Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

Yoel Kitabı və Laodikiyalı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsi - İyirmi Üçüncü Nömrə

Number Twenty-Three

İyirmi Üçüncü Nömrə

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

İyirmi ikinci məqalədə mən yazmışdım: “Sonra on birinci fəsildə seçilmiş xalqın nəsil şəcərəsi Şemdən Abrama qədər on adla təmsil olunur. On birinci fəsil Babil qülləsinin hekayəsidir, lakin həm də İbrahimin timsalında göstərildiyi kimi, seçilmiş xalqın nəsil şəcərəsidir. On birinci fəsil Allahla üçqat əhdə daxil olmalı olan seçilmiş bir xalqı təqdim edir. Üçüncü və son addım iyirmi ikinci fəsildə İshaqın qurban verilməsi idi. “On birinci” fəsil alfa başlanğıcı, “iyirmi ikinci” fəsil isə omega sonudur. Adların mənasında Allahın səsini eşitmək üçün tələb olunan iman, Onun Kəlamının nömrələnməsində Onun səsini eşitmək üçün tələb olunan imandan fərqlənmir.”

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

On birinci fəsil Qabilin əhdini və Habilin əhdini təqdim edir. Biz illər boyu dönə-dönə göstərmişik ki, Babil qülləsinin peyğəmbərlik xarakterik xüsusiyyətləri saxta bir əhdi təmsil edir. Daşqından sonra, təqsimatlarda bir dəyişiklik baş verdi: daşqından əvvəl ibadət Eden qapısında edilirdi, daşqından sonra isə ibadət qurbangahda olmalı idi. Qurbangahın Müqəddəs Kitaba görə müəyyən tələbləri var idi. O, təbii daşdan qurulmalı idi; daş üzərində insan əli ilə yonma və ya kəski işi olmamalı idi. O, daş üstündə daş olmaqla, heç bir məhlul olmadan tikilməli idi.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

Qüllənin məqsədi Nimrodun tərəfdarlarına bir ad qazandırmaq idi; bu ad xarakteri təmsil edir. Qüllədə biz insanın özünü xilas etməyə cəhd etdiyini və özünü göylərin allahları kimi ucaltdığını görürük. Qüllə, özünü xilas edə biləcəyini düşünən və Məzmur 83-dəki on padşahın etdiyi kimi, yüksəldilməli olduğunu zənn edən bir kilsənin simvoludur; onlar Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki şənbə qanunu zamanı baş verən şər konfederasiyada papalıq başını ucaldırlar.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> Asafın nəğməsi, yaxud məzmuru. Ey Allah, susma; sükut etmə və sakit durma, ey Allah. Çünki budur, düşmənlərin hay-küy salır; Sənə nifrət edənlər baş qaldırmışlar. Məzmurlar 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

Dünya Nuhun tufanı ilə yenicə məhv edilmişdi və Allahın tufandan əvvəlki dünya üzərində sınaq müddətinin bağlanmasını müəyyən etməsinin səbəbi insanın düşüncələrinin daim pisliyə yönəlmiş olması idi. Müqəddəs Kitab birlikdən müxtəlif şəkillərdə bəhs edir; bunlardan biri də “göz-gözə” olmaqdır. İki nəfər razılaşmamışkən birlikdə gedə bilərmi?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> İndi isə sizi, qardaşlar, Rəbbimiz İsa Məsihin adı ilə yalvarıram ki, hamınız eyni sözü deyəsiniz və aranızda heç bir parçalanma olmasın; əksinə, eyni düşüncədə və eyni mühakimədə kamil surətdə birləşmiş olasınız. 1 Korinflilərə 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

Allah Nimrodun padşahlığı üzərinə hökm endirərkən dili qarışdırdığı zaman, bu göstərir ki, qarışıqlıqdan əvvəl onların hamısı birlik içində idilər və buna görə də hamısı eyni xarakterə malik idilər; həmin xarakter isə elə həmin fəsildə İbrahimlə təmsil olunanlardan fərqli olaraq, insan əməllərinə əsaslanan bir din idi. Nimrodun zamanında Şem sadiq bir can idi. Tarixçilər Şemi Rəbbin önündə qüdrətli asi olan Nimrodu öldürən şəxs kimi göstərirlər. Məsələ tarixçinin mülahizələri olmadan da qüvvədə qalır, çünki Şem əhddə olan bir adamdır; o, qanını əhddə olan bir adam olan Nuha, Nuh isə qanını başqa bir əhddə olan adam olan Şetə bağlayır; Şet də əhd tarixinə, başqa bir əhddə olan adam və Adəmin birbaşa nəslindən olan qardaşı Habili əvəz etmək üçün daxil olmuşdu.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

Yaradılışın on birinci fəsli həyat əhdi ilə ölüm əhdinin kontekstində Məsihlə Şeytan arasındakı böyük mübarizədir. Nimrod Rəbbin önündə böyük ovçunu təmsil edir, çünki o, çoxlu tərəfdarı olan bir kilsəni təmsil edir. Abram, Şem vasitəsilə, yalnız az tərəfdarı olan bir kilsəni təmsil edir. Nimrod öz qülləsini tikdiyi zaman Şem əhd adamı idi, lakin on birinci fəsildəki iki əhd Şem və Nimrodla deyil, Nimrod və İbrahimlə təmsil olunur. Pavel bu peyğəmbərlik qaydasını aydın şəkildə müəyyən edir.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> Çünki bu Melkisedeq, Salem padşahı, ən uca Allahın kahini, padşahların qırğınından qayıdan İbrahimi qarşılayıb ona xeyir-dua verən şəxs idi; İbrahim də hər şeyin onda bir hissəsini ona verdi; o, əvvəl adının təfsirinə görə Salehlik Padşahı, sonra isə Salem Padşahı, yəni Sülh Padşahıdır; Atasız, anasız, nəsəbsiz, nə günlərinin başlanğıcı, nə də həyatının sonu vardır; lakin Allahın Oğluna bənzədilmiş olaraq daim kahin qalır. İndi görün, bu adam nə qədər böyük idi ki, hətta ulu baba İbrahim belə qənimətin onda birini ona verdi.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> Həqiqətən, Levi oğullarından olub kahinlik vəzifəsini qəbul edənlərin Qanuna görə xalqdan, yəni İbrahimin belindən çıxmış öz qardaşlarından onda bir almaq əmri vardır:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> Lakin nəsli onlardan sayılmayan şəxs İbrahimdən onda birləri aldı və vədlərə malik olanı xeyir-dua ilə mübarək etdi. Heç bir ziddiyyət olmadan, kiçik olan daha üstün olan tərəfindən xeyir-dua alır. Burada ölən insanlar onda birləri alırlar; orada isə yaşadığına şəhadət edilən Şəxs onları alır. Və belə demək mümkündürsə, onda birləri alan Levi də İbrahimdə onda bir vermiş oldu. Çünki Melkisedeq onunla qarşılaşanda o hələ atasının belində idi. İbranilərə 7:1–10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

Melkisedek mövzusunda xeyli hazırkı həqiqət vardır, lakin mən sadəcə olaraq onu qeyd edirəm ki, Paul birbaşa olaraq öyrədir ki, əhd adamlarının peyğəmbərlik xarakteristikaları mövcuddur; bununla mən ilham olunmuş şəhadətdə adı keçən, Müqəddəs Yazılardakı şəhadəti Allahın bəşəriyyətlə olan əhdinin peyğəmbərlik xəttində bir nişanəni müəyyən edən kişi və qadınları nəzərdə tuturam. Paul öyrədir ki, Sinayda Levili kahinlik təsis edilməzdən əvvəl yaşamış və buna görə də Levili kahinlik mövcud olmamışdan dörd yüz ildən artıq əvvəl yaşamış Melkisedek, Levidən onda bir qəbul etmişdi. Levili kahinlikdə olmaq üçün, sən Levi nəslindən qan bağı ilə gəldiyini sübut edə bilən bir Levili olmalı idin. Melkisedek öz mənşəyinin Levinin nəslindən olduğunu göstərə bilməzdi, çünki Levi hələ doğulmamışdı.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

Adəmlə Həvva ilə Allahın əhdini təmsil edən peyğəmbərlik xətti, əslində, iki əhddən ibarətdir. Birincisi sadə bir sınaqla bağlı həyat əhdi idi. Günaha düşüşdən və uğursuz sınaqdan sonra isə növbəti əhd geyim təmin etmək üçün quzunun qanını özünə daxil edirdi. Sonra Allahın bəşəriyyətlə olan əhdi gəldi; bu əhd göy qurşağı, Nuh və qurbangah ibadəti ilə təmsil olunurdu. Daha sonra isə Yaradılış kitabının on birinci fəslində, İbranilər adlanacaq seçilmiş bir xalqla Allahın əhdi başladı. Bu hekayələrin hər birində Müqəddəs Kitabın personajları əhd adamları və ya əhd qadınlarıdır.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

Yaradılışın on birinci fəslində seçilmiş bir xalqla həyat əhdinin başlanğıcı ortaya qoyulur; və bu, məhz Nimrodun kərpic və palçıqla təmsil olunan ölüm əhdini təsis etdiyi yerdə ortaya qoyulur; həmin kərpic və palçıq isə qurbangahla təmsil olunan yonulmamış daşların və məhlulsuzluğun saxta təqlidi idi. Bacı Uayt bizə bildirir ki, qurbangah Məsihi təmsil edir; beləliklə, saxta bir din olan Nimrodun dini saxta bir Məsihi təmsil edir.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> Onlar bir-birinə dedilər: “Gəlin, kərpic düzəldək və onları yaxşıca bişirək.” Onlarda daş əvəzinə kərpic, əhəng əvəzinə isə qatran var idi. Yaradılış 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> Əgər Mənim üçün daşdan bir qurbangah düzəldəcəksənsə, onu yonulmuş daşdan tikməyəcəksən; çünki onun üzərinə alətini qaldırsan, onu murdarlamış olarsan. Çıxış 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “Müqəddəslə adi olanı qarışdırmaq təhlükəsi ilə üz-üzəyik. Allahdan gələn müqəddəs od bizim səylərimizdə istifadə olunmalıdır. Həqiqi qurbangah Məsihdir; həqiqi od isə Müqəddəs Ruhdur. Bizim ilhamımız budur. Bir insan yalnız Müqəddəs Ruh ona rəhbərlik edib yol göstərdiyi zaman etibarlı məsləhətçi olur. Əgər biz Allahdan və Onun seçilmişlərindən üz döndərib yad qurbangahlarda soruşmağa yönəlsək, əməllərimizə görə cavab alacağıq.” Selected Messages, book 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

Başqa həqiqətlərlə yanaşı, Yaradılışın on birinci fəslindən peyğəmbərcəsinə çıxarılan dərslərdən biri budur ki, o, peyğəmbərlik xəttinin başlanğıcını təmsil edir. Nuhun tufanı peyğəmbərcəsinə bir ayrılığı işarələyir. Nuh gəmidən çıxdıqda yeni bir ibadət üsulu olmalı idi və ibadət üsulu həmişə, Qabil və Habilin tarixində göstərildiyi kimi, iki sinif ibadətçi meydana gətirir. Yaradılışın on birinci fəsli yeni bir dünyadır; onun başlanğıc tarixi, Allahın axır gün əhd xalqı bazar qanunu böhranı zamanı on birinci saat işçilərini Babildən çağırarkən, son tarixinin təməl hekayəsinə çevrilir. Nimrod bazar qanunu böhranı zamanı günah adamıdır, Şem isə — İbrahim olan — həmin elə o böhranda Allah adamıdır. Yaradılışın on birinci fəslində dillərin qarışdırılması və çaşqınlıq, Nuhun gəmidən çıxmasından az sonra başladı. On birinci fəslin mövzusu iki əhddir və hekayə öz yekununa İbrahim əhdinin üçüncü addımı iyirmi ikinci fəsildə ortaya qoyulduqda çatır.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

On birinci fəsil, iyirmi ikinci fəsildə omeqa tarixinə çatan İbrahimin xəttinin alfa tarixidir. Nimrodun Babel qülləsi haqqında başlanğıc hekayəsi və İshaqın təqdim edilməsi haqqında son hekayə, hər ikisi bəşəriyyət üzərinə gələn son hökmü təmsil edir. Xətt Nimrodun qülləsindən başlayır və İshaqın təqdim edilməsinə qədər uzanır; bu xətt öz zirvəsinə bir-birinə zidd olan iki təqdimdə çatır. Nimrodun təqdim etdiyi qurban Allahın icraedici hökmünü alır, İbrahimin hökmü isə Allahın xeyir-duasını alır. Nimrod on birinci fəslin alfasıdır, İbrahim isə iyirmi ikinci fəslin omeqasıdır. Omeqa, İbrani əlifbasına görə ən azı iyirmi iki dəfə olmaqla, həmişə daha böyükdür; dillərin qarışdırılmasında və millətlərin hər yana səpələnməsində təzahür edən qüdrət, çarmıxın qüdrəti tərəfindən qat-qat üstələnmişdir. Nimrodun qülləsi 11 sentyabrın Əkiz Qüllələrini təmsil edir, İshaqın təqdim edilməsi isə bazar qanununu təmsil edir.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

Seçilmiş bir xalqla əhdin xətti on bir rəqəminin rəmzi ilə başlayır və iyirmi iki rəqəminin rəmzi ilə başa çatır. Bu xətt Nimrodun alfa tarixində, eləcə də İbrahimin omeqa tarixində möhlətin bağlanışında sona yetir. Nimrod və İbrahimin məhz tarixi Müqəddəs Kitabın birinci kitabında təqdim olunur və bu, Nuhun daşqınının çox yaxın keçmişdəki məhvinin qalıqlarını toplamaq kontekstində yerləşdirilir. Müqəddəs Kitabın birinci kitabında iki əhdin təsviri, on birinci fəsildən iyirmi ikinci fəslə qədər olan xətt üzrə möhlətin bağlanışını ortaya qoyan iki şahid təqdim edir.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Qoy haqsız olan yenə haqsızlıq etsin; murdar olan yenə murdar olsun; saleh olan yenə salehlik etsin; müqəddəs olan yenə müqəddəs olsun. Vəhy 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

Nimrod hələ də haqsız və murdardır, İbrahim isə hələ də saleh və müqəddəsdir; necə ki, bu, Yaradılış 11–22-nin alfasında, eləcə də Vəhy 22:11-in omeqasında göstərilmişdir. Möhlətin bağlanmasından dərhal əvvəl, 10-cu ayədə bu kitabın peyğəmbərliyinin sözlərini möhürləməmək barədə bir bəyan verilir. Möhlətin bağlanmasından dərhal əvvəl, məhz növbəti ayədə, Vəhydə açılmalı olan bir peyğəmbərlik olmalıdır. On birinci ayədən iki ayə sonra Məsih həmin peyğəmbərliyi açmaq üçün açarı təqdim edir.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> Və mənə dedi: Bu kitabın peyğəmbərlik sözlərini möhürləmə; çünki vaxt yaxındır. Qoy haqsız olan yenə haqsızlıq etsin; murdar olan yenə murdar qalsın; saleh olan yenə salehlik etsin; müqəddəs olan yenə müqəddəs olsun. Və budur, tezliklə gəlirəm; mükafatım mənimlədir ki, hər kəsə əməlinə görə verim.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Mən Alfa və Omegayam, əvvəli və axırı, birincisi və sonuncusuyam. Vəhy 22:10–13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

İyirmi ikinci fəsil bütün Müqəddəs Kitabın omeqa fəslidir və Vəhy kitabında möhürlənmiş peyğəmbərliyi açmağın açarı, Məsihin Vəhy kitabının birinci fəslində bütün digərlərindən üstün olaraq müəyyən etdiyi prinsipdir. Birinci fəsil İbrani əlifbasının birinci hərfidir, iyirmi ikinci fəsil isə sonuncusudur. Birinci fəslin doqquzuncudan on birinci ayələrinə qədər Yəhya özünü təqdim edir və Məsihi Alfa və Omeqa kimi tanıdır.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> Mən Yəhya, sizin həm qardaşınız, həm də İsa Məsihin məşəqqətində, Padşahlığında və səbirində şərik olan, Allahın kəlamına və İsa Məsihin şahidliyinə görə Patmos adlanan adada idim. Rəbbin günündə Ruhda idim və arxamdan şeypur səsi kimi uca bir səs eşitdim; deyirdi: Mən Alfa və Omeqayam, birinci və axırıncıyam; və gördüyünü kitaba yaz, Asiyada olan yeddi kilsəyə göndər: Efesə, Smirnaya, Perqama, Tiatiraya, Sardisə, Filadelfiyaya və Laodikeyaya. Vəhy 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

On birinci ayədə Yəhya Patmosdadır, lakin on ikinci ayədə o, dönüb arxaya baxır və həmin andan etibarən səmavi məbəddədir. Beləliklə, 9/11-ci ayələrdə biz Yəhyanın şəhadətini görürük; bu şəhadət İsanı Alfa və Omeqa kimi tanıdır, halbuki İsa artıq 8-ci ayədə Özünü belə tanıtmışdı:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> Mən Alfa və Omeqayam, başlanğıc və sonam, var olan, olmuş olan və gələcək olan, Qadir olan Rəbb belə deyir. Vəhy 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

Səkkizinci ayədə Yəhya Məsihin Öz barəsində dediklərini yazır. Doqquzuncudan on birinci ayəyədək isə Yəhya özü haqqında danışır. Bu, ilk on bir ayədə Məsihi Alfa və Omeqa kimi tanıdan iki şahidi təmsil edir. Doqquzuncudan on birinci ayəyədək olan ayələr özünəməxsus bir fikir vahidini təşkil edir. Bütün fəsillə bağlı olsa da, bu ayələrdə Yəhya özü haqqında danışır; halbuki dördüncü ayədən səkkizinci ayəyədək Yəhya Tanrılıq adından Onun kilsələrinə müraciət edir. Dördüncü ayə səkkizinci ayədə tamamlanan bir fikir vahidini başlayır. Bu, dördüncü ayədə “var olmuş, var olan və gələcək Olan” kimi göstərilən və sonra yenidən səkkizinci ayədə eyniləşdirilən Məsihin başlanğıc xarakterik cəhətləri ilə tanınır.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> Asiyada olan yeddi kilsəyə Yəhya tərəfindən: var olan, var olmuş və gələcək Olandan; Onun taxtı önündə olan yeddi Ruhdan; və sədaqətli şahid, ölülər arasından ilk doğulan və yer üzünün padşahları üzərində Hökmdar olan İsa Məsihdən sizə lütf və sülh olsun. Bizi sevən, Öz qanı ilə bizi günahlarımızdan yuyan, və bizi Allahına və Atasına padşahlar və kahinlər edən Ona əbədiyyətlər boyu izzət və hökmranlıq olsun. Amin. Baxın, O, buludlarla gəlir; və hər göz Onu görəcək, Onu deşənlər də; və yer üzünün bütün qəbilələri Onun üzündən fəryad edəcəklər. Elədir, Amin.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> Mən Alfa və Omeqayam, əvvəl və sonam, indi var olan, olmuş olan və gələcək olan, Qadir Allaham, — deyir Rəbb. Vəhy 1:4–8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

Birinci fəslin ilk üç ayəsi İsa Məsihin vəhyini təqdim edir; bu vəhy sınaq müddəti başa çatmazdan az əvvəl açılır, çünki üçüncü ayədə belə deyilir: “vaxt yaxındır.” “Vaxt yaxındır” ifadəsi iyirmi ikinci fəslin onuncu ayəsindəki “bu kitabın peyğəmbərlik sözlərini möhürləmə, çünki vaxt yaxındır” sözləri ilə eyni bəyanatdır. Açılan peyğəmbərlik İsa Məsihin vəhyidir.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

Dördüncü ayə möhürlərin açılmasının başlanğıcını qoyur və dördüncü ayə Yəhyanın “Mən Yəhya” şəhadəti ilə başlayır, sonra isə səkkizinci ayədə Özünü Məsih tanıdır. Beş ayənin birincisində insani şahid və sonunda ilahi şahid vardır. Dördüncü ayə Səmavi Atanı “var olan, olmuş olan və gələcək olan” Şəxs kimi müəyyən edir. Səkkizinci ayə isə Məsihi “var olan, olmuş olan və gələcək olan” Şəxs kimi müəyyən edir.

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

İsa Məsihin Vəhyinin möhürünün açılmasının açarı alfa və omeqa prinsipidir. İlk və Son olaraq, Məsih keçmişdə olmuş və gələcəkdə olacaq olsa da, indidə də mövcuddur. İsanın və Atanın həm olmuş, həm olan, həm də gələcək olan Allah olması, Məsihin Alfa və Omeqa kimi təqdim edilməsinin başqa bir ifadəsidir. O, Alfa və Omeqadır, İlk və Son, Başlanğıc və Sonluqdur və başlanğıcda idi, sonluqda da olacaqdır. Qeysəriyyə Filippidə kilsəyə verilən padşahlığın “açarları” həm də Yeşaya 22:22-də Elyaqimin çiyninə qoyulan “açar”dır. Vəhy kitabının alfası birinci fəsil, omeqası isə iyirmi ikinci fəsildir; beləliklə, Vəhyin fəsillərində bütün İbrani əlifbasını tapırıq. On üçüncü fəsil Amerika Birləşmiş Ştatlarının, ondan sonra isə dünyanın üsyanını təmsil edir. Birinci fəsil Məsihi Alfa və Omeqa kimi təqdim edir, iyirmi ikinci fəsil isə eyni həqiqəti, lakin birinci fəsildə xatırladılan möhürün açılması ilə əlaqəli şəkildə müəyyən edir. Birinci, on üçüncü və iyirmi ikinci fəsillər birlikdə “həqiqət” sözünü əmələ gətirən üç İbrani hərfini təmsil edir.

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

Matta İncilinin iyirmi üçüncü fəslində İsa fariseylər və sadukeylər üzərinə səkkiz vay bəyan edir. İyirmi ikinci fəslin son ayəsində Məsihin höcətləşən yəhudilərlə qarşılıqlı söhbəti Davudun müəmması ilə başa çatdı; bu elə bir müəm madır ki, onu yalnız alfa və omeqa prinsipini anladığınız təqdirdə həll etmək olar.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Fariseylər bir yerə toplaşdıqları zaman İsa onlardan soruşdu və dedi: Məsih haqqında nə düşünürsünüz? O kimin oğludur?

> They say unto him, The Son of David.

> Ona dedilər: Davudun Oğlu.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> O, onlara dedi: Bəs necə olur ki, Davud Ruhda Ona Rəbb deyərək belə deyir: “Rəbb mənim Rəbbimə dedi: Mən düşmənlərini ayaqlarının altına qoyanadək Sən Mənim sağımda otur”? Əgər Davud Ona Rəbb deyirsə, bəs O necə onun Oğlu olur?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Heç kəs Ona bir sözlə cavab verə bilmədi; o gündən sonra da heç kim Ondan daha artıq sual soruşmağa cəsarət etmədi. Matta 22:41–46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

İyirmi ikinci fəslin nəticəsi əhd tarixinin bir nişanəsini müəyyən edir. Yeremya da həqiqətin bu xəttinə toxunur:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Rəbbdən Yeremyaya gələn söz belə idi: “Rəbbin evinin darvazasında dur və orada bu sözü car çəkib de: Ey Rəbbə səcdə etmək üçün bu darvazalardan içəri girən bütün Yəhuda əhli, Rəbbin sözünü eşidin. İsrailin Allahı, orduların Rəbbi belə deyir: Yollarınızı və əməllərinizi islah edin, onda Mən sizi bu yerdə məskunlaşdıraram. Bu yalan sözlərə bel bağlamayın və deməyin: ‘Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi budur.’”

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> Əgər siz yollarınızı və əməllərinizi həqiqətən islah etsəniz; əgər bir adamla onun qonşusu arasında ədaləti həqiqətən icra etsəniz; əgər qəribə, yetimə və dul qadına zülm etməsəniz və bu yerdə günahsız qan tökməsəniz, nə də öz zərərinizə başqa allahların ardınca getsəniz: o zaman sizi bu yerdə, atalarınıza əbədi olaraq verdiyim diyarda yaşadacağam. Baxın, siz fayda verməyən yalan sözlərə güvənirsiniz. Məgər siz oğurluq edəcək, adam öldürəcək, zina edəcək, yalandan and içəcək, Baala buxur yandıracaq və tanımadığınız başqa allahların ardınca gedəcək; sonra da adımla çağırılan bu evdə Mənim hüzurumda durub: “Biz bütün bu iyrənclikləri etmək üçün xilas olduq”, — deyəcəksiniz?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> Mənim adımla adlandırılan bu ev sizin gözünüzdə quldurlar yuvasınamı dönüb? Baxın, bunu Mən Özüm də görmüşəm, Rəbb belə buyurur. İndi isə gedin, əvvəlcə adımı yerləşdirdiyim Şilodakı məkanımın yanına və görün, xalqım İsrailin pisliyi üzündən ona nə etdim.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> İndi isə, siz bütün bu əməlləri etdiyinizə görə, Rəbb belə deyir: Mən sizə erkən qalxıb danışdım, lakin siz eşitmədiniz; sizi çağırdım, lakin cavab vermədiniz; buna görə də Mən Öz adımla çağırılan, sizin güvəndiyiniz bu evə və sizə, həmçinin atalarınıza verdiyim bu məkana Şiloya etdiyim kimi edəcəyəm. Və sizi Öz hüzurumdan qovacağam, necə ki bütün qardaşlarınızı, yəni Efrayimin bütün nəslini qovdum. Buna görə də bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryad qaldır, nə də dua et, Mənə şəfaət də etmə; çünki Mən səni eşitməyəcəyəm. Yeremya 7:1–16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

Yeremyaya qədim İsrail üçün dua etməməsi tapşırıldı, çünki onlar geri dönüşü olmayan bir nöqtəyə çatmışdılar; necə ki, iyirmi ikinci fəslin sonunda xırda mübahisələrə girişən Yəhudilər də həmin vəziyyətə çatmışdılar. Musa (əhd adamı) Allahın seçilmiş əhd xalqını məhv etmək qərarı ilə üz-üzə qaldıqda, dua ilə vasitəçilik etdi. Yeddinci fəsildə isə Yeremyayaya məhz həmin əhd xalqı üçün dua etməməsi deyilirdi. Şilonun peyğəmbərlik tarixi, bir ayədə ifadə olunduğu kimi, onların günahı xilas olunmaz bir həddə çatdıqda Allahın seçilmiş əhd xalqını rədd etməsinin “sətir üzərinə sətir” şəklində dəlili kimi göstərilir.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> Efrayim bütlərə bağlanmışdır; onu özbaşına buraxın. Huşə 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

Əhd tarixində Allahın Öz əhd münasibətini sona çatdırdığı nöqtə müəyyən bir nişandır. Yeşua ilə Kalevin xəbərinın rədd edilməsi və bunun onuncu sınağı işarələməsi bunun başqa bir nümunəsidir. Bir neçə fəsil sonra Yeremiyaya da bu xalq üçün dua etməməsi söylənilir.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> Buna görə də bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryad qaldır, nə də yalvarış et; çünki öz bəla günlərində Mənə fəryad etdikləri zaman onları eşitməyəcəyəm. Yeremya 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

Yeddinci fəsildə, Şiloahın simvolizmi ilə təmsil olunan Bazar günü qanunu zamanı Laodikeyalıların ağızdan çıxarılıb atılması təsvir edilir və O, yaxın gələcəkdə nə “edəcəyini” müəyyənləşdirir.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Buna görə də adımla çağırılan, sizin güvəndiyiniz bu evə və sizə, həmçinin atalarınıza verdiyim bu məkana Şiloya etdiyim kimi edəcəyəm. Sizi də hüzurumdan qovacağam, necə ki bütün qardaşlarınızı, yəni Efrayimin bütün nəslini qovmuşam. Buna görə də sən bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryad qaldır, nə də dua et, Mənə şəfaət də etmə; çünki səni eşitməyəcəyəm. Yeremya 7:14–16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

On birinci fəsildə dua etməmək əmri, bazar günü qanunundan sonra gələn sıxıntı vaxtında özlərini tapdıqları zaman Laodikiyalıları bürüyəcək qorxu ilə bağlıdır. Onların yaşadığı qorxu, əhdi rədd etmələrinin tarixi çərçivəsində təqdim olunur.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> Bu əhdin sözlərini dinləyin və bunları Yəhuda adamlarına və Yerusəlim sakinlərinə söyləyin; Onlara de ki,

> Thus saith the Lord God of Israel;

> Belə deyir İsrailin Rəbbi Allah:

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> Bu əhdin sözlərinə itaət etməyən adam lənətə gəlsin; o əhdi ki, atalarınızı Misir torpağından, dəmir kürəsindən çıxardığım gün onlara əmr etdim və dedim: Səsimə itaət edin və sizə əmr etdiyim hər şeyə görə onları yerinə yetirin; beləliklə siz Mənim xalqım olacaqsınız, Mən də sizin Allahınız olacağam; ta ki, atalarınıza içdiyim andı yerinə yetirim və onlara bu gün olduğu kimi, süd və bal axan bir torpaq verim.

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> Onda mən cavab verib dedim: Belə olsun, ey Rəbb. Sonra Rəbb mənə dedi,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Bütün bu sözləri Yəhudanın şəhərlərində və Yerusəlimin küçələrində bəyan edib deyin: Bu əhdin sözlərini eşidin və onlara əməl edin. Çünki atalarınızı Misir torpağından çıxardığım gündən bu günə qədər, erkəndən qalxıb dönə-dönə xəbərdarlıq edərək ciddi surətdə onlara şəhadət etdim və dedim: Səsimə itaət edin. Lakin onlar nə itaət etdilər, nə də qulaq asdılar; əksinə, hər kəs öz pis ürəyinin inadkarlığı ilə yeridi. Buna görə də yerinə yetirmələrini əmr etdiyim, lakin yerinə yetirmədikləri bu əhdin bütün sözlərini onların başına gətirəcəyəm.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> Və Rəbb mənə dedi: Yəhuda adamları və Yerusəlim sakinləri arasında bir sui-qəsd aşkar edildi. Onlar sözlərimi eşitməkdən imtina etmiş atalarının təqsirlərinə qayıtdılar; və onlara qulluq etmək üçün başqa allahların ardınca getdilər. İsrail evi ilə Yəhuda evi ataları ilə bağladığım əhdimi pozdular.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> Buna görə də Rəbb belə deyir: Bax, Mən onların üzərinə elə bir bəla gətirəcəyəm ki, ondan qurtula bilməyəcəklər; Mənə fəryad etsələr də, onlara qulaq asmayacağam. O zaman Yəhudanın şəhərləri və Yerusəlimin sakinləri gedib buxur təqdim etdikləri allahlara fəryad edəcəklər; lakin dərd-bəla vaxtında onlar heç cür onları xilas etməyəcəklər. Çünki, ey Yəhuda, şəhərlərinin sayı qədər allahların var idi; və ey Yerusəlim, küçələrinin sayı qədər o rüsvayçı şeyə qurbangahlar, yəni Baala buxur yandırmaq üçün qurbangahlar qurdunuz.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> Buna görə də bu xalq üçün dua etmə, onlar üçün nə fəryad qaldır, nə də yalvarış et; çünki öz müsibətlərinə görə Mənə fəryad etdikləri vaxt onlara qulaq asmayacağam. Yeremya 11:1–14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

Yüz qırx dörd minlərin arasında olmaq üçün namizədlərin dirilməsi Vəhy 11:11-də göstərilir; onların son toplanması Yeşaya 11:11-də göstərilir; əjdahanın, vəhşi heyvanın və yalançı peyğəmbərin zahiri xətti isə Daniel 11:11-də göstərilir; alaq otları üzərinə gələn Bazar qanunu mühakiməsi Yezekel 11:11-də göstərilir və ağılsız bakirələrin üzərinə gələn cəza və qorxu Yeremya 11:11-də göstərilir.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

Bu xalq üçün dua etməmək əmri Matta kitabının iyirmi ikinci fəslinin son ayələrindəki nişandır və iyirmi üçüncü fəsil Adventizm üzərinə səkkiz vay hökmünü müəyyən edir. İyirmi üçüncü fəsil ya 22 oktyabr 1844-cü ildir, ya da bazar qanunudur. Bu nişanların hər ikisi nikahın yerinə yetməsidir və nikah gəlinlə bəy arasındadır; onlar bir bədəndə birləşirlər. Nikahın tamamlanması kəffarəni, yaxud “bir olma”nı təmsil edir. İnsan Allahın surətində yaradıldı və O, kişini və qadını yaratdı. Onların nəsli kişidən iyirmi üç və qadından iyirmi üç xromosomla təmsil olunur. Birlikdə onların qırx altı xromosomu məbədi təşkil edir. Hər bir fərd bir məbəddir, çünki məgər bilmirsiniz ki, siz Rəbbin məbədisiniz?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

İki nəfərin bir olduğu nikahın tamamlanması, iyirmi üçdən ibarət iki məbədin birləşərək qırx altıdan ibarət bir məbəd əmələ gətirməsidir. Məbədi quran Məsihdir və O, Öz kilsəsini, Öz kişi məbədi ilə birləşəcək qadın məbədi olaraq qurur. Birləşmə, insan məbədinin Allahın məbədinin Ən Müqəddəs Yerində İlahi ilə birləşdirildiyi zaman baş verir. “İyirmi üç” yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinin rəmzidir və bu iş iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin sonunda başladı. Matta iyirmi üç, yüz qırx dörd minin saxtası olan Laodikiyalı Yeddinci Gün Adventistlərinə qarşı elan olunan hökm bəyanıdır.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

Yüz qırx dörd minliklər yeddidən olub səkkizinci olandırlar və onlar səkkizinci gündə dirildilənlərdir; onlar Nuhun gəmisindəki səkkiz candır; onlar Şitin səkkiz nəslidir və alınları üzərindəki möhür, səkkizinci gündə icra olunan sünnətlə əvvəlcədən təmsil edilmişdi. Onlar səkkizinci gündə xidmət üçün məsh olunan kahinlərdir və iyirmi üçüncü fəsildə Adventizm üzərinə səsləndirilən səkkiz vay bəyanı, saxta səkkizə qarşı bir bəyanatdır.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

Ağılsız bakirələr üzərinə bəla hökmünün elan olunmasından əvvəl iyirmi ikinci fəslin son ayəsində Allahın xalqının möhürlənməsi gəlir. İyirmi ikinci fəsil Yaradılış kitabının iyirmi ikinci fəsli ilə uyğunluq təşkil edir, çünki Əhdi-Ətiqin birinci kitabı Əhdi-Cədidin birinci kitabını tipoloji şəkildə öncədən göstərir. Matta 11-dən iyirmi ikinci fəslə qədər uzanan, on iki fəsildən ibarət peyğəmbərlik xəttinin mərkəzində bu on iki fəslin altıncısı olan on altıncı fəsil dayanır; orada Şimon Barjonanın adı Peter olaraq dəyişdirildi.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Sənə də deyirəm ki, sən Petersən və Mən Öz kilsəmi bu qaya üzərində quracağam; cəhənnəmin qapıları ona qalib gələ bilməyəcək. Matta 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

Matta kitabının on birinci fəsildən iyirmi ikinci fəslə qədər olan hissəsində 459 ayə vardır. Orta ayə on altıncı fəslin on yeddinci ayəsidir, lakin həmin ayə on səkkizinci və on doqquzuncu ayələrdən ayrıla bilməz, çünki onlar bir bəyanatı təşkil edir.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> İsa ona cavab verib dedi: Nə bəxtiyarsan, ey Şimon Barjona; çünki bunu sənə cismani və qan öyrətməmişdir, lakin göylərdə olan Atam. Mən də sənə deyirəm ki, sən Petersən və Mən Öz kilsəmi bu qayanın üzərində quracağam; və cəhənnəmin qapıları ona qalib gələ bilməyəcək. Mən sənə göylərin Padşahlığının açarlarını verəcəyəm; və yerdə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; və yerdə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq. Matta 16:17–19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

On birinci fəsildən iyirmi ikinci fəsilə qədər olan bölmənin tam mərkəzində Xristianlıq üçün təməl əhd bəyanatı yer alır. Həmin bəyanatda Simonun adı Peter olaraq dəyişdirilir; və ingilis dilindəki hər bir hərfin tutduğu say mövqeyini tətbiq etdikdə; məsələn, “a” bir, “z” isə iyirmi altıdır — görürsünüz ki, “p” 16-dır, “e” 5-dir, “t” 20-dir, digər “e” də 5-dir və “r” 18-dir. 16 X 5 X 20 X 5 X 18-i vurduqda nəticə 144,000 edir və Peterin adının dəyişdirilməsinə dair istinad, əhd münasibətinin bir simvolu olaraq, 16-cı fəslin 18-ci ayəsində tapılır; Peter sözünün ilk hərfi 16 rəqəmi, son hərfi isə 18 rəqəmidir. Bütün bunlar on bir simvolu ilə başlayan və iyirmi iki simvolu ilə bitən on iki fəslin mərkəzindədir.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

Bu xətt Yaradılış kitabının on birinci fəsildən iyirmi ikinci fəslə qədər olan hissəsində də mövcuddur və həmin xətdə 305 ayə vardır; bu da on yeddinci fəslin on birinci ayəsini həmin xəttin mərkəzi kimi müəyyən edir. Əhdi-Ətiqin birinci kitabının on iki fəsildən ibarət həmin xətti İbrahimlə olan əhdi müəyyən edir və Əhdi-Cədidin birinci kitabında eyni fəsillərdə omeqa xətti ilə qovuşan alfa xəttini təmsil edir. Matta İncilində omeqa xəttinin mərkəzi, bazar günü qanunu zamanı qaldırılan əhd əlaməti olan yüz qırx dörd min nəfərin əhd münasibətinin zirvə nöqtəsidir. Yaradılış kitabındakı xəttin mərkəzi ayəsi yalnız mərkəzi ayəni deyil, həm də İbrahimlə olan üçqat əhdin ikinci, yaxud orta mərhələsini və eyni dərəcədə əhdi əlamətini müəyyən edir.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> Və sünnət dərinizi kəsəcəksiniz; və bu, Mənimlə sizin aranızdakı əhdin nişanəsi olacaqdır. Yaradılış 17:11.

We will continue these things in the next article.

Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “Sonra o, torpağı və zibilləri, saxta ləl-cəvahiratı və saxta sikkələri süpürərkən, bunların hamısı bir bulud kimi qalxıb pəncərədən bayıra çıxdı və külək onları aparıb uzaqlaşdırdı. Həmin təlaş içində mən bir anlığa gözlərimi yumdum; onları açdığım zaman zibillərin hamısı yox olmuşdu. Qiymətli ləl-cəvahirat, almazlar, qızıl və gümüş sikkələr otağın hər tərəfinə bol-bol səpələnmiş halda uzanmışdı.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> “Sonra masanın üstünə əvvəlkindən xeyli böyük və daha gözəl bir qutu qoydu və ovuclayıb cəvahiratları, almazları, sikkələri yığaraq qutunun içinə atdı; nəhayət, bir dənəsi belə qalmadı, baxmayaraq ki, almazların bəziləri iynənin ucundan da böyük deyildi.”

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “Sonra məni ‘gəl və gör’ deyə çağırdı.”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> “Mən sandığa baxdım, lakin gözlərim bu mənzərənin parıltısından qamaşdı. Onlar əvvəlki izzətlərinin on qat artıq parlayırdılar. Elə düşündüm ki, onları qum içində, onları səpələyib torpaqda tapdalayan o pis adamların ayaqları ilə cilalamışdılar. Onlar sandığın içində gözəl bir nizamla düzülmüşdülər, hər biri öz yerində idi; onları ora atan adamın heç bir görünən zəhməti sezilmirdi. Mən böyük sevincdən qışqırdım və o qışqırıq məni oyatdı.” Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “Siz Rəbbin gəlişini həddindən artıq uzağa çəkirsiniz. Mən gördüm ki, son yağış [gecəyarısı fəryadı kimi] qəflətən və on qat artıq qüvvə ilə gəlirdi.” Spalding and Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> Padşahın onlardan soruşduğu bütün hikmət və idrak məsələlərində o, onları bütün səltənətində olan bütün sehrbaz və münəccimlərdən on qat üstün gördü. Daniel 1:20.

Back to Articles