Article

# Laodicea - Number One

Laodikiya — Birinci Nömrə

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Yeşaya’nın Vəhy Vadisi üçün Fəlakət Peyğəmbərliyi

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> Görüm vadisi haqqında yük. İndi sənə nə olub ki, hamılıqla damlara çıxmısan? Ey qarışıqlıqla dolu, iğtişaşlı şəhər, şən şəhər! Sənin öldürülənlərin qılıncla öldürülməyib, döyüşdə ölməyib. Sənin bütün başçıların birlikdə qaçıb, ox atanlar tərəfindən əsir alınıblar; səndə tapılanların hamısı birlikdə əsir alınıb, baxmayaraq ki, uzaqlara qaçmışdılar. Buna görə dedim: Məndən üz döndərin; acı-acı ağlayacağam, xalqımın qızının viran edilməsi üzündən məni təsəlli etməyə çalışmayın. Çünki Orduların Rəbbi Xudavənd tərəfindən görüm vadisində müsibət, tapdalanma və çaşqınlıq günüdür; divarların dağıdılması və dağlara fəryad günüdür. Yeşaya 22:1–5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

Yeşaya kitabında “yük” sözü on səkkiz dəfə rast gəlinir. Bu istinadların on biri birbaşa fəlakət barədə peyğəmbərlikləri bildirir, digər yeddi istinad isə yükü çiyin üzərində daşınan bir şey kimi ifadə edir. “Yük” kimi tərcümə olunan bu istinadlardan yalnız biri çiyin üzərində daşınan bir şeyi ifadə edir və eyni zamanda fəlakət barədə peyğəmbərlikdir. Mən daşınan bir şeyi bildirən, lakin eyni zamanda fəlakət barədə peyğəmbərlik olan həmin bir istinada toxunmaq niyyətindəyəm; buna görə də bu fərqi lap əvvəldən qeyd edirəm, baxmayaraq ki, sonralaracan bu faktlara qayıtmayacağıq.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Fəsil “görmə vadisi”nin tərifi barədə qeyri-müəyyən deyil, çünki o, “Davudun Şəhəri”, eləcə də “Yerusəlim” olaraq müəyyən edilir. Görmə vadisi Daniel on birinci fəslin son altı ayəsinin tarixində Laodikeyalı Adventizmə işarədir. Yeşaya bu həlakətin kontekstini iyirminci fəsildə təqdim olunan tarixlə müəyyən etmişdir; orada o, Aşşur padşahının, Aşdod adlı Misir şəhərini ələ keçirmək üçün Tartan adlı bir hərbi başçı göndərmiş və bununla da dünyanın tədricən fəth olunmasını təsvir etmişdir.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

Bazar günü qanunu Daniel 11:41-də müəyyən edilir və bu, bazar günü qanunu zamanı papalığın əlindən “qurtulan” üç qrupu müəyyən edir.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> Tartan Aşdoda gəldiyi ildə (Aşşur padşahı Sarqon onu göndərdiyi zaman) və Aşdoda qarşı döyüşüb onu aldığı vaxt, elə həmin zamanda Rəbb Amoz oğlu Yeşaya vasitəsilə belə dedi: “Get, belindəki çulu çıxar və ayağındakı çarığını çıxart.” O da belə etdi, çılpaq və ayaqyalın gəzdi. Rəbb dedi: “Qulum Yeşaya Misir və Həbəşistan üzərinə əlamət və heyrət olaraq üç il çılpaq və ayaqyalın necə gəzdisə, Aşşur padşahı da Misirliləri əsir, Həbəşliləri sürgün, cavanı da qocanı da, çılpaq və ayaqyalın, hətta ayıb yerləri açıq halda aparacaq; bu, Misirin rüsvayçılığı olacaq. Onlar öz ümidləri olan Həbəşistandan və öz iftixarları olan Misirdən qorxub xəcalət çəkəcəklər. O gün bu adanın sakini deyəcək: ‘Bax, kömək almaq üçün Aşşur padşahından qurtulmaq ümidi ilə qaçdığımız şey budur; bəs biz necə qurtulaq?’” Yeşaya 20:1–6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

Adanın sakinləri tərəfindən qaldırılan sual budur: onlar Aşşur padşahından necə xilas olsunlar; həmin padşah Daniel on birinci fəsildə həm də şimal padşahı kimi təqdim olunur.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O [şimal padşahı] həm də izzətli ölkəyə girəcək və bir çox ölkələr devriləcək; lakin bunlar onun əlindən qurtulacaq: Edom, Moav və Ammon övladlarının başçıları. Daniel 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

Bu ayədə Amerika Birləşmiş Ştatlarında Bazar günü qanunu müəyyən edilir və Danielin bu mətnində nəzərə alınmağa dəyər bəzi incə çalarlar vardır. Daniel on birinci fəslin qırxıncı ayəsindən qırx üçüncü ayəsinə qədər ard-arda gələn üç ayənin hamısı “ölkələri” müəyyən edir. Qırxıncı ayədə keçmiş Sovet İttifaqını təmsil edən ölkələr 1989-cu ildə papalıq və Amerika Birləşmiş Ştatları tərəfindən süpürülüb aparıldı. Müasir tarixçilər bu faktı təsdiq edirlər.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Sonra qırx ikinci ayədə “ölkələr” sözünü tapırıq; burada bu söz, şimal padşahı (papalıq) bütün dünyanı təmsil edən Misiri ələ keçirdiyi zaman, yer kürəsinin bütün ölkələrini təmsil edir. Bu, məna çalarlarından biridir. Mənim bu üç ayədə işarə etdiyim iki məna çalarından digəri qırx birinci ayədə, sonra isə yenidən qırx ikinci ayədə işlədilən “xilas olmaq” sözünü əhatə edir. Hər ikisi “xilas olmaq” kimi tərcümə olunsa da, bunlar iki fərqli ivrit sözüdür. Qırx ikinci ayədə “xilas olmaq” kimi tərcümə edilən ivrit sözü heç bir qurtuluş tapmamaq mənasını verir; çünki Birləşmiş Millətləri təmsil edən “on padşah” öz bir dünya hökumətlərini papalıq vəhşisinin nəzarətinə vermək barədə razılığa gəldikdə, heç bir çıxış yolu yoxdur — heç bir qurtuluş yoxdur.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> Və gördüyün on buynuz hələ padşahlıq almamış on padşahdır; lakin vəhşi heyvanla birlikdə bir saat müddətində padşahlar kimi hakimiyyət alırlar. Bunların bir fikri vardır və öz qüdrətlərini və güclərini vəhşi heyvana verəcəklər. Bunlar Quzu ilə müharibə edəcəklər, və Quzu onlara qalib gələcək; çünki O, ağaların Ağası və padşahların Padşahıdır; Onunla birlikdə olanlar isə çağırılmış, seçilmiş və sadiq olanlardır. Və o mənə dedi: Gördüyün, fahişənin üzərində oturduğu sular xalqlar, izdihamlar, millətlər və dillərdir. Və vəhşi heyvanın üzərində gördüyün on buynuz fahişəyə nifrət edəcək, onu viran və çılpaq qoyacaq, onun ətini yeyəcək və onu odda yandıracaq. Çünki Allah Öz iradəsini yerinə yetirmək, bir razılıqda olmaq və Allahın sözləri yerinə yetənədək öz padşahlıqlarını vəhşi heyvana vermək niyyətini onların ürəklərinə qoymuşdur. Vəhy 17:12–17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

Bu “on padşah” Allahın Kəlamında dəfələrlə xatırlanır; İlyas, Əhəb hekayəsində isə İsrail padşahı olan Əhəb on qəbilənin başı idi və İzebellə evli idi. İzebel dünyanın sonunda papalıqdır, İlyas üçüncü mələyin xəbəri daşıyan elçilərdir, Əhəb isə on padşahdan ibarət bir ittifaqın başıdır. Əhəb, bazar günü qanununun peyğəmbərlik tarixində Birləşmiş Millətlər Təşkilatının rəhbəri qismində Amerika Birləşmiş Ştatlarını təmsil edir. Misir Aşşur tərəfindən zəbt edildikdə, Daniel 11:42-dəki şimal padşahı həmin anda on padşahı öz padşahlıqlarını papalıq hakimiyyətinə təslim etməyə məcbur etmiş olur.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> “Son böhrana yaxınlaşdıqca, Rəbbin vasitələri arasında ahəng və birliyin mövcud olması həyati əhəmiyyət daşıyır. Dünya fırtına, müharibə və ixtilafla doludur. Lakin bir baş altında — papalıq hakimiyyəti altında — xalq Allahın şahidlərinin timsalında Ona qarşı çıxmaq üçün birləşəcək. Bu birlik böyük mürtəd tərəfindən möhkəmləndirilir. O, həqiqətə qarşı müharibə aparmaq üçün öz adamlarını birləşdirməyə çalışarkən, onun müdafiəçilərini parçalamaq və dağıtmaq üçün fəaliyyət göstərəcək. Qısqanclıq, pis zənn, böhtançı danışıq onun tərəfindən ixtilaf və parçalanma yaratmaq üçün qızışdırılır.” Testimonies, cild 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

Qırx birinci ayədə biz “xilas olmaq” sözünə rast gəlirik və qırx ikinci ayədə də “xilas olmaq” sözünü görürük, lakin bunlar iki fərqli ibrani sözüdür. Qırx birinci ayədə “xilas olmaq” kimi tərcümə edilən söz, sanki sürüşkənlik vasitəsilə xilas olma mənasını verir. Yeşaya kitabının iyirminci fəslinin altıncı ayəsində “xilas olmaq” kimi tərcümə edilən söz də budur. “O gündə” “bu adanın sakini” soruşur ki, Daniel on birdə və Müqəddəs Yazının bir sıra başqa parçalarında göstərildiyi kimi, “o gündə” dünyanı getdikcə fəth edən Aşşurludan necə xilas ola bilərlər.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

Daniel on bir, qırx birinci ayədə papalıq, yaxud Danielin onu təsvir etdiyi kimi şimal padşahı, yaxud Yeşayanın onu təsvir etdiyi kimi Aşşurlu, Birləşmiş Ştatları təmsil edən “şöhrətli ölkə”ni fəth edərkən, iki qrup müəyyən edilir.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> O, həmçinin o şöhrətli diyara daxil olacaq və bir çox ölkələr devriləcək; lakin bunlar onun əlindən qurtulacaq: Edom, Moav və Ammon övladlarının başçıları. Daniel 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

Biri devrilən “çoxluq”dur, digər qrup isə “Edom, Moav və Ammon övladlarının başçıları” kimi təqdim olunur. Bazar günü qanunu zamanı Vəhy 18:4 Babildə hələ də olanları “oradan çıxmağa” çağırır.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> Və mən göydən başqa bir səs eşitdim; deyirdi: “Ey Mənim xalqım, ondan çıxın ki, onun günahlarına şərik olmayasınız və onun bəlalarından sizə də yetişməsin.” Vəhy 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Edom, Moab və Ammon övladlarının başçıları sürüşkənliklə xilas olanlardır; necə ki, Yeşaya iyirmidə adanın xalqları da bunu etməyə ümid edirlər.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

Qırx birinci ayədə istinad etdiyim digər incə məna budur ki, qırxıncı, qırx birinci və qırx ikinci ayələrdə “ölkələr” sözü ilə qarşılaşırıq, lakin qırx birinci ayədə bu, əlavə edilmiş bir sözdür, Danielin orijinal sözlərində yoxdur və oraya aid deyil. Sovet İttifaqının süqutu zamanı qırxıncı ayənin yerinə yetməsi ilə bir çox ölkələr devrildi və papalıq Birləşmiş Millətlər Təşkilatını ələ keçirdikdə bir çox ölkələr tutulur. Lakin Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar günü qanunu zamanı devrilən “çoxları” çoxlu ölkələr deyil; onlar yalnız Yeddinci Gün Adventistləri ola bilərlər.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> “Əgər həqiqətin nuru sizə təqdim edilibsə, dördüncü əmrin Şənbəsini aşkara çıxarıbsa və Allahın Kəlamında bazar gününə riayət üçün heç bir əsas olmadığını göstəribsə, lakin siz yenə də yalançı şənbədən yapışırsınızsa, Allahın ‘Mənim müqəddəs günüm’ adlandırdığı Şənbəni müqəddəs tutmaqdan imtina edirsinizsə, siz vəhşi heyvanın nişanını qəbul edirsiniz. Bu nə vaxt baş verir? Sizdən bazar günü əməkdən əl çəkməyi və Allaha ibadət etməyi tələb edən fərmana itaət etdiyiniz zaman, halbuki Müqəddəs Kitabda bazar gününün adi iş günündən başqa bir şey olduğunu göstərən bircə kəlmə belə olmadığını bilirsiniz, onda siz vəhşi heyvanın nişanını almağa razılıq verirsiniz və Allahın möhürünü rədd edirsiniz.” Review and Herald, 13 iyul 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin hər bir üzvü kilsənin vəftiz olunmuş üzvü olduqları zaman Şənbə doktrinasını qəbul etmişdir və Şənbə ilə bağlı “həqiqət işığı”na görə məsuliyyət daşıyır.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “Şənbənin dəyişdirilməsi Roma kilsəsinin hakimiyyətinin əlaməti və ya nişanıdır. Dördüncü əmrin tələblərini anlayaraq həqiqi Şənbənin yerinə saxta şənbəni saxlamağı seçənlər, bununla yalnız onun əmri ilə təyin edilmiş olan həmin hakimiyyətə ehtiram göstərirlər. Vəhşinin nişanı papalıq şənbəsidir; bu şənbə Allahın təyin etdiyi günün yerinə dünya tərəfindən qəbul edilmişdir.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> “Heç kəs hələ vəhşi heyvanın nişanını almamışdır. Sınaq vaxtı hələ gəlməmişdir. Hər bir kilsədə, Roma Katolik birliyi də istisna olunmamaqla, həqiqi məsihçilər vardır. Heç kim işığı almadan və dördüncü əmrin məcburiliyini görmədən məhkum edilmir. Lakin saxta şənbəni məcburi edən fərman verildiyi zaman və üçüncü mələyin uca fəryadı insanları vəhşi heyvana və onun surətinə ibadət etməkdən xəbərdar etdiyi zaman, yalanla həqiqət arasındakı xətt açıq-aşkar çəkiləcəkdir. O zaman hələ də itaətsizlikdə qalmaqda davam edənlər vəhşi heyvanın nişanını alacaqlar.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> “Sürətli addımlarla bu dövrə yaxınlaşırıq. Protestant kilsələri saxta bir dini dəstəkləmək üçün dünyəvi hakimiyyətlə birləşdikdə — elə bir dini ki, ona qarşı çıxdıqları üçün onların əcdadları ən şiddətli təqiblərə məruz qalmışdılar — o zaman papalıq şənbəsi kilsə ilə dövlətin birləşmiş hakimiyyəti tərəfindən məcburi şəkildə tətbiq ediləcəkdir. Milli bir dönüklük baş verəcək və bu, yalnız milli fəlakətlə nəticələnəcəkdir.” Manuscript 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Bazar qanunu zamanı üçüncü mələyin nuruna görə məsul tutulan yeganə insanlar Yeddinci Gün Adventistləridir, çünki yalnız həmin vaxt Adventizmdən kənarda olanlara üçüncü mələyin sınağı təqdim olunacaqdır. Bazar qanunu zamanı devrilən “çoxları” Laodikeyalı Adventistlərdir, çünki “mühakimə Allahın evindən başlayır.”

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Beləcə, sonuncular birinci, birincilər isə sonuncu olacaq; çünki çoxları çağırılmışdır, lakin azları seçilmişdir. Matta 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Yeşaya, papalığın dünyanı tədricən zəbt etməsi ilə bağlı olaraq Misir və Efiopiya üçün “əlamət və möcüzə”dir. Misir Birləşmiş Millətlər Təşkilatıdır; Efiopiya Amerika Birləşmiş Ştatlarıdır və Aşşur papalıqdır. Həmin peyğəmbərlik tarixinin kontekstində Yeşaya bir sıra fəlakət peyğəmbərliklərini bəyan etməyə başlayır. İyirmi ikinci fəsil bazar günü qanunu zamanı devrilən Laodikeyalılar və “Edomu, Moabı və Ammon övladlarının başçılarını” Babildən çağırıb çıxaran Filadelfiyalılar haqqındadır.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Laodikeya Adventizmi xilas olunmaq üçün zəruri xarakterdən məhrumdur və Bazar qanunu zamanı onlar Rəbbin ağzından qusulub atılırlar. Mən bu həqiqəti yalnız növbəti məqamı vurğulamaq üçün qeyd edirəm. Yeşaya iyirmi iki Laodikeyanın itirilməsinin başqa bir səbəbini göstərir, çünki məhvedici peyğəmbərlik “görmə” vadisinə qarşıdır. İbranicədə “görmə” kimi tərcümə edilən iki əsas söz vardır. Bunlardan biri peyğəmbərlik hadisələrinin ardıcıllığını, digəri isə Məsihin görüntüsünü ifadə edir. Biri kilsədən xaricdə, digəri isə kilsənin daxilindədir. İyirmi ikinci fəsildəki söz peyğəmbərlik hadisələrini ifadə edən görmədir və Süleymanın Məsəlləri kitabında “görmə” kimi tərcümə edilən sözlə eyni sözdür.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vəhy olmayan yerdə xalq həlak olar; lakin qanunu qoruyan nə bəxtiyardır. Süleymanın Məsəlləri 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

“Vadiyi-röyanın yükü” dünyanın sonunda Allahın kilsəsində olan iki ibadətçi sinfini müəyyən edən peyğəmbərlikdir. Şebna ilə təmsil olunan bir sinif Laodikeyadır, digər sinif isə Hilqiyanın oğlu Elyaqimlə təmsil olunan Filadelfiyadır. Fəsildə bu iki sinif arasındakı fərq, əlbəttə, on bakirə məsəlindəki eyni fərqdir. Bir sinif gecə yarısında yağa malikdir, o biri sinif isə malik deyil. “Yağ” bir rəmz olaraq, yerləşdiyi kontekstdən asılı olaraq müxtəlif həqiqətləri təmsil edir, lakin Yeşaya iyirmi ikidə on bakirənin “yağı” “röya” sözü ilə təmsil olunur. Bir sinif “yağa” malikdir, o biri isə malik deyil.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran məsh olunmuşlar bir zamanlar örtən keruv kimi Şeytana verilmiş mövqeyə malikdirlər. Taxtını əhatə edən müqəddəs varlıqlar vasitəsilə Rəbb yer üzünün sakinləri ilə daimi əlaqə saxlayır. Qızıl yağ Allahın imanlıların çıraqlarını sönüb getməmələri və titrəyib ölməmələri üçün təmin etdiyi lütfü təmsil edir. Əgər bu müqəddəs yağ Allahın Ruhunun xəbərləri ilə göydən tökülməsəydi, şər qüvvələri insanlar üzərində tam hökmranlıq edərdi.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Allahın bizə göndərdiyi xəbərləri qəbul etmədiyimiz zaman, Ona hörmətsizlik göstərilmiş olur. Beləliklə, O’nun ruhlarımıza tökərək qaranlıqda olanlara çatdırmağımızı istədiyi qızıl yağı rədd etmiş oluruq. “Budur, bəy gəlir; onu qarşılamağa çıxın” çağırışı gəldikdə, müqəddəs yağı almamış, Məsihin lütfünü ürəklərində əziz tutmamış olanlar, ağılsız bakirələr kimi, Rəbblərini qarşılamağa hazır olmadıqlarını görəcəklər. Onların özlərində o yağı əldə etməyə güc yoxdur və həyatları məhvə uğrayır. Lakin əgər Allahın Müqəddəs Ruhu dilənərsə, əgər Musa kimi yalvarsaq, “Mənə Öz izzətini göstər”, Allahın məhəbbəti ürəklərimizə töküləcəkdir. Qızıl borular vasitəsilə qızıl yağ bizə çatdırılacaqdır. “Nə qüdrətlə, nə də güclə, ancaq Mənim Ruhumla, deyir Ordular Rəbbi.” Salehlik Günəşinin parlaq şüalarını qəbul etməklə, Allahın övladları dünyada işıqlar kimi parlayırlar.” Review and Herald, 20 iyul 1897.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

Peyğəmbərlərin ruhları bir-biri ilə uzlaşır və Zəkəriyyanın iki məsh olunmuşu həm də Vəhy kitabının on birinci fəslindəki iki şahiddir.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> “İki şahid barədə peyğəmbər daha sonra belə bəyan edir: “Bunlar yerin Allahının önündə duran iki zeytun ağacı və iki şamdanıdır.” Məzmurçu demişdir: “Sənin sözün ayaqlarıma çıraq, yoluma işıqdır.” Vəhy 11:4; Məzmur 119:105. Bu iki şahid Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid Müqəddəs Yazılarını təmsil edir. Hər ikisi Allahın qanununun mənşəyi və əbədiliyi barədə mühüm şahidlikdir. Hər ikisi həmçinin xilas planına da şahidlik edir. Əhdi-Ətiqdəki simvolik tiplər, qurbanlar və peyğəmbərliklər gələcək bir Xilaskara işarə edir. Əhdi-Cədidin İncilləri və Məktubları isə tip və peyğəmbərliklə əvvəlcədən xəbər verilmiş dəqiq şəkildə gəlmiş bir Xilaskardan bəhs edir.” Böyük Mübarizə, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Zəkəriyyanın iki məsh olunmuşu Vəhy kitabının birinci fəslində təsvir olunan çatdırılma prosesini təmsil edir. Tarixi hadisələrin peyğəmbərlik “görümü” olan “yağ” Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid vasitəsilə ötürülür. Vəhy on birinci fəsildə bu iki şahid kontekstdən çıxış edilərək Musa və İlyas kimi müəyyən edilir. Musa və İlyas özlüyündə bir simvoldur.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Birlikdə, məsələn, Dəyişilmə dağında və ya Vəhy 11-də təmsil olunduqda, onlar iki fərqli həqiqətin rəmzləridir. Dağda onlar bazar qanunu böhranı zamanı olan şəhidləri və yüz qırx dörd min nəfəri təmsil edirlər, halbuki Vəhy 11-də Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədidi təmsil edirlər. Lakin Adventizm üçün onlar bundan da artıq mənanı ifadə edirlər. Yəhudilər üçün iki şahid “qanun və peyğəmbərlər” idi və Əhdi-Ətiqi təmsil edirdi, xristianlar üçün iki şahid isə Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid idi, lakin Adventizm üçün iki şahid Allahın kəlamı və İsanın şəhadətidir. Buna görə Yəhya Patmosda idi.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Mən Yəhya, həm sizin qardaşınız, həm də İsa Məsihdə məşəqqətdə, Padşahlıqda və səbirdə şərikiniz, Allahın kəlamı və İsa Məsihin şəhadəti uğruna Patmos adlanan adada idim. Vəhy 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

Yeşaya iyirmi ikidə Musa və İlyasın iki şahidi təmsil olunur, hərçənd bu, yalnız fəsilə Alfa və Omeqa prinsipini tətbiq etdiyiniz təqdirdə dərk oluna bilər. İsanın Emmausa gedən yolda şagirdlərinə peyğəmbərlik hadisələrinin “görüm”ünü izah etməyə haradan başladığını nəzərə alın.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> “Müqəddəs Kitab tarixinin lap Alfası olan Musadan başlayaraq, Məsih bütün Müqəddəs Yazılarda Özünə dair olanları şərh etdi.” The Desire of Ages, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

İlyas, Rəbbin böyük və dəhşətli günündən əvvəl görünən peyğəmbərdir; onun xəbəri Alfa və Omeqa prinsipinə əsaslanır və ataların (alfa) ürəklərini övladlara (omeqa) yönəldir. Musa və İlyas Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin alfa və omeqasını təmsil edirlər. Əgər bunu eşidə bilirsinizsə, Musa William Miller idi. Həm Musa, həm də Miller öldü və hər ikisi ilham vasitəsilə xilas olunmuş kimi tanındı. Musa, əlbəttə, ölümündən dərhal sonra dirildildi, lakin mələklər Millerin qəbri ətrafında onun dirilməsinə qədər gözləyirlər. İlyas, Rəbbin böyük və dəhşətli gününün gəlişindən əvvəlki son xəbərçini təmsil edir.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> “Yəhudilər Allahın Kəlamında əvvəlcədən bildirilmiş olan xəbərin elanını dayandırmağa çalışdılar; lakin peyğəmbərlik yerinə yetməlidir. Rəbb buyurur: «Budur, Rəbbin böyük və dəhşətli günü gəlməzdən əvvəl Mən sizə peyğəmbər İlyası göndərəcəyəm» (Malaki 4:5). Kimsə İlyasın ruhu və qüdrəti ilə gəlməlidir və o zühur etdikdə, insanlar belə deyə bilərlər: «Sən həddindən artıq ciddisən, Müqəddəs Yazıları düzgün şəkildə şərh etmirsən. Qoy sənə xəbərini necə təbliğ etməli olduğunu deyim.»”

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> “Allahın işi ilə insanın işini ayırd edə bilməyən çoxları vardır. Allahın mənə verdiyi kimi həqiqəti söyləyəcəyəm və indi deyirəm: əgər siz nöqsan axtarmaqda, ixtilaf ruhu bəsləməkdə davam etsəniz, həqiqəti heç vaxt tanımayacaqsınız. İsa şagirdlərinə dedi: “Sizə söyləyəcək hələ çox şeyim var, amma siz indi bunlara tab gətirə bilməzsiniz” (Yəhya 16:12). Onlar müqəddəs və əbədi şeyləri dəyərləndirəcək vəziyyətdə deyildilər; lakin İsa Təsəlliverəni göndərəcəyinə vəd verdi; O, onlara hər şeyi öyrədəcək və Özünün onlara dediyi hər şeyi onların xatirəsinə gətirəcəkdi. Qardaşlar, biz öz etibarımızı insana bağlamamalıyıq. “İnsandan əl çəkin; çünki onun nəfəsi burnundadır; axı o nəyə görə hesab olunsun?” (Yeşaya 2:22). Siz çarəsiz canlarınızı İsadan asmalısınız. Dağda bir bulaq varkən vadinin çeşməsindən içmək bizə yaraşmaz. Gəlin alçaq axarlardan uzaqlaşaq; gəlin daha uca mənbələrə gələk. Əgər başa düşmədiyiniz, razılaşmadığınız bir həqiqət nöqtəsi varsa, araşdırın, Müqəddəs Yazını Müqəddəs Yazı ilə müqayisə edin, həqiqət şaxtasını Allahın Kəlamı mədəninin dərinliklərinə endirin. Özünüzü və fikirlərinizi Allahın qurbangahı üzərinə qoymalı, əvvəlcədən formalaşdırdığınız təsəvvürləri kənara qoymalı və Göyün Ruhunun sizi hər bir həqiqətə yönəltməsinə imkan verməlisiniz.” Selected Messages, kitab 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

Yeşaya iyirmi ikidə Şebna və Elyaqim dünyanın sonunda, şimal padşahı Yerusəlim üzərinə yürüş edərkən, Adventizm daxilindəki müdrikləri və ağılsızları təmsil edirlər. Hilqiyanın oğlu Elyaqim “görümə” malik idi, Şebna isə deyildi.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Vəhysin olmadığı yerdə xalq həlak olar; amma Qanuna riayət edən nə bəxtiyardır. Süleymanın məsəlləri 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

Bu ayənin peyğəmbərlik xəbəri, yəni “görüm”ü iki məsələyə yönəlir. Sən peyğəmbərlik nurunun artımını anlayırsan və yaşayırsan; əgər anlamırsansa — ölürsən. Əgər anlamırsansa, onda bazar günü qanunu sınağında Şənbəni qorumağa hazır ola bilməzsən. O zaman “çox gec” olacaq. Laodikeyalı Adventistlər bazar günü qanunu zamanı məğlub edildikdə, “həqiqət görüm”ünü rədd etdiklərinə görə qanunu da rədd edirlər. Onların yağı yoxdur; onlar möhlət bağlanmazdan az əvvəl möhürü açılan bilik artımını anlamırlar.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Çünki sən deyirsən: Mən zənginəm, var-dövlətimi artırmışam və heç nəyə ehtiyacım yoxdur; və bilmirsən ki, bədbəxt, yazıq, yoxsul, kor və çılpaq olan sənsən. Vəhy 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Yeşayanın əlaməti bu idi ki, o, üç il ərzində çılpaq və ayaqyalın gəzdi. O bunu, onun peyğəmbərlik xəbərdarlığı ilə xəbərdar ediləcək olanları xəbərdar etmək üçün etdi ki, əgər siz peyğəmbərlik hadisələrinin görüntüsünü dərk etməsəniz, bazar qanununa gəlib əsirə çevriləcək və yazıq, bədbəxt, yoxsul, kor və çılpaq bir vəziyyətdə aparılıb gedəcəksiniz. Yeşaya öz dövrünün tarixi üçün bir əlamət və möcüzə idi, lakin daha artıq dərəcədə dünyanın sonu üçün.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Bütün bunlar onlara nümunə olaraq baş verdi; və üzərinə dövrlərin sonu gəlmiş bizlərə ibrət olsun deyə yazıldı. 1 Korinflilərə 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

İyirmi ikinci fəslin ilk beş ayəsində Davudun şəhəri olan Yerusəlim “qarmaqarışıq”, “şən bir şəhər”, “təlatümlə” dolu bir şəhər kimi təqdim edilir. Dünyapərəstlərin belə işlətdiyi klassik bir Müqəddəs Kitab ifadəsi bu fəsildə “şən”, “qarmaqarışıq”, “təlatümlə” dolu şəhəri təmsil etmək üçün istifadə olunur; belə ki, on üçüncü ayədə olanlar sevinclə deyirlər: “gəlin yeyək və içək; çünki sabah öləcəyik.” Lakin onlar şən olsalar da, adamları qılıncla da deyil, döyüşdə də deyil, öldürülür; buna görə də Yeşaya bu sualı verir: “Sənə nə olub?”

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Onlara hər nə bəla üz vermişdirsə, bu, onların damlara çıxmasına səbəb olmuşdur. Damlara çıxmaq günəşə, aya və ulduzlara ibadətin simvoludur; bu, spiritizmin simvoludur. Bu parçaya görə, adventizm mənəvi aldanış altındadır.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> Damların üstündə göylərin qoşununa səcdə edənləri; həm Rəbbə səcdə edib Ona and içənləri, həm də Malxama and içənləri; Rəbdən geri dönənləri; və Rəbbi axtarmayanları, Onu soruşub-araşdırmayanları.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Xudavənd Rəbbin hüzurunda sus; çünki Rəbbin günü yaxındır; çünki Rəbb bir qurban hazırlamış, Öz qonaqlarını dəvət etmişdir. Və Rəbbin qurbanı günündə belə olacaq ki, Mən başçıları, padşahın övladlarını və yad libas geyinənlərin hamısını cəzalandıracağam. Həmin gündə mən ağalarının evlərini zorakılıq və hiylə ilə dolduran, astananın üstündən atılanların hamısını da cəzalandıracağam. Sefanya 1:5–9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

Bazar qanunu böhranı zamanı, Yerusəlimlə təmsil olunan Adventizm “görüm vadisi”ndədir. “Yağ” və ya “görüm” ilə təmsil olunan peyğəmbərlik xəbərini rədd edənlər, Paulun İkinci Saloniklilərdə müraciət etdiyi spiritizmi tətbiq edirlər. Orada həmçinin həqiqətin məhəbbətini qəbul etməmiş olanları (Şebna) da tapırıq.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> Və buna görə də Allah onlara güclü bir azğınlıq göndərəcək ki, yalana inansınlar; belə ki, həqiqətə iman etməyib, haqsızlıqdan zövq alanların hamısı məhkum edilsin. 2 Saloniklilərə 2: 11, 12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Əlbəttə, Pavelin işlətdiyi “həqiqət” sözü, İbranicədəki “həqiqət” sözündən götürülmüş yunan sözüdür; həmin İbrani sözü isə Alfa və Omeqanı təmsil edən üç İbrani hərfinin birləşdirilməsi ilə yaranmışdır. Alfa və Omeqa prinsipini təmsil edən “həqiqət”in rədd edilməsi Laodikiyalılara güclü azğınlıq gətirir və bu azğınlıq spiritizmdir.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> “Peyğəmbər Yeşaya belə deyir: «Sizə: “Tanış ruhlara malik olanlara, cikkildəyib pıçıldayan cadugərlərə müraciət edin”,— dedikdə, məgər bir xalq öz Allahına müraciət etməməlidirmi? Dirilər üçün ölülərəmı? Qanuna və şəhadətə! Əgər onlar bu sözə uyğun danışmırlarsa, bunun səbəbi onlarda nurun olmamasıdır». Yeşaya 8:19, 20. Əgər insanlar Müqəddəs Yazılarda insanın təbiəti və ölülərin vəziyyəti barədə bu qədər aydın şəkildə bəyan olunmuş həqiqəti qəbul etməyə hazır olsaydılar, spiritizmin iddialarında və zahürlərində Şeytanın qüvvə, əlamətlər və yalançı möcüzələrlə fəaliyyət göstərdiyini görərdilər. Lakin cismani qəlbə bu qədər xoş gələn azadlıqdan əl çəkməkdənsə və sevdikləri günahlardan imtina etməkdənsə, saysız-hesabsız insanlar gözlərini nura yumur və xəbərdarlıqlara məhəl qoymadan düz yollarına davam edirlər; bu vaxt Şeytan öz torlarını onların ətrafında hörür və onlar onun ovuna çevrilirlər. «Onlar xilas ola bilmək üçün həqiqət məhəbbətini qəbul etmədiklərinə görə», buna görə də «Allah onlara güclü azğınlıq göndərəcək ki, yalana inansınlar». 2 Saloniklilərə 2:10, 11.” Böyük Mübarizə, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

Yeşaya iyirmi ikidə şən şəhərin adamları qətlə yetirilir, lakin döyüşdə və ya qılıncla deyil; onlar birlikdə bağlanır və qaçmış başçıları ilə birgə qətlə yetirilirlər.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> “Əgər kilsə dünyanınkına bənzər bir yol tutsa, eyni aqibəti paylaşacaqdır. Xeyr, daha doğrusu, onlar daha böyük nur aldıqları üçün, cəzaları tövbə etməyənlərinkindən daha ağır olacaqdır.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> “Biz bir xalq olaraq yer üzündəki hər bir başqa xalqdan əvvəl həqiqətə malik olduğumuzu etiraf edirik. O halda həyatımız və xarakterimiz belə bir imanla ahəng içində olmalıdır. Salehlərin səmavi anbar üçün qiymətli taxıl kimi dərzlərə bağlanacağı, pislərin isə alaq otu kimi son böyük günün odları üçün yığılacağı gün artıq lap yaxınlaşmışdır. Lakin buğda ilə alaq otu “biçinə qədər birlikdə böyüyür.”” Testimonies, 5-ci cild, 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Yeşaya iyirmi ikidəki rəhbərlik “oxatanlar” tərəfindən bir-birinə bağlanmışdır. Şebna ev üzərində rəhbər kimi tanıdılır və onun mövqeyi Xilqiyanın oğlu Elyaqimə veriləcəkdir. Yeşaya iyirmi ikidə peyğəmbərlik hadisələrinin “görüm” ilə təmsil olunan peyğəmbərlik xəbəri şimal padşahı yaxınlaşarkən Yerusəlimdə iki sinif ibadət edən meydana çıxarmışdır. Bir sinif səmavi anbara, digəri isə son günlərin odlarına bağlanır. Pisləri bağlayan isə “oxatanlar” olmuşdur ki, bu da Allahın Kəlamında İslamın çoxsaylı rəmzlərindən biridir.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> Qedar övladlarının kamançaçılarının sayından qalan qalıq, o cəngavər kişilər, azalacaq; çünki bunu İsrailin Rəbbi Allah söyləmişdir. Yeşaya 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> Və bunlar İsmailin oğullarının adlarıdır; nəsillərinə görə, öz adları ilə: İsmailin ilk oğlu Nebayot; və Kedar, Adbeel, Mibsam, Mişma, Duma, Massa, Hadar, Tema, Yetur, Nafiş və Kedema. Bunlar İsmailin oğullarıdır və şəhərlərinə görə, qalalarına görə bunlar onların adlarıdır; öz tayfalarına görə on iki başçı. Yaradılış 25:13–16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

Adventizmin rəhbərliyi, İslamın 11 sentyabr 2001-ci ildə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin yerinə yetməsi olaraq Amerika Birləşmiş Ştatlarına hücum etdiyi xəbərini rədd etdikdə, oxatanlar tərəfindən bağlandı. 11 sentyabr hücumu 1989-cu ildə, Sovet İttifaqının süqutu zamanı möhürdən açılan xəbərin təsdiqi idi. İslamın 11 sentyabr hücumu, İslamın məhdudlaşdırılması ilə bağlı bir peyğəmbərliyin Millerin əsas peyğəmbərlik qaydasını — bir günün bir ili təmsil etdiyini — təsdiq etməklə birinci mələyin xəbərinə qüdrət verdiyi 11 avqust 1840-cı ilə paralel idi. 11 avqust 1840, günün bir il üçün olduğu prinsipinə əsaslanan əvvəlcədən bildirilmiş bir hadisənin yerinə yetməsi idi. Bu yerinə yetdikdə, birinci mələyin xəbəri dünyadakı hər bir missiya məntəqəsinə çatdırıldı.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

11 Sentyabr Adventizmə bəyan etmək üçün verilmiş “görmənin” əsas qaydasını təsdiqlədi. Həmin qayda budur ki, tarix təkrarlanır. Bir günün bir ilə bərabər olması prinsipi 11 avqust 1840-cı ildə təsdiq edildikdə, Vəhyin onuncu fəslindəki qüdrətli mələk enərək Millerin hökm saatı xəbərinin gücləndirilməsini işarələdi; beləliklə, bu, 11 Sentyabrda Vəhyin on səkkizinci fəslindəki mələyin enməsini əvvəlcədən tərənnüm edən bir nümunə oldu.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Mənim Nyu-Yorkun gelgit dalğası ilə süpürülüb aparılacağını bəyan etdiyim sözü haradan çıxır? Mən bunu heç vaxt deməmişəm. Mən orada ucaldılan böyük binalara, qat-qat yüksəlməsinə baxarkən demişəm: ‘Rəbb yer üzünü dəhşətli surətdə sarsıtmaq üçün qalxdığı zaman necə dəhşətli səhnələr baş verəcək! O zaman Vəhy 18:1–3 ayələrinin sözləri yerinə yetəcək.’ Vəhy kitabının on səkkizinci fəslinin hamısı yer üzünün başına gəlməkdə olanlar barədə bir xəbərdarlıqdır. Lakin Nyu-Yorkun başına gələcək şeylərlə bağlı mənə xüsusi olaraq heç bir nur verilməmişdir; yalnız bunu bilirəm ki, bir gün oradakı böyük binalar Allahın qüdrətinin döndərib alt-üst etməsi ilə yıxılacaq. Mənə verilən nurdan bilirəm ki, dünyada məhv vardır. Rəbbdən gələn bir söz, Onun qüdrətli gücünün bir toxunuşu, və bu nəhəng tikililər yerlə-yeksan olacaq. Elə səhnələr baş verəcək ki, onların dəhşətini təsəvvür belə edə bilmərik.” Review and Herald, 5 iyul 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Əlbəttə, İslam haqqında deyiləsi bundan çoxdur, lakin Şebna, tarixin təkrarı əsasında qurulan peyğəmbərlik tarixinin “görümünü” rədd edənləri təmsil edir; bu isə tarix təkrarının əsas həqiqəti ilə müşayiət olunur — bir şeyin başlanğıcı onun sonunu təsvir edir. 11 avqust 1840-cı ildə İslamın cilovlanması Vəhy onuncu fəslin mələyini endirdi, 11 sentyabrda İslamın sərbəst buraxılması isə Vəhy on səkkizinci fəslin mələyini endirdi.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> Və mən dedim: Eşidin, rica edirəm, ey Yaqubun başçıları və İsrail evinin hökmdarları! Məhz sizin üçün deyilmi hökmü bilmək? Siz yaxşıdan nifrət edir, şəri sevirsiniz; onların dərisini üstlərindən, ətini isə sümüklərinin üstündən soyursunuz; xalqımın ətini də yeyirsiniz, dərilərini üstlərindən soyursunuz; sümüklərini qırır, qazan üçün doğranan kimi, qazan içindəki ət kimi parça-parça edirsiniz. O zaman onlar Rəbbə fəryad edəcəklər, amma O, onlara cavab verməyəcək; öz əməllərində pis davrandıqlarına görə, həmin vaxt üzünü onlardan gizlədəcək. Rəbb xalqımı azdıran peyğəmbərlər barəsində belə deyir: dişləri ilə dişləyib “Sülh!” deyə hayqıranlar, ağızlarına bir şey qoymayana isə ona qarşı müharibə hazırlayanlar. Buna görə gecə üzərinizə çökəcək ki, vəhy görməyəsiniz; qaranlıq olacaq ki, fal aça bilməyəsiniz; günəş peyğəmbərlərin üzərinə batacaq, gündüz onların üzərinə qaralacaq. Onda görücülər utanacaq, falçılar xəcalət içində qalacaqlar; bəli, hamısı dodaqlarını örtəcəklər, çünki Allahdan cavab yoxdur. Amma mən, həqiqətən, Rəbbin Ruhu vasitəsilə qüdrətlə, hökm və cəsarətlə doluyam ki, Yaquba onun üsyanını, İsrailə isə onun günahını bildirim. Eşidin bunu, rica edirəm, ey Yaqub evinin başçıları və İsrail evinin hökmdarları, siz ki hökmə ikrah edirsiniz və bütün düzlüyü əyrildirsiniz. Onlar Sionu qanla, Yerusəlimi isə haqsızlıqla qururlar. Onun başçıları rüşvət üçün hökm verir, kahinləri muzdla öyrədir, peyğəmbərləri pul üçün fal açırlar; yenə də Rəbbə söykənib deyirlər: “Rəbb aramızda deyilmi? Başımıza heç bir bəla gəlməz.” Mikeya 3:1–11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> Ariela [Yerusəlimə] qarşı vuruşan bütün millətlərin çoxluğu, bəli, ona və onun istehkamına qarşı vuruşan və onu sıxıntıya salanların hamısı gecə görüntüsündə görünən bir yuxu kimi olacaq. Bu, elə olacaq ki, ac adam yuxuda görər, budur, yeyir; lakin ayılar, canı boş qalar; yaxud susamış adam yuxuda görər, budur, içir; lakin ayılar, budur, taqətdən düşmüşdür və canı hələ də arzulayır; Sion dağına qarşı vuruşan bütün millətlərin çoxluğu da belə olacaq. Dayanın və heyrət edin; fəryad edin və bağırın: onlar sərxoşdurlar, amma şərabdan deyil; yırğalanırlar, amma tünd içkidən deyil. Çünki Rəbb üzərinizə dərin yuxu ruhunu tökmüş və gözlərinizi yummuşdur; peyğəmbərləri və başçılarınızı, görücüləri O örtmüşdür. Bütün görüntü sizin üçün möhürlənmiş kitabın sözləri kimi olmuşdur; onu savadlı birinə verib deyirlər: “Xahiş edirəm, bunu oxu”; o isə deyir: “Oxuya bilmərəm, çünki möhürlənmişdir”. Sonra kitab savadsız olana verilir və deyilir: “Xahiş edirəm, bunu oxu”; o isə deyir: “Mən savadlı deyiləm”. Buna görə Rəbb dedi: “Bu xalq Mənə ağzı ilə yaxınlaşdığına və dodaqları ilə Məni izzətləndirdiyinə, lakin ürəyini Məndən uzaqlaşdırdığına və Mənə olan qorxusunun insan əmri ilə öyrədildiyinə görə, buna görə də, budur, Mən bu xalq arasında ecazkar bir iş görməyə davam edəcəyəm, bəli, ecazkar bir iş və bir möcüzə; çünki onların müdriklərinin hikməti məhv olacaq, ağıllılarının anlayışı isə gizlədiləcəkdir”. Vay o kəslərin halına ki, öz məsləhətlərini Rəbbdən gizlətmək üçün dərinə gedirlər, işlərini qaranlıqda görürlər və deyirlər: “Bizi kim görür? Bizi kim tanıyır?” Həqiqətən, sizin hər şeyi alt-üst etməyiniz dulusçunun gili kimi sayılacaq; məgər düzəldilən şey onu düzəldən barəsində deyərmi: “O məni düzəltmədi”? Yaxud formaya salınan şey onu formaya salan barəsində deyərmi: “Onun anlayışı yox idi”? Yeşaya 29:7–16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Yeşayanın sözlərinə görə, görüntü vadisi “Ordular Rəbbi olan Xudavənd tərəfindən görüntü vadisində baş verən sıxıntı, tapdalanma və çaşqınlıq günü, divarların dağıdılması və dağlara fəryad etmə günüdür.” Buna görə də Yeşaya, eynilə İsanın etdiyi kimi, acı-acı ağlayır.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> “İsanın göz yaşları Özünün çəkəcəyi əzabın intizarından deyildi. Onun lap önündə Getsemani vardı; orada tezliklə böyük bir zülmətin dəhşəti Onun üzərinə kölgə salacaqdı. Qoyun qapısı da göz önündə idi; əsrlər boyu qurban təqdimləri üçün heyvanlar həmin qapıdan keçirilmişdi. Bu qapı tezliklə Onun üçün də açılacaqdı — böyük Antitip üçün; dünyanın günahları uğrunda Onun qurbanına bütün bu təqdimlər işarə etmişdi. Yaxınlıqda isə Onun yaxınlaşan iztirabının məkanı olan Qolqota vardı. Lakin Xilaskarın ağlayıb ruh iztirabı içində inləməsinin səbəbi Onun qəddar ölümünü xatırladan bu şeylər deyildi. Onun kədəri eqoist kədər deyildi. Öz iztirabı haqqında düşüncə o nəcib, özünü fəda edən canı qorxutmurdu. İsanın ürəyini deşən Yerusəlimin mənzərəsi idi — Allahın Oğlunu rədd etmiş, Onun məhəbbətinə xor baxmış, Onun qüdrətli möcüzələri ilə inandırılmaqdan imtina etmiş və Onun həyatını almaq üzrə olan Yerusəlim. O, Xilaskarını rədd etmək təqsiri içində onun nə olduğunu və yalnız onun yarasını sağalda biləcək Şəxsi qəbul etsəydi, nə ola biləcəyini gördü. O, onu xilas etməyə gəlmişdi; onu necə tərk edə bilərdi?”

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> “İsrail imtiyazlı bir xalq olmuşdu; Allah onların məbədini Öz məskəni etmişdi; o, «yerləşdiyi məkan etibarilə gözəl, bütün yer üzünün sevincidir». Məzmur 48:2. Məsihin qoruyucu qayğısının və atanın öz yeganə övladına bəslədiyi məhəbbət kimi zərif sevgisinin min ildən artıq tarixçəsi orada idi. O məbəddə peyğəmbərlər öz ciddi xəbərdarlıqlarını səsləndirmişdilər. Orada yanan buxurdanlar yellənmiş, ibadət edənlərin duaları ilə qarışmış buxur Allaha yüksəlmişdi. Orada heyvanların qanı axıdılmışdı ki, bu da Məsihin qanının rəmzi idi. Orada Yehova Öz izzətini kəffarə qapağı üzərində təzahür etdirmişdi. Orada kahinlər xidmət etmiş, rəmz və mərasim təntənəsi əsrlər boyu davam etmişdi. Lakin bütün bunların bir sonu olmalı idi.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> “İsa Öz əlini,—xəstələri və əzab çəkənləri neçə dəfə xeyir-dua vermiş olan o əli,—qaldırdı və onu məhkum edilmiş şəhərə tərəf yelləyərək, qırıq-qırıq kədərli sözlərlə nida etdi: «Kaş ki, sən də, heç olmasa, bu sənin günündə, sülhünə aid olan şeyləri biləydin!—» Burada Xilaskar dayandı və Allahın ona vermək istədiyi köməyi,—Öz sevimli Oğlunun ənamını,—qəbul etmiş olsaydı, Yerusəlimin halının necə ola biləcəyini demədən qoydu. Əgər Yerusəlim bilməli olmaq imtiyazına malik olduğu şeyi bilsəydi və Göyün ona göndərdiyi işığa qulaq assaydı, rifahının izzəti içində irəli çıxar, səltənətlərin kraliçası olaraq, Allahın verdiyi qüdrətin gücü ilə azad dayanardı. Onun qapılarında silahlı əsgərlər durmaz, divarları üzərində Roma bayraqları dalğalanmazdı. Yerusəlim Öz Xilaskarını qəbul etmiş olsaydı, ona bərəkət verə biləcək o şanlı tale Allahın Oğlunun önündə canlandı. O gördü ki, o, Onun vasitəsilə ağır xəstəliyindən şəfa tapmış, əsarətdən azad edilmiş və yer üzünün qüdrətli paytaxtı kimi möhkəmləndirilmiş ola bilərdi. Onun divarlarından sülh göyərçini bütün millətlərə doğru uçub gedərdi. O, dünyanın izzət tacı olardı.”

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> “Lakin Qüdsün nə ola biləcəyinə dair parlaq mənzərə Xilaskarın gözləri önündən solub gedir. O, indi onun Roma boyunduruğu altında necə olduğunu, Allahın qəzəbini daşıdığını, Onun cəzaverici hökmünə məhkum edildiyini dərk edir. O, mərsiyəsinin qırılmış ipini yenidən götürür: ‘Amma indi bunlar sənin gözlərindən gizlədilmişdir. Çünki sənin başına o günlər gələcək ki, düşmənlərin sənin ətrafına səngər çəkəcək, səni dörd bir yandan mühasirəyə alacaq və hər tərəfdən səni sıxışdıracaqlar; səni və içindəki övladlarını yerlə-yeksan edəcəklər; və səndə daş üstə daş qoymayacaqlar; çünki sən ziyarət olunma vaxtını bilmədin.’”

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> “Məsih övladları ilə birlikdə Yerusəlimi xilas etmək üçün gəlmişdi; lakin fariseyvari qürur, riyakarlıq, qısqanclıq və kin Ona Öz məqsədini həyata keçirməyə mane olmuşdu. İsa məhkum edilmiş şəhərin üzərinə gələcək dəhşətli cəzanı bilirdi. O, Yerusəlimi qoşunlar tərəfindən mühasirəyə alınmış, mühasirədə qalan sakinləri aclıq və ölümə sürüklənmiş, anaların öz uşaqlarının cəsədləri ilə qidalandığını, həm valideynlərin, həm də uşaqların aclığın gəmirici iztirabları nəticəsində təbii məhəbbət məhv olduğu üçün bir-birinin əlindən son tikə çörəyi qapdığını görürdü. O görürdü ki, yəhudilərin Onun xilasını rədd etmələrində təzahür edən inadkarlığı onları hücum edən qoşunlara təslim olmağı rədd etməyə də aparacaq. O, Özünün qaldırılacağı Qolqotanı, meşə ağacları qədər sıx düzülmüş xaçlarla dolu halda görürdü. O, bədbəxt sakinlərin işgəncə alətlərində və çarmıxa çəkilmə yolu ilə əzab çəkdiyini, gözəl sarayların məhv edildiyini, məbədin viranəyə çevrildiyini və onun nəhəng divarlarından bir daşın belə o birinin üstündə qalmadığını, şəhərin isə tarla kimi şumlandığını görürdü. Xilaskarın o qorxunc mənzərəni öncədən görərək iztirab içində ağlaması nə qədər də təbii idi.”

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> “Yerusəlim Onun qayğısının övladı olmuşdu; və necə ki, mülayim bir ata azğın oğul üçün yas tutur, eləcə də İsa sevimli şəhər üçün ağladı. Səni necə tərk edim? Səni məhvə həsr olunmuş halda necə görə bilərəm? Sənin təqsir kasanı doldurmağın üçün səni buraxmalıyamı? Tək bir can elə bir dəyərə malikdir ki, onunla müqayisədə aləmlər əhəmiyyətsizliyə qərq olur; lakin burada itiriləcək bütöv bir millət var idi. Qərbdə sürətlə enən günəş göylərdə gözdən itəndə, Yerusəlimin lütf günü də bitmiş olacaqdı. Karvan Zeytun dağının yamacında dayanarkən, Yerusəlim üçün tövbə etmək hələ də gec deyildi. Mərhəmət mələyi o zaman ədalətə və sürətlə yaxınlaşan hökmə yer vermək üçün qızıl taxtdan enməyə hazırlaşaraq qanadlarını yığırdı. Lakin Məsihin böyük məhəbbət dolu ürəyi hələ də Onun mərhəmətlərini rədd etmiş, Onun xəbərdarlıqlarını saymamış və əllərini Onun qanına bulamağa hazırlaşan Yerusəlim üçün yalvarırdı. Əgər Yerusəlim tövbə etsəydi, hələ də gec deyildi. Batmaqda olan günəşin son şüaları məbədin, qüllələrin və zirvələrin üzərində hələ də ləngiyərkən, məgər hansısa xeyirxah mələk onu Xilaskarın məhəbbətinə yönəldib onun aqibətini dəf etməyəcəkdimi? Peyğəmbərləri daşqalaq etmiş, Allahın Oğlunu rədd etmiş, tövbəsizliyi ilə özünü əsarət zəncirlərinə bağlayan gözəl və müqəddəs olmayan şəhər,—sənin mərhəmət günün az qala tükənmişdi!” Əsrlərin Arzusu, 576–578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Yeşaya iyirmi ikinci fəsildə Yerusəlimə qarşı aparılan müharibəni təsvir edərkən, hücum edənlərin “darvazada sıra aldıqlarını” bildirir. Elam və Kir darvazada silahları hazır vəziyyətdədirlər və sonra Yerusəlimin örtüyünü aşkara çıxarırlar. Yeşayada darvazadakı düşmənlər tərəfindən aşkara çıxarılan bu “örtük” Misirin kölgəsidir.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Rəbb belə deyir: Vay üsyankar övladların halına! Onlar məsləhət qururlar, amma Məndən deyil; örtük altında gizlənirlər, amma Mənim Ruhumla deyil; beləliklə günah üstünə günah artırırlar. Onlar Misirə enmək üçün yola düşürlər, lakin Mənim ağzımdan soruşmamışlar; fironun qüdrəti ilə möhkəmlənmək və Misirin kölgəsinə sığınmaq üçün! Yeşaya 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Yerusəlimin düşmənləri tərəfindən qəbul edilir ki, Şebna ilə təmsil olunanlar qorunacaqlarını düşünərək öz etibarlarını Misirə bağlamışlar; halbuki Hilqiyanın oğlu Elyaqim ilə təmsil olunanlar “Misirin kölgəsinə” deyil, Allahın Ruhunun örtüyü ilə örtülür və “Uca Olanın kölgəsinə” güvənirlər.

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> Uca Allahın gizli məkanında məskən salan Qadirin kölgəsi altında qalacaqdır. Rəbb barəsində deyəcəyəm: O, mənim sığınacağım və qalamdır; mənim Allahımdır; Ona etibar edəcəyəm. Məzmurlar 91:1, 2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Bazar günü qanunu böhranı zamanı, Hilqiyanın oğlu Elyaqim ilə təmsil olunan müdrik bakirələr Haqq-Taalanın kölgəsinə güvənirlər, Şebna ilə təmsil olunan ağılsız bakirələr isə Misirin kölgəsinə güvənirlər. “Aşkara çıxarıldı” kimi tərcümə olunan söz soyundurmaq və əsirliyə aparmaq mənasını verir. Darvazadakı düşmənlər Yerusəlimin müdafiəsinin götürüldüyünü anlayırlar və bundan sonra Şebna ilə onun tərəfdarları özlərini xilas etməyə çalışmağa başlayırlar, çünki onlar “Davud şəhərinin yarıqlarını” görürlər və düşmənin içəri girməsinə yol verəcək çoxlu yarıq olduğunu görürlər. On bakirə məsəlində təmsil olunduğu kimi, vahimə içində ağılsızlar müdafiə axtarmağa başlayırlar, lakin onların heç bir müdafiəsi yoxdur.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Şevna özünü xilas etmək üçün “meşənin silahlarına” baxır, lakin artıq çox gecdir. O, Yerusəlimdəki evləri sayır və divarı möhkəmləndirmək üçün onları sökməyə başlayır, lakin artıq çox gecdir. Onlar aşağı hovuzdan suyu bir yerə toplayır və köhnə hovuzun suyu ilə əlaqə yaratmağa çalışırlar, lakin artıq çox gecdir. Suyun Müqəddəs Ruhun əsas rəmzi olması, onların ümidsizcəsinə yağ axtardıqlarını göstərir, lakin artıq çox gecdir. Bütün səyləri içində onlar hovuzların Xaliqini və O nun o “hovuzlar” olan həqiqətləri çox qədim zamanlarda yaratdığını unutdular. Onlar qədim dövrlərdə xəbəri təmin edən Qədim Qaya olduğunu unutdular. Onlar, William Millerin işi vasitəsilə təsis edilmiş təməllərlə təmsil olunan qədim cığırlarla getməyi seçmədilər.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> “Düşmən qardaş və bacılarımızın zihinlərini bu son günlərdə dayanacaq bir xalq hazırlamaq işindən yayındırmağa çalışır. Onun safsataları zihinləri zamanın təhlükələrindən və vəzifələrindən uzaqlaşdırmaq məqsədi daşıyır. Onlar Məsihin Öz xalqı üçün Yəhyaya verməkdən ötrü göydən gətirdiyi nuru heçə sayırlar. Qarşımızda duran səhnələrin xüsusi diqqətə layiq olacaq qədər əhəmiyyətli olmadığını öyrədirlər. Onlar səmavi mənşəli həqiqəti təsirsiz edir və Allahın xalqını keçmiş təcrübəsindən məhrum edərək onun yerinə saxta bir elm verirlər.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “‘Rəbb belə deyir: Yollarda durun, baxın və qədim yolları soruşun, yaxşı yolun harada olduğunu öyrənin və o yolda yeriyin.’ Yeremya 6:16.”

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Heç kəs imanımızın təməllərini qoparıb dağıtmağa cəhd etməsin — o təməllər ki, işimizin başlanğıcında Kəlamın dua ilə öyrənilməsi və vəhy vasitəsilə qoyulmuşdur. Son əlli il ərzində biz bu təməllər üzərində bina qurmuşuq. İnsanlar elə güman edə bilərlər ki, yeni bir yol tapıblar və qoyulmuş olandan daha möhkəm bir təməl qoya bilərlər. Lakin bu, böyük bir aldanışdır. Qoyulmuş olandan başqa heç kəs başqa bir təməl qoya bilməz.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> Keçmişdə bir çoxları yeni bir iman qurmağa, yeni prinsiplər təsis etməyə girişmişlər. Lakin onların quruculuğu nə qədər davam gətirdi? O tezliklə uçub dağıldı, çünki Qaya üzərində təməl qoyulmamışdı.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “Məgər ilk şagirdlər insanların sözləri ilə qarşılaşmalı olmadılarmı? Məgər onlar yalan nəzəriyyələrə qulaq asmalı, sonra isə hər şeyi etdikdən sonra möhkəm dayanaraq belə deməli deyildilərmi: «Qoyulmuş olandan başqa heç kəs başqa təməl qoya bilməz»? 1 Korinflilərə 3:11.”

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Beləliklə, əminliyimizin başlanğıcını sona qədər sarsılmaz saxlamalıyıq. Allah və Məsih tərəfindən bu xalqa qüdrət dolu sözlər göndərilmişdir; onlar bu xalqı dünyadan çıxararaq, bənd-bənd, indiki həqiqətin aydın nuruna gətirmişdir. Dodaqları müqəddəs odla toxunulmuş olan Allahın qulları bu xəbəri bəyan etmişlər. İlahi kəlam bəyan olunmuş həqiqətin həqiqiliyinə öz möhürünü vurmuşdur.” Testimonies, 8-ci cild, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

Bütün bunların baş verdiyi həmin “gün”, Yeşayanın Rəbb Allahın — Qoşunların Rəbbinin — “ağlamağa, yas tutmağa, saç yolmağa və çul geyinməyə” çağırdığını bildirdiyi bibliya “günü”dür.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> Rəbb Musaya belə dedi: «Həmçinin bu yeddinci ayın onuncu günü Kəffarə Günü olacaq; o, sizin üçün müqəddəs bir toplantı olsun; canlarınızı əzablandırın və Rəbbə odla yandırılan qurban təqdim edin. Həmin gün heç bir iş görməyin, çünki o, Allahınız Rəbbin önündə sizin üçün kəffarə etmək məqsədilə Kəffarə Günüdür. Çünki həmin gün canını əzablandırmayan hər bir kəs öz xalqının arasından kəsilib atılacaq. Həmin gün hər hansı bir iş görən hər bir kəsi də Mən öz xalqının arasından məhv edəcəyəm. Heç bir növ iş görməyin: bu, bütün yaşayış yerlərinizdə nəsilləriniz boyu əbədi bir qayda olsun. O gün sizin üçün tam istirahət şənbəsi olacaq və canlarınızı əzablandıracaqsınız; ayın doqquzuncu gününün axşamından, axşamdan axşamadək şənbənizi qeyd edəcəksiniz». Levililər 23:26–32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

Şebna və Hilqiyanın oğlu Elyaqim ilə təsvir olunan gün, 1844-cü ildən Mikael ayağa qalxanadək olan tarixi əhatə edən antitipik Kəffarə Günüdür. Həmin zaman dövründə Adventizm öz canlarını “əzablandırmağa” çağırılmışdır; yaxud Yeşayanın təsvir etdiyi kimi, “ağlamağa, mərsiyə tutmağa, başı qırxdırmağa və çul geyinməyə” çağırılmışdır.

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> “1844-cü ildə bizim böyük Baş Kahinimiz səmavi məbədin Ən Müqəddəs yerinə daxil oldu ki, təhqiqatçı mühakimə işinə başlasın. Saleh ölülərin işləri Allahın önündə nəzərdən keçirilmişdir. O iş tamamlandıqda, hökm dirilər üzərində elan olunacaq. Bu təntənəli anlar nə qədər qiymətli, nə qədər mühümdür! Hər birimizin işi səma məhkəməsində baxılmaqdadır. Bizim hər birimiz bədəndə görülmüş əməllərə görə ayrı-ayrılıqda mühakimə olunacağıq. Rəmzi xidmətdə, kəffarə işi yer üzündəki məbədin Ən Müqəddəs yerində baş kahin tərəfindən yerinə yetirilərkən, xalqdan tələb olunurdu ki, Allahın önündə canlarını zəlil etsinlər və günahlarını etiraf etsinlər ki, onlar üçün kəffarə verilsin və günahları silinib yox edilsin. Bəs bu antitipik kəffarə günündə, Məsih yuxarıdakı məbəddə Öz xalqının lehinə vəsatət edərkən və hər bir iş barəsində son, geri dönməz hökm elan olunmaq üzrə ikən, bizdən bundan daha azmı tələb olunacaq?”

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> “Bu qorxulu və təntənəli zamanda bizim vəziyyətimiz necədir? Ah, kilsədə necə bir qürur hökm sürür, necə bir riyakarlıq, necə bir aldatma, geyimə, yüngüllüyə və əyləncəyə necə bir sevgi, üstünlük əldə etmək üçün necə bir arzu! Bütün bu günahlar zehni elə dumanlandırmışdır ki, əbədi olan şeylər dərk edilməmişdir. Məgər bu dünyanın tarixində harada olduğumuzu bilmək üçün Müqəddəs Yazıları araşdırmamalıyıq? Məgər bu vaxt bizim üçün icra olunan işə və bu kəffarə işinin davam etdiyi müddətdə bizim günahkarlar olaraq tutmalı olduğumuz mövqeyə dair anlayış sahibi olmamalıyıq? Əgər canlarımızın xilası barədə hər hansı bir qayğımız varsa, qəti bir dəyişiklik etməliyik. Rəbbi həqiqi tövbə ilə axtarmalıyıq; günahlarımızın silinib yox edilməsi üçün onları qəlbin dərin peşmanlığı ilə etiraf etməliyik.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> Və o gün Ordular Rəbbi olan Xudavənd ağlamağa, yas tutmağa, başı qırxdırmağa və çul geyinməyə çağırdı; amma budur, sevinc və şadlıq, öküzlər kəsilir, qoyunlar boğazlanır, ət yeyilir, şərab içilir: “Gəlin yeyək və içək, çünki sabah öləcəyik.” Yeşaya 22:12, 13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

Rəbb Şebnanı canını əzablandırmağa çağırdı, lakin o, yeyib-içməyi və şənlik etməyi seçdi. Rəbb onun “qulaqlarına” “aşkar etdi” ki, Şebnanın günahı bağışlanmayacaq. “Bağışlanmaq” kimi tərcümə olunan söz Levililər kitabında “kəffarə” üçün işlədilən sözdür. Laodikeyalı Adventizmin bu günahı üçün kəffarə verilməyəcək. İndi Yeşaya Şebna (Laodikeyalı Adventistlər) ilə Hilqiyanın oğlu Elyaqim (Filadelfiyalı Adventistlər) arasındakı münasibətdən bəhs etməyə başlayır.

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Şebna, Yəhuda kimi “xəzinədar”dır. Nehemiyanın günlərində isə Toviya Allahın məbədində, təqdimlərin saxlanmalı olduğu bir otaqda (xəzinədə) yaşayırdı. Nehemiya məbədi təmizlədikdə, Toviyanı və onun əşyalarını bayıra atdı. Şebna da həmçinin bayıra atılmalıdır. Hər ikisi bazar günü qanunu zamanı Laodikeya Adventizminin qusulub çıxarılmasını təsvir edir.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> “Ammonluların və Moavlıların İsrailə qarşı göstərdikləri qəddarlıq və xainliyə görə, Allah Musa vasitəsilə bəyan etmişdi ki, onlar Onun xalqının cəmiyyətindən əbədi olaraq kənarda saxlanılmalıdırlar. Bax: Qanunun Təkrarı 23:3–6. Bu sözə meydan oxuyaraq, baş kahin Allahın evinin otağında saxlanılan təqdimləri çıxarmışdı ki, qadağan olunmuş bir nəslin bu nümayəndəsi üçün yer hazırlasın. Allaha qarşı bundan daha böyük bir həqarət göstərilə bilməzdi ki, belə bir iltifat Allahın və Onun həqiqətinin bu düşməninə göstərilsin.”

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> «Farsdan qayıtdıqdan sonra Nehemya bu cəsarətli murdarlıqdan xəbər tutdu və təcili tədbirlər görərək o soxulqanı qovdu. “Bu məni çox kədərləndirdi,” deyə o bəyan edir; “buna görə də Toviyanın bütün ev əşyalarını o otaqdan bayıra atdım. Sonra əmr etdim, və onlar otaqları təmizlədilər; və Allahın evinin qablarını, taxıl təqdimini və buxuru yenidən ora gətirdim.”»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> “Məbəd təkcə murdarlanmamışdı, həm də təqdimlər düzgün məqsəddə işlədilməmişdi. Bu isə xalqın səxavətliliyini zəiflətməyə meyl göstərmişdi. Onlar öz qeyrət və alovlarını itirmiş, ondaqlarını verməkdə tərəddüd etməyə başlamışdılar. Rəbbin evinin xəzinələri kifayət qədər təmin olunmurdu; məbəd xidmətində çalışan müğənnilərin və başqalarının çoxu, yetərli təminat almadıqlarına görə, başqa yerdə zəhmət çəkmək üçün Allahın işini tərk etmişdilər.” Prophets and Kings, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Şəbna, Yəhuda və Toviya hamısı zamanın sonunda yaşayan Laodikeyalı Adventistləri təmsil edir.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Ordular Rəbbi Xudavənd belə deyir: Get, bu xəzinədarın, yəni saraya nəzarət edən Şebnanın yanına get və de: Sənin burada nəyin var? Burada kimin var ki, özün üçün burada bir qəbir oyub düzəltmisən, ucalıqda özünə qəbir yonan, qayada özünə məskən qazan adam kimi? Bax, Rəbb səni qüdrətli bir sürgünlə aparacaq və səni hökmən bürüyəcək. O səni şübhəsiz zorla fırladıb top kimi geniş bir ölkəyə atacaq; orada öləcəksən və izzətinin döyüş arabaları ağanın evinin rüsvayçılığı olacaq. Mən səni vəzifəndən qovacağam və o səni məqamından endirəcək. Yeşaya 22:15–19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Şimal padşahı Yerusəlimə yaxınlaşarkən, yadda saxlanmalıdır ki, bu yaxınlaşma Yerusəlim sakinlərinin gəldiyini bildikləri mərhələli bir yaxınlaşma idi. Bu, Yeşaya kitabının iyirminci fəslində assuriyalı sərkərdə Tartanın Misirdə Aşdodu fəth etməsi ilə müəyyən edilən hadisədir. Onlar nəyin gəlməkdə olduğunu bilirdilər və Şevna vaxtını özünə dəbdəbəli bir məzar düzəltməklə keçirirdi. Arxeoloqlar Şevnanın məzarını tapdılar və məzarın girişində olan yazılı ifadəni götürdülər; o, indi Britaniya Muzeyindədir. Qəribədir ki, Şevna vəzifədən götürüldükdən və Hilqiyanın oğlu Elyaqim Şevnanın rəhbərlik mövqeyini təhvil aldıqdan sonra, Hilqiyanın oğlu Elyaqim öz adını rəsmi sənədlərdə təsdiq etmək üçün istifadə edə biləcəyi bir kral möhürü aldı. Həmin möhür də arxeoloqlar tərəfindən tapıldı və İngiltərədə eyni muzeydədir. Şevna muzeydə öz məzarı ilə, ölüm əlaməti ilə təmsil olunur, Hilqiyanın oğlu Elyaqim isə muzeydə həyat möhürünün təmsili ilə təmsil olunur.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Şimal padşahına dair xəbərdarlıq ismarıcını rədd etdiyinə görə Şevna Rəbbin ağzından qusuldu; və Vəhyin Laodikeyaya xəbərdarlığında “qusuldu” kimi tərcümə olunan söz əslində şiddətli, püskürərək qusmaq mənasını verir. Nehemya ilə birlikdə O, Toviyanı və onun əşyalarını bayıra atdı; Şevna ilə isə o, top kimi zorla uzaq bir ölkəyə atılıb tullandı. Şevna, 1989-cu ildə möhürü açılmış peyğəmbərlik ismarıcını rədd edən və qəbir üçün — vəhşinin nişanı üçün — hazırlaşan Laodikeyalı Adventistlərdir; Hilqiyanın oğlu Elyaqim isə Allahın möhürünü qəbul edən Filadelfiyalı Adventizmdir.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> Və o gün belə olacaq ki, Mən Öz qulum Hilqiyanın oğlu Elyaqimi çağıracağam: Mən onu sənin xələtinlə geyindirəcəyəm, sənin qurşağınla möhkəmləndirəcəyəm və hakimiyyətini onun əlinə verəcəyəm; o da Yerusəlim sakinlərinə və Yəhuda evinə ata olacaq. Yeşaya 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

Bazar günü qanunu zamanı Adventizmin buğdası ilə alaqotu bir-birindən ayrılır və qalib kilsənin rəhbərliyi Hilqiyanın oğlu Elyaqimə verilir; sonra isə üçüncü mələyin xəbəri gur bir fəryada çevrildikcə Rəbb Öz kilsəsini bir bayraq kimi ucaldır. “Hilqiyanın oğlu” ifadəsini daxil etməklə, bəlkə də, həddindən artıq təkrarçı olmuşam; halbuki sadəcə Elyaqim deyə bilərdim. Lakin ata ilə onun övladı birlikdə son yeddi bəladan əvvəlki İlyas xəbərinin bir rəmzidir. İlyasın xəbəri birincini (ata) və axırıncını (oğul) təmsil etmək üçün atalar və övladlar simvolikasından istifadə edir. Bu peyğəmbərlik əlaqəsi iyirmi ikinci fəsildəki son tapmacalara öz töhfəsini verir. Hilqiyanın oğlu Elyaqimə verilən vəd budur ki, Rəbb Davud evinin açarını onun çiyni üzərinə qoyacaq.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

“Davudun evi” İsanın üsyankar yəhudilərlə son söhbətində istinad etdiyi ata və oğul xəbəridir. O, Vəhy kitabını da burada bağlayır. Davudun evində elə bir açar var idi ki, 22 oktyabr 1844-cü ildə başqa heç nə işlədilməsə belə, çünki Müqəddəs Yazılarda bu açara istinad edən yeganə yer Filadelfiya kilsəsinə olan xəbərdədir.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Davud evinin açarını onun çiyninə qoyacağam; o açacaq və heç kəs bağlamayacaq; o bağlayacaq və heç kəs açmayacaq. Yeşaya 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> Filadelfiyadakı kilsənin mələyinə yaz: Müqəddəs Olan, Həqiqi Olan, Davudun açarına sahib Olan, açan və heç kəsin bağlaya bilmədiyi, bağlayan və heç kəsin aça bilmədiyi belə deyir: Əməllərini bilirəm; budur, önünə açıq bir qapı qoymuşam və heç kəs onu bağlaya bilməz; çünki azacıq qüvvən var idi, amma sözümü qorudun və adımı inkar etmədin. Budur, Şeytanın sinaqoqundan olanları, özlərini Yəhudi adlandıran, lakin olmayan, əksinə yalan danışanları, budur, sənin ayaqların önünə gəlib səcdə etməyə və səni sevdiyimi bilməyə məcbur edəcəyəm. Səbrim barədə olan kəlamı qoruduğun üçün Mən də səni yer üzündə yaşayanları sınamaq üçün bütün dünyanın üzərinə gələcək sınaq saatından qoruyacağam. Budur, tezliklə gəlirəm: əlində olanı möhkəm tut ki, heç kəs tacını almasın. Qalib gələni Allahımın məbədində bir sütun edəcəyəm və o, bir daha oradan çıxmayacaq; onun üzərinə Allahımın adını, Allahımdan göydən enən Allahımın şəhərinin — yeni Yerusəlimin — adını və Öz yeni adımı yazacağam. Qulağı olan, Ruhun kilsələrə nə dediyini eşitsin. Vəhy 3:7–12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Elyaqim 22 oktyabr 1844-cü ildə Ən Müqəddəs Yeri açan Millerçi hərəkatı dövründəki bir Filadelfiyalını təmsil edir. Mən bilirəm ki, həmin dövrə aid olan o qapını açan Baş Kahinimiz Məsih idi, lakin Məsih açarı Hilqiyanın oğlu Elyaqimin çiyninə qoydu və bəyan edir ki, “o açacaq.” Biz bu məqalənin əvvəlində işarə etdiyim nöqtəyə çatmışıq.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

Yeşaya kitabında “yük” sözünə on səkkiz dəfə rast gəlirik; lakin bu halların yeddisində o, çiyin üzərində daşınan bir şeyi bildirir, on birində isə fəlakət barədə peyğəmbərlik mənasını daşıyır. Həmin on səkkiz haldan birində fəlakət barədə peyğəmbərlik mənasını verən söz eyni zamanda çiyin üzərində daşınan bir yükü ifadə etmək üçün də işlədilir.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Görüm vadisinin hekayəsi Yerusəlimdə iki sinif ibadətçi yaradan bir həlakət xəbəri haqqındadır. Mühakimənin başlanmasını müəyyən edən peyğəmbərlik xəbəri Ata Miller tərəfindən təqdim edildi və bu, 22 oktyabr 1844-cü ildə müqəddəs yerin qapısı bağlanıb Ən Müqəddəs Yer açıldığı zaman başa çatan birinci mələyin xəbəridir. Uilyam Millerin çiyninə qoyulan və onun dünyaya daşımaq üçün vəzifələndirildiyi “yük” birinci mələyin xəbəri idi; bu, üçüncü mələyin xəbərinin gəlişi ilə 22 oktyabr 1844-cü ildə başa çatan bir həlakət peyğəmbərliyi idi.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

“Davud evinin açarını onun çiyninə qoyacağam” və deyilir: “O gün”, “möhkəm yerdə bərkidilmiş mismar yerindən çıxarılacaq, kəsilib yıxılacaq; onun üzərində olan yük də kəsilib atılacaq.”

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Burada “yük” kimi tərcümə olunan söz, fəlakət hökmünü bildirən peyğəmbərlik sözünü ifadə edən sözdür; lakin bu fəlakət peyğəmbərliyi, Yeşayanın çiyin üzərində daşınan bir şeyi ifadə etmək üçün işlətdiyi ibrani söz deyildir. Fəlakət peyğəmbərliyi mənasında bu söz o deməkdir ki, Hilqiyanın oğlu Elyaqimin çiyni üzərinə Davudun açarı qoyulacaqdı və onun çiyni üzərində olan yük bir fəlakət peyğəmbərliyidir. Bu, son dərəcə dərin bir söz oyunudur!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Bacı Uayt Müqəddəs Kitaba aid bir açar haqqında belə deyir.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> “Allahın Kəlamı ilə bağlı olaraq elə bir açar vardır ki, qiymətli sandığı bizim məmnuniyyətimiz və sevincimiz üçün açır. Mən hər bir nur şüasına görə minnətdarlıq hiss edirəm. Gələcəkdə indi bizə çox müəmmalı görünən təcrübələr izah olunacaq. Bəzi təcrübələri isə bu fani varlıq ölümsüzlüyə bürünməyincə heç vaxt tam dərk edə bilməyəcəyik.” Manuscript Releases, cild 17, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Millerin öz yuxusu barədə giriş sözləri belə deyir.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> “Mən yuxuda gördüm ki, Allah görünməz bir əl vasitəsilə mənə təxminən on düym uzunluğunda və altı düym enində, qara ağacdan hazırlanmış, mirvari ilə nəfis şəkildə işlənmiş qəribə bir sandıqça göndərdi. Sandıqçaya bir açar bağlanmışdı. Mən dərhal açarı götürüb sandıqçanı açdım və heyrətim və təəccübüm içində gördüm ki, o, hər cür və hər ölçüdə cəvahirat, almazlar, qiymətli daşlar, habelə hər cür ölçü və dəyərdə qızıl və gümüş sikkələrlə doludur; bunların hamısı sandıqçanın içində öz yerlərində gözəl bir qayda ilə düzülmüşdü; və bu cür düzülmüş halda onlar yalnız günəşlə müqayisə edilə bilən bir nur və izzət saçırdılar.” Early Writings, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

Ceyms Uayt yuxunun dipnotlarında açar barədə bunu deyir.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> “‘Açarın əlavə edilməsi’ onun peyğəmbərlik Kəlamını təfsir etmə tərzi idi — ayəni ayə ilə müqayisə etmək — Müqəddəs Kitab öz təfsirçisidir. Qardaş Miller bu açarla ‘sandığı’, yəni Məsihin gəlişi ilə bağlı böyük həqiqəti dünyaya açdı.” James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

Ceyms Uayt bu yuxu barədə şərh etmiş və bunu edərkən bir giriş yazmışdır. Millerin bu yuxunu gördüyünü və onu 1847-ci ildə, Böyük Məyusluqdan azı iki il sonra, əvvəllər vahid olan Millerçi adventistlərin dağılmış olduğu bir vaxtda nəşr etdiyini dərk etmək son dərəcə vacibdir. Miller hərəkatdan ayrılmışdı və “ora-bura səpələnmiş” olan “kiçik sürü” hələ də həmin məyusluqdan əziyyət çəkirdi. Millerin yuxusu həmin vəziyyətə toxunurdu; Ceyms Uayt onun üzərinə şərh verdi və Ellen Uayt da ona tamamilə müsbət bir şəkildə istinad etdi. Ceyms Uayt onun yuxusuna bir giriş yazdı, yuxunun özünü daxil etdi və sonra bir neçə dipnot əlavə etdi. Bu məlumata çıxışa ehtiyacı olanlar üçün onun girişi, yuxu və dipnotlar bu məqalənin sonunda veriləcəkdir.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

Yeşaya iyirmi ikinci fəsil Adventizmin başlanğıcı və sonunun bir təsviridir. Hər iki tarixdə 1844-cü il 22 oktyabrda baş vermiş və sonra bir daha bazar qanunu zamanı baş verəcək olan bir ayrılma olmuşdur və olacaqdır. Hər iki halda, başlanğıcda da, sonda da baş verən bu ayrılma on bakirə məsəlinin yerinə yetməsidir. Bacı Uayt bizə bildirir ki, ağılsız bakirələr Laodikeyalılardır. Şevna Adventizmin başlanğıcında və sonunda Laodikeyalı Adventistləri təmsil edir. Hilqiyanın oğlu Elyaqim isə Filadelfiyalı Adventistləri təmsil edir.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Lakin Hilqiya həm də Adventizmin atasını təmsil edir, çünki “o, Yerusəlim sakinlərinə və Yəhuda evinə ata olacaqdır.” Uilyam Millerə ehtiramla “Ata Miller” deyilirdi. Millerin çiyni üzərinə “Davudun açarı” qoyulmuşdu; bu, onun Müqəddəs Yazıları “sətir üzərinə sətir” üsulu ilə öyrənməsini təmsil edir.

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

Sandığın Müqəddəs Kitab olması ilə, o, birinci mələyin həqiqətlərini açmaq üçün istifadə etdiyi peyğəmbərlik təfsir qaydalarını təmsil edən “Davudun açarı”ndan istifadə etdi. Həmin qaydalar (“Davudun açarı”) və Davudun açarı ilə anlaşılan onun fəlakət peyğəmbərliyi (“yük”) məbəddə “möhkəm yerdə bir mıx kimi” asılmışdı. “Mıx” 22 oktyabr 1844-cü il tarixi idi. “Mıx” sözü bir sancaq, bir mıx və ya bir paya mənasını verir və bir nişangahı təmsil edir. Həmin “yük”, yaxud o mıxdan asılmış fəlakət peyğəmbərliyi birinci mələyin xəbəri idi və bu xəbər 22 oktyabr 1844-cü ildə sona çatdı; çünki fəlakət peyğəmbərliyi yerinə yetmiş, götürülmüş, kəsilib salınmış və yerə düşmüşdü. O götürüldü, çünki peyğəmbərlikdəki fəlakət xəbəri artıq keçmiş zamana çevrilmişdi və bundan sonra mıx Ən Müqəddəs Yerə köçürülməli idi ki, onun üzərinə başqa bir fəlakət yükü asılsın.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

Peyğəmbərlik qaydaları ilə başa düşülən və “Davudun açarı” ilə təmsil olunan Millerin həlakət peyğəmbərliyi, müqəddəs yerdə onun ata evinin bütün izzətini daşıyacaq bir mismar çaxacaqdı. Mətndəki “izzət” sözü ağırlıq mənasını verir. Bir evin ağırlığını daşıyan şey həmin evin bünövrəsidir. Millerin bünövrəvi işi “nəsil və törəmə” ilə təmsil olunan üçüncü mələyin xəbəri ilə bağlı bütün əlavə işığın ağırlığını daşıyır. O, məbəddəki hər cür qabların hamısının ağırlığını daşıyır. Və əzəmətli bir taxtın yerləşdirilməsi üçün bir məbədin bünövrəsi qoyuldu.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Hilqiyanın oğlu Elyaqim Filadelfiya kilsəsini təmsil edir. Elyaqim “ucaldan Allah” deməkdir, çünki Yerusəlimin atası olan Elyaqim, Allahın Öz seçilmiş əhd xalqının təməllərini qaldırmaq üçün istifadə etdiyi William Milleri təmsil edir. O, Hilqiyanın oğludur; bu ad iki sözdən törəmişdir, ikinci söz Allah, birinci isə danışığın hamarlığı mənasında “hamarlıq” deməkdir. Hilqiya Allahın Kəlamını və ya səsini təmsil edir, Onun oğlu isə məbədin ucaldılmasını təmsil edir.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Adventizmin sonunda hökm peyğəmbərliyi olmalıdır və bu peyğəmbərlik Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki üçüncü mələkdir. Axırda Millerin açarı ilə əvvəlcədən təmsil olunmuş bir açar da olmalıdır. Bizim günümüzdəki “açar” tarixin təkrarlanması əsasında qurulur və xüsusilə ilk xatırlanma qaydasına əsaslanır; bu qayda Məsihin Özünün Alfa və Omeqa olaraq təmsil etdiyi prinsipi ehtiva edir və ya elə həmin prinsipdir. Millerin bir oğlu olmalıdır. Beləliklə, ata olaraq Miller Hilqiya — Rəbbin Kəlamı olur və Millerin oğlu Eliakimdir, mənası isə qaldıran Allah deməkdir. Ata Miller məbədi qaldırdı, Millerin oğlu isə Laodikiya ilə Filadelfiyanın nə zaman ayrıldığını və filadelfiyalıların bir bayraq kimi nə vaxt ucaldıldığını müəyyən edir. Möhkəmləndirilmiş bir mismar da olmalıdır, lakin Millerin tarixində olduğu kimi müqəddəs yerdə deyil, Ən Müqəddəs Yerdə. Həmin mismar və ondan asılmış yük üçüncü mələyin xəbərinin sonunda, birinci mələyin xəbərinin sonunda olduğu kimi, kəsilib atılacaqdır. Mixail ayağa qalxdıqda və insanın möhləti bağlandıqda, hökm peyğəmbərliyi keçmiş zamanda olacaq, götürülmüş, kəsilib atılmış və yıxılmış olacaqdır.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

1844-cü ildə vaxtın keçməsindən sonra baş vermiş ayrılma və ya səpələnmə Bazar günü qanunu zamanı yenidən təkrarlanacaq. Yeşaya iyirmi iki, Bazar günü qanunu böhranında baş verən Laodikeyalı Adventistlərin Filadelfiyalı Adventistlərdən ayrılmasına gətirib çıxaran şəraitin bir təsviridir.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> Laodikiyalılar cəmiyyətinin mələyinə yaz: Bunları Amin, sadiq və həqiqi şahid, Allahın məxluqatının başlanğıcı deyir: Mən sənin əməllərini bilirəm; sən nə soyuqsan, nə də istisən. Kaş ki, ya soyuq olaydın, ya da isti. Beləliklə, ilıq olduğun üçün və nə soyuq, nə də isti olduğun üçün səni ağzımdan qusacağam. Çünki deyirsən: “Mən zənginəm, var-dövlətim artıb, heç nəyə ehtiyacım yoxdur”; lakin bilmirsən ki, sən bədbəxt, yazıq, yoxsul, kor və çılpaqsan. Sənə məsləhət görürəm ki, varlı olasan deyə, odda sınanmış qızılı Məndən alasan; örtünəsən və çılpaqlığının rüsvayçılığı görünməsin deyə, ağ geyim alasan; və gözlərinə məlhəm çəkəsən ki, görəsən. Mən sevdiklərimin hamısını məzəmmət edir və tərbiyə edirəm; buna görə qeyrətli ol və tövbə et. Bax, Mən qapıda durmuşam və döyürəm; əgər kimsə səsimi eşidib qapını açsa, onun yanına girəcəyəm, onunla şam edəcəyəm, o da Mənimlə. Qalib gələnə Mənim taxtımda Mənimlə birlikdə oturmağı verəcəyəm, necə ki Mən də qalib gəldim və Atamın taxtında Onunla birlikdə oturdum. Qulağı olan, Ruhun cəmiyyətlərə nə dediyini eşitsin. Vəhy 3:7–22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Yuxuya girişdən sonra Ceyms Uayt yuxunu dipnotlarla birlikdə təqdim edir. Millerin yuxusunun Ceyms Uayt tərəfindən tətbiqi ilə bağlı heç bir problemim yoxdur; baxmayaraq ki, biz tez-tez onun yuxusunun Ceyms Uaytınkından müəyyən dərəcədə fərqlənən bir şərhini dərc etmişik. Ceyms Uaytın yanaşmasında bizim dərc etdiyimizdən fərqlənən əsas cəhət budur ki, o, “cavahirləri” Allahın xalqı kontekstində yerləşdirir, biz isə cavahirlərin peyğəmbərlik həqiqətləri olduğunu anlayırıq. Burada heç bir ziddiyyət yoxdur, çünki insan inandığını əks etdirir və Böyük Məyusluqdan sonra cavahirlərin səpələnməsi, bazar günü qanunundan ƏVVƏL Allahın xalqının səpələnməsini təmsil edir. Lakin bu məsələ gələcək bir tədqiqat üçündür.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

Uilyam Millerin Yuxusuna Ceyms Uaytın giriş sözü

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> “Aşağıdakı yuxu iki ildən də artıq əvvəl Advent Herald-da dərc edilmişdi. Mən o zaman gördüm ki, o, keçmiş ikinci gəliş təcrübəmizi aydın şəkildə göstərir və Allah bu yuxunu pərən-pərən düşmüş sürünün xeyri üçün vermişdir.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> “Rəbbin böyük və dəhşətli gününün yaxınlaşmasının əlamətləri arasında Allah yuxuları yerləşdirmişdir. Bax: Yoel 2:28–31; Həvarilərin İşləri 2:17–20. Yuxular üç yolla gələ bilər: birincisi, ‘çoxlu məşğuliyyət vasitəsilə.’ Bax: Vaiz 5:3. İkincisi, Şeytanın murdar ruhunun və aldatmasının təsiri altında olanlar, onun təsiri ilə yuxular görə bilərlər. Bax: Qanunun Təkrarı 8:1–5; Yeremya 23:25–28; 27:9; 29:8; Zəkəriyyə 10:2; Yəhuda 8. Və üçüncüsü, Allah həmişə Öz xalqını mələklərin və Müqəddəs Ruhun vasitəçiliyi ilə gələn yuxularla az və ya çox dərəcədə öyrətmişdir və indi də öyrədir. Həqiqətin aydın işığında dayananlar Allahın onlara nə zaman bir yuxu verdiyini biləcəklər; və belələri yalançı yuxularla aldanıb doğru yoldan sapdırılmayacaqlar.”

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> “O dedi: İndi sözlərimi eşidin; əgər aranızda bir peyğəmbər varsa, Mən, RƏBB, Özümü ona bir görüntüdə bildirəcəyəm və onunla yuxuda danışacağam. Saylar 12:5.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> Yaqub dedi: “Rəbbin mələyi yuxuda mənə danışdı.” Yaradılış 31:2. “Allah gecə yuxuda suriyalı Lavanın yanına gəldi.” Yaradılış 31:24. Yaradılış 37:5–9-da Yusifin yuxularını oxuyun, sonra isə onların Misirdə yerinə yetməsinin maraqlı hekayəsini oxuyun.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> “Rəbb gecə yuxuda Süleymana Givonda göründü. 1 Padşahlar 3:5. Daniel kitabının ikinci fəslindəki böyük mühüm surət də yuxuda verilmişdi; habelə yeddinci fəslin dörd heyvanı və s. Hirod körpə Xilaskarı məhv etməyə çalışanda, Yusifə yuxuda xəbərdarlıq edildi ki, Misirə qaçsın. Matta 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> “Və belə olacaq ki, AXIR ZAMANLARDA, Allah buyurur, Öz Ruhumdan bütün bəşər üzərinə tökəcəyəm; və oğullarınızla qızlarınız peyğəmbərlik edəcək, cavanlarınız görüntülər görəcək, qocalarınız isə yuxular görəcəklər. Həvarilərin İşləri 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> “Yuxular və görüntülər vasitəsilə olan peyğəmbərlik ənamı burada Müqəddəs Ruhun bəhrəsidir və axır günlərdə bir əlamət təşkil edəcək dərəcədə kifayət qədər zahir olmalıdır. Bu, İncil kilsəsinin ənamlarından biridir.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> “Və O, bəzilərini həvarilər, bəzilərini PEYĞƏMBƏRLƏR, bəzilərini müjdəçilər, bəzilərini isə çobanlar və müəllimlər olaraq verdi; müqəddəslərin kamilləşdirilməsi, xidmət işinin görülməsi və Məsihin bədəninin qurulması üçün.” Efeslilərə 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> “Allah kilsədə bəzilərini təyin etmişdir: əvvəlcə həvariləri, ikinci olaraq PEYĞƏMBƏRLƏRİ və s. 1 Korinflilərə 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> “Peyğəmbərlikləri həqarət etməyin. 1 Saloniklilərə 5:20. Həmçinin bax: Həvarilərin işləri 13:1; 21:9; Romalılara 12:6; 1 Korinflilərə 14:1, 24, 39. Peyğəmbərlər və ya peyğəmbərliklər Məsihin kilsəsinin möhkəmlənməsi üçündür; və Allahın Kəlamından elə bir dəlil ortaya qoymaq mümkün deyildir ki, onların müjdəçilər, çobanlar və müəllimlərdən əvvəl aradan qalxmalı olduğunu göstərsin. Lakin etiraz edən deyir: “O qədər çox yalançı görüntülər və yuxular olmuşdur ki, mən bu qəbildən olan heç nəyə etibar edə bilmirəm.” Doğrudur ki, Şeytanın da saxtası vardır. Onun həmişə yalançı peyğəmbərləri olmuşdur və şübhəsiz, aldatma və zəfərinin bu son saatında biz indi də onları gözləyə bilərik. Belə xüsusi vəhyləri, saxtası mövcud olduğu üçün rədd edənlər, eyni dərəcədə əsaslı sayılacaq şəkildə bir az da irəli gedib, Allahın insana nə vaxtsa yuxuda və ya görüntüdə Özünü aşkar etdiyini də inkar edə bilərlər; çünki saxta həmişə mövcud olmuşdur.”

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> “Yuxular və görüntülər Allahın Özünü insana açıqladığı vasitədir. O, peyğəmbərlərə bu vasitə ilə danışmışdır; peyğəmbərlik ənamını İncil kilsəsinin ənamları arasında yerləşdirmiş və yuxularla görüntüləri ‘AXIR GÜNLƏR’in digər əlamətləri ilə bir sıraya qoymuşdur.” Amin.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> “Yuxarıdakı qeydlərdə məqsədim etirazları Müqəddəs Yazılara uyğun bir şəkildə aradan qaldırmaq və oxucunun zehnini aşağıdakılar üçün hazırlamaq olmuşdur.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

## William Miller’s Second Dream

Uilyam Millerin İkinci Yuxusu

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> “Mən yuxuda gördüm ki, Allah görünməz bir əl vasitəsilə mənə, təxminən on düym uzunluğunda və altı düym enində, qara ağacdan hazırlanmış və mirvari ilə incəliklə işlənmiş qəribə bir mücrü göndərdi. Mücrüyə bir açar bağlanmışdı. Mən dərhal açarı götürüb mücrünü açdım; o zaman heyrət və təəccüb içində gördüm ki, onun içi hər cür və hər ölçüdə cəvahirat, almazlar, qiymətli daşlar, habelə hər ölçü və dəyərdə qızıl və gümüş sikkələrlə doludur; bunlar mücrünün içində öz yerlərində gözəl bir şəkildə düzülmüşdü; və bu cür düzülmüş halda onlar yalnız günəşə bərabər tutula biləcək bir nur və izzət saçırdılar.”

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> Mən düşündüm ki, qəlbim onun məzmununun parlaqlığına, gözəlliyinə və qiymətinə görə hədsiz sevinsə də, bu ecazkar mənzərədən təkcə özümün zövq alması mənim vəzifəm deyildi. Buna görə də onu otağımdakı orta masanın üstünə qoydum və xəbər yaydım ki, arzusu olan hər kəs gəlib insanın bu həyatda indiyədək gördüyü ən əzəmətli və ən parlaq mənzərəni görə bilər.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> “İnsanlar gəlməyə başladılar, əvvəlcə sayca az idilər, lakin getdikcə izdihama çevrildilər. Onlar ilk dəfə sandığa baxanda heyrətə gəlir və sevincdən hayqırırdılar. Lakin tamaşaçıların sayı artdıqda, hamı cəvahirata əl vurmağa, onları sandıqdan çıxarmağa və masanın üstünə səpələməyə başladı. Mən düşünməyə başladım ki, sahibi sandığı da, cəvahiratı da yenidən mənim əlimdən tələb edəcək; və əgər onların səpələnməsinə yol versəm, onları bir daha əvvəlki kimi sandıqda öz yerlərinə yerləşdirə bilmərəm; və hiss etdim ki, bu məsuliyyətin hesabını heç vaxt verə bilməyəcəyəm, çünki bu, hədsiz böyük olardı. O zaman mən insanlara yalvarmağa başladım ki, onlara toxunmasınlar, onları sandıqdan çıxarmasınlar; lakin mən nə qədər çox yalvardımsa, onlar bir o qədər çox səpələdilər; və indi onlar sanki bunları otağın hər tərəfinə, döşəmənin üstünə və otaqdakı hər bir mebel parçasının üzərinə səpələyirdilər.”

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> “Sonra gördüm ki, onların həqiqi cəvahirat və sikkələr arasında saysız-hesabsız miqdarda saxta cəvahirat və qəlp sikkə səpələdilər. Mən onların alçaq rəftarına və nankorluğuna son dərəcə qəzəbləndim və buna görə onları məzəmmət edib qınadım; lakin mən nə qədər çox məzəmmət etdimsə, onlar da həqiqi cəvahiratın arasına bir o qədər çox saxta cəvahirat və qəlp sikkə səpələdilər.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> “Sonra cismani canımda qəzəbləndim və onları otaqdan bayıra çıxarmaq üçün cismani gücdən istifadə etməyə başladım; lakin mən birini bayıra çıxararkən, daha üçü içəri girir və torpaq, yonqar, qum və hər cür zibil gətirirdilər; nəhayət, onlar həqiqi ləl-cəvahiratın, almazların və sikkələrin hər birinin üstünü örtdülər və bunların hamısı gözdən uzaq qaldı. Onlar həmçinin mənim sandıqçamı parça-parça etdilər və onu zibilin arasına səpələdilər. Mənə elə gəlirdi ki, heç bir insan mənim kədərimə də, qəzəbimə də əhəmiyyət vermir. Mən tamamilə ruhdan düşdüm və ümidsizliyə qapılıb oturdum və ağladım.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> “Mən bu böyük itkimə və məsuliyyətimə görə belə ağlayıb yas tutarkən, Allahı xatırladım və O’nun mənə kömək göndərməsi üçün ciddi-cəhdlə dua etdim. Dərhal qapı açıldı və bir adam otağa daxil oldu; o zaman insanların hamısı oranı tərk etdi; o isə əlində bir toz fırçası olduğu halda pəncərələri açdı və otaqdakı tozu və zibilləri süpürüb təmizləməyə başladı.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> “Mən ona yalvardım ki, əl saxlasın, çünki dağıntılar arasında səpələnmiş bəzi qiymətli daş-qaşlar var idi.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Mənə dedi ki, “qorxma”, çünki “onların qayğısına qalacaqdır.”

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “Sonra o, torpağı və çör-çöpü, saxta cəvahiratı və saxta sikkələri süpürərkən, onların hamısı bulud kimi qalxıb pəncərədən bayıra çıxdı və külək onları aparıb uzaqlaşdırdı. Hərəkət-dolaşıqlıq içində mən bir anlığa gözlərimi yumdum; onları açanda, çör-çöpün hamısı yox olmuşdu. Qiymətli cəvahiratlar, almazlar, qızıl və gümüş sikkələr otağın hər tərəfinə bol-bol səpələnmiş halda uzanırdı.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> “Sonra o, masanın üzərinə əvvəlkindən xeyli böyük və daha gözəl bir sandıqça qoydu və ovuc-ovuc ləl-cəvahiratı, almazları, sikkələri toplayıb sandıqçanın içinə tökdü; nəhayət, heç biri qalmadı, baxmayaraq ki, almazların bəziləri iynənin ucundan da böyük deyildi.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “Sonra məni çağırıb dedi: «Gəl və gör».”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> “Tabutun içinə baxdım, lakin gözlərim gördüyüm mənzərədən qamaşdı. Onlar əvvəlki izzətlərindən on qat artıq parlayırdılar. Elə düşündüm ki, onları qumun içində, onları ətrafa səpələyib toz altında tapdalayan o pis adamların ayaqları ilə cilalamışdılar. Onlar tabutun içində gözəl bir nizamla düzülmüşdü, hər biri öz yerində idi; onları ora atan adamın heç bir görünən zəhmət əlaməti yox idi. Böyük sevincdən ucadan nida etdim və o nida məni oyatdı.” Early Writings, 81–83.

## James White’s Footnotes

Ceyms Uaytın Dipnotları

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> “Sandıqça” Rəbbimiz İsa Məsihin ikinci gəlişi ilə bağlı Müqəddəs Kitabın böyük həqiqətlərini təmsil edir; bu həqiqətlər dünyaya bəyan edilməsi üçün Qardaş Millerə verilmişdi.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> “Əlavə olunmuş ‘açar’ onun peyğəmbərlik Kəlamını şərh etmə üsulu idi — Müqəddəs Yazını Müqəddəs Yazı ilə müqayisə etmək — Müqəddəs Kitabın öz-özünü şərh etməsi. Qardaş Miller bu açarla ‘mücrünü’, yaxud dünyanın qarşısında adventlə bağlı böyük həqiqəti açdı.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> “‘Xalq gəlməyə başladı; əvvəlcə sayca az idilər, lakin getdikcə böyük bir izdihama çevrildilər.’ Advent təlimi ilk dəfə Qardaş Miller və daha bir neçə nəfər tərəfindən təbliğ ediləndə, bunun təsiri çox az oldu və bununla çox az adam oyandırıldı; lakin 1840-cı ildən 1844-cü ilə qədər, harada təbliğ olunurdusa, bütün icma oyandı.

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> “Mücrünün içində ‘öz müxtəlif yerlərində belə gözəl düzülmüş’ ‘hər cür və hər ölçüdə olan zərgərlik daşları, almazlar və s.’ Allahın övladlarını [Malaki 3:17] təmsil edir; onlar bütün kilsələrdən, həyatın demək olar ki, hər bir təbəqə və vəziyyətindən olub advent imanını qəbul etmiş, və öz müvafiq mövqelərində müqəddəs həqiqət işi naminə cəsarətli mövqe tutduqları görülmüşdü. Bu nizam daxilində hərəkət edərkən, hər biri öz vəzifəsinə diqqət yetirərək və Allahın önündə təvazökarlıqla yeriyərək, ‘onlar dünyaya elə bir nur və izzət əks etdirirdilər’ ki, buna yalnız həvarilərin günlərindəki kilsə bərabər ola bilərdi. Bu xəbər [Vəhy 14:6, 7] sanki küləyin qanadları üzərində gedirdi və ‘Gəlin, çünki indi hər şey hazırdır’ [Luka 14:17] dəvəti qüvvə və təsirlə hər yana yayılırdı.”

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> “Uçan mələk [Vəhy 14:6, 7.] əbədi müjdəni ilk dəfə vəz etməyə başlayanda, ‘Allahdan qorxun və Onu izzətləndirin; çünki Onun hökm saatı gəlib çatmışdır,’ İsanın gəlişini və bərpanı nəzərə alaraq çoxları sevincdən hayqırdı; sonradan isə həmin adamlar bir qədər əvvəl onları sevinclə dolduran həqiqətə qarşı çıxıb istehza etdilər və onu ələ saldılar. Onlar cəvahiratları narahat etdilər və dağıtdılar. Bu, bizi 1844-cü ilin payızına gətirir; o zaman dağılma vaxtı başlandı. Bunu qeyd edin: cəvahiratları narahat edən və dağıdanlar bir zamanlar ‘sevincdən hayqıranlar’ idi. Və 1844-cü ildən bəri sürünü ən təsirli şəkildə dağıdan və onları yoldan azdıranlar da bir zamanlar həqiqəti vəz etmiş və onda sevinmiş, lakin sonradan Allahın işini və keçmiş advent təcrübəmizdə peyğəmbərliyin yerinə yetməsini inkar etmiş kəslər olmuşdur.”

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> “Qardaş Millerin şəhadəti, 1844-cü ilin yeddinci ayında səslənən Gecəyarısı hayqırtısından sonra bir neçə ay ərzində bundan ibarət idi ki, qapı bağlanmışdır, advent hərəkatı peyğəmbərliyin yerinə yetməsi idi və vaxtı vəz etməkdə haqlı olmuşuq. O, sonra Advent Herald vasitəsilə qardaşlarına möhkəm durmağı, səbirli olmağı və bir-birilərinə qarşı gileylənməməyi nəsihət etdi; Allah isə vaxtı vəz etdiklərinə görə tezliklə onları haqlı çıxaracaqdı. Bu yolla o, “hesabatlılığını” onlar üçün hiss etdiyi və bunun “çox böyük olacağını” bildiyi halda, cəvahiratlar naminə yalvarırdı.”

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> “Əsl olanların arasına səpələnmiş ‘saxta cəvahirat və saxta sikkə’ 1844-cü ildən bəri yalançı dönənləri, yaxud ‘yad övladları’ [Hoşeya 5:7.] açıq-aydın təmsil edir, çünki qapı bağlanmışdı.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> “Dağılmış ‘cəvahirat’, ‘almazlar’ və ‘sikkələr’in toplandığı, ‘əvvəlkindən çox daha böyük və daha gözəl olan’ ikinci ‘mücrü’, dağınıq sürünün toplanacağı canlı indiki həqiqətin geniş sahəsini təmsil edir; yəni 144.000 nəfəri — onların hamısı yaşayan Allahın möhürünə malikdir. O qiymətli almazlardan heç biri qaranlıqda qalmayacaq. Baxmayaraq ki, bəziləri ‘iynənin ucundan da böyük deyil’, Allahın Öz cəvahiratını topladığı bu gündə onlar nəzərdən qaçırılmayacaq və kənarda buraxılmayacaqlar. [Malaki 3:16–18.] O, mələklərini göndərə və Lutu Sodomdan çıxardığı kimi onları tələsik çıxarda bilər. ‘Rəbb yer üzündə Öz işini qısa sürətlə yerinə yetirəcək.’ ‘Onu salehliklə qısaldacaq.’ Bax: Romalılara 9:28.”

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> “‘Torpaq və yonqar, qum və hər cür zibil’ 1844-cü ilin payızından bəri ikinci gəlişə inananların arasına gətirilmiş müxtəlif və çoxsaylı yanlışlıqları təmsil edir. Burada onlardan bir neçəsinə toxunacağam.”

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> “1. ‘Çobanlar’dan bəzilərinin Gecəyarısı fəryadı verildikdən dərhal sonra təkəbbürlə tutduqları mövqe bundan ibarət idi ki, yeddinci ay hərəkatını müşayiət edən Müqəddəs Ruhun təntənəli, qəlbləri əridən qüdrəti mesmerik təsir imiş. Corc Storrs bu mövqeyi tutanların ilk sıralarında idi. Onun 1844-cü ilin sonlarında, o zaman Nyu-York şəhərində nəşr olunan Midnight Cry-da çıxmış yazılarına baxın. J. V. Himes 1845-ci ilin yazında Albany Konfransında demişdi ki, yeddinci ay hərəkatı yeddi fut dərinliyində mesmerizm yaratmışdır. Bunu mənə orada iştirak etmiş və həmin qeydi eşitmiş bir şəxs söyləmişdir. Yeddinci ay fəryadında fəal iştirak etmiş başqaları isə sonradan həmin hərəkatı İblisin işi adlandırmışlar. Məsihin və Müqəddəs Ruhun işini İblisə aid etmək Xilaskarımızın günlərində küfr idi və indi də küfrdür.

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> “2. Müəyyən zamanla bağlı çoxsaylı təcrübələr. 2300 gün 1844-cü ildə başa çatdığından bəri, müxtəlif şəxslər tərəfindən onların yekunu üçün kifayət qədər çox tarix müəyyən edilmişdir. Onlar bunu etməklə ‘sərhəd nişanlarını’ yerindən qaldırmış və bütün advent hərəkatının üzərinə qaranlıq və şübhə salmışlar.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> “3. Spiritizm bütün öz xəyali təsəvvürləri və ifratları ilə. Ölüm gətirən dəhşətli bir iş görmüş bu İblis hiyləsi çox münasib şəkildə “yonqarlar” və “hər cür zibil” ilə təmsil olunur. Spiritizmin zəhərini içənlərin bir çoxu keçmiş advent təcrübəmizin həqiqət olduğunu qəbul etmişdi və məhz bu faktdan ötrü bir çoxları belə düşünməyə sövq edilmişdir ki, spiritizm 1843 və 1844-cü illərdə Allahın böyük advent hərəkatlarına rəhbərlik etdiyinə inanmağın təbii bəhrəsi idi. Peter, “məhvedici bidətləri araya gətirəcək, hətta onları satın almış Rəbbi də inkar edəcəklər” deyə həmin şəxslər haqqında danışaraq belə deyir: “ONLAR ÜZÜNDƏN HƏQİQƏT YOLU PİSLƏNƏCƏKDİR.”

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> “4. S. S. Snow özünü ‘Peyğəmbər İlyas’ kimi təqdim edərək” Bu adam öz qəribə və vəhşi fəaliyyəti dövründə ölümə aparan bu işdə öz rolunu da oynamışdır və onun tutduğu yol, bir çox səmimi canların düşüncəsində gözləyən müqəddəslər üçün həqiqi mövqeyi nüfuzdan salmağa meylli olmuşdur.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> Səhvlərin bu siyahısına mən daha çoxlarını da əlavə edə bilərdim; məsələn, Vəhy 20:4, 7-dəki keçmişdə olmuş “min il”, Vəhy 7:4; 14:1-dəki 144.000, Məsihin dirilməsindən sonra “qalxıb qəbirlərdən çıxanlar”, işsizliyin təlimi, körpələrin məhv edilməsi təlimi və s. və i.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> “Bu yanlışlıqlar o qədər səylə yayılmış və intizar içində olan sürüyə o qədər təlqin edilmişdi ki, Qardaş Miller yuxunu gördüyü vaxt həqiqi cəvahiratlar ‘gözdən uzaqlaşdırılmışdı’ və peyğəmbərin sözləri tətbiq oluna bilərdi — ‘Və hökm geri çevrilir, ədalət isə uzaqda dayanır,’ və s. və i.a. Bax: Yeşaya 59:14. O vaxt ölkədə indiki həqiqətin işini müdafiə edən bir advent qəzeti yox idi. The Day-Dawn kiçik sürünün həqiqi mövqeyini müdafiə edən sonuncu qəzet idi; lakin Rəbb Qard. Millerə bu yuxunu verməzdən bir neçə ay əvvəl o da fəaliyyətini dayandırdı; və son canvermə çırpıntısında yorğun, ah-zar edən müqəddəslərə onların son qurtuluşunun vaxtı kimi o zaman gələcəkdə otuz il uzaqda olan 1877-ci ili göstərdi. Vay! vay! Təəccüblü deyil ki, Qardaş Miller yuxusunda bu kədərli vəziyyətə görə ‘oturub ağladı’.

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> “Qardaş Miller 22 dekabr 1849-cu ildə ölüm yuxusuna getdi; bu, onun yuxusunda deyilən aşağıdakı sözləri yerinə yetirdi: «Səs-küyün içində bir anlıq gözlərimi yumdum.» Bu ecazkar yerinə yetmə o qədər aydındır ki, bunu görməmək heç kəsə nəsib olmayacaq.”

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> “Sandıq, on qız məsəlində göstərildiyi kimi, Qardaş Millerin dünyaya bəyan etdiyi advent həqiqətini təmsil edir. [Matthew 25:1–11.] Birincisi, vaxt — 1843; ikincisi, ləngimə vaxtı; üçüncüsü, gecəyarısı fəryadı — yeddinci ayda, 1844-cü ildə; və dördüncüsü, bağlanmış qapı. 1843-cü ildən bəri ikinci gəlişə dair nəşrləri oxumuş heç kəs inkar etməz ki, Qardaş Miller advent tarixində bu dörd mühüm məqamı müdafiə etmişdir. Həqiqətin bu ahəngdar sistemi, yaxud “sandıq”, öz təcrübələrini rədd etmiş və Qardaş Millerlə birlikdə dünyaya belə qorxusuzcasına təbliğ etdikləri məhz o həqiqətləri inkar etmiş olanlar tərəfindən parçalanmış və dağıntıların içinə səpələnmişdir.”

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> “O zaman kilsə saf olacaq və ‘Allahın taxtı önündə qüsursuz’ duracaq; bütün səhvlərini, nöqsanlarını və günahlarını etiraf etmiş, bunları Məsihin qanı ilə yuyulmuş və silinmiş olaraq, onlar ‘ləkəsiz, qırışıqsız və ya buna bənzər hər hansı bir şeysiz’ olacaqlar. O zaman onlar ‘əvvəlki izzətlərindən on qat artıq izzətlə’ parlayacaqlar.” JAMES WHITE Oswego, may, 1850.

Back to Articles