Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

Daniel Kitabı — Yetmiş İkinci Hissə

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

Peyğəmbərlikdə Birləşmə: Qədim İsrailin Bölünməsindən Birləşmiş Ştatların Sonuna qədər

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Yerobamın üsyanına dair şəhadət, həm də qədim İsrailin iki millətə bölünməsinin tarixidir. On qəbilədən ibarət olan şimal səltənəti İsrail, bəzən də Efrayim adlanırdı, cənub səltənəti isə Yəhuda kimi tanınırdı. Yezekelin dövründə səltənət artıq uzun illər idi ki, iki səltənət olmuşdu və otuz yeddinci fəsildə Yezekelə, həmin iki səltənətin yenidən bir millət olacağını bildirən bir peyğəmbərlik verildi. Həmin peyğəmbərlik yer vəhşisinin (Birləşmiş Ştatların) ilkin tarixində yerinə yetdi və son dəfə Birləşmiş Ştatların sonunda yerinə yetir, çünki İsa hər zaman bir şeyin sonunu, onun başlanğıcı ilə təsvir edir.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

İsrailin iki padşahlığa bölündüyü vaxtda Yeroboamın üsyanı, Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcında baş verən bir üsyanı, habelə Amerika Birləşmiş Ştatlarının sonunda baş verən bir üsyanı təmsil edir. Amerika Birləşmiş Ştatlarının başlanğıcında və sonunda baş verən üsyan iki padşahlığın birləşməsini də əhatə edir. Bu məqalələrdə Bacı Uaytın yazılarından dəfələrlə sitat gətirildiyi kimi, Vəhy kitabının on səkkizinci fəsli kilsələrə edilən iki çağırışı təmsil edir. Bazar qanunu böhranının saatı ərzində birləşən iki millət yüz qırx dörd min və hələ Babilonda olan Allahın digər sürüsüdür.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Millerçi tarixində birləşmiş olan iki xalq Yəhuda və Efrayim idi. Onlar, ayrı-ayrılıqda bu iki padşahlığa qarşı qəzəblərin müvafiq olaraq 1798-ci ildə, sonra isə 1844-cü ildə başa çatdığı zaman birləşdilər. Yezekel kitabının otuz yeddinci fəslindəki “üstəlik” sözü bu tətbiqdən əmin olmağımıza imkan verir. “Üstəlik” sözü o deməkdir ki, “üstəlik”dən sonra gələn xəbər “üstəlik” sözündən əvvəl gələn xəbərin üzərinə qoyulmalıdır.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> Rəbbin sözü yenə mənə gəlib dedi: “Sən də, ey bəşər oğlu, özünə bir çubuq götür və onun üzərinə yaz: Yəhuda üçün və onun yoldaşları olan İsrail övladları üçün. Sonra başqa bir çubuq götür və onun üzərinə yaz: Yusif üçün, Efrayimin çubuğu üçün və onun yoldaşları olan bütün İsrail evi üçün. Onları bir-birinə birləşdirib bir çubuq et; onlar sənin əlində bir olacaqdır.” Yezekel 37:15–17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Yezekel “bundan əlavə” dedikdə peyğəmbərlikdə təkrar və genişləndirmə prinsipini tətbiq edir. Yezekelə iki çubuq götürməsi, birini Yəhuda, birini isə Efrayim üçün ayırması, sonra da bu iki çubuqla təsvir olunan peyğəmbərliyi əvvəlki peyğəmbərliyin üzərinə yerləşdirməsi tapşırılır. Əvvəlki peyğəmbərlik təsviri birinci ayədə, Yezekelin ölü, quru sümüklərlə dolu bir vadəyə aparılması ilə başlanmışdı.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> Rəbbin əli üzərimdə idi; O məni Rəbbin ruhu ilə çıxarıb sümüklərlə dolu olan vadinin ortasına qoydu. Məni onların ətrafında dolaşdırdı; və budur, açıq vadidə olduqca çox idilər; və bax, onlar lap qurumuşdular. O mənə dedi: “Ey bəşər oğlu, bu sümüklər dirilə bilərmi?” Mən cavab verdim: “Ya Rəbb Allah, bunu Sən bilirsən.” Yenə mənə dedi: “Bu sümüklər haqqında peyğəmbərlik et və onlara de: ‘Ey quru sümüklər, Rəbbin sözünü eşidin. Bu sümüklərə Xudavənd Rəbb belə deyir: Bax, Mən sizin içinizə nəfəs daxil edəcəyəm, siz də diriləcəksiniz. Üstünüzə vətərlər salacağam, üzərinizə ət gətirəcəyəm, sizi dəri ilə örtəcəyəm və içinizə nəfəs qoyacağam; siz diriləcəksiniz və Mənim Rəbb olduğumu biləcəksiniz.’” Mənə əmr olunduğu kimi peyğəmbərlik etdim; və mən peyğəmbərlik edərkən bir səs oldu, və budur, bir sarsıntı baş verdi; sümüklər bir-birinə, hər sümük öz sümüyünə birləşdi. Mən baxdım, və budur, onların üzərinə vətərlər gəldi, ət yarandı, üstləri dəri ilə örtüldü; amma onlarda nəfəs yox idi. Sonra O mənə dedi: “Küləyə peyğəmbərlik et, peyğəmbərlik et, ey bəşər oğlu, və küləyə de: ‘Xudavənd Rəbb belə deyir: Ey nəfəs, dörd küləkdən gəl və bu öldürülmüşlərin üzərinə üfür ki, dirilsinlər.’” Mən O’nun mənə əmr etdiyi kimi peyğəmbərlik etdim, nəfəs onların içinə daxil oldu, dirildilər və ayaqları üstə qalxdılar; olduqca böyük bir ordu oldular. Sonra O mənə dedi: “Ey bəşər oğlu, bu sümüklər bütün İsrail evidir; budur, onlar deyirlər: ‘Sümüklərimiz quruyub, ümidimiz puç olub; biz öz tərəfimizdən kəsilib ayrılmışıq.’ Buna görə peyğəmbərlik et və onlara de: ‘Xudavənd Rəbb belə deyir: Bax, ey xalqım, Mən qəbirlərinizi açacağam, sizi qəbirlərinizdən çıxaracağam və İsrail torpağına gətirəcəyəm. Ey xalqım, qəbirlərinizi açdığım və sizi qəbirlərinizdən çıxardığım zaman Mənim Rəbb olduğumu biləcəksiniz. Ruhumu içinizə qoyacağam, siz də diriləcəksiniz; sizi öz torpağınızda yerləşdirəcəyəm. O zaman biləcəksiniz ki, bunu deyən və yerinə yetirən Mən, Rəbbəm, — Rəbb belə buyurur.’” Hizqiyal 37:1–14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Bu məqalələrin lap əvvəlindən etibarən biz göstərmişik ki, quru sümüklər vadisi axır günlərdə Allahın xalqını təmsil edir və onları ayaqları üzərində qüdrətli bir ordu kimi ayağa qaldıran dörd külək xəbəri üçüncü Vay islamını müəyyən edən Gecəyarısı Nidası xəbəridir. Bacı Uayt sümükləri Allahın xalqı kimi müəyyən edir.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> “Mən qələmimi yerə qoyur və ruhumu duada qaldırıram ki, Rəbb quru sümüklər kimi olan Öz yoldan azmış xalqının üzərinə nəfəs versin ki, onlar yaşasınlar.” General Conference Bulletin, 4 fevral 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Əvvəlki məqalələrdə biz göstərmişik ki, 18 iyul 2020-ni müəyyən edən peyğəmbərlik xəbəri yanlış idi və bu saxta elan on qız məsəlindəki ilk məyusluğun və gecikmə vaxtının gəlişini qeyd etdi. Vaxtın elan edilməsi Millerçi dövrdə qanuni olsa da, 1844-cü ildən sonra artıq vaxta bağlanmış başqa bir xəbər olmamalı idi. Future for America 18 iyul 2020 elanını verdikdə, vaxtın elan edilməsinin məqbul olduğu bir tarixə geri sürüşdülər və bununla günah etdilər; Vəhy kitabının on birinci fəslindəki böyük şəhərin küçəsində öldürüldülər. Küçədə ölü olduqdan sonra isə, üç gün yarımdan sonra iki şahidin dirildildiyi kimi, onların da dirildilməsinə ehtiyac var idi.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “Quru sümüklərin üzərinə Allahın Müqəddəs Ruhu üfürməlidir ki, onlar ölülər arasından dirilməyə bənzər bir şəkildə hərəkətə gəlsinlər.” Bible Training School, 1 dekabr 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Əvvəlki məqalələrdə biz göstərmişik ki, iki şahidi dirildən dörd küləyin xəbəri üçüncü Vay olan İslamın xəbəridir və bu xəbər son günlərin Gecəyarısı fəryadı xəbəridir. Yezekel “bundan əlavə” deyir və bununla da müəyyən edir ki, Gecəyarısı fəryadının elanını təsvir edən tarix dövründə biri Efrayim, digəri isə Yəhuda kimi təmsil olunan iki çubuq birləşdirilməli və bir millət olmalı idi. On qız məsələsi son günlərdə, Millerçi tarixdə yerinə yetdiyi kimi, “ən xırda təfərrüatınadək” yerinə yetir. Gecəyarısı fəryadının Millerçi tarixdə yerinə yetdiyi dövrdə və yenə son günlərin yerinə yetməsində “iki çubuq” birləşdirilmişdir və birləşdiriləcəkdir.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

İki çubuq qədim İsrailin şimal (Efrayim) və cənub padşahlıqlarını (Yəhuda) təmsil edirdi. Biz həmçinin göstərdik ki, William Miller İlyas ilə tipləndirilmişdi və quraqlığın üç il yarımı ərzində İlyas Sareftalı dul qadının yanına getmişdi.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> Və Rəbbin sözü ona gəlib dedi: Qalx, Sidona aid olan Sareftaya get və orada qal; budur, səni dolandırmaq üçün oradakı bir dul qadına əmr etmişəm. O da qalxıb Sareftaya getdi. Şəhərin darvazasına çatanda, budur, dul qadın orada odun yığırdı; o da onu çağırıb dedi: Xahiş edirəm, içməyim üçün mənə bir qabda bir az su gətir. O, su gətirməyə gedərkən onu yenə çağırıb dedi: Xahiş edirəm, əlində mənə bir tikə çörək də gətir. O dedi: Allahın Rəbb həyatına and olsun ki, məndə heç bir kökə yoxdur, yalnız bir çəlləkdə bir ovuc un və bir qabda bir az yağ var; budur, iki çöp yığıram ki, içəri girib onu özüm və oğlum üçün hazırlayım, yeyək və ölək. İlyas ona dedi: Qorxma; get, dediyin kimi et; ancaq əvvəlcə ondan mənim üçün kiçik bir kökə düzəlt və onu mənə gətir, sonra isə özün və oğlun üçün hazırla. Çünki İsrailin Allahı Rəbb belə deyir: Rəbb yer üzünə yağış göndərəcək günə qədər o çəlləkdəki un tükənməyəcək və o qabdakı yağ kəsilməyəcək. O da gedib İlyasın sözünə görə etdi; və o qadın da, İlyas da, onun evi də çox günlər yedi. 1 Padşahlar 17:8–15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

Mətnindəki “çox günlər” Əhəbin İlyası axtardığı üç il yarımı ifadə edir və papalığın təqibinin min iki yüz altmış ilini təmsil edirdi. Papalığın təqibinin “çox günləri” haqqında İsa belə dedi:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> Əgər o günlər qısaldılmasaydı, heç bir bəşər xilas olmazdı; lakin seçilmişlərin xatirinə o günlər qısaldılacaqdır. Matta 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Uayt bacı İsanın “o günlər” barədə bəyanını birbaşa papalıq təqibləri dövrü kimi müəyyən edir.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> “Kilsənin təqibi 1260 ilin bütün dövrü boyunca davam etmədi. Allah Öz xalqına mərhəmət göstərərək onların alovlu sınağının vaxtını qısaltdı. Xilaskar kilsənin başına gələcək «böyük məşəqqəti» öncədən xəbər verərkən dedi: «Əgər o günlər qısaldılmasaydı, heç bir bəşər xilas olmazdı; lakin seçilmişlər naminə o günlər qısaldılacaqdır». Matta 24:22. Reformasiyanın təsiri ilə təqib 1798-ci ildən əvvəl sona çatdırıldı.” Böyük Mübarizə, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

İlyasın dul qadın tərəfindən dolandırıldığı “çox günlər” həmçinin Danielin müəyyən etdiyi papalıq təqiblərinin “çox günləri” idi.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Xalq arasından anlayış sahibi olanlar çoxlarını öyrədəcəklər; bununla belə, onlar bir çox günlər qılıncla, alovla, əsarətlə və talanla yıxılacaqlar. Onlar yıxıldıqları zaman azacıq bir köməklə yardım görəcəklər; lakin çoxları yaltaqlıqla onlara qoşulacaq. Anlayış sahiblərindən bəziləri də yıxılacaq ki, onlar sınansın, təmizlənsin və ağardılıb pak edilsinlər, ta axır zamana qədər; çünki bu hələ təyin olunmuş bir vaxta aiddir. Daniel 11:33–35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

Ayələrdə həmçinin “təyin olunmuş vaxt” adlandırılan “axır zaman” 1798-ci il idi və bu, Sarefatlı dul qadınla İlyasın vaxtı ilə əvvəlcədən simvolizə olunduğu kimi, papal təqibin sonunu qeyd edirdi. Həmin tarixdə dul qadın, nikahsız bir kilsəni təmsil edərək, Vəhy kitabının on ikinci fəslində səhradakı kilsə kimi müəyyən edilmişdi. O, bir çöp və ya on çöp deyil, iki çöp yığırdı. Hizqiyal iki çöp götürməli idi: biri İsrailin şimal padşahlığı üçün, digəri isə İsrailin cənub padşahlığı üçün; sonra onları birləşdirib bir çöp etməli idi. Bu iki padşahlığın hər ikisi iki min beş yüz iyirmi il boyunca səpələnmişdi, lakin Allahın vədi o idi ki, O, onları bir yerə toplayacaq. Qadın birləşdirilməli olan iki çöpü yığırdı və bunu “Rəbb yer üzünə yağış göndərəcəyi günədək” edirdi.

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Rəbbin “yağış” göndərdiyi gün, Millerit tarixinin Gecəyarısı fəryadını müəyyən edirdi; bu fəryad Öz əhdinin Elçisinin, birinci qəzəbin sonu olan 1798-ci ildən sonuncu qəzəbin sonu olan 22 oktyabr 1844-cü ilədək qurduğu məbədə qəflətən gəlməsi ilə 22 oktyabr 1844-cü ildə öz nəticəsinə çatdı. Həmin zaman dövründə, şimal və cənub padşahlıqlarının iki çubuğunun bir padşah altında bir millət təşkil etmək üçün birləşdirildiyi vaxt, Yezekelin quru sümüklər vadisi təsvirində təmsil olunan Gecəyarısı fəryadı xəbəri yerinə yetdi; çünki 22 oktyabr 1844-cü ildə Məsih Atanın hüzuruna gəldi və bir padşahlıq aldı.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Daniel 8:14-də göstərildiyi kimi, müqəddəs məkanın təmizlənməsi üçün Məsihin bizim Baş Kahinimiz kimi Ən Müqəddəs Yerə gəlişi; Daniel 7:13-də təqdim edildiyi kimi, Bəşər Oğlunun Qədim Günlər Olanın hüzuruna gəlişi; və Malakinin qabaqcadan xəbər verdiyi kimi, Rəbbin Öz məbədinə gəlişi eyni hadisənin təsvirləridir; və bu, həmçinin Məsihin Matta 25-də on bakirə haqqında məsəldə təsvir etdiyi bəyin toy mərasiminə gəlişi ilə də təmsil olunur.” Böyük Mübarizə, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Məsih Danieldə göstərildiyi kimi, 22 oktyabr 1844-cü ildə bir padşahlıq aldı.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Gecə görüntülərində baxdım və budur, insan oğluna bənzər Biri göylərin buludları ilə gəldi, Qədim Günlər Olanın hüzuruna çatdı və Onu Onun önünə yaxınlaşdırdılar. Və Ona hökmranlıq, izzət və padşahlıq verildi ki, bütün xalqlar, millətlər və dillər Ona xidmət etsinlər; Onun hökmranlığı keçib getməyəcək əbədi bir hökmranlıqdır və Onun padşahlığı məhv edilməyəcək padşahlıqdır. Daniel 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Yezekelin iki çubuğu bir-birinə birləşdirildikdə, onların üzərində bir padşah olacaq.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> Qulum Davud onların üzərində padşah olacaq; və onların hamısının bir çobanı olacaq; onlar həmçinin hökmlərimlə yeriyəcək, qaydalarıma riayət edəcək və onlara əməl edəcəklər. Və qulum Yaquba verdiyim, atalarınızın yaşadıqları ölkədə məskunlaşacaqlar; və orada həm onlar, həm övladları, həm də övladlarının övladları əbədi olaraq yaşayacaqlar; və qulum Davud əbədi olaraq onların başçısı olacaq. Ezekiel 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Bütün peyğəmbərlər bir-biri ilə razılaşır və padşah Davud 22 oktyabr 1844-cü ildə Atanın hüzuruna gələn Məsihdir; O, İsrailin iki çubuğundan — İsraildən (şimali padşahlıq) və Yəhudadan (cənubi padşahlıq) — bir yerə toplanmış bir padşahlıq qəbul etdi. İki padşahlığın səpələnməsi, Məsihin viran edilmiş və tapdalanmış bir məbədi qaldırdığı 1798-ci ildən 1844-cü ilədək olan qırx altı il ərzində sona çatdı. O, məbədi qaldırdıqdan sonra, Malaki kitabının üçüncü fəslinin yerinə yetməsi olaraq, Əhdin Elçisi kimi qəflətən Öz məbədinə gəldi. Yezekel bu həqiqətlə razılaşır, çünki bütün peyğəmbərlər bir-biri ilə razılaşır.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> Qulum Davud onların üzərində padşah olacaq; və onların hamısının bir çobanı olacaq. Onlar Mənim hökmlərimlə yeriyəcək, qaydalarıma riayət edəcək və onları yerinə yetirəcəklər. Onlar Mənim qulum Yaquba verdiyim, atalarınızın yaşadığı torpaqda məskunlaşacaqlar; onlar da, övladları da, övladlarının övladları da orada əbədi məskunlaşacaqlar; və qulum Davud əbədi olaraq onların hökmdarı olacaq. Bundan başqa, Mən onlarla sülh əhdi bağlayacağam; bu, onlarla əbədi bir əhd olacaq. Mən onları yerləşdirəcəyəm, çoxaldacağam və müqəddəs məkanımı əbədi olaraq onların arasında quracağam. Mənim məskənim də onların yanında olacaq; bəli, Mən onların Allahı olacağam, onlar da Mənim xalqım olacaqlar. Hezekiel 37:24–27.

It is Christ that erects the temple.

Məbədi ucaldan Məsihdir.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Və ona belə söylə: Ordular Rəbbi belə deyir: Bax, adı Budaq olan adam! O, öz yerindən cücərəcək və Rəbbin məbədini tikəcək. Bəli, Rəbbin məbədini o tikəcək; izzəti o daşıyacaq, öz taxtında oturub hökmranlıq edəcək; öz taxtı üzərində kahin olacaq; və sülh məsləhəti onların hər ikisinin arasında olacaq. Taclar isə Rəbbin məbədində xatirə olaraq Helemə, Tobiyaya, Yedayaya və Sefanyanın oğlu Hene qalacaq. Uzaqda olanlar gəlib Rəbbin məbədində tikəcəklər və siz biləcəksiniz ki, Ordular Rəbbi məni sizin yanınıza göndərib. Əgər siz Allahınız Rəbbin səsinə səylə itaət etsəniz, bu yerinə yetəcək. Zəkəriyyə 6:12–15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Məsih Budaqdır və O, Öz məbədini dağıdacaqları təqdirdə onu üç gün içində yenidən qaldıracağını bildirdi; buna cavab olaraq yəhudilər məbədin tikilməsi üçün qırx altı il lazım gəldiyini söylədilər.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> Yəhudilər Ona cavab verib dedilər: “Sən bu işləri etdiyinə görə bizə hansı əlaməti göstərirsən?” İsa onlara cavab verib dedi: “Bu məbədi dağıdın, Mən onu üç gün içində yenidən qaldıracağam.” Onda yəhudilər dedilər: “Bu məbədin tikilməsi qırx altı il çəkmişdir, Sən isə onu üç gün içində yenidən qaldıracaqsanmı?” Yəhya 2:18–20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Məsih bu parçada Öz bədəni haqqında danışırdı, lakin bütün peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər haqqında danışırlar. Məsihin üçüncü gün dirilməsi, Gecəyarısı Fəryadında Müqəddəs Ruhun tökülməsi zamanı ölü sümüklərin dirilməsini təmsil edirdi. İlyasın şəhadətinin mövzusu olan yağış, onun Baal və Aştarot peyğəmbərləri ilə qarşıdurmasının zirvə anında zahir oldu. O zaman nümayiş etdirildi ki, İlyasın Allahı həqiqi Allahdır, həmçinin İlyasın özü də həqiqi peyğəmbərdir.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

İlk məyusluğun gəlişi ilə Protestanların Baal və Aştarot peyğəmbərləri ilə timsallaşdırıldığı kimi, yalançı peyğəmbərlər olduqları aşkar edildi. Bundan sonra ləngimə vaxtı başladı və o, Məsihin qəflətən Öz məbədinə gəlməsinə aparan Gecəyarısı Fəryadı ismarıcına gətirib çıxardı. Gecəyarısı Fəryadı, sümükləri qüdrətli bir ordu kimi ayağa qaldıran Yezekelin ismarıcı ilə təmsil olunur. Bundan əlavə, həmin dövrdə (qırx altı il) iki çubuq bir padşah altında vahid bir millət əmələ gətirmək üçün birləşdirilməli idi.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> Yenə Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: “Sən də, ey bəşər oğlu, özünə bir çubuq götür və onun üstünə yaz: Yəhuda üçün və onun yoldaşları olan İsrail övladları üçün. Sonra başqa bir çubuq götür və onun üstünə yaz: Yusif üçün, Efrayimin çubuğu üçün və onun yoldaşları olan bütün İsrail nəsli üçün. Onları bir-birinə birləşdirib bir çubuq et; onlar sənin əlində bir olacaq. Xalqının övladları sənə deyib: ‘Bunlarla nə demək istədiyini bizə bildirməyəcəksənmi?’ — o zaman onlara de: Xudavənd Rəbb belə deyir: Baxın, Mən Efrayimin əlində olan Yusifin çubuğunu və onun yoldaşları olan İsrail qəbilələrini götürəcəyəm və onları onunla, yəni Yəhudanın çubuğu ilə birləşdirəcəyəm, onları bir çubuq edəcəyəm və onlar Mənim əlimdə bir olacaq. Üzərinə yazdığın çubuqlar onların gözləri önündə sənin əlində olacaq. Onlara de: Xudavənd Rəbb belə deyir: Baxın, Mən İsrail övladlarını getdikləri millətlərin arasından götürəcəyəm, onları hər tərəfdən toplayacağam və öz torpaqlarına gətirəcəyəm. Mən onları İsrail dağları üzərində olan o torpaqda bir millət edəcəyəm; onların hamısının üzərində bir padşah padşah olacaq; onlar artıq iki millət olmayacaq və bir daha heç vaxt iki padşahlığa bölünməyəcəklər. Onlar artıq öz bütləri ilə, murdar şeyləri ilə və heç bir təqsirləri ilə özlərini murdarlamayacaqlar; Mən onları günah etdikləri bütün yaşadıqları yerlərdən xilas edəcəyəm və onları təmizləyəcəyəm. Beləcə onlar Mənim xalqım olacaq, Mən də onların Allahı olacağam.” Hezekiel 37:15–23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Dul qadının Gecəyarısı Nidasında İlyasın yağışı ərəfəsində topladığı iki çubuq, pərən-pərən salınmış və 22 oktyabr 1844-cü ildə, antitipik Kəffarə Gününün başladığı vaxt, bir millət halında bir yerə toplanmalı olan İsrailin şimal və cənub padşahlıqları idi; çünki vəd belə idi ki, o vaxt Allah “onları təmizləyəcək.” Təmizlənmə — Təftiş Mühakiməsini təmsil edərək — həmin vaxt başladı. Bu iki çubuğun bir yerə toplanması düzgün başa düşülməlidir, çünki Allah hər zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

1844-cü il İsrailin iki padşahlığının sonu idi, çünki o zaman onlar bir padşahlıq, ruhani İsrail olmuşdular və həmin andan etibarən yalnız bir millət olmalı idilər. Bu tarix, onların iki millətə çevrildikləri başlanğıc tarixlə təsvir olunmuşdu ki, bu da Yarovamın üsyanının tarixidir.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Yarovamın saxta ibadət sisteminin tarixi onun padşahlığının sonunda da həmçinin təsvir olunmalıdır. Qədim İsrailin başlanğıcında Harunun üsyanı və şimal padşahlığının başlanğıcında Yarovamın üsyanı 1863-cü ilin üsyanını təmsil edir; 1863-cü il isə yalnız Yarovamın padşahlığının sonunun, iki çubuğun birləşdirilməsi ilə təmsil olunduğu kimi, 1863-cü ilin üzərinə də tətbiq edildikdə aydın şəkildə başa düşülür. Məhz o zaman aydın görünür ki, 1863-cü il qısqanclıq surəti ucaltmış bir nəsil kimi təmsil olunur.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> “Lakin quru sümüklər haqqında bu bənzətmə təkcə dünyaya aid deyil, həm də böyük nurla xeyir-dualanmış olanlara aiddir; çünki onlar da vadidəki skeletlər kimidirlər. Onlarda insan surəti, bədənin quruluşu vardır; lakin onlarda ruhani həyat yoxdur. Amma bu məsəldə quru sümüklər sadəcə insan surətlərinə çevrilmiş halda qalmır; çünki əzaların və cizgilərin mütənasibliyi kifayət deyildir. Həyat nəfəsi bədənləri canlandırmalıdır ki, onlar dik dayansınlar və fəaliyyətə başlasınlar. Bu sümüklər İsrail evini, Allahın kilsəsini təmsil edir və kilsənin ümidi Müqəddəs Ruhun həyatverici təsiridir. Rəbb quru sümüklərin üzərinə nəfəs verməlidir ki, onlar yaşasınlar.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> “Allahın Ruhu, Onun həyatverici qüvvəsi ilə, hər bir insan vasitəsində olmalıdır ki, hər bir ruhani əzələ və vətər fəaliyyətdə olsun. Müqəddəs Ruh olmadan, Allahın nəfəsi olmadan, vicdanda süstlük, ruhani həyatın itirilməsi baş verir. Ruhani həyatdan məhrum olan bir çoxlarının adları kilsə qeydlərində vardır, lakin onlar Quzunun həyat kitabında yazılmamışdır. Onlar kilsəyə qoşulmuş ola bilərlər, lakin Rəblə birləşmiş deyillər. Onlar müəyyən bir vəzifələr toplusunun yerinə yetirilməsində çalışqan ola bilər və diri adamlar hesab edilə bilərlər; lakin bir çoxu ‘sənin diri adın var, amma ölüsən’ deyilənlər arasındadır.”

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> “Əgər canın Allaha həqiqi dönüşü yoxdursa; əgər Allahın həyatverici nəfəsi canı ruhani həyata canlandırmırsa; əgər həqiqətə iqrar edənlər göydən doğan prinsip tərəfindən hərəkətə gətirilmirlərsə, onlar əbədi yaşayan və qalan çürüməz toxumdan doğulmayıblar. Əgər onlar yeganə təminatları kimi Məsihin salehliyinə etibar etmirlərsə; əgər Onun xasiyyətini örnək almır, Onun ruhu ilə çalışmırlarsa, onlar çılpaqdırlar, Onun salehlik libasını geyinməyiblər. Ölülər çox vaxt dirilər kimi təqdim olunur; çünki öz düşüncələrinə görə qurtuluş adlandırdıqları şeyi həyata keçirənlərdə Allah Öz xoş niyyətinə uyğun olaraq həm istəməyi, həm də etməyi əmələ gətirmir.”

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> “Bu sinif, Yezekelin görüntüdə gördüyü quru sümüklər vadisi ilə yaxşı təmsil olunur.” Review and Herald, 17 yanvar 1893.

Back to Articles