Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

Daniel Kitabı - Yüz Yetmiş Doqquzuncu

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

Gecəyarısı Nidası və Romanın Peyğəmbərlikdəki Rolu: Daniel Kitabında Axır Günlərin Aşkar Edilməsi

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

İndi biz müqəddəs torpaq üzərindəyik, Daniel kitabı baxımından, çünki yüz qırx dörd min üçün Gecəyarısı Fəryadını təmsil edən ayələrə gəlib çatmışıq. Bu ayələr həmçinin ucaldılan bayraqdarlıq nişanının möhürlənməsini müəyyən edir. Bunlar Daniel kitabından son günlərə aid açılmış hissə olan ayələrdir və “vaxt yaxındır” deyildiyi zaman, on altıncı ayədə sınaq müddəti bağlanmazdan az əvvəl açılan İsa Məsihin Vəhyinin Daniel tərəfindən ifadəsini təmsil edir.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

Vəhyin əsasını qoyan Romadır; bu, on birinci fəslin on dördüncü ayəsində təmsil olunur. Buna görə də, on birinci ayədən on beşinci ayəyədək irəlilədikcə Romaya diqqətlə nəzər salmaq mühümdür; çünki “vəhy olmayan yerdə xalq həlak olar”, və əgər Yeşaya yeddinci fəslin səkkizinci və doqquzuncu ayələrinə inanmasanız, “şübhəsiz ki, möhkəmlənməyəcəksiniz.”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

Uriya Smit özünün “Daniel and the Revelation” kitabında bir peyğəmbərlik qaydasına ən azı dörd dəfə istinad edir. Həmin qayda müəyyən edir ki, bir peyğəmbərlik qüvvəsi Allahın xalqı ilə “əlaqələndiyi” vaxta qədər peyğəmbərlikdə tanıdılmır. O, bu qaydaya ilk dəfə Babilin peyğəmbərlik şəhadətinə daxil edilməsi ilə bağlı toxunur.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “Bu, təfsirin aşkar bir qaydasıdır ki, millətlərin müqəddəs tarix qeydlərinin tam olması üçün onlardan bəhs edilməsini zəruri edəcək dərəcədə Allahın xalqı ilə əlaqəyə girdikləri zaman peyğəmbərlikdə qeyd olunmalarını gözləyə bilərik.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

Smit ən azı daha üç dəfə bu qaydaya toxunur və həmin üç halın hər birində yəhudilərin “ittifaq”ına işarə edir; lakin bir istinadda o, bu ittifaqın e.ə. 162-ci ildə yerinə yetdiyini göstərir, digər iki istinad isə “yəhudilərlə Roma arasındakı ittifaq”ın yerinə yetməsini e.ə. 161-ci ilə aid edən müasir tarixçilərlə uzlaşır.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> “Oxucuya xatırlatmağa ehtiyac yoxdur ki, yer üzündəki hökumətlər peyğəmbərliyə yalnız Allahın xalqı ilə hansısa şəkildə əlaqəyə girdikdə daxil edilirlər. Roma o vaxt Allahın xalqı olan yəhudilərlə e.ə. 161-ci ildə məşhur Yəhudi İttifaqı vasitəsilə əlaqəyə girdi. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, kitab 12, fəsil 10, bölmə 6; Prideaux, cild II, səhifə 166. Lakin bundan yeddi il əvvəl, yəni e.ə. 168-ci ildə Roma Makedoniyanı fəth etmiş və həmin ölkəni öz imperiyasının bir hissəsinə çevirmişdi. Deməli, Roma peyğəmbərliyə məhz keçinin məğlub edilmiş Makedoniya buynuzundan başqa istiqamətlərdə yeni fəthlərə doğru irəlilədiyi vaxt daxil edilir. Buna görə də o, peyğəmbərə keçinin buynuzlarından birindən çıxıb gəlirmiş kimi göründü və ya bu peyğəmbərlikdə bu şəkildə təsvir edilməsi tamamilə münasibdir.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

Lakin Smith həmçinin bildirir ki, bu, e.ə. 162-ci il idi.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “Həmin eyni qüdrət həm də Müqəddəs Torpaqda dayanmalı və onu viran qoymalı idi. Roma e.ə. 162-ci ildə ittifaq vasitəsilə Allahın xalqı olan yəhudilərlə bağlı oldu; bu tarixdən etibarən o, peyğəmbərlik təqvimində mühüm yer tutur. Lakin o, Yəhudeya üzərində hakimiyyəti faktiki fəth yolu ilə e.ə. 63-cü ilə qədər əldə etmədi; və bu da aşağıdakı şəkildə oldu.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

Sonra həmin hadisəyə üçüncü dəfə istinad edərkən yenə də deyir: e.ə. 161-ci il.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> “Bizi imperiyanın dünyəvi hadisələri boyunca yetmiş həftənin sonuna qədər gətirdikdən sonra, peyğəmbər 23-cü ayədə bizi e.ə. 161-ci ildə Romalıların yəhudi ittifaqı vasitəsilə Allahın xalqı ilə bilavasitə bağlı olduqları vaxta qaytarır; həmin nöqtədən etibarən isə biz hadisələrin birbaşa xətti ilə kilsənin son qələbəsinə və Allahın əbədi səltənətinin qurulmasına qədər aparılırıq. Yəhudilər Suriya padşahları tərəfindən ağır şəkildə zülmə məruz qaldıqlarından, Romalıların köməyini istəmək və onlarla ‘dostluq və ittifaq əhdi bağlamaq’ üçün Romaya bir elçilik göndərdilər. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. Romalılar yəhudilərin xahişinə qulaq asdılar və onlara bu sözlərlə ifadə olunmuş bir fərman verdilər:—

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> “‘Yəhudi xalqı ilə yardım və dostluq ittifaqı barəsində senatın qərarı. Romalılara tabe olanlardan heç kəsin yəhudi xalqına qarşı müharibə aparması, yaxud onlara taxıl, gəmilər və ya pul göndərməklə belə edənlərə kömək etməsi qanuni olmayacaq; və əgər yəhudilərə qarşı hər hansı bir hücum edilərsə, romalılar imkanları çatdığı qədər onlara kömək edəcəklər; habelə, əgər romalılara qarşı hər hansı bir hücum edilərsə, yəhudilər onlara kömək edəcəklər. Əgər yəhudilər bu yardım ittifaqına nəsə əlavə etmək və ya ondan nəsə çıxarmaq istəsələr, bu, romalıların ümumi razılığı ilə ediləcək. Və beləliklə edilən hər bir əlavə qüvvədə olacaqdır.’ ‘Bu qərar,’ deyir İosif Flavi, ‘Yəhuda xalqın baş kahini, onun qardaşı Simon isə ordunun sərkərdəsi olduğu zaman, Yəhyanın oğlu Eupolemus və Eleazarın oğlu Yason tərəfindən yazılmışdır. Və bu, romalıların yəhudilərlə bağladıqları ilk ittifaq idi və bu qaydada həyata keçirilmişdi.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

Smitin nə üçün e.ə. 162-ci ili sitat gətirdiyini izah etmək mənim vəzifəm deyil; yalnız mənim ehtimalım budur ki, bu, mətbəə xətası idi. Mənim məqsədim onun “müqəddəs tarixin qeydlərinin tam olması üçün xalqların Allahın xalqı ilə elə bir dərəcədə əlaqəli olduqları zaman peyğəmbərlikdə xatırlanacaqlarını gözləyə biləcəyimiz açıq bir təfsir qaydası” kimi müəyyən etdiyi məsələyə verdiyi vurğunu qeyd etməkdir. Smit həmin qaydanı vurğuladıqda, o, Romanın Allahın xalqı ilə 161-ci ildə iyirmi üçüncü ayədəki “ittifaq” zamanı əlaqəyə girdiyini göstərir; lakin Smit Romanın peyğəmbərlik rəvayətinə ilk dəfə e.ə. 200-cü ildə, 161-ci ildən otuz doqquz il əvvəl daxil edildiyini bildirir.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “İndi yeni bir qüvvə təqdim olunur,—‘sənin xalqının soyğunçuları’; yepiskop Nyutonun dediyi kimi, sözün həqiqi mənasında, ‘sənin xalqının sındırıcıları.’ Uzaqlarda, Tiber çayının sahillərində, iddialı niyyətlər və qaranlıq məramlarla özünü bəsləyən bir səltənət yetişməkdə idi. Əvvəlcə kiçik və zəif olan bu səltənət, heyrətamiz sürətlə qüvvə və qüdrətdə artdı; öz igidliyini sınamaq və döyüşkən qolunun gücünü yoxlamaq üçün ehtiyatla orada-burada uzanıb əl atdı; nəhayət, öz qüdrətinin fərqinə vararaq, yer üzünün millətləri arasında başını cəsarətlə qaldırdı və onların işlərinin sükanını yenilməz əli ilə ələ keçirdi. Bundan belə, Romanın adı tarix səhifəsində yer alır; uzun əsrlər boyu dünyanın işlərini idarə etməyə və zamanın sonunadək millətlər arasında qüdrətli təsir göstərməyə təyin olunmuşdur.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> “Roma danışdı; və tezliklə Suriya ilə Makedoniya öz xəyallarının görkəmi üzərinə bir dəyişiklik gəldiyini gördülər. Romalılar Misirin gənc padşahının lehinə müdaxilə etdilər və onun Antiochus ilə Filip tərəfindən ona qarşı hazırlanmış məhvdən qorunmasına qəti qərar verdilər. Bu, e.ə. 200-cü il idi və romalıların Suriya və Misirin işlərinə ilk mühüm müdaxilələrindən biri idi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

Roma ilk dəfə peyğəmbərlik nəqlinə e.ə. 200-cü ildə daxil edilir və on dördüncü ayədəki həmin təqdimat, bütün Daniel kitabında Romaya dair ən mühüm istinaddır; çünki məhz bu ayə Romanı görüntünü təsis edən rəmz kimi müəyyənləşdirir. Smithin peyğəmbərliklə bağlı belə bir qaydanı vurğulayıb, sonra e.ə. 161-ci ili göstərməsi, eyni zamanda isə e.ə. 200-cü ili Romanın qüdrətinin “təqdim edildiyi” nöqtə kimi müəyyənləşdirməsi, mənim həll etmək istədiyim bir məsələ deyil. Əgər həll olunmalı bir sualım varsa, o da Smith tərəfindən müəyyən edilən qaydanın etibarlı olub-olmamasıdır. Əgər o etibarlıdırsa, onda mən iddia edərdim ki, on dördüncü ayənin, e.ə. 161-ci il ittifaqından əvvəl baş vermiş, yəhudilərlə əlaqəli bir bağlantısı olmalıdır.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

Mən başa düşürəm ki, on üçdən on beşə qədər olan ayələrin tarixi, son günlərdə papal Romanın özünü peyğəmbərlik tarixinə daxil etdiyi bir tarixi müəyyən edir və o, bunu həmin tarixdə Allahın xalqı olan Amerika Birləşmiş Ştatları ilə əlaqə içində edir. İsa həmişə sonu başlanğıcla təsvir etdiyinə görə, bütpərəst Romanın tarixə daxil olduğu e.ə. 200-cü il həmin tarixdə Allahın xalqı ilə əlaqəli olmalıdır. Buna görə də, eramızdan əvvəl 200-cü ildə Roma ilə yəhudilər arasında heç bir birbaşa əlaqə tapmamış olsa belə, mən Smithin qaydası ilə razıyam.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

On birinci və on ikinci ayələr eramızdan əvvəl 217-ci ildə, “Böyük” adlanan III Antiox Maqnusun rəhbərlik etdiyi Selevkilər imperiyası ilə Kral IV Ptolemey Filopatorun rəhbərlik etdiyi Misirin Ptolemeylər krallığı arasında baş vermiş Rafiya döyüşünün qələbəsini və sonrakı nəticələrini müəyyən edir. Bu döyüş Ptolemey və Selevkilər krallıqları arasında mübahisəli ərazilər olan Koile-Suriya (cənub Suriya) və cənub Fələstin üzərində nəzarət uğrunda mübarizə zamanı baş verdi. IV Ptolemey Filopatorun Rafiyadakı qələbəsi ona bir müddət Koile-Suriya və cənub Fələstin üzərində nəzarəti saxlamağa imkan verdi.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

On yeddi il sonra, e.ə. 200-cü ildə baş vermiş Panium döyüşü, Panium dağı döyüşü və ya Paneas döyüşü kimi də tanınır, Kral III Antioxun rəhbərlik etdiyi Selevki imperiyası ilə Kral V Ptolemeyin rəhbərlik etdiyi Misirin Ptolemeylər krallığı arasında olmuşdur.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

Otuz bir il sonra, eramızdan əvvəl 167-ci ildə, yəhudi dini ayinlərini boğmaq və Ellinistik mədəniyyəti zorla qəbul etdirmək cəhdlərinə qarşı Selevkilər İmperiyasına yönəlmiş yəhudi üsyanı olan Makkabi Üsyanı, indiki müasir İsrail ərazisində, Yəhudeya bölgəsində yerləşən kiçik bir şəhər olan Modein şəhərində başladı.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

Sözügedən hadisə yəhudi əhaliyə sərt ellinist adətlər tətbiq etmiş, o cümlədən yəhudi dini ayinlərini qadağan etmiş və Yerusəlimdəki Məbədi murdarlamış bədnam yunan Selevki hökmdarı IV Antiox Epifaneslə bağlı idi. Öz fərmanlarını həyata keçirmək məqsədilə Antiox nümayəndələrini müxtəlif şəhər və kəndlərə göndərdi ki, yəhudi sakinləri onun əmrlərinə tabe olmağa məcbur etsinlər.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

Modeində Selevkilərdən olan məmurlardan biri padşahın fərmanını icra etmək üçün gəlib yəhudi sakinlərə bütpərəst ayinlərdə iştirak etməyi və yunan tanrılarına qurbanlar təqdim etməyi əmr etdi. Mattatiya adlı yaşlı bir yəhudi kahini bu əmrə tabe olmaqdan imtina etdi və irəli çıxıb qurban təqdim etmək istəyən bir yəhudini də, Selevki məmurunu da öldürdü. Mattatiyanın və onun ailəsinin bu itaətsizlik hərəkəti Selevki hakimiyyətinə qarşı Makkabi Üsyanının başlanğıcı oldu.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

Mattatiya və onun beş oğlu, o cümlədən Yəhuda Makkabi, dağlara qaçaraq Selevki qüvvələrinə qarşı partizan müharibəsinə başladılar. Üsyan nəhayət güclənib daha geniş dəstək qazandı və bu, Selevkilər üzərində bir sıra hərbi qələbələrə gətirib çıxardı.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

Eramızdan əvvəl 167-ci ildə Modeində baş verən hadisələr yəhudi tarixində həlledici bir məqam idi; bu hadisələr Makkabi üsyanının başlanğıcını və xarici hökmranlığa qarşı dini azadlıq və müstəqillik uğrunda mübarizəni qeyd edirdi. Hanukka zamanı qeyd olunan tarixi hadisəni ifadə edən Yerusəlimdəki ikinci məbədin yenidən təqdis edilməsi isə, iyirmi üçüncü ayənin “ittifaq”ından üç il əvvəl, eramızdan əvvəl 164-cü ildə baş verdi.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

Qüds və Məbədi geri aldıqdan sonra, Makkabilər Məbədi bütpərəst murdarlıqlardan təmizlədilər və onu özünün münasib dini istifadəsinə qaytardılar. Rəvayətə görə, onlar yalnız bircə müqəddəsləşdirilmiş yağ qabı tapdılar ki, bu da menoranı cəmi bir gün yandırmağa bəs edirdi. Əslində, həmin hadisə barədə müasir dövrə aid heç bir tarixi şahid mövcud deyildir və yəhudi əfsanəsinə ədəbiyyatda yalnız altıncı əsrdə rast gəlinir. Bacı Uayt mürtəd yəhudi kilsəsini katolik kilsəsi ilə müqayisə edir və xüsusilə vurğulayır ki, hər iki kilsə dini insan adətləri və ənənələri üzərində əsaslandırır. Papalıq kilsəsinin tarixi daxilindəki çoxsaylı müxtəlif uydurma möcüzələrdə olduğu kimi, bir günlük yağın səkkiz gün davam etməsi barədə əfsanənin də heç bir tarixi şahidi yoxdur.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

Daniel kitabının on birinci fəslinin onuncu ayəsi, qırxıncı ayənin üç döyüşündən birincisini müəyyən edir; mən bunları əvvəllər həm soyuq müharibənin üç döyüşü, həm də üç vəkalət müharibəsi kimi müəyyən etmişəm. Bir bacı bu üç müharibədən ikincisi olan Ukrayna Müharibəsini soyuq müharibə kimi müəyyən etməyimi sual altına aldı, çünki o, haqlı olaraq qeyd etdiyi kimi, çoxlu ölüm və dağıntı olmuşdur. Mənim əvvəlki məqalələrdə “soyuq müharibə”nin üç döyüşü kimi müəyyən etdiyim şey, bu üç döyüş ilə Vəhy on üçün tarixində yer üzünün vəhşisi dövründə baş verən üç Dünya Müharibəsi arasında fərq qoymaq üçün bu terminlərlə müəyyən edilmişdi. Bu üç müharibə vəkalət müharibələridir və həmçinin bu cür də müəyyən edilmişdir.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

Bu məqalələrdə bundan sonra həmin üç döyüşü “qırxıncı ayənin üç döyüşü” və ya vəkalət müharibələri kimi müəyyənləşdirməyi nəzərdə tuturam ki, qızğın müharibəni soyuq müharibə kimi müəyyənləşdirməyin yaratdığı uyğunsuzluq aradan qaldırılsın. Mənim tərifimə görə, qırxıncı ayənin üç döyüşünə qırxıncı ayənin bir hissəsi olan 1798-ci il döyüşü daxil deyil; bunlara yalnız 1989-cu ildə son zamanından başlayıb qırx birinci ayənin bazar qanununa qədər olan üç döyüş daxildir. Bu üç döyüş daha düzgün olaraq vəkalət müharibələri kimi müəyyənləşdirilir; bunlar şimal padşahı ilə cənub padşahı arasındakı müharibə kontekstində həyata keçirilir və qırxıncı ayənin tarixində Katoliklik (şimal padşahı) ilə Kommunizm (cənub padşahı) arasındakı müharibəni təmsil edir.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

Bu üç döyüşdən birincisi 1989-cu ildə Katolisizmin Kommunizm üzərində qələbəsini müəyyən edir; belə ki, papalıq, Amerika Birləşmiş Ştatları ilə təmsil olunan öz vəkil ordusu ilə birləşərək, 1989-cu ildə Sovet İttifaqını süpürüb aradan qaldırdı, baxmayaraq ki, baş (və ya “qala”) olan Rusiya ayaqda qaldı. Hazırkı Ukrayna Müharibəsi də bir daha Katolisizm ilə Kommunizm arasında gedən bir döyüşdür; burada papalıq, əvvəlki vəkil gücü olan Amerika Birləşmiş Ştatlarının, eləcə də qlobalist Qərb dünyasının qalan hissəsinin dəstəyi ilə, Rusiyaya qarşı öz vəkili kimi Ukrayna hökumətindən istifadə edir. Həmin müharibə on birinci və on ikinci ayələrdə təsvir olunur və Kommunizmin (Rusiya) Katolisizm üzərində üstün gələcəyini göstərir.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

Həmin üç vəkalət müharibəsindən üçüncüsü on beşinci ayədə Panium döyüşü kimi təmsil olunur. Bu döyüş Ptolemeylər səltənəti (cənub padşahı) ilə Selevkilər səltənəti (şimal padşahı) arasında idi. Həmin döyüşdə Katolisizmin vəkalət ordusu yenidən Amerika Birləşmiş Ştatlarıdır.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

1989-cu ildəki birinci döyüşdə, Amerika Birləşmiş Ştatlarının respublikaçı buynuzunun vasitəçi ordusu papalıq tərəfindən Sovet İttifaqının siyasi quruluşunu devirmək üçün istifadə olundu, lakin onun başı (Rusiya) salamat saxlanıldı. Ukrayna müharibəsi olan ikinci döyüşdə nasistlərin vasitəçi ordusu Rusiya tərəfindən məğlub edilir. Üçüncü döyüşdə isə Amerika Birləşmiş Ştatları, yenidən papalığın vasitəçi ordusu olaraq, cənub padşahını məğlub edir.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

Üç döyüş “Həqiqət”in möhürünü daşıyır; birinci və sonuncu döyüşlər Birləşmiş Ştatların qalib vəkil ordusu tərəfindən həyata keçirilir. Birinci döyüşdə cənub padşahının başı salamat saxlanıldı, üçüncü döyüşdə isə Birləşmiş Ştatların vəkil ordusu cənub padşahının başına çevrilir. İkinci vəkil ordusu da İkinci Dünya Müharibəsində papalığın vəkil ordusu idi. Hər iki halda Nazizmin vəkil ordusu məğlub edildi və ediləcək. Papalıq, üçqat ittifaq həyata keçirildiyi on altıncı ayədən əvvəl, bütün düşmənlərini tamamilə ram edir.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “Ptolemey [Putin] qələbəsindən yaxşı istifadə etmək üçün lazım olan uzaqgörənliyə malik deyildi. Əgər o, qazandığı uğurun ardınca getmiş olsaydı, yəqin ki, Antioxun bütün padşahlığının hakimi olardı; lakin yalnız bir neçə hədə və bir neçə təhdidlə kifayətlənərək, vəhşi ehtiraslarının aramsız və nəzarətsiz təmininə özünü verə bilmək üçün sülh bağladı. Beləliklə, düşmənlərini məğlub etdikdən sonra, öz eyiblərinə məğlub oldu və bərqərar edə biləcəyi böyük adı unudaraq, vaxtını kef məclislərində və əxlaqsızlıq içində keçirdi.

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “Onun ürəyi uğuru ucbatından yüksəldi, lakin bununla möhkəmlənməkdən çox uzaq idi; çünki ondan etdiyi şərəfsiz istifadə öz təbəələrinin ona qarşı üsyan etməsinə səbəb oldu.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

Putinin qələbəsinin onun sonunu ifadə etdiyinə dair ikinci şahid, cənub səltənəti olan Yəhudanın padşahı Uzziya ilə bağlıdır; onun ürəyi də hərbi qələbələri səbəbilə ucalmışdı və bundan sonra, Ptolemeydə olduğu kimi, məbəddə kahinlərin işini görməyə cəhd etdi, cüzama tutuldu və dərhal hakimiyyətdən uzaqlaşdırıldı. Putinin Ukrayna müharibəsindəki qələbəsi onun cənub padşahı (ateizmin padşahı) kimi sonunun başlanğıcını göstərir. Onun sonu, qırxıncı ayənin peyğəmbərlikdəki cənub padşahının (Fransanın) başlanğıcı ilə tipləşdirilmişdi; bu isə Ptolemeydə olduğu kimi, rəhbərliyi devirən bir inqilabı müəyyən edirdi. Putinin sonu həmçinin Sovet İttifaqının sonu ilə də təmsil olunmuşdu; orada rəhbər (Qorbaçov) Sovet İttifaqını ləğv etdi və dərhal Birləşmiş Millətlər Təşkilatında, son günlərin qlobalist ateizm simvolu olan cənub padşahının yanında işə başladı. Putinin Ukraynadakı qələbəsindən sonra o, həmçinin Vaterlooda Napoleon və onun ardınca gələn sürgünlə; eləcə də Uzziya padşah və onun cüzamı, ardınca gələn sürgünlə; habelə Ptolemeyin sərxoş sonu və 1989-cu ildə Sovet İttifaqının sonu ilə də tipləşdirilir.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

Panium döyüşü e.ə. 200-cü ildə baş verdi və məhz həmin ildə Roma açıq şəkildə tarixə müdaxilə edir. Onların peyğəmbərlik rəvayətinə daxil olması on altıncı ayədə təmsil olunan və e.ə. 63-cü ildə yerinə yetən Yerusəlimin fəth edilməsindən əvvəl gəlir; həmin vaxt o, Misirdə uşaq padşahın müdafiəçisi olduğunu bəyan etmişdi. Şimal və cənub padşahlarını ehtiva edən qırxıncı ayənin üçüncü döyüşündə papalıq yenidən tarixə daxil olacaq və Rusiyanın himayədarı kimi görünəcəkdir. Elə həmin vaxt tipdə Selevk Panium döyüşündə Ptolemeyi məğlub etdi və bununla müəyyən edir ki, qırxıncı ayənin birinci və sonuncu döyüşlərində papalığın vəkil ordusu olan Birləşmiş Ştatlar “Misir”i (cənub padşahını) məğlub edir.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

E.ə. 200-cü ildə biz rəmzi olaraq papalığı görürük; çünki Surun fahişəsi on altıncı ayənin Bazar qanunundakı üçqat birliyin öncəsi olaraq öz zinakarlıq nəğmələrini oxumağa başlayır. Eyni zamanda Birləşmiş Ştatlar Birləşmiş Millətlər üzərində üstün gəlir və beləliklə on padşahın baş padşahı kimi öz mövqeyini möhkəmləndirir. Bazar qanununda həyata keçirilən üçqat birliyin bütün dinamikaları on altıncı ayədən əvvəl həll edilir.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

Birləşmiş Millətlər Təşkilatı ilə təmsil olunan əjdaha qüvvəsinin siyasi quruluşu, on altıncı ayədə, öz siyasi quruluşunu vəhşi heyvana verməyə razılaşır, lakin bunu etməzdən əvvəl papalıq əjdahanın dinini fəth edir. Bütpərəstlik bir daha aradan götürülməlidir. Protestantlıq Reyqan illərində, qırxıncı ayənin birinci döyüşündə aradan qaldırıldı və sonuncu Respublikaçı prezidentin dövründə əjdahanın dini də, 508-ci ildə olduğu kimi, Katolisizmin dininə tabe etdiriləcək. Papalığın taxta çıxarılmasına qarşı hər hansı dini müqavimətin aradan qaldırılması prosesi Reyqan illərində başladı və Tramp illərində başa çatır. Mürtəd Protestantlığın Katolisizmə qarşı müqaviməti qırxıncı ayənin birinci döyüşündə aradan qaldırıldı və spiritizmin müqaviməti qırxıncı ayənin son döyüşündə aradan qaldırılacaq.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

İnsan hadisələrinin həmin mürəkkəb qarşılıqlı təsiri içində, dönük Protestantlıq Vəhyin on yeddinci fəslindəki on padşah üzərində dini və siyasi hakimiyyət kimi özünü bərqərar etməlidir. Beləliklə, Paniyum döyüşü, on altıncı ayənin bazar günü qanunundan dərhal əvvəl, Birləşmiş Ştatların Birləşmiş Millətlər Təşkilatı üzərində üstün gəldiyi vaxtı müəyyən edir.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

Peyğəmbərlikdə təsbit olunmuş bir qaydadır ki, əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin hər birinin özünəməxsus peyğəmbərlik xüsusiyyətləri vardır. Həmin peyğəmbərlik xüsusiyyətlərindən biri budur ki, vəhşi heyvan (Katoliklik) peyğəmbərlik baxımından həmişə Roma şəhərində yerləşir. Yalançı Peyğəmbər peyğəmbərlik baxımından həmişə Amerika Birləşmiş Ştatlarında yerləşir. Lakin əjdahaya gəldikdə, onun peyğəmbərlik baxımından yerləşdiyi yerin xüsusiyyəti ondan ibarətdir ki, o, həmişə hərəkət edir. Əjdaha əvvəlcə göydə başladı, sonra Eden bağına gəldi və nəhayət əjdaha Misirdə yerləşir.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> Danış və de: Xudavənd Rəbb belə deyir: Budur, ey Misir padşahı firon, mən sənə qarşıyam, çaylarının ortasında uzanan böyük əjdaha; o ki deyib: “Mənim çayım mənim özümündür və onu özüm üçün mən yaratmışam.” Yezekel 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

Əjdahanın peyğəmbərlikdəki məkanı yerini dəyişir. Yəhyanın zamanında əjdahanın oturduğu yer, yəni onun taxtını təmsil edən məkan, Perqamda olduğu kimi göstərilmişdi.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> Berqamondakı kilsənin mələyinə yaz: Bunları iki ağızlı iti qılınca malik olan deyir: Əməllərini və harada yaşadığını bilirəm, yəni Şeytanın taxtının olduğu yerdə; sən Mənim adımı möhkəm saxlayırsan və aranızda, Şeytanın məskən saldığı yerdə öldürülmüş Mənim sadiq şəhidim Antipanın olduğu o günlərdə belə, Mənim imanımı inkar etməmisən. Vəhy 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

Bütpərəst Romanın adəti, əlaqəyə girdikləri bütün bütpərəst məbudları yenidən Roma şəhərinə gətirmək və onları Panteon Məbədində təmsil etmək idi. Buna görə də Daniel qeyd edir ki, “onun müqəddəs yerinin məkanı yerə salındı.” Bütpərəst Romanın müqəddəs yerinin məkanı Roma şəhəri idi; bu şəhər 330-cu ildə Konstantin tərəfindən yerə salındı, lakin Romada olan müqəddəs yer Panteon Məbədi idi; Pan-Theon “bütün allahların məbədi” deməkdir. Romalılar Şeytanın taxtının yerini Berqamondan Panteon Məbədinə köçürdülər. Bacı Uayt bizə bildirir ki, bütpərəst Roma əjdahadır.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Beləliklə, əjdaha, ilk növbədə, Şeytanı təmsil etdiyi halda, ikinci dərəcəli mənada bütpərəst Romanın rəmzidir.” The Great Controversy, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

Bütpərəst Roma on millətə bölündü və Fransa Fransız İnqilabı zamanı Misirin ateizmini tətbiq etdikdə cənub padşahı oldu. 1917-ci ilə qədər əjdaha Fransadan Rusiyaya keçmişdi. Onuncu ayə 1989-cu ili təmsil edir, on birinci və on ikinci ayələr isə “sərhəd xətti”nin döyüşlərini (Rafiya və Ukrayna) təmsil edir; Panium döyüşü isə on altıncı ayədə papalığın üçqat ittifaqı möhkəmləndirərkən həyata keçirdiyi üçüncü addımı təmsil edir. Bu, qırxıncı ayənin gizli tarixini təmsil edir.

We will continue this study in the next article.

Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> İsa Qeysəriyyə Filipi [Panium] bölgəsinə gələndə şagirdlərindən soruşub dedi: “İnsanlar Məni, Bəşər Oğlunu, kim hesab edirlər?” Onlar isə dedilər: “Bəziləri deyir ki, Sən Vəftizçi Yəhyasan; başqaları deyir, İlyassan; digərləri isə Yeremyas, yaxud peyğəmbərlərdən birisən.” O onlara dedi: “Bəs siz Məni kim hesab edirsiniz?” Şimon Peter cavab verib dedi: “Sən Məsihsən, diri Allahın Oğlusan.” İsa ona cavab verib dedi: “Nə bəxtiyarsan, ey Şimon Barjona; çünki bunu sənə cismanilik və qan deyil, göylərdə olan Atam aşkar edib. Mən də sənə deyirəm ki, sən Petersən, və Mən Öz kilsəmi bu qayanın üzərində quracağam; və cəhənnəmin qapıları ona üstün gələ bilməyəcək. Mən sənə göylərin Padşahlığının açarlarını verəcəyəm; və yer üzündə nəyi bağlasan, göylərdə bağlanmış olacaq; və yer üzündə nəyi açsan, göylərdə açılmış olacaq.” Sonra O, şagirdlərinə tapşırdı ki, Onun İsa Məsih olduğunu heç kəsə deməsinlər. O vaxtdan etibarən İsa şagirdlərinə göstərməyə başladı ki, Onun Yerusəlimə getməsi, ağsaqqallardan, baş kahinlərdən və ilahiyyatçılardan çox əzab çəkməsi, öldürülməsi və üçüncü gün yenidən dirildilməsi vacibdir. Matta 16:13–21.

Back to Articles