Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

Daniel Kitabı — Altmış Üçüncü Bölüm

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

Millerin Cədvəllərindən Kənarda: İslam, Təhqiqat Məhkəməsi və Son Sınaq

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Bizə məlumat verilmişdir ki, “Allah Uilyam Millerin zehnini peyğəmbərliklərə yönəltdi və ona Vəhy kitabı üzərində böyük işıq verdi.” Millerin yetişdirildiyi dövrün tarixi, onu Vəhy kitabının on ikinci, on üçüncü, on altıncı, on yeddinci və on səkkizinci fəsillərində yerləşən “böyük işığı” dərk etməkdən saxladı; çünki həmin fəsillər onun öz tarixi baxış nöqtəsindən görə bilmədiyi peyğəmbərlik səltənətlərinin işini müəyyənləşdirirdi.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Millerə Vəhy kitabı barədə verilən işıq Kilsələr, Möhürlər və Borular idi; və “üç Vay” kimi müəyyən edilən son üç Boru məhz Habaqququn iki lövhəsi üzərində təsvir olunmuşdur. Vəhy kitabında Millerə verilən “böyük işıq” Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində İslamın rolu ilə bağlıdır. Lakin həmin “böyük işıq” belə onun tarixi şəraiti ilə məhdudlaşmışdı.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “Asiyanın yeddi kilsəsi Məsihin kilsəsinin yeddi formasında olan tarixidir; onun bütün dolanbacları və dönüşləri içində, bütün firavanlığı və müsibətləri içində, həvarilərin günlərindən ta dünyanın sonuna qədər. Yeddi möhür yer üzünün qüvvələri və padşahlarının kilsə üzərindəki fəaliyyətlərinin, və Allahın həmin vaxt ərzində Öz xalqını qorumasının tarixidir. Yeddi sur isə yer üzünə, yaxud Roma səltənətinə göndərilmiş yeddi xüsusi və ağır hökmün tarixidir. Yeddi cam isə Papalıq Romanın üzərinə göndərilmiş son yeddi bəladır. Bunlarla yanaşı bir çox başqa hadisələr də vardır; onlar qollar kimi bu mətnə hörülmüş, peyğəmbərliyin böyük çayını doldurmuşdur, ta ki bütün bunlar axırda bizi əbədiyyət okeanına çatdırsın.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “Vəhy kitabında Yəhyanın peyğəmbərliyinin planı, mənim üçün, budur. Və bu kitabı anlamaq istəyən adam Allah kəlamının digər hissələri haqqında hərtərəfli biliyə malik olmalıdır. Bu peyğəmbərlikdə istifadə olunan surətlər və məcazların hamısı elə həmin kitabın özündə izah edilmir; onlar başqa peyğəmbərlərdə tapılmalı və Müqəddəs Yazının digər keçidlərində izah olunmalıdır. Buna görə aydındır ki, Allah hər hansı bir hissə haqqında aydın biliyə nail olmaq üçün belə, bütövün öyrənilməsini nəzərdə tutmuşdur.” William Miller, Miller’s Lectures, 2-ci cild, 12-ci mühazirə, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Diqqət yetirin ki, Miller son yeddi bəlanı papalıq Romanın üzərinə gələn yeddi hökm kimi başa düşürdü. O, papalıq Romanın ölümcül bir yara aldığını və bu yaranın sağalmalı olduğunu anlaya bilməmişdi. O, yeddi şeypuru “yer üzərinə və ya Roma səltənətinə göndərilmiş yeddi xüsusi və ağır hökmün tarixi” kimi tanıyırdı, lakin bütpərəst Roma ilə papalıq Romanın səltənətləri arasındakı fərqi ayırd edə bilmirdi. Buna görə də, onun ilk dörd şeypur ilə son üç şeypur arasındakı fərqi görə bilmə qabiliyyəti məhdud idi.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Miller Roma üzərinə gətirilən hökmlərin bazar gününün məcburi tətbiqinə Allahın cavabı olduğunu dərk edə bilmədi, çünki Millerçilər öz tarixlərində hələ də bazar günü ibadət edirdilər. Miller şeypurların Roma üzərinə gələn hökmlər olduğunu tanımaqda haqlı idi, lakin bu hökmlərin gətirilməsinin xüsusi səbəbi, habelə ilk dörd və son üç Şeypur arasındakı fərq məhdud idi, yaxud ümumiyyətlə yox idi. Bu məhdud baxışla, İslamın üç vayına dair “cəvahir” hələ də Allahın əli ilə yönləndirilmiş cədvəllərin üzərində yer alırdı və dəyişdirilməməlidir.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Nurlandırılmış fərasət peyğəmbərliyin “hikmətli” tələbəsinə dərk etməyə imkan verir ki, Allah Müqəddəs Kitabı yazan müqəddəs adamları təkcə ilhamlandırmamışdır, həm də Kral Ceyms Müqəddəs Kitabını tərcümə edən adamların işinə rəhbərlik etmişdir və O, iki müqəddəs cədvəlin hazırlanmasında da eyni növ ilahi nəzarətdən istifadə etdiyini açıqca bildirir.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

Millerin beşinci, altıncı və yeddinci Surun (İslamın) “cavahiri” axır günlərdə on qat daha parlaq işıldayır, çünki o, sonuncu Gecəyarısı Hayqırtısının mövzusunu müəyyən edir. Millerçi tarixdə Gecəyarısı Hayqırtısının mövzusu peyğəmbərlik dövrlərinin başa çatmasının tarixi idi və bu mənada axır günlərin “Gecəyarısı Hayqırtısı” xəbəri (üçüncü Vay olan İslamın xəbəri) 22 oktyabr 1844-cü il tarixi ilə tipik olaraq əvvəlcədən göstərilmişdir. Millerçi tarixdə həmin tarix tezliklə gələcək bazar günü qanununu təmsil edir və həm 22 oktyabr 1844-cü il, həm də bazar günü qanunu Məsihin Zəfərli Girişinin yekunu olan çarmıx tərəfindən tipik olaraq əvvəlcədən göstərilmişdi.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

Millerin beşinci, altıncı və yeddinci Borazanlara (İslam) dair “cavahiri” son günlərdə on qat daha parlaq işıq saçır; çünki o, İslamı son günlərin islahatçı hərəkatının mövzusu ilə uyğunluq içində müəyyən edir ki, bu da üçüncü Vay olan İslamdır. Buna görə də, yüz qırx dörd minin son islahatçı hərəkatının mövzusu kimi, o, əvvəlki islahatçı hərəkatların hər birinin mövzusu ilə timsal edilmişdir; istər Məsihin islahatçı hərəkatında “dirilmə” mövzusu, istər Millerçilərin tarixində “peyğəmbərlik vaxtı” mövzusu, istər Davudun islahatçı hərəkatında “Allahın sandığı” mövzusu, istərsə də Musanın islahatçı hərəkatında “əhd” mövzusu olsun.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

İstər çarmıx hadisəsi, istər 22 oktyabr 1844 tarixi, istərsə də islahat hərəkatlarının müxtəlif mövzuları olsun, hər bir tarix və mövzu həmin dövrün nəsli üçün həyat və ölüm məsələsi olan sınaq sualını təmsil edirdi. Millerin İslamın üç Vayına dair “cavahiri”, on bakirə məsəlinin “yağ” baxımından təqdim etdiyi kimi, həyat və ölüm məsələsi olan bir sınaq sualıdır. Millerin yuxusunun əvvəlində onun cavahirləri günəş kimi parlayırdı, lakin yuxusunun sonunda onlar “on dəfə daha parlaq” parlayırdı. Millerin cavahirləri milleritlərin tarixində kerosin (çıraq yağı) kimi idi, lakin bu gün həmin cavahirlər raket yanacağıdır!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

Millerçilər ikinci Vay halına aid olan İslamın zaman peyğəmbərliyini başa düşdülər və onu düzgün tətbiq etdilər; bu peyğəmbərlik 11 avqust 1840-cı ildə yerinə yetdi; lakin üçüncü Vay halı barədə onların anlayışı, hansı ki Yeddinci Surdur, üçüncü Vay halının Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı səltənəti üzərinə gələn bir hökm kimi yetişdiyini görə bilmədi; çünki onlar beşinci səltənəti, bir yana qalsın, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı səltənətini belə görmürdülər. Bununla belə, Vəhy barədə Millerə verilmiş “böyük işıq” axır günlərin “Gecəyarısı Fəryadı”nda on qat daha parlaq saçmalıdır.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

Habakkukun iki lövhəsi üzərində təmsil olunan həqiqətlər mahiyyət etibarilə keçmiş tarixdə yerinə yetirilmiş həqiqətlərdir. Cədvəllər Millerin bir araya gətirməyə yönəldildiyi zaman peyğəmbərlikləri üzərində əsaslanır və həmin zaman peyğəmbərliklərinin hamısı 1844-cü ilə qədər başa çatmışdı. Bu zaman peyğəmbərlikləri son günlərdə daha parlaq şəkildə işıq saçacaq, çünki onların bu gün də Millerçi tarixdə olduqları qədər dəqiq olduqları görüləcəkdir; lakin onlar son günlər üçün birbaşa zamanla bağlı heç bir qabaqcadan xəbər vermir. Bununla belə, onlar keçmişdə təmsil etdikləri tarixlərin təkrarlanan peyğəmbərlik nümunələrini təmin edir, lakin Millerin bir neçə cəvahiri ilə gələcəyə dair qabaqcadan bildirişlər birbaşa təmsil olunur.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

1844-cü ildə başlanmış Məsihin səmavi məbəddəki xidməti, o iş tamamlanana qədər davam edir. İki min üç yüz günlə bağlı peyğəmbərlik və onun müəyyən etdiyi təmizləmə işi hələ də “yerinə yetirilməkdədir”; bacı Uaytın Ulai və Hiddekel çayları barədə dediyi kimi, buna görə həmin peyğəmbərliyin dünyanın axırına aid bir yerinə yetməsi vardır.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Danielin Allahdan aldığı nur xüsusilə bu son günlər üçün verilmişdi. Onun Ulay və Hiddekel sahillərində, Şinarın böyük çayları yanında gördüyü görüntülər indi yerinə yetmək prosesindədir və əvvəlcədən bildirilmiş bütün hadisələr tezliklə baş verəcəkdir.” Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

İki cədvəldə yer alan Danielin yeddinci və səkkizinci fəsillərinin görüntülərinin müəyyən hissələri hələ gələcəyə aiddir, çünki onların hər ikisi Məsihin məbədxana xidmətini müəyyən edir. Bununla belə, həmin iki fəsildə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində təsvir olunan padşahlıqların tarixləri papalıq Romanın ölümcül yarasını alması ilə sona çatır. “Əlsiz olaraq dağdan qoparılan” “daş” və Daniel iki fəslindəki səkkizinci padşahlıq hələ gələcəkdir. Lakin Danielin ikinci, yeddinci və səkkizinci fəsilləri ilə əlaqədar cədvəllərdə göstərilənlərin çoxu yerinə yetmişdir.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Müqəddəs məkandakı Məsihin işi və İslamın üçüncü Vayı mahiyyət etibarilə Millerçilərin dövründən sonrakı peyğəmbərlik tarixini təmsil edən iki mövzudur. Bu iki mövzu ilə yanaşı, iki cədvəl bir xətt üzərində bir araya gətirildikdə timsallaşdırılan axır günlər tarixi də vardır. Bu edildikdə, birinci cədvəldə təmsil olunduğu kimi, 1843-cü ilin ilk məyusluğu öz düzəlişini ikinci cədvəldə tapır. Birlikdə onlar indi İsa Məsihin Vəhyinin açılması ilə əlaqədar olaraq möhürü açılan Yeddi Gurultunun “gizli tarixini” meydana çıxarır və müəyyən edir.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

O “gizli tarix” “həqiqət” üzərində qurulmuşdur; “həqiqət” isə birləşdirildikdə “həqiqət” sözünü əmələ gətirən üç ivrit hərfidir. Bu söz ivrit əlifbasının birinci, on üçüncü və son hərflərindən yaranır və İsanı yalnız Həqiqət kimi deyil, həm də Alfa və Omeqa kimi təmsil edir. “Gizli tarix” məyusluqla başlayır və məyusluqla bitir, ortasında isə üsyan vardır; çünki “on üç” üsyanı təmsil edən bir rəqəmdir.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

Birinci cədvəldə təsvir olunan 1843-cü il ilk məyusluğu və gecikmə vaxtının başlanmasını müəyyən edir. Gecikmə vaxtı Gecəyarısı Fəryadı xəbərinin gəlişinə aparır; burada ağılsız bakirələrin üsyanı zahir olur. Sonra Gecəyarısı Fəryadı xəbəri son məyusluğa qədər elan edilir. Gecəyarısı Fəryadının həmin “gizli tarixi” axır günlərdə yenidən təkrarlanır (lap hərfinədək).

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Məni tez-tez on bakirə haqqında məsələ yönləndirirlər; onlardan beşi müdrik, beşi isə ağılsız idi. Bu məsəlin hər bir təfərrüatınadək yerinə yetirilmiş və yerinə yetiriləcəkdir, çünki onun məhz bu dövr üçün xüsusi tətbiqi vardır və üçüncü mələyin xəbəri kimi, o da yerinə yetirilmişdir və zamanın sonunadək indiki həqiqət olaraq qalmağa davam edəcəkdir.” Review and Herald, 19 avqust 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Düzgün şəkildə başa düşüldükdə, əvvəlki bəyanat göstərir ki, axır günlərdə ağılsız yaxud müdrik bakirə olmaq ehtimalına malik olan yeganə insan qrupu, məyusluq yaşamış bir qrupun daxilində olan insanlardır. Məhz həmin məyusluq gecikmə vaxtını doğurur və “hərfi-hərfinə yerinə yetmiş və yerinə yetəcək” olan məsəl, bir məyusluqla başlayan gecikmə vaxtı ərzində bakirələrin daxilində yaranan təsirlər üzərində qurulmuşdur. Şəhərin küçəsində “iki şahidi” öldürən və onları ölüm vadisində ölü, quru sümüklərə çevirən həmin məyusluq 18 iyul 2020-ci ildə baş verdi. Adventizm, ümumilikdə, həmin məyusluqda iştirak etmirdi. Əksinə, “iki şahid” küçədə öldürülmüş halda uzanarkən, onlar baş tutmamış proqnozu qeyd edirdilər. Hərfi-hərfinə demək, “hərfi-hərfinə” deməkdir.

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

Millerçi tarixində əvvəlki əhd xalqı (Protestantlıq) 1843-cü ilin baş tutmamış öncədən xəbəriyini (birinci məyusluğu) qeyd etdi və həmin anda protestantlar öz sınaq vaxtlarının hüdudlarını aşdılar. Sınaq vaxtı 11 avqust 1840-cı ildə, ikinci Vayının (İslamın) zaman peyğəmbərliyinin yerinə yetməsi ilə Vəhy onuncu fəslindəki qüdrətli mələk endiyi zaman başlanmışdı. Protestantlar birinci məyusluqda zaman peyğəmbərliyini rədd etdilər, çünki yanlış öncədən xəbər onlara artıq həqiqəti axtarmamaq üçün bəhanə vermişdi. Millerçi tarixinin bütün nişanələrinin mövzusu “zaman peyğəmbərliyi” idi.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

2001-ci il sentyabrın 11-də Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki mələk üçüncü Vay bəlası (İslam) peyğəmbərliyinin yerinə yetməsi zamanı endi. Son günlərdəki bütün yol nişanlarının mövzusu İslamdır. Birinci məyusluq əvvəlki əhd xalqının təmizlənməsinin sonunu qeyd edir; belə ki, əvvəlki əhd xalqına o zaman artıq həqiqəti axtarmamaqları üçün bir bəhanə verilmiş oldu. Bundan sonra son günlərin “bakirələri” üçün sınaq vaxtı başladı; çünki mələyin enməsi ilə başlayan əvvəlki əhd xalqının sınağı birinci məyusluqda sona çatdı. Beləliklə, bakirələr kimi təmsil olunanların sınağı başlandı və bu sınaq prosesi nəhayət, bakirələrin ya ağılsız, ya da müdrik olduqlarını üzə çıxaracaqdır.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

İlk və son məyusluq arasında Gecəyarısı Nidasının xəbəri yerləşir. Millerçilər üçün Gecəyarısı Nidası xəbərinin mövzusu “zaman” idi, son günlərdə isə Gecəyarısı Nidası xəbərinin mövzusu “İslam”dır. Millerin yuxusunda o, bir hayqırtı (nida) ilə oyadılır və həmin vaxt onun cəvahiratları əvvəllər parladıqlarından on dəfə daha parlaq saçır. Cədvəllər üzərində son günlər üçün birbaşa bir önbildirişi müəyyən edən cəvahiratlar İslam və təhqiqat mühakiməsidir. Buna görə, Gecəyarısı Nidasının “xəbəri”nin və təhqiqat mühakiməsi ilə təmsil olunan “təcrübə”nin sınaqları əvvəlki əhd xalqı üçün deyil, son bakirələr olduqlarını iddia edənlər üçündür.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

Hər iki cədvəl bir araya gətirildikdə yaranan illüstrasiya, birinci məyusluqdan son məyusluğa qədərki tarixi müəyyən etməklə, Yeddi Gurultunun “gizli tarixinin” baş verdiyi zamanda tədqiqat mühakiməsinin son işinin icra olunduğunu göstərir. Həmin son iş yüz qırx dörd minin möhürlənməsidir və bu, Daniel doqquzda qeyd olunan “çətin zamanlar” ərzində, Vəhy on birdə millətlərin qəzəblənməsi zamanı, Vəhy yeddinci fəsildəki “dörd küləyin” saxlanılması zamanı, Yeşaya iyirmi yeddinci fəsildə qeyd olunan “şərq küləyi günündə sərt küləyin dayandırılması” zamanı və dünya üzərinə “qopub ölüm və dağıntı gətirməyə çalışan qəzəbli atın” cilovlanması zamanı baş verir. Bu peyğəmbərlik şahidlərinin hamısı, müqəddəs cədvəllərdə təsvir olunduğu kimi, üçüncü Vay olan İslamı təmsil edir.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

Cədvəllərin nəşrindən sonrakı gələcək hadisələrə xüsusi olaraq işarə edən Habaqququn iki müqəddəs cədvəlinin üç əsas ünsürü yüz qırx dörd minin möhürlənməsi, İslam və on bakirə məsələsinin yerinə yetməsidir. Cədvəllər həm bir “təcrübə”, həm də bir “xəbər”in sınaqdan keçirilməsini və möhürlənməsi prosesini müəyyən edir. Ağılsız bakirə üçün zəruri olan təcrübə “sizdə olan Məsih, izzətin ümidi”dir; bu isə yüz qırx dörd minin təmsil etdiyi kamilliyi ifadə edir.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> Əsrlərdən və nəsillərdən gizli saxlanmış, lakin indi Onun müqəddəslərinə aşkar edilmiş sirr belədir: Allah istədi ki, bu sirrin millətlər arasında olan izzətli zənginliyinin nə olduğunu onlara bildirsin; bu isə sizdə olan Məsihdir — izzət ümidi. Biz Onu vəz edirik, hər bir insana xəbərdarlıq edərək və hər bir insana bütün hikmətlə öyrədərək ki, hər bir insanı Məsih İsada kamil təqdim edək. Koloslulara 1:26–28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

Yüz qırx dörd min nəfər “əsarət”dən çıxmış bir xalq qrupu kimi təsvir olunur. Vəhy kitabında birbaşa təsvir edilən əsarət, on birinci fəsildə göstərildiyi kimi, üç gün yarım küçədə ölü qalmaq əsarətidir. Rəmzi ölüm əsarəti Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı təmsil edir və bu əsarət, doqquzuncu fəsildə Danielin duası ilə göstərildiyi kimi, tövbənin zahirə çıxmasını tələb edir.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Ölü, quru sümüklər yenidən həyata qaytarıldıqda, onlar dərhal bir “bayraq” kimi ucaldılırlar. Ölüm halında onların daxilində Məsih yox idi — izzətin ümidi. Onlardan tələb olunan tövbənin bir hissəsi, onların Allaha qarşı getdiklərini və Allahın da onlara qarşı getdiyini etiraf etmələri idi. Onlar peyğəmbərliklə müəyyən edilmiş tələblərə cavab verdikdə, Məsih sonra “öz məbədinə qəfil gəlir” və o zaman ucaldılan bayrağın üzvü olmaq üçün zəruri olan “təcrübə” əldə edilir.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

İki cədvəl bir araya gətirildikdə təsvir olunan “təcrübə”, Məsihin səmavi məbəddəki son işi ilə həyata keçirilir. Həmin “təcrübə” “mareh” görüntüsü ilə təmsil olunur ki, bu da “görünüşün” görüntüsüdür. Ehtiyac duyulan “xəbər” isə peyğəmbərlik tarixinin “chazon” görüntüsüdür. Həmin “xəbər”, üçüncü Vay vasitəsilə baş verən, üsyankar dünya üzərinə gəlməkdə olan Allahın hökmü haqqında xəbər kimi müəyyən edilir.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

1856-cı ildə Rəbb Adventizmdə ruhani Yerusəlimin yenidən qurulmasını başa çatdırmağa çalışdı. 1798-dən 1844-ə qədər üç mələyin gəlişi altında, Miller yuxusunda “cəvahiratlar” kimi təsvir olunan təməllər üzərində Millerçi məbəd inşa edilmişdi; bu, Habakkuk kitabının ikinci fəslini yerinə yetirən iki pioner cədvəldəki (1843 və 1850) peyğəmbərlik həqiqətləri ilə təmsil olunurdu. Sonra O, Öz xalqını Onun yeddinci gün Şənbə qanununun divarını ucaltmağa yönəltdi və “gəzmək üçün küçə” işini başa çatdırmaq üçün onları qədim İsrailin “köhnə yolları”na qaytardı. AMMA, köhnə yol onların sınanması və ayrılması üçün nəzərdə tutulmuş bir təlimi, bir peyğəmbərliyi ehtiva edirdi. 1863-cü ildə Adventizm “yeddi dəfə” sınağından keçə bilmədi və Laodikiya səhrasında sərgərdan gəzməyə başladı.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

22 oktyabr 1844-cü il tezliklə gələcək bazar qanununu tipləşdirir və Danielin müəyyən etdiyi kimi, bazar qanunu zamanı çətin zamanlarda küçə və divarın tamamlanmasının qırx doqquz ili ilə təmsil olunan iş yerinə yetiriləcəkdir.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Buna görə bil və anla ki, Yerusəlimi bərpa etmək və yenidən qurmaq haqqında əmrin verilməsindən Məşihə, Hökmdara qədər yeddi həftə və altmış iki həftə olacaq; küçə yenidən tikiləcək, divar da, özü də sıxıntılı zamanlarda. Daniel 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Bütün peyğəmbərlər bir-biri ilə razılaşır və Danieldəki “çətin dövrlər” nəzərdən keçirdiyimiz Early Writings-dən olan hissədə də eyni şəkildə müəyyən edilir.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “O zaman, xilas işi başa çatmaqda olarkən, yer üzərinə müsibət gələcək və millətlər qəzəblənəcəklər, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmamaq üçün cilovlanmış vəziyyətdə saxlanılacaqlar. Həmin vaxt ‘axır yağış,’ yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravətləndirmə gələcək ki, üçüncü mələyin uca səsinə qüdrət versin və müqəddəsləri son yeddi bəlanın töküləcəyi dövrdə durmağa hazırlasın.” Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Həqiqəti etiraf edənlər nə qədər ki Şeytana xidmət edirlər, onun cəhənnəmi kölgəsi onların Allah və göy haqqında baxışlarını kəsəcəkdir. Onlar ilk məhəbbətlərini itirmiş olanlar kimi olacaqlar. Onlar əbədi gerçəklikləri görə bilməzlər. Allahın bizim üçün hazırladığı şey Zəkəriyyə kitabında, 3 və 4-cü fəsillərdə, həmçinin 4:12–14-də təsvir olunmuşdur: ‘Mən yenə cavab verib ona dedim: Özlərindən qızıl yağı boşaldan iki qızıl boru vasitəsilə uzanan bu iki zeytun budağı nədir? O isə mənə cavab verib dedi: Bunların nə olduğunu bilmirsənmi? Mən də dedim: Xeyr, ağam. O zaman dedi: Bunlar bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran iki məsh olunmuşdur.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Rəbb ehtiyat mənbələri ilə doludur. Onun imkanlarında heç bir çatışmazlıq yoxdur. Bizim üzərimizə qaranlıq kölgələrin toplanmasının səbəbi, söhbətlərimizdə aşkar olan iman əskikliyimiz, dünyapərəstliyimiz, ucuz danışığımız və imansızlığımızdır. Məsih sözdə də, xarakterdə də hər cəhətdən sevimli Olan və on minlər arasında ən seçilmiş Olan kimi aşkar edilmir. Can özünü puçluğa yüksəltməklə qane olduqda, Rəbbin Ruhu onun üçün az iş görə bilər. Bizim uzağı görməyən baxışımız kölgəni görür, lakin ondan o tərəfdə olan izzəti görə bilmir. Mələklər dörd küləyi saxlayırlar; bu küləklər qopub azad olmaq və bütün yer üzünün üzərinə şığımaq, öz yolunda dağıntı və ölüm daşımaq istəyən qəzəbli bir atla təmsil olunur.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Əbədi dünyanın lap astanasında yuxuya gedəkmi? Küt, soyuq və ölü olaqmı? Ah, kaş kilsələrimizdə Allahın Ruhu və nəfəsi Öz xalqına üfürüləydi ki, onlar ayaqları üstə durub yaşasınlar. Görməliyik ki, yol dardır, qapı isə ensizdir. Lakin ensiz qapıdan keçdiyimiz zaman, onun genişliyi hüdudsuzdur.” Manuscript Releases, cild 20, 217.

Back to Articles