyvələrini yetirən bir xalqa veriləcək. Kim bu daşın üzərinə yıxılsa, parçalanacaq; amma bu daş kimin üzərinə düşsə, onu toz kimi əzəcək. Baş kahinlər və fariseylər Onun məsəllərini eşitdikdə, anladılar ki, O, onlar haqqında danışır. Matta 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist kilsəsi qaldırılan bayraq deyildir. Son günlərdə qədim İsraillə təmsil olunmuş üzüm bağı Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist kilsəsidir, lakin ilkin məhsul sayılmağa layiq olan bəhrəni gətirən bir millət olacaqdır; yüz qırx dörd min olanlar da məhz bunlardır.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Qadınlarla murdarlanmış olanlar bunlar deyildir; çünki onlar bakirədirlər. Quzu hara getsə, Onun ardınca gedənlər bunlardır. İnsanlar arasından satın alınmış olanlar bunlardır; Allaha və Quzuya ilk məhsul olmaq üçün. Vəhy 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Nişanə kimi onlar son məhsulu içəri toplamaq üçün Ev Sahibi tərəfindən istifadə olunacaqlar. Laodikeya Yeddinci Gün Adventist kilsəsi Musanın yeddi vaxtının təməl daşını rədd edən bağdır. Həmin andan etibarən bu, getdikcə daha böyük və daha dərin qaranlığa doğru mərhələli bir eniş oldu. Nişanə “Yesseyin kökü” olacaq. Yesseyin kökü, yaxud Davud, İsanın Öz tarixində höcətləşən yəhudilərə təqdim etdiyi ən son həqiqəti təmsil edir. Bu, həm qədim, həm də müasir İsrailin vəfasız bağbanlarının anlamaqdan imtina etdikləri Alfa və Omeqa prinsipinin rəmzidir.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> Və o gün Yesseyin bir kökü olacaq, o, xalqlar üçün bir bayraq kimi duracaq; millətlər ona üz tutacaqlar; və onun rahatlığı izzətli olacaq. Yeşaya 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Uayt bacı və Ceyms Uayt aydın şəkildə göstərirlər ki, 1856-cı ilə qədər hərəkat Laodikeya olmuşdu; bəs o, bunun nə vaxtsa Laodikeyalılara yönəlmiş xəbəri qəbul etdiyini nə zaman bildirir? O, bunu heç vaxt etmədi. Bizim ilk səhvimiz Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinin tarix boyu qalib bir kilsə olmuş olması iddiasını qəbul etməkdir. Həqiqət isə tam əksidir. Əgər bu ilk yanlış mülahizəni qəbul etsək, əksini öyrədən peyğəmbərlik faktlarına gözlərimiz bağlanar. Məsələn, Uayt bacı dəfələrlə göstərir ki, qədim hərfi İsrailin tarixi müasir ruhani İsrailin təcrübəsini və tarixini izah edir. O, çox vaxt qədim İsrailə müasir İsrail üçün nümunə kimi istinad edərkən, eyni zamanda həvari Pavelin həmin gerçəkliyin klassik ifadəsi olan bəyanatını da sitat gətirir.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Bütün bu şeylər onlara nümunə olaraq baş verdi; və üzərlərinə əsrlərin sonu gəlmiş olan bizlər üçün xəbərdarlıq olsun deyə yazıldı. 1 Korinflilərə 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

Həvari Paul on birinci ayədə əvvəlki on ayəni xülasə edir.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> Bundan əlavə, ey qardaşlar, istəmirəm ki, bundan bixəbər olasınız: bütün atalarımız buludun altında idilər və hamısı dənizdən keçdi; hamısı buludda və dənizdə Musa üçün vəftiz olundu; hamısı eyni ruhani yeməyi yedi; hamısı eyni ruhani içkidən içdi; çünki onları izləyən o ruhani Qayadan içirdilər; o Qaya isə Məsih idi. Lakin Allah onların çoxundan razı qalmadı; çünki səhrada məhv edildilər. İndi bu şeylər bizim üçün nümunə oldu ki, onlar kimi biz də pis şeylərə tamah salmayaq. Nə də onlardan bəziləri kimi bütpərəst olun; necə ki yazılmışdır: Xalq yeyib-içmək üçün oturdu və oynamaq üçün ayağa qalxdı. Nə də onlardan bəziləri kimi əxlaqsızlıq edək; onlar bunu etdilər və bir gündə iyirmi üç min nəfər həlak oldu. Nə də Məsihi sınağa çəkək, necə ki onlardan bəziləri Onu sınağa çəkdi və ilanlar tərəfindən məhv edildi. Nə də şikayətlənin, necə ki onlardan bəziləri də şikayətləndi və məhvedici tərəfindən məhv edildi. 1 Korinflilərə 10:1–10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Pavel və Bacı Uayt qədim İsraili qalib və saleh bir xalqın nümunəsi kimi təqdim etmirlər. Tam əksinə. Pavel həmin ilk on ayəni on birinci ayədə ümumiləşdirir və sonra növbəti ayədə qədim İsrailin tarixinin görəcək olanlara verməli olduğu dərsi bəyan edir.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Buna görə də elə bilən ki, durur, qoy ehtiyat etsin ki, yıxılmasın. 1 Korinflilərə 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Qədim İsrail Allah tərəfindən çağırılmış, Allah tərəfindən yönəldilmiş, Allahın peyğəmbərliklərini yerinə yetirmiş, lakin hər addımda Allaha qarşı üsyan etmiş və nəhayət göylərin və yerin Yaradıcısını çarmıxa çəkmiş bir xalqın nümunəsini təqdim edir! Adventistlər qədim İsrail barədə bu həqiqətləri etiraf etməkdə çətinlik çəkmirlər, lakin nəzərdə tutulan xəbərdarlığın onların Laodikeyalı korluğunu yarıb keçməsinə nadir hallarda imkan verirlər. Onlar Sister White-ın kilsəni Allahın gözünün bəbəyi kimi tanıtdığı mətnlərdən sitat gətirə bilərlər, və bu, həqiqətən də belədir, lakin Allahın Öz xalqına olan məhəbbəti onların həqiqi vəziyyətinin üzərinə bir örtük salmır. O, sevdiklərini məzəmmət edir və tərbiyələndirir. Allahın kilsəsi nə qədər Allahın gözünün bəbəyidirsə, İsa həmin bəbəklə, Öz bəbəyi ilə olan münasibətini çox aydın şəkildə xülasə etmişdir.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> Ey Yerusəlim, Yerusəlim, peyğəmbərləri öldürən və sənə göndərilənləri daşqalaq edən! Neçə dəfə istədim ki, toyuq balalarını qanadları altına yığdığı kimi, sənin övladlarını bir yerə toplayım, amma siz istəmədiniz! Baxın, eviniz sizə viranə qoyulmuşdur; və həqiqətən sizə deyirəm: Rəbbin adı ilə Gələnə mübarək olsun, deyəcəyiniz vaxt gələnədək Məni görməyəcəksiniz. Luka 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Bu suallar verilməlidir: “İsa həqiqətən sonu başlanğıcla təsvir edirmi? Qədim İsrail doğrudan da müasir İsraili təsvir edirmi?” Qədim İsrailin bütün tarixi boyu problemi ondan ibarət idi ki, onlar öz irslərinin Allahın xalqı olduqlarını sübut etdiyinə və buna görə də Allahın xalqından başqa bir şey ola bilməyəcəklərinə inanırdılar. Məhz buna görə Yeremyanın günlərində onlar özlərini Rəbbin məbədi adlandırırdılar.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Rəbbdən Yeremyaya gələn söz belə idi: “Rəbbin evinin darvazasında dur, orada bu sözü bəyan et və de: Ey Rəbbə səcdə etmək üçün bu darvazalardan içəri girən bütün Yəhudalılar, Rəbbin sözünü eşidin. İsrailin Allahı, Ordular Rəbbi belə deyir: Yollarınızı və əməllərinizi islah edin, Mən də sizi bu məkanda məskunlaşdıracağam. Aldadıcı sözlərə güvənməyin və deməyin: ‘Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bunlardır.’” Yeremya 7:1–4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Eyni bu aldanış Vəftizçi Yəhya tərəfindən də vurğulanmışdır.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> Onlar günahlarını etiraf edərək onun tərəfindən İordanda vəftiz olunurdular. Lakin o, çoxlu fərisey və saddukeylərin onun vəftizinə gəldiyini görəndə onlara dedi: Ey gürzə nəsli, gələcək qəzəbdən qaçmağınız üçün sizi kim xəbərdar etdi? Buna görə tövbəyə layiq bəhrələr verin; və öz-özünüzə: “Bizim atamız İbrahimdir”, deməyi ağlınızdan belə keçirməyin; çünki sizə deyirəm ki, Allah bu daşlardan İbrahimə övladlar yaratmağa qadirdir. İndi isə balta artıq ağacların kökünə qoyulmuşdur; buna görə yaxşı bəhrə verməyən hər bir ağac kəsilib oda atılır. Matta 3:6–10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Adventizmin daxilində “Rəbbin məbədi bizik” ifadəsi ilə və İbrahimin ruhani “nəsli” olduğumuz düşüncəsi ilə simvollaşdırılan həmin eyni yanlış anlayış Laodikiyanın korluğunun başlıca təzahürüdür.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> “Allah Öz xalqına xəbərçilər göndərir ki, Onun salehlik qanunlarına itaət etmək üçün nə cür olmalı və nə etməli olduqlarını onlara bildirsin; elə qanunlar ki, insan onları yerinə yetirsə, onlarda da yaşayacaqdır. Onlar Allahı hər şeydən üstün sevərək, Onun önündə başqa allahlara malik olmamalıdırlar; və onlar öz yaxınlarını özləri kimi sevməli, özlərinə edilməsini arzu etdikləri kimi, onlara da elə etməlidirlər.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> “Allahın müqəddəs qanununun bir zərrəsi belə yüngülə alınmamalı və ya hörmətsizliklə qarşılanmamalıdır. Rəbbin: «Belə deyir» hökmünü pozanlar qaranlıq hökmdarının bayrağı altında dayanır, Öz Yaradanına və Öz Xilaskarına qarşı üsyan içindədirlər. Onlar itaətkarlara verilmiş vədləri özlərinə aid edərək deyirlər: Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik; halbuki Onun xasiyyətini təhrif etməklə, onlara etməməyi buyurduğu məhz həmin şeyləri etməklə Allaha hörmətsizlik edirlər. Onlar Allahın vermədiyi bir meyar qururlar. Onların nümunəsi azdırıcı, təsiri isə pozucudur. Onlar dünyada nur deyillər, çünki salehlik prinsiplərinə əməl etmirlər.”

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> “İnsanlar Allahın onlara göndərdiyi nuru rədd etməklə Ona qarşı bundan daha böyük xainlik göstərə bilməzlər. Bunu edənlər nadanları yanlış yola aparırlar, çünki onlar saxta nişanələr qoyurlar. Onlar durmadan pak prinsipləri təhrif edirlər....”

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> “Müqəddəs Yazının sözlərində bizə aydın şəkildə bildirilir ki, viranəlik nə üçün yəhudi xalqının üzərinə gəldi. Onların böyük nuru, zəngin xeyir-duaları və heyrətamiz firavanlığı var idi. Lakin onlar özlərinə etibar edilənə sədaqətsiz çıxdılar. Onlar Rəbbin üzüm bağının qayğısına sədaqətlə qalmadılar və ona onun bəhrələrini vermədilər. Elə davrandılar ki, guya Allah yox imiş və buna görə də müsibət onların başına gəldi.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

İsrail inanırdı ki, tarixlərinin başlanğıcında Allah tərəfindən seçildikləri üçün həmişə Onun seçilmiş xalqı olacaqlar. Daha da pisi, onlar həm də inanırdılar ki, Onun seçilmiş xalqı olduqları üçün, Ona hörmət göstərməkdən imtina etmələrinə baxmayaraq, O onlara hörmət göstərəcək. Peyğəmbərlik baxımından, onlar boşanana qədər Onun seçilmiş xalqı idilər, lakin onlar heç vaxt Allahın arzu etdiyi xalq olmadılar. Seçilmiş xalqın salehliyi onların özlərini kim hesab edə biləcəkləri ilə müəyyən olunmur. Qədim İsrail Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin əsas nümunəsidir, lakin onların dünyanın sonunda yüz qırx dörd mini təmsil etdikləri barədə yanlış fərziyyə qəbul edildikdə, Laodikeyanın korluğu təzahür edir, necə ki, qədim İsrailin də korluğu təzahür etmişdi. Adventizm, əksini göstərən açıq sübutlara baxmayaraq, onların dünyanın sonunda Allahın qalıq xalqı olduqlarına inanır və bunu öyrədir.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Sınaq müddətinin sonuna nə qədər yaxınlaşırıqsa, Laodikiya xalqına olan xəbərdarlıq bir o qədər ciddi və açıq olmalıdır. Əgər həmin yanlış ilkin fərziyyə həqiqət naminə kənara qoyulmasa, onda Harunun, Yeroboamın və 1863-cü ilin nümunələri ənənə və adət pərdəsi altında gizlədilmiş olur. Sınaq müddətinin sonuna artıq həddən artıq yaxınlaşmışıq ki, bundan sonra daha o pərdə altında gizlənək.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> Məhkumluq da budur ki, nur dünyaya gəldi, amma insanlar nura deyil, qaranlığı sevdilər, çünki əməlləri pis idi. Çünki pislik edən hər kəs nurdan nifrət edir və öz əməlləri ifşa olunmasın deyə nura gəlmir. Yəhya 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Adventizmin mürtədləşmələrinin tarixi Allahın peyğəmbərlik Kəlamında izlənmişdir. Bu, peyğəmbərlik gerçəkliyidir. Bunun ilk sübutu qədim İsraildir. Qədim İsrail davamlı və getdikcə artan mürtədləşmə tarixidir, lakin Müqəddəs Kitab və Peyğəmbərlik Ruhu öyrədir ki, qədim İsrail müasir İsraili təmsil edir. Bu nə qədər kədərli olsa da, bu həqiqəti anlamaq heç vaxt məhz indiki zamanda olduğu qədər mühüm olmamışdır. İsa Məsihin Vəhyinin açılması ilə möhürü açılan budur ki, Protestant buynuz kimi Adventizmin tarixi Respublikaçı buynuzun tarixi ilə paralel gedir. Hər iki buynuz bir-biri üçün ikinci şahid təmin edir və şahidlərdən birini düzgün şəkildə görməkdən imtina etmək eyni zamanda digər şahidin də tanınmasının qarşısını alır.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Harun, Yarovam və 1863-cü il xətləri müasir ruhani İsrailin başlanğıcını müəyyən edir və bununla da Respublikaçı buynuzun başlanğıcını da müəyyən etmiş olur. Üçüncü mələyin xəbəri vəhşi heyvanın nişanını qəbul etməyə qarşı bir xəbərdarlıqdır. Əvvəlcə bazar günü qanununu qəbul edən, sonra isə bütün dünyanı eyni şeyi etməyə məcbur edən məhz Amerika Birləşmiş Ştatlarıdır.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “Xarici millətlər Amerika Birləşmiş Ştatlarının nümunəsini izləyəcəklər. O önə çıxsa da, eyni böhran dünyanın hər yerində xalqımızın üzərinə gələcək.” Testimonies, 6-cı cild, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Bazar günü qanunu böhranı ilə əlaqədar peyğəmbərlik həqiqətləri Amerika Birləşmiş Ştatlarının işi ilə bir-birindən ayrıla bilməz. Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki yer vəhşi heyvanı Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığıdır; Yeşaya iyirmi üçüncü fəslə görə yetmiş peyğəmbərlik ili hökmranlıq edir. İki buynuzu olan həmin yer vəhşi heyvanıdır. O iki buynuz arasındakı münasibətlə əlaqədar həqiqətlər indi möhürdən açılır, lakin yalnız İsanın bir şeyin sonunu göstərmək üçün onun başlanğıcından istifadə etməklə İsa Məsihin Vəhyinin möhürünü açdığını anlamağı seçənlər üçün.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Amerika Birləşmiş Ştatları 1798-ci ildə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi başladı və sonrakı altmış beş il ərzində tarix boyu birlikdə keçəcək olan iki buynuz, tanına bilən bir şəraitə yerləşdirildi, lakin bunu yalnız görməyə hazır olanlar ayırd edə bilərdilər. Yeşaya kitabının yeddinci fəslində təqdim olunan altmış beş il e.ə. 742-ci ildə başladı və e.ə. 677-ci ildə başa çatdı. 1798-ci ildən 1863-cü ilədək həmin illər təkrar olundu. Həmin altmış beş il hər iki buynuzda böhran prosesini müəyyən edir.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

1863-cü ilə qədər Yeşaya iyirmi üçün “bir padşahın günləri” adlanan peyğəmbərlik dövrünün başlanğıc mərhələsi başa çatmışdı və bununla da “bir padşahın günləri”nin son mərhələsinin peyğəmbərlik nişanələri müəyyən edilmişdi. Yeşaya iyirmi üçün simvolik yetmişliyinin sonu ilk altmış beş illə təsvir olunur. 1863-cü ildən 1989-cu ildə son vaxtadək olan dövr, Millerçi hərəkatdan başlayan və yüz qırx dörd minlərin hərəkatı ilə başa çatan Laodikeyalı Adventist kilsəsinin dövrüdür. Axırdakı dövrü anlamaq üçün başlanğıcdakı dövrü başa düşməliyik. Adventizm bunu edə bilməz, çünki onun başlanğıcı Musanın andını rədd etməsi ilə işarələnmişdir; bu da məhz Adventizmin və Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcını və sonunu təmsil edən həmin altmış beş ili müəyyən edir.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Bu səbəbdən, və bu olduqca böyük əhəmiyyət daşıyan bir səbəbdir, bu məqalə indi Yəhuda qəbiləsinin Aslanı tərəfindən möhürü açılan bir peyğəmbərlik həqiqətini təsbit etməyə çalışmışdır. Həqiqət budur ki, əgər Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin həmişə Laodikiya vəziyyətində olduğunu qəbul etməyə hazır deyilsinizsə, onda siz məntiqi olaraq Adventizmin tarixini düzgün bölməyə qadir deyilsiniz; və Adventizmin tarixini düzgün bölmədən, Respublikaçılığın buynuzunu da düzgün müəyyən etməyə qadir deyilsiniz.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Çünki əgər onlar Rəbb və Xilaskar İsa Məsihi tanımaq vasitəsilə dünyanın murdarlıqlarından qaçıb qurtulduqdan sonra yenidən onlara dolaşıb məğlub olurlarsa, onların axırıncı halı əvvəlkindən daha pis olur. Çünki salehlik yolunu heç bilməmiş olmaları, onu bildikdən sonra özlərinə verilmiş müqəddəs əmrdən üz döndərmələrindən daha yaxşı olardı. Lakin onlara doğru məsəldə deyilən baş vermişdir: “İt öz qusduğuna yenə qayıdır”; və “yuyulmuş donuz palçıqda yuvarlanmağa qayıdır.” 2 Peter 2:20–22.

Back to Articles