Article

# The Book of Daniel - Number Four

Daniel Kitabı — Dördüncü nömrə

The Plummet

Şaqul daşı

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Biz Daniel kitabında təmsil olunduğu kimi Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt” mövzusuna müraciət edirik. Bunu ona görə edirik ki, “yeddi vaxt”ın peyğəmbərlik xüsusiyyətlərindən biri onun inşaatçıların rədd etdikləri “büdrəmə daşı”nı təmsil etməsidir. Müqəddəs Yazılarda təmsil olunan büdrəmə daşını mən görünə bilən, lakin görünməyən bir həqiqət kimi tərif edirəm. Onu görənlər üçün o qiymətlidir, lakin onu görməyənlər üçün o, təkcə büdrədikləri şey deyil, həm də onları toz halına salan daşdır.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Məsih inşaatçıların rədd etdiyi daşı təqdim edərkən, künc daşının küncün “başı” olacağını bildirdi. Müqəddəs Yazılarda rədd edilmiş daş haqqında verilən xəbər həmişə onunla bağlıdır ki, Allah əvvəlki əhd xalqının yanından keçir, eyni zamanda isə əvvəllər Allahın xalqı olmamış bir xalqla əhdə daxil olur.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> İsa onlara dedi: «Məgər siz Müqəddəs Yazılarda heç oxumamısınızmı: “Bənnaların rədd etdikləri daş guşənin baş daşı oldu; bu, Rəbbin işidir və gözlərimizdə heyrətamizdir?” Buna görə sizə deyirəm: Allahın Padşahlığı sizdən alınacaq və onun bəhrələrini verən bir xalqa veriləcəkdir. Kim bu daşın üzərinə düşərsə, parçalanacaq; amma bu daş kimin üzərinə düşərsə, onu toz halına salacaqdır». Matta 21:42–44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

Müqəddəs mələklərin William Milleri yönəltdiyi ilk “zaman peyğəmbərliyi” Levililər iyirmi altıncı fəsildəki “yeddi vaxt” idi. Laodikeya Adventizmi, Millerin xidməti vasitəsilə Rəbbin bir araya gətirdiyi təməl həqiqətləri, Millerin kəşflərindən elə birincisini rədd etməklə söküb-dağıtma prosesinə başladı. Əlbəttə, müqəddəs bir təmələ dair hər bir peyğəmbərlik təsviri “Daş” olan Məsihin təsviridir; buna görə də 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ın rədd edilməsi təkcə təməl həqiqətlərin rədd olunması prosesinin başlanğıcını göstərmir, həm də Məsihin rədd olunmasını təmsil edir. Məsihin rədd edilmiş daş barədəki şəhadətində olduğu kimi, Peter də təməl daşı ilə əlaqəli peyğəmbərliklərdən birinin nəhayət “küncün başı” olacağını bildirir.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Buna görə də Müqəddəs Yazıda belə deyilir: “Bax, Mən Sionda seçilmiş, qiymətli baş guşə daşını qoyuram; Ona iman edən xəcalətə düşməyəcəkdir.” Deməli, iman edən sizlər üçün O qiymətlidir; lakin itaətsiz olanlar üçün bənnaların rədd etdikləri daş elə guşənin başı olmuşdur, həm də büdrəmə daşı və təhqir qayası olmuşdur; bunlar Kəlamda büdrəyən, itaətsiz olanlardır; onlar buna da təyin edilmişdilər. Amma siz seçilmiş nəsil, padşahlıq kahinliyi, müqəddəs millət, Allaha məxsus bir xalqsınız ki, sizi qaranlıqdan Öz ecazkar nuruna çağıranın fəzilətlərini bəyan edəsiniz; siz ki, bir zamanlar xalq deyildiniz, amma indi Allahın xalqısınız; mərhəmət tapmamışdınız, amma indi mərhəmət tapmısınız. 1 Peter 2:6–8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

Adventizmin başlanğıcındakı təməl daşı, guşənin baş daşı olur. Yeşaya Məsih və Peterlə həmfikirdir, və Yeşaya təməl daşından, yerini yeni əhd xalqına verən bir əhd xalqını təmsil etmək üçün istifadə edir. O, öz şəhadətində ölümlə əhd bağlamış və yalanı qəbul etmiş bir zümrəni təsvir edir. Onların qəbul etdikləri yalan, Paulun ölümlə əhd bağlayanların üzərinə güclü azğınlıq gətirən yalan kimi müəyyən etdiyi yalandır, çünki onlar həqiqətə olan məhəbbəti qəbul etmədilər.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Buna görə də Rəbbin sözünü eşidin, ey Yerusəlimdə olan bu xalqa başçılıq edən istehzaçı adamlar. Çünki siz demisiniz: “Biz ölümlə əhd bağlamışıq, ölülər aləmi ilə razılığa gəlmişik; daşqın kimi gələn bəla keçib gedəndə bizə toxunmayacaq; çünki yalanı özümüzə sığınacaq etmişik, saxtalığın altında gizlənmişik.” Buna görə də Xudavənd Rəbb belə deyir: “Budur, Mən Sionda bünövrə üçün bir daş qoyuram, sınanmış bir daş, qiymətli künc daşı, möhkəm bünövrə; iman edən tələsməyəcək. Hökmü də ölçü ipinə, salehliyi isə şaqula bağlayacağam; dolu yalan sığınacağını süpürüb aparacaq, sular gizləndiyiniz yeri basacaq. Ölüm ilə bağladığınız əhd pozulacaq, ölülər aləmi ilə olan razılaşmanız davam etməyəcək; daşqın kimi gələn bəla keçib gedəndə siz onun altında tapdalanacaqsınız.” Yeşaya 28:14–18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

“Yeddi vaxt” yalanların altında gizlədilmişdir və Allah Özünün keçmiş əhd xalqının yanından keçib yüz qırx dörd minlə əhdə daxil olduqda, əvvəllər rədd edilmiş künc daşı küncün “başı” olmaq üçün yüksələcəkdir. Bu həqiqəti anlayanlar üçün o, qiymətlidir, anlamayanlar üçün isə küncün başı olan daş onları təkcə əzib sındırmır, həm də məcazi mənada onların qəbir daşına çevrilir.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on doqquzuncu ayəsində biz qəzəbin “sonunu” görürük; bu da qəzəbin “birinci sonu”nun da olmalı olduğunu müəyyən edir. Eramızdan əvvəl 677-ci ildən 22 oktyabr 1844-cü ilədək olan müddət, məbədin (və qoşunun) tapdalanacağı zaman dövrünü təmsil edir. Lakin papalıq Daniel kitabının on birinci fəslinin otuz altıncı ayəsinə görə qəzəb tamamlanana qədər uğur qazanmalı idi. Əgər səkkizinci fəslin qəzəbinin sonu bir zaman dövrünün sonunu təmsil edirsə, onda on birinci fəslin qəzəbinin sonu da bir zaman dövrünün sonunu təmsil edir. Müqəddəs Kitabın açıq şəkildə öyrətdiyi budur, baxmayaraq ki, bu həqiqət ölümlə əhd bağlamış olanlar tərəfindən yalanlarla ört-basdır edilmişdir.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Hər iki qəzəbin sonu eyni bir zaman dövrünün sonunu təmsil edir, çünki hər ikisi də səpələnmə, əsirlik və köləliyin iki min beş yüz iyirmi illik eyni lənətinin yerinə yetməsi idi. Şimal padşahlığı ilk olaraq “yeddi vaxt”ın səpələnmə, əsirlik və köləliyinə məruz qaldı; belə ki, e.ə. 723-cü ildə Aşşur padşahı onları əsir apardı. Cənub padşahlığı isə eyni aqibətə e.ə. 677-ci ildə düçar oldu. Yeremya bu həqiqəti təsdiq edir.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> İsrail pərən-pərən olmuş bir qoyundur; şirlər onu qovub dağıtmışdır: əvvəlcə Aşşur padşahı onu uddu; axırda isə Babil padşahı bu Navuxodonosor onun sümüklərini sındırdı. Yeremya 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Yeremya mərhələli şəkildə irəliləyən bir hökmü göstərir. Assuriyalılar eramızdan əvvəl 723-cü ildə şimal səltənətini aradan götürürlər, sonra isə eramızdan əvvəl 677-ci ildə paytaxt şəhərləri olan Babilə Menaşşeni aparırlar. Daha sonra Navuxodonosor eramızdan əvvəl 606-cı ildə Yəhoyaqimi aparır və bununla da yetmiş illik əsarətin başlanğıcını qeyd edir. Sonra Navuxodonosor eramızdan əvvəl 586-cı ildə Sidqiyanı aparır və Yerusəlimi məhv edir.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Cənub padşahlığına xəbərdarlıq edilmişdi ki, əgər üsyanında davam etsə, şimal padşahlığının başına gələn eyni aqibətə düçar olacaq. Şimal padşahlığı üzərində icra olunmuş hökm cənub padşahlığı üzərinə də gətiriləcəkdi və həmin hökmün rəmzi Yəhuda üzərinə çəkilməli olan bir xətt idi. Yeşayanın şahidliyində bu sadəcə “xətt” idi, lakin aşağıdakı parçadan göründüyü kimi, “xətt” “Samariyanın xətti”dir.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Buna görə də İsrailin Rəbbi olan Allah belə deyir: Bax, Mən Yerusəlimin və Yəhudanın üzərinə elə bir bəla gətirirəm ki, bunu eşidən hər kəsin hər iki qulağı cingildəyəcək. Mən Samariyanın ölçü ipini və Axav evinin şaqulunu Yerusəlimin üzərinə çəkəcəyəm; və bir adam qabı silib onu tərsinə çevirərək necə təmizləyirsə, Mən də Yerusəlimi elə siləcəyəm. İrsimin qalığını tərk edəcəyəm və onları düşmənlərinin əlinə verəcəyəm; onlar bütün düşmənləri üçün qənimət və talan olacaqlar; çünki atalarının Misirdən çıxdığı gündən bu günə qədər gözlərimin önündə pis olanı etdilər və Məni qəzəbləndirdilər. 2 Padşahlar 21:12–15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

Elə indicə sitat gətirilən ayələrdə nəzərə alınmalı olan iki peyğəmbərlik ifadəsi vardır. Birincisi qulaqların cingildəməsi, digəri isə şaquldur. Bu ayələrdə Samariyanın ölçü xətti həm də Əhəb nəslinin şaqlı kimi təqdim olunur. Xətt və şaqul tikinti prosesində istifadə edilən mühakimə alətləridir. Ayələrdə göstərilir ki, Samariya və Əhəb nəsli ilə təmsil olunan şimal padşahlığına qarşı icra edilmiş eyni hökm Yəhuda və Yerusəlimin də üzərinə gətiriləcəkdi. Xəbərdarlıq irəli sürüləndə İsrailin şimal padşahlığı artıq işğal edilmiş, məğlub edilmiş, məhv edilmiş və köləliyə aparılmışdı. Allahın hökmü barədə xəbərdarlıq mesajı bu xəbərdarlığı eşidənlərin qulaqlarının cingildəməsinə səbəb olur. Həm şaqul, həm də qulaqların cingildəməsi Müqəddəs Yazılarda hər biri üç dəfə rast gəlinir. Hər bir halda onlar Allahın Öz xalqına qarşı qəzəbini təmsil edirlər.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> Rəbb gəldi, durdu və əvvəlki vaxtlarda olduğu kimi çağırdı: “Şamuel, Şamuel.” O zaman Şamuel cavab verdi: “Danış, çünki qulün eşidir.” Rəbb Şamuelə dedi: “Budur, Mən İsraildə elə bir iş görəcəyəm ki, onu eşidən hər kəsin hər iki qulağı cingildəyəcək. O gün Eliyə qarşı onun evi barəsində söylədiyim hər şeyi yerinə yetirəcəyəm; başlayanda onu sona da çatdıracağam.” 1 Şamuel 3:10–12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

Elinin evinin devrilməsi onu eşidən hər kəsin hər iki qulağını cingildədəcək peyğəmbərlik idi. Şamuelin dövründə qulaqların cingildəməsi Eli evinin aradan keçib getməsini simvolizə edir. Şamuelə verilmiş xəbərin yerinə yetməsi Eli evinin devrilməsi və Şamuelin peyğəmbər kimi bərqərar edilməsi idi. Şamuel, Peterin dediyi kimi, bir zamanlar Allahın xalqı olmayıb, amma indi olan bir xalqı təmsil edir; çünki Şamuel peyğəmbər kimi bərqərar ediləndə Eli evi məhv edildi. Yeremya da Qüdsün rəhbərliyinə qarşı qulaqları cingildədən bir hökm elan edir.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> Və de: Ey Yəhuda padşahları və Yerusəlim sakinləri, Rəbbin sözünü eşidin; Ordular Rəbbi, İsrailin Allahı belə deyir: Budur, Mən bu məkanın üzərinə elə bir fəlakət gətirəcəyəm ki, bunu eşidən hər kəsin qulaqları cingildəyəcək. Yeremya 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Qulaqların cingildəməsinə dair bu üç istinadın hamısı ölümlə əhd bağlamış və bundan sonra basqına məruz qalan, məğlub edilən, məhv olunan, səpələnən və əsarətə aparılan bir əhd xalqı ilə əlaqədardır. Qulaqların cingildəməsi Allahın qəzəbli hökmünün bir rəmzidir və həmin hökmün rəmzi Müqəddəs Yazılarda “şaqul” sözü ilə də üç dəfə ifadə olunmuşdur. Biz bunu artıq İkinci Padşahlar və Yeşayada oxumuşuq, lakin Müqəddəs Yazılarda “şaqul” sözünə dair daha bir istinad da vardır və həmin istinadda “şaqul” sözü əvvəlki iki istinaddan fərqli bir ivrit sözündən tərcümə olunmuşdur.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> Mənimlə danışan mələk yenidən gəldi və məni yuxusundan oyadılan adam kimi oyatdı. Mənə dedi: “Nə görürsən?” Mən dedim: “Baxdım və budur, bütövlükdə qızıldan olan bir şamdan gördüm; onun başında bir kasa var idi, üzərində yeddi çırağı, başında olan yeddi çıraq üçün yeddi borusu vardı. Onun yanında iki zeytun ağacı vardı: biri kasanın sağ tərəfində, digəri isə sol tərəfində.” Mən cavab verib mənimlə danışan mələyə dedim: “Bunlar nədir, ağam?” Onda mənimlə danışan mələk cavab verib mənə dedi: “Bunların nə olduğunu bilmirsənmi?” Mən dedim: “Xeyr, ağam.” O zaman o, cavab verib mənə dedi: “Rəbbin Zerubbabilə kəlamı budur: “Nə qüvvə ilə, nə də güclə, ancaq Mənim Ruhumla”, — Ordular Rəbbi belə deyir. “Ey böyük dağ, sən kimsən? Zerubbabilin önündə düzənliyə çevriləcəksən; o da onun baş daşını hayqırtılarla çıxaracaq və deyəcəklər: “Lütf, lütf onun üzərinə olsun!”” Sonra Rəbbin sözü mənə gəlib dedi: “Bu evin təməlini Zerubbabilin əlləri qoydu; onun əlləri onu tamamlayacaq da; və biləcəksən ki, Ordular Rəbbi məni sizin yanınıza göndərib. Çünki kiçik başlanğıclar gününə kim həqarətlə baxıb? Axı onlar sevinəcəklər və o yeddilərlə birlikdə Zerubbabilin əlində şaqulu görəcəklər; onlar bütün yer üzünü o yan-bu yana dolaşan Rəbbin gözləridir.” Sonra mən cavab verib ona dedim: “Şamdanın sağ tərəfində və sol tərəfində olan bu iki zeytun ağacı nədir?” Mən yenə cavab verib ona dedim: “Bu iki qızıl boru vasitəsilə özlərindən qızıl yağı axıdan bu iki zeytun budağı nədir?” O mənə cavab verib dedi: “Bunların nə olduğunu bilmirsənmi?” Mən dedim: “Xeyr, ağam.” O dedi: “Bunlar bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran iki məsh olunmuş şəxsdir.” Zəkəriyyə 4:1–14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

“Plumb” kimi tərcümə edilən söz İkinci Padşahlar və Yeşaya iyirmi səkkizdə “mishqâl”dır və “çəki” mənasını verir. Hər iki mətndə xəttə bir çəkinin (plumbun) əlavə olunacağı göstərilir. Çəki tərəzidə istifadə olunan şeydir və mühakiməni təmsil edir. Çəkili xətt mühakimə xəttidir. Samariyanın xətti “yeddi vaxt”, yaxud iki min beş yüz iyirmi il dövrü idi. Şimal padşahlığına tətbiq edilmiş həmin eyni zaman dövrü cənub padşahlığının da üzərinə qoyulacaqdı. Hər iki xəttin sonu Daniel kitabında ya son qəzəbin sonu, ya da birinci qəzəbin sonu kimi müəyyən edilir. Bu dövr Danieldə Qüdsün və qoşunun bütpərəstlik və papalıq olmaqla iki viranəedici qüvvə tərəfindən tapdalanacağı dövr kimi təqdim olunur. Hər iki dövr onların müvafiq paytaxt şəhərləri basqına məruz qaldıqda, fəth edildikdə, dağıdıldıqda və sakinləri əsarətə aparıldıqda başlayacaqdı.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Lakin Zəkəriyyada “şaqul” sözü iki ivrit sözünün birləşməsindən əmələ gəlir. Birinci söz “‘eben”dir və “tikmək” mənasını verir; o, həmçinin “daş” deməkdir. Bu, “tikinti daşı” mənasını verir. Sonra bu söz “ayırmaq və ya bölmək” mənasını verən ivrit sözü “bedı̂yl” ilə birləşdirilir. Zəkəriyyadakı “şaqul”, üzərində bina edilən və ayrılıqla bölünmə əmələ gətirən daşdır. Bu bölünmə iki sinif ibadət edənlər arasındadır: bir sinif daşı görəndə sevinir, onu öz guşəsinin baş daşı edir və onun üzərində bina edir; digəri isə onu görmür, rədd edir, ona büdrəyir və nəhayət onun tərəfindən əzilir; o daş da sonra onların baş daşı və ya qəbir daşı olur. Bir sinif həyatla əhd bağlayır, o biri isə ölümlə əhd bağlayır.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

Zəkəriyyanın tarixində qədim İsrail Yerusəlimi yenidən qurmaq və bərpa etmək üçün yenicə Babildən çıxmışdı. Zərubbabil vali təyin olundu və işə nəzarət etməli idi. O, işin əvvəlində təməl daşını qoydu və işin sonunda baş daşı, yaxud son daşı yerinə qoydu. Zərubbabil “Babilin nəslindən olan” deməkdir. Bütün peyğəmbərliklər axır günləri müəyyən edir və Zərubbabilin adı təməl daşının qoyulduğu vaxt birinci mələyin xəbəri tarixinin rəmzidir; onun adı həmçinin baş daşının, yaxud son daşın yerinə qoyulduğu vaxt üçüncü mələyin xəbərinin də rəmzidir. Müqəddəs Ruhun tökülüşünün təzahürü istər birinci hərəkatda, istərsə də ikinci hərəkatda Zərubbabilin adı (Babilin nəslindən olan) ilə təmsil olunur, çünki bu, “Babilin nəslindən olan” son nəslin çıxmasını tələb edən xəbəri təmsil edir. Bu, birinci hərəkatda baş vermiş Gecəyarısı Harayı xəbərini təmsil edir və Gur Harayın son hərəkatında baş vermək üzrədir.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

İki zeytun ağacı, iki zeytun budağı və iki qızıl borunun yağı içinə boşaltdığı qabları təmsil edən iki məsh olunmuş şəxs:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran məsh olunmuşlar, vaxtilə örtücü keruv olaraq Şeytana verilmiş mövqeyə malikdirlər. Öz taxtını əhatə edən müqəddəs varlıqlar vasitəsilə Rəbb yer üzünün sakinləri ilə daimi əlaqə saxlayır. Qızıl yağ Allahın imanlıların çıraqlarını təmin etdiyi lütfü təmsil edir ki, onlar titrəyib sönməsinlər. Əgər bu müqəddəs yağ Allahın Ruhunun xəbərləri ilə göydən tökülməsəydi, şər qüvvələri insanlar üzərində tam hökmranlığa malik olardılar.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Allah bizə göndərdiyi xəbərləri qəbul etmədiyimiz zaman hörmətdən salınır. Beləliklə, O’nun canlarımıza töküb qaranlıqda olanlara çatdırılmasını istədiyi qızıl yağı rədd etmiş oluruq. ‘Budur, bəy gəlir; onu qarşılamağa çıxın’ çağırışı gəldikdə, müqəddəs yağı qəbul etməmiş, ürəklərində Məsihin lütfünü bəsləməmiş olanlar, ağılsız bakirələr kimi, Rəblərini qarşılamağa hazır olmadıqlarını görəcəklər. Onlarda yağı əldə etmək gücü yoxdur və həyatları məhv olur. Lakin Allahın Müqəddəs Ruhu dilənilərsə, əgər Musa kimi, ‘Mənə izzətini göstər’ deyə yalvarsıqsa, Allahın məhəbbəti ürəklərimizə töküləcəkdir. Qızıl borular vasitəsilə qızıl yağ bizə çatdırılacaqdır. ‘Qüdrətlə yox, güclə yox, Mənim Ruhumla, — deyir Ordular Rəbbi.’ Salehlik Günəşinin parlaq şəfəqlərini qəbul etməklə, Allahın övladları dünyada işıqlar kimi parlayırlar.” Review and Herald, 20 iyul 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Zəkəriyya iki zeytun ağacının kim olduğunu dəfələrlə soruşmuşdu və bununla da iki şahidin müxtəlif rəmzlərinə diqqəti yönəltmişdi. Bacı Vayt iki zeytun ağacını Vəhy on birdəki iki şahid kimi müəyyən edir.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “İki şahid barəsində peyğəmbər daha sonra belə bəyan edir: ‘Bunlar yerin Allahının hüzurunda duran iki zeytun ağacı və iki şamdanıdır.’ Məzmurçu demişdir: ‘Sənin sözün ayaqlarıma çıraq, yoluma isə işıqdır.’ Vəhy 11:4; Məzmur 119:105. Bu iki şahid Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid Müqəddəs Yazılarını təmsil edir.” Böyük Mübarizə, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Zəkəriyyə bu iki şahidin kim olduğunu anlamaq istəmişdi. Fransız İnqilabında onlar Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid idilər. Onlar dərinliksiz quyudan çıxan vəhşi heyvan tərəfindən küçədə öldürülən Musa və İlyas kimi təmsil olunurdular. Onlar 18 iyul 2020-ci ildə öldürülən Future for America xidmətini təmsil edirlər.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Fəslin əvvəlində, Zəkəriyya oyadıldıqdan sonra, ölü quru sümüklər bir yerə toplandıqda, lakin hələ dirilməmişkən, Cəbrayıl soruşur: “Nə görürsən?” Zəkəriyya gördüyünü təsvir edir, sonra isə soruşur: “Bunlar nədir, ey ağam?” Cəbrayıl sualı sualla cavablandıraraq sualın mövzusunu vurğulayır. O, Zəkəriyyadan soruşur: “Bunların nə olduğunu bilmirsənmi?” Sonra Cəbrayıl cavab verir: “Rəbbin Zərubbabilə olan sözü budur; deyir: Qüdrətlə deyil, güclə deyil, Mənim Ruhumla, Ordular Rəbbi belə deyir.”

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Rəbbin Zərubbabilə verdiyi söz belə idi: “Nə qüdrətlə, nə də güclə, ancaq Mənim Ruhumla. Ey böyük dağ, sən kimsən? Zərubbabilin önündə düzənliyə çevriləcəksən; o da onun baş daşını hayqırtılarla çıxaracaq və belə deyəcək: Lütf, lütf ona!”

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Vali Zerubbabel başlanğıc və son tarixdə yolu hazırlayan elçini təmsil edir; onun önündə dağ düzənliyə çevrilir. Yeşaya həmin elçinin xidmətini müəyyənləşdirir və deyir ki, o, “səhrada Allahımız üçün şose yolu düzəldəcək” və “hər dərənin” “ucaldılmasına” səbəb olacaq. O həmçinin “hər dağın və təpənin” “alçaldılmasına” səbəb olacaq, çünki vali Zerubbabelin önündə duran “böyük dağ” “düzənliyə çevriləcəkdir.”

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

Uilyam Millerin “yeddi dəfə” xəbəri ona Allah tərəfindən verilmişdi. Zerubbabil “yeddi dəfə”nin təməl daşını qoyan Uilyam Milleri təmsil edir; o, həmçinin “Ucadan səslənərək, fəryad edərək: Ona lütf, lütf olsun!” deyə “baş daşı çıxaracaq” əlləri də təmsil edir. “Lütf” sözünün ikiqat təkrarı Gecəyarısı Fəryadı xəbərini təmsil edir. “Ucadan səslənmək” üçüncü mələyin uca fəryadının təmsil etdiyi eyni xəbəri təmsil edir, “fəryad etmək” isə Gecəyarısı Fəryadını təmsil edir. Bütün bu keçid Gecəyarısı Fəryadı xəbəri haqqındadır. Bu, Vəhy on birin küçələrində ölüm yuxusunda olan, quru ölü sümüklər vadisindən keçən bakirələr haqqındadır. Bu, quru ölü sümüklərin dirilməsi haqqındadır və bu, müdrik bakirələrin görüb sevinmələrinə səbəb olan “şaqul”un peyğəmbərlikdəki rolu haqqındadır.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Sonra Zəkəriyyə deyir: “üstəlik.” “Üstəlik” o deməkdir ki, ardınca gələn parça əvvəlki parçanın üzərinə qoyulur. Bu, “sətir üstünə sətir” olan peyğəmbərlik prinsipinə işarədir. Əvvəlki dialoq, Zəkəriyyə ilə təmsil olunan Allah xalqının gecəyarısı oyanışını müəyyənləşdirdi. Əvvəlki dialoq, son günlərdə Allah xalqının Vəhy on birinci fəsildəki iki şahidin kim olduğunu anlamaq arzusunu təkrar-təkrar vurğuladı. Əvvəlki dialoq, Zərubbabilin birinci hərəkatdakı işi, eləcə də son hərəkatdakı işi təmsil etdiyini müəyyənləşdirdi. O, Zərubbabilin “əllərinin” (insan qüvvəsini təmsil edən) təməl daşını və başdaşı qoymalı olduğunu müəyyənləşdirdi, lakin onun əllərinin işi yalnız Təsəlliverənin ilahi qüdrəti vasitəsilə yerinə yetirilmişdir və yerinə yetirilir.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

Ardınca gələn və əvvəlki dialoqun üzərinə yerləşdirilməli olan dialoq göstərir ki, “Zərubbabilin əlləri” işi başa çatdırarkən, axır günlərdə Allahın xalqı, nur daşıyıcısı olan Cəbrailin Allahın xalqına “göndərildiyini” “Rəbbin” göndərdiyini “biləcəkdir”. Onlar İsa Məsihin Vəhyinə aid olaraq təmsil edilən ilk həqiqət olan səmavi rabitə prosesini tanıyacaqlar. Zərubbabilin xəbərini və işini rədd etmək, Cəbraildən gələn xəbəri rədd etmək deməkdir; Cəbrail isə onu Məsihdən almışdır, O da öz növbəsində onu Atadan almışdır.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Sonra ibadət edənlərin iki sinfi müəyyən edilir. Bir sinif “kiçik şeylər gününü xor görüb?” O biri sinif isə “Rəbbin bütün yer üzündə o yan-bu yana dolaşan gözləri olan o yeddi ilə birlikdə Zerubbabilin əlində şaquli xətti gördükləri zaman” “şad olacaq.” Kiçik şeylər gününü xor görənlər, “şaquli xətt” ilə təmsil olunan William Millerin tarixi işini xor görürlər. Onlar, “şaquli xətti” Zerubbabilin əlində gördükləri zaman sevinənlərlə qarşı-qarşıya qoyulurlar. Zəkəriyyanın “şaquli xətti” bölünmə əmələ gətirən tikinti daşıdır. Bir sinif “şaquli xətti” xor görür, çünki onlar Zerubbabilin əlində olan “şaquli xəttin” “o yeddi” ilə birlikdə olduğunu görməkdən imtina edirlər. “Şaquli xətt” ilə birlikdə olan “yeddi” sözü, Levililər iyirmi altıda “yeddi dəfə” kimi tərcümə edilən eyni ibrani sözüdür.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Sonra Zəkəriyyə oyananda iki şahidin kim olduğunu bilmədiyi faktını təkrar edir. Buna görə də o, bir daha soruşur: “Bu iki zeytun ağacı nədir?” O, bunu yenidən təkrar edərək soruşur: “Bunlar nədir, o iki zeytun budağı ki, iki qızıl boru vasitəsilə özlərindən qızıl yağı boşaldırlar?” Cəbrayıl isə sualı bir daha vurğulayaraq Zəkəriyyənin sualına yenə bir sualla cavab verir: “Bunların nə olduğunu bilmirsənmi?” Zəkəriyyə buna belə cavab verir: “Xeyr.” O zaman Cəbrayıl deyir: “Bunlar bütün yer üzünün Rəbbinin hüzurunda duran iki məsh olunmuşlardır.”

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Fəsil Qabrielin Zəkəriyyanı yuxusundan oyatması ilə başlayır. Buna görə də Zəkəriyya gecə yarısı oyadılan bakirələri təmsil edir; o bakirələr oyadıldıqda isə, Vəhy kitabının on birinci fəslindəki iki şahidin nəyi təmsil etdiyini anlamaq üçün onların üzərində son dərəcə ağır bir yük olduğu göstərilir. Müqəddəs Kitabın bütün kitabları Vəhy kitabında bir araya gəlir və orada yekunlaşır. Bütün peyğəmbərlər bir-biri ilə həmfikirdir, çünki Allah qarışıqlığın müəllifi deyildir. Bütün peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər haqqında danışırlar.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Cəbrayıl Məbədin tikintisi işini Zərubbabilin başlayıb başa çatdıracağını göstərməklə Alfa və Omeqa prinsipini tətbiq edir. Onun işi başlanğıcda təməl daşını, sonunda isə baş daşını qoymaq kimi təqdim olunur. Zərubbabil Milleritlər hərəkatını və Future for America hərəkatını təmsil edir.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Cəbrayılın Zəkəriyyaya təqdim etdiyi budur ki, Gecəyarısı Hayqırtısı işi, istər birinci mələyin hərəkatında, istərsə də üçüncü mələyin hərəkatında olsun, Müqəddəs Ruhun qüdrəti ilə yerinə yetirilir.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Onlar küçədə ölü halda yatdıqları müddətdə dünya onların cəsədləri üzərində sevindi; lakin onlar ayağa qalxdıqda, dünya artıq qorxdu, onlar isə sevindilər. Onlar ona görə sevinirlər ki, Zərubbabilin əlində o “yeddi dəfə”nin şaqulunu görürlər. Şaqul, üzərində bina edilən daşdır; o, müdrikləri ağılsızlardan ayırır.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Zəkəriyyə “yeddi” demir, “o yeddi” deyir. Onlar həm iki min beş yüz iyirmi illik səpələnməni görürlər. “Yeddi” kimi tərcümə edilən söz Levililər iyirmi altıda “yeddi dəfə” kimi tərcümə edilən sözlə eynidir və İsrailin həm şimal, həm də cənub padşahlıqlarının üzərinə gətirilmiş köləlik “lənətini” təmsil edir. Daniel kitabı “o yeddi”ni ilk və son qəzəb kimi müəyyən edir.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

William Miller tərəfindən qoyulan təməl daşı “yeddi vaxt” idi, üçüncü mələyin hərəkatı tərəfindən qoyulan baş daşı da “yeddi vaxt”dır. Axır günlərin Gecəyarısı Hayqırtısının oyanışında “o yeddisini” gördükləri zaman sevinənlər, qiymətli ilə rəzilin bölünməsinə və ayrılmasına şahid olacaqlar. Qiymətlilər tam birliyə gəldikcə sevinəcək, rəzillər isə iki qızıl boru vasitəsilə axmaqda olan yağın özlərində olmadığını çox gec anlayacaqlar. Bir sinif üçün sevincə səbəb olan həqiqət, görməyə hazır olanların hamısı üçün görünə bilən olsa da, o biri sinif üçün büdrəmə daşı olacaqdır.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Necə ki “yeddi vaxt” 1856-cı ildə, Filadelfiya Adventizmi Laodikiya Adventizminə keçdiyi zaman başlanğıcda bir sınağa çevrildi, eləcə də “yeddi vaxt” bu dəfə sonluqda yenidən bir sınaqdır; məhz Laodikiya Adventizminin Filadelfiya Adventizminə keçirildiyi nöqtədə. Başlanğıcdakı sınaq 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ın Müqəddəs Kitaba əsaslanan təliminin rədd edilməsi ilə uduzuldu. 2023-cü ildə sonluqdakı sınaqda uğursuz olanlar, bunu Levililər iyirmi altıda “yeddi vaxt”ın göstərdiyi çarənin tələb etdiyi təcrübəni rədd etdikləri üçün edəcəklər.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Daniel kitabının ilk altı fəslinin peyğəmbərlik ismarıcını nəzərdən keçirməyə başlamazdan əvvəl, Daniel kitabının “yeddi vaxt”ı tam şəkildə təsdiq etdiyini müəyyənləşdirmək vacib idi; çünki dördüncü və beşinci fəsillər “yeddi vaxt” haqqındadır və onlar Vəhy kitabının on üçüncü fəslindəki yer heyvanının iki buynuzunun başlanğıcını və sonunu müəyyən edir.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

Növbəti məqalədə həmin ilk altı fəsil üzərindəki mülahizəmizə başlayacağıq.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> “Danielin Allahdan aldığı nur xüsusilə bu son günlər üçün verilmişdi. Onun Ulay və Hiddekel sahillərində, Şinarın böyük çayları yanında gördüyü görüntülər indi yerinə yetməkdədir və əvvəlcədən bildirilmiş bütün hadisələr tezliklə baş verəcəkdir.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> “Danielin peyğəmbərlikləri verildiyi zaman yəhudi xalqının vəziyyətini nəzərə alın.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> “Gəlin Müqəddəs Kitabın öyrənilməsinə daha çox vaxt ayıraq. Biz Kəlamı gərək olduğu kimi anlamırıq. Vəhy kitabı, özündə ehtiva etdiyi təlimatı anlamağımız üçün bizə verilmiş bir tapşırıqla açılır. Allah bəyan edir: ‘Bu peyğəmbərliyin sözlərini oxuyan, eşidən və orada yazılanları yerinə yetirən nə bəxtiyardır; çünki vaxt yaxındır.’ Biz bir xalq olaraq bu kitabın bizim üçün nə məna daşıdığını anladığımız zaman, aramızda böyük bir dirçəliş görünəcək. Onu araşdırıb öyrənməyimiz barədə bizə verilmiş tapşırığa baxmayaraq, onun öyrətdiyi dərsləri tam şəkildə anlamırıq.”

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> “Keçmişdə müəllimlər Daniel və Vəhy kitablarını möhürlənmiş kitablar elan etmişlər və xalq onlardan üz döndərmişdir. Bir çoxlarını onu qaldırmaqdan saxlayan zahiri sirr pərdəsini Allah Öz kəlamının bu hissələrinin üzərindən çəkib götürmüşdür. Elə ‘Vəhy’ adının özü onun möhürlənmiş kitab olması barədə deyilən fikri təkzib edir. ‘Vəhy’ o deməkdir ki, mühüm bir şey aşkar edilir. Bu kitabın həqiqətləri bu son günlərdə yaşayanlara ünvanlanmışdır. Biz müqəddəs şeylərin müqəddəs məkanında pərdə qaldırılmış halda dayanırıq. Biz kənarda dayanmamalıyıq. Biz daxil olmalıyıq, lakin laqeyd, ehtiramsız düşüncələrlə deyil, tələsik addımlarla deyil, hörmət və ilahi qorxu ilə. Biz Vəhy kitabının peyğəmbərliklərinin yerinə yetəcəyi vaxta yaxınlaşırıq.” Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles