Article

# Elijah - Number Ten

İlyas — On Sayı

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

Millerçi hərəkatı Yeşaya kitabının yeddinci fəslində e.ə. 742-ci ildə başlayan altmış beş illik peyğəmbərliklə təmsil olunurdu. Yeşayanın tarixində baş verən həmin altmış beş il, 1798-ci ildən 1863-cü ilə qədər olan altmış beş ili təmsil edir. Alfa və Omeqa həmişə başlanğıcla birlikdə sonu təsvir edəcəkdir. Altmış beş illik peyğəmbərlik İsrailin şimal və cənub padşahlıqlarına qarşı yeddi dəfəlik lənəti müəyyən edir. Şimal padşahlığına qarşı ilk yeddi dəfə, Yeşayanın bu qabaqcadan xəbəri padşah Ahaza təqdim etməsindən on doqquz il sonra, e.ə. 723-cü ildə başlandı. Cənub padşahlığına qarşı son yeddi dəfə isə altmış beş ilin sonunda, e.ə. 677-ci ildə başlandı.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

Efrayimə qarşı yeddi vaxtlıq ilk lənət 1798-ci ildə başa çatdı; bu, Danielin səkkizinci və doqquzuncu fəsillərindəki Ulai çayı görüntüsünün açıldığı son vaxt idi. Bu, peyğəmbərcəsinə həm birinci mələyin ismarıcının gəlişini, həm də Millerçi hərəkatın peyğəmbərlik baxımından başlanğıcını qeyd edirdi. Yəhudaya qarşı yeddi vaxtlıq son lənət 1844-cü ildə başa çatdı; bu isə üçüncü mələyin ismarıcının gəlişi idi. Ondan on doqquz il sonra, 1863-cü ildə, əvvəlindəki qabaqcadan xəbərdarlıqda təmsil olunan altmış beş il Millerçi hərəkatın sonunu və Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsinin başlanğıcını qeyd etdi. 1863-cü ildən yeddi il əvvəl, 1856-cı ildə, Ceyms Uayt Millerçi hərəkatın Filadelfiya kilsəsi olmaqdan çıxdığını və Laodikeya kilsəsinə çevrildiyini müəyyən etməyə başladı. Onun nəvəsi, Ellen Uaytın bioqrafiyasını yazarkən, 1856-cı ilin tarixi və Laodikeya ismarıcı haqqında yazır.

## “The Laodicean Message

“Laodikeya Məktubu”

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> “Şənbəni saxlayan Adventistlər Vəhy 2 və 3-də yeddi kilsəyə ünvanlanan xəbərlərin əsrlər boyu xristian kilsəsinin təcrübəsini təsvir etdiyi mövqeyini qəbul etmişdilər. Onların gəldiyi nəticə bu idi ki, Laodikeya kilsəsinə ünvanlanan xəbər indi onların nominal Adventistlər adlandırdıqları, yeddinci gün Şənbəsini qəbul etməmiş olan şəxslərə şamil olunur. Oktyabrın 9-da dərc olunan Review jurnalında qısa bir redaksiya məqaləsində Ceyms Uayt, aşağıdakı sözlərlə giriş edərək, düşündürücü bəzi suallar qaldırdı:”

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> Sual yenidən ortaya çıxmağa başlayır: “Ey gözətçi, gecədən nə xəbər?” Hazırda yalnız aid olduqları mövzuya diqqəti yönəltmək üçün verilən bir neçə sual üçün yer vardır. Ümid edirik ki, tam cavab tezliklə veriləcək.—Review and Herald, 9 oktyabr 1856.

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> “Onun verdiyi on bir sual içində məhz altıncısı Laodikeyalılara yönəlmişdi.

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> “6. Laodikiyalıların vəziyyəti (ilıq, nə soyuq, nə də isti) üçüncü mələyin xəbərini iqrar edənlərin cəmiyyətinin halını münasib surətdə təsvir etmirmi? — Yenə orada.”

> “The last question lays the matter open:

> “Sonuncu sual məsələni açıq-aşkar ortaya qoyur:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> “11. Əgər bir xalq olaraq vəziyyətimiz belədirsə, onda Həqiqi Şahidin “məsləhəti”nə qulaq asmadan Allahın lütfünə ümid etməyə hər hansı həqiqi əsasımız varmı? Sənə məsləhət görürəm ki, məndən odda sınanmış qızıl alasan ki, varlı olasan; və ağ paltar alasan ki, geyinəsən və çılpaqlığının rüsvayçılığı görünməsin; və gözlərini göz məlhəmi ilə məsh et ki, görəsən. Mən sevdiklərimin hamısını məzəmmət edir və tərbiyə edirəm; buna görə qeyrətli ol və tövbə et. Bax, qapıda dayanmışam və döyürəm: əgər kimsə səsimi eşidib qapını açsa, onun yanına girəcəyəm və onunla birlikdə şam edəcəyəm, o da Mənimlə. Qalib gələnə Mənim taxtımda Mənimlə birlikdə oturmağa icazə verəcəyəm; necə ki, Mən də qalib gəldim və Atamın taxtında Onunla birlikdə oturdum. Vəhy 3:18–21.—Ibid.

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> “Aydındır ki, məsələnin həqiqəti yalnız yenicə James White-ın zehnində işıqlanmağa başlamışdı. Review-un növbəti sayında həmin başlıq altında yeddi kilsəyə dair yeddi sütunlu bir təqdimat yer aldı. O, giriş qeydlərində belə bəyan etdi:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> “Biz bəzi müasir şərhçilərlə razılaşmalıyıq ki, bu yeddi kilsə bütün Məsihi dövrünü əhatə edən yeddi zaman mərhələsində, Məsihçi kilsəsinin yeddi vəziyyətini təmsil edən kimi başa düşülməlidir.—Ibid., 16 oktyabr 1856.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> “Sonra o, peyğəmbərliyi ələ alaraq hər bir kilsəyə ayrıca müraciət etdi. Yeddinciyə, Laodikiya kilsəsinə gəldikdə isə, belə bəyan etdi:

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> Bir xalq olaraq bu kilsənin kədərli təsviri bizim üçün nə qədər alçaldıcıdır. Bəs bu dəhşətli təsvir bizim indiki vəziyyətimizin ən mükəmməl mənzərəsi deyilmi? Elədir; və Laodikiya kilsəsinə ünvanlanan bu nüfuzedici şəhadətin qüvvəsindən yayınmağa çalışmaq heç bir fayda verməyəcəkdir. Qoy Rəbb bizə onu qəbul etməyə və ondan bəhrələnməyə kömək etsin.—Həmin yerdə.

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> “Laodikiya kilsəsinə iki sütun həsr etdikdən sonra, onun yekun qeydləri güclü bir çağırış etdi:

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> “Əziz qardaşlar, biz dünyaya, bədənə və iblisə qalib gəlməliyik, əks halda Allahın Padşahlığında heç bir payımız olmayacaq.... Bu işdən dərhal yapışın və imanla tövbə edən Laodikiyalılara verilmiş lütfkar vədlərə sahib çıxın. Rəbbin adı ilə qalxın və qoy işığınız Onun mübarək adının izzəti üçün parlasın.—Ibid.

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> “Meydandan gələn cavab heyrətamiz dərəcədə güclü idi. G. W. Holt 20 oktyabrda Ohayodan yazırdı:”

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> “Bəli, mən inanıram ki, Allahın əmrləri və İsanın imanı ilə üçüncü xəbərin içində olan bizlər, bu müraciətin ünvanlandığı kilsəyik; və sınaqdan çıxmış qızılı, ağ libası və göz məlhəmini əldə etmək üçün nə qədər tez müraciət etsək, bir o qədər yaxşıdır ki, görə bilək.—Ibid., 6 noyabr 1856.”

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> “Şimal-şərqdən bu mövzu barədə yeni bir səs eşidildi: Massaçusets ştatının Princeton şəhərindən olan Stephen N. Haskellin səsi. Birinci gün adventisti olaraq o, iyirmi yaşında təbliğ etməyə başlamışdı; indi isə, üç il sonra, üçüncü mələyin xəbərində idi. Müqəddəs Kitabı dərindən öyrənən birisi kimi, Uaytın yeddi kilsə məsələsini təqdim edən qısa ilkin redaktor məqaləsini gördükdən sonra, o, Review üçün geniş bir məqalə yazmağı seçdi:”

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> “Qeyd olunan mövzu son bir neçə ay ərzində mənim üçün dərin maraq doğuran məsələlərdən biri olmuşdur.... Mən bir müddətdir ki, Laodikeyalılara verilən xəbərin bizə aid olduğuna inanmağa yönəldilmişəm; yəni üçüncü mələyin xəbərinə iman edənlərə; mənim əsaslı hesab etdiyim bir çox səbəblərə görə. Onlardan ikisini qeyd edəcəyəm.—Ibid.

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> “O, bunu edərək, nəticələrinə iki sütun həsr edir. Sözünü tamamlayarkən belə bəyan etdi:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> “Üçüncü mələyin xəbərinə dair bir nəzəriyyə, toy libası olmadan — hansı ki, müqəddəslərin salehliyidir — bizi əsla, əsla xilas etməyəcək. Biz Rəbb qorxusu içində müqəddəsliyi kamilləşdirməliyik.—Həmin mənbə.

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> Ceyms Uayt Laodikiyadakı kilsəyə ünvanlanmış xəbər barədə redaksiya məqalələrini davam etdirdikcə, şənbəni saxlayan adventistlərin indi Review-da oxuduqları anlayışlar sarsıdıcı idi, lakin düşüncəli, dua dolu mülahizə nəticəsində onların tətbiq oluna biləcəyi görüldü. Redaktora göndərilən məktublar kifayət qədər ümumi razılığı göstərirdi və bir oyanışın artıq başlandığını göstərirdi. Bu oyadıcı xəbərin həyəcanın məhsulu olmadığını 1857-ci ilin aprelində nəşr edilmiş Testimony No. 3-ün ilk məqaləsi, “Qeyrətli ol və tövbə et” başlıqlı yazı, təsdiq edirdi. O, belə başlayır: “Rəbb mənə görüntüdə kilsənin indiki ilıq halı barədə bəzi şeylər göstərmişdir ki, onları sizə nəql edəcəyəm.”—1T, s. 141. Ellen Uayt burada Şeytanın yer üzünə aid firavanlıq və mülklər vasitəsilə kilsəyə qarşı hücumları haqqında ona göstərilənləri təqdim edirdi.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, cild 1, 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

Millerçi hərəkatı peyğəmbərcəsinə Filadelfiya kilsəsi olaraq başladı və 1856-cı ildə Laodikiya kilsəsinə çevrildi. Yeddi il sonra bu hərəkat başa çatdı və Yeddinci Gün Adventist kilsəsi Laodikiya kilsəsi olaraq başladı və Rəbbin ağzından tüpürülüb atılanadək belə qalacaq. Yüz qırx dörd minliklərin hərəkatı Laodikiya kilsəsinin sürüsünün içindən çıxdı; necə ki, Millerçi hərəkat da Sardis kilsəsinin sürüsünün içindən çıxmışdı. Yüz qırx dörd minliklərin hərəkatı Millerçi hərəkatla bu baxımdan paralellik təşkil edir ki, birinci hərəkat Filadelfiyadan Laodikiyaya dəyişdi, sonuncu hərəkat isə Laodikiyadan Filadelfiyaya dəyişir. Millerçi tarixində Filadelfiyadan Laodikiyaya keçid nöqtəsi xüsusi olaraq 1856-cı il kimi göstərilmişdir; buna görə də sonuncu hərəkatda da keçid nöqtəsi işarələnməlidir, çünki Allah heç vaxt dəyişmir. Keçid nöqtəsi Vəhy kitabının on birinci fəslində küçələrdə öldürülən iki peyğəmbərlə müəyyən edilir.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> Onlar öz şəhadətlərini başa vurduqda, dibsiz quyudan çıxan vəhşi heyvan onlara qarşı müharibə aparacaq, onlara qalib gələcək və onları öldürəcək. Onların cəsədləri ruhən Sodom və Misir adlanan böyük şəhərin küçəsində qalacaq; Rəbbimiz də orada çarmıxa çəkilmişdi. Vəhy 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

Son hərəkat öləcək, sonra ayağa qalxacaq və bundan sonra bayraq kimi dirildiləcəkdi. Bunu etməklə o, Respublikaçı buynuzla uyğunlaşacaqdı. Respublikaçı buynuz vəhşiyə bir surət düzəldir və surətini düzəltdiyi həmin vəhşidən Vəhy on yeddinci fəsildə bəhs olunur; həmin vəhşi ölümcül yara almış beşinci baş olaraq müəyyən edilir və səkkizinci baş kimi dirildiləcəkdi. O, yeddidən olan səkkizinci kimi dirildiləcəkdi.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> Və olub da indi olmayan vəhşi heyvan — elə o, səkkizincidir, yeddidəndir və həlaka gedir. Vəhy 17:11.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

Respublikaçı buynuz o vəhşi heyvanın bir surətini meydana gətirəcəkdi və buna görə də öldürüləcək, sonra isə dirildiləcəkdi. O dirildildikdə, əvvəlki yeddi başdan olan səkkizinci baş olacaqdı. Protestant buynuz, Respublikaçı buynuzla eyni yer vəhşi heyvanının üzərinə minir və eyni peyğəmbərlik dinamikalarına malik olmalı idi. Millerçi hərəkatda Filadelfiyadan Laodikiyaya keçid, son hərəkatda Laodikiyadan Filadelfiyaya keçidi əvvəlcədən göstərir.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

Son hərəkat 18 iyul 2020-ci ildə ölümcül yara aldıqda, Laodikiya kimi öldü. Vəhy kitabının on birinci fəslində təsvir olunduğu kimi Filadelfiyaya keçdikdə, yeddidən olan səkkizinci kilsəni təmsil etmiş olacaq. 2020-ci ildəki ölüm Respublikaçı buynuzla paralel idi; çünki 1989-cu ildə son zamanın başlanmasından bəri altı prezident olmuşdu. Altıncı prezident 2024-cü ildə sağalacaq olan ölümcül yara aldı. O baş bundan sonra 1989-cu ildə son zamanın başlanmasından bəri Birləşmiş Ştatların səkkizinci başı olacaq və yeddidən olacaq. Hər iki buynuz səkkizinciyə çevrilən altıncı idi. Bu həqiqət, sınaq müddəti bağlanmazdan az əvvəl möhürü açılan İsa Məsihin Vəhyinin xəbərinin böyük bir hissəsidir.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

Bu səbəbdən, indiki tariximizi təmsil edən Millerçi tarix barəsində aydın olmaq vacibdir. Bacı Uayt 1856-cı ildə Ceyms Uaytın Laodikeyanın hərəkat üzərinə tətbiqini təsdiqlədi; buna görə də bu, insan məntiqindən irəli gələn bir tətbiq deyildir. Yeddinci Gün Adventist kilsəsi hüquqi cəhətdən Respublikaçı buynuza bağlanmazdan yeddi il əvvəl, o, ilham vasitəsilə Laodikeya kilsəsi kimi müəyyən edilmişdi. Bu o deməkdir ki, Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin tarixində onun çılpaq, kasıb, kor, bədbəxt və yazıq olmaqdan başqa bir şey olduğu bir gün belə olmamışdır. Bu peyğəmbərlik həqiqəti, Yezekel kitabının səkkizinci fəslindəki getdikcə artan dörd iyrəncliyi Adventizmin dörd nəsli kimi tanımaq üçün kontekst və əsaslandırma verir.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

Millerçi tarixə Yeşaya yeddinin altmış beş ili quruluşu baxımından yanaşıldıqda, yeddi vaxt peyğəmbərliyinin Millerçi hərəkatının bütün tarixini əhatə edən peyğəmbərlik çətiri olduğu qəbul edilməlidir. 1856-cı ildə Laodikiya kilsəsinə ünvanlanan xəbər Millerçi Adventizm üçün hazırkı həqiqətə çevrildi. Laodikiya xəbərini təqdim edən Ceyms və ya Ellen Uayt deyildi; bu, Sadiq və Həqiqi Şahid idi.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Laodikeyalılardan olan kilsənin mələyinə yaz: Bunları Amin, sadiq və həqiqi şahid, Allahın yaradılışının başlanğıcı deyir: Mən sənin əməllərini bilirəm, nə soyuqsan, nə də isti; kaş ki, ya soyuq olaydın, ya da isti. Beləliklə, ilıqsan, nə soyuqsan, nə də isti olduğuna görə səni ağzımdan qusacağam. Çünki deyirsən: “Mən varlıyam, sərvət toplamışam və heç nəyə ehtiyacım yoxdur”; amma bilmirsən ki, sən yazıq, bədbəxt, yoxsul, kor və çılpaqsan. Sənə məsləhət görürəm ki, varlanasan deyə məndən odda saflaşdırılmış qızıl alasan; və ağ paltar alasan ki, geyinəsən və çılpaqlığının rüsvayçılığı görünməsin; və gözlərinə məlhəm sürt ki, görəsən. Mən sevdiyim hər kəsi tənbeh edir və cəzalandırıram; buna görə qeyrətli ol və tövbə et. Bax, Mən qapının önündə durmuşam və döyürəm; əgər kimsə səsimi eşidib qapını açsa, onun yanına girəcəyəm və onunla şam edəcəyəm, o da Mənimlə. Qalib gələnə Mənim taxtımda Mənimlə birlikdə oturmağı verəcəyəm, necə ki Mən də qalib gəldim və Atamla birlikdə Onun taxtında oturdum. Qulağı olan, Ruhun kilsələrə nə dediyini eşitsin. Vəhy 3:14–22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

Həqiqi Şahid bildirir ki, əgər hər hansı bir adam Onun səsini “eşitmək” istəsə, O içəri girib “onunla şam edər.” Əgər Laodikeya qapını açsa, Məsih içəri girib onlarla şam edər. Əgər Məsihin daxil olmasına icazə verilərsə, O bir xəbər gətirir, çünki yemək simvolizmi bir xəbərin qəbulunu təmsil edir. Bu xəbər ümumi şəkildə sadəcə Laodikeya xəbəri kimi təqdim oluna bilər, lakin bu, Onun təklif etdiyi xəbərin nəyi təmsil etdiyinə dair səthi bir yanaşmadır. 1856-cı ildə Hiram Edson, Allahın mələklərinin William Millerə tanıyıb elan etməyə yönəltdiyi ilk “zaman peyğəmbərliyi”nin anlayışını genişləndirən peyğəmbərlik məlumatını ehtiva edən səkkiz məqalədən ibarət bir silsilə irəli sürdü. Həmin səkkiz məqalədə Edson Yeşaya yeddidəki altmış beş ili düzgün şəkildə müəyyən edir.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

Millerin fəaliyyətinin başlanğıcı yeddi vaxtın kəşfi idi; və onun xidmətinin adı ilə adlandırılan hərəkatın sona çatmasına yeddi il qalmış, məhz həmin peyğəmbərliyə dair daha dərin bir vəhy Millerçi Adventizmə təqdim olundu. Bu vəhy onlara, ilham vasitəsilə Laodikiyalılar kimi tanındıqları həmin ildə təqdim edildi. Peyğəmbərlik baxımından, iki min beş yüz iyirmi gün sonra, 1863-cü ildə, Millerin peyğəmbərlik vaxtına dair ilk kəşfi rədd edildi. Advent hərəkatı üçün Laodikiya xəbəri 1856-cı ildə gəldi və Rəbb qapını səkkiz dəfə, səkkiz məqalə ilə döydü ki, görsün, içəri girməyə yol tapa biləcəkmi. Hərəkatın sonunda, Sadiq Şahid Öz xalqı ilə birlikdə, hərəkatın başlanğıcındakı vaxtla bağlı ilk xəbərin özündən qidalanaraq, şam yeməyi yemək istəyirdi. Onun xalqı yeməkdən imtina etdi və yeddi il, yaxud iki min beş yüz iyirmi peyğəmbərlik günü sonra, Onun xalqı William Millerin əlinə verilmiş Davudun açarı ilə açılmış olan qapını bağladı. Onlar özlərinə yalan yedizdirən köhnə bir Samariyalı peyğəmbərə qayıtdılar və beləliklə, talelərini eşşəklə şirin arasında ölmək üzrə möhürlədilər.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

1856-cı ildə Protestant buynuzu “görmə vadisi”nin böhranında idi, çünki vəhy olmayan yerdə xalq həlak olur. 1856-cı ildə Respublikaçı buynuz da böhran içində idi.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

1856-cı il, Kanzas-Missuri Sərhəd Müharibəsi kimi tanınan, “Qanlı Kanzas” adı ilə məşhur zorakı qarşıdurmanın davamı ilə yadda qaldı. Mübarizə Kanzasın Birliyə azad ştat, yoxsa qul ştatı kimi daxil olub-olmayacağı üstündə gedirdi. Münaqişəyə quldarlıq tərəfdarı və quldarlıq əleyhdarı məskunlaşanlar arasında baş verən zorakı toqquşmalar daxil idi.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

1856-cı il mayın 22-də Birləşmiş Ştatlar Senatının zalında da zorakı bir hadisə baş verdi; Cənubi Karolinadan olan köləliyi müdafiə edən konqresmen Preston Brooks Massaçusetsdən olan senator Charles Sumnerə əsası ilə vəhşicəsinə hücum etdi. Sumner “The Crime Against Kansas” adlı köləlik əleyhinə bir nitq söyləmişdi və bu nitq Brooksu dərin şəkildə təhqir etmişdi. Əsa ilə döymə hadisəsi köləlik məsələsi üzərində Şimalla Cənub arasında artmaqda olan gərginliyi qabarıq şəkildə üzə çıxardı.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

1856-cı ildə Respublikaçılar Partiyası 1854-cü ildə qəbul edilmiş Kanzas–Nebraska Aktının doğurduğu siyasi qarışıqlığa cavab olaraq təsis edildi; bu akt köləliyin yeni ərazilərə yayılmasına qarşı artan müxalifəti meydana gətirmişdi. Partiyanın ilk milli qurultayı Filadelfiyada keçirildi və 1856-cı il seçkilərində Con C. Fremont onların ilk prezidentliyə namizədi seçildi.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

Kanzas-Nebraska Aktı Kanzas və Nebraska ərazilərini təşkil etdi və həmin ərazilərdə məskunlaşanlara sərhədləri daxilində köləliyə icazə verib-verməyəcəklərinə qərar vermək hüququ verdi. “Xalq suverenliyi” kimi tanınan bu anlayış, faktiki olaraq, Luiziana Ərazisində 36°30’ paralelindən şimalda köləliyi qadağan etmiş 1820-ci il Missuri Kompromisini ləğv etdi. Bu aktın ərazilərdə köləlik məsələsinə dərin təsiri oldu. O, bölmələrarası gərginliyi yenidən alovlandırdı, çünki əvvəllər azad torpaq hesab olunan, məsələn, Kanzas kimi ərazilərə köləliyin yayıla bilməsi ehtimalını açdı. Kanzas-Nebraska Aktının qəbul edilməsi Kanzas Ərazisinə həm köləlik tərəfdarı, həm də köləlik əleyhdarı məskunların axınına səbəb oldu; hər iki tərəf xalq suverenliyi səsverməsinin nəticəsinə təsir göstərməyə ümid edirdi. Əraziyə nəzarət uğrunda bu rəqabət 1856-cı ildə “Qanlı Kanzas” kimi tanınan zorakı toqquşmalara və qanunsuzluq dövrünə gətirib çıxardı.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

1856-cı il prezident seçkiləri mühüm siyasi hadisə idi. Bu seçkilərdə Demokrat Ceyms Byukenen, Respublikaçı Con C. Fremont və Amerika Partiyasından keçmiş Prezident Millard Fillmor arasında üçtərəfli mübarizə getdi. Ceyms Byukenen seçkilərdə qalib gəldi və Amerika Birləşmiş Ştatlarının 15-ci Prezidenti oldu.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

Ceyms Bukananın prezidentliyi əsasən Şimal ilə Cənub arasında artmaqda olan gərginlikləri və parçalanmaları təsirli şəkildə aradan qaldıra bilməməsi ilə tanınır; bu isə, nəticə etibarilə, onun vəzifədən ayrılmasından az sonra Amerika Vətəndaş Müharibəsinin başlanması ilə yekunlaşdı. Rəhbərlik və böhranın idarə olunmasındakı bu mühüm uğursuzluqlara görə, onun prezidentliyi çox vaxt Amerika tarixində ən uğursuz prezidentliklərdən biri kimi qiymətləndirilir.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

1857-ci ildə çıxarılmış məşhur Dred Scott Qərarı bəyan etdi ki, qullar — istər əsarət altında olsunlar, istərsə də azad — vətəndaş deyillər və federal məhkəmələrdə iddia qaldıra bilməzlər. O, həmçinin bəyan etdi ki, Konqres Birləşmiş Ştatların ərazilərində köləliyin qarşısını ala bilməz. Demokrat Buxanan köləlik tərəfdarı olan Dred Scott Qərarını açıq şəkildə dəstəklədi.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

Demokrat Bukenanın köləlik tərəfdarı mövqeyi gərginliyin Vətəndaş Müharibəsinə qədər artmasına yalnız imkan verməklə qalmadı, həm də onun ölkənin iqtisadiyyatını idarə etməkdə acizliyi 1857-ci il Panikasına gətirib çıxardı; bu isə Böyük Depressiyadan əvvəl Amerika tarixində ən böyük iqtisadi tənəzzüllərdən biri idi. 1857-ci il Panikası bir neçə il davam edən ağır iqtisadi böhranla nəticələndi. Müəssisələr və banklar bağlandı, işsizlik artdı və fond bazarı gerilədi.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

Byukanenin prezidentliyi dövründə Cənub ştatları İttifaqdan ayrılma prosesinə başladılar və 1860-cı ildə respublikaçı Abraham Linkolnun seçilməsinə cavab olaraq İttifaqdan ayrıldılar. Byukanen ayrılma böhranına passiv yanaşma sərgilədi və federal hökumətin ayrılmanın qarşısını zor gücü ilə almaq səlahiyyətinə malik olmadığını irəli sürdü. Bu qətiyyətli hərəkətin olmaması ayrılma hərəkatının güclənməsinə imkan verdi. Onun güclü rəhbərlik nümayiş etdirməməsi və ayrılma böhranını həll etmək üçün qəti addımlar atmağa tərəddüd etməsi, Cənubda belə bir təsəvvürün formalaşmasına səbəb oldu ki, o, hərbi müqavimətlə üzləşmədən İttifaqdan ayrıla bilərdi.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

1860-cı ildə ilk Respublikaçı prezident olan Abraham Lincoln seçildi. 1863-cü il yanvarın 1-də Prezident Lincoln bütün kölə edilmiş insanların Konfederasiya nəzarətində olan ərazilərdə azad edilməli olduqlarını bəyan edən son Azadlıq Proklamasiyasını imzalayıb dərc etdi. Bu icra sərəncamı Vətəndaş müharibəsinə əhəmiyyətli təsir göstərdi, çünki münaqişəni təkcə Birliyi qorumaq uğrunda deyil, həm də köləliyə son qoymaq uğrunda bir mübarizəyə çevirdi. Azadlıq Proklamasiyası dərhal bütün kölə edilmiş şəxsləri azad etmədi. O, xüsusi olaraq Birliyin səlahiyyətlərinin məhdud olduğu, Konfederasiya nəzarətində olan ərazilərə aid idi. Birlik qüvvələri irəliləyib Konfederasiya əraziləri üzərində nəzarəti ələ keçirdikcə, proklamasiya tətbiq olundu və həmin ərazilərdəki kölə edilmiş insanlar azad edildi. Azadlıq Proklamasiyası Birləşmiş Ştatlarda köləliyin nəhayət ləğv edilməsinə doğru həlledici bir addım idi və 1865-ci il dekabrın 6-da qəbul edilərək ratifikasiya olunan ABŞ Konstitusiyasına On Üçüncü Düzəlişin qəbuluna yol açdı.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

1850-ci illərdən etibarən Respublikaçı buynuz köləlik məsələsinin böhranı içində idi. Ölkədə iki əsas siyasi düşüncə sinfi ilə təmsil olunan iki əsas parçalanma mövcud idi. 1856-cı ildə köləliyə qarşı olan və köləliyi müdafiə edən qruplar köləlik barədə öz baxışlarını qoruyub saxlamaq cəhdi ilə Kanzas ərazisinə hərəkət etdikcə, elə həmin vaxt Filadelfiya Laodikeyadan ayrıldığı kimi, bir ayrılma prosesi başlandı. Demokratlar köləliyi müdafiə edirdi, Respublikaçılar isə köləliyə qarşı idi.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

1856-cı ildə “Qanlı Kanzas” yaxınlaşmaqda olan müharibənin mikrokosmosunu təmsil edirdi. Həmin il köləlik tərəfdarı olan bir demokrat Respublikaçı buynuzun başına seçildi və onun səmərəsiz rəhbərliyi, bu son günlərə qədər, səmərəsiz bir prezidentliyin rəmzinə çevrildi. O, Buçananın prezidentliyinin qoyub getdiyi qarışıqlığı aradan qaldırmağa məcbur olan ilk Respublikaçı prezidentdən əvvəl gəlirdi.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

1863-cü ilə qədər Respublikaçı buynuz Vəhy on üçün yer vəhşisinin tarixində ən mühüm icra sərəncamını verdi. İcra sərəncamı köləlik məsələsinə aid idi. Bəyannamənin bir paraqrafında belə deyilir: “Rəbbimiz İsa Məsihin min səkkiz yüz altmış üçüncü ilinin yanvar ayının birinci günündə, Birləşmiş Ştatlara qarşı üsyan içində olan əhalisinin yaşadığı hər hansı bir ştatın daxilində və ya ştatın müəyyən edilmiş bir hissəsində kölə kimi saxlanılan bütün şəxslər həmin andan etibarən və əbədi olaraq azad olacaqlar; və Birləşmiş Ştatların İcra Hökuməti, o cümlədən onun quru və dəniz qüvvələrinə aid səlahiyyətlər, belə şəxslərin azadlığını tanıyacaq və qoruyacaq, onların, yaxud onlardan hər hansı birinin, öz həqiqi azadlıqlarını əldə etmək üçün göstərə biləcəkləri səyləri boğmaq məqsədilə heç bir hərəkət və ya hərəkətlər etməyəcəkdir.” Köləlik probleminin həlli həmin anda tarixi baxımdan natamam olsa da, Linkoln “hər hansı bir ştat daxilində kölə kimi saxlanılan bütün şəxslər … həmin andan etibarən və əbədi olaraq azad olacaqlar” sözlərini yazdıqda Konstitusiyanın mahiyyəti etiraf olunmuşdu.

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

Linkoln Konstitusiyada ifadə olunan, “bütün insanlar bərabər yaradılmışdır” deyə bildirən təməl prinsipə qayıdırdı. Linkoln, Protestant buynuzun öz təməl peyğəmbərliyini, yəni köləlik peyğəmbərliyini rədd etdiyi eyni zamanda təməl həqiqətlərə qayıdırdı. Buna görə də, məhz Respublikaçı buynuzun tarixində köləliklə bağlı ən mühüm “icra sərəncamı”nı verdiyi vaxtda, Protestant buynuz da öz peyğəmbərlik tarixində köləlik peyğəmbərliyinə dair, Musanın andı və lənəti ilə təmsil olunan, ən mühüm icra sərəncamını verdi. Respublikaçı buynuz təməllərə qayıtmağı seçdi; Protestant buynuz isə öz təməlini rədd etməyi və ona heç vaxt geri dönməmək barədə xəbərdar edildiyi şeylərə qayıtmağı seçdi.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

1863-cü ildə Respublikaçı buynuz iki düşərgəyə bölünmüşdü; necə ki, qədim İsrailin padşahlığı Yerobam və Rəhbəamın dövründə iki yerə bölünmüşdü. 1863-cü ildə Protestant buynuz hüquqi baxımdan Respublikaçı buynuza birləşdi; bu, Yerobamın Bet-El və Dandakı iki qurbangahı ilə təmsil olunur. Bu iki buynuz tarix boyunca bir-birinə paralel hərəkət edir və 1863-cü ilin tarixi, xüsusilə, axır günlərin tarixini təmsil edir.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

Millerçi tarix, bir neçə peyğəmbərlik qeydi nəzərə alınmaqla, yüz qırx dörd minin tarixində təkrarlanır. Həmin qeydlərdən biri budur ki, Millerçi tarixdə hədəf auditoriya əvvəlcə hərəkatın xaricində olanlar, sonra isə hərəkatın özü idi. Yüz qırx dörd minin hərəkatında isə Vəhy on səkkizdəki iki səs iki hədəf auditoriyanı müəyyən edir, lakin bu hədəflər Millerçi tarixin əksinədir. Birinci hədəf Allahın xalqıdır, ikinci səs isə hələ də Babil içində olan Allahın digər sürüsüdür.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

Başqa bir peyğəmbərlik qeydi də budur ki, hər iki tarixçə bir kilsədən digərinə keçsə də, Millerçilər Filadelfiyadan Laodikeyaya keçdilər, üçüncü mələyin qüdrətli hərəkatı isə Laodikeyadan Filadelfiyaya keçir. Bu, Millerçilərin altıncı kilsədən yeddinci kilsəyə keçdiyini, yüz qırx dörd minin isə yeddinci kilsədən yeddinin içində olan səkkizinci kilsəyə keçdiyini göstərir.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

Respublikaçı buynuz öz hərəkətinə 1863-cü il ətrafındakı tarixdə köləliyi müdafiə edən bir millətdən köləliyə qarşı olan bir millətə doğru başladı. Həmin tarixin böhranı bu “son günlər”də eyni rəqib qüvvələr olan iki siyasi partiyanı müəyyən etdi. Necə ki, həmin tarixdəki ilk Respublikaçı prezident müharibə başa çatdıqdan cəmi bir neçə gün sonra qətlə yetirildi, son Respublikaçı prezident də rəmzi olaraq qətlə yetirildi və dünya sevinərkən ölü kimi küçədə qoyuldu. O, Vətəndaş müharibəsi başa çatdıqdan cəmi bir neçə gün sonra deyil, son vətəndaş müharibəsi başlamazdan dərhal əvvəl qətlə yetirildi.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

İlk Respublikaçı prezidentdən əvvəl Amerika tarixinin ən təsirsiz prezidenti gəlmişdi və son Respublikaçı prezidentdən əvvəl də eyni hal olacaq. İlk Respublikaçı prezidentdən əvvəl gələn Demokrat prezidentin təsirsizliyi vətəndaş müharibəsinə çevrilən böhranı sürətləndirdi və eyni təsirsizlik indi də baş verir. Son Respublikaçı prezidentdən əvvəl gələn Demokrat prezident iqtisadiyyatı elə bir tərzdə idarə etdi ki, bu, o vaxta qədər Amerika tarixindəki ən böyük iqtisadi çöküşü meydana gətirdi. İki buynuz Bazar günü qanununa qədər paralel şəkildə uzanır. 1863-cü ildə hər iki buynuzun birinci nəsli başladı və hər iki buynuz üçün dördüncü və son nəsil şərqə tərəf dönmüş və günəşə səcdə edir olacaq.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

İlyas mesajı həmişə xəbərdarlıq mesajını təsdiqləyən Allahın hökmləri ilə müşayiət olunur. Dünya cəmiyyəti indi tufandan əvvəlki insanlar kimi yaşayır. Onlar yeyir, içir və yarana biləcək hər hansı bir problemi qlobalist texno-nəhənglərin həll edəcəyini gözləyirlər. Allahın Kəlamı göstərir ki, dünya indi olduqca böyük bir böhranın astanasındadır.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> “‘Gecədən nə xəbər var?’ Mən bu xəbərlərin əhəmiyyətini dərk edirmi? Mən onların böyük bərpaedici sistemin son işində tutduqları yeri anlayırmı? Mən ‘peyğəmbərliyin möhkəm kəlamı’ ilə o qədər yaxından tanışammı ki, ətrafımda baş verən hadisələrdə gələn Padşahın artıq lap qapıda olduğuna dair qəti dəlilləri görə bilim? Allahın mənə verdiyi nur baxımından üzərimə düşən məsuliyyəti hiss edirmi? Mənə Onun idarəçisi olaraq əmanət edilmiş hər bir istedaddan məhv olmaqda olanları xilas etmək üçün düzgün yönəldilmiş səydə istifadə edirmi? Yoxsa ilıq və laqeydəmmı, qismən pis bir dünya ilə qarışmış halda, Allahın mənə verdiyi vasitə və qabiliyyəti əsasən özümü məmnun etmək üçün sərf edir, Onun işinin irəliləməsindən daha çox öz rahatlığım və asayişim qayğısına qalıram? Mən öz həyat yolumla ‘Dünyada getdikcə kök salmaqda olan, Yeddinci Gün Adventistlərinin şeypuru qeyri-müəyyən səsləndirdiyi və dünyapərəstlərin yolunu tutduğu qənaətini’ möhkəmləndirirəmmi?”

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> “Biz yaxınlaşan Allahın addım səslərini eşidirik; O, dünyanı öz təqsirləri üzündən cəzalandırmağa gəlir. Zamanın sonu üzərimizə çox yaxınlaşmışdır. Dünyanın sakinləri yandırılmaq üçün dəstə-dəstə bağlanırlar. Siz də alaq otları ilə birlikdə bağlanacaqsınızmı? Hər il minlərlə, minlərlə və on minlərlə dəfə on min canın həlak olduğunu, günahları içində öldüyünü dərk edirsinizmi? Allahın bəlaları və hökmləri artıq öz işini görür, həqiqət nurunun onların yoluna saçılmamış olması üzündən canlar məhvə sürüklənir.” General Conference Daily Bulletin, 1 aprel 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> Canım gecədə Səni arzuladı; bəli, içimdəki ruhumla Səni erkəndən axtaracağam; çünki hökmlərin yer üzündə olarkən, dünya sakinləri salehliyi öyrənəcəklər. Yeşaya 26:9.

Back to Articles