Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

Daniel Kitabı - Yüz On Səkkizinci

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

Yerusəlimə Peyğəmbərlik Xəbərdarlığı: Axırzaman Hadisələrinin Simvolik Təsviri

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

Qüds üzərinə gələcək bəlaları elan edərək “Yerusəlimin küçələrində aşağı-yuxarı gəzən” adamın bəyan etdiyi 63-cü ildən 70-ci ilə qədər olan yeddi illik xəbərdarlıq, əvvəlcə Məsihin xidməti zamanı üç il yarım, sonra isə şagirdlərin xidməti zamanı üç il yarım müddətində Yerusəlimə verilmiş xəbərdarlıqla əvvəlcədən timsal edilmişdi. Əvvəlki məqalələr artıq göstərmişdir ki, Yerusəlimin məhvi çarmıxda, yaxud daha sonra Stefanın daşqalaq edilməsində baş verə bilərdi, lakin Allahın uzunmüddətli səbir və təhəmmülü şəhər və xalq üzərində Onun hökmünü təxirə saldı.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “Və ‘o, kimin üzərinə düşərsə, onu toz halına salacaqdır.’ Məsihi rədd edən xalq tezliklə öz şəhərlərinin və öz millətlərinin məhv edildiyini görəcəkdi. Onların izzəti qırılacaq və külək önündəki toz kimi səpələnəcəkdi. Bəs Yəhudiləri məhv edən nə idi? Bu, əgər onun üzərində bina etsəydilər, onların güvənliyi olacaq olan Qaya idi. Bu, xor görülmüş Allahın yaxşılığı, rədd edilmiş salehlik, sayılmamış mərhəmət idi. İnsanlar özlərini Allaha qarşı qoydular və onların xilası olacaq hər şey onların məhvinə çevrildi. Allahın həyat üçün təyin etdiyi hər şeyi onlar ölümə səbəb olan hesab etdilər. Yəhudilərin Məsihi çarmıxa çəkməsində Yerusəlimin məhvi də ehtiva olunurdu. Qolqotada tökülən qan onları bu dünya və gələcək dünya üçün fəlakətə batıran ağırlıq oldu. Allahın lütfünü rədd edənlərin üzərinə hökm düşəcəyi o böyük son gündə də belə olacaq. Onların büdrəmə qayası olan Məsih o zaman onlara intiqam alan bir dağ kimi görünəcək. Onun simasının izzəti, salehlər üçün həyat olan həmin izzət, pislər üçün yandırıb-yaxan bir od olacaq. Rədd edilmiş məhəbbətə, xor görülmüş lütfə görə günahkar məhv ediləcəkdir.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “Çoxlu misallar və təkrar olunan xəbərdarlıqlarla İsa Allah Oğlunu rədd etməyin yəhudilər üçün nə ilə nəticələnəcəyini göstərdi. Bu sözlərlə O, hər dövrdə Onu Öz Xilaskarı kimi qəbul etməkdən imtina edənlərin hamısına müraciət edirdi. Hər bir xəbərdarlıq onlar üçündür. Murdar edilmiş məbəd, itaətsiz oğul, yalançı bağbanlar, həqarətli inşaatçılar — bunların hər birinin qarşılığı hər bir günahkarın təcrübəsində vardır. Əgər o, tövbə etməzsə, onların qabaqcadan işarə etdiyi aqibət onun olacaqdır.” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

Həmin adamın Yerusəlimə şəhadət etdiyi yeddiillik dövr, birinci mühasirə zamanı min iki yüz altmış gündən ibarət iki bərabər dövrə bölünmüşdü. O yeddi il Yerusəlimin məhvinin təmsili idi, Məsihin və şagirdlərin xidmətinin yeddi ili isə Yerusəlimin məhvinin başlanğıcını təmsil edirdi; İsa isə sonu həmişə başlanğıcla təsvir edir. Həmin yeddi il, həmçinin, min iki yüz altmış illik iki bərabər dövrə bölünmüş şimal padşahlığına qarşı olan “yeddi vaxt” ilə də öncədən göstərilmişdi.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Müasir Roma bütpərəst və papalıq Romanın həm hərfi, həm də ruhani Yerusəlimi tapdalaması tarixini təkrar etdikdə və Müasir Roma 63-cü ildən 70-ci ilədək xəbərdarlıq vermiş həmin adamın iki dövrə aid iki tarixi təkrar etdikdə və müasir Roma Məsihin və şagirdlərin üç il yarım ərzində Yerusəlimə girib-çıxdıqları iki dövrün təmsil etdiyi tarixi təkrar etdikdə, axır günlərdə, hərçənd “artıq vaxt yoxdur”, yenə də iki fərqli dövr zahir olacaqdır.

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

Bu iki dövrdən sonuncusu, Müasir Romanın tezliklə qüvvəyə minəcək bazar günü qanunu zamanı ölümcül yarası sağaldıqdan sonra möminlərə qarşı son təqibini həyata keçirdiyi rəmzi qırx iki aydır. Həmin rəmzi qırx iki ay iki dövrdən ikincisidir və müasir Romanın icraedici mühakiməsi dövrüdür. Bu dövrdən əvvəl Laodikiyalı Adventizmdə yaşayanların araşdırıcı mühakiməsi gəlir.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

Həqiqi Yerusəlimə xəbərdarlığı təqdim edən adam Titusun mühasirəsi zamanı öldü. O, dağıntı zamanı deyil, dağıntıdan əvvəl gələn mühasirə zamanı öldü; çünki Yerusəlimin dağıdılması zamanı bir nəfər də olsun məsihçi ölmədi.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “Yeddi il ərzində bir adam Yerusəlimin küçələri ilə o yana-bu yana gedərək şəhərin başına gələcək bəlaları elan etməyə davam etdi. Gündüz də, gecə də o, bu vəhşi mərsiyəni təkrarlayırdı: ‘Şərqdən bir səs! qərbdən bir səs! dörd küləkdən bir səs! Yerusəlimə və məbədə qarşı bir səs! bəy-gəlinlərə qarşı bir səs! bütün xalqa qarşı bir səs!’—Ibid. Bu qərib varlıq həbs edildi və qamçılandı, lakin onun dodaqlarından heç bir şikayət çıxmadı. Təhqirə və pis rəftara o, yalnız belə cavab verirdi: ‘Vay, vay Yerusəlimin halına!’ ‘vay, vay onun sakinlərinin halına!’ Onun xəbərdarlıq fəryadı, öncədən xəbər verdiyi mühasirədə öldürülənədək kəsilmədi.” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

Bu adam mühasirə zamanı öldü, lakin son məhvdə deyil; son məhv isə möhlətin bağlanmasını və son yeddi bəlanı təmsil edir. Buna görə də, həmin adam ilk mühasirə zamanı Yerusəlimi tərk etmək barədə olan xəbərin bir rəmzidir. O zaman məsihçilər qaçdılar və ilk üç il yarım ərzində bu adam Yerusəlimdə ölməyən bir qrupun rəmzi idi; ikinci üç il yarım ərzində isə möhlətin bağlanmasından əvvəl ölən son məsihçilərin rəmzidir. Birinci dövrdə o, yüz qırx dörd mini müəyyən edir, ikinci üç il yarımlıq dövrdə isə ikinci dövr ərzində ölən böyük izdihamı təmsil edir.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

Həmin adamın xəbəri tarixçi tərəfindən qeydə alındı və o, altı səslə təmsil olundu. Nəhayət həbs edildikdə, onun yeddinci və son xəbəri Yerusəlimə və onun sakinlərinə “vay, vay” oldu. Qeydə alınan ilk “səs” “şərqdən gələn bir səs” idi, onun son xəbəri isə “vay” idi. Onun xəbərinin ilk ünsürü və xəbərinin son ünsürü İslamı təmsil edən Müqəddəs Kitab rəmzi idi, çünki İslam Müqəddəs Kitabda “şərqin” övladlarıdır və onlar “şərq küləyi” ilə təmsil olunurlar. Son xəbərində “vay” sözünün təkrarlanması Müasir Babilin sonunu əks etdirir; həmin zaman yer üzünün padşahları üç dəfə: “Vay, vay o böyük şəhərə”, — deyə fəryad edirlər. Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki üç ayədə “təəssüf” kimi tərcümə edilən yunan sözü, səkkizinci fəslin on üçüncü ayəsində “vay” kimi tərcümə olunur.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Və mən baxdım, göyün ortası ilə uçan bir mələyi gördüm və eşitdim ki, o, uca səslə deyirdi: “Vay, vay, vay yer üzündə yaşayanların halına, çünki hələ şeypur çalmalı olan o üç mələyin şeypurunun digər səsləri vardır!” Vəhy 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

Kişinin “vay, vay” bəyanı üç vayın üçqat tətbiqini təmsil edir; çünki birinci Vayın ünsürləri, ikinci Vayın ünsürləri ilə “sətir üstünə sətir” birləşərək üçüncü Vayın ünsürlərini müəyyən edir; eləcə də on səkkizinci fəsildə yer üzünün padşahlarının “vay, vay” sözünü üç dəfə ifadə etməsi, birinci və ikinci Vaylarla təsbit olunduğu kimi, üçüncü Vayı təmsil edir. Kişinin xəbərinin başlanğıcı və sonu, üçüncü Vayın İslam xəbərinin timsalı idi.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

Onun xəbərinin ilk ifadəsi “şərq”dən gələn bir səs idi və “şərq” İslamın rəmzidir, lakin bu, həm də şərqdə zühur edən möhürləyən mələyin kimliyinin müəyyən edilməsidir.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> Bundan sonra yerin dörd bucağında dayanmış, yerin dörd küləyini tutan dörd mələyi gördüm ki, külək nə yerin üstünə, nə dənizin üstünə, nə də hər hansı bir ağacın üstünə əssin. Və şərqdən yüksələn başqa bir mələk gördüm; onun əlində diri Allahın möhürü var idi. O, yerə və dənizə zərər vermək səlahiyyəti verilmiş o dörd mələyə uca səslə fəryad edib dedi: Allahımızın qullarını alınlarından möhürləyincəyədək nə yerə, nə dənizə, nə də ağaclara zərər yetirin. Və möhürlənənlərin sayını eşitdim: İsrail övladlarının bütün qəbilələrindən yüz qırx dörd min nəfər möhürlənmişdi. Vəhy 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

Karmel dağında İlyasın hekayəsində, o dənizə baxıb bir bulud gördüyü zaman qərbə doğru baxırdı, çünki Karmel dağı Aralıq dənizinin yaxınlığında yerləşir.

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> Yeddinci dəfə oldu ki, o dedi: Bax, dənizdən insan əlinə bənzər kiçik bir bulud qalxır. O dedi: Get, Axava de: “Arabanı hazırla və aşağı en ki, yağış səni saxlamasın.” 1 Padşahlar 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

İlyas Aralıq dənizi istiqamətində, qərbə tərəf baxmış olardı. Luka on ikinci fəsildə Məsih Öz xəbərinin bölünmə xəbəri olduğunu bildirir.

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> Eləmi güman edirsiniz ki, Mən yer üzünə sülh gətirməyə gəlmişəm? Sizə deyirəm: Xeyr, əksinə, ayrılıq gətirməyə. Çünki bundan sonra bir evdə beş nəfər bölünmüş olacaq: üç nəfər ikisinin əleyhinə, iki nəfər də üçünün əleyhinə. Ata oğula qarşı, oğul da ataya qarşı; ana qıza qarşı, qız da anaya qarşı; qaynana gəlinə qarşı, gəlin də qaynanaya qarşı bölünəcək. O, xalqa yenə dedi: Qərbdən bir bulud qalxdığını gördüyünüz zaman dərhal deyirsiniz: “Yağış gəlir”; və elə də olur. Cənub küləyinin əsdiyini gördüyünüz zaman deyirsiniz: “İsti olacaq”; və elə də olur. Ey münafiqlər! Siz göyün və yerin zahiri görünüşünü ayırd edə bilirsiniz; bəs necə olur ki, bu zamanı ayırd edə bilmirsiniz? Luka 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

Qüdsə göndərilən elçinin xəbəri Alfa və Omeqanın imzasını daşıyır; çünki başlanğıc və son üçüncü Vayın İslamını müəyyən edir və “şərq”in səsi ilə eyni zamanda İslamın xəbərini möhürləmə xəbəri kimi müəyyən edir. “Qərb”dən gələn “ikinci səs” axır yağışı müəyyən edir; bu isə son yağışdır və bütün peyğəmbərlər axır zamanlara müraciət edirlər. “Qərb”in xəbəri, iki sinif ibadət edən meydana gətirən axır yağış xəbərinin rəmzidir. Siniflərdən biri axır yağış xəbərini tanıya bilmir, çünki onlar “bu vaxtı ayırd etmirlər.”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Elçinin xəbərinin növbəti ünsürü “dörd küləyin” səsidir; bu, həm möhürləmə xəbəridir, həm də üçüncü Vay ilə təmsil olunan İslamın qəzəbli atının xəbəridir. Növbəti ünsür Yerusəlimə və məbədə qarşıdır; beləliklə, o, xilas iddialarını Məsihdə deyil, məbəddə və Allahın seçilmiş xalqı olaraq öz irslərində əsaslandırdıqları üçün diqqətdən kənarda qalan bir insan sinfini müəyyən edən bütün peyğəmbərlərin xəbərini aşkar edir. Bunlar müqəddəs tarix boyu “Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik” deyə car çəkənlər kimi təqdim olunanlardır. Yerusəlimə və məbədə qarşı olan xəbər Laodikeya xəbəridir.

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> Kilsənin Müqəddəs Ruhun qüdrəti ilə canlandırılmamasına təəccüblənməyə ehtiyac yoxdur. Kişilər və qadınlar Məsihin verdiyi təlimatı bir kənara qoyurlar. Qəzəb və tamah qələbə çalır. Can məbədi pisliklə doludur. Məsih üçün yer yoxdur. İnsanlar öz əyri yolları ilə gedirlər. Onlar Xilaskarın sözlərinə qulaq asmayacaqlar. Özlərini öz ixtiyarlarına buraxır, məzəmmətləri və xəbərdarlıqları rədd edirlər; ta ki, şamdan yerindən götürülsün və ruhani ayırd etmə insan fikirləri ilə çaşdırılsın. Xidmətdə nöqsanlı olduqları halda, özlərini doğruldaraq deyirlər: “Rəbbin məbədi, Rəbbin məbədi bizik.” Onlar Allahın qanununu bir kənara qoyub öz xəyal güclərinin işığının ardınca gedirlər.” Review and Herald, 8 aprel 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

Sonra elçi, “sətir üzərinə sətir” metodologiyasının bir rəmzi olaraq, xəbərdaredici ismarıcının səsini bəy-gəlinlərə qarşı ucaltdı; çünki axır günlərin peyğəmbərlik xətti, Nuhun günlərindəki peyğəmbərlik xətti kimi olacaqdır; o vaxt onlar evlənib ərə gedirdilər, məhz məhvedici daşqın onların dünyəvi ehtiras və planlarını bürümək üzrə olduğu anda.

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> “Müqəddəs Kitab bəyan edir ki, axır günlərdə insanlar dünyəvi məşğuliyyətlərə, kefə və pul qazanmağa qərq olacaqlar. Onlar əbədi həqiqətlərə qarşı kor olacaqlar. Məsih deyir: “Nuhun günlərində necə idisə, Bəşər Oğlunun gəlişi də elə olacaq. Çünki tufandan əvvəlki günlərdə, Nuh gəmiyə girənədək, insanlar yeyib-içir, evlənir və ərə verirdilər; tufan gəlib hamısını aparanadək bunu anlamadılar; Bəşər Oğlunun gəlişi də belə olacaq.” Matta 24:37–39.

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> “Bu gün də belədir. İnsanlar sanki nə Allah var, nə göy, nə də axirət varmış kimi, qazanc dalınca və xudbin nəfsani həzlərə qapılaraq tələsik irəliləyirlər. Nuhun günlərində daşqın barədə xəbərdarlıq insanların öz şər içində sarsıdılması və onları tövbəyə çağırmaq üçün göndərilmişdi. Məsihin tezliklə gəlişi haqqında olan xəbər də eyni ilə insanları dünyəvi şeylərə aludəçilikdən oyatmaq üçün nəzərdə tutulmuşdur. Məqsəd budur ki, onlar əbədi həqiqətlərin şüuruna oyansınlar və Rəbbin süfrəsinə dəvətə diqqət yetirsinlər.

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> “Müjdə dəvəti bütün dünyaya — ‘hər millətə, tayfaya, dilə və xalqa’ — verilməlidir.” Vəhy 14:6. Son xəbərdarlıq və mərhəmət xəbəri öz izzəti ilə bütün yer üzünü işıqlandırmalıdır. O, varlı və kasıb, yüksək və aşağı olmaqla, insanların bütün təbəqələrinə çatmalıdır. Məsih belə deyir: “Yollara və çəpərlərin kənarına çıxın və onları gəlməyə məcbur edin ki, evim dolsun.” Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Xəbərdarlığın son elementi əvvəlki keçiddə vurğulanır. “Bütün xalqa” qarşı olan səs kimi təqdim edilən xəbər, xilas olmaq üçün Müjdənin tələblərinə cavab verməyin zəruriliyini müəyyən edən əbədi Müjdədir. Əbədi Müjdənin ilk tələbi Allahdan qorxmaqdır və bu qorxu, diri Allahın Oğlu olan Məsihi çarmıxa gətirənin bizim günahlarımız olması həqiqətinə əsaslanır.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Xidmətinin yeddi ili ərzində Yerusəlimə göndərilən elçinin hər bir ünsürü əbədi Müjdəni təmsil edirdi; bu isə, eyni ilə, Məsihin 27-ci ildən 34-cü ilədək çoxları ilə əhdi təsdiq etdiyi yeddi il ərzində təqdim olunan Müjdə idi. Bu həm də son günlərin son iki dövründə bəyan edilən əbədi Müjdədir və son yağışın xəbərinə məxsusdur; üçüncü Vay xəbərinin İslam xəbəri olmaqla. O, yüz qırx dörd minin möhürlənməsini, buğda ilə alaq otlarının ayrılmasını, alaq otlarının Laodikeya vəziyyətini və peyğəmbərliyin üçqat tətbiqini son yağışın metodologiyasının rəmzi kimi müəyyən edir; bu metodologiya isə “sətir üstə sətir”dir.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

Həmin tarixdəki yeddi ilin xəbəri peyğəmbərlik baxımından Məsihin xəbərinin və işinin ilk dəfə xatırlandığı zamanın bir hissəsi olan “qisas günləri” daxilində müəyyən edilmişdir; Onun xəbəri və işi isə axır günlərdə yüz qırx dörd min tərəfindən təkrar olunmalıdır. O zaman onlar öz xəbərlərini peyğəmbərlik çərçivəsində “Allahın qisas günləri” daxilində müəyyən edəcəklər. Allahın “qisas”ının Müqəddəs Yazıda təmsil olunan iki bibliya nümunəsi vardır: Onun Öz xalqı üzərinə olan qisası və həmçinin Onun Öz düşmənləri üzərinə olan qisası.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

Levililər iyirmi altıdakı “yeddi zaman” Allahın üsyankar xalqı üzərinə intiqamını təsvir edir və həmin intiqama məbədin və ordunun həm sözün həqiqi, həm də ruhani mənada tapdalanması daxildir. Məbədin və ordunun tapdalanması simvolizmi daxilində Allahın Öz düşmənləri üzərinə intiqamının simvolizmi də əks olunur. Son günlərdə Allahın Öz xalqına qarşı intiqamı, tezliklə gələcək bazar günü qanunu zamanı Laodikeyalı Adventizmin qusulub atılması kimi təsvir olunur. Həmin nişanə məntəqəsində Onun Müasir Babil üzərinə intiqamı da başlayır.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Laodikeya Adventizmi üzərinə yaşayanların tədqiqat hökmü, ardınca Surun fahişəsi və onun minib hökmranlıq etdiyi vəhşi heyvan üzərinə icraedici hökmün gəlməsi, hər görüntünün təsirinin yerinə yetirildiyi son günlərin peyğəmbərlik tarixidir. Hər görüntü həmin iki peyğəmbərlik dövrünə tətbiq edilməlidir, çünki axır yağışın metodologiyası peyğəmbərlik xətti üzərinə peyğəmbərlik xəttinin tətbiqidir. Həmin iki tarixin başlanğıcında İsa bir “əlamət” müəyyən etdi ki, bu da həmin nöqtədə yaşayanların yer üzünün tarixinin son nəslində olduqlarını sübut edir.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

Birinci dövr 11 sentyabr 2001-ci ildə yüz qırx dörd minin möhürlənməsi başladığı zaman başlandı. Məhz həmin yol nişanının daxilində Məsihin Luka iyirmi birdə müəyyən etdiyi “əlamət” yerləşdirildi.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> “İndi isə, qardaşlar, Allah istəyir ki, biz fənəri daşıyan adamla birlikdə öz mövqeyimizi tutaq; biz işığın olduğu yerdə və Allahın şeypura müəyyən bir səs verdiyi yerdə öz mövqeyimizi tutmaq istəyirik. Biz şeypura müəyyən bir səs vermək istəyirik. Biz çaşqınlıq içində olmuşuq və şübhə içində olmuşuq, kilsələr isə ölməyə hazırdır. Lakin indi burada oxuyuruq: ‘Bundan sonra mən başqa bir mələyin göydən endiyini gördüm; onun böyük qüdrəti var idi və yer üzü onun izzəti ilə işıqlandı. O, qüvvətli səslə şiddətlə nida edib dedi: Böyük Babil yıxıldı, yıxıldı və cinlərin məskəni, hər murdar ruhun sığınacağı, hər murdar və nifrətəlayiq quşun qəfəsi oldu’ [Vəhy 18:1, 2].”

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> “Belə isə, göydən gələn nur bizə çatanda onun heç olmasa bir zərrəsini tanımağa qadir bir vəziyyətdə deyiliksə, o ismarıc haqqında necə bir şey biləcəyik? Və Allahın Ruhunun onları göndərdiyinə dair əlimizdə zərrə qədər dəlil olmadığı halda, bizimlə razılaşan bir kəsdən bizə gələn ən qaranlıq aldanışı da dərhal qəbul edəcəyik. Məsih dedi: “Mən Atamın adı ilə gəlirəm, amma siz Məni qəbul etmirsiniz” [bax: Yəhya 5:43]. İndi isə, Minneapolisdəki yığıncaqdan bəri burada davam edən iş məhz budur. Çünki Allah Öz adı ilə sizin fikirlərinizlə uyğun gəlməyən bir ismarıc göndərir, buna görə də [siz belə nəticə çıxarırsınız ki,] bu, Allahdan gələn bir ismarıc ola bilməz.” Sermons and Talks, 1-ci cild, 142.

Back to Articles