Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

Daniel Kitabı - Yüz Səksən İkinci

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

Peyğəmbərlik İttifaqları və Döyüşləri: Qədim Selevkdən Müasir Geosiyasətə qədər

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

On üçüncü və on dördüncü ayələr, Selevkosla Makedoniyalı Filipin bir ittifaq qurduqları bir tarixi müəyyən edir və onlar Romanın birinci vəkil ordusu olan Amerika Birləşmiş Ştatlarını təmsil edir, Makedoniya (Yunanıstan) isə Birləşmiş Millətlər Təşkilatının rəmzidir. Həmin erkən tarixdə şimal padşahı (Selevkos) ilə Filipin (Yunanıstan) ittifaqı, Panium döyüşünə aparan tarixi təmsil edir; həmin yerin adı isə iki əsr sonra Paniumdan dəyişdirilərək Qeysəriyyə Filipi şəhəri adlandırıldı. Şəhərin ikiqat adı Selevkosla Makedoniyalı Filipin ittifaqını yad etmək üçün verilməmişdi.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

“Qeysəriyyə Filipi” adı Paneas və ya Panium kimi tanınan qədim şəhərin tarixi çevrilməsindən qaynaqlanır. Şəhər ilkin olaraq yunan tanrısı Pana həsr olunmuş məşhur bir bulağa yaxınlığına görə Paneas adlandırılmışdı. Qədim dövrdə mühüm dini məkan olan bu bulaq İordan çayına tökülürdü.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

Böyük Hirod padşahın hakimiyyəti dövründə, təxminən e.ə. I əsrdə, şəhər əhəmiyyətli şəkildə yenidən quruldu, genişləndirildi və gözəlləşdirildi. Qeysəriyyə Filipi Böyük Hirodun oğullarından biri olan Hirod Filip tərəfindən adlandırıldı. O, şəhərə Roma imperatoru Sezar Avqustusun şərəfinə Qeysəriyyə adını, öz adından isə Filipi adını verdi; beləliklə, Qeysəriyyə Filipi. Buna görə də “Qeysəriyyə Filipi” adı, Hirodun Sezar Avqustusa ehtiramını əks etdirən “Qeysəriyyə” ilə Hirod Filipi şərəfləndirən “Filipi” sözlərinin birləşməsidir.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Peyğəmbərlik baxımından Panium Seleukos ilə Makedoniyalı Filip arasındakı konfederasiya, habelə Sezar ilə Hirod Filip arasındakı ittifaqla əlaqələndirilir. Bu iki ittifaq, Seleukos və Filip tərəfindən təmsil olunan Putinin Rusiyasının süqutundan sonra Birləşmiş Ştatlar ilə Birləşmiş Millətlər arasında yaranan ittifaqa işarə edir. Onlar həmçinin Roma təmsilçiləri olan Sezar və Filip tərəfindən təsvir edildiyi kimi, ana olan Papalıq ilə qız olan Birləşmiş Ştatlar arasındakı ittifaqı da təmsil edir. Birlikdə onlar Birləşmiş Ştatların “uçurumun o tayına uzanaraq Roma hakimiyyətinin əlini tutmasını” və “dərinliyin üzərindən uzanaraq Spiritizmlə əl-ələ verməsini” müəyyən edir. On altıncı ayənin bazar qanunundan əvvəl üçqat birlik artıq qurulmuş olur.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Paniyum Yunan allahı Pan ibadətinin mərkəzini təmsil edir. Yunan allahı Pana həsr olunmuş bulaq həmin dövrdə “Cəhənnəmin qapıları” kimi də tanınırdı və İsa oraya gəldikdə Onun “Cəhənnəmin qapıları” barədəki bəyanatı, son günlərdə baş verən Yunanıstanın (qlobalizmin) siyasi və dini xüsusiyyətləri ilə mürtəd protestantizm arasındakı mübarizəni müəyyən edir. Bu, ikinci ayədə Yunanıstan aləmini təhrikə gətirən varlı Prezident tərəfindən ilk dəfə başlanmış döyüşdür. Bu, dünya miqyasında xarici bir döyüş, həm də Amerika Birləşmiş Ştatlarının daxilində gedən daxili bir döyüşdür.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

Qlobalizmin dini əjdahanın dinidir; bu da bizim müasir şəraitimizdə vokeizmin dinidir. 2020-ci ildə Vəhy kitabının on birinci fəslində eyniləşdirilən dibsiz quyudan çıxan vəhşi heyvan öz siyasi və dini qüdrətini təzahür etdirdi və yer vəhşi heyvanının hər iki buynuzunu öldürdü. Həmin dibsiz quyu, başqa şeylərlə yanaşı, İordan çayını qidalandıran “Pan bulağı” ilə təmsil olunur.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

Yunan mifologiyasında Pan təbiət, vəhşi məkanlar və kənd musiqisi ilə əlaqələndirilirdi; ona həsr olunmuş bir bulağın mövcudluğu isə ibadət edənlər üçün dini əhəmiyyət daşıyırdı. Tanrı Pan çox vaxt keçinin ayaqları, buynuzları və qulaqları ilə təsvir olunur. Pan çobanların və sürülərin tanrısı hesab edilirdi və tez-tez meşələrdə və dağlarda şənlik edən, oynaq və dəcəl bir ilahə kimi təqdim olunurdu. Panın keçiayaqlı bir ilahə kimi təsviri Daniel kitabının səkkizinci fəslinə uyğundur; orada Yunanıstan təkə ilə təmsil olunur. Keçilər qədim Yunanıstanda geniş yayılmış ev heyvanı idi və çox vaxt Panın dolaşdığına inanılan dağlıq bölgələrdə rast gəlinirdi. Bu təsvir Panın ikonoqrafiyasının görkəmli bir xüsusiyyətinə çevrildi və tanrını təsvir edən yunan incəsənətində və ədəbiyyatında, o cümlədən milli valyutada da davam etdi.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

İsa Qeysəriyyə Filipiyəsini ziyarət edəndə, “Cəhənnəmin qapıları”nın kilsəyə qalib gələ bilməyəcəyini bildirdi. Peterin İsanın sualına cavab olaraq söylədiyi sözlər xristian tarixi və ənənəsində “Xristian etiqadı” kimi başa düşülür.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> İsa Qeysəriyyə Filipi hüdudlarına gəldikdə, şagirdlərindən soruşub dedi: İnsanlar Məni — Bəşər Oğlunu — kim hesab edirlər? Onlar isə dedilər: Bəziləri deyir ki, Sən Vəftizçi Yəhya-san; başqaları — İlyassan; digərləri isə Yeremya, yaxud peyğəmbərlərdən birisən. O onlara dedi: Bəs siz Məni kim hesab edirsiniz? Şimon Peter cavab verib dedi: Sən Məsihsən, var olan Allahın Oğlusan. İsa ona cavab verib dedi: Nə bəxtiyarsan, Şimon Bar-Yona! Çünki bunu sənə cismani varlıq və qan açmamışdır, lakin göylərdə olan Mənim Atam açmışdır. Mən də sənə deyirəm ki, sən Petersən və Mən Öz kilsəmi bu qayanın üzərində quracağam; və cəhənnəmin qapıları ona üstün gəlməyəcək. Sənə göylərin Padşahlığının açarlarını verəcəyəm; yer üzündə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; yer üzündə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq. O zaman şagirdlərinə tapşırdı ki, Onun İsa Məsih olduğunu heç kəsə deməsinlər. Matta 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Bu parça əhəmiyyətlidir, çünki o, İsanın xidmətində və xristian ilahiyyatının inkişafında dönüş nöqtəsi təşkil edir. Peterin İsanı Məsih, yaşayan Allahın Oğlu kimi etiraf etməsi xristian imanının təməli və kilsənin üzərində qurulduğu guşə daşı hesab olunur. “Bu qayanın üzərində Mən Öz kilsəmi quracağam” ifadəsi katolik ənənəsində İsanın kilsənin üzərində qurulacağını bildirdiyi “qaya” kimi məhz Peterin özünə işarə edən bir ifadə kimi şərh olunur. Bu şərh katolik ilahiyyatında papanın birinciliyi və hakimiyyəti üçün əsas təşkil edir.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

Protestant ilahiyyatında “qaya”nın birbaşa Peterin özünə deyil, Peterin İsanı Məsih və Allahın Oğlu kimi etiraf edən iman etirafına işarə etdiyi qəbul olunur. Bu baxışa görə, kilsənin təməli Peter deyil, İsanın Məsih və Allahın Oğlu olması barədə etirafdır. İlahiyyatdakı yozumdan asılı olmayaraq, Matta 16:13–20-də Peterin Etirafı xristian etiqadında mərkəzi və təməl bir keçid hesab olunur; bu keçid İsanın Məsih və Allahın Oğlu kimi kimliyini vurğulayır və kilsənin missiyasını və məqsədini təsdiq edir.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

Əvvəlki məqalədə biz “Əsrlərin Arzusu”ndan bir parçanı təqdim etdik; orada Sister White Məsihin Qeysəriyyə Filipiyə səfəri ilə bağlı bəzi məsələləri müəyyən edir. Onun qeyd etdiyi məqamlardan biri budur ki, Məsih şagirdləri Qeysəriyyə Filipi dərslərini onlara bəyan etmək məqsədilə yəhudilərin təsirindən uzaqlaşdırmışdı.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> “İsa və Onun şagirdləri indi Qeysəriyyə Filipi yaxınlığındakı şəhərlərdən birinə gəlmişdilər. Onlar Qalileyanın hüdudlarından kənarda, bütpərəstliyin hökm sürdüyü bir bölgədə idilər. Burada şagirdlər yəhudiliyin yönəldici təsirindən uzaqlaşdırılmış və bütpərəst ibadətlə daha yaxın təmasa gətirilmişdilər. Onların ətrafında dünyanın hər yerində mövcud olan xurafat formaları təmsil olunurdu. İsa istəyirdi ki, bu şeylərə dair bir baxış onlarda bütpərəstlər qarşısında məsuliyyətlərini dərk etmək hissini oyatsın. O, bu bölgədə qaldığı müddətdə xalqı öyrətməkdən çəkilməyə və Özünü daha tam şəkildə şagirdlərinə həsr etməyə çalışdı.” The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

18 iyul 2020-ci ildə Məsih 11 sentyabr 2001-ci ilin şagirdlərini Laodikeya Adventizminin təsirindən çıxardı. On bakirə məsəlindəki ilk məyusluq, yan keçilməkdə olan istehzaçılar yığıncağından hərəkatın ayrılmasına səbəb oldu. Bu həqiqət Millerçi tarixdə 19 aprel 1844-cü ildə, sonra isə yenidən 18 iyul 2020-ci ildə yerinə yetdi. Bundan sonra ləngimə vaxtının tarixi başlandı və o, həm birinci, həm də üçüncü mələyin hərəkatında “Həqiqət”in imzasını daşıyır.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

İlk məyusluq üç nişanədən birincisidir və tarix Vəhy kitabının on birinci fəslindəki “böyük zəlzələ”ni təmsil edən 22 oktyabr 1844-cü il Böyük Məyusluğu ilə yekunlaşır. İbrani əlifbasının başlanğıcı olan birinci hərf bir məyusluğu təmsil edir, sonu olan iyirmi ikinci hərf də həmçinin bir məyusluğu təmsil edir. Üsyanı təmsil edən on üçüncü hərf, Axşamyarısı edilən çağırış böhrana kimin hazırlaşdığını və kimin hazırlaşmadığını müəyyən etdikdə, ağılsız bakirələrin öz itirilmiş vəziyyətlərini aşkara çıxaran məyusluğunu müəyyənləşdirir. İbrani əlifbasının iyirmi iki hərfi həmin tarixin daxilində gerçəkləşən İlahiliyin bəşəriyyətlə birləşməsinin rəmzini təmsil edir; halbuki Millerçi tarix birinci Kadeşi təmsil edir, bu günkü tariximiz isə sonuncu Kadeşi təmsil edir.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

İki xətt paraleldir, lakin onlardan biri Allahın xalqının uğursuzluğunu, digəri isə Allahın xalqının qələbəsini təmsil edir. Çarmıxdan dərhal əvvəl İsa şagirdlərini Paniuma gətirdiyi kimi, O Özünün axırzaman şagirdlərini də Paniuma gətirmişdir; və bunu etməklə, O, bir məyusluğun Özünün axırzaman şagirdlərini Matta kitabının on altıncı fəslinin tarixində “Yəhudilik” ilə təmsil olunan Laodikeya Adventizminin “idarəedici təsiri”ndən ayırmasına yol vermişdir. Bunu etməklə, O eyni zamanda Öz şagirdlərini bütpərəstliklə daha yaxın təmasa da gətirmişdir; beləliklə, bu, indi bütün dünyanı vəhşinin nişanını qəbul etməyə yönəltmək üçün istifadə olunan müasir rabitə sistemləri ilə təmsil edilən şeytani qüdrətin tam inkişaf etmiş təzahürü içində yaşayan Özünün axırzaman şagirdlərinin fəaliyyət mühitini də təmsil edir.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

Qeysəriyyə Filipinin tarixi Paniyum döyüşünün tarixi ilə və on üçdən on beşə qədər olan ayələrlə uyğunluq təşkil edir. Məsih və Onun şagirdləri çarmıxın kölgəsində dayanmışdılar; bu, Onun son günlərdəki şagirdlərinin bazar qanununun kölgəsində dayanmasını təmsil edirdi. Orada, on üçdən on beşə qədər olan ayələrdə — hansı ki, Qeysəriyyə Filipi idi və eyni zamanda bu gün bizim dayandığımız yer olan Paniyum döyüşü idi — Məsih on altıncı ayədə baş vermək üzrə olanlar barədə Öz şagirdlərinə öyrətməyə başladı.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> “Onlara Özünü gözləyən əzabdan bəhs etmək üzrə idi. Lakin əvvəlcə təkliyə çəkildi və dua etdi ki, onların ürəkləri Onun sözlərini qəbul etməyə hazırlansın.” The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Məsih şagirdlərinə çarmıx barədə deməzdən əvvəl əvvəlcə uzağa getdi, yaxud ləngidi; beləliklə, məsəldəki ləngimə vaxtını və 18 iyul 2020-dən 2023-cü ilin iyuluna qədər olan tarixi qeyd etmiş oldu.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> “Onlara qoşulduqda, Onun çatdırmaq istədiyini dərhal onlara bildirmədi. Bunu etməzdən əvvəl, gələcək sınaq üçün möhkəmlənsinlər deyə, Onlara Özünə olan imanlarını etiraf etmək imkanı verdi.” Əsrlərin Arzusu, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

2023-cü ilin iyul ayında Rəbb məyusluqla əlaqədar olanlara öz imanlarını ifadə etmək imkanı verməyə başladı. O, bunu Yezekel otuz yeddinci fəslin xəbərini açmaqla etdi; bu, 11 sentyabr 2001-ci il xəbərinin təsdiqi idi. Bu, 11 sentyabr 2001-dən möhürlənmə vaxtını tezliklə gələcək bazar qanunu ilə birləşdirən ip idi. O, bunu 18 iyul 2020-ci il məyusluğunu həqiqətin quruluşu daxilində yerləşdirməklə etdi; çünki görməyə hazır olanlar dərk edə bilərdilər ki, hər bir islahatçı hərəkatın özünəməxsus müqəddəs tarixindən keçib gedən bir mövzusu vardır.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

Axır günlərdə üçüncü vay xəbəri 11 sentyabr 2001-ci ildə gəldi; sonra məyusluq doğuran üçüncü vayın saxta bir xəbəri elan olundu, lakin onları üç gün yarımdan sonra ölü, quru və dağılmış sümüklər halından yenidən həyata qaytaran xəbər dörd külək xəbəri idi; bu da üçüncü vaydır.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

Axırzaman şagirdləri, əgər görməyi seçsələr, görə bilərlər ki, yüz qırx dörd minin möhürlənməsinin üç nişangahı hər mərhələdə eyni mövzudur və ikinci mərhələdə İbrani əlifbasının on üçüncü hərfi ilə təmsil olunan üsyan bu xəbəri “Həqiqət” kimi təsdiqlədi. Rəbbin təqdim etdiyi ikinci şahid isə bundan ibarət idi ki, əvvəlki islahatçı hərəkatların ilk məyusluğu Allahın açıqlanmış iradəsinə qarşı üsyan üzərində əsaslanmışdı; istər Musanın oğlunu sünnət etməməsi, istər Uzzanın əhd sandığına toxunması, istərsə də Martanın və Məryəmin Lazarın ölümü barədə İsanın sözünə şübhə etməsi olsun. İlk məyusluğun itaətsizlik üzərində əsaslandığı həqiqətini təsdiqləməyən yeganə islahat xətti Millerçilərin islahat hərəkatı idi, lakin həmin vaxt da göstərildi ki, Millerçilərin tarixçəsi daxilində səkkizincinin yeddidən olması həqiqətinə əsaslanan daxili nişangahlar mövcud idi.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Səkkizincinin yeddidən olması həqiqəti, indi möhürləri açılmaqda olan İsa Məsihin Vəhyinin əsas ünsürlərindən biridir; Filadelfiyalı Millerçi hərəkatın Laodikeya kilsəsinə keçidi isə, üçüncü mələyin Laodikeya hərəkatının yüz qırx dörd minin Filadelfiyalı hərəkatına nə vaxt keçəcəyini müəyyən edən bir nişan daşı idi. Beləliklə, birinci Millerçi məyusluğunun onların hərəkatı itaətsizlik göstərmədən baş verməsi həqiqəti, son günlərdə eyni nişan daşında üçüncü mələyin Laodikeya hərəkatının itaətsizlik edərək bir məyusluq doğuracağı hal üçün ziddiyyəti təmin etdi; bununla da o, Millerçi nişan daşı ilə uyğunlaşacaq və yüz qırx dörd minin hərəkatının yeddidən olan səkkizinci olduğunu görmək üçün məntiqi əsas yaradacaqdır.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

2023-cü ilin iyul ayında Rəbb bazar günü qanunu böhranı üçün Özünün axırgün xalqını hazırlamaq məqsədilə “səhrada fəryad edən bir səs” qaldırdı və O, duada ləngiməkdən dönüb şagirdlərin yanına qayıtdıqdan sonra, onlara imanlarını ifadə etmək imkanı verdi. Məsihin günlərində bu xəbərdarlıq Onun vəftizi idi; İsanın İsa Məsih olduğu nöqtə məhz orası idi. Həmin yol nişanı 11 sentyabr 2001-ci ilə uyğun gəlir və Onun şagirdlərindən əvvəlcə insanların nə düşündüyü, sonra isə şagirdlərin özlərinin Məsih haqqında nə düşündüyü soruşuldu.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “Onlara qoşulduqda, O, çatdırmaq istədiyini dərhal bildirmədi. Bunu etməzdən əvvəl, qarşıdan gələn sınaq üçün möhkəmlənsinlər deyə, Onun barəsində imanlarını etiraf etmək imkanı verdi. O soruşdu: «İnsanlar Məni, Bəşər Oğlunu, kim deyirlər?»”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> “Təəssüf ki, şagirdlər İsrailin öz Məsihini tanımaqda uğursuz olduğunu etiraf etməyə məcbur oldular. Doğrudur, bəziləri Onun möcüzələrini gördükdə, Onun Davud Oğlu olduğunu bəyan etmişdilər. Betsaidada yedirilmiş izdihamlar Onu İsrailin padşahı elan etmək istəmişdilər. Bir çoxları Onu peyğəmbər kimi qəbul etməyə hazır idilər; lakin Onun Məsih olduğuna inanmırdılar.” The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

Adventizmin əksəriyyəti 11 sentyabr 2001-ci ilin üçüncü vayına inanmadı. Onlar hərəkat daxilində təqdim olunmuş peyğəmbərlik Kəlamının möcüzələrindən bəzilərinə inanırdılar və bəziləri 11 sentyabr 2001-ci il xəbərinin həqiqət ünsürləri daşıdığını anlayırdı, lakin onlar 11 sentyabr 2001-ci ilin iddialarına həqiqətən inanmadılar.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

11 sentyabr 2001-ci il iddiası, 11 avqust 1840-cı il iddiası ilə əvvəlcədən tipləşdirilmişdi və həmin iddia, Sister White 11 avqust 1840-cı ilin yerinə yetməsini şərh edərkən ifadə edilmişdir. O belə bəyan etmişdir:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Məhz göstərilmiş vaxtda Türkiyə öz səfirləri vasitəsilə Avropanın müttəfiq dövlətlərinin himayəsini qəbul etdi və beləliklə özünü xristian millətlərin nəzarəti altına qoydu. Hadisə qabaqcadan deyilmiş xəbəri tam dəqiqliklə yerinə yetirdi. Bu məlum olduqda, çoxlu adamlar Millerin və onun əməkdaşlarının qəbul etdikləri peyğəmbərlik təfsiri prinsiplərinin doğruluğuna əmin oldular və advent hərəkatına heyrətamiz bir təkan verildi. Elmli və mövqeli adamlar həm onun baxışlarını təbliğ etməkdə, həm də nəşr etdirməkdə Millerlə birləşdilər və 1840-cı ildən 1844-cü ilə qədər bu iş sürətlə genişləndi.” The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

1840-cı il avqustun 11-də təsdiq olunan bu idi ki, Millerin peyğəmbərlik baxışları doğru idi; 2001-ci il sentyabrın 11-i ilə bağlı iddia isə Future for America-nın peyğəmbərlik baxışlarının doğru olduğunun təsdiqidir. 2023-cü ilin iyulunda tövbə etməmiş izdiham Məsih tərəfindən tərtib edilmiş və Future for America-ya etibar edilmiş metodologiyanın əslində son yağışın metodologiyası olduğu müddəasını qəbul edə bilmədi və qəbul etmədi. Lakin sonra Məsih şagirdlərindən soruşdu ki, izdihamın deyil, onların özlərinin fikri nədir.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> İsa indi şagirdlərin özlərinə aid ikinci bir sual verdi: «Bəs siz Məni kim sayırsınız?» Peter cavab verdi: «Sən Məsihsən, yaşayan Allahın Oğlusan.»

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “Peter lap əvvəldən İsanın Məsih olduğuna inanmışdı. Vəftizçi Yəhyanın təbliği ilə ürəkləri məhkum olunmuş və Məsihi qəbul etmiş bir çox başqaları, Yəhya həbsə salınıb ölümə təslim ediləndə onun missiyasına dair şübhə etməyə başladılar; indi isə onlar uzun müddət yolunu gözlədikləri Şəxsin İsanın Məsih olduğuna da şübhə edirdilər. İsanın Davudun taxtında Öz yerini tutacağını hərarətlə gözləmiş şagirdlərin çoxu, Onun belə bir niyyəti olmadığını anladıqları zaman Onu tərk etdilər. Lakin Peter və onun yoldaşları öz sədaqətlərindən dönmədilər. Dünən tərifləyib bu gün qınayanların tərəddüdlü yolu Xilaskarın həqiqi davamçısının imanını sarsıtmadı. Peter belə dedi: ‘Sən Məsihsən, yaşayan Allahın Oğlusan.’ O, Rəbbinin başına padşahlıq ehtiramlarının tac qoymasını gözləmədi, əksinə, Onu alçaldılması halında qəbul etdi.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “Peter on ikinin imanını ifadə etmişdi. Lakin şagirdlər hələ də Məsihin missiyasını anlamaqdan çox uzaq idilər. Kahinlərin və rəhbərlərin müxalifəti və təhrifedici təqdimatları, onları Məsihdən döndərə bilməsə də, yenə də onlarda böyük çaşqınlıq yaradırdı. Onlar yollarını aydın görmürdülər. Erkən təlimlərinin təsiri, ravvinlərin öyrətdikləri, ənənənin gücü hələ də həqiqətə baxışlarını kəsirdi. Zaman-zaman İsadan gələn qiymətli işıq şüaları onların üzərinə saçılırdı, lakin çox vaxt onlar kölgələr arasında yol axtaran insanlar kimi idilər. Ancaq bu gün, imanlarının böyük sınağı ilə üz-üzə gətirilməzdən əvvəl, Müqəddəs Ruh qüdrətlə onların üzərinə endi. Qısa bir müddət üçün gözləri ‘görünən şeylər’dən çevrilib, ‘görünməyən şeylər’i seyr etməyə yönəldi. 2 Korinflilərə 4:18. İnsanlıq pərdəsi altında onlar Allah Oğlunun izzətini dərk etdilər.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> “İsa Peterə cavab verib dedi: ‘Nə bəxtiyarsan, ey Simon Bar-Yona; çünki bunu sənə bəşər deyil, göylərdə olan Atam aşkar etmişdir.’” The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Peterin Məsihin Allahın Oğlu olduğunu müəyyən edən etirafı, həmin tarixin sınaq sualına birbaşa cavab verirdi. Allahın peyğəmbərlik Kəlamında bildirildiyi kimi, Məsihin zühur etməsinin vaxtı gəlib çatmışdı və yalnız o həqiqəti qəbul edənlər Peterin bəyanatı ilə təmsil olunanlarla birlikdə sayılacaqdılar. Peter 11 sentyabr 2001-ci ildə təsbit edilmiş xəbəri qəbul edənləri və İsanın Allahın Oğlu olduğunu etiraf edənləri təmsil edir. “Peter on iki nəfərin imanını ifadə etmişdi,” və onun təmsil etdiyi o on iki nəfər yüz qırx dörd min idi. Buna görə də Məsih həmin keçiddə Peterin adını Simon Bar-jona-dan Peterə dəyişdirdi.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

“Şimon” “eşidən”, “bar” isə “oğlu” deməkdir, Yunus isə “göyərçin” deməkdir. Şimon göyərçinin xəbərini eşidənləri təmsil edirdi; göyərçin isə İsanın Məsihə çevrildiyi, qüvvə ilə məsh olunduğu zaman Onun vəftizi ilə bağlı həqiqətləri təmsil edirdi; bu da Müqəddəs Ruhun göyərçin surətində enməsi ilə rəmzi şəkildə göstərilmişdi.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

İslahat xətləri bir-birinə paraleldir və Yəhya 11 avqust 1840-cı ildə kiçik kitabı yemiş Millerçiləri təmsil edir. Yeremya həmin hadisə ilə uyğunlaşır və o, kiçik kitabı yediyi zaman artıq Allahın adı ilə çağırılmışdı.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> Sözlərin tapıldı və mən onları yedim; sözün mənim üçün qəlbimin sevinci və şadlığı oldu; çünki mən Sənin adınla çağrılmışam, ey Ordular Rəbbi Allah. Yeremya 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Rəbb Abramla əhd bağladıqda, Saray və Yaqubla etdiyi kimi, onun adını İbrahimə dəyişdirdi. Adın dəyişdirilməsi əhd münasibətini təmsil edir; və İlahi rəmzin endiyi yol nişanında Allahın xalqı xəbəri qəbul edib mənimsəməli, əhdə daxil olmalı və bundan sonra onların adı dəyişdirilməlidir. Məsihin dövrünün şagirdlərinin təmsilçisi olaraq, Şimon Bar-Yona “göyərçin”in xəbərini “eşidən” kəsləri təmsil edirdi.

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

O, həmin nişanədə İsanın Məsihə çevrildiyini, Onun Allahın Oğlu olduğunu və bunun ehtiva etdiyi hər şeyi tanıdığını şəhadətlə bəyan etdikdə, Məsih onun adını sonra Peter olaraq dəyişdirdi. O, həmin tarixin Məsihin əhd xalqının qəbul etdiyi xəbəri ifadə etmişdi və bunu etməklə o, həm də son günlərin yüz qırx dörd minini təmsil etdi.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

“P” hərfi ingilis əlifbasında on altıncı hərfdir, “E” hərfi əlifbada beşinci hərfdir, “T” hərfi isə iyirminci hərfdir, “E” hərfi təkrar olunur və ad “R” hərfi ilə bitir ki, bu da on səkkizinci hərfdir. On altı “dəfə” beş, “dəfə” iyirmi, “dəfə” beş, “dəfə” on səkkiz yüz qırx dörd minə bərabərdir. Möcüzəli Dilçi Peterlə ivrit dilində danışdı, Əhdi-Cədid yunan dilində yazıldı və Kral Ceyms Versiyasının tərcüməçiləri Əhdi-Cədidi ingilis dilində hazırladılar.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Dillərin fərqlənməsinə dair üç mərhələyə baxmayaraq, Allahın Oğlu olan Məsih, Möcüzəli Dilçi və Möcüzəli Sayıcı, Matta kitabının on altıncı fəslində yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinə dair, Panium Döyüşü və Onun Qeysəriyyə Filipiyə səfəri ilə uzlaşan bir illüstrasiya yerləşdirmişdir. O, bunu dilə və rəqəmlərə hakimiyyətindən istifadə etməklə etmişdir, çünki O həm Palmonidir (Möcüzəli Sayıcı), həm də Kəlamdır (Möcüzəli Dilçi).

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> “Təxminən iki min il əvvəl göydə, Allahın taxtından sirli məna daşıyan bir səs eşidildi: «Budur, Mən gəlirəm». «Sən qurban və təqdimə razı olmadın, lakin Mənim üçün bir bədən hazırladın…. Budur, Mən gəlirəm (Kitabın tumarında Mənim haqqımda yazılmışdır) ki, ey Allah, Sənin iradəni yerinə yetirim». İbranilərə 10:5–7. Bu sözlərdə əzəli çağlardan gizli qalmış niyyətin həyata keçməsi bəyan olunur. Məsih bizim dünyamıza gəlmək və cisimlənmək üzrə idi. O deyir: «Mənim üçün bir bədən hazırladın». Əgər O, dünya yaranmazdan əvvəl Atanın yanında malik olduğu izzətlə zühur etsəydi, biz Onun hüzurunun nuruna tab gətirə bilməzdik. Biz onu görüb məhv olmayaq deyə, Onun izzətinin təzahürü pərdələndi. Onun ilahiliyi bəşəriyyətlə örtüldü, görünməz izzət görünən insan surətində gizlədildi.”

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> “Bu böyük məqsəd tiplər və rəmzlər vasitəsilə qabaqcadan kölgə kimi göstərilmişdi. Məsihin Musaya göründüyü yanan kol Allahı aşkar etdi. İlahiliyin təmsili üçün seçilmiş rəmz zahirdə heç bir cəlbediciliyi olmayan sadə bir kol idi. Sonsuz Olan burada təcəssüm etmişdi. Hər şeyə mərhəmət edən Allah Öz izzətini ən təvazökar bir rəmz içində örtdü ki, Musa ona baxıb sağ qala bilsin. Eləcə də, gündüz bulud sütununda və gecə od sütununda Allah İsraillə ünsiyyət saxlayır, insanlara Öz iradəsini açıqlayır və onlara Öz lütfünü bəxş edirdi. Allahın izzəti zəiflədilmiş, əzəməti pərdələnmişdi ki, məhdud insanların zəif baxışı ona tamaşa edə bilsin. Beləcə, Məsih ‘bizim alçaldılmış bədənimizdə’ (Filipililərə 3:21, R. V.), ‘insan bənzərində’ gəlməli idi. Dünyanın gözündə Onda onların Onu arzulamalarına səbəb olacaq heç bir gözəllik yox idi; lakin O, bədənə gəlmiş Allah, göyün və yerin nuru idi. Onun izzəti pərdələnmiş, böyüklüyü və əzəməti gizlədilmişdi ki, kədərli, sınağa çəkilən insanlara yaxınlaşa bilsin.”

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> “Allah Musaya İsrail üçün əmr etdi: ‘Qoy Mənə bir müqəddəs məkan düzəltsinlər ki, onların arasında sakin olum’ (Çıxış 25:8), və O, Öz xalqının arasında, o müqəddəs məkanda məskən saldı. Səhradakı bütün yorucu sərgərdanlıqları boyunca Onun hüzurunun rəmzi onlarla idi. Beləcə Məsih də Öz çadırını bizim bəşəri düşərgəmizin ortasında qurdu. O, Öz çadırını insanların çadırlarının yanında qurdu ki, aramızda sakin olsun və bizi Öz ilahi xasiyyəti və həyatı ilə tanış etsin. ‘Kəlam bədən oldu və aramızda məskən saldı (və biz Onun izzətini gördük, Atadan gələn Yeganənin izzəti kimi), lütf və həqiqətlə dolu idi.’ Yəhya 1:14, R. V., haşiyə.”

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> “İsa bizimlə yaşamaq üçün gəldiyindən, biz bilirik ki, Allah sınaqlarımıza bələddir və kədərlərimizə şərik olur. Adəmin hər bir oğlu və qızı anlaya bilər ki, Yaradanımız günahkarların dostudur. Çünki lütfə dair hər bir təlimdə, sevincə dair hər bir vəddə, məhəbbətin hər bir əməlində, Xilaskarın yer üzündəki həyatında təqdim olunan hər bir ilahi cəzbədə biz ‘Allah bizimlədir’i görürük.”

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> “Şeytan Allahın məhəbbət qanununu eqoizm qanunu kimi təqdim edir. O bəyan edir ki, onun əmrlərinə itaət etməyimiz bizim üçün qeyri-mümkündür. İlk valideynlərimizin süqutunu və ondan irəli gələn bütün fəlakətləri Yaradanın üzərinə ataraq, insanları Allaha günahın, əzabın və ölümün müəllifi kimi baxmağa sövq edir. İsa bu aldadışı ifşa etməli idi. O, bizdən biri olaraq itaət nümunəsi verməli idi. Bunun üçün O, bizim təbiətimizi Öz üzərinə götürdü və bizim təcrübələrimizdən keçdi. “Hər şeydə qardaşlarına bənzədilməsi Ona lazım idi.” İbranilərə 2:17. Əgər bizim İsanın dözmədiyi hər hansı bir şeyi daşımalı olmağımız lazım gəlsəydi, onda Şeytan bu nöqtədə Allahın qüdrətini bizim üçün yetərsiz kimi təqdim edərdi. Buna görə də İsa “hər cəhətdən bizim kimi sınağa çəkildi”. İbranilərə 4:15. O, məruz qaldığımız hər bir sınağa tab gətirdi. Və Öz xeyrinə bizə sərbəst surətdə təklif olunmayan heç bir qüvvədən istifadə etmədi. İnsan olaraq O, sınaqla qarşılaşdı və Allaha tərəfindən Ona verilən qüvvə ilə qalib gəldi. O deyir: “Ey Allahım, Sənin iradəni yerinə yetirməkdən zövq alıram; bəli, Sənin qanunun qəlbimin daxilindədir.” Məzmur 40:8. O, yaxşılıq edərək və Şeytan tərəfindən əzab verilənlərin hamısını sağaldaraq dolaşdığı zaman, Allahın qanununun xarakterini və Ona xidmətin mahiyyətini insanlara aydın etdi. Onun həyatı şəhadət edir ki, Allahın qanununa itaət etməyimiz bizim üçün də mümkündür.”

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> “Öz bəşəriyyəti ilə Məsih bəşəriyyətə toxundu; Öz ilahiliyi ilə isə Allahın taxtından yapışır. Bəşər Oğlu olaraq O, bizə itaətin nümunəsini verdi; Allahın Oğlu olaraq isə O, bizə itaət etmək qüdrəti verir. Horev dağındakı koldan Musaya danışıb belə deyən Məsih idi: ‘MƏN OLANAM Kİ, VARAM.... İsrail övladlarına belə deyəcəksən: MƏN VARAM məni sizin yanınıza göndərdi.’ Çıxış 3:14. Bu, İsrailin xilasının girovu idi. Beləliklə, O, ‘insanlara bənzər surətdə’ gələndə Özünü MƏN VARAM olaraq bəyan etdi. Beytlehemin Körpəsi, həlim və təvazökar Xilaskar, ‘bədəndə zühur etmiş’ Allahdır. 1 Timoteyə 3:16. Və O, bizə belə deyir: ‘MƏN Yaxşı Çobanam.’ ‘MƏN diri Çörəyəm.’ ‘MƏN Yol, Həqiqət və Həyatam.’ ‘Göydə və yer üzündə bütün hakimiyyət Mənə verilmişdir.’ Yəhya 10:11; 6:51; 14:6; Matta 28:18. MƏN hər bir vədin təminatıdır. MƏNƏM; qorxmayın. ‘Allah bizimlədir’ — bu, günahdan xilasımızın zəmanəti, göyün qanununa itaət etmək qüdrətimizin təminatıdır.” Əsrələrin Arzusu, 23, 24.

Back to Articles