Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

İsa Məsihin Vəhyi - On Altıncı Sayı

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

Yeddi Gurultunun Aşkar Edilməsi: Vəhy və Gizli Tarixin Peyğəmbərlik Təhlili

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Biz Vəhy kitabının on birinci fəsildən on üçüncü fəslə qədər təmsil olunan yeddi göy gurultusunun gizli tarixi ilə müəyyən edilən peyğəmbərlik hadisələrinin ardıcıllığını açıqlayırıq. Biz hələ bu hadisələrin inkişafında Protestantizmin buynuzu ilə Respublikaçılığın buynuzunun tarixini üst-üstə qoyacağımız nöqtəyə çatmamışıq. Həmçinin biz hələ Gecəyarısı Harayı ismarıcında İslamın rolunu dəqiq müəyyən etmək üçün bir anlayış zəmini də hazırlamamışıq. Lakin bu hadisələrlə əlaqədar çox mühüm bir həqiqət vardır ki, açılmaqda olan həqiqətləri anladığı zaman insanın nə etməli olduğunu müəyyən edir. Vəhy kitabının xeyir-duası yazılmış olan şeyləri “qorumaq” məsuliyyətini də əhatə edir.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

Açılan tarix xətti, orada yazılanları eşidəcək, oxuyacaq və qoruyub saxlayacaq olanlara Allahın yaradıcı qüdrətini çatdırır. Buna görə də, “üç gün yarım”ın — İlyas və Musanın ölü quru sümüklər vadisindən keçən informasiya super magistralının küçəsində ölü qaldıqları müddətin — əhəmiyyətini müəyyənləşdirmək üçün Yeşayanın son peyğəmbərlik rəvayəti ilə Vəhyin on birinci fəsildən on üçüncü fəslədək olan hissələrinə dair mülahizəmizdən ayrılmağın vaxtıdır. İndi müəyyənləşdirəcəyimiz isə “səhra”nın simvolizmidir.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

Son məqalədə yeddi gurultunun gizli tarixinin təsbit etdiyi hadisələr ardıcıllığının dörd peyğəmbərlik şahidini müəyyən etdik. Məsihin surətinin xətti, iki şahidin xətti, vəhşi heyvanın surətinin xətti və şimalın saxta padşahının xətti.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

Şimalın saxta padşahı xəttinin ikinci yarısı 538-ci ildə papalığın hakimiyyətə gətirilməsi ilə başlayır. Sonra papalıq, şimalın mənəvi saxta padşahı olaraq, min iki yüz altmış il ərzində mənəvi Yerusəlimi və mənəvi İsraili tapdaladı.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Onlar qılıncın ağzından keçiriləcək və bütün millətlər arasına əsir aparılacaqlar; Yerusəlim isə başqa millətlər tərəfindən tapdalanacaq, ta ki başqa millətlərin vaxtları tamam olsun. Luka 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Yəhyaya həm müqəddəs məkanı, həm də ordunu ölçmək tapşırıldı, lakin ona həyəti kənarda saxlamaq da əmr olundu, çünki o, min iki yüz altmış il müddətinə millətlərə verilmişdi.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Və mənə çubuğa bənzər bir qamış verildi; mələk də dayanıb dedi: Qalx və Allahın məbədini, qurbangahı və orada ibadət edənləri ölç. Lakin məbədin xaricində olan həyəti kənarda qoy və onu ölçmə; çünki o, millətlərə verilmişdir; onlar da müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altında tapdalayacaqlar. Vəhy 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Yəhya və Luka şəhadət verirlər ki, başqa millətlər “Yerusəlimi” “ayaq altına salacaqlar” — “qırx iki ay” boyunca. Yəhya müddəti müəyyən edir, Luka isə həmin tarixin sonunu göstərir. Bu iki şahid Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü ayəsindəki məsələyə toxunurlar.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Sonra bir müqəddəsin danışdığını eşitdim və danışan həmin müəyyən müqəddəsə başqa bir müqəddəs dedi: “Gündəlik qurban, viranəlik gətirən günah və həm müqəddəs məkanın, həm də ordunun ayaq altına salınması ilə bağlı görüntü nə vaxta qədər davam edəcək?” Daniel 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

Müqəddəs məkanın və ordunun nə qədər müddət ayaq altına salınacağı barədə sual, Danieldə “müqəddəs məkan” və həmçinin “ordu” kimi təqdim olunan Yerusəlimi tapdalamaq əməlini həyata keçirəcək iki viranedici gücü müəyyən edir. J. N. Andrews tərəfindən ifadə edildiyi kimi, bu ayənin düzgün əsas anlayışı ondan ibarətdir ki, ayə həm müqəddəs məkanı, həm də ordunu tapdalayan iki viranedici gücü müəyyən edir. Ayədə göstərilən birinci viranedici güc bütpərəstlik, ikinci isə papalıqdır. “Ordu” sözü Danielin, Yəhyanın məbəddə, yəni Yerusəlimdə olan “ibadət edənlər” kimi müəyyən etdiyi şeyi ifadə etmək üçün işlətdiyi termindir.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> “DANİEL 8-DƏ İKİ ‘XARABƏLİK’ VAR.—Bu həqiqət Josiah Litch tərəfindən elə aydın şəkildə göstərilir ki, onun sözlərini təqdim edirik:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “‘Gündəlik qurban’ ingiliscə mətnin indiki oxunuşudur. Lakin orijinalda qurban deyilən heç bir şey yoxdur. Bu, hamı tərəfindən qəbul edilir. Bu, tərcüməçilərin ona əlavə etdikləri bir şərh və ya quruluşdur. Həqiqi oxunuş isə belədir: ‘gündəlik və viranəlik törədən təcavüz’; burada “və” bağlayıcısı ilə gündəlik və təcavüz bir-birinə bağlanmışdır; gündəlik viranəlik və viranəlik törədən təcavüz. Bunlar məbədi və ordunu viran qoymalı olan iki viranəedici qüvvədir.’—Prophetic Expositions, Cild 1, səhifə 127.”

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> Aydındır ki, müqəddəs məkan və qoşun gündəlik və viranəlik günahı tərəfindən ayaq altına alınmalı idi. 13-cü ayənin diqqətlə oxunması bu məqamı həll edir. Və bu fakt başqa birini də təsbit edir, yəni: bu iki viranəlik, Şeytanın Yehovanın ibadətini və işini devirməyə cəhd etdiyi iki böyük formadır. Cənab Millerin bu iki ifadənin mənası haqqında qeydləri və həmin mənanı müəyyən etmək üçün onun özünün izlədiyi yol aşağıdakı başlıq altında təqdim olunur:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> “İKİ VIRANLIQ BÜTPƏRƏSTLİK VƏ PAPALIQDIR”

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> “‘Oxumağa davam etdim və gördüm ki, onun [gündəliyin] keçdiyi Danieldən başqa heç bir hal tapa bilmirəm. Sonra [konkordansın köməyi ilə] onunla əlaqədə duran bu sözləri götürdüm: “götürüb aparmaq”; o, “gündəlik”i aradan qaldıracaq; “gündəliyin aradan qaldırılacağı vaxtdan”, və sair. Oxumağa davam etdim və elə düşündüm ki, mətndə heç bir işıq tapa bilməyəcəyəm; nəhayət, 2 Saloniklilərə 2:7, 8-ə gəldim. “Çünki qanunsuzluğun sirri artıq fəaliyyətdədir; ancaq indi mane olan, yoldan götürülənədək mane olacaq və o zaman o şərir aşkara çıxacaq”, və sair. Və həmin mətnə çatanda, ah! həqiqət necə də aydın və əzəmətli göründü! Budur! Məhz budur “gündəlik”! İndi isə, Paul “indi mane olan”, yaxud əngəlləyən dedikdə nəyi nəzərdə tutur? “Günah adamı” və “şərir” ilə papalıq nəzərdə tutulur. Bəs papalığın aşkara çıxmasına mane olan nədir? Niyə, bu, bütpərəstlikdir; elə isə, “gündəlik” bütpərəstlik mənasını verməlidir.’—Second Advent Manual, səhifə 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

Levililər iyirmi altıncı fəsildəki “yeddi vaxt”ın yerinə yetməsində bütpərəstlik min iki yüz altmış il ərzində müqəddəs məkanı və ordunu tapdaladı, sonra isə papalıq eyni işi əlavə min iki yüz altmış il davam etdirdi. Papalıq Luka və Yəhyaya görə Yerusəlimi min iki yüz altmış il tapdaladı, ta ki 1798-ci ildə papalıq ölümcül yarasını alana qədər. 1798-dən min iki yüz altmış ili çıxanda 538 alınır. 538-dən min iki yüz altmış ili çıxanda e.ə. 723 alınır; həmin vaxt Aşşur, o dövrdə şimalın hərfi padşahı olaraq, İsrailin şimal padşahlığını əsarətə apardı.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Yəhya yalnız papalığın məbədi və qoşunu tapdaladığı min iki yüz altmış ilə işarə edir; lakin Luka həm bütpərəstliyin, həm də papalığın Yerusəlimi tapdaladığı hər iki min iki yüz altmış illik dövrə toxunur, çünki o belə deyir: “ta ki, millətlərin vaxtları tamam olsun.” Luka Yerusəlimin tapdalanmasını tək bir “vaxt”dan artıq bir şey kimi müəyyən edir, çünki o bunu millətlərin “vaxtları”nın tamamlanması adlandırır.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Əlbəttə, 1856-cı ildə Millerçi Adventizm Laodikiyalı oldu və yeddi il sonra onlar Levililər iyirmi altının “yeddi vaxt” həqiqətini rədd etdilər; buna görə də Adventizmin bu sadə Müqəddəs Kitab həqiqətlərini görməsi qeyri-mümkündür. Mənim müəyyən etdiyim həqiqət budur ki, üç nişangahı, birinci və ikinci nişangah arasında bir zaman dövrünü, sonra isə ikinci və üçüncü nişangah arasında ikinci bir zaman dövrünü müəyyən edən yeddi göy gurultusunun gizli tarixi, saxta şimal padşahının peyğəmbərlik xətti daxilində təmsil olunur.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

O xətt e.ə. 723-cü ildə, İsrailin şimal padşahlığının Assur padşahının, şimalın həqiqi padşahının əli ilə əsarətə aparılması ilə başladı. Sonra 538-ci ildə şimalın ruhani padşahına hakimiyyət verildi və o, 1798-ci ildə ölümcül yara alana qədər daha min iki yüz altmış il ərzində ruhani Yerusəlimi tapdaladı. E.ə. 723-cü ildən 538-ci ilə qədər İsraili itaət altında saxlayan qüvvələr həmişə bütpərəst qüvvələr olmuşdur.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

Məsihin xətti Onun eramızın 27-ci ilində vəftizi zamanı həqiqi şimal padşahının məsh edilməsini müəyyən edir və min iki yüz altmış peyğəmbərlik günündən sonra O, çarmıxa çəkildi. Bundan sonra Onun şagirdlərinə eramızın 34-cü ilində Stefanın daş-qalaq edilməsinədək həqiqi şimal padşahının ismarıcını təqdim etmək gücü verildi. Məsih Öz xidmətinin bütün min iki yüz altmış günü ərzində yalnız bir dəfə yerimədi; bu da təntənəli giriş zamanı Yerusəlimə miniklə daxil olduğu vaxt idi. Buna görə də O, çarmıxdan sonra şagirdləri də etdiyi kimi, min iki yüz altmış gün Yerusəlimi tapdaladı. Hər iki xətt — saxta şimal padşahı və həqiqi şimal padşahı olan Məsih — min iki yüz altmış gün ərzində Yerusəlimi və ordunu tapdaladı.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Bütpərəstlik həqiqi yəhudilərin yer üzündəki məbəd xidmətindəki ibadət sisteminin saxtası idi, papalıq isə ruhani yəhudilərin göydəki məbəd xidmətinin saxtasıdır. Bütpərəstliyin min iki yüz altmış ili Məsihin min iki yüz altmış gününə paralel idi, papalığın min iki yüz altmış ili isə şagirdlərin min iki yüz altmış gününə paralel idi.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

İki sətirin hər biri, 2023-cü ilin iyulunda açıq şəkildə möhürləri açılmağa başlanmış yeddi gurultunun gizli tarixinin eyni peyğəmbərlik quruluşunu ehtiva edir. Möhürlərin açılması qismən Millerit hərəkatının birinci məyusluğunun tanınması vasitəsilə həyata keçirildi. Onların birinci məyusluğu on bakirə məsəlinində “gecikmə vaxtı” adlanan bir zaman dövrünü başladı. “Gecikmə vaxtı” New Hampshire ştatının Exeter şəhərində keçirilən düşərgə toplantısında, Gecəyarısı Fəryadı ismarıcının tam şəkildə təsbit edildiyi zaman sona çatdı. Exeter düşərgə toplantısı ikinci nişanə oldu və bundan sonra bir zaman dövrü başlandı ki, bu dövrdə Gecəyarısı Fəryadı ismarıcı, hökmün üçüncü nişanəsi və son məyusluq gələnədək bəyan edildi.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

Üç nişanə ilk məyusluq, Gecəyarısı Hayqırtısı xəbəri və son məyusluq idi. Bu üç nişanə İbrani əlifbasının birinci, on üçüncü və son hərfini təmsil edən ibrani “həqiqət” sözü ilə uyğunlaşır. Birincinin və sonuncunun hər ikisinin məyusluq olması, Alfa və Omeqanın möhürünü təmsil edir.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

Millerçi tarixində min iki yüz altmış günün birbaşa təmsili yoxdur, lakin Millerçi tarixi birinci hərəkatın tarixidir və buna görə də son hərəkatın timsalıdır. Son hərəkatdakı ilk məyusluğun tarixi 18 iyul 2020-ci ildə başladı və bu, Vəhy kitabının on birinci fəslində təsvir olunmuşdur. Vəhy kitabının on birinci fəslində iki şahid öldürülür və bu, son hərəkatdakı ilk məyusluğu göstərir; həmin məyusluq birinci hərəkat tərəfindən timsallaşdırılmışdı.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

Vəhy on birinci fəsildə məyusluq onların meyitlərinin küçədə olduğu min iki yüz altmış günlük bir dövrü başlatdı; beləliklə, məsəlın ləngimə vaxtını göstərdi. Onların dirilməsi zamanı, bazar günü qanununun mühakiməsi ilə eyni saatda, bir bayraq kimi yuxarı qaldırılırlar. İki şahidin tarixi min iki yüz altmış günlük rəmzi bir dövrü əhatə edir.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

Yeddi gurultunun gizli tarixində üçüncü mələyin hərəkatının təfərrüatları digər paralel xətlərə nisbətən daha çox müəyyənlik təqdim edir, lakin üçüncü mələyin xətti, şimalın həqiqi padşahının xətti və şimalın saxta padşahının xətti hamısı eyni peyğəmbərlik xüsusiyyətlərinə malikdir: bir başlanğıc nöqtəsi, onun ardınca orta nöqtəyə çatan bir zaman dövrü, və bunun ardınca son nöqtədəki hökmə çatan başqa bir zaman dövrü.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

Min iki yüz altmış gün yeddi gurultunun gizli tarixinin əsas ünsürüdür. Min iki yüz altmış gün Vəhy kitabının on ikinci fəslində “çöllük” kimi simvolizə olunur.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Və qadın səhraya qaçdı; orada onun üçün Allah tərəfindən hazırlanmış bir yer var idi ki, onu orada min iki yüz altmış gün bəsləsinlər. Vəhy 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

Kilsə min iki yüz altmış il ərzində papalıq hakimiyyətinin tapdağı altına düşməkdən xilas olmaq üçün səhraya qaçdı. On dördüncü ayə başqa bir şahid təqdim edir.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Və qadına böyük bir qartalın iki qanadı verildi ki, o, ilanın üzündən səhraya, öz yerinə uçsun; orada ona bir zaman, zamanlar və yarım zaman müddətində qayğı göstərilir. Vəhy 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Kilsə on iki yüz altmış il ərzində əjdahanın və papalığın təqibindən səhraya qaçdı; buna görə də “səhra” on iki yüz altmış günün rəmzidir. Bu say Daniel və Vəhy kitablarında birbaşa yeddi dəfə keçir, lakin Müqəddəs Yazılarda bir neçə başqa şəkildə də ifadə olunur. Hər bir halda o, Levililər iyirmi altıda qeyd olunan “yeddi zaman”ı təmsil edir.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

İstər e.ə. 723-cü ildən 538-ci ilə qədər bütpərəstliyin məbədi və ordunu tapdalaması olsun, istərsə də papalığın ruhani Yerusəlimi və oradakı ibadət edənləri tapdalaması, bu, Allahın xalqının dağılmasının bir nümunəsi idi; bu da Allahın xalqının Levililər kitabının iyirmi beşinci və iyirmi altıncı fəsillərində təsvir olunan “torpağın şənbətləri” əhdini pozması nəticəsində baş vermişdi. İyirmi altıncı fəsildə bu, Allahın əhdinin çəkişməsi adlanır.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> Mən sizin üzərinizə elə bir qılınc gətirəcəyəm ki, o, əhdimin davasının intiqamını alacaq; və siz şəhərlərinizin içinə yığıldığınız zaman aranıza vəba göndərəcəyəm; və siz düşmənin əlinə təslim ediləcəksiniz. Levililər 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

Allahın əhdinə qarşı üsyan Allahın xalqının başına “əhdimin davası” kimi təqdim olunan köləliyi və səpələnməni gətirdi. Danielin Musanın “lənəti” və “andı” adlandırdığı, habelə “əhdimin davası” da deyilən cəzanı anlamamaq insanı Danielin doqquzuncu fəslində təsvir olunduğu kimi Məsihin işinin daha dərin mənasını görməkdən məhrum edir. Ellen Uaytın yazılarında Laodikeya korluğu içində olan Allah xalqına dair ardıcıl qiymətləndirmə budur ki, onlar “səbəbdən nəticəyə doğru mühakimə” edə bilmirlər. Siz Qaranlıq Əsrlərin min iki yüz altmış ilini anladığınızı iddia edə bilərsiniz, lakin əgər o tapdalanmanın “səbəb”ini bilmirsinizsə, korsunuz.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Və o, bir həftə müddətinə çoxları ilə əhdi təsdiqləyəcək; həftənin ortasında isə qurbanı və təqdiməni dayandıracaq, və iyrəncliklərin yayılması üzündən oranı viran qoyacaq; ta kamala çatana qədər, və müəyyən edilmiş olan viran edilmişin üzərinə töküləcəkdir. Daniel 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Məsihin əhdi təsdiq etməsi birbaşa “Onun əhdinin mübahisəsi” ilə əlaqəlidir. “Lənətin” müddəti iki min beş yüz iyirmi il idi və Məsihin məhz həmin əhdi təsdiq etməsinin müddəti iki min beş yüz iyirmi gün idi. Yeddi ildırımın gizli tarixinin quruluşunu təmin edən ibrani “həqiqət” sözü ilə uyğun olaraq, Məsihin Öz əhdini təsdiq etməli olduğu peyğəmbərlik həftəsi ibrani əlifbasının birinci, on üçüncü və son hərfləri ilə təmsil olunan üç nişan daşıyırdı.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

Həftənin ilk nişanı Onun vəftizi idi, ikinci nişan xaç idi, sonuncusu isə Stefanın ölümü idi. Səmavi mələklərin William Millerə “yeddi vaxt”ı görməyə rəhbərlik etdikləri kimi, Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı görməkdən imtina etmək, Məsihin Öz qanını tökdüyü və sözün əsl mənasında qədim xalqının rədd etmiş olduğu məhz əhdi təsdiq etdiyi həmin peyğəmbərliyi tam şəkildə görmək qabiliyyətini aradan qaldırır. Nəhayətdə xilas olunan hər kəs “həqiqət” barədə yalnız qismən və natamam bir anlayışa malik olacaq. Lakin “həqiqət”i qəsdən görməkdən imtina edən heç kəs xilas olmur. Ataya aparan yalnız bir yol vardır və o da İsa vasitəsilədir, İsa isə “həqiqət”dir.

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

Bu, üzərində düşünməyə dəyər bir anlayışdır, çünki o, Levililər iyirmi beş və iyirmi altının əhdindən bəhs edir. “Yeddi vaxt”ın “lənəti” qədim, hərfi İsrailin üzərinə torpağın dincəlməsinə izin vermək və Yubileyə dair göstərişləri yerinə yetirmək qaydalarını tətbiq etmək istəməmələri üzündən gətirildi. Bu, buraxılmış bir vəzifənin günahı idi. Lənət onların üzərinə, “öldürməyəcəksən” və ya “oğurlamayacaqsan” kimi bir əmri birbaşa pozduqlarına görə deyil, etmələri əmr olunmuş bir işi etməyi buraxdıqlarına görə gətirildi. Onlar sadəcə olaraq torpağın dincəlməsinə izin verilməsi ilə bağlı qaydalara məhəl qoymadılar. Hər hansı təqdis olunmamış səbəbə görə “yeddi vaxt”ı (mələklərin William Milleri kəşf etməyə yönəltdiyi həqiqəti) sadəcə qəbul etməyən Adventistlər, əsl həqiqəti həqiqətən araşdırmağa heç vaxt sərf etməmişlər və qədim, hərfi İsrailin məhəl qoymadığı həmin əhd məlumatına etinasız yanaşmaqla, eyni növ buraxma üsyanını həyata keçirirlər. Başlanğıc sonu təsvir edir.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

Vəhy 12-də “səhra” kimi müəyyən edilən min iki yüz altmış gün, “yeddi vaxt”ın bir rəmzidir. Həm Məsihin xidmətinin min iki yüz altmış günü, həm də şagirdlərin xidmətinin min iki yüz altmış günü, əhdin təsdiq edildiyi bütün həftəni təmsil edir. Həm bütpərəstliyin Allahın xalqını tapdaladığı min iki yüz altmış il, həm də papalığın Allahın xalqını tapdaladığı min iki yüz altmış il, Musanın lənətindəki bütün “yeddi vaxt”ı təmsil edir.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

Vəhy kitabının on birinci fəslində, min iki yüz altmış gündən sonra, ölü sümüklər yüz qırx dörd min olaraq əhdə daxil olmaq üçün yenidən həyata qaytarılır. Lakin onların həmin əhd münasibətini həyata keçirmələri üçün, Danielin doqquzuncu fəsildə etdiyi kimi, əhdin şərtlərini yerinə yetirmələri tələb olunur. “Yeddi vaxt” əhdinin şərtləri düşmən ölkəsində olduqlarını görənlər üçün konkret göstərişlər ehtiva edir. Səpələndikləri həqiqətinə oyananlar Rəbbə qayıtmağı arzuladıqları zaman, Levililər iyirmi altıncı fəsil onlara necə qayıtmalı olduqları barədə göstərişlər verir.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> Sizdən sağ qalanlar düşmənlərinizin ölkələrində öz təqsirləri içində əriyib gedəcəklər; atalarının təqsirləri içində də onlarla birlikdə əriyib gedəcəklər. Əgər onlar öz təqsirlərini və atalarının təqsirini, Mənə qarşı etdikləri xəyanəti, eləcə də Mənə qarşı zidd getdiklərini etiraf etsələr; və Mənim də onlara qarşı zidd gedib onları düşmənlərinin ölkəsinə gətirdiyimi etiraf etsələr; əgər o zaman onların sünnətsiz ürəkləri alçalsa və onda öz təqsirlərinin cəzasını qəbul etsələr: O zaman Mən Yaqubla bağladığım əhdimi xatırlayacağam, İshaqla bağladığım əhdimi də, İbrahimlə bağladığım əhdimi də xatırlayacağam; ölkəni də xatırlayacağam. Levililər 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

Müqəddəs Yazılarda “əriyib yox olmaq” ifadəsi ərimək, pozulmaq və tükənib getmək mənasını verir. Əriyib yox olmaq ölü, quru sümüklərə çevriləcək dərəcədə xarab olmaq deməkdir. Və bu xəbərdarlıq ölümü göstərir, çünki bu, öz vəziyyətinə “düşmənlərinizin torpağında” olaraq ayılanları təmsil edir.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> Məhv ediləcək son düşmən ölümdür. 1 Korinflilərə 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

18 iyul 2020-ci ildə üçüncü mələyin hərəkatında ilk məyusluq baş verdi. Bu, müqəddəs peyğəmbərlik islahat xətlərindəki bütün digər ilk məyusluqlarla tipikləşdirilmişdir. Hizqiyalın otuz yeddinci fəsli son günlərdə Allahın xalqını elə dağılmış, pozulmuş və tamamilə tükənmiş halda təsvir edir ki, onlar sadəcə ölü, quru sümüklər vadisinə çevrilmişdilər. Onlar düşmənin torpağındadırlar; bu isə ölüm torpağıdır. Vəhy kitabının on birinci fəslində iki şahid öldürüldü və küçədə qoyuldu. Bütün peyğəmbərlər bir-biri ilə həmfikirdir. Buna görə də Musa Hizqiyalın vadisindən keçən küçədə ölü vəziyyətdə yatanlara müraciət edir. Onlara, məyusluq içində olduqları bu halda, Yeremya vasitəsilə təlimat verilir.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Buna görə də Rəbb belə buyurur: Əgər sən qayıtsan, Mən səni yenidən geri gətirəcəyəm və sən Mənim önümdə duracaqsan; əgər qiymətlini dəyərsizdən ayırsan, Mənim ağzım kimi olacaqsan; qoy onlar sənin yanına qayıtsınlar, amma sən onlara qayıtma. Yeremya 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Yeremiyaya bildirilir ki, əgər o, Allah naminə danışmaq istəyirsə, geri qayıtmalıdır və bunu etməklə qiymətlini alçaq olandan ayırmalıdır. Keçidin konteksti göstərir ki, alçaq olanlar onun yanına qayıtmamalı olduğu kəslərdir. Keçiddə o, məyus halında təsvir edildikdə, tək olduğunu bildirir.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Mən məsxərə edənlərin məclisində oturmadım, nə də sevindim; Sənin əlinə görə tək oturdum, çünki məni qəzəblə doldurdun. Yeremya 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Yeremya “istehza edənlərin məclisində” oturmurdu, çünki o, tək otururdu. O, istehza edənlərin məclisi olan alçaqlara geri dönməməli idi. 1863-cü ildə Adventizm, Musanın “yeddi dəfə”sini rədd etmək üçün Babil qızlarının biblical metodologiyasına qayıtdığı zaman “istehza edənlərin məclisi”nə qayıdışına başladı. Lakin Yeremya, Millerçi tarixdən daha konkret şəkildə, son günlər haqqında danışır. Ölü sümüklər vadisində olanlar düşmənlərin diyarında olduqlarını dərk edib oyandıqları zaman, onlar heç vaxt küçədə onların ölümü üzərində sevinənlərin yanına geri qayıtmamalıdırlar. O qrup Yeremyaya qayıda bilər, lakin o, onlara qayıda bilməz.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Lakin əgər onlar qayıdacaqlarsa, “yeddi vaxt”la birbaşa əlaqəli olan və Musa tərəfindən verilmiş göstərişləri də yerinə yetirməlidirlər. Vəhy kitabının on birinci fəslində küçədə ölü olanlar üç gün yarım ölü qalırlar; bu isə peyğəmbərlik baxımından “səhradır”.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Məhz buna görə ölülərin ilkin oyanışı sümüklərin bir-birinə birləşdirilməsinə səbəb olan bir xəbər vasitəsilə həyata keçirilir, lakin onlar hələ diri deyillər. Onları qüdrətli bir orduya çevirmək üçün dörd küləyin xəbəri, yəni möhürləmə xəbəri tələb olunur. Onları bir araya gətirən ilk xəbər bir “səs”dən gəlir.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> Təsəlli verin, xalqıma təsəlli verin, — deyir sizin Allahınız. Yerusəlimin qəlbinə danışın və ona car çəkin ki, onun cəfası başa çatmışdır, təqsiri bağışlanmışdır; çünki o, bütün günahlarına görə Rəbbin əlindən ikiqat almışdır. Səhrada fəryad edənin səsi: Rəbbin yolunu hazırlayın, çöldə Allahımız üçün bir şose yolu düzəldin. Hər dərə ucaldılacaq, hər dağ və təpə alçaldılacaq; əyri olan düzəldiləcək, nahamar yerlər hamar olacaq. Yeşaya 40:1–4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

Səs səhradan gəlir; bu, “yeddi vaxt”ın səpələnməsinin rəmzidir. O səs səhradadır, çünki Hizqiyal da ölü sümüklər vadisinə aparılmışdı. O, uzaqdan deyil, məhz həmin vadinin içindən şəhadət edirdi.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> Rəbbin əli mənim üzərimə endi, və O, məni Rəbbin Ruhu ilə çıxarıb sümüklərlə dolu olan vadinin ortasına qoydu. Hezqiyal 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Vadi üç gün yarımlıq çöldür. Səsin vədi budur ki, Yerusəlimin təqsiri bağışlanmış və onun savaşı başa çatmışdır. Bu vəd axır günlərdə həyata keçirilən yüz qırx dörd minin möhürlənməsini təmsil edir. Lakin onun təqsirinin bağışlanması, bütün günahları müqabilində “ikiqat” alması ilə əlaqələndirilir. Musanın təqdim etdiyi çarə təkcə onların təqsirlərinin deyil, həm də atalarının təqsirlərinin etirafını tələb edir. Əgər onlar bu əmri yerinə yetirsələr, onların təqsiri bağışlanacaqdır.

We will continue these truths in the next article.

Bu həqiqətləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Bəli, bütün İsrail Sənin qanununu pozdu, hətta üz döndərib getdi ki, Sənin səsinə itaət etməsin; buna görə də Allahın qulu Musanın qanununda yazılmış lənət və and bizim üzərimizə töküldü, çünki biz Ona qarşı günah etdik. O da bizim əleyhimizə və bizə hökm edən hakimlərimizin əleyhinə söylədiyi sözlərini, üzərimizə böyük bir bəla gətirməklə təsdiq etdi; çünki bütün səma altında Yerusəlimin başına gətirilənə bənzər bir şey edilməmişdir. Musanın qanununda yazıldığı kimi, bütün bu bəla başımıza gəldi; yenə də biz Rəbb Allahımızın önündə yalvarmadıq ki, təqsirlərimizdən dönək və Sənin həqiqətini anlayaq. Daniel 9:11–13.

Back to Articles