Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

Roma Görümü Qərarlaşdırır — Beşinci Nömrə

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

Adventizmdə Təkrarlanan Peyğəmbərlik Mübahisələrinin Üzə Çıxarılması: Sənin xalqının soyğunçularını anlamaq

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article, we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

Son məqalədə biz Millerçi dövrdən bu günədək Adventizmin tarixində baş vermiş altı mübahisəli peyğəmbərlik xəttini müəyyən etdik. Mən iddia edirəm ki, Daniel kitabının on birinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki “sənin xalqının quldurları” barədə ilk və son mübahisə peyğəmbərlik baxımından eynidir. Millerçilər “quldurlar”ın Roma olduğunu anlayırdılar, protestantlar isə “quldurlar”ın Antiox Epifanes adlı suriyalı bir padşah olduğunu öyrədirdilər.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Və o zamanlarda bir çoxları cənub padşahına qarşı qalxacaq; xalqının qarətçiləri də görüntünü təsbit etmək üçün özlərini ucaldacaqlar; lakin yıxılacaqlar. Daniel 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

Onuncu ayədən başlayaraq və on beşinci ayəyədək davam edərək, Misir və Suriya krallıqları arasında bir müharibə təsvir olunur. Bu parçada Misir cənub padşahı, Suriya padşahı isə şimal padşahı kimi təqdim edilir. Onuncu ayə tarixçilərin e.ə. 219-cu ildə Dördüncü Suriya müharibəsinin başlanğıcı adlandırdıqları hadisəni müəyyən edir; on birinci və on ikinci ayələr e.ə. 217-ci ildə baş vermiş Rafiya döyüşünü və onun nəticələrini təsvir edir. Sonra on üçüncü ayədən on beşinci ayəyədək olan hissə e.ə. 200-cü ildə baş vermiş Panium döyüşünü müəyyən edir. Onuncu ayədən on beşinci ayəyədək olan hissədə Suriya padşahı Selevki imperiyasının hökmdarı Böyük Antioxdur.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

Onuncu ayə, Antioxus Maqnusun illər əvvəl Selevki hökmranlığından alınmış ərazini geri qaytarmaq üçün müharibəyə başladığı tarixi təmsil edir. Ayədə o, e.ə. 219-cu ildə itirilmiş ərazini geri alır, lakin təcavüzkar hərəkətlərini müvəqqəti olaraq dayandırır və hərbi qüdrətini yenidən toplamağa çalışır. O, itirilmiş ərazi üzərində nəzarəti bərpa etmiş və Ptolemey sülaləsinin idarə etdiyi cənub padşahlığı olan Misirin sərhədinədək irəliləmişdi. E.ə. 219-cu il ilə e.ə. 217-ci il arasında həm cənub padşahı, həm də şimal padşahı yaxınlaşan Rafiya döyüşü üçün planlar qururdular.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnus and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

Rafiya döyüşü e.ə. 217-ci ildə baş verdi və cənub padşahlığı olan Misir, Ptolemeyin hakimiyyəti altında, peyğəmbərlikdəki parçaya görə şimal padşahı olan Suriya hökmdarı Antiox Maqnus üzərində qələbə çaldı. Sonra on üçdən on beşinci ayələrədək, on yeddi il sonra, e.ə. 200-cü ildə, o vaxt Makedoniyalı Filip ilə ittifaq bağlamış olan Antiox Maqnus Panium döyüşündə Misirlə qarşı-qarşıya gəldi. O zaman cənub padşahlığı olan Misirin beş və ya altı yaşlı uşaq padşahı var idi və Antiox Maqnusla Filip Misirin uşaq padşahından istifadə etmək fürsətinə qarşı dura bilmədilər; Antiox Maqnus Panium döyüşündə qalib gəldi. Panium döyüşünü təsvir edən bu üç ayə arasında on dördüncü ayə də var ki, orada peyğəmbərlik rəvayətinə yeni bir güc daxil edilir.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

Sənin xalqının qarətçiləri Misirin cənub padşahından, yaxud Selevki şimal padşahından, yaxud Makedoniyalı hökmdar Filipdən fərqli bir qüvvədir. Millerçilər Romanın sənin xalqının qarətçiləri olduğunu dərk etdilər. “Qarətçilər” kimi tərcümə olunan İbrani kök sözlərindən biri “sındıran” mənasını verir. Bütpərəst Roma peyğəmbərlikdə parça-parça edəcək qüvvə kimi təsvir olunur.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Bundan sonra gecə görüntülərində baxdım və budur, dördüncü bir vəhşi heyvan gördüm; o, dəhşətli, qorxunc və son dərəcə güclü idi; onun böyük dəmir dişləri vardı: o, udur, parça-parça edir və qalanını ayaqları ilə tapdalayırdı; o, ondan əvvəl olan bütün vəhşi heyvanlardan fərqli idi; və onun on buynuzu vardı. Daniel 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

Uriya Smit quldurlar barədə şərh verərkən, quldurların pozucuları təmsil etdiyini qeyd edən bir tarixçidən sitat gətirir.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “İndi yeni bir qüvvə meydana çıxır,—‘xalqının quldurları’; yepiskop Nyutonun dediyi kimi, sözbəsöz, ‘xalqının sındıranları.’ Tiber çayının sahillərində uzaqlarda, iddialı layihələr və qaranlıq niyyətlərlə özünü bəsləyən bir səltənət yetişməkdə idi. Əvvəlcə kiçik və zəif olan bu səltənət, güc və qüvvətdə heyrətamiz sürətlə böyüdü; öz qüdrətini sınamaq və döyüşkən qolunun gücünü yoxlamaq üçün ehtiyatla burada və orada əl uzatdı, nəhayət öz qüdrətinin şüurunda olaraq, yer üzünün millətləri arasında başını cəsarətlə qaldırdı və onların işlərinin sükanını yenilməz əli ilə ələ keçirdi. Bundan sonra Romanın adı tarixi səhifədə görünür; uzun əsrlər boyu dünyanın işlərini idarə etməyə və zamanın sonunadək millətlər arasında qüdrətli təsir göstərməyə təyin olunmuşdur.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.

> “Roma danışdı; və tezliklə Suriya ilə Makedoniya öz xəyallarının siması üzərinə bir dəyişiklik gəldiyini gördülər. Romalılar Misirin gənc padşahının lehinə müdaxilə etdilər və onun Antioxla Filip tərəfindən onun üçün hazırlanmış məhvdən qorunmalı olduğuna qəti qərar verdilər. Bu, e.ə. 200-cü il idi və romalıların Suriya ilə Misirin işlərinə ilk mühüm müdaxilələrindən biri idi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

Ayələrdə irəli sürülən önbildiriş təxminən e.ə. 219-cu ildən e.ə. 200-cü ilədək iyirmi il ərzində yerinə yetdi, lakin peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər haqqında danışırlar.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Qədim peyğəmbərlərin hər biri öz dövrlərindən daha çox bizim dövrümüz üçün danışmışdır; buna görə də onların peyğəmbərliyi bizim üçün qüvvədədir. ‘İndi bütün bu şeylər onlara nümunə olaraq baş verdi; və əsrlərin sonu üzərinə gəlmiş olan bizlərə nəsihət üçün yazıldı.’ 1 Korinflilərə 10:11. ‘Onlara aşkar edildi ki, onlar bu şeylərdə özlərinə deyil, sizə xidmət edirdilər; bu şeylər indi göydən göndərilmiş Müqəddəs Ruhla sizə Müjdəni təbliğ edənlər vasitəsilə sizə bildirilmişdir; mələklər də bu şeylərə diqqətlə baxmağı arzulayırlar.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Müqəddəs Kitab öz xəzinələrini bu son nəsil üçün toplayıb bir yerə yığmışdır. Əhdi-Ətiq tarixinin bütün böyük hadisələri və ciddi əhəmiyyət daşıyan vaqeələri bu son günlərdə kilsədə təkrarlanmışdır və təkrarlanmaqdadır.” Selected Messages, kitab 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

Daniel nəzərdən keçirdiyimiz iyirmiillik zaman dövründə yaşamamış olsa da, Bacı Uaytın yazıları vasitəsilə verilən ilham bizə bildirir ki, Daniel on birdə qeyd olunan tarixin böyük bir hissəsi Daniel on birin son yerinə yetməsində təkrarlanacaqdır.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “İtirməyə vaxtımız yoxdur. Qarşımızda məşəqqətli zamanlar durur. Dünya müharibə ruhu ilə çalxalanır. Tezliklə peyğəmbərliklərdə bəhs edilən bəlalar səhnələri baş verəcək. Daniel kitabının on birinci fəslindəki peyğəmbərlik demək olar ki, tam yerinə yetmişdir. Bu peyğəmbərliyin yerinə yetməsi olaraq baş vermiş tarixin böyük bir hissəsi təkrarlanacaq.” Manuscript Releases, number 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

Daniel 11-in ondan on beşə qədər olan ayələri son günlərin tarixini təsvir edir; bu tarix tezliklə gələcək bazar qanununa doğru aparır, çünki on altıncı ayə Romanın “gözəl ölkə”ni ilk dəfə nə vaxt fəth etdiyini müəyyən edir.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Lakin ona qarşı gələn öz istəyinə görə hərəkət edəcək və heç kəs onun qarşısında dayana bilməyəcək; o, əzəmətli ölkədə duracaq və o ölkə onun əli ilə məhv ediləcək. Daniel 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

Daniyel öz yazılarında “izzətli diyar” ifadəsini iki dəfə işlədir. Birincisi on altıncı ayədir; orada bütpərəst Roma sözün həqiqi mənasında Yəhudanın izzətli diyarını fəth etdi.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Misir şimal padşahı Antioxun qarşısında dayana bilmədiyi kimi, Antiox da indi onun üzərinə gələn romalıların qarşısında dayana bilmədi. Heç bir səltənət artıq yüksəlməkdə olan bu qüvvəyə müqavimət göstərə bilmirdi. Pompey e.ə. 65-ci ildə Antiox Asiatikusu mülklərindən məhrum edib Suriyanı Roma əyalətinə çevirdiyi zaman Suriya fəth edildi və Roma imperiyasına qatıldı.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “Həmin qüdrət həmçinin Müqəddəs Torpaqda dayanmalı və onu məhv etməli idi. Roma Allahın xalqı olan yəhudilərlə e.ə. 162-ci ildə ittifaq vasitəsilə əlaqə qurdu və bu tarixdən etibarən peyğəmbərlik təqvimində görkəmli yer tutur. Lakin o, Yəhudeya üzərində hakimiyyəti faktiki fəth yolu ilə yalnız e.ə. 63-cü ildə əldə etdi; və bu da aşağıdakı şəkildə baş verdi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

Danielin “gözəl ölkə” ifadəsini işlətdiyi digər ayə qırx birinci ayədir.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O, həmçinin möhtəşəm diyara daxil olacaq və bir çox ölkələr məğlub ediləcək; lakin bunlar onun əlindən qurtulacaq: Edom, Moav və Ammon övladlarının başçıları. Daniel 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

Qırx birinci ayə, əlbəttə, qırxıncı ayədən sonra gəlir və qırxıncı ayə “və axır zamanında” sözləri ilə başlayır. “Böyük Mübarizə” əsərində Bacı Uayt 1798-ci ili “axır zamanı” kimi müəyyən edir; buna görə də qırx birinci ayə 1798-ci ildə başlanan axır zamandan sonra gələn tarixi müəyyən edir.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “Lakin axır zamanda, peyğəmbər deyir: “Bir çoxları ora-bura gedəcək və bilik artacaq.” Daniel 12:4.... 1798-ci ildən bəri Daniel kitabının möhürü açılmış, peyğəmbərliklərə dair bilik artmış və bir çoxları yaxın olan mühakimənin ciddi xəbərini bəyan etmişdir.” Böyük Mübarizə, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

Qırx birinci ayədəki “izzətli ölkə” keçmişdəki qədim, hərfi mənadakı Yəhuda deyil, ruhani müasir Yəhudadır. Amerika Birləşmiş Ştatları ruhani müasir Yəhudadır və qırx birinci ayə Amerika Birləşmiş Ştatlarında tezliklə gələcək bazar günü qanununu göstərir.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Ancaq əvvəl gələn ruhani olan deyil, təbii olandır; sonra isə ruhani olan gəlir. 1 Korinflilərə 15:46.

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

Həmin bazar günü qanunu on altıncı ayə ilə timsallaşdırılır, çünki Daniel on birin yerinə yetməsində “baş vermiş tarixin çox hissəsi” yenidən təkrarlanmalıdır. Son günlərdə ondan on beşədək olan ayələr, bazar günü qanunundan əvvəlki və ona aparıb çıxaran tarixi təmsil edir.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

Həmin beş ayədəki şimal padşahı, habelə Selevki padşahı Böyük Antiox və Ptolemeylər səltənətinin Misir padşahları tərəfindən yerinə yetirilmiş cənub padşahı, tezliklə gələcək bazar günü qanununa aparan tarixin mərkəzində olan qüvvələri təmsil edir. Bu ayələr yüz qırx dörd minin hərəkatının tarixini müəyyən edir, çünki onuncu ayə 1989-cu ildə Sovet İttifaqının süqutunu, on altıncı ayə isə tezliklə gələcək bazar günü qanununu göstərir.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

Məsih bu ayələri onuncu ayəni qırxıncı ayə ilə, on altıncı ayəni isə qırx birinci ayə ilə uyğunlaşdırmaqla vurğulayır. Qırx birinci ayədəki ruhani izzətli ölkəni simvolizə edən hərfi mənadakı izzətli ölkəyə birbaşa istinad həmin altı ayənin sonudur, onuncu ayə isə başlanğıcdır.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

Məsih necə on altıncı ayənin qırx birinci ayə ilə birbaşa əlaqəli olmasını təmin etmişdirsə, eləcə də onuncu ayə qırxıncı ayə ilə birbaşa əlaqəlidir. Onuncu ayədəki “daşmaq və keçib getmək” ifadəsi qırxıncı ayədə “daşmaq və aşıb keçmək” kimi tərcümə olunan eyni ibrani ifadədir. Bu ifadə Müqəddəs Yazılarda yalnız daha bir yerdə rast gəlinir, lakin orada onuncu və qırxıncı ayələrdən bir qədər fərqli tərcümə edilmişdir. Bununla belə, bu, eyni ibrani ifadədir.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Və o, Yəhudadan keçəcək; daşaraq aşıb keçəcək, hətta boğazadək çatacaq; və onun qanadlarının açılması sənin ölkənin enini büsbütün dolduracaq, ey İmmanuel. Yeşaya 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

Yeşayanın “daşaraq aşmaq” ifadəsi onuncu ayədəki “daşaraq keçmək” və qırxıncı ayədəki “daşaraq ötüb keçmək” ilə eynidir. Bununla yanaşı, bu üç ayənin hər biri şimal padşahının cənub padşahına qarşı hücumunu təsvir edir. Yeşayada şimal padşahı olan Assuriya kralı Sanxeriv İsrailin cənub padşahlığı olan Yəhudaya hücum edirdi. Onuncu ayədə şimal padşahı olan Selevki imperiyasının hökmdarı Böyük Antiox cənub padşahlığı olan Misirə hücum edirdi. Qırxıncı ayədə isə qırxıncı ayənin əvvəlində ölümcül yara almış şimal padşahı — papalıq hakimiyyəti — cənubun ateist qüvvəsi olan Sovet İttifaqına hücum edirdi. Hər ayə şimal və cənub padşahları arasındakı qarşıdurmanın eyni peyğəmbərlik quruluşunu təmsil edir və hər ayədə şimal padşahı “daşaraq ötüb keçir.”

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

Yeşayanın şəhadəti və onuncu ayə hər ikisi göstərir ki, şimal padşahı hücum etdikdə cənub padşahlığının paytaxtına daxil olmadan əvvəl dayanır. Sanxerib öz müharibəsini Yerusəlimin divarlarınadək gətirdi və bundan o yana keçmədi. E.ə. 219-cu ildə Böyük Antiox Misirin sərhədinədək gəldi və dayandı. Sonra o, iki il sonra, e.ə. 217-ci ildə baş vermiş Rafiya döyüşünü uduzdu. Sanxerib Yerusəlimin divarlarınadək gəldi və Allah müdaxilə etdikdə döyüşü uduzdu.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> Buna görə də Rəbb Aşşur padşahı barəsində belə deyir: O, bu şəhərə girməyəcək, ora bir ox da atmayacaq, onun önünə qalxanla gəlməyəcək və ona qarşı səngər də qurmayacaq. Hansı yolla gəlmişdirsə, elə həmin yolla da qayıdacaq və bu şəhərə girməyəcək, Rəbb belə deyir. Çünki Mən bu şəhəri Öz xatirimə və qulum Davudun xatirinə müdafiə edib xilas edəcəyəm. Və o gecə belə oldu ki, Rəbbin mələyi çıxıb Aşşurluların düşərgəsində yüz səksən beş mini qırdı; səhər tezdən qalxanda, budur, onların hamısı ölü cəsədlər idi. Beləcə Aşşur padşahı Sanxerib çıxıb getdi, qayıtdı və Ninevada yaşadı. Və belə oldu ki, o, öz allahı Nisroxun məbədində səcdə edərkən, oğulları Adrammelek və Şarezer onu qılıncla vurub öldürdülər; sonra özləri Ermənistan torpağına qaçdılar. Onun yerinə oğlu Esarxaddon padşah oldu. 2 Padşahlar 19:32–37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

1989-cu ildə şimal padşahı Sovet İttifaqını süpürüb apardı, lakin Sovet İttifaqının paytaxtına qalib gəlmədi. Rusiya ayaqda qaldı. On birinci və on ikinci ayələrdə təmsil olunan növbəti döyüş Rafiya döyüşü idi; bu döyüş həmçinin Sanxeribin ordusunun devrilməsi və onun sonrakı ölümü ilə də təmsil olunmuşdur ki, bu da cənub padşahı üçün bir qələbəni göstərir; Sanxeribin şəhadətində bu, Yəhuda, Antioxus Maqnusun şəhadətində isə Rafiya idi.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

Onuncu ayə qırxıncı ayə ilə birbaşa əlaqə yaradır və on altıncı ayə qırx birinci ayə ilə birbaşa əlaqə yaradır. Onuncu ayədən on altıncı ayəyədək olan ayələr 1989-cu ilin tarixini Bazar qanununadək təmsil edir. Bu ayə qırxıncı ayədə gizli bir tarixi təmsil edir; həmin tarix 1989-cu ildə Sovet İttifaqının süqutu ilə başlayır və Bazar qanununadək davam edir. Onuncu ayə həmçinin Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı bu gizli tarixlə birbaşa əlaqələndirir, lakin bu həqiqət xətti burada ortaya qoyduqlarımızın hüdudlarından kənardadır.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

Millerçi tarixində, Adventizm daxilində Romanın düzgün eyniləşdirilməsi ilə bağlı altı əsas mübahisədən birincisi baş verdi və bu, on dördüncü ayədəki quldurların kimi təmsil etməsi məsələsi üzərində idi. Protestantlar onların Antiochus Epiphanes-i təmsil etdiyini müdafiə edirdilər, Millerçilər isə onları Roma kimi eyniləşdirirdilər. Adventizmdə Romanın düzgün eyniləşdirilməsi ilə bağlı son mübahisədə də məsələ yenə on dördüncü ayədəki quldurlar üzərindədir. Millerçilərlə təmsil olunan bir qrup, Peyğəmbərlik Ruhu tərəfindən təsdiq edilmiş Millerçilərin təməl anlayışını müdafiə edir.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “Mən gördüm ki, 1843-cü il cədvəli Rəbbin əli ilə yönəldilmişdir və ona dəyişiklik edilməməlidir; rəqəmlər Onun istədiyi kimi idi; Onun əli bəzi rəqəmlərdə olan bir xətanın üzərində idi və onu gizlədirdi ki, Onun əli çəkilənədək heç kəs onu görə bilməsin.” Early Writings, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

Həmin müqəddəs sxem mübahisəni e.ə. 164-cü il qeydi ilə müəyyən edir.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> “164 Antiox Epifanın ölümü; əlbəttə, o, Hökmdarlar Hökmdarına qarşı durmamışdı, çünki Hökmdarlar Hökmdarı doğulmazdan əvvəl o, artıq 164 il idi ki, ölmüşdü.”

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

Müqəddəs cədvəl üzərində həmin mübahisəyə edilən istinad, müqəddəs cədvəldə təmsil olunan və Allahın Kəlamındakı peyğəmbərlik mətninə əsaslanmayan yeganə həqiqəti təmsil edir. Bununla o, Müqəddəs Kitab tarixinin deyil, Advent tarixinin bir nişanəsini müəyyən edir və “o dəyişdirilməməlidir”, çünki həmin mübahisə peyğəmbərlik görüntüsünün necə təsbit olunduğunu göstərir. O təməl həqiqəti rədd etmək, eyni zamanda, Peyğəmbərlik Ruhunun müqəddəs cədvəli təsdiq etməsinə dair səlahiyyətini də rədd etmək deməkdir.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> “Şeytanın ən son aldatması Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etmək olacaq. ‘Vəhy olmayan yerdə xalq məhv olur’ (Süleymanın Məsəlləri 29:18). Şeytan ustalıqla, müxtəlif yollarla və müxtəlif vasitələr vasitəsilə Allahın qalan xalqının həqiqi şəhadətə olan etimadını sarsıtmaq üçün çalışacaq. O, yoldan çıxarmaq üçün saxta görüntülər ortaya gətirəcək, yalanı həqiqətlə qarışdıracaq və beləliklə insanlarda ikrah oyadacaq ki, onlar görüntü adı daşıyan hər şeyi bir növ fanatizm hesab etsinlər; lakin səmimi canlar yalanla həqiqini qarşılaşdırmaqla onları bir-birindən ayırd etməyə qadir olacaqlar.” Seçilmiş Xəbərlər, 2-ci kitab, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

“Xalqının quldurları”nın son mübahisəsi birincisi ilə eynidir və görüntünü təsbit edən rəmzin dərk edilməsi olmadan “xalq həlak olur.” Onlar “həlak olurlar”, çünki “Allahın Ruhunun şahidliyini təsirsiz edirlər.”

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

Digər bir qrup iddia edir ki, Birləşmiş Ştatlar on dördüncü ayədə quldurlar kimi təmsil olunmuşdur. Həmin qrup, onuncu ayədən on beşinci ayəyə qədərki mətnlərdə Antiokus Maqnusun Birləşmiş Ştatları təmsil etdiyini görə bilmir və ya görmək istəmir. Necə ki, Millerçi tarixin protestantları quldurların Antiokus olduğunu iddia edirdilər, eləcə də bunu görmək istəməyən qrup quldurları Antiokusun timsalında göstərilən qüvvə, yəni Birləşmiş Ştatlar kimi müəyyən edir.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, Rabshakeh.

Yerusəlim paytaxtınadək çatan və uğursuzluqla nəticələnən Sanxerivin Yəhudaya hücumuna Sanxerivin sərkərdəsi Rəbşaq rəhbərlik edirdi.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> Buna görə indi yalvarıram, Aşşur padşahı olan ağama girovlar ver, mən də sənə iki min at verim, əgər öz tərəfindən onların üzərinə minicilər qoya bilsən. O zaman sən ağamın qullarının ən kiçiklərindən bir başçının belə üzünü necə geri döndərəcək, arabalar və atlılar üçün isə Misirə necə bel bağlayacaqsan? Məgər mən indi bu yeri viran etmək üçün Rəbb olmadanmı buraya çıxmışam? Rəbb mənə dedi: “Bu torpağa qarşı çıx və onu viran et.” Onda Hilqiyanın oğlu Elyaqim, Şevna və Yoax Ravşaqaya dedilər: “Yalvarırıq, qullarınla arami dilində danış, çünki onu anlayırıq; divarın üstündə olan xalqın qulağı eşidə-eşidə bizimlə yəhudilərin dilində danışma.” Amma Ravşaqa onlara dedi: “Ağam məni bu sözləri yalnız sənin ağana və sənə söyləmək üçünmü göndərib? Məgər o, divarın üstündə oturan adamlara göndərməyib ki, sizinlə birlikdə öz nəcisini yesinlər və öz sidiklərini içsinlər?” Sonra Ravşaqa durub yəhudilərin dilində uca səslə car çəkdi və dedi: “Böyük padşahın, Aşşur padşahının sözünü eşidin.” 2 Padşahlar 18:23–28.

Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

Rabşaqe öz sözlərini deyil, Assuriya padşahı Sanxeribin sözlərini çatdırırdı. Daniel 11:40-da şimal padşahı papalıq hakimiyyətidir; o, axır zamanda, 1798-ci ildə cənub padşahı olan ateist Fransanın əli ilə ölümcül yara aldı. Ayədə şimal padşahı nəhayətdə əks-zərbə endirir və 1989-cu ildə cənub padşahlığını (SSRİ-ni) daşqın kimi basıb keçir. Şimal padşahı bu işi yerinə yetirəndə özü ilə “döyüş arabaları, atlılar və çoxlu gəmilər” gətirdi. “Döyüş arabaları və atlılar” hərbi qüdrəti, “gəmilər” isə iqtisadi gücü təmsil edir. Bu rəmzlər 1989-cu il qələbəsində Rabşaqe ilə əvvəlcədən təsvir olunduğu kimi, Birləşmiş Ştatları papalıq Romanın vəkil ordusu kimi müəyyən edir. Onuncu ayədən on beşinci ayəyədək Antiox Böyük Birləşmiş Ştatları təmsil edir və William Millerin düzgün müəyyən etdiyi kimi, on dördüncü ayədəki “həmçinin” sözü peyğəmbərlik rəvayətinə daxil olan yeni bir hakimiyyətin meydana çıxdığını göstərdiyinə görə, “quldurlar” nə cənubun Ptolomey padşahlarını, nə şimal padşahı Antioxu, nə də Makedoniyalı Filipi təmsil edə bilməz; onlar bunların hər birindən fərqli olan bir hakimiyyəti təmsil etməlidirlər.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> “Bu ayədəki cənub padşahı, heç bir şübhə olmadan, Misir padşahı deməkdir; lakin sənin xalqının soyğunçuları ifadəsinin nə mənaya gəldiyi, bəlkə də, bəziləri üçün hələ də şübhə olaraq qalır. Bunun Antiox və ya Suriyanın hər hansı bir padşahı mənasını verə bilməyəcəyi aydındır; çünki mələk bundan əvvəl bir sıra ayələr boyu həmin xalq haqqında danışmışdı və indi isə, ‘həmçinin sənin xalqının soyğunçuları,’ və s. deyir; bu da açıq-aşkar başqa bir xalqı nəzərdə tutduğunu göstərir. Mən etiraf edəcəyəm ki, Antiox bəlkə də yəhudiləri qarət etmişdir; lakin Antioxun belə bir hərəkət etdiyi görüntüdə heç yerdə qeyd olunmadığına görə, bu, necə ‘görüntünü təsdiq edə’ bilərdi; çünki o, görüntüdə Yunan padşahlığı adlanan hökmdarlığa mənsub idi. Yenə də, ‘görüntünü təsdiq etmək’ ifadəsi onun eyni şəkildə möhkəmləndirilməsi, tamamlanması və ya yerinə yetirilməsi mənasını daşımalıdır.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

“Antiox” Suriya Selevki imperiyasının bir çox padşahları tərəfindən seçilən bir ad idi. Həmin imperiyanın banisi Selevk Nikator idi və Selevki padşahlarının bütün siyahısı təxminən iyirmi altı ilə otuz padşah arasında idi. Həmin padşahların bir çoxu “Antiox” adını seçirdi; necə ki, bir çox papalar papa seçildikdə taxt adları götürürlər. Papaların hamısı “məsih əleyhdarı”dır; bu da “Məsihə qarşı” deməkdir. “Anti” sözü “qarşı” mənasını verir. Məsih əleyhdarları olaraq onlar öz ruhani əcdadlarının adını götürmüşlər; o isə Şeytandır. İlhamda həm Şeytan, həm də papalar məsih əleyhdarı kimi tanıdılır.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> “Antixristin göydə başladığı üsyanı həyata keçirməkdəki qətiyyəti itaətsizlik övladlarında fəaliyyət göstərməyə davam edəcək.” Testimonies, 9-cu cild, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

Papa Şeytanın nümayəndəsidir və buna görə hər ikisi Məsihə qarşıdır; deməli, onlar “antikrist”dirlər. Onlar papa vəzifəsini qəbul etdikdə bir ad seçir və Şeytanın yer üzündəki nümayəndəsinə çevrilirlər.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> “Dünyəvi qazanc və şərəf-sanı təmin etmək üçün kilsə yer üzünün böyük adamlarının rəğbətini və dəstəyini axtarmağa yönəldildi; və beləliklə Məsihi rədd etdikdən sonra, Şeytanın nümayəndəsinə — Roma yepiskopuna — itaət göstərməyə sövq edildi.” The Great Controversy, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

Onları əməllərindən tanıyacaqsınız və papalar Şeytanın eyni işini davam etdirirlər.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “Romanın papası vasitəsilə, qaranlıq şahzadəsinin qovulmasından əvvəl göyün məhkəmələrində aparılmış olan eyni iş burada, yer üzündə də davam etdirilmişdir. Şeytan göydə Allahın qanununu düzəltməyə və özündən bir düzəliş əlavə etməyə çalışdı. O, öz hökmünü Yaradanının hökmündən üstün tutdu və öz iradəsini Yehovanın iradəsindən yuxarı qoydu; bununla da, faktiki olaraq, Allahın yanılan ola biləcəyini bəyan etdi. Papa da eyni yolu tutur və özü üçün yanılmazlıq iddia edərək, Allahın qanununu öz fikirlərinə uyğunlaşdırmağa çalışır; özünü göyün və yerin Rəbbinin nizamnamələrində və əmrlərində gördüyünü düşündüyü səhvləri düzəltməyə qadir hesab edir. O, əslində dünyaya belə deyir: Mən sizə Yehovanın qanunlarından daha yaxşı qanunlar verəcəyəm. Bu, göylərin Allahına necə də böyük bir təhqirdir!” Signs of the Times, 19 noyabr 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

Seleuk Nikator Seleukilər İmperiyasını qurmuş olsa da, sonrakı padşahların bir çoxu “Antiox” adını Seleukun şərəfinə deyil, atasının şərəfinə seçdi. Seleukun atası Antiox, Böyük İskəndərin atası olan Makedoniyalı Kral II Filippin xidmətində zadəgan və sərkərdə idi. Bu zadəganlıq məqamı və hərbi keçmişi, Böyük İskəndərin ölümündən sonra Seleukun özünün görkəmli mövqeyinin və sonrakı hakimiyyətə yüksəlişinin təməlinin qoyulmasına kömək etdi.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

Selevkinin padşahlığı, o, İsgəndərin padşahlığının dörd bölgəsindən üçünə nəzarəti ələ keçirdikdə quruldu. Roma da nəzarəti ələ keçirmək və şimal padşahı olmaq üçün üç coğrafi gücü fəth edir. Selevki şərqi, qərbi və şimalı təmin etdikdən sonra tarixi rəvayətdə şimal padşahı oldu və onun paytaxtı Babil şəhəri idi. Sonrakı padşahlardan bir çoxu şimal taxtına çıxdıqda siyasi əcdadlarını şərəfləndirmək üçün “Antiox” adını seçdilər. Əgər görmək istəsəniz, bu paraleli görmək asandır. Əgər istəmirsinizsə, görmürsünüz.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

“Antiox” adı (yunanca Ἀντίοχος) yunanca “anti” (“əleyhinə” və ya “qarşı”) və “oxeō” (“möhkəm tutmaq” və ya “qoruyub saxlamaq”) ünsürlərindən gəlir. Şimal padşahları ataları ilə olan siyasi irslərini qoruyub saxlamaq üçün bu adı seçirdilər; eynilə, antixrist də (papalar) hökmranlığa başladıqları zaman ad seçirlər. Papalar öz ataları olan iblisin nümayəndələri olduqları kimi, Suriya imperiyasının Antioxları da öz atalarının nümayəndələrinin timsalıdır. Bu tətbiqdə Antiox öz atalarının vəkilini təmsil edir. 1989-cu ildə papalıq hakimiyyətinin vəkili Amerika Birləşmiş Ştatları idi və dünyəvi şahidlik antixrist, Papa II İohann Pavel ilə Ronald Reyqan arasındakı, keçmiş Sovet İttifaqını süquta uğratmaq naminə gördükləri işdə olan əlaqəni təsdiq edir.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

Onuncu ayədən on altıncı ayəyədək olan ayələrdə, birinci və sonuncu ayə qırxıncı və qırx birinci ayələrə birbaşa istinadlar daşıyır. Onuncu ayə qırxıncı ayəni birbaşa təmsil edir. On altıncı ayə qırx birinci ayəni birbaşa təmsil edir. Bu ayələr Danielin peyğəmbərliyinin axır günlərə aid olan hissəsini təmsil edir.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> “Möhürlənmiş kitab Vəhy kitabı deyil, Daniel peyğəmbərliyinin axır günlərlə bağlı olan hissəsi idi. Müqəddəs Yazı belə deyir: “Sən isə, ey Daniel, bu sözləri gizli saxla və kitabı axır vaxta qədər möhürlə; çoxları ora-bura gedəcək və bilik artacaq” (Daniel 12:4). Kitab açıldıqda belə bir bəyan verildi: “Artıq vaxt olmayacaq.” (Bax: Vəhy 10:6.) Daniel kitabı indi möhürdən açılmışdır və Məsihin Yəhyaya verdiyi vəhy yer üzünün bütün sakinlərinə çatmalıdır. Biliyin artması vasitəsilə bir xalq axır günlərdə dayanmağa hazırlanmalıdır....”

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> “Birinci mələyin xəbərində insanlar dünyanı və onda olan hər şeyi yaratmış Yaradanımız Allaha ibadət etməyə çağırılırlar. Onlar Papalığın bir təsisatına ehtiram göstərmiş, Yehovanın qanununu qüvvədən salmışlar, lakin bu mövzu üzrə biliyin artması olacaqdır.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

1989-cu ildə son vaxtda Daniel kitabının on birinci fəslinin son altı ayəsi “Danielin peyğəmbərliyinin son günlərə aid olan hissəsini” təmsil edir. Bu, o zaman möhürü açıldıqda dərk edildi və həmin möhürün açılması “Papalıq təsisatına, Yehovanın qanununu təsirsiz edən quruma” dair biliyin artmasına səbəb oldu. Alfa və Omeqa həmişə axırı başlanğıcla təsvir edir və 1989-cu ildə başlanan sınaq prosesi iki sinif ibadət edənlər meydana gətirmək üçün nəzərdə tutulmuşdu.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> O dedi: Get yoluna, ey Daniel; çünki bu sözlər axır zamanadək qapanmış və möhürlənmişdir. Çoxları paklanacaq, ağardılacaq və sınaqdan keçiriləcək; lakin pislər pislik edəcəklər; və pislərdən heç biri anlamayacaq; lakin müdriklər anlayacaqlar. Daniel 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

Biz indi həmin sınaq prosesinin son mərhələsindəyik, çünki Adventizmin başlanğıcındakı quldurlar mübahisəsi indi yenidən təkrarlanır. Quldurları Amerika Birləşmiş Ştatları kimi müəyyən etmək, Antioxusu quldurlar kimi müəyyən etmək deməkdir. Bu, milleritlərlə protestantlar arasında olmuş eyni mübahisədir.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

Sınaq prosesinin sonunda, necə ki 1989-cu ildə başlanmış sınaq prosesinin əvvəlində olmuşdu, Yəhuda qəbiləsinin Aslanı “Danielin son günlərə aid olan peyğəmbərliyinin həmin hissəsini” açır. 1989-cu ildə bu, Daniel kitabının on birinci fəslinin son altı ayəsi idi, sonunda isə bu, onuncu ayədən on altıncı ayəyədək olan ayələrlə timsallaşdırılan qırxıncı ayənin gizli tarixidir.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

Növbəti məqalələrdə Adventizmin tarixi daxilindəki altı ixtilaf xəttinin nəzərdən keçirilməsini davam etdirəcəyik. Həmin altı ixtilafdan birincisi, o altı ixtilafın sonuncusunu nümayiş etdirir. Salehliyin düşməninin Allahın xalqının “görüm”ü düzgün bölməsinin qarşısını almaq səyləri ilə əlaqədar olan ünsürləri açdıqca, digər dörd ixtilafı onların üzərinə tətbiq etmək üçün birinci və sonuncu ixtilaflardan istifadə edəcəyik; “görüm” isə Roma rəmzi ilə təsbit olunmuşdur.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> “Əgər əbədiyyətə sürətlə qovuşmaqda olan anların əhəmiyyətini anlamasaq və Allahın böyük günündə durmağa hazırlaşmasaq, biz sədaqətsiz etibarçılar olarıq. Keşikçi gecənin hansı çağında olduğunu bilməlidir. İndi hər şey elə bir ciddiyyətə bürünmüşdür ki, bu zaman üçün həqiqətə iman edənlərin hamısı bunu dərk etməlidirlər. Onlar Allahın gününü nəzərə alaraq hərəkət etməlidirlər. Allahın hökmləri dünyanın üzərinə enmək üzrədir və biz o böyük günə hazırlaşmağa ehtiyac duyuruq.”

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> “Vaxtımız qiymətlidir. Qarşıdakı gələcək, ölməz həyata hazırlaşmaq üçün bizə verilmiş möhlət günlərimiz azdır, çox azdır. Təsadüfi hərəkətlərə sərf edəcək vaxtımız yoxdur. Allahın sözünün yalnız səthini yoxlamaqdan qorxmalıyıq.” Testimonies, 6-cı cild, 407.

Back to Articles