Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Daniel Kitabı - Yüz On Üçüncü

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Peyğəmbərliyin Üçqat Tətbiqinin Aşkarlanması: 11 Sentyabr 2001-in Müqəddəs Kitab Kontekstində Əhəmiyyətini Anlamaq

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Rəbb 11 sentyabr 2001-ci ildə Özünün son günlərdəki xalqını Yeremiyanın “qədim yollar”ına geri apardığı zaman, O artıq peyğəmbərliyin üçqat tətbiqi qaydasını müəyyən etmişdi.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Rəbb belə deyir: Yollarda durun, baxın və qədim yolları soruşun; yaxşı yolun harada olduğunu öyrənin və onunla gedin; onda canlarınız üçün rahatlıq tapacaqsınız. Lakin onlar dedilər: “Biz onunla getməyəcəyik.” Həmçinin üzərinizə gözətçilər qoydum və dedim: “Surun səsinə qulaq asın.” Lakin onlar dedilər: “Biz qulaq asmayacağıq.” Yeremya 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Rəbb Öz xalqını qədim yollara qaytardıqda, onlar rahatlıq (axır yağış) tapacaqdılar və bundan sonra gözətçilərə şeypur xəbəri verilmişdi. Bütün peyğəmbərlər son günlərin axırını ən kamil şəkildə müəyyən edirlər; buna görə də son günlərin şeypur xəbəri son şeypur olacaqdı ki, bu da yeddinci şeypurdur və üçüncü vaydır.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Onun axırgün xalqı qədim yollarda yeriməyə başladıqda, birinci vayın səciyyəvi cəhətlərinin müəyyən bir simvolik tarixi rəhbəri (Məhəmmədi) göstərdiyi və ikinci vayın da eyni işi gördüyü (Osman) dərk olundu. Məlum oldu ki, ilk dörd şeypurun hər birinin də həmin şeypuru müəyyənləşdirmək üçün xüsusi simvolik rəhbərləri vardır və bundan sonra Osama bin Ladenin üçüncü vayın simvolik rəhbəri olduğu tanındı.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Məhəmməd Ərəbistanla əlaqələndirilirdi, Osman Türkiyədəki Osmanlı İmperiyasının simvolu idi, Usamə bin Laden isə bütün dünyaya yayılmış islam terrorunu təmsil edirdi, hərçənd o da, Məhəmməd kimi, ərəb idi.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Həmçinin məlum oldu ki, birinci vay Romanın ordularına zərər vurdu və ikinci vay Romanın ordularını öldürdü. Sonra 11 sentyabr 2001-ci il belə tanındı ki, üçüncü vayın İslamı Romanın ordusuna (Amerika Birləşmiş Ştatlarına) zərər vurdu, lakin Bazar qanunu zamanı, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi Amerika Birləşmiş Ştatları öz sonuna gəldikdə və milli suverenliyini əjdaha, vəhşi heyvan və yalançı peyğəmbərin üçqat birliyinə təslim etdikdə, Romanın ordusunu öldürəcək.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Birləşmiş Ştatların iki güc buynuzuna malik yer heyvanı olduğu tanındı. Yer heyvanının əsas peyğəmbərlik xüsusiyyətlərindən biri onun quzudan əjdahaya çevrilməsidir. Peyğəmbərlik baxımından buynuzlar gücü təmsil edir və yer heyvanının gücü Respublikaçılıq və Protestantlıq idi; bunlar yer heyvanının iki buynuzu kimi təmsil olunmuşdu. Lakin indi, axır günlərdə, yer heyvanının bu iki gücü hərbi və iqtisadi qüdrətə çevrilmişdir. 11 sentyabr 2001-ci ildə üçüncü vayın İslamı yerə, yer heyvanının rəmzi olan Pentagona, onun hərbi qüdrətinin rəmzi olan məqama, və Nyu-York şəhərində onun iqtisadi gücünün rəmzi olan İkiz Qüllələrə zərbə vurdu.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Birinci vayın başlanğıc tarixi ilə ikinci vayın son tarixi hər ikisinin yüz qırx dörd minin möhürlənməsini təsvir edən bir nümunə təqdim etdiyi də dərk edildikdə, üçüncü vayın gəlişində, Nyu-Yorkun böyük binaları yerlə-yeksan ediləndə, yüz qırx dörd minin möhürlənməsi prosesinin başlanmış olduğu müəyyən edildi.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “İndi isə guya mən Nyu-Yorkun nəhəng dalğa ilə süpürülüb aparılacağını bəyan etmişəm deyə bir söz dolaşır? Mən bunu heç vaxt deməmişəm. Mən demişəm ki, orada mərtəbə-mərtəbə ucalan böyük binalara baxarkən belə dedim: ‘Rəbb yer üzünü dəhşətli surətdə sarsıtmaq üçün qalxdığı zaman necə dəhşətli mənzərələr baş verəcək! O zaman Vəhy 18:1–3 ayələrinin sözləri yerinə yetəcəkdir.’ Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin bütövlükdə hamısı yer üzünün üzərinə gələcək şeylər barədə bir xəbərdarlıqdır. Lakin Nyu-Yorkun başına gələcək hadisələrə dair mənə xüsusi olaraq heç bir nur verilməyib; yalnız bunu bilirəm ki, bir gün oradakı böyük binalar Allahın qüdrətinin döndərməsi və alt-üst etməsi ilə yıxılacaq. Mənə verilən nurdan bilirəm ki, dünyada məhv vardır. Rəbdən gələn bir söz, Onun qüdrətli qüvvəsinin bir toxunuşu, və bu nəhəng tikililər çökəcək. Elə səhnələr baş verəcək ki, onların dəhşətini təsəvvür belə edə bilmərik.” Review and Herald, 5 iyul 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

“Dünyada olan məhvolma” İslamın xarakteridir, çünki onun xarakteri Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin on birinci ayəsində Apollyon və Abaddon kimi təsvir olunur.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> Onların üzərində bir padşah var idi; o, dərin uçurumun mələyidir; onun adı ibrani dilində Abaddon, yunan dilində isə Apollyondur. Vəhy 9:11 (DOQQUZ ON BİR).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

İslamı idarə edən padşahın adının, yaxud xarakterinin mənası, iki adla təmsil olunduğu kimi, həm ivrit, həm də yunan dilində “ölüm” və “məhv”dir; bu isə 11 sentyabr 2001-ci ildə, Nyu-Yorkun böyük binaları yerə yıxıldığı zaman gəlib çatdı. Həmin anda Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin birinci ayəsindən üçüncü ayəsinədək olan hissə yerinə yetməyə başladı.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

İslamın vəhşi adamı haqqında Yaradılış kitabında ilk xatırlatmada İbranicədə “vəhşi ərəb ulağı” üçün işlədilən sözün istifadə olunduğu və bunun ayədə “vəhşi adam” kimi tərcümə edildiyi qəbul edilirdi. İslamın rəmzi atlar fəsiləsidir və Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində o, həmçinin döyüş atı kimi təmsil olunmuşdu. Həbəqququn müqəddəs cədvəllərində — Allahın xalqına bildirildiyi kimi, “dəyişdirilməməli” olan cədvəllərdə — İslam yenə də döyüş atları ilə təmsil olunmuşdu.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Və Rəbbin mələyi ona dedi: “Bax, sən hamiləsən və bir oğul doğacaqsan; onun adını İsmayıl qoyacaqsan; çünki Rəbb sənin əzabını eşitmişdir. O isə vəhşi bir adam olacaq; onun əli hər kəsə qarşı, hər kəsin əli də ona qarşı olacaq; və o, bütün qardaşlarının qarşısında məskən salacaq.” Yaradılış 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

İsmailin doğumu barədə ilk zikr “cilovlama” ilə əlaqələndirilmişdi; bu da İslamla bağlı əsas rəmzə çevrildi.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> İndi isə Abramın arvadı Saray ona heç bir övlad doğmamışdı; onun Həcər adlı misirli bir kənizi vardı. Saray Abrama dedi: “Bax, Rəbb məni doğmaqdan məhrum etmişdir; rica edirəm, kənizimin yanına gir; bəlkə onun vasitəsilə övlad sahibi olum.” Abram da Sarayın sözünə qulaq asdı. Yaradılış 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

İslamın, İsmayılın doğumu ilə təmsil olunan elə həmin ilk xatırlanışında, itaət vurğulanır. İtaət anlayışı İslam dininin təməlidir. “İslam” sözü iki ərəb sözündən törəmişdir: “salaam”, yəni “sülh”, və “aslama”, yəni “itaət etmək” və ya “təslim olmaq”. İslam öyrədir ki, möminlər həyatın bütün sahələrində öz iradələrini Allahın iradəsinə təslim etməlidirlər. Sara, Həcəri götürüb İsmayılı dünyaya gətirməsi üçün İbrahimi təşviq etməklə pis bir qərar vermiş olduğunu dərk etdikdən sonra, Həcərə sərt davranmaq üçün İbrahimdən icazə aldı və bu da Həcərin İbrahimin evindən qaçmasına səbəb oldu. Orada o, mələkdən bir xəbər aldı.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Amma Abram Saraya dedi: “Bax, qarabaşın sənin əlindədir; ona sənə necə münasib görünürsə, elə et.” Saray ona sərt davrandıqda, o, onun önündən qaçdı. Və Rəbbin mələyi onu səhrada bir su bulağının yanında, Şur yolundakı bulağın yanında tapdı. Və dedi: “Ey Həcər, Sarayın qarabaşı, haradan gəlirsən və hara gedirsən?” O dedi: “Mən ağam Sarayın önündən qaçıram.” Rəbbin mələyi ona dedi: “Ağanın yanına qayıt və onun əlləri altında itaətkar ol.” Rəbbin mələyi ona yenə dedi: “Sənin nəslini olduqca çoxaldacağam; o qədər çox olacaq ki, çoxluğuna görə sayıla bilməyəcək.” Rəbbin mələyi ona dedi: “Budur, sən hamiləsən və bir oğul doğacaqsan; onun adını İsmayıl qoyacaqsan; çünki Rəbb sənin məşəqqətini eşitmişdir. O, vəhşi bir adam olacaq; onun əli hər kəsə qarşı, hər kəsin əli də ona qarşı olacaq; və o, bütün qardaşlarının önündə məskunlaşacaq.” Yaradılış 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

İslamın cilovlanması, İslam dininin xarakterini təmsil edən “təslimiyyət” və İslamın rolu — bunların hamısı İsmayılın ilk xatırlanışında mövcuddur və Vəhy kitabındakı üç vay ilə təmsil olunan İslamın peyğəmbərlik DNT-sini ifadə edir. Rəbb Öz xalqını Yeremyanın qədim yollarına gətirdikdən sonra, onlar həmçinin anladılar ki, Vəhy kitabının yeddinci fəslindəki dörd mələk tərəfindən saxlanılan “dörd külək” məhz İslamın dörd küləyidir.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Mələklər dörd küləyi saxlayırlar; bu küləklər, qopub azad olmaq və bütün yer üzünün səthi boyunca şığımaq istəyən, öz yolunda dağıntı və ölüm gətirən qəzəbli bir atla təmsil olunur.” Manuscript Releases, 20-ci cild, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

Yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi həyata keçirilərkən “saxlanılan” “dörd külək” olan İslamın “qəzəbli atı” öz “yolunda” “ölüm və məhv”i (Abaddon və Apollyon) daşıyır. Necə ki, Həcərə qoyulmuş məhdudiyyət həmin peyğəmbərlik xüsusiyyətini İslam rəmzinə daxil etmişdi, eləcə də dörd külək və qəzəbli at hər ikisi saxlanılır; və bu fakt əsas götürülərək belə başa düşüldü ki, birinci vayın başlanğıcı, Əbubəkrin tarixdə verilmiş əmri ilə təmsil olunan İslam üzərində bir məhdudiyyəti müəyyən edir.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Və onlara əmr olundu ki, yerin otuna da, heç bir yaşıl şeyə də, heç bir ağaca da zərər vurmasınlar; ancaq alınlarında Allahın möhürü olmayan insanlara zərər vursunlar. Vəhy 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Sətir üstünə sətir, üç vəhşətin üçqat tətbiqində birinci vəhşətin başlanğıcı üzərinə yerləşdirilən ikinci vəhşətin başlanğıcı, ayədə İslamın ikinci böyük cihadının sərbəst buraxılmasını təmsil edən dörd mələyin sərbəst buraxılmasını müəyyən edir.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Sur olan altıncı mələyə belə deyirdi: Böyük Fərat çayında bağlı olan dörd mələyi azad et. Vəhy 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Buna görə də belə başa düşülürdü ki, üçüncü vayın əvvəlində İslam həm sərbəst buraxılacaq, həm də cilovlanacaq; bu isə məhz Bacı Uaytın şəhadətidir.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Həmin vaxt, xilas işi başa çatmaq üzrə olarkən, yer üzünə sıxıntı gələcək və millətlər qəzəblənəcəklər, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmamaları üçün cilovlanmış vəziyyətdə saxlanılacaqlar. Həmin vaxt ‘son yağış,’ yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravətləndirmə nazil olacaq ki, üçüncü mələyin uca səsinə qüdrət versin və müqəddəsləri yeddi axırıncı bəlanın töküləcəyi dövrdə durmağa hazırlasın.” Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

İslamın tarixi qeydləri araşdırıldıqda məlum oldu ki, birinci vayın ərəb İslamına məxsus müharibələri və nailiyyətləri İslam tərəfindən “birinci böyük cihad” kimi başa düşülür, dörd mələyin sərbəst buraxıldığı zaman başlayan Osmanlı imperiyasının müharibələri isə İslam tərəfindən “ikinci böyük cihad” kimi başa düşülür. Üçqat tətbiqə uyğun olaraq, İslam üçüncü və son böyük cihadın 11 sentyabr 2001-ci ildə başladığına inanır. William Millerin bir vaxtlar yazdığı kimi, “Tarix və peyğəmbərlik bir-biri ilə uyğun gəlir.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

“sətir üstünə sətir” tətbiqi ilə, birinci və ikinci vayların başlanğıc peyğəmbərlik xəttinin bir-birinin üzərinə qoyulması vasitəsilə təmsil olunan buraxılma və eyni vaxtda cilovlanma, Peyğəmbərlik Ruhu tərəfindən kamil surətdə təsdiq edildi; və İslam 11 sentyabr 2001-ci ildə zərbə endirdikdən dərhal sonra Prezident George W. Bush terrora qarşı müharibəsinə başlamaqla İslam üzərinə dünya miqyasında bir cilov qoydu. İslamın “qəzəbli at”ının eyni vaxtda buraxılması və cilovlanması Müqəddəs Kitab, Peyğəmbərlik Ruhu, həmçinin tarix tərəfindən təsdiq edildi.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

“Quzu izləyənlər” Millerçi köhnə yollara geri dönərək, Bacı Vaytın xalqlar qəzəbləndiyi, lakin 11 sentyabr 2001-ci ildə olduğu kimi cilov altında saxlanıldığı zaman başlandığını bildirdiyi “rahatlığı”, yəni son yağışı tapırlar.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “O vaxt, xilas işi sona yaxınlaşarkən, yer üzünə müsibət gələcək və millətlər qəzəblənəcək, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmamaq üçün cilovlanmış saxlanılacaqlar. O vaxt ‘son yağış’, yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təzələnmə gələcək ki, üçüncü mələyin uca səsinə qüvvət versin və müqəddəsləri son yeddi bəlanın töküləcəyi dövrdə tab gətirməyə hazırlasın.” Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

“Quzunu izləyənlər” Millerçi qədim yollara qayıdaraq “rahatlığı” tapırlar; bu, Bacı Uaytın Vəhy 18-dəki qüdrətli mələyin 11 sentyabr 2001-ci ildə enməsi ilə başlandığını bildirdiyi axırıncı yağışdır.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Axırıncı yağış Allahın xalqının üzərinə yağmalıdır. Güclü bir mələk göydən enməlidir və bütün yer üzü onun izzəti ilə nurlanmalıdır.” Review and Herald, 21 aprel 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

O qüdrətli mələk Nyu-Yorkun binaları yerlə-yeksan ediləndə endi; yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi başlandı və son yağış çiləməyə başladı. Yeremyanın qədim yollarına geri yönəldilənlər və son yağış olan “rahatlığı” tapanlar, o zaman başa düşdülər ki, Yeşayanın “rahatlıq və təravət”i də son yağış idi; lakin bu, həm də 11 sentyabr 2001-ci ildə Allahın xalqının, xüsusilə də “Yerusəlimə hökmranlıq edən” “rişxəndçi adamlar”ın qarşısına çıxan sınağın müəyyənləşdirilməsi idi. Onlar anladılar ki, bu sınaq ikili idi, çünki o, üçüncü vayın İslam xəbərini təmsil edirdi və eyni dərəcədə mühüm olaraq, son yağış xəbərini təsbit edən bibliya metodologiyasını da təmsil edirdi.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> O dedi: “Yorğunu dincəldəcəyiniz rahatlıq budur; təravət budur”; amma onlar eşitmək istəmədilər. Lakin Rəbbin sözü onlar üçün qayda üstə qayda, qayda üstə qayda; sətir üstə sətir, sətir üstə sətir; burada bir az, orada bir az idi; ta ki gedib geriyə yıxılsınlar, qırılsınlar, tora düşsünlər və tutulsunlar. Buna görə də, ey Yerusəlimdə olan bu xalqa hökmranlıq edən istehzalı adamlar, Rəbbin sözünü eşidin. Yeşaya 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Qədim yollarda yerimək Allahın axır günlərdəki xalqına, “Adventist xalqının təcrübəsini təsvir edən” on qız məsələsinin yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi zamanı “tam hərfi mənada” təkrar olunmalı olduğunu görməyə imkan verdi. Məsəlinin ilk dəfə yerinə yetdiyi tarixə dair şəhadət, Habakkuk kitabının ikinci fəslinin məsəllə birbaşa əlaqəli olduğunu və onun bir hissəsini təşkil etdiyini müəyyənləşdirdi. Buna görə də Habakkuk iki-dəki “mübahisə” istehzakar adamların eşitməkdən imtina etdikləri rahatlıq və təravət sınağını təmsil edirdi. Sadiq Müqəddəs Kitab tədqiqatçıları qədim yolları araşdırmağı davam etdirdikcə, anladılar ki, təkcə on qız məsələsi ilə Habakkuk iki deyil, həm də Yezekel kitabının on ikinci fəsli eyni peyğəmbərlik idi.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> Yezekelin peyğəmbərliyinin bir hissəsi də imanlılar üçün qüvvət və təsəlli mənbəyi idi: “Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: Ey bəşər oğlu, İsrail torpağında dillər əzbəri olan bu məsəl nədir ki, deyirlər: Günlər uzanır, hər görüntü boşa çıxır? Buna görə onlara de: Xudavənd Rəbb belə deyir.... Günlər yaxındır və hər görüntünün nəticəsi də.... Mən danışacağam və dediyim söz yerinə yetəcək; artıq gecikdirilməyəcək.” “İsrail evi deyir: Onun gördüyü görüntü çox uzaq günlər üçündür və o, çox uzaq zamanlar barədə peyğəmbərlik edir. Buna görə onlara de: Xudavənd Rəbb belə deyir; Mənim sözlərimdən heç biri artıq gecikdirilməyəcək, lakin söylədiyim söz yerinə yetəcək.” Yezekel 12:21–25, 27, 28.” Böyük Mübarizə, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

Yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi dövrü, 1840-dan 1844-ə qədərki Advent hərəkatı ilə təmsil olunduğu kimi, axır günlərdə “hər görüntünün təsiri”nin “yerinə yetəcəyi” zaman dövrünü təmsil edir. Birinci vayın peyğəmbərlik tarixi, ikinci vayın peyğəmbərlik tarixi üzərinə qoyularaq, üçüncü vayın peyğəmbərlik tarixini müəyyən edir; bu da yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinin peyğəmbərlik tarixidir. Bu, həmçinin 1840-dan 1844-ə qədər olan tarixin özüdür. Bu, həm də Əhdin Elçisi üçün yolu hazırlayan elçinin işinin başa çatdığı tarixdir. Bu, yer canavarının iki buynuzunun altıncıdan “yeddidən olan” “səkkizinci”yə keçid etdiyi tarixdir. Bu, Vəhyin on birinci fəslində iki peyğəmbərin küçədə öldürüldüyü tarixdir.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Lakin eyni dərəcədə mühüm olan budur ki, Allahın kəlamı heç vaxt puç olmadığına görə və bütün peyğəmbərlərin hər hansı başqa dövrdən daha çox son günlərdən danışdıqları prinsipi ilə əlaqədar olaraq, 11 sentyabr 2001-ci ildə “peyğəmbərlik günləri yaxınlaşmışdır”; Allahın söylədiyi “sözlər həyata keçəcək” və “artıq gecikdirilməyəcəkdir”.

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

1863-cü ilin üsyanı Laodikeyalı Adventizmi onların hamısı ölənədək səhrada sərgərdan dolaşmağa məhkum etdi. Rəbb qədim İsraillə Qadeşdə etdiyi kimi, 11 sentyabr 2001-ci ildə həmin tarixə yenidən qayıtdı.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Qadeşə ilk gəliş on casusun üsyanına səbəb oldu və səhrada sərgərdan dolaşma dövrünü gətirdi. Qırx ilin sonunda onlar yenidən Qadeşə qayıtdılar və məhz orada Musa Qayanı ikinci dəfə vurdu və Vəd edilmiş Diyara daxil olmaqdan məhrum edildi, lakin onlar Yeşua ilə birlikdə içəri girdilər. 11 sentyabr 2001-ci il son nəsli müəyyən edir və Allah artıq Öz Kəlamını uzatmayacaq.

We will address this fact in the next article.

Növbəti məqalədə bu fakta toxunacağıq.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> “İsrailin səhra həyatının tarixi zamanın sonunadək Allahın İsrailinin faydası üçün qeydə alınmışdır. Səhrada sərgərdan gəzənlərlə Allahın bütün o irəli-geri yürüşlərindəki rəftarı, onların aclığa, susuzluğa və taqətsizliyə məruz qalmaları, eləcə də onlara yardım üçün Onun qüdrətinin parlaq təzahürləri bütün əsrlərdəki Öz xalqı üçün xəbərdarlıq və təlimlə dolu ilahi bir məsəldir. İbranilərin müxtəlif təcrübəsi onların Kanaandakı vəd olunmuş yurdları üçün hazırlıq məktəbi idi. Allah istəyərdi ki, bu axır günlərdə Öz xalqı qədim İsrailin keçdiyi alovlu sınaqları təvazökar qəlblə və öyrənməyə hazır ruhla nəzərdən keçirsin ki, səmavi Kənana hazırlanmaqda təlim alsınlar.”

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> “Allahın əmri ilə vurulub canlı sularını çıxaran qaya, Məsihin rəmzi idi; o, həlak olmaqda olan insanın xilası üçün Öz qanı ilə bir bulaq hazırlansın deyə vurulmuş və əzilmişdi. Necə ki qaya bir dəfə vurulmuşdu, eləcə də Məsih «bir dəfə təqdim olunmalı idi ki, bir çoxlarının günahlarını daşısın». Lakin Musa Qadeşdə tələsik qayaya vuranda, Məsihin o gözəl rəmzi pozuldu. Xilaskarımız ikinci dəfə qurban verilməli deyildi. O böyük qurban yalnız bir dəfə təqdim olunduğuna görə, Onun lütfünün xeyir-dualarını axtaranlar üçün yalnız İsanın adı ilə diləmək—qəlbin arzularını tövbəkar dua ilə tökmək zəruridir. Belə dua Ordular Rəbbinin önünə İsanın yaralarını gətirəcək və onda susamış İsrail üçün canlı suyun axması ilə rəmzləşdirilən həyatverici qan yenidən axacaqdır.”

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> “İnsan yalnız Allaha olan diri iman və Onun əmrlərinə təvazökar itaət vasitəsilə ilahi razılığı qazanmağa ümid edə bilər. Qadeşdə baş vermiş o qüdrətli möcüzə zamanı Musa, xalqın aramsız giley-güzarı və üsyanı ilə yorulub, Özünün Qüdrətli Köməkçisini gözdən itirdi; ona deyilmiş, «Qayaya söyləyin, o da öz sularını verəcək» əmrini dinləmədi; və ilahi qüvvə olmadan o, hiddət və insani zəiflik nümayişi ilə öz qeydlərini ləkələməyə tərk edildi. Öz işinin sonunadək pak, möhkəm və fədakarlıqdan uzaq dayanmalı olan və dayana biləcək adam axırda məğlub oldu. Allah İsrail cəmiyyəti qarşısında, hörmətə layiq olduğu və adının izzətləndirilməli olduğu halda, hörmətdən salındı.”

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> “Musanın əleyhinə dərhal elan olunan hökm son dərəcə kəsici və alçaldıcı idi,—o, üsyankar İsraillə birlikdə İordan çayını keçməzdən əvvəl ölməli idi. Bəs insan iddia edə bilərmi ki, Rəbb Öz quluna həmin bir təqsirə görə sərt davranmışdı? Allah Musaya o zaman yaşayan heç bir başqa insana göstərmədiyi hörməti göstərmişdi. O, dönə-dönə onun işini müdafiə etmişdi. Onun dualarını eşitmiş və bir insan dostu ilə danışdığı kimi onunla üz-üzə danışmışdı. Musanın bəhrələndiyi nur və bilik nə qədər böyük idisə, onun təqsiri də bir o qədər ağırlaşmışdı.” Signs of the Times, 7 oktyabr 1880.

Back to Articles