Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

Daniel Kitabı - Yüz Əlli Səkkizinci

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

Vəhyin Açıqlanması: Danieldəki Matəm Günlərini Anlamaq

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Fars padşahı Kirişi̇n üçüncü ilində Belteşassar adı verilən Daniyelə bir şey açıqlandı; və bu şey doğru idi, lakin təyin olunmuş vaxt uzun idi; o da bu şeyi anladı və görüntü barədə anlayışa malik oldu. O günlərdə mən, Daniyel, üç tam həftə matəm tuturdum. Nə ləziz çörək yedim, nə ağzıma ət, nə də şərab dəydi; üç tam həftə tamam olana qədər heç özümü məsh etmədim. Və birinci ayın iyirmi dördüncü günündə, böyük çayın, yəni Hiddekelin kənarında idim. Daniyel 10:1–4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

Vəhy kitabının on birinci fəslindəki simvolik üç yarım gün ərzində, iki şahid küçədə ölü ikən, Belteşassara bir “şey” açıqlanır. O, bundan əvvəl “görümü” (mareh) anlamışdı, çünki doqquzuncu fəsildə Cəbrayıl artıq gəlib ona həmin görümü anlamaq qabiliyyəti vermişdi.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Bəli, mən dua edərək danışdığım vaxt, başlanğıcda görüntüdə görmüş olduğum həmin kişi Cəbrayıl sürətlə uçaraq gəlib axşam qurbanı vaxtı mənə toxundu. O, məni məlumatlandırdı, mənimlə danışdı və dedi: “Ey Daniel, sənə hikmət və anlayış vermək üçün indi gəlmişəm. Sənin yalvarışlarının əvvəlində əmr verildi, mən də bunu sənə bildirmək üçün gəlmişəm; çünki sən çox sevilənsən. Buna görə məsələni anla və görüntünü nəzərdən keçir”. Daniel 9:21–23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

Danielın “başlanğıcda görüntüdə gördüyü” “Cəbrayıl adam” ifadəsi, “xazon”a, yəni peyğəmbərlik tarixinin görüntüsünə işarə edir; bu da səkkizinci fəsildə Cəbrayılın Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki padşahlıqların görüntüsünü Daniel üçün şərh etməsinə aid idi. Lakin Danielın doqquzuncu fəsildə nəzərdən keçirməli olduğu “görüntü” “mareh”, yəni zahiri görünüşün görüntüsü idi. Bundan sonra Cəbrayıl Daniel üçün iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin tarixi bölgüsünü təqdim edir.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

Doqquzuncu fəsil Darinin birinci ilində yerinə yetdi. Belteşassar “Kirin üçüncü ilində” “görüntünü anladığını” bildirdikdə, o, “mareh” görüntüsünü artıq iki ildir ki, anlamışdı. Belteşassarın matəm tutduğu “o günlərdə” anladığı isə “söz” idi, yəni ivritcə “dabar” kəlməsi; və bu, uzun idi, çünki təyin olunmuş vaxt iki min beş yüz iyirmi il idi.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

Daniel artıq “şey”in bir hissəsini anlamışdı, çünki o, doqquzuncu fəsildə Levililər iyirmi altının duasını yerinə yetirirdi və bu, “şey”in duasıdır. İyirmi bir günlük matəm zamanı Belteşassarın anlamağa gəldiyi “yeddi vaxt” üzərinə artmış işıq var idi və həmin matəm günləri ərzində “yeddi vaxt” üzərinə artan işıq, 1856-cı ildə “yeddi vaxt” üzərinə artmış işığı timsal edirdi. Millerçilər də əvvəllər “yeddi vaxt”ı bilirdilər, çünki onu bəyan etmişdilər, lakin onların tarixində Filadelfiya hərəkatından Laodikiya hərəkatına keçid etdikləri məhz nöqtədə onları sınamalı olan əlavə işıq verilmişdi.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

Belteşassarın matəm günləri, 1856-cı ildə Filadelfiya hərəkatının Laodikiya hərəkatına, daha sonra isə 1863-cü ildə Laodikiyalı Adventist kilsəsinə keçdiyi zamanın peyğəmbərlik tarixinə paraleldir. Həm Belteşassarın, həm də Millerçi hərəkatın “yeddi zaman” üzərinə artan nurla bağlı tarixi, üçüncü mələyin Laodikiya hərəkatından yüz qırx dörd minin Filadelfiya hərəkatına keçidi ilə, həmçinin “yeddi zaman” üzərinə artan nurun aşkar olunmalı olduğu matəm günləri ilə — yəni ləngimə vaxtı ərzində — uyğunluq təşkil edir.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

Beltaşassar həm bir xəbərcini, həm də bir hərəkatı təmsil edir. Onun matəm günlərində xəbərcinin “məsələni”, yəni Həqiqəti anlaması gərəkdir və sonra Mikayıl 2023-cü ildə iki şahidi diriltdiyi zaman həmin “məsələni” bir hərəkata təqdim etməlidir.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

Birinci ayədə Danielin anladığı bildirilən ibrani “mareh” sözü (Məsihin zahir olmasının görüntüsü) Danielin son görüntüsündə dörd dəfə təqdim olunur. O, iki dəfə “görüntü”, iki dəfə isə “zahiri görünüş” kimi tərcümə edilmişdir. Danielin birinci ayədə bu sözü ilk dəfə işlətməsində o, “görüntü”nü anladığını bildirir, lakin digər üç istinad Danielin görüntünü yaşadığını göstərir. Altıncı ayədə Məsihin üzü “şimşəyin ‘zahiri görünüşü’ kimi” idi.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> Birinci ayın iyirmi dördüncü günündə mən böyük çayın, yəni Hiddekelin kənarında idim. O zaman gözlərimi qaldırıb baxdım və budur, kətan geyinmiş, beli Ufazın xalis qızılı ilə qurşaqlanmış bir adam gördüm. Onun bədəni zəbərcədə bənzəyirdi, üzü şimşək görkəmində idi, gözləri od məşəlləri kimi idi, qolları və ayaqları cilalanmış tunc rəngində idi, sözlərinin səsi isə bir izdihamın səsi kimi idi. Bu görüntünü yalnız mən, Daniel gördüm; çünki mənimlə olan adamlar görüntünü görmədilər, lakin onların üzərinə böyük bir titrəyiş çökdü və gizlənmək üçün qaçdılar. Buna görə də mən tək qaldım və bu böyük görüntünü gördüm; məndə heç bir qüvvə qalmadı, çünki gözəlliyim içimdə pozğunluğa çevrildi və heç bir qüvvət saxlamadım. Daniel 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

“Vəhy” kimi tərcümə olunan başqa bir ibrani söz də vardır; “mareh” ibrani sözünün bəzi xüsusiyyətlərini ortaya qoyduqdan sonra ona toxunacağıq. Əvvəlki ayələrdə “görünüş” kimi verilən söz, ibrani dilində “mareh” sözüdür. Həmin söz on altıncı ayədə “vəhiy” kimi tərcümə edilmişdir. On altıncı ayədə Məsihin vəhyi Daniyeli qəmgin etmişdir.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Və budur, insan oğullarının bənzərinə bənzər biri dodaqlarıma toxundu; o zaman ağzımı açdım, danışdım və qarşımda dayanana dedim: Ey ağam, bu görüntü üzündən ağrılarım üstümə qayıtdı və məndə heç bir qüvvə qalmadı. Daniel 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

“Qüssələr” kimi tərcümə edilən ivrit sözü “mıxça” mənasını verir və ayədə Danielin gördüyü Məsihin zühurunun “görünüşü” bir mıxçanı döndərdi. Peyğəmbərlikdə “mıxça” dönüş nöqtəsini təmsil edir.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> “Keçmişin tarixindən öyrəniləsi dərslər vardır; və diqqət bunlara yönəldilir ki, hamı anlasın: Allah indi də həmişə etdiyi kimi eyni xətlər üzrə işləyir. Onun əli Öz işində və millətlər arasında indi də, müjdə ilk dəfə Edendə Adəmə bəyan edildiyi vaxtdan bəri necə olmuşdursa, eləcə görünür.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Xalqların və kilsənin tarixində dönüş nöqtələri olan dövrlər vardır. Allahın inayəti ilə, bu müxtəlif böhranlar yetişdiyi zaman, həmin vaxt üçün işıq verilir. Əgər o qəbul edilərsə, ruhani tərəqqi baş verir; əgər rədd edilərsə, ruhani eniş və fəlakət bunun ardınca gəlir. Rəbb Öz Kəlamında Müjdənin keçmişdə necə irəliyə doğru aparıldığını və gələcəkdə, hətta son qarşıdurmayadək, necə aparılacağını açıb göstərmişdir; o zaman şeytani qüvvələr öz son heyrətamiz hərəkətlərini edəcəklər.” Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

On altıncı ayə Belteşassarın təmsil etdiyi tarixdə dönüş nöqtəsini ifadə edir. Bu, həm Respublika buynuzu (millət), həm də Protestant buynuzu (kilsə) üçün dönüş nöqtəsidir. O, bir böhranı təmsil edir və həmin tarix üçün xüsusi nurun verildiyi nöqtəni göstərir. Daniel üçün dönüş nöqtəsi, onun üç dəfədən ikincisində “toxunulduğu” zaman baş verdi. Danielə üç dəfə toxunulacaqdı və ona ikinci dəfə toxunulduqda, bu, Daniel üçün bir dönüş nöqtəsi idi; həmin dönüş nöqtəsi isə Danielin “mareh” görüntüsünü gördüyü üç dəfədən ikincisi idi.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Və budur, insan oğullarına bənzər bir surətdə olan biri dodaqlarıma toxundu; onda ağzımı açdım, danışdım və önümdə duran şəxsə dedim: Ey ağam, bu görüntü üzündən qüssələrim üstümə çökdü və məndə heç qüvvə qalmadı. Daniel 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

Bir azdan üç toxunuşa müraciət edəcəyik. Danielin “mareh” sözünü işlətdiyi dörd haldan birincisi, görüntünü anladığına dair onun şahidliyi idi; son üç istinad isə zahiri həqiqətən gördüyü zaman yaşadığı təcrübəni göstərir. Zahirin görüntüsünü müəyyən etdiyi üçüncü hal on səkkizinci ayədir; orada ona üçüncü dəfə toxunulur.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> Sonra yenə insan surətinə bənzəyən biri gəlib mənə toxundu və məni gücləndirdi. Daniel 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

On altıncı ayədə, “marah” görüntüsünə dair ikinci istinadda, ikinci toxunuşda onun gücü tükənir, lakin üçüncü toxunuşda gücü bərpa olunur. Onuncu, on altıncı və on səkkizinci ayələrdə Danielə toxunulur. Altıncı ayədə Daniel Məsihin görünüşünü, sonra isə Cəbraili görür, onuncu ayədə isə Cəbrail Danielə ilk dəfə toxunur.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Sonra gözlərimi qaldırıb baxdım, və budur, kətan geyinmiş bir adam var idi; belinə Ufazın xalis qızılı bağlanmışdı. Onun bədəni də zəbərcəd kimi idi, üzü şimşəyin görünüşü kimi, gözləri od məşəlləri kimi, qolları və ayaqları cilalanmış tunc rəngində idi, sözlərinin səsi isə çoxluğun səsi kimi idi. Və mən, Daniel, görüntünü təkbaşına gördüm; çünki mənimlə birlikdə olan adamlar görüntünü görmədilər, lakin onların üzərinə böyük bir titrəyiş düşdü, belə ki, gizlənmək üçün qaçdılar. Buna görə də mən tək qaldım və bu böyük görüntünü gördüm; məndə heç bir qüvvət qalmadı, çünki gözəlliyim içimdə pozğunluğa çevrildi və heç bir qüvvət saxlamadım.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> Yenə də onun sözlərinin səsini eşitdim; və onun sözlərinin səsini eşidəndə üzüstə dərin yuxuya getdim, üzüm də yerə tərəf idi. Və budur, bir əl mənə toxundu və məni dizlərim üstə və əllərimin ovucları üstə qaldırdı. O mənə dedi: Ey çox sevilən adam Daniel, sənə söylədiyim sözləri anla və ayağa qalx; çünki indi sənin yanına göndərilmişəm. O bu sözü mənə deyəndə mən titrəyə-titrəyə ayaq üstə durdum. Sonra mənə dedi: Qorxma, Daniel; çünki sən qəlbini anlamağa və Allahının önündə özünü alçaltmağa qoyduğun ilk gündən etibarən sözlərin eşidildi və mən sənin sözlərinə görə gəldim. Lakin fars padşahlığının şahzadəsi iyirmi bir gün mənə müqavimət göstərdi; amma budur, baş şahzadələrdən biri olan Mikayıl mənə köməyə gəldi; mən də orada fars padşahlarının yanında qaldım. İndi isə son günlərdə xalqının başına nə gələcəyini sənə anlatmaq üçün gəlmişəm; çünki görüntü hələ çox günlər üçündür. Daniel 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

Sonra on altıncı ayədə, Məsihin görüntüsünü görəndə Danielə ikinci dəfə toxunulur.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> O mənə belə sözlər söylədiyi zaman üzümü yerə tutdum və lal oldum. Və bax, insan oğullarının bənzərinə oxşayan biri dodaqlarıma toxundu; o zaman ağzımı açıb danışdım və qarşımda duran şəxsə dedim: Ey ağam, bu görüntü üzündən iztirablarım üstümə çökmüşdür və məndə heç bir güc qalmamışdır. Çünki bu ağamın qulu bu ağamla necə danışa bilər? Mənə gəlincə isə, dərhal məndə heç bir güc qalmadı, hətta məndə nəfəs də qalmadı. Daniel 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

Sonra Daniel üçüncü dəfə Məsihin deyil, Cəbrayılın zühuru zamanı toxunulur.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> Sonra yenə insan surətinə bənzər biri gəlib mənə toxundu və məni qüvvətləndirdi. Və dedi: Ey çox sevilən adam, qorxma; sənə sülh olsun, möhkəm ol, bəli, möhkəm ol. O mənimlə danışanda mən qüvvətləndim və dedim: Qoy ağam danışsın; çünki sən məni qüvvətləndirdin. Sonra o dedi: Bilirsənmi, nə üçün sənin yanına gəlmişəm? İndi isə Farsın başçısı ilə vuruşmağa qayıdacağam; və mən çıxanda, bax, Yunanıstanın başçısı gələcək. Lakin mən sənə həqiqət kitabında yazılmış olanı göstərəcəyəm; və bu işlərdə mənimlə birlikdə dayanan yoxdur, sizin başçınız Mikayıldan başqa. Daniel 10:18–21.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

Daniela üç dəfə toxunulur və birinci və üçüncü dəfə ona mələk Cəbrayıl toxunur. İkinci dəfə ona Məsih toxunur. Daniel eyni ivrit sözünü dörd dəfə işlətmişdir, lakin bu dörd işlənmənin birincisində, birinci ayədə, o, “görümü” anladığını bildirirdi. Həqiqəti anlamaq mühümdür, lakin bu, onun digər üç dəfə olduğu kimi, həmin həqiqəti təcrübədən keçirməsi ilə eyni şey deyildir.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Danielın matəm günləri başa çatdıqda, ona həmin görüntü ilə bağlı bir təcrübə verildi; o, matəm günləri sona çatmamışdan əvvəl onu artıq anlayırdı. Bu təcrübə üç toxunuşla təmsil olunan üç mərhələdən ibarətdir. Birinci və sonuncu toxunuş Cəbrayıl tərəfindən, orta toxunuş isə Məsih tərəfindən həyata keçirildi. Birinci və sonuncu toxunuşlar ivrit əlifbasının birinci və son hərfləri idi. Həmin ikinci mərhələdə Daniel öz halını Rəbbinə münasibətdə üsyankar bir günahkar kimi tanıyır və beləliklə, orta toxunuş ivrit əlifbasının on üçüncü hərfi ilə təmsil olunan üsyanı ifadə edir.

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> “Lakin Peter artıq nə qayıqlara, nə də yüklərə əhəmiyyət verirdi. Bu möcüzə, onun indiyədək şahidi olduğu bütün möcüzələrdən daha artıq, onun üçün ilahi qüdrətin bir təzahürü idi. O, İsa şəxsində bütün təbiəti Öz idarəsi altında saxlayan Birini görürdü. İlahiliyin hüzuru ona öz müqəddəs olmayan halını aşkar etdi. Ağasına olan məhəbbət, öz imansızlığına görə xəcalət, Məsihin təvazökarlığına görə minnətdarlıq, və hər şeydən əvvəl, sonsuz paklığın hüzurunda öz murdarlığını duymaq hissi onu büsbütün sarsıtdı. Yoldaşları torun içindəkiləri sahmana salarkən, Peter Xilaskarın ayaqları önünə yıxılıb belə fəryad etdi: “Məndən uzaqlaş; çünki mən günahkar bir adamam, ya Rəbb.”

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> “Allahın mələyinin önündə ölü kimi yerə yıxılmasına səbəb olan, ilahi müqəddəsliyin elə həmin hüzuru idi ki, peyğəmbər Danieli də yerə sərmişdi. O dedi: «Məndəki gözəllik çürüməyə döndü və heç bir qüvvəm qalmadı». Beləcə, Yeşaya Rəbbin izzətini gördükdə belə nida etdi: «Vay halıma! Çünki mən məhv oldum; çünki murdar dodaqlı bir adamam və murdar dodaqlı bir xalqın arasında yaşayıram; çünki gözlərim Padşahı, Ordular Rəbbini gördü». Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Zəifliyi və günahı ilə insanlıq ilahiliyin kamilliyi ilə qarşı-qarşıya gətirilmişdi və o, özünü tamamilə naqis və müqəddəslikdən uzaq hiss etdi. Allahın böyüklüyü və əzəməti barədə bir görüntü almağa nail olmuşların hamısında belə olmuşdur.”

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> “Peter fəryad etdi: ‘Məndən uzaqlaş; çünki mən günahkar bir adamam;’ lakin o, İsaya ayrıla bilməyəcəyini hiss edərək Onun ayaqlarından bərk yapışdı. Xilaskar cavab verdi: ‘Qorxma; bundan sonra sən adamlar tutacaqsan.’ Yeşaya Allahın müqəddəsliyini və öz layiqsizliyini gördükdən sonra ilahi xəbərə etibar edilmişdi. Peter də özündən imtina etməyə və ilahi qüdrətdən asılı olmağa yönəldildikdən sonra Məsih üçün olan işinə çağırışı aldı.” The Desire of Ages, 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

“mareh” görüntüsü Məsihin zühurunun görüntüsüdür, lakin Danielin bu sözü ikinci və dördüncü dəfə işlətməsində mələk Cəbrayıl təsvir olunur. Birinci dəfə Belteşassarın görüntünü başa düşdüyü bildirilirdi, lakin son üç halda Danielin görüntünü yaşaması təsvir olunur. Danielin görüntünü yaşadığı həmin üç dəfədə ona həmçinin toxunulur.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

Cəbrayılın ona ilk dəfə toxunması, izzətləndirilmiş Məsihin surətini gördükdən sonra olmuşdu və bu təcrübə onu “üzüm üstə, üzüm yerə tərəf dərin yuxuya” salmışdı. Görüm ayrılıq yaratmışdı, çünki onunla birlikdə olanlar “görümü görmədilər; lakin onların üzərinə böyük bir titrəyiş düşdü ki, gizlənmək üçün qaçdılar.” İlk məyusluqda Yeremya “Rəbbin əli üzərimdə olduğu üçün” “tək oturdum”, Belteşassarda isə “heç bir qüvvət qalmamışdı”, “çünki” onun “gözəlliyi” onda “fəsada çevrilmişdi və” onda “heç bir qüvvət qalmamışdı.”

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

Qabriel ona ilk dəfə toxunduqdan sonra, Qabriel Danieli dizləri və əllərinin ovuc içləri üzərinə oturtdu. Sonra o, Danielə söylədiyi sözləri anlamasını və ayağa qalxmasını əmr etdi; Daniel də, titrəməkdə olsa da, belə etdi. Bundan sonra Qabriel, Danielin yas tutduğu iyirmi bir gün ərzində nə baş verdiyini Danielə izah edir. O bildirdi ki, iyirmi bir gün ərzində Fars padşahları ilə mübarizə apardıqdan sonra, Mikayıl döyüşə qoşulmaq üçün göydən endi, sonra isə Qabriel Danielin dualarına cavab vermək və Danielə “axır günlərdə xalqının başına nə gələcəyini” açıqlamaq üçün gəldi. Mikayıl göydən endiyi zaman, Qabriel axır günləri Danielə izah etmək üçün göndərildi.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

Qabrielin izahı Danielə iyirmi bir günlük matəmin sonunda verildi; bu isə Vəhy kitabının on birinci fəslinin sətirbəsətir tətbiqində, Yezekel kitabının otuz yeddinci fəslində ölülərin sümüklərinə iki dəfə peyğəmbərlik etməsi əmr olunduğu vaxta işarə edir ki, iki peyğəmbər qəbirlərindən qaldırılsın. Bu, Mixailin göydən endiyi və Yəhuda kitabında Şeytanla qarşılıqlı münasibətə girməkdən imtina edərkən Musanın bədənini diriltdiyi zaman baş verir. Qabriel matəm günlərinin ümumi mənzərəsini Danielə verdikdən sonra, Daniel hələ daha iki dəfə toxunulacaq.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

Cəbrayıl sözünü bitirdikdən sonra Daniel “üzünü yerə çevirdi və dili tutuldu”; sonra isə Məsihin Özü Danielin “dodaqlarına toxundu”, və bundan sonra Daniel “ağzını açdı, danışdı və qarşımda duran şəxsə dedi: Ey ağam, bu görüntüyə görə qüssələrim üstümə qayıtdı və məndə heç bir qüvvə qalmadı. Çünki bu ağamın qulu bu ağamla necə danışa bilər? Mənə gəlincə isə, elə o andaca məndə heç bir qüvvə qalmadı, məndə nəfəs də qalmadı.”

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

Məsihi görmək və Onunla danışmaq təcrübəsi Danieli torpağa qədər alçaltdı. O, dili tutulmuşdu və əgər Məsih onun dodaqlarına toxunmasaydı, belə də qalacaqdı; necə ki, Yeşayanın dodaqlarına qurbangahdan götürülmüş közlə toxunulmuşdu.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> “Yeşaya öz Rəbbinin izzəti və əzəmətinin bu vəhyini gördükdə, Allahın paklığı və müqəddəsliyi duyğusu qarşısında sarsıldı. Onun Xaliqinin bənzərsiz kamilliyi ilə, özünün də uzun müddət İsrail və Yəhudanın seçilmiş xalqı arasında sayıldığı kəslərin günahlı yolu arasındakı təzad nə qədər kəskin idi! O fəryad etdi: «Vay halıma! Çünki həlak oldum; ona görə ki, mən dodaqları murdar bir adamam və dodaqları murdar bir xalqın arasında yaşayıram; çünki gözlərim Padşahı, Ordular Rəbbini gördü». Ayə 5. Sanki daxili məbəddə ilahi hüzurun tam nurunda dayanaraq, o anladı ki, öz qeyri-kamilliyi və acizliyi ilə baş-başa buraxılsa, çağırıldığı missiyanı yerinə yetirməyə tamamilə qadir olmayacaqdır. Lakin bir seraf onun iztirabını yüngülləşdirmək və onu böyük missiyasına hazırlamaq üçün göndərildi. Qurbangahdan götürülmüş canlı bir kömür onun dodaqlarına toxunduruldu və belə deyildi: «Budur, bu sənin dodaqlarına toxundu; sənin təqsirin götürüldü və günahın təmizləndi». Sonra Allahın səsi eşidildi: «Mən kimi göndərim və Bizim üçün kim gedəcək?» Yeşaya isə cavab verdi: «Budur mən, məni göndər». Ayələr 7, 8.”

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> “Səmavi ziyarətçi gözləyən elçiyə əmr etdi: «Get və bu xalqa de: Doğrudan da eşidəcəksiniz, amma anlamayacaqsınız; doğrudan da görəcəksiniz, amma dərk etməyəcəksiniz. Bu xalqın ürəyini kökəlt, qulaqlarını ağırlaşdır və gözlərini bağla; yoxsa gözləri ilə görərlər, qulaqları ilə eşidərlər, ürəkləri ilə anlayarlar, dönərlər və şəfa taparlar.» Ayələr 9, 10.

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> Peyğəmbərin vəzifəsi aydın idi; o, hökm sürən şər qüvvələrə qarşı etiraz səsini yüksəltməli idi. Lakin o, müəyyən bir ümid təminatı olmadan bu işi öz üzərinə götürməkdən çəkinirdi. “Ya Rəbb, nə vaxta qədər?” — deyə soruşdu. 11-ci ayə. Məgər Sənin seçilmiş xalqından heç kəs əsla anlamayacaq, tövbə etməyəcək və şəfa tapmayacaqmı?

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> “Yoldan azmış Yəhudanın xatirinə onun can yükü əbəs yerə daşınmalı deyildi. Onun missiyası tamamilə səmərəsiz olmayacaqdı. Bununla belə, bir çox nəsillər boyu artmaqda olan şərlər onun dövründə aradan qaldırıla bilməzdi. Bütün həyatı boyu o, səbirli, cəsarətli bir müəllim — həm ümid, həm də fəlakət peyğəmbəri olmalı idi. Nəhayət ilahi məqsəd yerinə yetirildikdə, onun səylərinin və Allahın bütün sadiq elçilərinin zəhmətlərinin tam bəhrəsi görünəcəkdi. Bir qalıq xilas edilməli idi. Bunun baş verməsi üçün, Rəbb bəyan etdi ki, üsyankar xalqa xəbərdarlıq və yalvarış ismarıcları çatdırılmalı idi: ‘Şəhərlər sakinsiz qalıb viran edilənədək, evlər adamsız qalanadək, ölkə tamamilə xarabalığa çevrilənədək, Rəbb adamları uzaqlara aparanadək və ölkənin ortasında böyük bir tərk edilmişlik olanadək.’ 11-ci, 12-ci ayələr.”

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> “Tövbəsiz qalanların başına gələcək ağır hökmlər,—müharibə, sürgün, zülm, xalqlar arasında qüdrət və nüfuzun itirilməsi,—bütün bunlar ona görə gəlməli idi ki, bunlarda incimiş Allahın əlini tanıyacaq olanlar tövbəyə yönəlsinlər. Şimal padşahlığının on qəbiləsi tezliklə xalqlar arasına səpələnəcək və onların şəhərləri viran qalacaqdı; düşmən xalqların məhvedici orduları onların ölkəsi üzərindən təkrar-təkrar keçəcəkdi; hətta nəhayət Yerusəlim də süqut edəcək, Yəhuda isə əsarətə aparılacaqdı; lakin Vəd Olunmuş Torpaq əbədi olaraq tamamilə tərk edilmiş qalmayacaqdı. Səmavi ziyarətçinin Yeşayaya verdiyi təminat belə idi: “Orada onda bir hissə qalacaq, Və o geri dönəcək, yenə də yeyilib tükənəcək; Amma yarpaqları töküləndə gövdəsi qalan püstə ağacı və palıd kimi, Müqəddəs nəsil də onun gövdəsi olacaqdır.” Ayə 13.”

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> “Allahın məqsədinin son yerinə yetirilməsinə dair bu əminlik Yeşayanın qəlbinə cəsarət gətirdi. Yer üzünün qüvvələri Yəhudaya qarşı sıralansalar nə olar? Rəbbin elçisi müxalifət və müqavimətlə qarşılaşsa nə olar? Yeşaya Padşahı, qoşunlar Rəbbini görmüşdü; serafimlərin nəğməsini eşitmişdi: «Bütün yer üzü Onun izzəti ilə doludur»; o, Yehovanın imandan dönmüş Yəhudaya göndərdiyi xəbərlərin Müqəddəs Ruhun ittiham edən qüdrəti ilə müşayiət olunacağı vədinə malik idi; və peyğəmbər qarşısındakı iş üçün qüvvətləndirilmişdi. 3-cü ayə. O, uzun və ağır missiyası boyunca bu görüntünün xatirəsini özü ilə daşıdı. Altmış il və ya daha artıq müddət ərzində o, Yəhuda övladlarının qarşısında ümid peyğəmbəri kimi durdu, kilsənin gələcək zəfərinə dair öncədən bildirdiklərində getdikcə daha cəsarətli oldu.” Peyğəmbərlər və Padşahlar, 307–310.

Back to Articles