Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Daniel Kitabı - İyirmi Birinci Nömrə

In Measure

Ölçü daxilində

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Biz Yeşaya kitabının iyirmi yeddinci fəslini nəzərdən keçiririk, çünki bu fəsil Yeşayanın sonrakı fəsilləri üçün konteksti müəyyən edir. Həmin sonrakı fəsillər son yağışı düzgün bibliya metodologiyası kimi müəyyənləşdirir. Bu metodologiya tanınıb tətbiq edildikdə, qəbul edildiyi təqdirdə ona müvafiq bir təcrübə doğuran peyğəmbərlik xəbərini aşkara çıxarır.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

2001-ci il sentyabrın 11-də Allahın əvvəlki əhd xalqına, yəni Yeddinci Gün Adventist xalqına oxunmalı olan nəğmə bundan ibarətdir ki, onlar Allahın xalqı olaraq kənardan ötürülürlər; çünki onlar Allahın Öz üzüm bağının verməsi üçün nəzərdə tutduğu meyvələri hasilə gətirməmişlər. Bu nəğmə, Allahın əkdiyi üzüm bağı ilə təmsil olunan əhd münasibəti və həmçinin onların 1863-cü ildə büdrəmə daşı olan Daşı rədd etmələri əsasında qurulmalı idi. Onlar 1856-cı ildə Laodikiya olmuşdular və yeddi il, yaxud “yeddi vaxt”, yaxud iki min beş yüz iyirmi gün ərzində Allah daxil olmaq istədi, lakin onlar 1863-cü ildə qapını Onun üzünə bağladılar.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

2001-ci il sentyabrın 11-dən etibarən, bazar qanunu zamanı Onun ağzından tamamilə qusulub atılmalarından əvvəl, onlar dəstələr halında bağlanırlar. 2001-ci il sentyabrın 11-dən bəri Adventizmə oxunmalı olan xəbər Laodikiya xəbəridir; bu, üzüm bağının xəbəridir və “görməkdən” və qiymətli daşı “dadmaqdan” imtina edən hər kəsi əzən büdrəmə daşını özündə ehtiva edir. Yeşayanın parçasında Laodikiyalılara verilən vəd budur ki, bu son xəbərdarlığı qəbul etməyi seçən hər bir Adventist hələ də Məsihin “qüdrətindən yapışmağa” vaxt tapır ki, onlar Məsihlə “barışsınlar”, çünki Məsih hələ də onlarla “barışmağa” razıdır. Lakin gecə yarısındakı fəryad zamanı, tezliklə gələcək bazar qanunundan dərhal əvvəl, həmin fürsət əbədi olaraq bitir.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

11 sentyabr 2001-ci ildə başlayan zaman dövründə Allah vəd etdi ki, “əvvəllər bir xalq olmayanları”, “quru torpaqdan çıxan bir kök”ü “kök saldıracaq”, “çiçəkləndirib tumurcuqlandıracaq və yer üzünün simasını bəhrə ilə dolduracaq.” Yesseyin kökünü çiçəkləndirib tumurcuqlandıran səbəb son yağışdır, çünki çiçəklənib tumurcuqlanmalı olan kök peyğəmbərlik etibarilə qaldırılan bayraq olmağa təyin edilmişdir, və o bayraq Yesseyin köküdür.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> Və o gün Yesseyin kökü olacaq; o, xalqlar üçün bir bayraq kimi duracaq; millətlər ona üz tutacaq; və onun rahatlığı izzətli olacaq. Yeşaya 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

Son yağış, Yesseyin kökünü 11 sentyabr 2001-ci ildən etibarən çiçəkləndirib tumurcuqlatdı və tezliklə gələcək bazar günü qanunu zamanı həmin kök bütün yeri bəhrə ilə dolduracaq. Yeşaya kitabının iyirmi yeddinci fəslindəki bazar günü qanunu, Daniel kitabının birinci–üçüncü fəsillərində də təsvir olunan mərhələli tarixdir. Son yağış, üçüncü Vayın İslamının sərbəst buraxılması və dərhal cilovlanması ilə 11 sentyabr 2001-ci ildə millətlər qəzəbləndiyi zaman səpələnməyə başladı.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Burada xatırlanan ‘o məşəqqət vaxtının başlanğıcı’ bəlaların tökülməyə başlayacağı vaxta deyil, onların tökülməsindən az əvvəlki qısa bir dövrə, Məsih hələ məbəddə olarkən olan vaxta aiddir. Həmin vaxt, xilas işi sona çatmaqda ikən, yer üzərinə məşəqqət gələcək və millətlər qəzəblənəcək, lakin üçüncü mələyin işinə mane olmamaları üçün cilov altında saxlanılacaqlar. Həmin vaxt ‘son yağış’, yaxud Rəbbin hüzurundan gələn təravətləndirmə gələcək ki, üçüncü mələyin uca səsinə qüvvət versin və müqəddəsləri son yeddi bəlanın töküləcəyi dövrdə dayanmağa hazırlasın.” Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

Bu parçanıda Sister White xilasın hələ də açıq olduğu qısa bir dövrün mövcud olduğunu aydınlaşdırır. Onun müraciət etdiyi “əziyyət vaxtı”, möhlətin tamamilə bağlandığı zaman başlanan böyük əziyyət vaxtından fərqlidir. Adventizmdə bu, Michael ayağa qalxdıqda başlanan böyük əziyyət vaxtı ilə əlaqədar olaraq haqlı şəkildə “kiçik əziyyət vaxtı” adlandırılır. “Kiçik əziyyət vaxtı”, tezliklə gələcək bazar qanunu ilə milli fəlakətin başlandığı dövrü təmsil edir və möhlət bağlanana qədər davam edir.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

2001-ci il sentyabrın 11-dən bazar günü qanununa qədər uzanan tarixdə Adventizmin son təmizlənməsi və hökmü son yağışın “çilənməsi” zamanı baş verən bir hadisə kimi təsvir edilir. Bu, son yağışın — eyni zamanda “təravətləndirmə” olanın — “çilənmə” kimi başladığı, lakin bazar günü qanununda tam tökülüşə doğru irəlilədiyi dövrdür. Üçüncü Vayının İslamının millətləri qəzəbləndirdiyi zaman başlayan həmin dövrdə son yağış yağmağa başlayır və bəziləri son yağışı tanıyıb onu qəbul edirlər, bəziləri isə son yağışı tanımırlar. Bəziləri nəyinsə baş verdiyini anlayırlar, lakin bunun nə olduğunu dərk etmirlər və ona qarşı özlərini möhkəmləndirirlər.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “Bir çoxları əvvəlki yağışı böyük ölçüdə qəbul etməkdə müvəffəq olmamışlar. Allahın beləliklə onlar üçün təmin etdiyi bütün faydaları əldə etməmişlər. Onlar gözləyirlər ki, bu çatışmazlıq sonrakı yağış vasitəsilə aradan qaldırılacaq. Lütfün ən zəngin bolluğu bəxş ediləndə, onu qəbul etmək üçün ürəklərini açmağı niyyət edirlər. Onlar dəhşətli bir səhvə yol verirlər. Allahın Öz işığını və biliyini verməklə insan qəlbində başlamış olduğu iş daim irəli getməlidir. Hər bir fərd öz şəxsi ehtiyacını dərk etməlidir. Qəlb hər cür murdarlıqdan boşaldılmalı və Ruhun məskən salması üçün təmizlənməlidir. Erkən şagirdlər Pentikost günündə Müqəddəs Ruhun tökülməsinə məhz günahı etiraf edib ondan əl çəkməklə, ciddi dua ilə və özlərini Allaha həsr etməklə hazırlaşdılar. İndi də eyni iş, yalnız daha böyük dərəcədə, görülməlidir. O zaman insan alətinə yalnız xeyir-duanı diləmək və Rəbbin onun barəsində işi kamilləşdirməsini gözləmək qalırdı. İşi başlayan Allahdır və O, Öz işini başa çatdıracaq, insanı İsa Məsihdə kamil edəcəkdir. Lakin əvvəlki yağışın təmsil etdiyi lütfə qarşı heç bir etinasızlıq olmamalıdır. Yalnız malik olduqları işığa uyğun yaşayanlar daha böyük işıq alacaqlar. Əgər biz hər gün fəal məsihi fəzilətlərinin təcəssümündə irəliləmiriksə, sonrakı yağışda Müqəddəs Ruhun təzahürlərini tanımayacağıq. O, ətrafımızdakı qəlblərin hamısına yağa bilər, lakin biz onu nə ayırd edəcəyik, nə də qəbul edəcəyik.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

İndi son yağış yağmaqdadır və onu tanıyanlar var; buna görə də onu qəbul edirlər; elə olanlar da var ki, onu tanımırlar və buna görə də onu qəbul etmirlər. Son yağış qəbul edilməsi üçün tanınmalıdır. Son yağış sadəcə təkcə bir təcrübə deyildir; o, bir xəbərin meydana gətirdiyi təcrübədir, lakin bu xəbər yalnız onu təsbit etmək üçün doğru metodologiya tətbiq edildikdə qəbul oluna bilər. Son yağışın xəbərini təsbit edən metodologiyanı tanımadan, Daniel və Vəhy kitablarında irəli sürülən səltənətlərin yüksəlişi və süqutunda təmsil olunan peyğəmbərlik dərslərini anlamaq, demək olar ki, qeyri-mümkündür.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Dünyaya qaldırılan bayraq, Yeşaya tərəfindən “Yesseyin kökü” olaraq müəyyən edilir; iyirmi yeddinci fəsildə isə “Yaqubdan gələnlər” “kök salarlar”. “Yesseyin kökü” olanlar orada həm də “İsrail” olaraq tanıdılır və onlar əvvəlcə çiçəklənib tumurcuqlayan, daha sonra isə dünyanı meyvə ilə dolduranlardır. Təbiətin qanunları peyğəmbərliyin qanunlarına zidd deyildir, çünki həm təbiəti, həm də peyğəmbərliyi meydana gətirən eyni Qanunvericidir. Bir bitki meyvə verməzdən əvvəl, əvvəlcə tumurcuqlarla, daha sonra isə çiçəklərlə üzə çıxan bir yuxu halından oyanmalıdır. “Yesseyin kökü” olan ruhani İsrail yağışın mərhələli bir tökülüşünü qəbul edir. Bu, bir “çilənmə” ilə başlayır və bayrağın təqdim etdiyi meyvə ilə dünya dolduğu zaman tam bir tökülüşə qədər yüksəlir.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

Yeşaya iyirmi yeddinci fəsildə yağışın səpilməsinin başlanğıcı tumurcuqların “cücərdiyi” vaxt baş verən kimi təsvir olunur. Onlar ilk dəfə “cücərdiyi” zaman, yağışın “ölçü ilə” töküldüyü göstərilir. “Ölçü ilə, o cücərdiyi zaman.” 11 sentyabr 2001-ci ildə son yağışın səpilməsi “ölçü ilə” tökülməyə başladı, çünki həmin vaxt buğda ilə alaq otları, yaxud hikmətli ilə ağılsız hələ də bir-birinə qarışmış vəziyyətdə idi.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “Bütün yer üzünü Öz izzəti ilə işıqlandıran Allah Ruhunun böyük tökülüşü, Allahla birlikdə əməkdaş olmağın nə demək olduğunu təcrübədən bilən maariflənmiş bir xalqımız olmayınca gəlməyəcək. Məsihə xidmətdə tam, bütün qəlbdən həsr olunmağımız olduqda, Allah bu həqiqəti Öz Ruhunu ölçüsüz şəkildə tökməklə təsdiq edəcək; lakin kilsənin böyük hissəsi Allahla birlikdə əməkdaş olmadıqca bu baş verməyəcək. Eqoizm və özünə uymaq bu qədər açıq şəkildə təzahür edərkən, əgər sözlə ifadə olunsaydı, Qabilin həmin cavabını bildirəcək bir ruh hökm sürərkən, Allah Öz Ruhunu tökə bilməz,—‘Məgər mən qardaşımın keşikçisiyəm?’ Əgər bu dövr üçün olan həqiqət, əgər hər tərəfdə sıxlaşan və hər şeyin sonunun yaxınlaşdığını şəhadət edən əlamətlər, həqiqəti bildiyini iddia edənlərin yuxuda olan qüvvələrini oyatmağa kifayət etmirsə, onda parlamış olan işığa mütənasib qaranlıq bu canların üzərinə çökəcək. Son hesablaşmanın böyük günündə onların laqeydlikləri üçün Allaha təqdim edə biləcəkləri heç bir üzrün hətta zahiri bənzəri də yoxdur. Allah kəlamının müqəddəs həqiqətinin işığında nə üçün yaşamadıqları, yerimədikləri və işləmədikləri, və beləliklə öz davranışları, rəğbətləri və qeyrətləri vasitəsilə günahın qaraltdığı dünyaya müjdənin qüdrətinin və gerçəkliyinin təkzib edilə bilməyəcəyini nə üçün göstərmədikləri barədə irəli sürüləcək heç bir səbəb olmayacaq.” Review and Herald, 21 iyul 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Yeşaya iyirmi yeddi, quru torpaqdan kökün tumurcuqlanıb çıxması anında son yağışın tökülməsinin başlanğıc tarixini və bundan sonra yerin meyvə ilə dolmasına qədər olan bütün gedişatı göstərir. Fəsil belə bildirir: “ölçü ilə, o cücərib çıxanda, sən onunla mübahisə edəcəksən.” Son yağış “çiləmə” kimi ölçülərkən, Bacı Uayt bildirir ki, son yağış “ətrafımızdakı ürəklərin üzərinə yağır ola bilər, lakin biz onu nə ayırd edəcəyik, nə də qəbul edəcəyik.”

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

Bunu etməklə o, yağışın yağmasını tanıyanlarla onu tanımayanların qarışıq olduğu bir kilsəni müəyyən edir. Əvvəlki parçada o, Allah sonuncu yağışı ölçüsüz şəkildə tökdüyü zaman bunun artıq müdrik və ağılsız bakirələrin qarışığının qalmadığını göstərdiyini belə deməklə müəyyən edir: “Məsihin xidmətinə tam, bütövürəkli təqdisə malik olduğumuz zaman, Allah bu həqiqəti Öz Ruhunun ölçüsüz tökülməsi ilə tanıyacaq; lakin kilsənin ən böyük hissəsi Allahla birlikdə çalışan işçilər olmadığı müddətcə bu, baş verməyəcək.”

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Kilsənin daha böyük hissəsi, yaxud kilsənin əksəriyyəti, Matta iyirmi beşdə ağılsız bakirələr kimi təsvir olunur; çünki Müqəddəs Yazılara görə “çoxları” çağırılmış, lakin “azları” seçilmişdir. Müdriklərlə ağılsızlar, tezliklə gələcək Bazar qanunundan əvvəl baş verən gecəyarısı böhranında ilahi təqdirlə bir-birindən ayrılırlar. Bu ayrılma, daha sonra son yağışda Ruhun tam tökülüşünü qəbul edə bilən və “bir gündə doğulan millət”ə çevrilən bir xalq yaradır. Sonra Yesseyin kökü bir bayraq kimi ucaldılacaq və dünyanı bəhrə ilə dolduracaqdır.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Yeşaya iyirmi yeddi müəyyən edir ki, axırıncı yağış 11 sentyabr 2001-ci ildə “ölçü ilə” tökülməyə başlayanda, “sən onunla mübahisə edəcəksən.” “Ölçü ilə, o cücərib çıxanda, sən onunla mübahisə edəcəksən.” 11 sentyabr 2001-ci il hadisəsi dünyada və kilsədə dərhal bir mübahisəyə çevrildi. Elə bu günədək — iyirmi ildən çox keçməsinə baxmayaraq — həmin hadisələri hansısa qlobalist sui-qəsdin bir forması ilə deyil, İslamın bir əməli ilə əlaqələndirməyə qarşı hələ də etirazlar vardır. Axırıncı yağışın çilənməsinin gəlişi ilə əlaqədar mübahisə 11 sentyabr 2001-ci ildə başladı, lakin dünyada davam etdirilən mübahisələr Allahın peyğəmbərlik Kəlamında müəyyən edilən “mübahisə” deyildir. Mübahisə aşağıda verilən kimi öncədən deyilmiş sözlər haqqındadır.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “Bir dəfə, Nyu-York şəhərində olarkən, gecə vaxtı mənə göylərə doğru mərtəbə ardınca mərtəbə yüksələn binalara baxmaq göstərildi. Bu binaların odadavamlı olduğuna təminat verilmişdi və onlar öz sahiblərini və inşaçılarını şöhrətləndirmək üçün tikilmişdi. Bu binalar getdikcə daha da yüksəlirdi və onlarda ən bahalı materiallardan istifadə olunurdu. Bu binaların mənsub olduğu adamlar öz-özlərinə soruşmurdular: “Biz Allahı ən yaxşı necə şöhrətləndirə bilərik?” Rəbb onların düşüncələrində yox idi.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “Mən düşündüm: “Ah, kaş öz vəsaitlərini bu cür sərf edənlər öz yollarını Allahın gördüyü kimi görə biləydilər! Onlar möhtəşəm binalar ucaldırlar, lakin kainatın Hökmdarının nəzərində onların plan qurması və tədbirlər düşünməsi necə də ağılsızdır. Onlar ürəyin və zehnin bütün qüvvələri ilə Allahı necə izzətləndirə biləcəklərini araşdırmırlar. Onlar insanın birinci vəzifəsi olan bunu gözdən qaçırmışlar.”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “Bu uca binalar yüksəldikcə, sahibləri öz mənliklərini məmnun etmək və qonşularının paxıllığını oyatmaq üçün sərf etməyə pullarının olması ilə şöhrətpərəst qürur içində sevinirdilər. Onların bu yolla sərmayə qoyduqları pulun böyük hissəsi zülm yolu ilə, yoxsulları əzməklə əldə edilmişdi. Onlar unudurdular ki, göydə hər bir ticarət əməliyyatının hesabı aparılır; hər bir ədalətsiz sövdələşmə, hər bir saxta əməl orada qeydə alınır. Elə bir zaman gəlir ki, insanlar öz fırıldaqçılıqları və həyasız təkəbbürləri ilə Rəbbin onlara keçməyə icazə verməyəcəyi bir həddə çatacaqlar və onlar Yehova-nın səbir və təhəmmülünün bir həddi olduğunu öyrənəcəklər.”

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> “Sonra gözlərimin önündən keçən mənzərə yanğın həyəcanı idi. Adamlar uca və guya odadavamlı binalara baxıb deyirdilər: “Onlar tamamilə təhlükəsizdir.” Lakin bu binalar sanki qatrandan düzəldilmiş kimi yanıb kül oldu. Yanğınsöndürmə maşınları dağıntının qarşısını almaq üçün heç nə edə bilmədi. Yanğınsöndürənlər maşınları işlədə bilmirdilər.” Testimonies, cild 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Adventist kilsəsi 11 sentyabr 2001-dən dərhal sonra bu kimi parçaları dünyadan gizlətməyə çalışdı. Bu necə Nyu-York şəhəri və yanğınsöndürən maşınların ardınca gələn yanğınları dayandıra bilmədiyi o son dərəcə hündür binalar haqqında olmaya bilərdi? Adventist kilsəsinin bir qadın peyğəmbər tərəfindən yazıldığına etiqad etdiyini bildirdiyi yazılardan belə bir parçanın, məhz belə bir yerinə yetmədən sonra, damların üstündən elan edilməməsi necə mümkün ola bilərdi?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Axırıncı yağışın səpintisinin gəlişi, peyğəmbərlikdəki “mübahisə”nin gəlişini qeyd edən hadisə olaraq, eyni zamanda Adventizmin son üsyanını da müəyyən edir; çünki məhz orada onlar qalıq üçün peyğəmbər qadın kimi qəbul etdikləri şəxsin aydın və sadə sözlərini tamamilə rədd edirlər.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “Şeytan həmişə saxtanı irəli sürür ki, insanları həqiqətdən uzaqlaşdırsın. Şeytanın ən son aldatması Allahın Ruhunun şəhadətini təsirsiz etmək olacaq. «Vəhy olmayanda xalq məhv olur» (Süleymanın məsəlləri 29:18). Şeytan Allahın qalıq xalqının həqiqi şəhadətə olan etimadını sarsıtmaq üçün müxtəlif yollarla və müxtəlif vasitələr vasitəsilə məharətlə fəaliyyət göstərəcək.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “Şəhadətlərə qarşı şeytani bir nifrət alovlandırılacaq. Şeytanın fəaliyyəti, onlara dair kilsələrin imanını sarsıtmaq olacaq; bunun səbəbi budur: əgər Allahın Ruhunun xəbərdarlıqlarına, tənbehlərinə və nəsihətlərinə qulaq asılarsa, Şeytan öz aldadışlarını yeritmək və canları öz xülyaları ilə bağlamaq üçün bu qədər aydın bir yol tapa bilməz.” Selected Messages, kitab 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Həm buğdanın, həm də alaq otlarının peyğəmbərlik üzrə bağlanması 11 sentyabr 2001-ci ildə, 1863-cü ildə Müqəddəs Kitaba qarşı başlanmış tədrici üsyanın yekununu göstərən Peyğəmbərlik Ruhuna qarşı üsyanla başladı.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> “Biz bir xalq olaraq yer üzündəki hər bir başqa xalqdan əvvəl həqiqətə malik olduğumuzu etiraf edirik. O halda həyatımız və xasiyyətimiz belə bir imanla ahəng içində olmalıdır. Salehlərin qiymətli taxıl kimi dəstələrə bağlanaraq səmavi anbara yığılacağı, pislərin isə alaq otları kimi son böyük günün odları üçün toplanacağı gün artıq lap yaxınımızdadır. Lakin buğda ilə alaq otları ‘biçinə qədər birlikdə böyüyür.’” Testimonies, 5-ci cild, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Adventizm bu binalar dağıldığı zaman Vəhy on səkkizinci fəsil, birinci ayədən üçüncü ayəyədək olan sözlərin yerinə yetiriləcəyini birbaşa bildirən aşağıdakı parçanı necə nəzərdən qaçıra bilərdi?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “İndi mənim Nyu-Yorkun gelgit dalğası ilə süpürülüb aparılacağını bəyan etdiyim barədə söz yayılır? Mən bunu heç vaxt deməmişəm. Mən demişəm ki, orada mərtəbə-mərtəbə ucalan böyük binalara baxarkən, ‘Rəbb yeri dəhşətli surətdə sarsıtmaq üçün qalxdığı zaman necə dəhşətli mənzərələr baş verəcək! O zaman Vəhy 18:1–3 ayələrinin sözləri yerinə yetəcək.’ Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin bütövlükdə hamısı yer üzünə gəlməkdə olan şeylər barədə bir xəbərdarlıqdır. Lakin Nyu-Yorkun başına xüsusən nələrin gələcəyi ilə bağlı mənə verilmiş xüsusi bir nur yoxdur; yalnız bunu bilirəm ki, bir gün oradakı böyük binalar Allahın qüdrətinin döndərib alt-üst etməsi ilə yerə yıxılacaq. Mənə verilmiş nurdan bilirəm ki, dünyada məhvetmə var. Rəbbdən gələn bir söz, Onun qüdrətli gücünün bir toxunuşu, və bu nəhəng tikililər uçacaq. Elə səhnələr baş verəcək ki, onların dəhşətini təsəvvür belə edə bilmərik.” Review and Herald, 5 iyul 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Burada nəzərdən keçirdiyimiz məsələ bu mətn parçalarının 11 sentyabr 2001-ci ildə yerinə yetib-yetməməsi deyil, çünki onlar qəti surətdə yerinə yetmişdir; əksinə, müraciət etməyə çalışdığımız məsələ həmin vaxt başlanacaq olan “mübahisə”dir. Mübahisə düzgün və ya yanlış metodologiya üzərində idi. Adventist kilsəsi William Millerin peyğəmbərlik yozumunun on dörd qaydasını rədd etməyə 1863-cü ildə başladı və indi elə bir həddə çatmışdır ki, Adventist ilahiyyatçıları tərəfindən yazılmış, mürtəd Protestantlığın və Roma Katolisizminin ilahiyyatçıları tərəfindən dəfələrlə təqdir olunmayan bir biblical tədqiqat kitabını satın almaq mümkün deyil. 1863-cü ildən 2001-ci ilə qədər və bu gün də, ilkin olaraq William Millerin peyğəmbərlik yozumu qaydaları ilə təmsil olunan metodologiya kənara qoyulmuş, onun yerinə Roma Katolisizminin və mürtəd Protestantlığın metodologiyası qəbul edilmişdir. Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin birinci ildən üçüncü ayələrinə qədər olan hissəsi yerinə yetdiyi zaman başlayan peyğəmbərlik “mübahisəsi” həqiqi və ya yalan metodologiya üzərində idi.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Yeşayanın iyirmi yeddinci fəslindəki “mübahisə”yə dair mülahizəmizi növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Xristianlığın nədən ibarət olduğunu, həqiqətin nə olduğunu, qəbul etmiş olduğumuz imanın nə olduğunu, Müqəddəs Kitabın qaydalarının nə olduğunu — bizə ən ali hakimiyyətdən verilmiş qaydaların nə olduğunu — özümüz bilməliyik.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles