Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Daniel Kitabı - Yüz Otuz Səkkizinci

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Daniel 11-in açıqlanması: Tarix boyu peyğəmbərlik səfəri

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Daniel kitabının on birinci fəslinin qırxıncı ayəsi Allahın Kəlamının ən dərin ayələrindən birini təmsil edir. Orada təmsil olunan peyğəmbərlik tarixləri Ezekielin görüntüsündəki təkərlərin içində olan təkərlərin bir araya gətirildiyi yerdir. 1798-ci ildə Millerçi hərəkatın son zamanı ilə, həmçinin 1989-cu ildə üçüncü mələyin hərəkatının son zamanı ilə Allahın son günlər xalqının daxili və xarici tarixləri təsvir olunur. Ayənin daxilində 1798-ci ildə birinci mələklə gəlmiş yaxınlaşan mühakimənin elanı, qırx birinci ayədəki bazar qanununa qədər uzanır. Buna görə də bu ayə Allahın kilsəsinin ölülərdən başlayaraq təhqiqat mühakiməsini, yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsinə qədər, və Allahın Laodikeya Adventizmini Öz ağzından qusmasını təmsil edir.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Papalığın 1798-ci ildə ölümcül yarasını aldığı tarixdən başlayaraq, qırx birinci ayədə ölümcül yaranın sağalmasına qədər olan tarix, ayənin tarixində təsvir olunur. Qırx birinci ayədən sonrakı hissə, həmin ayədə başlayan Allahın getdikcə şiddətlənən icraedici hökmləri konteksti daxilində yerləşdirilmişdir. Bu peyğəmbərlik mənasında, qırxıncı ayə Daniel kitabının on birinci fəslinin sonudur, fəslin birinci və ikinci ayələri isə başlanğıcıdır. On birinci fəsil Məsihin əleyhdarının üsyanını təqdim edir, onuncu fəsil isə Hiddekel çayı görüntüsünün başlanğıcını, on ikinci fəsil isə sonunu təmsil edir. Onuncu və on ikinci fəsillər birincini və sonuncunu təmsil edir, on birinci fəsil isə ortadakı üsyandır.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

On və on ikinci fəsillər eynidir, çünki on birinci fəsildən fərqli olaraq, onlar Danielin görüntü ilə əlaqədar təcrübəsini təmsil edir, on birinci fəsil isə görüntünün özüdür. Onuncu fəsil İbrani əlifbasının birinci hərfidir, on birinci fəsil İbrani əlifbasının on üçüncü üsyankar hərfidir və on ikinci fəsil əlifbanın son hərfidir. Hiddekel çayı görüntüsü “Həqiqət”dir.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

On birinci fəsildə başlanğıc sonu təsvir edir, çünki Məsih heç vaxt dəyişmir. Qırxıncı ayədə təsvir edilən son tarix, vəhşi heyvanın surətinin sınaq dövrüdür. Həmin sınaq dövrü qırx birinci ayədə təsvir olunan vəhşi heyvanın nişanı ilə yekunlaşır. Buna görə də birinci və ikinci ayələr yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtına aid olmalıdır, çünki həmin zaman dövrü həm də vəhşi heyvanın surətinin formalaşması dövrüdür.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> “Rəbb mənə aydın şəkildə göstərdi ki, sınaq müddəti başa çatmazdan əvvəl vəhşi heyvanın surəti yaradılacaq; çünki bu, Allahın xalqı üçün böyük sınaq olacaq və onların əbədi taleyi bununla müəyyən ediləcəkdir....”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Allahın xalqının möhürlənməzdən əvvəl keçməli olduğu sınaq budur.” Manuscript Releases, cild 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Axırzamanı müəyyən edən həmişə iki nişan daşı vardır. Musanın islahat hərəkatında bu, Harunun doğumu, ondan üç il sonra isə Musanın doğumu idi. Babildən çıxıb məbədi yenidən qurmaq üçün olan islahat hərəkatında bu, padşah Dara, ardınca isə padşah Kir idi. Məsihin islahat hərəkatında bu, Vəftizçi Yəhyanın doğumu, ondan altı ay sonra isə Məsihin doğumu idi. Millerçilərin islahat hərəkatında bu, 1798-ci ildə papalıq sisteminin ölümü, ardınca isə 1799-cu ildə papanın ölümü idi. Üçüncü mələyin islahat hərəkatında bu, hər ikisi 1989-cu ili təmsil edən prezident Reyqan və birinci prezident Buş idi. Daniel kitabının onuncu fəslinin birinci ayəsində padşah Kirin adı çəkildiyini görürük.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Fars padşahı Kirin üçüncü ilində, adı Beltşaṣsar adlanan Daniyelə bir şey açıqlandı; və o şey həqiqət idi, lakin təyin olunmuş vaxt uzun idi; o da həmin şeyi anladı və görüntünü dərk etdi. Daniel 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Onuncu fəslin aşağıdakı ayələrində biz Danielin təcrübəsinin, Cəbrayılın on birinci fəsildə peyğəmbərlik tarixinin görüntüsünü çatdırmasından əvvəlcədən təsvir olunduğunu görürük. Kir axır zamanını işarələyir, çünki bundan əvvəl Kir, Daranın qardaşı oğlu, Belsassarın öldürülməsində Daranın sərkərdəsi olmuşdu; bununla da yetmiş illik əsarətin sonu qeyd olunmuşdur ki, bu da 538-ci ildən 1798-ci ilədək ruhani Babilonda ruhani İsrailin min iki yüz altmış illik əsarətinin tipi idi.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Allahın yer üzündəki kilsəsi, amansız təqibin bu uzun dövrü ərzində, sürgün dövründə Babildə əsir saxlanılan İsrail övladları kimi, həqiqətən də əsarətdə idi.” Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

1798-ci ildə min iki yüz altmış ilin sonu axır zamanın başlanğıcını göstərdisə, yetmiş ilin sonu da həmin tarix üçün “axır zaman”ı göstərdi. Həm Daranın, həm də Kirin adı Belşassarın ölümü və Babil padşahlığının sonu ilə bağlı olaraq təqdim edilir; çünki işi yerinə yetirən Daranın sərkərdəsi kimi Kir Daranı təmsil edirdi. Birinci Corc Buş 20 yanvar 1989-cu ildə and içərək vəzifəyə başladıqda, Reyqan 1989-cu ilin ilk on doqquz günü ərzində prezident olmuşdu.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Hiddekel görüntüsü axır vaxtda, Kirin üçüncü ilində başlandı. Cəbrail on birinci fəslin peyğəmbərlik tarixini Danielə açmağa başlayanda, əvvəlcə Daranın birinci ilinə istinad edir ki, Danielə təqdim etmək üzrə olduğu peyğəmbərlik tarixi görüntüsünün axır vaxtın son dövründə, 1989-cu ildə başladığını aydın şəkildə müəyyən etsin; çünki bütün peyğəmbərlər öz yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər haqqında danışırlar.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Lakin mən sənə həqiqət yazısında qeyd olunanı göstərəcəyəm; və bu işlərdə mənimlə birlikdə möhkəm duran heç kim yoxdur, ancaq sizin hökmdarınız Mikayıl. Həmçinin mən Midiyalı Darinin birinci ilində, bəli, mən onun təsdiqlənməsi və qüvvətləndirilməsi üçün ayaqda durdum. Daniel 10:21; 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Axır zaman olan 1989-u təmsil edən Dariyanın birinci ilində Cəbrayıl “durdu”; bununla da “axır zamanda” bir mələyin gəldiyini müəyyən edir. 1798-ci ildə birinci mələk gəldi, 1989-cu ildə isə üçüncü mələk gəldi. Yalnız 2001-ci ildə üçüncü mələyin xəbəri qüvvətləndiriləndən sonra üçüncü mələyin möhürləməsi başlandı; lakin 1989-cu ildə üçüncü mələyin gəlişi hərəkatı, axır zamanda Cəbrayılın durması ilə təmsil olunur. Cəbrayıl Danielə “həqiqət kitabında yazılanı” göstərəcək və Hiddekel görüntüsü Cəbrayılın indi ortaya qoymaq üzrə olduğu “Həqiqət”in imzasını daşıyır.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Onuncu fəslin on dördüncü ayəsində Cəbrayıl artıq Danielə bildirmişdi ki, Hiddekel görüntüsündə toxunduğu məsələ “axır günlərdə Allahın xalqının başına gələcək hadisələr” idi.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> İndi isə son günlərdə xalqının başına nələrin gələcəyini sənə anlatmaq üçün gəlmişəm; çünki görüntü hələ çox günlər üçündür. Daniel 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Daniel kitabının on birinci fəslinin ikinci ayəsi, 1989-cu ildə axır zamanda möhürü açılan biliyi təmsil edir və bu bilik “axır günlərdə” Allahın xalqının başına “nələr gələcəyini” müəyyən edir.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> İndi isə sənə həqiqəti göstərəcəyəm. Bax, Farsda hələ üç padşah qalxacaq; dördüncüsü isə onların hamısından qat-qat varlı olacaq; və o, var-dövləti sayəsində qüdrəti ilə hamını Yunanıstan səltənətinə qarşı qaldıracaq. Daniel 11:2

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Kir ikinci padşahı 1989-cu ildən bəri öncədən təsvir edir. O, Midiya-Fars İmperiyasının padşahıdır; bu imperiya son günlərdə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin iki buynuzdan ibarət olan padşahlığını təmsil edir və bu buynuzlar midiyalılar və farslarla göstərilir. 1989-cu ildə zamanın sonunda iki buynuzlu yer vəhşisinin padşahlığının ikinci padşahından sonra hələ üç padşah olacaqdı (Klinton, sonuncu Buş, Obama), sonra isə onların hamısından qat-qat varlı olan bir padşah gələcəkdi. Birinci Buşdan sonra gələn üç padşah öz prezidentliklərindən sonra və yalnız prezident olduqlarına görə varlandılar. Çox daha varlı olan dördüncü şəxs, indiyədək ən varlı prezident olmuş Tramp isə pulunu prezident olduğuna görə deyil, əsasən prezidentliyə namizədliyini irəli sürməzdən xeyli əvvəl daşınmaz əmlak investisiyaları sahəsindəki fəaliyyəti vasitəsilə qazanmışdı.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Nisbətən desək, Amerika tarixində ən varlı prezident əvvəllər Amerika Birləşmiş Ştatlarının ilk prezidenti idi. Donald Trampdan əvvəl Corc Vaşinqton Amerika tarixində ən varlı prezident idi və o da Donald Tramp kimi sərvətini daşınmaz əmlaka yatırımlar vasitəsilə qazanmışdı. Həm Vaşinqton, həm də Tramp prezidentliyə qeyri-ənənəvi siyasi keçmişdən gəlmişdilər. Vaşinqton prezident olmamışdan əvvəl əsasən hərbi rəhbər idi, Tramp isə iş adamı və televiziya siması idi; o da Vaşinqton kimi bundan əvvəl heç bir siyasi təcrübəyə malik deyildi.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Hər iki prezident güclü şəxsiyyətləri və rəhbərlik üslubları ilə tanınırdı, baxmayaraq ki, bu xüsusiyyətləri olduqca fərqli şəkildə təzahür etdirirdilər. Vaşinqton İnqilab Müharibəsi və Respublikanın ilk illəri zamanı stoik, sakit və özünəinamlı rəhbərliyi, eləcə də birləşdirici mövcudluğu ilə tanınırdı, Tramp isə rəhbərlik və idarəetməyə qətiyyətli yanaşması ilə tanınır. Həm Vaşinqton, həm də Tramp, səbəbləri çox fərqli olsa da, mühüm mübahisələrin mərkəzində olan fiqurlar idilər. Vaşinqton, geniş şəkildə ehtiramla anılsa da, öz dövründə müxtəlif məsələlərə, o cümlədən köləliklə bağlı baxışlarına görə tənqidə məruz qalırdı. Trampın prezidentliyi çoxsaylı mübahisələrlə səciyyələnirdi; bunlara onun sosial mediada paylaşdığı “sərt tvitlər”, Amerika-öncəli siyasət qərarları və özünüdərki daxildir.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ən varlı və altıncı prezident qlobalist əjdaha qüvvələrini təhrik etməli idi. On birinci fəslin ikinci ayəsinin tarixini 1776, 1789 və 1798-ci illər dövrünün tarixi ilə yanaşı qoyduqda, yer vəhşisinin sonuncu prezidenti barədə əlavə məlumat tapırıq; çünki İsa sonu başlanğıc vasitəsilə təsvir edir. 1776 və 1789-cu illərlə təmsil olunan ilk iki dövr iki şahid təqdim edir ki, sonuncu prezident yeddidən olan səkkizinci prezident olacaq. Tramp Reyqandan sonrakı altıncı prezident idi və səkkizinci prezident olaraq o, “yeddidən” olacaq. Sonuncu və səkkizinci prezident Birləşmiş Ştatlar vəhşiyə “və vəhşidən olan” surəti yaratdığı zaman hökm sürəcək.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Birləşmiş Ştatlar tərəfindən vəhşi heyvanın surəti yaradıldığı zaman hökmranlıq edən prezident səkkizinci olmalıdır, yəni yeddidən olan; buna Peyton Randolph və John Hancock şəhadət edirlər. Papalıq yeddidən olan səkkizinci başdır və o, peyğəmbərlik üzrə ölümcül bir yara aldı. Papalığın surəti olmaq üçün, yeddidən olan səkkizinci prezident də peyğəmbərlik baxımından “yaralanmış” və ya “öldürülmüş” olmasına dair bir peyğəmbərlik eyniləşdirməsinə malik olmalıdır.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Papalıq ölümcül yarasını bir əjdaha qüvvəsindən (Fransa), yəni papalığın, Paulun “qanunsuzluğun sirri”nin (“günah adamı”nın) artıq o vaxtdan fəaliyyət göstərdiyini müəyyən etdiyi zamandan bəri mübarizə apardığı bir əjdaha qüvvəsindən aldı. Bütpərəstliyin əjdahası papalığın taxta çıxmasının qarşısını alırdı; papalıq isə buna 538-ci ildə nail oldu.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Papalığın başlanğıcından onun son məhvinədək o, əjdaha qüvvələrinə qarşı mübarizə aparır. Papalığın bir surəti, həmin surətin əjdaha qüvvəsi ilə mübarizə aparmasını tələb edir. Vəhy on yeddidə, yeddi başdan olan səkkizinci baş olan papalıq nəhayətdə odla yandırılır və onun əti on padşah tərəfindən yeyilir. Hər iki ölümdə də (1798 və son günlərdə) papalıq vəhşi heyvanı bir əjdaha qüvvəsi tərəfindən öldürülür. Amerika Birləşmiş Ştatlarının vəhşi heyvanın surətini meydana gətirməsi üçün, səkkizinci prezidentin də müharibədə olduğu bir əjdaha qüvvəsi tərəfindən öldürülməsi lazım idi; və 1989-cu ildə zamanın sonundan sonrakı altıncı padşah, bütün əjdaha qüvvələrini hərəkətə gətirən padşahdır.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Ronald Reagan mürtəd bir protestant idi, lakin birinci George Bush tipik bir qlobalist idi. Onun məşhur sitatlarından biri 18 avqust 1988-ci ildə belə deyərək yalan danışdığı yerdir: “Və vergiləri artırmayacaq olan mənəm. Rəqibim indi deyir ki, onları son çıxış yolu kimi, yaxud üçüncü çıxış yolu kimi artıracaq. Amma bir siyasətçi belə danışanda, bilirsiniz ki, onun üz tutacağı çıxış yolu elə budur. Rəqibim vergilərin artırılmasını istisna etmir. Mən isə edirəm. Konqres məni vergiləri artırmağa sövq edəcək və mən yox deyəcəyəm. Onlar təzyiq göstərəcəklər, mən yox deyəcəyəm, yenə təzyiq göstərəcəklər, və onlara deyə biləcəyim yeganə şey budur: dodaqlarıma baxın: yeni vergi yoxdur.”

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Bu ictimai yalandan başqa, hansı ki, əjdaha hakimiyyətinin nümayəndəsinə xas bir xüsusiyyətdir, onun ən məşhur sitatı 11 sentyabr 1990-cı ildə Konqresin birgə iclasında söylədiyi bu sözlər idi: “İndi biz yeni bir dünyanın görünməyə başladığını görə bilirik. Elə bir dünya ki, orada yeni dünya nizamının çox real perspektivi vardır. Uinston Çörçillin sözləri ilə desək, elə bir ‘dünya nizamı’ ki, orada ‘ədalət və dürüst davranış prinsipləri … zəifi güclünün qarşısında qoruyur …’ Elə bir dünya ki, Birləşmiş Millətlər Təşkilatı soyuq müharibənin durğunluğundan azad olaraq, qurucularının tarixi baxışını həyata keçirməyə hazır vəziyyətdədir.” Böyük Buş, özünü respublikaçı kimi tanıtsa da, qlobalist idi.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Bill Klinton andiçmə mərasimini Linkoln Memorialında keçirən ilk prezident idi; bu isə o deməkdir ki, o, Linkolna arxa çevirdi və Vaşinqton abidəsinin obeliskinə üz tutdu — daxildən masonluğun rəmzləri ilə dolu olan bir obeliskə. Həm obelisk, həm də Konstitusiyaya sədaqətini yalandan and içərkən üz tutmağı seçdiyi masonluq rəmzləri, təkcə onun Linkoln Memorialının köləlik əleyhinə rəmzinə arxa çevirdiyini göstərmirdi, həm də Klintonların tarixdə qəsdən seçilmiş mövqelənməsi onun qəbul nitqi ilə üst-üstə düşür; həmin nitqdə o, təhsil aldığı yezuit universitetində dərs aldığı bir professoru tərifləyirdi.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Həmin professor, Carroll Quigley, 1966-cı ildə nəşr olunmuş Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time adlı kitabı yazmışdır; bu kitab haqlı olaraq və geniş şəkildə “qlobalist ideyaların Bibliyası”nı təmsil edən əsər kimi başa düşülür. Quran İslam üçün nədirsə, və Albert Pike tərəfindən yazılmış, 1871-ci ildə nəşr olunmuş Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry əsəri masonluğun ezoterik təlimlərinin ən əhatəli izahı hesab edilirsə; yaxud The Book of Mormon Axırzaman Müqəddəsləri üçün nədirsə, Quigley-nin kitabı da qlobalist fəlsəfənin Bibliyasıdır. Əksəriyyət, əgər Clinton Quranın Məhəmmədini tərifləsəydi və ya The Book of Mormon-un Joseph Smithini tərifləsəydi, bunu bilərdi, bəziləri isə Albert Pike-ın kim olduğunu bilərdi; lakin az adam bilirdi ki, Clinton-un Quigley-ni tərifləməsi onun öz qlobalist gündəmi ilə və Abraham Lincoln-un təmsil etdiyi prinsipləri rədd etməsi ilə uyğunluq təşkil edirdi.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Çıxışında Klinton dedi: “Yeniyetməlik çağlarımda Con Kennedinin vətəndaşlığa çağırışını eşitdim. Sonra isə, Corctaun Universitetində tələbə olarkən, Kerroll Kvigli adlı bir professorun dili ilə həmin çağırışın aydınlaşdırıldığını eşitdim; o bizə deyirdi ki, Amerika tarixdə ən böyük millətdir, çünki xalqımız həmişə iki şeyə inanmışdır: sabahın bu gündən daha yaxşı ola biləcəyinə və hər birimizin bunun belə olması üçün şəxsi əxlaqi məsuliyyət daşıdığına.” Kerroll Kviglinin Amerikanı necə “yenidən böyük etmək” barədə ideyası ondan ibarət idi ki, Birləşmiş Ştatlar öz milli suverenliyini Birləşmiş Millətlər Təşkilatına təslim etsin. Klinton demokrat, qlobalist, əjdahanın nümayəndəsi idi.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

“Necə ata, elə oğul” — sonuncu Corc Buş qlobalist idi və atası kimi, o da özünü respublikaçı adlandıran bir qlobalist idi. Alma ağacdan uzağa düşməz. Müqəddəs Kitab ritorik sual verir: “Əgər razılaşmayıblarsa, iki nəfər birlikdə yeriyə bilərmi?” Sonuncu Corc Buşun Bill və Hillari Klintonla birlikdə həyata keçirdiyi çoxsaylı təşəbbüsləri izləmək kifayətdir ki, sonuncu Corc Buşun kiminlə həmfikir olduğu görünsün.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Barak Hüseyn Obama Prezident seçilməzdən az əvvəl seçki mitinqi zamanı Birləşmiş Ştatları köklü surətdə dəyişdirmək barədə bir bəyanat verdi. 30 oktyabr 2008-ci ildə Missuri ştatının Kolumbiya şəhərində Obama dedi: “Amerika Birləşmiş Ştatlarını köklü surətdə dəyişdirməyimizə beş gün qalır.” Bu bəyanat Obamanın “ümid və dəyişiklik” barədə daha geniş mesajının bir hissəsi idi; həmin mesaj onun 2008-ci il prezidentlik kampaniyasının mərkəzi mövzusu olmuş, əhəmiyyətli siyasət islahatlarına və ölkə üçün fərqli bir istiqamətə sadiqliyini vurğulamışdı. Onun ölkəni yönəltdiyi istiqamət qlobalçılığın, ağdərililərə qarşı yönəlmişliyin, abort tərəfdarlığının, karbon yanacaqlarına qarşı çıxmağın, Amerikaya qarşı qlobalçılığın, Müxtəliflik, Bərabərlik, İnklüzivliyin, Tənqidi İrq Nəzəriyyəsinin saxta tarixinin və bunun kimi daha bir çox şeyin əjdaha siyasətlərinə doğru idi. Obama sadəcə bir icma təşkilatçısı deyildi; o, əjdaha hakimiyyətinin qlobalçı gündəminin nümayəndəsi idi və hələ də elədir.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Lakin Tramp, tipik müasir siyasətçidən fərqli olaraq, 1989-cu ildən başlayan dövrdəki digər yeddi prezidentin hamısının birlikdə yerinə yetirdiyindən daha çox vədini yerinə yetirdi. O, Amerikanı yenidən böyük etməyə sadiq idi və buna cəhd edərkən təkcə ABŞ-da deyil, bütün dünyada mövcud olan qlobalist gücləri hərəkətə gətirdi.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Co Baydenin qlobalistlərdən daha başqa bir şey olduğunu göstərən heç bir dəlili yoxdur.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Katolisizmin vəhşi heyvanı əjdaha qüvvələri ilə uzun sürən bir müharibə apardı və Birləşmiş Ştatlar papalığın bir surətini yaratdığı zaman hakimiyyətdə olan prezident, peyğəmbərlik zərurəti etibarilə, əjdaha qüvvələri ilə mübarizə içində olacaqdır. Donald Trampdan başqa yaşayan prezidentlərin heç biri əjdaha qüvvələri ilə müharibə aparmazdı; çünki demokratlar açıq-aşkar qlobalistdirlər (əjdahalardır), Corc Buş isə — sonuncusu — atası kimi idi (zahirdə respublikaçı olub, əslində qlobalist bir əjdaha); çünki İsa həmişə sonuncunu birinci ilə təsvir edir.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> “Allahın xalqını böyük bir böhran gözləyir. Dünyanı bir böhran gözləyir. Bütün əsrlərin ən mühüm mübarizəsi artıq lap qarşımızdadır. Qırx ildən artıq bir müddət ərzində peyğəmbərlik sözünün səlahiyyəti ilə yaxınlaşmaqda olduğunu bəyan etdiyimiz hadisələr indi gözlərimizin önündə baş verir. Artıq vicdan azadlığını məhdudlaşdıran bir Konstitusiya düzəlişi məsələsi millətin qanunvericilərinin diqqətinə çatdırılmışdır. Bazar gününə riayət edilməsinin məcburi tətbiqi məsələsi milli maraq və əhəmiyyət kəsb edən məsələlərdən birinə çevrilmişdir. Biz bu hərəkatın nəticəsinin nə olacağını yaxşı bilirik. Bəs biz bu qarşıdurmaya hazırıqmı? Allahın bizə tapşırdığı, xalqı qarşılarındakı təhlükə barədə xəbərdar etmək vəzifəsini sədaqətlə yerinə yetirmişikmi?”

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> “Bazar gününün məcburi tətbiqi uğrunda bu hərəkatda iştirak edənlərin arasında belə, bu addımın ardınca gələcək nəticələrə qarşı kor olanlar çoxdur. Onlar görmürlər ki, dini azadlığa birbaşa zərbə vururlar. Müqəddəs Kitabın Şənbəsi ilə bağlı tələbləri və bazar günü təsisatının dayandığı saxta təməli heç vaxt anlamamış olanlar çoxdur. Dini qanunvericiliyin lehinə olan hər bir hərəkat əslində, uzun əsrlər boyu vicdan azadlığına qarşı durmadan mübarizə aparmış papalığa edilən bir güzəştdir. Bazar gününə riayət, guya xristian təsisatı kimi, öz mövcudluğunu ‘qanunsuzluğun sirri’nə borcludur; və onun məcburi tətbiqi Romaçılığın məhz təməl daşı olan prinsiplərinin faktiki tanınması olacaqdır. Millətimiz öz idarəçilik prinsiplərindən elə imtina edib bazar günü qanunu qəbul etdiyi zaman, protestantlıq bu əməldə papalıqla əlbir olacaq; bu isə, uzun müddət fürsət gözləyərək yenidən fəal despotizmə sıçramaq üçün fürsət axtaran zülmkarlığa həyat verməkdən başqa bir şey olmayacaqdır.”

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> “Dini qanunvericilik hakimiyyətini icra edən Milli İslahat hərəkatı tam inkişaf etdikdə, keçmiş əsrlərdə hökm sürmüş eyni dözümsüzlüyü və zülmü nümayiş etdirəcək. O zaman insan məclisləri İlahiliyin səlahiyyətlərini mənimsəmiş, öz despotik hakimiyyətləri altında vicdan azadlığını əzmişdilər; və onların buyuruqlarına qarşı çıxanların payına həbs, sürgün və ölüm düşmüşdü. Əgər papalıq və ya onun prinsipləri yenidən qanunvericilik vasitəsilə hakim mövqeyə gətirilərsə, vicdanı və həqiqəti xalq arasında yayılmış yanlışlıqlara güzəşt etmək naminə qurban verməyənlərə qarşı təqib odları yenidən alovlanacaq. Bu şər az qala gerçəkləşmək üzrədir.”

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> “Allah qarşımızdakı təhlükələri bizə göstərən işıq vermişkən, onu xalqın önünə gətirmək üçün gücümüz çatan hər bir səyi göstərməyə etinasız yanaşsaq, Onun nəzərində necə təmiz dura bilərik? Onları bu mühüm məsələ ilə xəbərdar edilməmiş halda üz-üzə qoymağa razı ola bilərikmi?” Testimonies, 5-ci cild, 711, 712.

Back to Articles