Article

# Laodicea - Number Three

Laodikiya — Üç Nömrə

What are the Rules?

Qaydalar nələrdir?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Biz özümüz üçün bilməliyik ki, xristianlığı nə təşkil edir, həqiqət nədir, qəbul etdiyimiz iman nədir, Müqəddəs Kitab qaydaları hansılardır — bizə ən yüksək hakimiyyət tərəfindən verilmiş qaydalar.” The 1888 Materials, 403.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

Bir neçə il ərzində Future for America müəyyən etmişdir ki, Vəhy kitabındakı yeddi kilsə təkcə həvarilərin dövründən dünyanın sonuna qədər müasir İsrailin tarixini təmsil etmir, həm də Musanın dövründən Stefanın daşqalaq edilməsinədək qədim İsraili təmsil edir. Adventizmin pionerləri bu həqiqəti öyrətmirdilər, lakin onlar bu həqiqəti təsbit edən prinsipləri anlayır və tətbiq edirdilər. İsa sonu başlanğıcdan bəyan edir və qədim İsrail müasir İsraili təmsil edir. Buna görə də, müasir İsrailin peyğəmbərlik xarakteristikalarının bir hissəsi olan hər bir həqiqət qədim İsraildə də mövcud olmuşdur.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

Millerçi tarixindən əvvəl yeddi kilsə ilə bağlı ənənəvi xristian baxışı belə idi ki, onlar Yəhyanın dövründə Kiçik Asiyada mövcud olan həqiqi kilsələri təmsil edirdilər. Ənənəvi baxış həmçinin belə anlayırdı ki, ayrı-ayrı kilsələrə verilən nəsihət, xristian tarixi boyunca müxtəlif kilsələrə verilən xüsusi nəsihət kimi də başa düşülə bilər və eləcə də həmin eyni nəsihət və xəbərdarlıqlar ayrı-ayrı xristianlar üçündür. Onlar həmçinin anlayırdılar ki, yeddi kilsə şagirdlərin dövründən dünyanın sonuna qədər kilsə tarixinin yeddi dövrünü təmsil edir. Bu baxışlar Millerçi tarixdən əvvəl mövcud idi. Uilyam Millerdən əvvəl mövcud olan ənənəvi baxışı təşkil edən yeddi kilsə ilə bağlı bu dörd tanınma “tarixçi” Müqəddəs Kitab şərhinə əsaslanırdı və əsaslanır. Allahın mələkləri Uilyam Milleri məhz həmin metodologiyanı qəbul etməyə yönəltdilər.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “Asiyanın yeddi kilsəsi Məsihin Kilsəsinin onun yeddi şəklində, bütün dolanbacları və dönüşləri içində, bütün firavanlığı və məşəqqəti ilə, həvarilərin günlərindən ta dünyanın sonunadək olan tarixidir. Yeddi möhür yer üzünün qüvvələri və padşahlarının kilsə üzərindəki fəaliyyətlərinin, həmçinin həmin müddət ərzində Allahın Öz xalqını qorumasının tarixidir. Yeddi şeypur isə yer üzərinə, yaxud Roma səltənətinə göndərilmiş yeddi xüsusi və ağır hökmün tarixidir. Yeddi cam da Papal Romaya göndərilmiş son yeddi bəladır. Bunlarla qarışmış halda, qollar kimi onlara qoşulan və peyğəmbərliyin böyük çayını dolduran bir çox başqa hadisələr də vardır; nəhayət, bütün bunlar bizi əbədiyyət okeanına apararaq sona çatır.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “Bu, mənim üçün, Yəhyanın Vəhy kitabındakı peyğəmbərliyinin planıdır. Və bu kitabı anlamaq istəyən adam Allahın Kəlamının digər hissələri barədə dərin biliyə malik olmalıdır. Bu peyğəmbərlikdə işlədilən obrazlar və məcazların hamısı həmin kitabın özündə izah olunmur, əksinə, onlar başqa peyğəmbərlərdə tapılmalı və Müqəddəs Yazının başqa parçalarında izah edilməlidir. Buna görə də aydındır ki, Allah hər hansı bir hissə haqqında aydın biliyə nail olmaq üçün belə, bütövün öyrənilməsini nəzərdə tutmuşdur.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

Bacı Uayt Millerin qəbul etdiyi “tarixçi” baxışı təsdiqləyir və onu müdafiə edir, lakin o, Vəhy kitabına Millerin gördüyündən daha dərin bir anlayış əlavə etdi; çünki Miller məbədi onun həqiqi mahiyyətində dərk etməmişdi. O, məbədi yer üzü kimi başa düşürdü. Bacı Uayt dərk etdi ki, İsa Vəhy kitabında təmsil olunan peyğəmbərlikləri təqdim edərkən, Məsih bunu səmavi Baş Kahin kimi Öz xidməti ilə əlaqəli şəkildə edirdi.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

Yəhya dönüb Məsihi gördükdə, O, kahinlik libasında şamdanların arasında gəzir; şamdanlar isə müqəddəs yerdə yerləşir və buna görə də bu, Onun göyə yüksəlişindən sonrakı, lakin 1844-cü ildə Ən Müqəddəs Yerə keçməsindən əvvəlki tarix dövrünə aiddir. Miller bu gerçəkliyin əhəmiyyətini anlaya bilməzdi. Tyndale, Lüter, Con Viklif və ya ilk islahatçılardan hər hansı biri də bunu anlaya bilməzdi. Həqiqət mərhələli şəkildə açılır, kamil günə doğru getdikcə daha parlaq və daha da parlaq saçır.

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> “Robinson və Roger Williams tərəfindən bu qədər nəcib şəkildə müdafiə edilən böyük prinsip — həqiqətin mütərəqqi olması, xristianların isə Allahın müqəddəs Kəlamından saçan hər bir nuru qəbul etməyə hazır durmalı olmaları — onların nəsillərinin nəzərindən yayınmışdı. Amerikanın protestant kilsələri — eləcə də Avropanınkılar — Reformasiyanın bərəkətlərini qəbul etməkdə bu qədər yüksək lütfə nail olmuş olsalar da, islahat yolunda irəliləməkdə müvəffəq olmadılar. Hərçənd zaman-zaman yeni həqiqəti bəyan etmək və uzun müddət bəslənilmiş yanlışlıqları üzə çıxarmaq üçün bir neçə sadiq adam meydana çıxırdı, çoxluq isə, Məsihin günlərindəki yəhudilər və ya Lüterin dövründəki papistlər kimi, atalarının inandıqlarına inanmaqla və onların yaşadıqları kimi yaşamaqla kifayətlənirdi. Buna görə də din yenidən formalizmə çevrildi; və əgər kilsə Allahın Kəlamının işığında yeriməyə davam etsəydi kənara atılacaq olan yanlışlıqlar və xurafatlar qorunub saxlanıldı və əziz tutuldu. Beləliklə, Reformasiyanın ilham verdiyi ruh tədricən söndü, nəhayət Lüterin zamanında Roma Kilsəsində olduğu qədər, demək olar ki, protestant kilsələrində də islahata eyni dərəcədə ehtiyac yarandı. Eyni dünyapərəstlik və ruhani keylik, insan fikirlərinə bənzər bir ehtiram və Allahın Kəlamının təlimləri əvəzinə insan nəzəriyyələrinin qoyulması mövcud idi.” The Great Controversy, 297.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

Əgər həqiqətin tarix boyu mərhələli surətdə inkişaf etdiyi gerçəkliyi qəbul edilməzsə, bu son nəsildə hər hansı yeni işığın əhəmiyyətini tanımaq çox yaxşı mümkündür ki, qeyri-mümkün olsun. İnsan “həqiqətin” mərhələli təbiətini anlamağı dayandıran kimi, o, avtomatik olaraq ənənələrə, adətlərə və süqut etmiş insan rəhbərliyinə arxalanmağa başlayır.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

Millerin tətbiq etdiyi metodologiya, həvarilərlə başlanmış Müqəddəs Kitab həqiqətinin inkişafına dair bir şəhadət təqdim edən bütün peyğəmbərlik xətti boyunca uzanan bir nişangahdır. Lakin Millerin təmsil etdiyi nişangahda biz, sonunda bir qarşılıq tələb edən bir başlanğıc görürük. Çoxları bu gerçəklikləri heç vaxt anlamır, amma Şeytan üçün belə deyildir.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

Şeytan həqiqətə və onun inkişafına, göydəki üsyanından etibarən müqavimət göstərmişdir. Tarixin elə bir məqamına gəlib çatdıqda ki, islahatçılar Müqəddəs Kitabı necə araşdırmağı aydın şəkildə anlamağa başladılar, Şeytan həmişə etdiyi kimi davrandı və saxtaları ortaya çıxardı. Həqiqəti saxtalaşdırmaq sahəsində onun fəaliyyətinin tarixi dəlilləri göstərir ki, Ribera və Louis de Alcazar kimi yezuitlər öz saxtalaşdırma metodologiyalarını xüsusilə Vəhy kitabına qarşı yönəltmişdilər. “Preterizm” adlanan pozulmuş metodologiya ikinci və üçüncü əsrlərdə bu yalan metodologiyanın iki əsas nümayəndəsi ilə başlamışdır. Onlardan biri Kayseriyalı Yevsevi (260–339), digəri isə Pettau-lu Viktorinus (təxminən 304-cü ildə vəfat etmişdir) idi. Bu ilkin tarixi şəxsiyyətlərin hər ikisi, Vəhy kitabının bədnam imperator Neron kimi tarixi şəxsiyyətlərin dövründə, Roma imperiyası zamanı yerinə yetirildiyini irəli sürən metodologiyanı təbliğ edirdilər.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

On doqquzuncu əsrdə Birləşmiş Krallıqdan olan John Darby (1800–1882), daha əvvəl müəyyən etdiyimiz Scofield Reference Bible adlı Troya atı Müqəddəs Kitabının dipnotlarına da daxil edilmiş başqa bir şeytani metodologiyanı təqdim etdi. “Dispenasionalizm” tarixi və Allahın bəşəriyyətlə qarşılıqlı münasibətini ayrı-ayrı dövrlərə, yaxud “dispensasiyalara” bölən teoloji çərçivədir; bu çərçivəyə görə Allah Öz planını müxtəlif yollarla idarə edir. Mən bunu bu məqamda qeyd edirəm, çünki bu, Darby öz şeytani ideyalarını yaydığı həmin bölgədən gələn səslər vasitəsilə Future for America hərəkatına daxil edilmiş yalanlardan biridir. Future for America-ya hücum edən Darby-nin ideyaları, Fransız İnqilabının təmsil etdiyi eyni anarxiyanı və Sodom və Homorranın təmsil etdiyi eyni əxlaqsızlığı təşviq edən, guya müasir “woke” hərəkatının fəlsəfəsi ilə müşayiət olunurdu.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

Bu gün müasir Adventizmin ilahiyyatçıları Müqəddəs Kitabın həqiqətlərini parçalamaq üçün, həm Müqəddəs Kitabı, həm də Peyğəmbərlik Ruhunu sarsıtmaq və inkar etmək məqsədilə tətbiq etdikləri ikili bibliya təfsiri sisteminə əsaslanan bir üsuldan istifadə edirlər. Onlar insanları ya bibliya dilləri üzrə mütəxəssis, ya da bibliya tarixi üzrə mütəxəssis kimi təqdim edirlər. Beləliklə, bu gün Adventizmin ilahiyyatçıları Laodikeyaçı Adventizmin düşüncələrinə ya Allahın Kəlamını süqut etmiş insanın tarix anlayışına əsasən izah etməklə, ya da süqut etmiş insanın dil anlayışına əsasən izah etməklə hökm edirlər. Sizin indi oxuduğunuz xəbəri hədəfə almaq üçün tez-tez istifadə edilmiş bu müasir yanlışlıq təzahürlərinə, Fransız İnqilabının simvolikasını nəzərdən keçirərkən bu məqalələrdə daha ətraflı toxunulacaqdır. Şeytan diridir və o, vaxtının az olduğunu bilir. Millerin qaydalarının sonuncu qaydası, on dördüncü qayda, aşağıdakı abzasla yekunlaşır.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> “Məktəblərimizdə tədris olunan ilahiyyat həmişə hansısa məzhəbçi etiqad üzərində qurulur. Boş bir zehni götürüb ona bu qəbildən olan təsiri aşılamaq bəlkə də mümkün olar, lakin bunun sonu həmişə təəssübkeşliklə nəticələnəcəkdir. Azad düşüncəli bir zehin heç vaxt başqalarının baxışları ilə qane olmayacaqdır. Əgər mən gənclərə ilahiyyat öyrədən bir müəllim olsaydım, əvvəlcə onların qabiliyyətini və zehni səviyyəsini öyrənərdim. Əgər bunlar yaxşı olsaydı, onları Müqəddəs Kitabı özləri üçün tədqiq etməyə vadar edər və dünyaya yaxşılıq etmək üçün azad halda yola salardım. Lakin əgər onların zehni olmasaydı, mən onları başqasının zehni ilə damğalayar, alınlarına ‘təəssübkeş’ yazıb onları qul kimi yola salardım!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

Vəhy Yəhyanın yaşadığı dövrdən dərhal sonrakı zamanda və Reformasiya günlərində Şeytan həqiqi Müqəddəs Kitab təhlilini çaşdırmaq və məhv etmək üçün fəal surətdə saxta peyğəmbərlik metodologiyası meydana gətirirdi. Bu tarixi həqiqətlərdə bəzən nəzərdən qaçan məqam budur ki, həmin şeytani metodologiyaların hamısı birbaşa məhz Vəhy kitabına yönəlmişdi, başqa heç bir kitaba deyil. Şeytani çaşqınlığın bu təbliğçilərinin hər birinin mövzusu həmin kitab idi. Vəhy kitabı həmişə Şeytanın hədəfi olmuşdur. Şeytan bilir ki, onun müharibə aparmalı olduğu kitab Vəhy kitabıdır. Bu həqiqəti dərk etdikdə, onda başqa bir mühüm həqiqətin kölgəsində qalan və buna görə də ört-basdır olunan başqa bir görünməz gerçəkliyi də dərk edə bilərik.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

Yezuitlərin saxta metodologiyası, Roma kilsəsinin papasının Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki antixrist olduğunu aydın şəkildə başa düşməyin qarşısını almaq məqsədi daşıyırdı. Hər bir protestant islahatçısı bu həqiqəti dərk etməyə və onu müəyyən edib tanımağa gəlib çıxmışdı. Buna görə də, keçmişdə Ribera və Louis de Alcazar kimi şəxslərin dəqiq tarixi söz və nəşr vasitəsilə açıq şəkildə təqdim edildikdə, Ribera və Louis de Alcazar kimi şəxslərin tarixi “günah adamı”nın düzgün şəkildə başa düşülməsinin qarşısını almaq üçün edilən şeytani səyləri göstərmək məqsədilə istifadə olunurdu. Bu şeytani metodologiyaların ortaya atılmasının məqsədini ifşa edən yazılı və ya şifahi şahidliklər əhatə etdikləri həddə qədər doğrudur, lakin Şeytan sadəcə antixristi Roma papası kimi müəyyən edən Müqəddəs Kitab dəlillərindən daha artığını ört-basdır etməyə çalışırdı.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

Vəhy kitabında elə həqiqətlər vardır ki, altı yüz altmış altı sayı ilə təmsil olunan insan mövzusundan kənarda qalan, Müqəddəs Kitabın təfsirinə dair bu yalançı sistemlərin meydana gətirdiyi qarışıqlıqla ört-basdır edilmişdir. Bu həqiqətlərdən biri, yeddi kilsə ən dolğun inkişafı daxilində anlaşıldıqda təmsil olunan həqiqətdir. Yeddi kilsənin daxilində birbaşa 11 sentyabr 2001-ci ildə başlanmış və bazar günü qanunu böhranında başa çatan tarixdən danışan həqiqətlər vardır. Şeytan bu işığın basdırılmış qalmasına çalışmışdır və o, Vəhy kitabında yerləşən bir neçə həqiqət incisni, yalnız Romanın papasını anti-Məsih kimi tanıtdırmanı deyil, gizlətmək üçün şeytani metodologiyalar icad etmişdir.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

538-ci ildə “günah adamı” aşkar edilməzdən əvvəl, Eusebius və Victorinus kimi adamlar papalıq hakimiyyətinin yüksəlişini ört-basdır etmək cəhdi ilə Vəhy kitabına hücum etdilər. Tarixin sonrakı mərhələsində Məsih Tiyatiraya verdiyi vədi yerinə yetirdi və islahatın səhər ulduzunu (Wycliffe) ortaya çıxardı; bundan sonra isə Şeytan öz şeytani işini müdafiə etmək və davam etdirmək üçün iki görkəmli tarixi şəxsiyyəti meydana çıxardı. Vəhy kitabının sirri açıldığı zaman — möhlətin bağlanmasından az əvvəl — öz zirvəsinə çatan həqiqətin inkişafı uğrunda uzanan müharibəyə, Millerin heç vaxt dərk etmədiyi, Bacı Uaytın da dərk etmədiyi yeddi kilsədən gələn işıq daxildir; lakin həm Millerin, həm də Peyğəmbərlik Ruhunun yeni işığı dəstəklədiyini asanlıqla göstərmək olar, çünki yeni işıq heç vaxt köhnə işıqla ziddiyyət təşkil etmir.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> “Bizim həqiqətə malik olmağımız bir həqiqətdir və sarsıdıla bilməyən mövqelərdən möhkəm yapışmalıyıq; lakin Allahın göndərə biləcəyi hər hansı yeni işığa şübhə ilə baxmamalı və belə deməməliyik: Doğrusu, indiyədək qəbul etdiyimiz və bərqərar olduğumuz köhnə həqiqətdən artıq hər hansı başqa işığa ehtiyacımız olduğunu görə bilmirik. Biz bu mövqedə qaldıqca, Həqiqi Şahidin şəhadəti öz məzəmmətini hallarımıza tətbiq edir: ‘Və bilmirsən ki, sən bədbəxt, yazıq, yoxsul, kor və çılpaqsan.’ Özlərini zəngin, var-dövləti artmış və heç nəyə ehtiyacı olmayan hesab edənlər, Allahın qarşısındakı həqiqi vəziyyətləri barəsində korluq halındadırlar və bunu bilmirlər.” Review and Herald, August 7, 1894.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

Yeni işıq üçün əsas sınaq onun müəyyənləşmiş həqiqətə zidd olub-olmaması və təməl həqiqətləri təsdiq edib-etməməsidir.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> “Allahın qüdrəti nəyin həqiqət olduğuna şəhadət etdikdə, həmin həqiqət əbədi olaraq həqiqət kimi qalmalıdır. Allahın verdiyi işığa zidd olan sonrakı fərziyyələr qəbul edilməməlidir. Elə adamlar çıxacaq ki, Müqəddəs Yazıya elə təfsirlər verəcəklər ki, bunlar onların nəzərində həqiqət olacaq, lakin həqiqət olmayacaq. Bu zaman üçün olan həqiqəti Allah imanımız üçün təməl kimi bizə vermişdir. Nəyin həqiqət olduğunu bizə Özü öyrətmişdir. Biri çıxacaq, sonra daha başqası, Allahın Öz Müqəddəs Ruhunun təzahürü altında verdiyi işığa zidd olan yeni işıqla.” Selected Messages, book 1, 162.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

Şeytan Vəhy kitabını, Yəhyanın onda yer alan xəbərləri qələmə aldığı vaxtdan bəri öz hücumunun hədəfi etmişdir. İsa dedi:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> Lakin sizin gözləriniz nə bəxtiyardır, çünki görür; və qulaqlarınız, çünki eşidir. Çünki sizə doğrusunu deyirəm ki, bir çox peyğəmbərlər və saleh adamlar sizin gördüklərinizi görməyi arzuladılar, lakin görmədilər; və sizin eşitdiklərinizi eşitməyi arzuladılar, lakin eşitmədilər. Matta 13:16, 17.

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

Görmək və eşitməklə bağlı olan bərəkət İsa Məsihin Vəhyinin xəbərini anlamaq bərəkətidir. Yəhya, xəbəri görən və eşidən “axır günlər”də olanları təmsil etdikdə, mələk Cəbrayıla səcdə etmək üçün yerə qapandı; o isə dərhal Yəhyaya bunu etməməyi bildirdi.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> Mən, Yəhya, bunları gördüm və eşitdim. Eşidib gördükdən sonra, mənə bunları göstərən mələyin ayaqları önündə ona səcdə etmək üçün yerə qapandım. O isə mənə dedi: “Sakın belə etmə; çünki mən səninlə, sənin peyğəmbər qardaşlarınla və bu kitabın sözlərini tutanlarla bərabər bir qulam. Allaha səcdə et.” Vəhy 22:8, 9.

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

Cəbrayıl və Yəhya hər ikisi yaradılmış varlıqlardır və yalnız Yaradana ibadət etməlidirlər. Dünya tarixinin sonunda Gecəyarısı Fəryadı təkrar edildiyi zaman, bir çox peyğəmbərlər və saleh insanlar, o cümlədən mələklər, onun xəbərini “görməyi” və “eşitməyi” arzulamışlar.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “Məsih dedi: ‘Gözləriniz nə bəxtiyardır, çünki görür; qulaqlarınız da, çünki eşidir. Çünki sizə doğrusunu deyirəm: bir çox peyğəmbərlər və saleh adamlar sizin gördüyünüz şeyləri görməyi arzuladılar, lakin görmədilər; sizin eşitdiyiniz şeyləri eşitməyi arzuladılar, lakin eşitmədilər’ [Matthew 13:16, 17]. 1843 və 1844-cü illərdə görülən şeyləri görən gözlər nə bəxtiyardır.”

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Xəbər verildi. Və xəbərin təkrar olunmasında heç bir gecikmə olmamalıdır, çünki zamanın əlamətləri yerinə yetir; yekun iş görülməlidir. Qısa müddət ərzində böyük bir iş görüləcək. Tezliklə Allahın təyinatı ilə elə bir xəbər veriləcək ki, uca fəryada çevriləcək. O zaman Daniel öz payında duracaq ki, öz şahidliyini versin.” Manuscript Releases, cild 21, 437.

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Saleh adamların (Yəhya) və onların həmtabe qullarının (mələklərin) görməyi arzuladıqları şey, Adventizmin sonunda, yer üzünün Allahın izzəti ilə işıqlandırılacağı vaxt, Gecəyarısı Harayının son yekun yerinə yetməsi idi. Son yağışdakı qüdrətin həmin son təzahürü İsa Məsihin Vəhyinin möhürünün açılması ilə həyata keçirilir.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> Bu xilas haqqında, sizə gələcək lütf barəsində peyğəmbərlik etmiş peyğəmbərlər araşdırıb diqqətlə axtarmışlar; onlarda olan Məsihin Ruhunun əvvəlcədən Məsihin əzablarına və bundan sonra gələcək izzətə şəhadət edərkən hansı zamanı və ya necə bir zamanı göstərdiyini araşdırmışlar. Onlara belə vəhy olundu ki, onlar bu şeylərlə özlərinə deyil, sizə xidmət edirdilər; bu şeylər indi göydən göndərilmiş Müqəddəs Ruhla sizə Müjdəni təbliğ edənlər vasitəsilə sizə xəbər verilib; mələklər də bu şeylərə baxmağı arzu edirlər. Buna görə də ağlınızın bellərini bağlayın, ayıq olun və ümidinizi İsa Məsihin zühurunda sizə gətiriləcək lütfə sonadək bağlayın. 1 Peter 1:10–13.

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

Peyğəmbərlər, saleh adamlar və mələklər “lütfün”, yaxud Allahın qüdrətinin Gecəyarısı Harayının son yerinə yetməsində töküldüyü zamanda yaşamağı arzulamışlar. Allahın yaradıcı qüdrəti olan həmin “lütf”, İsa Məsihin Vəhyinin möhürü açıldıqda insanlara gətirilir. Şeytan bilir ki, Allahın yaradıcı qüdrətinin Öz xalqına çatdırılması yolu Vəhy kitabında möhürü açılmış xəbərlə həyata keçirilir; buna görə də onun ən böyük səyi Vəhy kitabında olan nuru çaşdırmaq, boğmaq və ört-basdır etmək olmuşdur. Həmin nur sadəcə günah adamının kimliyinin müəyyənləşdirilməsi deyildir, çünki bu həqiqət əsrlər əvvəl bütün Protestant islahatçıları tərəfindən tam şəkildə sənədləşdirilmişdir.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> Rəbbin günündə Ruhda idim və arxamdan şeypur səsi kimi uca bir səs eşitdim; deyirdi: Mən Alfa və Omeqayam, birinci və sonuncuyam; və nə görürsənsə, onu kitaba yaz və Asiyada olan yeddi cəmiyyətə göndər: Efesə, Smirnaya, Perqamona, Tiatiraya, Sardisə, Filadelfiyaya və Laodikiyaya. Mənimlə danışan səsi görmək üçün döndüm. Döndükdə yeddi qızıl çıraqdan gördüm; və yeddi çıraqdanın ortasında, ayaqlarına qədər uzanan geyimə bürünmüş və sinəsinin üstündən qızıl qurşaqla bağlanmış, İnsan Oğluna bənzər birini gördüm. Onun başı və saçları yun kimi, qar tək ağ idi; gözləri alovlu od kimi idi; ayaqları ocaqda közərdilmiş xalis tunc kimi idi; səsi isə çoxlu suların səsi kimi idi. O, sağ əlində yeddi ulduz tuturdu; ağzından iti ikiağızlı qılınc çıxırdı; çöhrəsi bütün qüvvəsi ilə parlayan günəş kimi idi. Onu görəndə ayaqları önünə ölü kimi yıxıldım. O isə sağ əlini üstümə qoyub mənə dedi: Qorxma; birinci və sonuncu Mənəm. Mən yaşayanam; ölü idim və budur, əbədi olaraq diriyəm, Amin; və cəhənnəmin və ölümün açarları Məndədir. Elə isə gördüklərini, olan şeyləri və bundan sonra baş verəcək şeyləri yaz. Vəhy 1:10–19.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

Adventizm “tarixçi” metodologiyanı müdafiə etdiyi müddətdə, Vəhyin ikinci və üçüncü fəsillərindəki bütün kilsələrin son kilsədə təkrar olunduğunu qəbul edirdi. Təəssüf ki, on doqquzuncu əsrin sonunda Şeytan artıq Adventizmin gözlərini müqəddəs metodologiyaya, “peyğəmbərliyin böyük həqiqətlərinin əmanətdarları” kimi onların məsuliyyətinin zəruri bir hissəsi olan qorunmaya və tətbiqə qarşı yumurdu. Hətta Adventizmdə metodologiya kənara qoyularkən belə, müqəddəs metodologiyanı tətbiq edənlər hələ də var idi. Patmos Görəninin Hekayəsi kitabını, bütün kilsələri Laodikiyanın tarixinə tətbiq etməyin peyğəmbərliyin etibarlı bir tətbiqi olduğunu göstərən bir şahid kimi istifadə edirik. Aşağıdakılar həmin kitabdan mənim istinad etdiyim məqamı ortaya qoyan çıxarışlardır.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> Yadda saxlamaq lazımdır ki, Efesin, Smirnanın və Perqamonun təcrübəsi Məsihin ikinci gəlişindən əvvəlki son kilsədə təkrarlanacağı kimi, Tiatiranın tarixi də son nəsildə öz qarşılığını tapacaqdır. Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

Haskell haqlı olaraq qeyd edir ki, ilk dörd kilsənin təcrübəsi təkrarlanır, yaxud onun dediyi kimi, “son nəslin həyatında öz qarşılığını tapacaqdır.”

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> “O sınağı tətbiq etdi, lakin hamısı dünyanın öz Xilaskarını qarşılamalı olduğu vaxt kimi 1843-cü ili göstərirdi. Məsihin ilk gəlişi zamanı xalqın vəziyyəti indi yenidən təkrarlanmışdı.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

Haskell, William Millerin 1843-cü ili Məsihin İkinci Gəlişi kimi müəyyən etməsindən danışırdı və bildirir ki, birinci gəlişin şərtləri Millerçilər dövründə təkrar olundu. Haskell haqlı idi və Bacı White təsdiq edir ki, Millerin özü Yəhya Vəftizçi ilə təmsil olunmuşdu.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> “Vəftizçi Yəhya İsanın birinci gəlişini müjdə verib Onun gəlişi üçün yolu hazırladığı kimi, Uilyam Miller və ona qoşulanlar da Allahın Oğlunun ikinci gəlişini bəyan etdilər.” Early Writings, 229.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

Haskel hətta belə müəyyən edir ki, Perqamın tarixi dövründə (xristianlığın bütpərəstliklə uzlaşmasını təmsil edən üçüncü kilsə), beşinci kilsə olan Sardisin tarixi təkrar olunmuşdur.

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> “Perqam tarixində elə bir dövr olmuşdur ki, Xristianlıq Bütpərəstliyin öldüyünü düşündü; lakin əslində zahirən məğlub edilmiş görünən din qalib gəlmişdi. Vəftiz olunmuş Bütpərəstlik kilsəyə daxil oldu. Sardis günlərində bu tarix təkrar olundu.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

Sardis Reformasiya dövrünün kilsəsi idi; oyanıb papalığın şeytani yanlışlıqlarına qarşı etiraz etdi, lakin öz işi başa çatmamışdan əvvəl artıq Romaya qayıtmağa başlamışdı. Onlar da, Pergamos kilsəsi kimi, papalığın ölü olduğunu düşünürdülər, amma əslində o hələ də yaşayırdı. Haskell həmçinin qeyd edir ki, qalıq kilsənin üzərinə “keçmiş bütün əsrlərin toplanmış şüaları” saçılır.

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> “Bu son kilsənin — qalıq kilsənin — üzərinə bütün keçmiş əsrlərin toplanmış şüaları saçılır.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

Mən Haskellin yeddi kilsə ilə təmsil olunan mütərəqqi tarixin qədim İsrailin tarixində də yerinə yetirildiyini dərk etdiyini irəli sürmürəm; lakin o, “bütün keçmiş əsrlərin toplanmış şüaları”nın “son kilsə”nin üzərinə “parladığını” yazdıqda, şübhəsiz ki, həmin həqiqəti müdafiə edir. Qədim İsrail “keçmiş əsrlər”in “şüaları”na daxildir. Və o, yeddi kilsənin qədim İsrailin tarixindəki simvolizmini tanımaq üçün zəruri olan prinsipləri müdafiə etsə də, həmin simvollarda ifadə olunan paralelləri nə dərəcədə dərindən dərk etdiyinə əmin deyiləm. Həmçinin əminəm ki, o, yeddi kilsə ilə təmsil olunan tarixlərin daha da mühüm bir cəhətini — bizim yönəldiyimiz cəhəti — dərk etməmişdi.

We will address this truth in our next article.

Bu həqiqətə növbəti məqaləmizdə toxunacağıq.

Back to Articles