Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-One

Daniel Kitabı — Yüz Əlli Birinci

The Symbolism of the Temple: Unveiling the Mysteries of the Divine and Human Connection

Məbədin Simvolizmi: İlahi və Bəşəri Bağlantının Sirlərinin Aşkarlanması

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

İki çubuq birləşdirilərək bir məbəd olur. Qırx altı məbədin rəmzi olduğuna görə, şimal padşahlığının əsarəti ilə cənub padşahlığının əsarətini bir-birindən ayıran da qırx altı ildir. Axır zamanda, 1798-ci ildə müqəddəs məkanın və ordunun tapdalanması başa çatdıqda, iki çubuğu bir məbəd halında birləşdirən də qırx altı ildir. E.ə. 723-cü ildən e.ə. 677-ci ilə qədər məbəd dağıdılmış və tapdalanmışdı. 1798-ci ildə tapdalanma sona çatdı və 1844-cü ilə qədər bir məbəd ucaldılmışdı. Orada onlar bir millət, bir padşah altında olmalı və əbədiyyət boyu günah etməyi dayandırmalı idilər. Plan bu idi, lakin 1863-cü il üsyanı planı 2001-ci ilə qədər geri itələdi.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

Paul kilsəni bədən, Məsihi isə baş kimi müəyyən edir və Pavel bədəni cismin simvolu kimi işlədir. Pavel üçün cism və bədən bir-birini əvəz edən anlayışlardır.

> For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

> Çünki əgər bədənə görə yaşayırsınızsa, öləcəksiniz; amma əgər Ruh vasitəsilə bədənin əməllərini öldürürsünüzsə, yaşayacaqsınız. Romalılara 8:13.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

İnsan məbədinin quruluşu Allahın məbədinin quruluşuna əsaslanır. Kilsə olan bədən, fərdin məbədində cisminə müvafiqdir. Fərdin məbədində ağıl başdır, bədən isə cisimdir.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> Çünki biz Onun bədəninin, Onun ətinin və Onun sümüklərinin üzvləriyik. Buna görə kişi öz atasını və anasını tərk edib öz arvadına birləşəcək və o ikisi bir bədən olacaqdır. Bu böyük bir sirdir; lakin mən Məsih və kilsə haqqında danışıram. Efeslilərə 5:30–32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

Yeddinci mələyin səsi Allahın sirrinin tamamlanması işinin başlanğıcını göstərdiyi zaman Yəhyanın ölçməli olduğu məbəd Allahın məbədi idi, lakin insanın məbədi Allahın məbədinin surətində yaradılmışdı. Bunlar bir-birinin yerinə işlədilə bilən rəmzlərdir. Musa yer üzündəki məskəni qurarkən istifadə etməli olduğu nümunə ona göstərilərkən dağda qırx altı gün qalmışdı. Həmin nümunə səmavi məbəddən götürülmüşdü.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

Məsih cismani surətdə təzahür etmiş səmavi məbəd idi və O, insan məbədinin nümunəsini təmsil edir, çünki insanlar Onun surətində yaradılmışdır. Buna görə də insan məbədinin nümunəsi qırx altı xromosomla təmsil olunur.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

Məbədlər peyğəmbərlik baxımından bir-birinin yerini tutur. Buna görə də, Yəhyaya ölçməsi buyurulan məbəd həyəti olmadan yalnız iki bölmədən ibarət idi. Birinci bölmə insan məbədini, yəni cəmiyyəti (gəlini), milləti, bədəni, yəni cismani təbiəti təmsil edir. İkinci bölmə ilahi məbədi, bəy bəyi, padşahı, başı, yəni zehni təmsil edir. Son günlərdə yüz qırx dörd min nəfər üçün yerinə yetirilən əbədi əhdin vədi, Hizqiyalın otuz yeddinci fəslindəki iki çubuqla təsvir edilmişdir. Bu, Yəhyanın iki bölmədən ibarət olan məbədi ilə təsvir edilmişdir. Bu, Pavelin möminin daxilində olan Məsihin sirri, izzətin ümidi barədə verdiyi dəqiq təriflərlə təsvir edilmişdir.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

Yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsi işi, İlahiliyin bəşəriyyətlə daimi surətdə birləşdirilməsi işidir. Bu iş Yeddinci Surun səslənməsi zamanı tamamlanır. Bu birləşmə Müqəddəs Yazılarda müxtəlif yollarla, sətir üzərinə sətir şəklində təmsil olunur. Bəraət və təqdis işi bu işin teoloji terminləridir. Bəraət Məsihin bizim Əvəzkarımız kimi gördüyü işdir, təqdis işi isə Məsihin bizim Nümunəmiz kimi gördüyü işdir. Bəraət bizim göy üçün hüququmuzu, təqdis isə göy üçün yararlılığımızı təmsil edir. Bu işlərin hər ikisi Möminə Müqəddəs Ruhun iştirakı ilə gətirilir. Bu iş, əbədi əhdə qəbul edilənlərin ürəkləri və zəkaları üzərinə Allahın qanununun yazılması kimi təmsil olunur.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

“Zəhin” məbəddə başın yerləşdiyi bölməni təmsil edir. Zəhin, aşağı təbiət olan bədənə qarşı olaraq, yüksək təbiət adlanan şeydir. Zəhin düşüncələrimizlə, bədən isə hisslərimizlə təmsil olunur.

> “Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

> “Bir çoxları gərəksiz bədbəxtlik yaşayırlar. Onlar düşüncələrini İsadan uzaqlaşdırır və onları həddən artıq öz mənlikləri üzərində cəmləşdirirlər. Kiçik çətinlikləri böyüdür və ruhdan salan sözlər danışırlar. Onlar Allahın ilahi tədbirləri üzündən gərəksiz gileylənmək kimi böyük günaha təqsirlidirlər. Sahib olduğumuz və nəyi varıqsa, hamısına görə Allaha borcluyuq. O, bizə müəyyən dərəcədə Özünün malik olduğu qüvvələrə bənzər qabiliyyətlər vermişdir; və biz bu qabiliyyətləri öz mənliyimizi razı salmaq və ucaldatmaq üçün deyil, Onu izzətləndirmək üçün ciddi səylə inkişaf etdirməliyik.”

> “We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

> “Zehnimizin Allaha sədaqətdən döndərilməsinə yol verməməliyik. Məsih vasitəsilə biz xoşbəxt ola da bilərik və olmalıyıq da, həmçinin özünənəzarət vərdişləri qazanmalıyıq. Hətta düşüncələr belə Allahın iradəsinə tabe etdirilməli, hisslər isə ağlın və dinin nəzarəti altına alınmalıdır. Təsəvvürümüz bizə ona görə verilməmişdir ki, heç bir cilovlama və intizam səyi olmadan cilovsuz qalsın və öz istədiyi kimi hərəkət etsin. Əgər düşüncələr yanlışdırsa, hisslər də yanlış olacaq; düşüncələr və hisslər birlikdə isə mənəvi xarakteri təşkil edir. Biz xristianlar olaraq düşüncələrimizi və hisslərimizi cilovlamağın bizdən tələb olunmadığına qərar verdikdə, pis mələklərin təsiri altına düşür və onların varlığını və idarəsini dəvət etmiş oluruq. Əgər təəssüratlarımıza təslim olar və düşüncələrimizin şübhə, tərəddüd və giley axarında hərəkət etməsinə yol versək, bədbəxt olacağıq və həyatımız uğursuzluqla nəticələnəcəkdir.” Review and Herald, 21 aprel 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

Fikirlər və hisslər birlikdə mənəvi xarakteri təşkil edir. Xarakterimiz aşağı və daha yüksək bir təbiətdən ibarətdir; ağıl daha yüksək təbiətdir, və əgər ağlın düşüncələri müqəddəsləşdirilərsə, hisslərimiz də müqəddəsləşəcəkdir. Bu belədir, çünki ağıl, insanlığımızı təşkil edən bu iki təbiətdən daha yüksək, idarəedici təbiətdir. Varlığımızın bir hissəsi kimi nəzərdə tutulmuş “qüvvələr”, “müəyyən dərəcədə”, Məsihin “sahib olduğu” qüvvələrə “bənzəyir”, çünki biz Onun surətində yaradılmışıq və biz həmin “qüvvələri inkişaf etdirmək üçün ciddi səylə çalışmalıyıq.”

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

İnsanın ali təbiətinin, yaxud zehninin bir hissəsini təşkil edən qüvvələr hökm, yaddaş, vicdan və xüsusilə iradədir.

> “Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

> “Bir çoxları soruşur: ‘Özümü Allaha necə təslim etməliyəm?’ Siz özünüzü Ona vermək istəyirsiniz, lakin əxlaqi qüvvədə zəifsiniz, şübhənin əsarəti altındasınız və günahlı həyatınızın vərdişləri tərəfindən idarə olunursunuz. Sizin vədləriniz və qərarlarınız qumdan hörülmüş kəndirlər kimidir. Siz düşüncələrinizi, meyllərinizi, məhəbbətlərinizi idarə edə bilmirsiniz. Pozulmuş vədləriniz və etibardan düşmüş öhdəlikləriniz barədə bilik sizin öz səmimiyyətinizə olan etimadınızı zəiflədir və sizdə belə bir hiss yaradır ki, Allah sizi qəbul edə bilməz; lakin ümidsizliyə qapılmağa ehtiyac yoxdur. Sizin anlamalı olduğunuz şey iradənin həqiqi qüvvəsidir. Bu, insan təbiətində hökmranlıq edən gücdür, qərar vermək, yaxud seçmək qüdrətidir. Hər şey iradənin düzgün fəaliyyətindən asılıdır. Seçim qüdrətini Allah insanlara vermişdir; onu işlətmək onlara məxsusdur. Siz ürəyinizi dəyişdirə bilməzsiniz, özünüzdən Allaha onun məhəbbətini verə bilməzsiniz; lakin Ona xidmət etməyi seçə bilərsiniz. Siz Öz iradənizi Ona verə bilərsiniz; onda O Öz xoş niyyətinə uyğun olaraq sizdə həm istəməyi, həm də həyata keçirməyi əmələ gətirəcək. Beləliklə, sizin bütün təbiətiniz Məsihin Ruhunun idarəsi altına gətiriləcək; məhəbbətiniz Onun üzərində cəmlənəcək, düşüncələriniz Onunla ahəng içində olacaq.”

> “Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

> “Xeyirxahlıq və müqəddəslik arzuları müəyyən həddə qədər doğrudur; lakin burada dayanarsanız, onlar heç bir fayda verməyəcək. Bir çoxları məsihçi olmağa ümid edib bunu arzuladıqları halda həlak olacaqlar. Onlar iradələrini Allaha təslim etmək nöqtəsinə gəlmirlər. Onlar indi məsihçi olmağı seçmirlər.

> “Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

> “İradənin düzgün işlədilməsi vasitəsilə həyatınızda tam bir dəyişiklik edilə bilər. İradənizi Məsihə təslim etməklə, siz bütün hökmranlıqların və qüvvələrin fövqündə olan qüdrətlə birləşirsiniz. Sizi sarsılmaz saxlamaq üçün yuxarıdan gücə malik olacaqsınız və beləliklə, Allaha daimi təslimiyyət vasitəsilə yeni həyatı, yəni iman həyatını yaşamağa qadir ediləcəksiniz.” Məsihə Aparan Yol, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

İradənin qüvvəsi insan təbiətindəki “idarəedici qüvvə”dir və bu idarəedici, insan məbədinin “bütün rəisliklərdən və hakimiyyətlərdən üstün olan qüvvə” ilə əlaqəli bölməsində yerləşir. İnsan məbədində İlahiliklə bəşəriyyətin birləşməsinin baş verdiyi yer ruhun qalasıdır. Hər bir insanın bir qalası vardır və o qala ya Məsih tərəfindən tutulur, ya da Məsihin baş düşməni tərəfindən.

> “When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

> “Kristus canın qalasına sahib çıxanda, insan varlığı Onunla bir olur. Və Məsihlə bir olan, bu birliyini qoruyub saxlayan, Onu ürəkdə taxta çıxaran və Onun əmrlərinə itaət edən şəxs şəririn tələlərindən amandadır. Məsihlə birləşərək, o, Məsihin lütflərini özündə toplayır və canları Ona qazanmaq işində qüvvəni, səmərəliliyi və gücü Rəbbə həsr edir. Xilaskar ilə əməkdaşlıq etməklə o, Allahın işlədiyi vasitəyə çevrilir. Sonra Şeytan gəlib cana sahib olmağa çalışanda görür ki, Məsih onu silahlı güclü adamdan daha qüvvətli etmişdir.” Review and Herald, 12 dekabr 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

Canın qalası insanın qəlbi və zehnidir. Yeni əhdin vədi imanlı üçün üç əsas vədi müəyyən edir. Ona yaşamaq üçün bir torpaq veriləcəyi vəd olunur; necə ki, Eden bağı Adəm və Həvva üçün idi və bu da Öz əhdində qədim İsrail üçün vəd olunmuş torpağı təmsil edirdi; o da öz növbəsində ruhani İsrail üçün ruhani, izzətli torpağı təmsil edirdi; və bu üçü də, sətir üstə sətir, Onun qalib gəldiyi kimi qalib gələnlər üçün yeni edilmiş yer üzü vədinə şəhadət edir.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

Adəm və Həvva günah etdikdə, onlar “yeddi vaxt” üçün Eden bağından “dağıdıldılar”, və yeddi minillikdən sonra yer yenilənir və Eden bağı bərpa olunur. Qədim İsrailin “yeddi vaxt” üçün dağıdılması, Adəm və Həvvanın dağıdılması ilə tipik surətdə əvvəlcədən göstərilmişdi. Əhd yaşamaq üçün bir torpaq vəd edir və bu, bərpa olunmuş Eden vədi idi. Müqəddəs məkanın və qoşunun tapdalanması, Adəmin günahı ilə başlamış olan bəşər ailəsi daxilində günahın getdikcə artan şiddətlənməsini təmsil edir.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

Əhdin qalan iki vədi bunlardır ki, sadiqlər yeni bir bədən və yeni bir ağıl, yəni Məsihin ağlını alacaqlar. Bədən cismani təbiətdir, aşağı təbiətdir və Məsihlə münasibətdə kilsədir. Ağıl isə yüksək təbiətdir; bu, Bacı Uaytın “canın qalası” kimi müəyyən etdiyi şeydir. Pavel açıq şəkildə öyrədir ki, biz Müjdənin tələblərini qəbul etdiyimiz anda, yəni saleh sayıldığımız zaman, Məsihin ağlını alırıq. O həmçinin öyrədir ki, biz yeni və izzətləndirilmiş bədəni İkinci Gəlişədək almırıq.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

> Budur, sizə bir sirr açıram: Biz hamımız yuxuya getməyəcəyik, lakin hamımız dəyişdiriləcəyik; bir anda, göz qırpımında, son şeypurda. Çünki şeypur səslənəcək, ölülər çürüməz olaraq dirildiləcək və biz dəyişdiriləcəyik. Zira bu çürüyən bədən çürüməzliyi geyinməlidir və bu fani bədən ölməzliyi geyinməlidir. Beləcə, bu çürüyən bədən çürüməzliyi geyindikdə və bu fani bədən ölməzliyi geyindikdə, onda yazılmış olan söz yerinə yetəcək: “Ölüm qələbə içində uduldu”. Ey ölüm, sənin neştərin haradadır? Ey qəbir, sənin qələbən haradadır? Ölümün neştəri günahdır; günahın qüvvəsi isə Qanundur. 1 Korinflilərə 15:51–56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

Yəhyanın dediyinə görə, bu cür yanlış təlimlərə inananların anti-Məsih olduğunu müəyyən edən bir təlim belə iddia edir ki, Məsih heç vaxt Adəmin günahından etibarən bəşər ailəsinə təsir göstərməyə başlamış günahın nəticələrinə məruz qalan bir bədəni qəbul etməmişdir.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> Bədən almış olaraq gəlmiş İsa Məsihi iqrar etməyən hər bir ruh Allahdan deyildir; və bu, gələcəyini eşitdiyiniz dəccalın ruhudur; o artıq indi də dünyadadır. 1 Yəhya 4:3.

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

“Qüsursuz Hamiləqalma”nı öyrədən Babilin (antikristin) şərabı belə iddia edir ki, İsanın doğuluşu kamil bəşəriyyətlə (Məryəm) ilahiliyin (Müqəddəs Ruhun) bir hamiləqalmasına əsaslansın deyə, Məryəm də günahdan əvvəl Adəm və Həvva necə idilərsə, eləcə kamil edilmişdi. Qüsursuz Hamiləqalma haqqında yalan təlim İsanın Məryəmin bətnində nə vaxt hamilə qaldığını deyil, Məryəmin Adəm və Həvvanın kamilliyi ilə necə hamilə qaldığını əsas götürür. İnsanı xilas etmək üçün gələndə Məsihin Öz üzərinə aldığı cismin günahsız cism olduğunu və irsiyyətin təsirlərini özündə daşımadığını irəli sürmək antikrist təlimidir.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Çünki bir çox aldadıcılar dünyaya daxil olmuşlar; onlar İsa Məsihin cismani surətdə gəldiyini etiraf etmirlər. Beləsi aldadıcı və anti-Məsihdir. 2 Yəhya 1:7.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

Məsih dirildildikdə, ilham diqqətlə göstərir ki, O artıq izzətləndirilmiş bir bədənə malik idi. Onun dirilməsi İkinci Gəliş zamanı salehlərin dirilməsini təmsil edirdi və yeni bədən haqqında əhd vədini də məhz orada alırıq.

> “The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

> “Məsihin Öz Atasının taxtına yüksələcəyi vaxt yetişmişdi. İlahi Qalib kimi O, qələbə qənimətləri ilə birlikdə göylərin saraylarına qayıtmaq üzrə idi. Ölümündən əvvəl O, Atasına belə bəyan etmişdi: «Mənə gördürmək üçün verdiyin işi tamamladım». Yəhya 17:4. Dirildikdən sonra O, bir müddət yer üzündə qaldı ki, şagirdləri Onun dirilmiş və izzətləndirilmiş bədəninə alışsınlar. İndi ayrılıq vaxtı gəlmişdi. O, yaşayan bir Xilaskar olduğu həqiqətini təsdiq etmişdi. Şagirdlərinin artıq Onu məzarla əlaqələndirmələrinə ehtiyac yox idi. Onlar Onu səma kainatının önündə izzətləndirilmiş halda düşünə bilərdilər.” Əsrlərin Arzusu, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

Yaşamaq üçün bir diyar haqqında əhd vədi, Eden bərpa olunduqda və birinci Adəmin bəşəriyyətinin “yeddi dəfə” (yeddi min il) davam edən səpələnməsi sona çatdıqda, yenilənmiş yer üzündə yerinə yetirilir. Yeni və izzətli bədən barədə əhd vədi isə İkinci Gəlişdə, bir göz qırpımında bəxş edilir.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> “Bet-Lexem hekayəsi tükənməz bir mövzudur. Onda ‘Allahın hikmətinin və biliyinin sərvətinin dərinliyi’ gizlidir.” Romalılara 11:33. Biz Xilaskarın göylərin taxtını axurla, səcdə edən mələklərin ünsiyyətini tövlə heyvanları ilə dəyişməkdəki qurbanına heyran qalırıq. İnsan qüruru və özünəyetərliyi Onun hüzurunda məzəmmət olunur. Lakin bu, Onun heyrətamiz alçalmasının yalnız başlanğıcı idi. Allah Oğlu üçün, hətta Adəm Edendə öz məsumluğu içində dayanarkən belə, insan təbiətini qəbul etmək belə, demək olar ki, sonsuz bir alçalma olardı. Ancaq İsa, bəşər nəsli dörd min illik günah nəticəsində zəiflədiyi zaman insanlığı qəbul etdi. Adəmin hər bir övladı kimi, O da irsiyyətin böyük qanununun fəaliyyətinin nəticələrini qəbul etdi. Bu nəticələrin nə olduğu Onun yer üzündəki əcdadlarının tarixində göstərilir. O, belə bir irsiyyətlə bizim kədərlərimizi və sınaqlarımızı paylaşmaq və bizə günahsız bir həyatın nümunəsini vermək üçün gəldi.” Әsrlərin Arzusu, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

İnsan Müjdənin tələblərinə cavab verdiyi zaman, o anda və oradaca yeni bir düşüncə, yəni Məsihin düşüncəsini alır; lakin bədən, yaxud Paulun onu adlandırdığı kimi cismani təbiət, İkinci Gəliş zamanı dəyişdirilir. Hisslərdən ibarət olan aşağı təbiət dönmə zamanı aradan qaldırılmır. Əxlaqi xarakterin bir hissəsini təşkil edən həmin hisslər İkinci Gəlişə qədər qalır. Həmin hisslər hormonal sistemlə əlaqəli olan emosional sistemi təmsil edir. Onlar sinir sistemi ilə əlaqəli olan duyğuları təmsil edir. İnsanın aşağı təbiətinin hisslər hesab edilən bütün ünsürləri iki əsas kateqoriyaya bölünür. Hisslərin bir növü əcdadlarımızdan irsən aldığımız meyllərdir, digər növ hisslər isə öz seçimlərimizlə inkişaf etdirdiyimiz qazanılmış meyllərdir.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

Bəzi irsi meyillər sadəcə olaraq insan təbiətinin bir hissəsidir, irsi meyillərin bəzi növləri isə pislik etməyə yönəlmişdir. Bəslənib formalaşdırılmış hiss növləri bizim öz seçimlərimizlə bərqərar etdiklərimizdir, irsi meyillər isə “irsiyyətin böyük qanunu” vasitəsilə ötürülür.

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

İsa “bəşər övladı dörd min illik günah nəticəsində zəiflədiyi zaman insan təbiətini qəbul etdi. Adəmin hər bir övladı kimi, O da irsiyyətin böyük qanununun fəaliyyətinin nəticələrini Öz üzərinə götürdü. Bu nəticələrin nədən ibarət olduğu Onun yer üzündəki əcdadlarının tarixində göstərilir. O, kədərlərimizi və sınaqlarımızı paylaşmaq, həmçinin bizə günahsız bir həyatın nümunəsini vermək üçün belə bir irsiyyətlə gəldi.” İrsiyyətin böyük qanununun dörd min illik fəaliyyətinin nəticələrinə malik olduğu halda, İsa Öz iradəsini işə salmaqla həmin meyilləri həmişə tabeçilik altında saxladı və heç vaxt bir dəfə də olsun hər hansı günahlı hisslərin yetişdirilməsində iştirak etmədi.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

Əgər İsa, Adəmlə Həvvanın günaha düşməzdən əvvəl təmsil olunduğu kimi, insanlığın dörd min illik tənəzzül ərzində məruz qaldığı zəifləmənin nəticələrini qəbul etmədən insan bədənini qəbul etmiş olsaydı, onda O, Allahın hər bir övladının necə qələbə çala biləcəyinə dair bir Nümunə təqdim etməzdi.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

> “Bir çoxları Məsihlə Şeytan arasındakı bu mübarizəyə öz həyatları ilə xüsusi bir əlaqəsi olmayan bir şey kimi baxırlar; və onlar üçün bunun az marağı vardır. Lakin hər bir insan qəlbinin hüdudları daxilində bu mübahisə təkrarlanır. Heç kəs Allahın xidmətinə qoşulmaq üçün şərin sıralarını tərk etməz ki, Şeytanın hücumları ilə qarşılaşmasın. Məsihin müqavimət göstərdiyi şirnikdirmələr elə o şirnikdirmələr idi ki, biz onları dəf etməyi çox çətin sayırıq. Onlar Ona, Onun xarakteri bizimkindən nə qədər üstün idisə, bir o qədər daha böyük dərəcədə yönəldilmişdi. Dünyanın günahlarının dəhşətli ağırlığı Onun üzərində olduğu halda, Məsih iştaha, dünya məhəbbətinə və insanı lovğalığa aparan nümayiş sevgisinə dair sınağa tab gətirdi. Adəm və Həvvanı məğlub edən, bizi isə belə asanlıqla məğlub edən sınaqlar bunlar idi.

> “Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

> “Şeytan Adəmin günahını Allahın qanununun ədalətsiz olduğuna və ona itaət etməyin mümkün olmadığına dəlil kimi göstərmişdi. Məsih bizim bəşəriyyətimizdə Adəmin uğursuzluğunu satın almalı idi. Lakin Adəm sınağa çəkən tərəfindən hücuma məruz qaldıqda, günahın təsirlərindən heç biri onun üzərində deyildi. O, kamil insanlığın qüvvəsində dayanırdı, ağlın və bədənin tam qüvvətinə malik idi. O, Edenin izzəti ilə əhatə olunmuşdu və hər gün səmavi varlıqlarla ünsiyyətdə idi. İsa Şeytanla mübarizə aparmaq üçün səhraya daxil olduqda isə vəziyyət belə deyildi. Dörd min il ərzində insan nəsli cismani qüvvədə, zehni gücdə və mənəvi dəyərdə zəifləyirdi; və Məsih pozulmuş bəşəriyyətin zəifliklərini Öz üzərinə götürdü. Yalnız bu yolla O, insanı alçalmış vəziyyətinin ən dərin uçurumlarından xilas edə bilərdi.”

> “Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

> “Bir çoxları iddia edirlər ki, Məsihin sınaq qarşısında məğlub edilməsi qeyri-mümkün idi. O halda O, Adəmin mövqeyinə yerləşdirilə bilməzdi; Adəmin qazana bilmədiyi qələbəni O da qazana bilməzdi. Əgər bizim hər hansı mənada Məsihin keçirdiyindən daha ağır bir mübarizəmiz varsa, onda O bizə kömək etməyə qadir olmazdı. Lakin Xilaskarımız bütün məsuliyyətləri ilə birlikdə bəşəri təbiəti Öz üzərinə götürdü. O, sınağa təslim olmaq imkanı ilə insan təbiətini qəbul etdi. Bizim daşımalı olduğumuz elə bir yük yoxdur ki, O onu çəkib dözməmiş olsun.

> “With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

> “Məsihlə də, Eden bağındakı müqəddəs cütlükdə olduğu kimi, iştaha ilk böyük sınağın əsasını təşkil edirdi. Məhz fəlakətin başladığı yerdə bizim satınalınmamız işi başlanmalıdır. Adəm iştahaya uymaqla necə yıxıldsa, Məsih də iştahanı inkar etməklə qələbə çalmalıdır. ‘O, qırx gün və qırx gecə oruc tutduqdan sonra acdı. Sınağa çəkən Onun yanına gəlib dedi: Əgər Sən Allahın Oğlusansansa, əmr et ki, bu daşlar çörəyə çevrilsin. Amma O cavab verib dedi: Yazılmışdır: İnsan təkcə çörəklə deyil, Allahın ağzından çıxan hər bir sözlə yaşayar.’”

> “From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

> “Adəmdən Məsihin dövrünədək özünə həzz vermə iştah və ehtirasların gücünü o dərəcədə artırmışdı ki, onlar demək olar, məhdudiyyətsiz hökmranlıq edirdilər. Beləliklə, insanlar alçalmış və xəstəliyə düçar olmuşdular, və özlərindən bu vəziyyətə qalib gəlmələri qeyri-mümkün idi. İnsan naminə, Məsih ən ağır sınağa tab gətirərək qalib gəldi. Bizim xatirimizə O, aclıqdan və ya ölümdən daha güclü olan bir özünənəzarət göstərdi. Və bu ilk qələbənin içində qaranlıq qüvvələri ilə olan bütün mübarizələrimizə daxil olan başqa məsələlər də ehtiva olunurdu.” The Desire of Ages, 117.

Back to Articles