Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Roma Görünüşü Təsbit Edir — Altıncı Sayı

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Adventist tarixində peyğəmbərlik mübahisələri: Daniel 11:36 barədə Uriah Smith ilə James White arasındakı ixtilafın anlaşılması

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Biz 1798-ci ildən bu günədək Adventizmin tarixi daxilində baş vermiş peyğəmbərlik xarakterli mübahisənin altı istiqamətinə müraciət edirik.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “Tarixdə və peyğəmbərlikdə Allahın Kəlamı həqiqətlə yanlışlıq arasında uzun müddət davam etmiş mübarizəni təsvir edir. Bu mübarizə hələ də davam edir. Keçmişdə olmuş şeylər yenidən təkrarlanacaq. Köhnə ixtilaflar yenidən canlandırılacaq və yeni nəzəriyyələr daim ortaya çıxacaq. Lakin imanlarında və peyğəmbərliyin yerinə yetməsində birinci, ikinci və üçüncü mələklərin xəbərlərinin elanında öz paylarını icra etmiş Allahın xalqı harada dayandıqlarını bilir. Onların saf qızıldan daha qiymətli bir təcrübəsi vardır. Onlar qaya kimi möhkəm dayanmalı, etibarlarının başlanğıcını sona qədər sarsılmaz saxlamalıdırlar.” Selected Messages, kitab 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Əvvəlki məqalə Roma hakimiyyəti ilə bağlı birinci və sonuncu mübahisəyə toxunurdu, indi isə Uriah Smith ilə James White arasında baş vermiş mübahisəni nəzərdən keçirəcəyik. Uriah Smith otuz altıncı ayəyə özünün “şəxsi təfsir”ini daxil etmişdi.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “36-CI AYƏ. Və padşah öz istəyinə görə hərəkət edəcək; özünü ucaldacaq və hər bir allahdan yuxarı tutacaq, allahların Allahına qarşı heyrətamiz sözlər danışacaq və qəzəb tamamlanana qədər uğur qazanacaq; çünki müəyyən edilmiş olan yerinə yetiriləcəkdir.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “Burada təqdim olunan padşah sonuncu dəfə qeyd edilmiş eyni qüvvəni, yəni papalıq hakimiyyətini ifadə edə bilməz; çünki bu xüsusiyyətlər həmin hakimiyyətə tətbiq edildikdə uyğun gəlmir.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Smith əvvəlki ayədəki qüdrətin “papalıq Romasi” olduğunu qəbul etdi, lakin iddia edir ki, otuz altıncı ayənin xüsusiyyətləri papalıq Romasını müəyyən edən peyğəmbərlik xüsusiyyətləri deyildir. Bu iddia yalandır. Yadda saxlamaq lazımdır ki, 1863-cü ilin üsyanında Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslindəki yeddi vaxt kənara qoyuldu və buna görə də Habakkukun hər iki lövhəsindəki yeddi vaxtın təmsili rədd edildi. Həm 1843, həm də 1850 cədvəlləri yeddi vaxtı cədvəllərin lap mərkəzində təsvir edir və hər iki təsvir xaçı yeddi vaxt xəttinin mərkəzində yerləşdirir. 1856-cı ildə yeddi vaxta dair yeni işıq gəlib sonradan rədd edildikdə, bu, Habakkukun iki lövhəsinin, eləcə də hər iki cədvəlin Allah tərəfindən istiqamətləndirildiyini bu qədər aydın şəkildə müəyyən edən Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin rəddini göstərdi.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Bacı Uaytın sözlərinə görə, Şeytanın son aldatması Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etməkdir; burada isə ilk aldatma Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etmək idi və bu, eyni zamanda iki cədvəldə yer alan təməl həqiqətlərin, daha konkret desək, yeddi vaxtın rədd edilməsini də təmsil edirdi.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

1863-cü il üsyanı zamanı, 1863-cü il saxta cədvəlini hazırlayan məhz Uriah Smith idi; həmin cədvəl yeddi vaxtın xəttini aradan qaldırdı. 1863-cü ilə gəldikdə, Uriah Smith yeddi vaxtın işığına gözlərini yummuşdu və Danielin müəyyən etdiyi iki “hiddət”in olduğunu görə bilmirdi. Bu iki hiddət İsrailin şimal padşahlığına və Yəhudanın cənub padşahlığına qarşı olan yeddi vaxtı təmsil edir. Onlardan birincisi şimaldakı on qəbiləyə qarşı idi, e.ə. 723-cü ildə başladı və 1798-ci ildə başa çatdı; ikincisi isə e.ə. 677-ci ildə başladı və 1844-cü ildə başa çatdı.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Qabriel səkkizinci fəsildə Danielə marah görüntüsünü izah etmək üçün gəldi və öz xidməti ilə əlaqədar olaraq 1844-cü ilə dair ikinci bir şahid təqdim etdi. Daniel kitabının səkkizinci fəslindəki iki min üç yüz il 1844-cü ildə başa çatdı, lakin həmçinin şimal və cənub padşahlıqlarına qarşı olan iki qəzəbin sonuncusu da həmin ildə başa çatdı.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> Və dedi: Bax, qəzəbin son dövründə nə baş verəcəyini sənə bildirəcəyəm; çünki son təyin olunmuş vaxtda olacaqdır. Daniel 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Sonuncu son əvvəlki bir sonu zəruri sayır. Yeddi vaxtın sadəcə başqa bir ifadəsi olan iki qəzəbin sonuncusu 1844-cü ildə başa çatdı, birinci qəzəb isə 1798-ci ildə sona yetdi. Smitin papalıq hakimiyyətinə dair heç bir müəyyənləşdirici göstəriş daşımadığını iddia etdiyi ayə, papalığın ölümcül yarasını alacağı ili müəyyən edirdi.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Və padşah öz istədiyi kimi edəcək; özünü ucaldacaq, özünü hər bir allahdan üstün tutacaq, allahların Allahına qarşı heyrət doğuran sözlər söyləyəcək və qəzəb tamamlanana qədər müvəffəq olacaq; çünki təyin edilmiş olan yerinə yetiriləcək. Daniel 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

Otuz altıncı ayədəki “padşah” “qəzəb tamamlanana qədər” “müvəffəq olacaqdır”. Diqqət edin, Smith həmin kitabda, papalıq hakimiyyətinin otuz altıncı ayəni yerinə yetirmək üçün lazım olan düzgün xüsusiyyətlərə malik olmadığını iddia etdiyi yerdə, Daniel kitabının səkkizinci fəslinin iyirmi üç və iyirmi dördüncü ayələri haqqında nə yazır.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “23-cü ayə. Onların padşahlığının axır zamanında, günahkarlar həddi dolduqda, sərt simalı və müəmmalı kəlamları anlayan bir padşah qalxacaq. 24. Onun qüdrəti böyük olacaq, lakin öz qüdrəti ilə deyil; o, heyrətamiz surətdə məhv edəcək, uğur qazanacaq və fəaliyyət göstərəcək; qüdrətliləri və müqəddəs xalqı məhv edəcək. 25. Öz hiyləgər siyasəti ilə o, hiylənin öz əlində uğur qazanmasına səbəb olacaq; ürəyində özünü ucaldacaq və sülh vasitəsilə çoxlarını məhv edəcək; həmçinin bəylər Bəyinə qarşı qalxacaq; lakin əlsiz qırılacaq.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “Bu qüdrət təkə krallığının dörd bölgüsünün yerinə onların səltənətinin axır zamanında, yəni onların gedişatının sonuna doğru gəlir. Şübhəsiz ki, bu, 9-cu ayədən etibarən bəhs edilən həmin kiçik buynuzun özüdür. Bunu 9-cu ayə ilə bağlı qeydlərdə göstərildiyi kimi Romaya tətbiq edin, və hər şey ahəngdar və aydın olar.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘Qorxunc çöhrəli bir padşah.’ Musa, yəhudilərin üzərinə elə bu qüvvə tərəfindən gələcək cəzanı qabaqcadan xəbər verərkən, onu ‘qorxunc çöhrəli bir millət’ adlandırır. Qanunun Təkrarı 28:49, 50. Heç bir xalq döyüş düzənində romalılar qədər vahiməli görünüş sərgiləməmişdir. ‘Mübhəm kəlamları anlayan.’ Musa, indicə istinad edilən ayədə deyir: ‘Elə bir xalq ki, onun dilini anlamayacaqsan.’ Bu, yəhudilərə münasibətdə babillilər, farslar və ya yunanlar haqqında deyilə bilməzdi; çünki Xaldey və yunan dilləri Fələstində az-çox işlənirdi. Lakin latın dili üçün belə deyildi.”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “Qanunu pozanlar həddini doldurduqda.” Bütünlükdə Allahın xalqı ilə onların zülmkarları arasındakı əlaqə nəzərdə saxlanılır. Onların əsarətə satılmaları Onun xalqının təqsirləri üzündən idi. Onların günah içində davam etmələri isə daha ağır cəzanı gətirdi. Yəhudilər heç bir dövrdə, bir millət olaraq, Romalıların hakimiyyəti altına girdikləri zamandakından daha əxlaqi cəhətdən pozğun olmamışdılar.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘Qüdrətli, lakin öz qüdrəti ilə deyil.’ Romalıların uğuru böyük ölçüdə onların müttəfiqlərinin köməyi və düşmənləri arasındakı parçalanmalar sayəsində idi; romalılar isə bunlardan faydalanmağa hər zaman hazır idilər. Papalıq Romanı da, üzərində ruhani nəzarət həyata keçirdiyi dünyəvi hakimiyyətlər vasitəsilə qüdrətli idi.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘O, heyrətamiz surətdə məhv edəcək.’ Rəbb Yezekel peyğəmbər vasitəsilə yəhudilərə bildirdi ki, onları ‘məhv etməkdə mahir’ adamlara təslim edəcək; və Roman ordusunun Yerusəlimi dağıtması zamanı bir milyon yüz min yəhudinin qırılması peyğəmbərin sözlərinin dəhşətli bir təsdiqi idi. Roma isə ikinci, yaxud papalıq mərhələsində əlli milyon şəhidin ölümünə məsul idi.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘Öz siyasəti ilə hiyləni də öz əlində çiçəkləndirəcək.’ Roma, xalqları öz nəzarəti altına gətirdiyi hiylə siyasəti ilə bütün digər qüvvələrdən daha artıq seçilmişdir. Bu, həm bütpərəst Roma, həm də papalıq Roması üçün doğrudur. Beləliklə, sülh vasitəsilə çoxlarını məhv etdi.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

> “Və nəhayət, Roma, öz valilərindən birinin timsalında, İsa Məsihə ölüm hökmü çıxarmaqla hökmdarlar Hökmdarına qarşı qalxdı. ‘Lakin o, əl toxunmadan qırılacaqdır’ — bu ifadə həmin qüdrətin məhvini 2-ci fəslin surətinin vurulub parçalanması ilə eyniləşdirir.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Smit mətndə iki dəfə göstərir ki, bütpərəst və papalıq Romanın peyğəmbərlik xüsusiyyətləri bir-birinin yerinə keçə biləndir, çünki onlar sadəcə Romanın iki mərhələdə təzahürüdür; necə ki, Danielin ikinci fəslindəki dəmir və gil qarışığı, Bacı Uaytın kilsə siyasəti və dövlət siyasətinin rəmzləri kimi müəyyən etdiyi simvollardır. Daniel, Smitin toxunduğu ayələrdə, Romanın “müvəffəq olacağını və iş görəcəyini” və Romanın “hiylənin onun əlində müvəffəqiyyət qazanmasına səbəb olacağını” bildirdikdə, Smit iddia edir ki, otuz altıncı ayədə “qəzəb tamam olana qədər müvəffəq olacaq” “padşah” həm bütpərəst, həm də papalıq Romanın bir peyğəmbərlik xüsusiyyətini göstərir. Sonra isə o iddia edir ki, otuz altıncı ayədə Romanın xüsusiyyətlərindən heç biri papalıq hakimiyyətinə aid deyildir.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Görümüşü təsbit edən quldurların Roma olduğunu göstərən fikri dəstəkləmək üçün Smithə istinad etdik və on dördüncü ayədəki dörd peyğəmbərlik xüsusiyyətindən biri də Romanın özünü ucaltdığıdır.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Və o zamanlarda bir çoxları cənub padşahına qarşı ayağa qalxacaq; xalqının qarətçiləri də görüntünü təsdiq etmək üçün özlərini ucaldacaqlar; lakin yıxılacaqlar. Daniel 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Smith iddia edir ki, otuz altıncı ayədəki padşahın təsvirləri papalıq hakimiyyəti ilə uyğun gəlmir; halbuki o, daha əvvəl on dördüncü ayədə özünü ucaldanın Roma olduğunu müdafiə etmişdi. Lakin otuz altıncı ayədəki həmin padşah “özünü ucaldacaqdır”. Elə həmin otuz altıncı ayədəki o padşah “allahların Allahına qarşı heyrətamiz sözlər söyləyəcəkdir”. Daniel kitabında papalıq hakimiyyəti “Haqq-Taalaya qarşı böyük sözlər söyləyəcəkdir”, Vəhy kitabında isə papalıq hakimiyyəti Haqq-Taalaya qarşı küfr edir.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> Ona böyük sözlər və küfrlər danışan bir ağız verildi; və ona qırx iki ay fəaliyyətini davam etdirmək səlahiyyəti verildi. O, ağzını Allaha qarşı küfr etmək, Onun adına, Onun məskəninə və göydə yaşayanlara küfr etmək üçün açdı. Vəhy 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Papalıq hakimiyyətinə dair hər bir peyğəmbərlik xüsusiyyəti otuz altıncı ayədə müəyyən edilir.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Padşah öz iradəsinə görə hərəkət edəcək; özünü ucaldacaq və hər bir allahdan üstün tutacaq, allahların Allahına qarşı heyrətamiz sözlər söyləyəcək və qəzəb tamamlanana qədər uğur qazanacaq; çünki müəyyən olunmuş şey yerinə yetiriləcəkdir. Daniel 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing from 2 Thessalonians, when he addressed the man of sin.

İnsan şərhçiləri çox vaxt etibarsız olurlar, lakin bir çox Adventist şərhçi, həvari Paulun günah adamına müraciət edərkən 2 Thessalonians-dan parafraz etdiyi ayənin otuz altıncı ayə olduğuna dair açıq həqiqətə şəhadət edir.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Heç kəs sizi heç bir yolla aldatmasın; çünki əvvəlcə bir imandan dönmə baş verməyincə və məhv oğlu olan günah adamı zühur etməyincə, o gün gəlməyəcək. O, Allah adlanan və ya ibadət olunan hər şeyə qarşı çıxır və özünü onların hamısından uca tutur; belə ki, özünü Allah kimi göstərərək Allahın məbədində oturur və özünün Allah olduğunu nümayiş etdirir. 2 Saloniklilərə 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Otuz altıncı ayədə deyilir ki, “o, özünü ucaldacaq və hər bir allahdan yuxarı özünü böyüdəcək”, Paul isə deyir: “qoy günah adamı, həlak oğlu aşkar olunsun; o, Allah adlanan və ya ibadət olunan hər şeyə qarşı durur və özünü onların hamısından yuxarı qaldırır.” Aydındır ki, Smithin, otuz altıncı ayənin padşahının, otuz altıncı ayəyə qədər gələn ayələrdə bəhs olunan padşahdan fərqli olduğunu iddia etməyə heç bir peyğəmbərlik səlahiyyəti yox idi. Qrammatik baxımdan onun bu qüsurlu tətbiqi etməsi üçün heç bir əsas yox idi və bunu otuz altıncı ayədə papalıq hakimiyyətinə aid heç bir xüsusiyyətin olmaması səbəbindən etdiyini iddia etməsi, şəxsi yozumu təsbit etməyə cəhd edərək Müqəddəs Yazını təhrif etmək idi.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Bizdə peyğəmbərlik kəlamı daha da möhkəmdir; siz də yaxşı edirsiniz ki, qaranlıq yerdə parlayan bir çırağa diqqət yetirirmiş kimi ona diqqət yetirirsiniz, ta ki, gün açılsın və səhər ulduzu ürəklərinizdə doğsun. Əvvəlcə bunu bilin ki, Müqəddəs Yazının heç bir peyğəmbərliyi şəxsi yozuma aid deyildir. Çünki peyğəmbərlik qədim zamanlarda insan iradəsi ilə gəlməmişdir; lakin Allahın müqəddəs adamları Müqəddəs Ruh tərəfindən hərəkətə gətirilərək danışmışlar. 2 Peter 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Laodikeya Adventizminin illəri boyunca, Smithin tətbiqinin doğru, yoxsa yanlış olduğunu düşündükləri məsələsini ele alan çoxlu Adventist ilahiyyatçıları, pastorlar və müəlliflər olmuşdur. Uzun illər əvvəl vəfat etmiş avstraliyalı bir pastor, Louis Were, xidmətinin böyük hissəsini Smithin saxta peyğəmbərlik modelinə qarşı çıxmağa sərf etmişdir. Onun bu müxalifətinin səbəbi sadəcə Smithin qırx beşinci ayədə öz sonuna gələn padşahı nəhayət Türkiyə kimi müəyyənləşdirməsi deyildi; Smithin platforması həm də Armageddonun yanlış tətbiqini ortaya çıxarırdı. 1980-ci illərdə və ya təxminən həmin dövrdə bir Adventist müəllif “Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy?” adlı bir kitab qələmə almışdır. Müəllifin adı Donald Mansell-dir və kitab hələ də mövcuddur.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Mansell Birinci Dünya Müharibəsinə və İkinci Dünya Müharibəsinə aparan tarixi izləyərək göstərir ki, hər iki müharibənin yaxınlaşdığı görüldükdə Adventist müjdəçilər Armageddonun və dünyanın sonunun əlaməti kimi Smitin Türkiyənin hərfi mənada Yerusəlimə yürüməsi barədə yanlış tətbiqindən istifadə etməyə başladılar. O, kilsə üzvlük siyahıları ilə sübut edir ki, bu müharibələrin hər biri yaxınlaşdıqca, Smitin Armageddon haqqında qüsurlu baxışından çıxarılan müjdəçinin peyğəmbərlik vurğusuna əsasən, bir çox canlar Adventist kilsəsinin üzvlüyünə gətirildi.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Hansı müharibə başa çatırdısa, Smit tərəfindən qurulmuş peyğəmbərlik modelindən qazandıqlarından daha çox üzvü, qüsurlu öncədən bildirişlər yerinə yetmədikdə, kilsə itirirdi.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Smitin Millerçilərin təməl xəbərini rədd etməsi və Daniel kitabının otuz altıncıdan qırx beşinci ayələrinə dair şəxsi şərhini irəli sürməyə hazır olması nəticəsində, Smitin məntiqi cari hadisələrə əsaslanan bir peyğəmbərlik modeli ortaya qoydu.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

Daniel on birinci fəslinin son ayəsində öz sonuna gələn padşah barədə Smith ilə James White arasında olan mübahisədə, James White Smithin qumlu peyğəmbərlik təməlinin mahiyyətini yığcam şəkildə ifadə edən bir məntiq irəli sürdü. White öyrədirdi ki, “peyğəmbərlik tarixi doğurur, lakin tarix peyğəmbərlik doğurmur.”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Hər iki müharibədən əvvəl fəaliyyət göstərən Adventizmin müjdəçiləri, Smitin Armageddonla bağlı qüsurlu peyğəmbərlik modelini təqdim etmək üçün inkişaf edən tarixdən istifadə edirdilər və müharibələr ərəfəsində bu qədər xeyir-dualı görünən onların işi, peyğəmbərlik modelinin şəxsi yozuma əsaslandığı göstərildikdə, xalis itki ilə nəticələndi.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Yalançı peyğəmbərlərdən ehtiyat edin; onlar sizin yanınıza qoyun paltarında gəlirlər, lakin daxilən yırtıcı canavarlardır. Siz onları meyvələrindən tanıyacaqsınız. Məgər insanlar tikanlardan üzüm, qanqallardan əncir yığarmı? Eləcə də hər yaxşı ağac yaxşı meyvə verir; çürük ağac isə pis meyvə verir. Yaxşı ağac pis meyvə verə bilməz, çürük ağac da yaxşı meyvə verə bilməz. Yaxşı meyvə verməyən hər ağac kəsilib oda atılır. Buna görə də siz onları meyvələrindən tanıyacaqsınız. Matthew 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the sixth plague and Armageddon.

Smitin otuz altıncı ayədəki padşaha dair xüsusi bir peyğəmbərlik modelini irəli sürməyə hazır olması, həmçinin altıncı bəla ilə Armageddonun yanlış tətbiqinin yaranmasına da səbəb oldu.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> Və altıncı mələk camını böyük Fərat çayı üzərinə tökdü; onun suyu qurudu ki, şərqdən olan padşahların yolu hazırlansın. Və mən əjdahanın ağzından, vəhşi heyvanın ağzından və yalançı peyğəmbərin ağzından qurbağalara bənzər üç murdar ruhun çıxdığını gördüm. Çünki onlar möcüzələr göstərən şeytanların ruhlarıdır; onlar bütün yer üzünün və bütün dünyanın padşahlarının yanına gedirlər ki, onları Qadir Allahın o böyük gününün döyüşünə toplasınlar. Bax, Mən oğru kimi gəlirəm. O ayıq qalan və paltarlarını qoruyan adam nə bəxtiyardır; ta ki, çılpaq gəzməsin və onun rüsvayçılığını görməsinlər. Və onları ibrani dilində Armageddon adlanan yerə topladı. Vəhy 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Əvvəllər qeyd etdiyimiz kimi, altıncı bəla insan üçün sınaq müddəti başa çatdıqdan sonra gəlir; buna görə də “paltarlarını qorusun” məzmunlu xəbərdarlıq, Mikayıl ayağa qalxmazdan, insan üçün sınaq müddəti bağlanmazdan və birinci bəla başlamazdan əvvəl baş verən bir sınaq məsələsinə aid olmalıdır. Altıncı bəla, yaxın zamanda gələcək bazar günü qanunu zamanı bir araya gələn üçqat birliyi təşkil edən əjdahanın, vəhşi heyvanın və yalançı peyğəmbərin fəaliyyətlərini müəyyən edir. Həmin üçqat birlik Müasir Romadır və Müasir Romanın bu üçqat birliyini müəyyən edən və təsbit edən rəmz, “görümü təsbit etmək üçün özlərini ucaldan” və “yıxılan” “xalqının quldurları”dır.

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Altıncı bəlanın xəbərdarlığı dərk edildikdə, can öz libaslarını qoruyub saxlaya bilər; lakin rədd edildikdə, canı çılpaq qoyur ki, bu da Laodikeyalıya xas olan beş xüsusiyyətdən biridir. Həmin xəbərdarlığı təsbit edən rəmz sənin xalqının soyğunçularıdır; onlar özlərini ucaldır və nəhayət süqut edirlər. Süleyman dedi ki, əgər Allahın xalqında o görüntü yoxdursa, onlar həlak olurlar.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vəhy olmayan yerdə xalq həlak olur; amma qanunu qoruyan nə bəxtiyardır! Süleymanın Məsəlləri 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

İbranicədə “məhv olmaq” sözü “çılpaq etmək” mənasını verir və Yəhya belə yazmışdır: “Nə bəxtiyardır o kəs ki, ayıq qalır və paltarlarını qoruyur; ta ki, çılpaq gəzməsin və onun ayıbını görməsinlər.” Smith Şimal Padşahı məsələsində yanılmışdı və həmin saxta peyğəmbərlik təməli ona elə bir peyğəmbərlik tətbiqi inkişaf etdirməyə imkan verdi ki, əgər qəbul edilərsə, çılpaqlıq doğurur; bu isə Rəbbin ağzından qusdurulub atılan Laodikiyalıların rəmzidir.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Smit Şimal Padşahının yeni yalançı eyniləşdirməsini peyğəmbər qadının əri Ceyms Uayta qarşı müdafiə etməkdə heç bir çətinlik çəkmədi. Adventist tarixçilər və Bacı Uayt onların məşhur fikir ayrılığından bəhs edirlər. Ellen Uayt həm ərini, həm də Smiti məzəmmət etdi ki, Daniel on birdə şimal padşahı ilə kimin təmsil olunduğu barədə fikir ayrılıqlarının ictimaiyyətə çıxarılmasına yol vermişdilər. 1844-cü ilin Böyük Məyusluğundan sonra ilk Adventist nəşrində Ceyms Uayt yazdı:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “İsanın ayağa qalxıb qapını bağladığına və Öz Padşahlığını qəbul etmək üçün Əzəli Günlər Olanın hüzuruna gəldiyinə, 1844-cü ilin 7-ci ayında, tamamilə inanıram. Bax: Luka 13:25; Matta 25:10; Daniel 7:13,14. Lakin Daniel 12:1-dəki Mikailin ayağa qalxması başqa bir hadisə, başqa bir məqsəd üçün görünür. Onun 1844-cü ildə ayağa qalxması qapını bağlamaq, Padşahlığını və hökmranlıq etmək qüdrətini qəbul etmək üçün Öz Atasının hüzuruna gəlmək idi; amma Mikailin ayağa qalxması isə, onun artıq malik olduğu padşah hakimiyyətini, pislərin məhvində və Öz xalqının xilasında zahir etmək üçündür. Mikail 11-ci fəsildəki son qüvvənin sonuna çatdığı və ona kömək edən heç kəsin olmadığı vaxt ayağa qalxmalıdır. Bu qüvvə Allahın həqiqi kilsəsini tapdalayan sonuncu qüvvədir; və həqiqi kilsə hələ də bütün xristian aləmi tərəfindən tapdalandığına və kənara atıldığına görə, bundan belə nəticə çıxır ki, son zalım qüvvə hələ “öz sonuna çatmamışdır”; və Mikail ayağa qalxmamışdır. Müqəddəsləri tapdalayan bu son qüvvə Vəhy 13:11-18-də göstərilir. Onun sayı 666-dır.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Smit “Danielin on birinci fəslindəki son qüvvə” mövzusunda özünün guya “yeni işığını” irəli sürdükdə, Ceyms Uayt Smitin bu tətbiqini yeni işıq kimi deyil, təməllərə yönəlmiş bir hücum kimi gördü. Danielin on birinci fəslində şimal padşahı olaraq Romanın mövqeyi barədə Uriya Smitlə Ceyms Uayt arasında baş vermiş mübahisə elə müəyyən xüsusiyyətlərə malikdir ki, peyğəmbərlik tələbələri olaraq, biz onları Adventist tarixində Roma rəmzi ilə bağlı digər mübahisələrlə birlikdə nəzərdən keçirməliyik.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Həmin əlamətlərdən biri şəxsi yozumun irəli sürülməsidir. Başqa bir əlamət isə budur ki, həmin şəxsi yozumun tətbiqi sadə qrammatikanın zorla təhrif edilməsini tələb edir; çünki Smit təkcə otuz altıncı ayədəki hər bir peyğəmbərlik əlamətinin Romaya aid olduğunu nəzərə almadı, həm də qrammatik quruluşun otuz altıncı ayədəki padşahın əvvəlki parçada təsvir olunan eyni padşah olmasını tələb etdiyini nəzərə almadı.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Digəri isə budur ki, şəxsi yozum təməl həqiqətlərin rəddi idi. Digəri budur ki, o, Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin rəddini təmsil edir. Digər bir xüsusiyyət ondan ibarətdir ki, Roma ilə bağlı ilk qüsurlu fikir insanın bəşəri sınaq müddətinin sonuna yaxınlaşarkən öz libaslarını qoruyub saxlamasına imkan verməyən bir peyğəmbərlik modelinə aparacaqdır. Digəri isə onun şəxsi yozumunu açıq şəkildə irəli sürməyə hazır olması idi. Digəri budur ki, şəxsi yozum dəyişməz olaraq yeni nur kimi təqdim olunur. Bütün bu xüsusiyyətlər “xalqının soyğunçuları” ilə bağlı hazırkı müzakirədə təmsil olunur.

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Roma ilə bağlı son mübahisə, “xalqının soyğunçularını” müəyyən edən Roma ilə bağlı ilk mübahisə ilə öncədən təmsil olunduğu kimi, Uriya Smit və Ceyms Uaytın mübahisəsinin peyğəmbərlik xətti ilə bir araya gətirildikdə, görəcəyik ki, bir sinif öz peyğəmbərlik modelini təməl həqiqəti rədd edən şəxsi yozum üzərində quracaq.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Təməl həqiqətlərin rədd edilməsi, həmin təməl həqiqətləri bu qədər möhkəm şəkildə müdafiə edən Peyğəmbərlik Ruhunun səlahiyyətinin də rədd edilməsini avtomatik olaraq ifadə edir. Belə bir qrup, bu təlimin dünyanın hər yerində Allahın xalqı üzərində göstərə biləcəyi təsir barədə qaldırıla biləcək hər hansı narahatlıqlardan asılı olmayaraq, öz baxışını açıq şəkildə təqdim etməyə də hazır olacaq.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

1844-cü ildən dərhal sonra, Adventizmin ilk nəslində Roma haqqında başqa bir mübahisə ortaya atıldı. Bu mübahisə Adventizmin üçüncü nəslində yanlış baxış qəbul edilənədək qızışdırılmaqda davam etdi. Biz indi sətir üstə sətir modelində nəzərdən keçirdiyimiz altı xəttdən dördüncüsü kimi “gündəlik”lə bağlı mübahisəni araşdıracağıq.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Lakin Romanın mübahisələrinin dördüncü xəttini nəzərdən keçirməzdən əvvəl, xatırlamaq lazımdır ki, əvvəlki məqalədə, Daniel kitabının on birinci fəslinin onuncu ayəsini şərh edərkən, belə demişdik: “Onuncu ayə də Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı gizli tarixlə birbaşa əlaqələndirir, lakin bu həqiqət xətti burada təqdim etdiyimiz mövzunun hüdudlarından kənardadır.”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Urayya Smit 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ın rədd edilməsində aparıcı şəxs idi. O, həmin mövzu barədə Hiram Edson tərəfindən qələmə alınmış və 1856-cı ildə Review-da dərc edilmiş məqalələrdə təqdim olunan bilik artımını rədd etmişdi. Smitin “yeddi vaxt”ı təqdim edən bir hərəkatla əlaqəli olub, lakin sonradan məhz həmin mövzu üzrə bilik artımını rədd etməsinin nəticələri də, onun “şimal padşahı” mövzusu barədə yeni işıq olduğunu iddia etdiyi şeyə girişinin xüsusiyyətləri mövzusundan kənardır; lakin Romanın Adventist mübahisələri xəttinə dair icmalımızı tamamladıqda, həm Danielin on birinci fəslinin onuncu ayəsinin əhəmiyyətinə, həm də 1856-cı ildə “yeddi vaxt”la bağlı bilik artımı ilə birlikdə gələn Laodikiya ismarıcını Smitin rədd etməsinin nəyi təmsil etdiyinə yenidən qayıdacağıq.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “Birinci, ikinci və üçüncü mələklərin xəbərlərinə dair imanımız düzgün idi. Keçib gəldiyimiz böyük nişanələr sarsılmazdır. Cəhənnəm orduları onları öz təməlindən qoparmağa və buna nail olduqları düşüncəsi ilə zəfər çalmağa çalışsalar da, yenə də buna müvəffəq olmurlar. Həqiqətin bu sütunları əbədi təpələr kimi möhkəm dayanır, insanların bütün səyləri Şeytanın və onun ordusunun səyləri ilə birləşsə belə, yerindən tərpənmir. Biz çox şey öyrənə bilərik və bu şeylərin belə olub-olmadığını görmək üçün Müqəddəs Yazıları daim araşdırmalıyıq.” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “Peyğəmbərlik tarixində istiqamətimizi göstərən həqiqətin böyük nişanələri diqqətlə qorunmalıdır ki, onlar dağıdılmasın və onların yerinə həqiqi işıqdan çox çaşqınlıq gətirən nəzəriyyələr qoyulmasın.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “Bu vaxt ziyarətgah məsələsində imanımızı sarsıtmaq üçün çoxlu cəhdlər ediləcək; lakin biz tərəddüd etməməliyik. İmanımızın təməllərindən bir sancaq belə yerindən tərpədilməməlidir. Həqiqət hələ də həqiqətdir. Qeyri-müəyyənliyə düşənlər yanlış nəzəriyyələrə sürüklənəcəklər və nəhayət, həqiqətin nə olduğu barədə indiyədək malik olduğumuz keçmiş dəlillərə münasibətdə özlərini imansız vəziyyətdə tapacaqlar. Qədim nişanələr qorunub saxlanmalıdır ki, istiqamətimizi itirməyək.” Manuscript Releases, cild 1, 55

Back to Articles