Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

Yoel Kitabı və Laodikeyadakı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsi - Səkkizinci Hissə

Number Eight

Səkkiz rəqəmi

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> O, biliyi kimə öyrədəcək? Və təlimi kimə anlatdıracaq? Süddən kəsilmişlərəmi, döşdən ayrılmışlaramı?

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Çünki hökm hökm üzərinə, hökm hökm üzərinə; sətir sətir üzərinə, sətir sətir üzərinə; burada bir az, orada bir az olmalıdır. Çünki O, bu xalqa pəltək dodaqlarla və başqa dillə danışacaq. O onlara dedi: “Yorğunu rahatlandıracağınız istirahət budur”; və “təravət budur”; lakin onlar eşitmək istəmədilər.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> Lakin Rəbbin sözü onlar üçün əmr üstünə əmr, əmr üstünə əmr; sətir üstünə sətir, sətir üstünə sətir; burada bir az, orada bir az oldu ki, gedib arxası üstə yıxılsınlar, sındırılsınlar, tora düşsünlər və tutulub aparılsınlar.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Buna görə də Rəbbin sözünü eşidin, ey Yerusəlimdə olan bu xalqa hökmranlıq edən istehzalı adamlar. Çünki siz demisiniz: “Biz ölümlə əhd bağladıq, ölülər diyarı ilə razılığa gəldik; daşqın kimi gələn qamçı keçib gedəndə bizə çatmayacaq; çünki yalanı özümüzə sığınacaq etdik, saxtakarlığın altında gizləndik.” Buna görə Xudavənd Rəbb belə deyir: “Budur, Mən Sionda bünövrə üçün bir daş qoyuram, sınaqdan keçirilmiş bir daş, qiymətli bir künc daşı, möhkəm bir təməl; iman edən tələsməyəcək. Hökmü ölçü ipi ilə, salehliyi şaqul ilə qoyacağam; dolu yalan sığınacağını süpürüb aparacaq, sular gizləndiyiniz yeri basacaq. Ölüm ilə bağladığınız əhd ləğv ediləcək, ölülər diyarı ilə razılığınız davam etməyəcək; daşqın kimi gələn qamçı keçib gedəndə siz onun tərəfindən tapdalanacaqsınız.” Yeşaya 28:9–18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

Yerusəlimi idarə edən istehzalı adamlar Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin rəhbərləridir; Yeşaya bir neçə ayə əvvəl onları “Efrayimin sərxoşları” və “təkəbbür tacı” kimi müəyyən etmişdi. Pentikost günündə Peter, bu xəbərin sərxoş adamlar tərəfindən bəyan edildiyini iddia edənlərə cavab verdi. Axırıncı yağış dövrü həqiqi və saxta axırıncı yağış xəbəri ilə bağlıdır. Rəbdən gələn bir xəbər hər zaman iki sinif ibadətçi meydana gətirir və bu iki sinifin hər ikisi də şərab içir. Müqəddəsləşdirilmiş xəbər, yaxud müqəddəsləşdirilmiş şərab, Yoildə sədaqətsizlərin ağzından kəsilib götürülən şeydir.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> Oyanın, ey sərxoşlar, və ağlayın; və fəryad edin, ey bütün şərab içənlər, təzə şəraba görə; çünki o, ağzınızdan kəsilib götürülmüşdür. Yoel 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

Yoel kitabının birinci fəslində, Laodikeyadakı Yeddinci Gün Adventist kilsəsini təmsil edən üzüm bağının pis bağbanları, “yeni şərab”ın onların ağzından “kəsilib götürülməsi” ilə əlaqədar olaraq məhkum edilir və mühakimə olunurlar. Allah, “taxıl və içki təqdimləri” ilə təmsil olunan son yağışda Öz Ruhunun tökülməsini pis sərxoş bağbanlardan kəsib saxlamış, yaxud onlardan əsirgəmişdir.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> Taxıl təqdiməsi və içki təqdiməsi Rəbbin evindən kəsilib; kahinlər, Rəbbin xidmətçiləri matəm edir. Tarla viran olub, torpaq yas tutur; çünki taxıl məhv olub; təzə şərab quruyub, yağ tükənməkdədir. Ey əkinçilər, utanın; ey üzümçülər, nalə edin, buğda və arpa üçün; çünki tarlanın məhsulu məhv olub. Üzüm tənəyi quruyub, əncir ağacı solub; nar ağacı, xurma ağacı da, alma ağacı, hətta tarlanın bütün ağacları quruyub: çünki sevinc bəşər övladlarından quruyub gedib. Özünüzü qurşayın və ağı deyin, ey kahinlər; fəryad edin, ey qurbangahın xidmətçiləri; gəlin, gecəni çul içində keçirin, ey Allahımın xidmətçiləri; çünki taxıl təqdiməsi və içki təqdiməsi Allahınızın evindən saxlanılmışdır. Oruc təqdis edin, təntənəli yığıncaq çağırın, ağsaqqalları və ölkənin bütün sakinlərini Allahınız Rəbbin evinə toplayın və Rəbbə fəryad edin: Vay o günə! çünki Rəbbin günü yaxındır və o, Qadir Olandan gələn bir məhv kimi gələcək. Məgər gözlərimizin önündə qida kəsilməyibmi, bəli, Allahımızın evindən sevinc və şadlıq da? Yoel 1:9–16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

Yeşayadakı “Efrayimin sərxoşları” Yoildə “oyandıqları” zaman, onların oyandıqları şərait son yağış xəbəridir—“təzə şərab” kimi təmsil olunmuşdur. Bu, Allahın seçilmiş əhd xalqından əsirgənmişdir. Parçadakı “taxıl” sözünün mənası ümumi olaraq dənli bitkidir; Allahın Sözü isə Göydən olan Çörəkdir və həmin parçaya görə o, “israf edilmişdir.”

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

“Yeni şərab” 11 Sentyabrda gəlmiş indiki həqiqət xəbəridir. “Yeni şərab quruyub” və “kəsilib”, çünki “yeni şərab” yalnız Yeremyanın “köhnə” yollarına qayıdanlar tərəfindən tanınır; zira “yeni” bir xəbər hər zaman “köhnə” xəbərlə uyğunluq içində olur. “Quruyub” kimi tərcümə edilən söz ivrit dilində “utanmaq” mənasını verir.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

“Xəcalətə düşənlər” Yoelin və peyğəmbərlərin əsas mövzularından biridir. Efrayimin sərxoşları çox vaxt “sülh və təhlükəsizlik” xəbəri adlandırılan saxta axır yağış xəbərlərindən ötrü xəcalətə düşürlər. Taxıl, təzə şərab və yağ olan üç rəmz axır yağış xəbərini təmsil edir. Axır yağış həmçinin Müqəddəs Ruhun tökülməsi kimi də təmsil olunur.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

Müqəddəs Ruhun işi günah, salehlik və hökm barəsində ittiham etməkdir və məhz bu ardıcıllıqla. Allahın Kəlamı günah barəsində ittiham edir və “taxıl” ilə təmsil olunur. “Yeni şərab”a malik olmaq, “yağış”la və həmçinin “şərab”la təmsil olunan Müqəddəs Ruha malik olanları müəyyən edir; çünki həm “yağış”, həm də “şərab”ın bir xəbər və ya təlim olduğu asanlıqla göstərilə bilər.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> Lakin sizə həqiqəti deyirəm: Mənim getməyim sizin üçün xeyirlidir; çünki əgər getməsəm, Təsəlliverici sizin yanınıza gəlməz; amma əgər getsəm, Onu sizə göndərəcəyəm. O gələndə dünyanı günah, salehlik və hökm barəsində mühakimə edəcək: günah barəsində, çünki Mənə iman etmirlər; salehlik barəsində, çünki Mən Atamın yanına gedirəm və siz Məni artıq görməyəcəksiniz; hökm barəsində, çünki bu dünyanın hökmdarı məhkum edilmişdir. Sizə söyləyəcək hələ çox şeyim var, lakin indi onları daşıya bilmirsiniz. Amma O, həqiqət Ruhu gələndə, sizi bütün həqiqətə yönəldəcək; çünki Özündən danışmayacaq, nə eşidərsə, onu danışacaq və gələcək şeyləri sizə bildirəcək. Yəhya 16:7–13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

Yoelin “taxılı” “günah” barədə məhkum edən Allahın Kəlamıdır. “Salehlik”, “yeni” (indiki-həqiqət) “şərab” (müjdə) kimi təmsil olunan indiki həqiqət xəbəri vasitəsilə öz bəşəriliyini ilahiliklə birləşdirmiş olanlarda zahir olur. “Yağ” “mühakimə”nin rəmzidir, çünki “mühakimə” mühakimə olunanların “yağ”a malik olub-olmamasına əsaslanır. Yoelin taxılı, yeni şərabı və yağı günah, salehlik və mühakimə barədə məhkumetmədir. Son yağışın tökülməsi ilə əlaqədar Müqəddəs Ruhun işinin bütün ünsürləri birlikdə 9/11-dən etibarən Laodikiyalı Adventizmi sınağa çəkməli olan həqiqətləri təşkil edir; məhz o vaxt Yoel onlara “Oyanın!” deyə əmr edir.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

Axır yağış xəbərinin üç rəmzi Vəhy on dördün üç mələyinin xəbərlərinə paraleldir və “əkinçilər” “utanmalı”, “üzümçülər” isə “fəryad etməlidirlər.” Yoel kitabında Allahın xalqı heç vaxt utanmamalıdır.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> Və biləcəksiniz ki, Mən İsrailin arasındayam, Mən sizin Allahınız Rəbbəm, və başqası yoxdur; və Mənim xalqım əsla xəcalət çəkməyəcəkdir. Yoel 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

Bağbanlar və üzümçülər utanır və fəryad edirlər, çünki təqdim etdikləri saxta son yağış xəbəri, qulluq etmək üçün onlara verilmiş bağda həyat hasil etməyə qadir deyildir. Adventizm öz qadın peyğəmbərindən bilir ki, onlar son yağış təcrübəsini yerinə yetirməyə çağırılmışdılar, lakin tarlaların məhsulu qurumuşdur. Onlar xüsusilə “buğdaya və arpaya görə” utanır və ağlayırlar. Məsihin dirilməsi günündə təqdim olunan “arpa” ilk məhsul təqdiməsi, Pentikost mövsümünü başlatdı; bu mövsüm Pentikostda təqdim olunan “buğda” ilk məhsul təqdiməsi ilə başa çatdı. Efrayimin sərxoşları utanırlar, çünki onlar son yağışın yağdığı, 11 sentyabrdan bazar qanununa qədər təkrarlanan Pentikost mövsümünün yanlış tərəfindədirlər.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “Bir çoxları əvvəlki yağışı böyük ölçüdə qəbul etməkdə aciz qalmışlar. Allahın onlar üçün belə təmin etdiyi bütün faydaları əldə etməmişlər. Onlar ümid edirlər ki, bu çatışmazlıq sonrakı yağış vasitəsilə aradan qaldırılacaq. Lütfün ən zəngin bolluğu bəxş ediləcəyi zaman ürəklərini onu qəbul etmək üçün açmağı niyyət edirlər. Onlar dəhşətli bir səhvə yol verirlər. Allahın Öz işığını və biliyini verməklə insan qəlbində başlamış olduğu iş daim irəliləməlidir. Hər bir şəxs öz ehtiyacını dərk etməlidir. Ürək hər cür murdarlıqdan boşaldılmalı və Ruhun məskən salması üçün təmizlənməlidir. İlk şagirdlər Pentikost günündə Müqəddəs Ruhun tökülməsinə günahı etiraf edib ondan əl çəkməklə, ciddi dua ilə və özlərini Allaha həsr etməklə hazırlanmışdılar. İndi də həmin iş, sadəcə daha böyük dərəcədə, görülməlidir. O zaman insan vasitəçisinin etməli olduğu yalnız xeyir-duanı diləmək və Rəbbin onunla bağlı işi kamilləşdirməsini gözləmək idi. İşi başlayan Allahdır və Öz işini O tamamlayacaq, insanı İsa Məsihdə kamil edəcəkdir. Lakin əvvəlki yağışla təmsil olunan lütfə qarşı heç bir laqeydlik olmamalıdır. Yalnız malik olduqları işığa uyğun yaşayanlar daha böyük işıq alacaqlar. Əgər biz hər gün fəal xristian fəzilətlərinin təcəssümündə irəliləmiriksə, sonrakı yağışda Müqəddəs Ruhun təzahürlərini dərk etməyəcəyik. O, ətrafımızdakı ürəklərin üzərinə yağa bilər, lakin biz onu nə ayırd edəcək, nə də qəbul edəcəyik.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

Sister White-ın “Pentikost mövsümü” adlandırdığı xəttin kontekstində, “erkən yağış” Məsihin dirildikdən sonra göylərdəki görüşündən enib şagirdlərin üzərinə nəfəs verməsi idi. Bu kontekstdə “gec yağış” isə Pentikost idi. Pentikost mövsümünün alfasında şagirdlərin üzərinə bir neçə damcı üfürüldü, omeqasında isə üzərinə nəfəs verilmiş şagirdlər bütün dünyaya od dilləri ilə danışırdılar. Başlanğıcda və sonda Müqəddəs Ruhun bir təzahürü. Başlanğıcda ilahilik Müqəddəs Ruhu bir ismarıc vasitəsilə bəşəriyyətə çatdırır, sonda isə dillər (bəşəriyyət) və od (İlahilik) ilə təmsil olunduğu kimi ilahilik və bəşəriyyət birləşərək Müqəddəs Ruhu bir ismarıc vasitəsilə bəşəriyyətə çatdırır. Başlanğıcdakı arpanın ilk məhsul təqdimatı Məsihin dirilməsi ilə uyğunlaşır, Pentikostdakı buğdadan olan iki çörəyin ilk məhsul təqdimatı isə Pentikostla uyğunlaşır.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

O iki çörək günahın rəmzi olan mayanı ehtiva edən yeganə təqdim idi. Çörəklər bişirilmişdi; bununla da günahın aradan qaldırılması təmsil olunurdu, lakin eyni zamanda yüz qırx dörd mini təmsil edən o iki yelləncək çörəyin Malaki kitabının üçüncü fəslində Əhdin Xəbərçisi tərəfindən həmin günahlardan təmizlənmiş günahkar kişi və qadınlar olduğu həqiqəti qorunub saxlanılırdı. Beləliklə, Pentikost mövsümünün alfası Səmavi Çörəyin Öz şagirdlərinə təlim verməsini təmsil edirdi və həmin mövsümün omeqasında isə o eyni şagirdlər göyə qaldırılan iki çörək kimi rəmzləşdirilmişdi. Buna görə də, od dillərinin ilahilik və insanlıq rəmzi ilə, şagirdlərin xəbəri dünyaya aparmasını əvvəlcədən göstərən yelləncək təqdimatının yuxarı qaldırılması rəmzi birləşərək, yüz qırx dörd minin İsa Məsihi kamil surətdə təmsil edən bir təqdim kimi yuxarı qaldırılmalı olduğunu göstərir; və İsa Məsih göstərir ki, ilahiliyin insanlıqla birləşməsi günah etmir.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

“İlk yağışı qəbul etmədən”, “Allahın” “ilk yağışla” “təmin etdiyi” “bütün faydaların çatışmazlığının” “son yağış vasitəsilə tamamlanacağını” gözləmək “dəhşətli bir səhvdir.” İlk yağış, Yeremyanın 11 sentyabrda üzərində yeriməli yol kimi müəyyən edilmiş “qədim yollar”ıdır. Bu, “dəhşətli bir səhv” olmaqla yanaşı, insanları son yağış barədə qayaya əsaslanmış bir xəbərə malik olduqlarını düşünməyə aparan, lakin sonda onların xəbərlərinin qum üzərində qurulduğunu aşkar etdirən güclü bir aldanışdır.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

Peter sonrakı yağış dövründə yüz qırx dörd minin təmsilində kimin sərxoş olub-olmadığını birbaşa izah etməkdən utanmadı. Bütün peyğəmbərlər axır günlərdən danışır və Yoel “Efrayimin sərxoşlarının” oyandığını və sonrakı yağışın qüvvəsi altında üçüncü mələyin yüksək nida xəbərini bəyan edəcək xalq olmaq imtiyazının əbədi olaraq əllərindən alındığını göstərən aydın dəlillərlə üzləşdirildiyini müəyyən edir. Yüz qırx dörd min 9/11-dən Bazar qanununadək sonrakı yağış dövründə formalaşdırılır və möhürlənir. Onlar Quzunun hara getsə, Onun ardınca gedənlərdir.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

Əllinci gün bayramında Peter, mesajını Yoel kitabına əsaslandıraraq son yağış xəbərini bəyan edən insanları təmsil edir. Bütün tarixləri boyunca Əllinci gün bayramını qeyd etmək məsuliyyəti onlara verilmiş olan yəhudilərə Peter tərəfindən bildirildi ki, əvvəlki bütün Əllinci gün bayramlarının işarə edib yönəldiyi Əllinci gün bayramı indi yerinə yetməkdədir. Yəhudilər, Efrayimin sərxoşları kimi, Babilin şərabından elə sərxoş olmuşdular ki, Peter və on bir nəfər Yoel kitabının kontekstində son yağış xəbərini təqdim edərkən onları sərxoş olmaqda ittiham etdilər. Yoelin birinci fəslinin beşinci ayəsində Efrayimin sərxoşları “oyandıqda”, onlar son yağışın sınaq prosesi ilə üz-üzə qalırlar; bu prosesdə iki sinif formalaşdırılır. Sınaq prosesində bir sinif son yağış xəbərini tanıyır, digər sinif isə tanımır.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Biz son yağışı gözləməməliyik. O, üzərimizə yağan lütf şehini və yağışlarını tanıyıb qəbul edəcək hər kəsin üzərinə gəlir. Biz işığın qırıntılarını topladığımızda, Ona etibar etməyimizi sevdiyi üçün bizi sevən Allahın qəti mərhəmətlərini qiymətləndirdiyimizdə, onda hər vəd yerinə yetəcək. ‘Çünki torpaq öz tumurcuğunu çıxardığı kimi, bağ da onda əkilənləri cücərtdiyi kimi, Xudavənd Rəbb də salehliyi və həmdi bütün millətlərin önündə cücərdəcəkdir.’ Yeşaya 61:11. Bütün yer üzü Allahın izzəti ilə dolmalıdır.” Yeddinci Gün Adventistlərinin Müqəddəs Kitab Şərhi, 7-ci cild, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

“Tanımaq” o deməkdir ki, “xatırlamaq və ya biliyi yenidən əldə etmək”; çünki son yağışın xəbəri son yağış tarixini təsvir edən keçmiş müqəddəs tarixlər vasitəsilə tanınır. Pentikost günündə Peterin tarixi, Yoelin irəli sürdüyü tarixi çərçivə daxilində yerləşdirilmişdi. Yoelin şəraiti ilə Peterin yerinə yetirməsi birlikdə 1844-cü ilin Gecəyarısı Fəryadı tarixinin iki şahidini təqdim edir. Bu üç şahid (və digərləri) son yağışın tarixi, şəraiti və xəbərinin təsvirləri kimi “tanınmalıdır”.

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

Məsih göyə yüksəlib sonra geri qayıtdıqdan sonra şagirdlərin üzərinə nəfəs verəndə, bu, Əllinci gün bayramındakı böyük tökülüşdən əvvəl “bir neçə damla” kimi idi. Başlanğıcda da, sonda da Müqəddəs Ruhun tökülməsinin bir təzahürü var idi. Məsihdən Onun şagirdlərinə gələn həmin bir neçə damla, omega ilə və şagirdlərdən dünyaya gedən ismarıcın tökülməsi ilə sona çatan Əllinci gün mövsümünün alfasıdır. Alfa arpanın ilk məhsul təqdimilə əlamətlənir və buğdanın ilk məhsul təqdimilə başa çatır. Son yağışın başlanğıcı 11 sentyabrda Nyu-York şəhərinin böyük binalarının yerlə-yeksan edilməsi ilə əlamətləndi. Bu, bazar günü qanununa aparan tarixin başlanğıcını göstərir. 11 sentyabr arpanın ilk məhsul təqdimilə, bazar günü qanunu isə buğdanın ilk məhsul təqdimilə təmsil olunur.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

Efrayimin sərxoşları öz padşahlıqlarının onlardan alınacağı və münasib bəhrələr verəcək bir xalqa veriləcəyi həqiqətinə oyadılırlar. Yoel, “ət” və “içki” təqdimlərinin Rəbbin evindən kəsilib götürüldüyünü və “yeni şərab”ın onların ağızlarından kəsilib götürüldüyünü göstərməklə sərxoşların itaətsizliyini ortaya qoyur. İbranicədə “yeni şərab” təzəcə sıxılmış şirədir, lakin beşinci ayədə sərxoşların içdiyi “şərab” qıcqırdılmış şirədir. İki növ şərab vardır; bu, təlimi təmsil edir və Yoelin mətnində bu təlim son yağış xəbəridir. Efrayimin sərxoşları qıcqırdılmış şirə içiblər və onlar “yeni”, təzəcə sıxılmış şirədən “kəsilib ayrılmışlar”. İki növ şərab iki son yağış xəbərini təmsil edir və sərxoşlar saf xəbərdən “kəsilib” ayrılmışlar. “Kəsilib götürülmək” kimi tərcümə olunan ibrani sözü heyvanların kəsilib hissələrinin arasından keçilməsi ilə bağlı qədim əhd təcrübəsinə əsaslanır. “Kəsilib ayrılmaq” Allahın əhd xalqı kimi rədd edilmək deməkdir.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Yoel kitabı, axır günlərdə Allahın xalqını, 1798-ci ildə Daniel kitabının möhürünün açılması nəticəsində meydana çıxarılan Millerçilərdən başlayaraq, 1989-cu ildə Daniel kitabının möhürünün açılması nəticəsində meydana çıxarılan yüz qırx dörd minlə tamamlanmaqla müəyyən edir. Başlanğıcda Müqəddəs Ruhun tökülməsi, Exeter düşərgə toplantısından 22 oktyabr 1844-cü il məyusluğuna qədər olan zaman dövrü ilə təmsil olunurdu. Həmin tarix Matta iyirmi beşdəki on bakirə məsəlinin yerinə yetməsi idi; bu məsəl yüz qırx dörd minin tarixində də hərfi mənada təkrar olunur.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Matta 25-dəki on qızın məsəli də Advent xalqının təcrübəsini təsvir edir.” Böyük Mübarizə, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Mənə tez-tez on bakirə qız haqqında olan məsəl xatırladılır; onlardan beşi müdrik, beşi isə ağılsız idi. Bu məsəl hərfi-hərfinə yerinə yetirilmişdir və yerinə yetiriləcəkdir, çünki bu zaman üçün xüsusi tətbiqi vardır və üçüncü mələyin xəbəri kimi, yerinə yetirilmişdir və zamanın sonunadək indiki həqiqət olaraq qalmağa davam edəcəkdir.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “Pislikdə, aldanışda və azğınlıqda, ölümün lap kölgəsində uzanan bir dünya var,—yuxudadır, yuxudadır. Onları oyatmaq üçün can əzabı çəkən kimlərdir? Hansı səs onlara çata bilər? Fikrim o gələcəyə yönəlir ki, o zaman belə bir işarə veriləcək: ‘Budur, Bəy gəlir; Onu qarşılamağa çıxın.’ Lakin bəziləri öz çıraqlarını yenidən doldurmaq üçün yağ əldə etməyi gecikdirmiş olacaqlar və çox gec anlayacaqlar ki, yağla təmsil olunan xasiyyət başqasına keçirilə bilən bir şey deyildir. O yağ Məsihin salehliyidir. O, xasiyyəti təmsil edir, və xasiyyət ötürülə bilən deyildir. Heç bir insan onu başqası üçün təmin edə bilməz. Hər kəs özü üçün günahın hər ləkəsindən təmizlənmiş bir xasiyyət əldə etməlidir.” Bible Echo, 4 may 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

“Pislik içində yatan” “bir dünyanı oyatmaq üçün” “ruhun iztirabını çəkənlər” kimlərdir? Yoel bu suala cavab verir:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> Və belə olacaq ki, Rəbbin adını çağıran hər kəs xilas olacaq; çünki Sion dağında və Yerusəlimdə, Rəbbin dediyi kimi, qurtuluş olacaq, həm də Rəbbin çağıracağı sağ qalanlar arasında. Yoel 2:32.

We will continue these things in the following article.

Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> Dirilmə gününün günortadan sonrakı vaxtlarında şagirdlərdən ikisi Yerusəlimdən səkkiz mil uzaqlıqda yerləşən kiçik Emmaus şəhərinə gedirdi. Bu şagirdlər Məsihin işində görkəmli yer tutmamışdılar, lakin Ona səmimi iman edənlər idilər. Onlar Pasxanı keçirmək üçün şəhərə gəlmişdilər və son günlər baş vermiş hadisələrdən son dərəcə çaşqın qalmışdılar. Onlar həmin səhər Məsihin cəsədinin qəbirdən götürülməsi barədə xəbəri, habelə mələkləri görmüş və İsa ilə qarşılaşmış qadınların xəbərini eşitmişdilər. İndi isə düşünmək və dua etmək üçün evlərinə qayıdırdılar. Kədər içində axşam yürüşlərini davam etdirir, məhkəmə və çarmıxa çəkilmə səhnələri barədə danışırdılar. Heç vaxt bundan əvvəl onlar bu qədər tamamilə ruhdan düşməmişdilər. Ümidsiz və imansız halda, çarmıxın kölgəsində yeriyirdilər.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> “Onlar öz səfərlərində hələ çox irəliləməmişdilər ki, bir qərib onlara qoşuldu; lakin onlar öz qəm-qüssə və məyusluqlarına elə qərq olmuşdular ki, ona diqqətlə baxmadılar. Onlar söhbətlərini davam etdirir, ürəklərində olan düşüncələri dilə gətirirdilər. Məsihin verdiyi və özlərinin anlamaqda aciz göründükləri dərslər barədə mülahizə yürüdürdülər. Baş vermiş hadisələr haqqında danışarkən, İsa onlara təsəlli verməyi arzulayırdı. O, onların kədərini görmüşdü; ağıllarına belə bir sual gətirən ziddiyyətli, çaşdırıcı fikirləri anlayırdı: Özünü bu qədər alçaldılmağa təslim etmiş bu Adam Məsih ola bilərmi? Onların kədəri cilovlana bilmədi və onlar ağladılar. İsa bilirdi ki, onların ürəkləri məhəbbətlə Ona bağlanmışdır, və O, onların göz yaşlarını silməyi, onları sevinc və şadlıqla doldurmağı arzulayırdı. Lakin əvvəlcə O, onlara heç vaxt unutmayacaqları dərsləri verməli idi.”

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> “O onlara dedi: Gəzə-gəzə bir-birinizlə nə barədə danışırsınız ki, belə qəmgin görünürsünüz? Onlardan biri, adı Kleopas olan, cavab verib Ona dedi: Məgər Yerusəlimdə yalnız Sən qəribsən ki, bu günlərdə orada baş verən hadisələrdən xəbərin yoxdur?” Onlar Öz Rəbbləri barədə duyduqları məyusluğu Ona söylədilər; Onun “Allahın və bütün xalqın önündə işdə də, sözdə də qüdrətli bir peyğəmbər” olduğunu dedilər; lakin “baş kahinlər və rəhbərlərimiz,” dedilər, “Onu ölümə məhkum edilmək üçün təslim etdilər və çarmıxa çəkdilər.” Məyusluqdan yaralanmış ürəklərlə və titrəyən dodaqlarla əlavə etdilər: “Biz ümid edirdik ki, İsraili satınalma yolu ilə qurtaracaq O idi; bütün bunlardan əlavə, bu hadisələrin baş verməsindən bu gün üçüncü gündür.”

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> Qəribədir ki, şagirdlər Məsihin sözlərini xatırlamadılar və baş vermiş hadisələri Onun əvvəlcədən xəbər verdiyini anlamadılar! Onlar dərk etmədilər ki, Onun bəyanının son hissəsi də ilk hissəsi kimi eyni dərəcədə qəti surətdə yerinə yetəcəkdi, üçüncü gün O yenidən diriləcəkdi. Məhz xatırlamalı olduqları hissə bu idi. Kahinlər və rəhbərlər isə bunu unutmadılar. “Hazırlıq gününün ertəsi gün baş kahinlər və fariseylər Pilatın yanına toplaşıb dedilər: Ağa, xatırlayırıq ki, o aldadıcı hələ sağ ikən demişdi: Üç gündən sonra yenidən diriləcəyəm.” Matta 27:62, 63. Amma şagirdlər bu sözləri xatırlamadılar.

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> “Sonra O onlara dedi: Ey ağılsızlar və peyğəmbərlərin söylədiklərinin hamısına inanmaqda ürəyi ağır olanlar! Məgər Məsihin bu şeyləri əzab çəkib sonra Öz izzətinə daxil olması gərək deyildimi?” Şagirdlər təəccüb edirdilər ki, bu yad adam kimdir ki, onların lap canlarına nüfuz edir və belə ciddi, şəfqətli və həmrəy bir duyğu ilə, həm də belə ümidverici tərzdə danışır. Məsihin təslim edilməsindən bəri ilk dəfə idi ki, onlar ümid hiss etməyə başlayırdılar. Onlar tez-tez yol yoldaşlarına diqqətlə baxır və düşünürdülər ki, Onun sözləri məhz Məsihin söyləyəcəyi sözlərdir. Onları heyrət bürümüşdü və ürəkləri sevincli intizarla çırpınmağa başlamışdı.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> “Müqəddəs Kitab tarixinin lap Əlifbası olan Musadan başlayaraq, Məsih bütün Yazılarda Özünə dair olanları onlara izah etdi. Əgər O, əvvəlcə Özünü onlara tanıtmış olsaydı, onların qəlbləri razı qalardı. Sevinclərinin kamilliyində onlar artıq heç nəyə aclıq duymayacaqdılar. Lakin onların Əhdi-Ətiqin rəmzləri və peyğəmbərlikləri vasitəsilə Ona verilən şahadəti anlamaları zəruri idi. Onların imanı məhz bunlar üzərində möhkəmlənməli idi. Məsih onları inandırmaq üçün heç bir möcüzə göstərmədi, lakin Onun ilk işi Müqəddəs Yazıları izah etmək oldu. Onlar Onun ölümünə bütün ümidlərinin məhvi kimi baxmışdılar. İndi isə O, peyğəmbərlərin sözlərindən göstərdi ki, məhz bu, onların imanı üçün ən qüvvətli dəlil idi.”

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> “İsa bu şagirdlərə təlim verərkən, Öz missiyasına şahidlik edən bir dəlil kimi Əhdi-Ətiqin əhəmiyyətini göstərdi. İndi özlərini məsihçi adlandıranların çoxu, artıq heç bir faydası olmadığını iddia edərək Əhdi-Ətiqi kənara atırlar. Lakin Məsihin təlimi belə deyildir. O, ona elə böyük dəyər verirdi ki, bir vaxt belə demişdi: “Əgər onlar Musaya və peyğəmbərlərə qulaq asmırlarsa, ölülər arasından biri dirilsə belə, yenə də inanmayacaqlar.” Luka 16:31.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> “Adəmdən etibarən zamanın son səhnələrinədək patriarxlar və peyğəmbərlər vasitəsilə danışan Məsihin səsidir. Xilaskar Əhdi-Ətiqdə Əhdi-Cədiddə olduğu qədər aydın şəkildə aşkar olunur. Məhz peyğəmbərliklə dolu keçmişdən gələn nur Məsihin həyatını və Əhdi-Cədidin təlimlərini aydınlıq və gözəlliklə üzə çıxarır. Məsihin möcüzələri Onun ilahiliyinin bir sübutudur; lakin Onun dünyanın Xilaskarı olduğuna dair daha güclü sübut Əhdi-Ətiqin peyğəmbərliklərini Əhdi-Cədidin tarixi ilə müqayisə etməkdə tapılır.”

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> “Məsih peyğəmbərlikdən çıxış edərək şagirdlərinə Onun bəşəriyyətdə nə olacağı barədə düzgün təsəvvür verdi. Onların, insanların istəklərinə uyğun olaraq taxtına və padşahlıq hakimiyyətinə sahib olacaq bir Məsihə dair gözləntiləri yanlış istiqamətə yönəlmişdi. Bu, Onun tuta biləcəyi ən uca mövqedən ən aşağı mövqeyə enişini düzgün dərk etməyə mane olacaqdı. Məsih istəyirdi ki, şagirdlərinin təsəvvürləri hər bir cəhətdən saf və həqiqi olsun. Onlar Ona nəsib edilmiş əzab camı haqqında mümkün olduğu qədər anlamalı idilər. O, onlara hələ dərk edə bilmədikləri o dəhşətli mübarizənin dünyanın təməli qoyulmamışdan əvvəl bağlanmış əhdin yerinə yetməsi olduğunu göstərdi. Məsih ölməli idi, necə ki, qanunu pozan hər bir kəs, əgər günahda davam edərsə, ölməlidir. Bütün bunlar baş verməli idi, lakin məğlubiyyətlə deyil, əksinə, izzətli, əbədi qələbə ilə nəticələnməli idi. İsa onlara dedi ki, dünyanı günahdan xilas etmək üçün hər cür səy göstərilməlidir. Onun davamçıları Onun yaşadığı kimi yaşamalı və Onun çalışdığı kimi, gərgin və dönməz səylə çalışmalıdırlar.

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> Beləcə Məsih Öz şagirdləri ilə söhbət edir, Müqəddəs Yazıları başa düşə bilmələri üçün onların zehnini açırdı. Şagirdlər yorğun idilər, lakin söhbət kəsilmirdi. Həyat və arxayınlıq sözləri Xilaskarın dodaqlarından tökülürdü. Lakin yenə də onların gözləri tutulmuşdu. O, Yerusəlimin süqutundan onlara danışdıqca, onlar məhkum edilmiş şəhərə göz yaşları içində baxırdılar. Amma yol yoldaşlarının kim olduğunu hələ də azacıq belə güman etmirdilər. Onlar söhbətlərinin mövzusunun öz yanları ilə getdiyini düşünmürdülər; çünki Məsih Özündən sanki başqa bir şəxs imiş kimi danışırdı. Onlar elə bilirdilər ki, O, böyük bayramda iştirak etmiş və indi öz evinə qayıdan adamlardan biridir. O, kobud daşlar üzərində onlar kimi ehtiyatla yeriyir, arabir onlarla birlikdə bir qədər dincəlmək üçün dayanırdı. Beləliklə onlar dağlıq yol boyunca irəliləyirdilər, Allahın sağ əlində Öz mövqeyini tutmağa az qalmış, və “Göydə və yerdə bütün hakimiyyət Mənə verilmişdir” deyə bilən Olan isə onların yanında gedirdi. Matta 28:18.

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> “Yol boyu günəş batmışdı və səyyahlar dincələcəkləri yerə çatmazdan əvvəl tarlalardakı işçilər öz işlərini tərk etmişdilər. Şagirdlər evlərinə daxil olmaq üzrə ikən, o qərib sanki yoluna davam edəcəkmiş kimi göründü. Lakin şagirdlər özlərini Ona doğru çəkilmiş hiss etdilər. Onların canları Ondan daha çox eşitmək üçün aclıq çəkirdi. “Bizimlə qalın”,— dedilər. O, dəvəti qəbul edirmiş kimi görünmədi, lakin onlar israr etdilər və belə yalvardılar: “Axşam düşür, gün isə artıq xeyli keçib.” Məsih bu rica qarşısında razı oldu və “onlarla qalmaq üçün içəri girdi.”

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> “Əgər şagirdlər öz dəvətlərində israr etməsəydilər, yol yoldaşlarının dirilmiş Rəbb olduğunu bilməyəcəkdilər. Məsih Öz yoldaşlığını heç kəsə zorla qəbul etdirmir. O, Özünə ehtiyacı olanlarla maraqlanır. O, ən sadə evə məmnuniyyətlə daxil olar və ən aşağı könlü sevindirər. Lakin insanlar səmavi Qonaq haqqında düşünməyəcək qədər laqeyd olsalar və Ondan onlarla qalmasını xahiş etməsələr, O, yoluna davam edər. Beləcə, bir çoxları böyük itkimizlə üzləşirlər. Onlar Məsihi, şagirdlərin yolda Onunla birlikdə gedərkən tanımadıqları kimi, tanımırlar.”

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> Çörəkdən ibarət sadə axşam yeməyi tezliklə hazırlanır. O, masanın baş tərəfində yerini almış Qonağın önünə qoyulur. İndi O, yeməyə bərəkət vermək üçün əllərini uzadır. Şagirdlər heyrət içində geri çəkilirlər. Onların yoldaşı əllərini eynilə Müəllimlərinin adət etdiyi kimi açır. Onlar yenidən baxırlar və budur, Onun əllərində mıx izlərini görürlər. Hər ikisi dərhal nida edir: Bu, Rəbb İsa Məsihdir! O, ölülər arasından dirilmişdir!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> Onlar qalxıb Özünü Onun ayaqları altına atmaq və Ona səcdə etmək istəyirlər, lakin O, onların gözləri önündən yoxa çıxmışdır. Bədəni az əvvəl qəbirdə yatmış Olanın tutduğu yerə baxır və bir-birlərinə deyirlər: “Yolda O bizimlə danışarkən və Müqəddəs Yazıları bizə açarkən məgər ürəyimiz içimizdə yanmırdımı?”

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> “Lakin çatdırmalı olduqları bu böyük müjdə ilə onlar oturub danışa bilməzlər. Onların yorğunluğu da, aclığı da keçib getmişdir. Yeməklərinə əl vurmadan onu olduğu kimi qoyur, sevinc içində dərhal yenidən, gəldikləri həmin yol ilə yola çıxır, şəhərdəki şagirdlərə bu xəbəri çatdırmağa tələsirlər. Yolun bəzi yerləri təhlükəsiz deyil, lakin onlar sıldırım yerlərə dırmaşır, hamar qayaların üstündə sürüşürlər. Onlar görmür, bilmirlər ki, onlarla birlikdə o yolu getmiş Olanın himayəsi altındadırlar. Əllərində zəvvar əsası, cürət etdiklərindən daha sürətli getmək arzusu ilə irəliləyirlər. Cığırlarını itirir, lakin onu yenidən tapırlar. Bəzən qaçaraq, bəzən büdrəyərək irəli gedirlər; görünməz Yoldaşları bütün yol boyu lap yanlarındadır.”

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> “Gecə qaranlıqdır, lakin Salehlik Günəşi onların üzərinə saçır. Onların ürəkləri sevincdən cuşa gəlir. Sanki yeni bir aləmdədirlər. Məsih diri bir Xilaskardır. Onlar artıq Onun ölümü üçün yas tutmurlar. Məsih dirilmişdir — bunu dönə-dönə təkrar edirlər. Kədər içində olanlara apardıqları xəbər budur. Onlar Emmausa gedən yolun ecazkar hekayəsini onlara danışmalıdırlar. Yolda onlara kimin qoşulduğunu bildirməlidirlər. Onlar dünyaya indiyədək verilmiş ən böyük xəbəri daşıyırlar — elə bir müjdə ki, bəşər ailəsinin zaman və əbədiyyət üçün ümidləri ondan asılıdır.” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles