Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

Roma görüntünü təsis edir — On bir nömrə

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

Peyğəmbərliyin Üçqat Tətbiqini Anlamaq: 11 sentyabr 2001-ci il və Laodikeyalı Adventizmin son sınaq prosesi

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

Necə ki, 11 avqust 1840-cı il Miller tərəfindən qəbul edilmiş qaydaları təsdiq etdi, eləcə də 11 sentyabr 2001-ci ildən sonra görməyə hazır olanlar üçün aydın oldu ki, Future for America tərəfindən qəbul edilmiş peyğəmbərlik prinsipləri Yeşaya iyirmi səkkizinci fəsildə bəyan edildiyi kimi, son yağışın həqiqi biblical metodologiyası idi. Müqəddəs tarixdə göstərildiyi kimi, islahat xətti üzərinə islahat xəttinin tətbiqi 11 sentyabr 2001-ci ilin 11 avqust 1840-cı ilin təkrarı olduğunu təsbit etdi.

It was seen that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Göründü ki, Vəhy 10-dakı qüdrətli mələk 1840-cı ildə endiyi kimi, 2001-ci ildəki enişini də əvvəlcədən simvolizə etmişdi. Hər iki mələk İslam haqqında bir peyğəmbərliyin yerinə yetirildiyi vaxt endi. Bundan sonra hərəkat, kişilər və qadınlar metodologiyanın təsirliliyinə cavab verdikcə böyüdü. Laodikiyalı Yeddinci Gün Adventizminin rəhbərliyi 1989-cu ildə, axır zamanda, kənardan keçildi və indi Rəbb üçüncü mələyin hərəkatını Özünün axır günlərdəki sözçüləri olaraq seçməyə başladığı üçün, həmin kilsə son sınaq prosesinə daxil oldu.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel was recognized as valid.

Axır günlər üçün verilmiş qaydaların başlıca qaydalarından biri peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi idi. Xüsusilə həmin dövrdə üç bəlanın üçqat tətbiqi belə idi; bu, 11 sentyabr 2001-ci il hadisəsini çox aydın şəkildə təsdiq edirdi. Həqiqət vicdanla araşdırıldıqda, həqiqəti axtaran qəlblər vasitəsilə Yeremyanın “qədim yollar”ına yönəldilənlər, peyğəmbərlikdəki yerinə yetməni, eləcə də üçüncü mələyin hərəkatı tərəfindən qəbul edilmiş peyğəmbərliyin təfsiri qaydalarının etibarlılığını etibarlı olaraq tanıdılar.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Görüldü ki, Vəhyin doqquzuncu fəslindəki birinci vayın tarixinə dair düzgün qabaqcıl anlayış İslamı təmsil edirdi. Yalançı peyğəmbər Məhəmmədin həmin tarixin padşahı olduğu görüldü. Həmin tarixdə İslam Roma imperiyasına hücum edəcəkdi və onun müharibə üsulu xüsusilə qəfil və gözlənilmədən zərbə endirmək kimi müəyyən edilmişdi. Bu baxımdan belə anlaşılırdı ki, məhz İslamın müharibə üsulu “qatil” sözünün etimoloji köklərini təmin etmişdir. Həmin tarixdə İslam Romanın ordularına zərər verəcəkdi və bu dövr yüz əlli illik zaman peyğəmbərliyinin xətti altında başa çatırdı. Bu zaman peyğəmbərliyi 27 iyul 1449-cu ildə sona çatdıqda, ikinci vayın zaman peyğəmbərliyi və tarixi başladı.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Bu, 1840-cı il 11 avqustda başa çatan üç yüz doxsan bir il və on beş günlük başqa bir zaman-peyğəmbərliyini başlatdı. Həmin tarixdə İslamın peyğəmbərlik işini təmsil edən hökmdar Ottman idi; o, birinci vayın tarixində Məhəmməd tərəfindən əvvəlcədən tipoloji olaraq göstərilmişdi. Doqquzuncu fəsil deyir ki, ikinci vayın tarixində İslam Romanın ordularını öldürəcəkdi. Onlar hələ də qəfil və gözlənilməz hücum etməklə müharibə aparmaq üsulunu icra edəcəkdilər, lakin həmin tarixdə barıt ilk dəfə ixtira edilib işlədildi; buna görə də ikinci vay qatilin qəfil hücumu ilə təmsil olunan bir müharibə üsulunu ifadə edirdi və bununla yanaşı partlayıcıları da əhatə edirdi.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

2001-ci il sentyabrın 11-də İslamın üçüncü vay halı qəflətən partlayıcılarla Romanın ruhani ordularını vurdu. Həmin hadisə peyğəmbərlik həqiqətinin bir neçə xəttinin başlanğıcını qeyd etdi, lakin o, açıq-aşkar birinci və ikinci vay halının əvvəlki iki şahidi üzərində bərqərar edilmişdi. Həmin hadisə aydın şəkildə nümayiş etdirdi ki, necə ki 11 avqust 1840-cı il tarixli Millerçi tarixinin qüvvətləndirilməsi zamanı, ikinci vay halının İslam peyğəmbərliyi yerinə yetiriləndə və Vəhyin onuncu fəslinin mələyi endikdə, eləcə də üçüncü vay halının İslam peyğəmbərliyi gəlib çatanda, bu, həmin tarixdə Vəhyin on səkkizinci fəslinin mələyinin enişini qeyd etdi.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “İndi belə bir söz yayılır ki, guya mən Nyu-Yorkun nəhəng bir gelgit dalğası ilə süpürülüb aparılacağını bəyan etmişəm? Mən bunu heç vaxt deməmişəm. Mən demişəm ki, orada qat-qat ucaldılan o böyük binalara baxarkən belə düşündüm: ‘Rəbb yer üzünü dəhşətli surətdə sarsıtmaq üçün qalxdığı zaman necə dəhşətli səhnələr baş verəcək! O zaman Vəhy 18:1–3 ayələrinin sözləri yerinə yetəcək.’ Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin bütövlükdə hamısı yer üzünə gəlməkdə olanlar barədə bir xəbərdarlıqdır. Lakin Nyu-Yorkun başına konkret olaraq nə gələcəyi barəsində mənə xüsusi bir nur verilməmişdir; yalnız bunu bilirəm ki, bir gün oradakı böyük binalar Allahın qüdrətinin döndərməsi və alt-üst etməsi ilə yerə yıxılacaq. Mənə verilən nura əsasən bilirəm ki, dünyada məhvetmə vardır. Rəbbdən bir kəlmə, Onun qüdrətli gücünün bir toxunuşu — və bu nəhəng tikililər yıxılacaq. Elə səhnələr baş verəcək ki, onların dəhşətini təsəvvür edə bilmirik.” Review and Herald, 5 iyul 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Bundan sonra, görmək istəyənlər tərəfindən Future for America hərəkatı Millerçi hərəkatın paraleli kimi görüldü. Üçüncü vayın İslamı həmin andan etibarən ismarıcın əsas ünsürünə çevrildi. İlham açıq şəkildə öyrədirdi ki, Vəhy kitabındakı mələk endiyi zaman son yağış gələcəkdi.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Axır yağış Allahın xalqının üzərinə yağmalıdır. Qüdrətli bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə işıqlandırılmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Yəhuda qəbiləsinin Aslanı axır yağışın daha geniş anlayışını açmağa başladıqca, Öz xalqını axır yağışın əsas istinad nöqtələrindən biri olan Yoel kitabına yönəltdi. Həmin məqamda 11 sentyabr 2001-dən sonra bu hərəkata qoşulmuş kişilərdən bəziləri belə qərara gəldilər ki, Gecəyarısı Fəryadının oyanışına qədər gedib Allahın üzüm tənəyini məhv edən Yoeldəki həşəratlar İslamı təmsil edir. Onlar həşəratların Romanı təmsil etdiyini görə bilmirdilər və ya görmək istəmirdilər.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Üç vayla bağlı peyğəmbərliyin üçqat tətbiqinin tanınması nəticəsində meydana gəlmiş qüvvətli nur, həşəratların İslamı təmsil etdiyinə dair onların iddiasına təqdis olunmamış məntiqi bir dayaq əlavə etdi. Həmişə olduğu kimi, bir dəfə şəxsi təfsir qəbul edildikdə, yanlış müddəanı müdafiə etmək cəhdi ilə Müqəddəs Yazılar təhrif olunur. Öz baxışlarını müdafiə etmək üçün apardıqları işdə onlar tip və antitip prinsipini anlamadıqlarını nümayiş etdirdilər.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

İlahiyyat və bibliyaşünaslıq tədqiqatlarında “tip” və “antitip” terminləri iki ünsür arasındakı münasibəti təsvir etmək üçün işlədilir; bu münasibətdə onlardan biri digərini əvvəlcədən göstərir və ya kölgə kimi qabaqcadan xəbər verir. Bu anlayış çox vaxt daha geniş “kölgə” və “mahiyyət” kateqoriyalarına aid edilir.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Tip — Əhdi-Ətiqdə Əhdi-Cədiddəki müvafiq bir hadisəni, şəxsi və ya təsisatı əvvəlcədən göstərən, yaxud onun kölgəsini salan hadisə, şəxs və ya təsisatdır. O, simvolik bir sələf kimi xidmət edir. Antitip isə tipin tamamlanması və ya gerçəkləşməsidir. O, tip tərəfindən qabaqcadan işarə edilən reallıqdır. “Kölgə” və “mahiyyət” anlayışı tip ilə antitip arasındakı münasibətə paraleldir. “Kölgə” (tipi), “mahiyyət” isə (antitipi) ifadə edir.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> Buna görə qoy heç kəs sizi yeməkdə, ya içməkdə, yaxud bayram günü, ya yeni ay, ya da şənbə günləri barədə mühakimə etməsin; bunlar gələcək şeylərin kölgəsidir; lakin bədən Məsihindir. Koloslulara 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> Çünki qanun gələcək xeyirli şeylərin kölgəsinə malik olub, şeylərin məhz surətinə deyil, ildən-ilə daim təqdim etdikləri həmin qurbanlarla ora yaxınlaşanları heç vaxt kamil edə bilməz. İbranilərə 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

11 sentyabr 2001-ci ildən sonrakı dövrdə Yoel barədə yaranmış mübahisədə və papalıq Romanın dörd həşəratla simvollaşdırıldığı kimi düzgün şəkildə müəyyən edilməsində, beləliklə Laodikeyalı Adventizmin mərhələli şəkildə məhvini təsvir edərkən, həşəratların Roma deyil, İslam olduğunu iddia edənlər nəinki üç vayın üçqat tətbiqinə müqəddəsləşməmiş bir vurğu qoydular, həm də Romanın antitipinə işarə edən tiplərə istinad etdilər və həmin tiplərin əslində İslamı müəyyən etdiyini iddia etdilər. Bunu etməklə onlar ya tip və antitip prinsipini həqiqətən başa düşmədiklərinə, ya da məqsədi haqq qazandırmaq üçün tipləri təhrif etməyi layiqli bir vasitə hesab etdiklərinə dair dəlil verdilər.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Roma ilə bağlı mövcud mübahisədə bir daha belə bir dəlil görünür ki, Daniel kitabının on birinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki “quldurlar”ın Amerika Birləşmiş Ştatları olduğu barədə qüsurlu fikrə bağlı qalanlar nə peyğəmbərliyin üçqat tətbiqini, nə də tip və antitip prinsipini düzgün anlayırlar.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

“Quldurlar”ın Amerika Birləşmiş Ştatları olduğu görüşünü müdafiə edənlər öz mövqelərini dəstəkləməyə çalışarkən, guya müasir Romanın, Romanın üçüncü təzahürünün Amerika Birləşmiş Ştatları olduğunu sübut etmək üçün, üç Romanın üçqat tətbiqinə dair bir tətbiqdən istifadə edirlər. Ümid edirik ki, onlar qəsdən yalan şahidlik etmirlər və yalnız peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi qaydalarına dair kor bir nadanlıq nümayiş etdirirlər; belə ki, onlar ilk iki Romanın peyğəmbərlik xüsusiyyətindən istifadə edir və Romanın tarixinin bir xüsusiyyətinin müasir Romanı müəyyənləşdirdiyini iddia edirlər.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Bütpərəst Roma, Roma ilə bağlı üç peyğəmbərlik icrasının birincisidir. Daniel kitabının səkkizinci fəslində bütpərəst Roma kişi cinsində olan kiçik buynuzdur. İkinci fəsildə bütpərəst Roma dövlət idarəçiliyidir. Daniel kitabının yeddinci fəslində bütpərəst Roma on hissəli bir padşahlığa bölünür.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Romanın ikinci təzahürü papalıq Romadır; o, səkkizinci fəsildə qadınsı kiçik buynuzdur, ikinci fəsildə kilsəçilikdir, yeddinci fəsildə isə küfr sözləri danışan və üç buynuzu kökündən çıxaran buynuzdur. Bütpərəst Roma tək bir qüvvədir, lakin papalıq Roma ikili bir qüvvədir və papalıq kilsəsinin bütpərəst Romanın əvvəlki siyasi strukturlarının dövlətçilik sistemi üzərində hökmranlıq etməsini təmsil edir. 1798-ci ildə papalıq hakimiyyəti ölümcül yarasını aldı, lakin o, kilsə olmaqdan çıxmadı; sadəcə olaraq Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində bir vəhşi heyvan olmaqdan çıxdı, çünki əvvəllər nəzarət etdiyi mülki hakimiyyət ondan alındı.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

İkinci Roma papalıq Romadır və o, yalnız öz küfr dolu planlarını həyata keçirmək üçün dövlətin hakimiyyətinə nəzarət etmək qabiliyyətinə malik olduğu zaman Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin bir qüvvəsi (vəhşi heyvanı) kimi fəaliyyət göstərirdi. Birinci Roma tək bir qüvvə idi, ikinci Roma ikiqat qüvvə idi və üçüncü Roma üçqat qüvvədir. Romanın bu üç təzahürü peyğəmbərliyin hər bir üçqat tətbiqini idarə edən eyni prinsiplərlə idarə olunur. Peyğəmbərlik baxımından üç vay, üç Babil, üç Roma və üç İlyas vardır. Tip və antitip baxımından üçqat tətbiqlərdən hər hansı birinin ilk iki təzahürü tiplərdir; bunlar peyğəmbərliyin üçqat tətbiqinin antitipi və mahiyyəti olan üçüncü yerinə yetmənin kölgəsini təqdim edir.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Roma ilə bağlı ilk iki Romanın xüsusiyyətləri göstərir ki, həm bütpərəst, həm də papalıq Romanı öz hökmdarına Pontifex Maximus titulunu vermişdir. Buna görə də, müasir Romanın hökmdarının titulu Pontifex Maximus olardı; bu titul isə heç vaxt Amerika Birləşmiş Ştatlarının hər hansı bir prezidentinə aid edilməmişdir. İlk iki Roma tarixlərinin müvafiq dövründə taxt üzərində hakimiyyəti bərqərar etmək üçün üç coğrafi maneəni aradan qaldırardılar. 1798-ci ilə qədər Amerika Birləşmiş Ştatlarının üç coğrafi maneəni aradan qaldırdığına dair heç bir sübut yoxdur.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

İlk iki Roma üçün onların mütləq hökmranlıq edəcəkləri xüsusi bir zaman dövrü müəyyən edilmişdi. Daniel on birinci fəslin iyirmi dördüncü ayəsində bütpərəst Roma bir “zaman”, yaxud üç yüz altmış il ərzində hökmranlıq edən kimi göstərilir; o da e.ə. 31-ci ildə Aktium döyüşündən başlayaraq eramızın 330-cu ilinə qədər belə etdi. Təkrar-təkrar papa Roma’sı, üç buynuz aradan qaldırıldıqdan sonra, 538-ci ildən 1798-ci ilə qədər min iki yüz altmış il hökmranlıq edən kimi təqdim edilir. Yeşaya iyirmi üçüncü fəsildə Amerika Birləşmiş Ştatları yetmiş rəmzi il müddətində, bir padşahın günləri kimi, hökm sürən kimi göstərilir, lakin o, yetmiş rəmzi il ərzində hökmranlıq etməzdən əvvəl heç vaxt üç coğrafi maneəni aradan qaldırmamışdır.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Müasir Roma, Daniyel kitabının on birinci fəslinin qırxıncıdan qırx ikinci ayələrinədək olan hissəsində cənub padşahının, gözəl diyarın və Misirin üç coğrafi maneəsini aradan qaldıran kimi təqdim olunur; və bu üç maneə məğlub edilərək Romanın itaəti altına gətirildikdə, onlar əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat birliyini təşkil edirlər. Yəhya həmçinin bizə bildirir ki, papalıq vəhşi heyvanının ölümcül yarası sağaldılır və bundan sonra o, qırx iki rəmzi ay ərzində hökmranlıq edir.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Və onun başlarından birinin sanki ölümcül yaralandığını gördüm; və onun ölümcül yarası sağaldıldı; və bütün dünya heyvanın ardınca heyrətləndi. Və heyvana qüdrət verən əjdahaya səcdə etdilər; və heyvana da səcdə edib dedilər: Heyvan kimi kim var? Onunla müharibə etməyə kim qadirdir? Və ona böyük sözlər və küfrlər söyləyən bir ağız verildi; və ona qırx iki ay fəaliyyət göstərməyə ixtiyar verildi. Vəhy 13:3–5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Ölümcül yarası sağaldıqdan sonra qırx iki rəmzi ay ərzində hökm sürən vəhşi heyvan Roma hakimiyyətidir.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> Vəhy 13-dəki peyğəmbərlik bəyan edir ki, quzuya bənzər buynuzları olan vəhşi heyvanın təmsil etdiyi hakimiyyət “yeri və orada yaşayanları” papalığa ibadət etdirməlidir—burada papalıq “bəbirə bənzər” vəhşi heyvanla rəmzlənmişdir.… Həm Köhnə, həm də Yeni Dünyada papalıq, yalnız Roma Kilsəsinin hakimiyyətinə əsaslanan bazar günü təsisatına göstərilən ehtiramda hörmət qəbul edəcəkdir.” The Great Controversy, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Bütpərəst, birinci Roma, Danielin on birinci fəslinin iyirmi dördüncü ayəsinin yerinə yetməsi olaraq üç yüz altmış il ərzində ali hakimiyyət sürdü və bunu Danielin səkkizinci fəslinin doqquzuncu ayəsinin yerinə yetməsi olaraq üç coğrafi maneəni aradan qaldırdıqdan sonra etdi.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Papalıq, ikinci Roma, Müqəddəs Yazının bir neçə ayəsinin yerinə yetməsi ilə min iki yüz altmış il ərzində ali hakimiyyətlə hökm sürdü və bunu Danielin yeddinci fəslinin səkkizinci və iyirminci ayələrinin yerinə yetməsi ilə üç coğrafi maneəni aradan qaldırdıqdan sonra etdi.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Müasir Roma Danielin on birinci fəslinin qırxıncı ayəsində cənub padşahına qalib gəlir, sonra isə qırx birinci ayədə əzəmətli ölkəyə, qırx ikinci ayədə isə Misirə qalib gəlir. Müasir Roma Danielin on birinci fəslindəki şimal padşahıdır.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Bütpərəst, birinci Roma, təqibedici bir hakimiyyət idi və papalıq, ikinci Roma, təqibedici bir hakimiyyət idi; buna görə də müasir Roma təqibedici bir hakimiyyət olacaqdır.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Amerika Birləşmiş Ştatları müasir Romanın həyata keçirdiyi üçüncü təqibdə iştirak edəcək, lakin bu, Amerika Birləşmiş Ştatlarını papalıq hakimiyyəti kimi müəyyənləşdirmir; bu, sadəcə son günlərdə Amerika Birləşmiş Ştatlarının papalıq hakimiyyəti ilə münasibətinin bir xüsusiyyətini göstərir.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Axır günlərdə Birləşmiş Ştatların “sənin xalqının quldurları” olduğunu iddia etmək istəyənlər, Birləşmiş Ştatları yanlış şəkildə müəyyənləşdirmək üçün üç Roma ilə bağlı üçqat tətbiqdən istifadə edirlər. Onların üçqat tətbiq çərçivəsində işlətdikləri qüsurlu üsul, ilk iki Romanın bir xüsusiyyətini müəyyənləşdirməyə və Romanın özünün deyil, Roma ilə bağlı peyğəmbərlik xarakterli bir xüsusiyyətin üçüncü Roma olduğunu israrla müdafiə etməyə əsaslanır.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

Onlar 321-ci ildə Konstantinin ilk tarixi bazar günü qanununu və sonra 538-ci ildə papalıq Romasının bazar günü qanununu müəyyənləşdirərək iddia edirlər ki, Birləşmiş Ştatlarda tezliklə gələcək bazar günü qanunu Birləşmiş Ştatları müasir Roma kimi müəyyən edir; həmçinin onlar öz qüsurlu tətbiqlərini Danielin bəhs etdiyi “viranəlik iyrənclikləri” görünəndə qaçmaq barədə İsanın xəbərdarlığını bazar günü qanunu ilə əlaqələndirməklə qarışdırırlar. İsanın bəhs etdiyi “viranəlik iyrəncliyi” axır günlərdə iki bazar günü qanununa işarə edir, lakin bu, çox fərqli bir simvolizmdir; belə ki, bu, vəhşi heyvanın nişanəsindən çəkinmək barədə xəbərdarlıq deyil, qaçmaq barədə xəbərdarlıqdır. Onların qüsurlu fikri axır günlərdə iki konkret bazar günü qanununun mövcud olduğunu heç nəzərə almır.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> Buna görə də siz peyğəmbər Daniel vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durarkən görəndə, (oxuyan anlasın:) o zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar; damın üstündə olan evindən bir şey götürmək üçün aşağı enməsin; çöldə olan da paltarını götürmək üçün geri qayıtmasın. O günlərdə hamilə olanların və südəmər uşağı olanların vay halına! Lakin dua edin ki, qaçışınız nə qışda, nə də şənbə günündə olsun. Matta 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

“Peyğəmbər Danielin dediyi viranəlik iyrəncliyi” İsanın Öz xalqına verdiyi bir əlamət idi; bu əlamət, bütpərəst Romanın eramızın 66-cı ilindən 70-ci ilinədək Yerusəlimi mühasirəyə alıb sonra məbədi və şəhəri dağıdarkən, onlar yaxınlaşmaqda olan Yerusəlimin məhvinin qarşısından nə vaxt qaçmalı olduqlarını müəyyən edirdi.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> İsa dinləyən şagirdlərinə mürtəd İsrailin üzərinə enəcək mühakimələri, xüsusilə də Məsihi rədd etmələri və çarmıxa çəkmələri üstündə onların başına gələcək ədalətli qisası bəyan etdi. Dəhşətli sonluqdan əvvəl heç bir şübhə doğurmayan əlamətlər görünəcəkdi. Qorxulan saat qəfil və sürətlə gələcəkdi. Və Xilaskar Öz davamçılarını belə xəbərdar etdi: “Buna görə də, Daniel peyğəmbərin söylədiyi viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durmuş gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın:) o zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar.” Matta 24:15, 16; Luka 21:20, 21. Romalıların bütpərəst bayraqları şəhər divarlarından bir neçə stadion kənara qədər uzanan müqəddəs ərazidə qaldırıldığı zaman, Məsihin davamçıları xilaslarını qaçmaqda tapmalı idilər. Xəbərdarlıq əlaməti göründükdə, xilas olmaq istəyənlər heç bir gecikməyə yol verməməli idilər....

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> “Yerusəlimin dağıdılması zamanı bir nəfər də olsun məsihçi həlak olmadı. Məsih Öz şagirdlərinə xəbərdarlıq etmişdi və Onun sözlərinə iman edənlərin hamısı vəd edilmiş əlaməti gözləyirdi.... Onlar gecikmədən təhlükəsiz bir yerə — İordandan o tərəfdə, Pereya torpağında yerləşən Pella şəhərinə qaçdılar.” Böyük Mübarizə, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in 2 Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

538-ci il yaxınlaşdıqca, həmin dövrün məsihçiləri kilsənin bütpərəstliyin dini ilə uzlaşma nəticəsində pozulduğunu dərk etdilər və Məsihin xəbərdarlığına, habelə həvari Paulun 2 Saloniklilərə məktubunun ikinci fəslindəki şahidliyi vasitəsilə verilmiş nura əsaslanaraq, onlar min iki yüz altmış ilin peyğəmbərlik səhrasına qaçdılar.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> “Lakin Məsihin gəlişindən əvvəl peyğəmbərlikdə qabaqcadan xəbər verilmiş dini aləmdə mühüm inkişaflar baş verməli idi. Həvari bəyan etdi: «Nə ruhla, nə sözlə, nə də guya bizdən gələn məktubla tez ağlınız qarışmasın və təşvişə düşməyin; elə bil Məsihin günü artıq yetişmişdir. Heç kəs sizi heç bir surətdə aldatmasın; çünki əvvəlcə dindən dönmə baş verməyincə və məhvolma oğlu, günah adamı aşkar edilməyincə o gün gəlməyəcəkdir; o, Allah adlanan və ya ibadət olunan hər şeyə qarşı durur və özünü onlardan üstün tutur; belə ki, Allah kimi Allahın məbədində oturur və özünü Allah imiş kimi göstərir.»

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> “Paulun sözləri yanlış təfsir edilməməli idi. Onun xüsusi vəhy vasitəsilə Saloniklilərə Məsihin dərhal gəlişi barədə xəbərdarlıq etdiyi öyrədilməməli idi. Belə bir mövqe iman daxilində çaşqınlıq yaradardı; çünki məyusluq çox vaxt imansızlığa aparır. Buna görə də həvari qardaşları özündən gəlirmiş kimi olan heç bir belə xəbəri qəbul etməmək barədə xəbərdar etdi və o, peyğəmbər Daniel tərəfindən bu qədər aydın təsvir edilmiş papalıq hakimiyyətinin hələ yüksələcəyini və Allahın xalqına qarşı müharibə aparacağını vurğulamağa davam etdi. Bu hakimiyyət öz ölümcül və küfr dolu işini yerinə yetirməyincə, kilsənin öz Rəbbinin gəlişini gözləməsi əbəs olardı. Paul soruşdu: ‘Məgər xatırlamırsınızmı ki, hələ sizinlə ikən bunları sizə demişdim?’”

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> “Həqiqi kilsənin üzərinə gələcək sınaqlar dəhşətli idi. Hətta həvarinin yazdığı vaxtda belə, ‘qanunsuzluğun sirri’ artıq fəaliyyətə başlamışdı. Gələcəkdə baş verəcək hadisələr ‘Şeytanın fəaliyyəti üzrə hər cür qüdrət, əlamətlər və yalançı möcüzələrlə, həlak olanlarda haqsızlığın hər cür aldadıcılığı ilə’ olacaqdı.”

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> “Həqiqətin məhəbbətini” qəbul etməkdən imtina edəcək olanlar barədə həvarinin bəyanatı xüsusilə ciddidir. O, həqiqət xəbərlərini qəsdən rədd edəcək olanların hamısı haqqında belə dedi: “Buna görə Allah onlara qüvvətli azğınlıq göndərəcək ki, yalana inansınlar; ta ki, həqiqətə iman etməyib haqsızlıqdan zövq alanların hamısı məhkum edilsin.” İnsanlar Allahın mərhəmətlə onlara göndərdiyi xəbərdarlıqları cəzasız olaraq rədd edə bilməzlər. Bu xəbərdarlıqlardan üz döndərməkdə israr edənlərdən Allah Öz Ruhunu geri çəkir və onları sevdikləri aldanışların ixtiyarına buraxır.” Həvarilərin İşləri, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Bütpərəstliklə kilsə arasındakı güzəşt həmin dövrün məsihilərini papalıq Romasından ayrılmağa yönəldən xəbərdarlıq əlaməti idi, lakin qeyd olunmalıdır ki, Pavlosun qaçmaq barədə İsanın xəbərdarlığına əlavə etdiyi işıq, Uilyam Millerin Daniel kitabındakı “gündəlik” ifadəsinin bütpərəst Romanı təmsil etdiyini anladığı həmin keçiddir. Bütpərəst Romanın maneə yaratması və sonra papalıq Romasının taxta yüksəlməsi üçün aradan çəkilməsi arasındakı peyğəmbərlik əlaqəsi başa düşülməli olan bir həqiqət idi, çünki bu peyğəmbərlik əlaqəsini tanımamağın nəticələri həmin həqiqəti sevməyənlərin üzərinə güclü bir aldanış gətirəcəkdi. Bacı Uayt eyni tarixə toxunur:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Müqəddəs kahin libaslarına büründürülərək kilsəyə daxil edilən aldatmalar və iyrəncliklərə qarşı möhkəm dayanmaq, sadiq qalmaq istəyənlər üçün ümidsiz bir mübarizə tələb edirdi. Müqəddəs Kitab iman üçün ölçü qəbul edilmirdi. Dini azadlıq təlimi bidət adlandırılır, onu müdafiə edənlər isə nifrətlə qarşılanır və təqib olunurdular.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> “Uzun və ağır bir münaqişədən sonra, sadiq azlıq qərara gəldi ki, əgər mürtəd kilsə hələ də özünü yalandan və bütpərəstlikdən azad etməkdən imtina edərsə, onunla olan bütün birliyi ləğv etsinlər. Onlar gördülər ki, Allahın sözünə itaət etmək istəyirlərsə, ayrılıq mütləq zərurətdir. Onlar öz canları üçün ölümcül olan səhvlərə dözməyə və övladlarının, habelə nəvə-nəticələrinin imanını təhlükəyə atacaq bir nümunə göstərməyə cürət etmədilər. Sülhü və birliyi təmin etmək üçün onlar Allaha sədaqətlə uzlaşan hər cür güzəştə getməyə hazır idilər; lakin onlar hiss edirdilər ki, hətta sülh belə prinsiplərin qurban verilməsi bahasına həddən artıq baha başa gələrdi. Əgər birlik yalnız həqiqət və salehliyin güzəştə gedilməsi yolu ilə təmin oluna bilərdisə, onda qoy fikir ayrılığı, hətta müharibə belə olsun.” The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Son günlərdə Amerika Birləşmiş Ştatları ilə papalıq arasındakı peyğəmbərlik münasibəti, Paulun eramızın 538-ci ilinə qədər bütpərəst Roma ilə papalıq Romasi arasındakı münasibəti müəyyənləşdirməsi ilə tipləşdirilmiş və vurğulanmışdır. Romanın üçqat tətbiqində bütpərəst Roma, İsanın viranəliyin iyrəncliyini qaçmaq üçün bir əlamət kimi göstərən sözlərini yerinə yetirdi, papalıq Romasi də İsanın sözlərini yerinə yetirdi. Bacı Uayt Məsihin sözlərinin daha bir yerinə yetirilməsini müəyyənləşdirir.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “İndi Allahın xalqı üçün öz məhəbbətini dünyaya bağlamağın və öz xəzinəsini dünyada toplamağın vaxtı deyildir. Erkən şagirdlər kimi, bizim də viran və tənha yerlərdə sığınacaq axtarmağa məcbur ediləcəyimiz vaxt uzaqda deyildir. Roma ordularının Yerusəlimi mühasirəyə alması Yəhudeyadakı məsihçilər üçün qaçış işarəsi olduğu kimi, xalqımızın papalıq şənbəsini məcburi edən fərmanın icrasında hakimiyyəti öz əlinə alması da bizim üçün bir xəbərdarlıq olacaqdır. O zaman böyük şəhərləri tərk etməyin, daha sonra isə dağlar arasında tənha yerlərdə yerləşən xəlvət məskənlər naminə kiçik şəhərləri də tərk etməyin vaxtı gələcəkdir.” Testimonies, 5-ci cild, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Məsihin dövrünün xristianları üçün bu xəbərdarlıq Yerusəlimdən nə vaxt qaçmalı olduqlarını göstərirdi. Beşinci və altıncı əsrlərdə isə xristianlar üçün bu xəbərdarlıq onları səhraya qaçmağa yönəltdi.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> Və qadın səhraya qaçdı; orada onun üçün Allah tərəfindən hazırlanmış bir yer vardır ki, onu orada min iki yüz altmış gün bəsləsinlər.... Və qadına böyük bir qartalın iki qanadı verildi ki, o, ilanın üzündən səhraya, öz yerinə uçsun; orada bir vaxt, vaxtlar və yarım vaxt ərzində bəslənir. Və ilan qadının ardınca öz ağzından sel kimi su atdı ki, onu sel aparsın. Lakin yer qadına kömək etdi; yer ağzını açdı və əjdahanın ağzından çıxardığı seli uddu. Və əjdaha qadına qarşı qəzəbləndi və onun nəslinin qalanları ilə, Allahın əmrlərini saxlayan və İsa Məsihin şəhadətinə malik olanlarla müharibə etmək üçün getdi. Vəhy 12:6, 15–17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

İsa hər zaman bir şeyin sonunu həmin şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir, çünki O, Alfa və Omeqadır. Papa Romanın tarixində viranəlik iyrəncliyi barədə xəbərdarlıq, papalıq hakimiyyətinin müqəddəs yerdə durmuş olduğu tanındıqda başa düşüldü.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Xəbərdarlıq Matta, Mark və Luka tərəfindən qeydə alınmışdır və hər istinadda ifadələrdə cüzi fərqlilik vardır. Matta belə deyir: “Buna görə də siz peyğəmbər Daniel vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyinin müqəddəs yerdə durduğunu görəndə,” Mark isə belə deyir: “siz peyğəmbər Daniel vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyinin durmalı olmadığı yerdə durduğunu görəndə.” Luka belə deyir: “siz Yerusəlimin ordularla mühasirəyə alındığını görəndə bilin ki, onun viranəliyi yaxındır. O zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar.”

All three testimonies apply together. In a more specific application, Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Hər üç şahidlik birlikdə tətbiq olunur. Daha konkret bir tətbiqdə, Yerusəlimin qoşunlarla mühasirəyə alınmasına dair Lukanın istinadı göstərir ki, bütpərəst Roma miladın 66-cı ilində Yerusəlimi mühasirəyə almağa başladıqda, Yerusəlimdə qalan məsihçilər dərhal qaçmalı idilər. Matta tərəfindən “müqəddəs yer”ə edilən istinad, Paulun özünü “Allahın məbədində oturub özünü Allah kimi göstərən” “günah adamı”nı müəyyənləşdirməsi ilə uyğun gəlir və beləliklə, “viranəlik iyrəncliyi”nin papalıq tərəfindən yerinə yetirilməsini təmsil edir. Mark viranəlik iyrəncliyini durmamalı olduğu yerdə duran kimi müəyyənləşdirir və bu, axır günlərdə Adventizmə verilən qaçmaq xəbərdarlığına uyğun gəlir. Xəbərdarlıqlardan ikisi, xəbərdarlığı oxuyan hər kəsin anlamalı olması əmri ilə əlaqələndirilir və onların hamısı həmin dövrün məsihçilərini qaçmağa sövq etməli olan bir əlamətə yönəlir.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

“Xalqının qarətçiləri”nin Amerika Birləşmiş Ştatları olduğunu iddia edənlər tərəfindən təhrif olunmuş üçqat tətbiqin yanlış tətbiqi, belə müəyyən edir ki, Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar günü qanunu zamanı “viranəlik iyrəncliyi” yerinə yetirildikdə, həmin vaxt qüvvəyə minən bazar günü qanunu Amerika Birləşmiş Ştatlarını Müasir Roma kimi tanıdır; çünki bütpərəst Roma da, papalıq Romanı da daha əvvəl bazar günü qanununu icra etmişdi.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Həmin qüsurlu tətbiqdəki problem bundadır ki, bütpərəst Romanın bazar günü qanunu miladdan sonra 321-ci ildə baş verdi, halbuki bütpərəst Romanın “viranəlik iyrəncliyi”nin yerinə yetməsi miladdan sonra 66-cı ildə, yəni 321-ci ilin bazar günü qanunundan 255 il əvvəl baş vermişdi. Eynilə, “günah adamı”nı doğuran uzlaşma artıq Paulun dövründə baş verirdi; o belə demişdi: “qanunsuzluğun sirri artıq fəaliyyətdədir”, halbuki papalıq bazar günü qanunu dörd əsrdən də artıq bir müddət sonra meydana gəldi. Peyğəmbərliyin üçqat tətbiqində ilk iki şahid axır günlərin üçüncü yerinə yetməsinin xüsusiyyətlərini müəyyən edir. Axır günlərdəki “viranəlik iyrəncliyi”, iki tarixi şahidə və Məsihin sözlərinin Müqəddəs Yazıdakı üç qeydinə əsasən, bazar günü qanununun tətbiqini deyil, qaçmaq üçün bir xəbərdarlığı ifadə edir.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Növbəti məqalədə biz peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi ilə əlaqəli müəyyən edilmiş qaydalar kontekstində bu tətbiqin nə üçün qüsurlu olduğunu və Məsihin verdiyi xəbərdarlıq kontekstində bazar günü qanununun eyniləşdirilməsinin peyğəmbərlik tarixinin təhrif edilməsi olduğunu təhlil edəcəyik.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> “Bütpərəstliklə xristianlıq arasındakı bu uzlaşma, peyğəmbərlikdə qabaqcadan xəbər verilən, Allaha qarşı çıxan və özünü Allahdan uca tutan ‘günah adamı’nın meydana gəlməsi ilə nəticələndi. Saxta dinin bu nəhəng sistemi Şeytanın qüdrətinin bir şah əsəridir — onun öz iradəsinə uyğun olaraq yer üzünü idarə etmək üçün özünü taxtda əyləşdirmək səylərinin bir abidəsidir.” The Great Controversy, 50.

Back to Articles