Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

Yoel Kitabı və Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventist Kilsəsi - Beşinci Hissə

How Long? The Fifth Seal

Nə Vaxta Qədər? Beşinci Möhür

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

“Həmin zaman üçün işıq verildikdə” o, ya “qəbul edilir”, ya da “rədd edilir”. İşıq təqdim olunduqda həyata keçirilən ayrılma əbədi müjdənin işidir; bu, yalnız Allahın xalqının möhürlənməsini deyil, həm də buğda ilə alaq otlarının ayrılmasını ehtiva edir. Son sınaq və ayrılma prosesi 11 sentyabrda başladı; o zaman peyğəmbərlik sualı “nə vaxta qədər?” deyə soruşur və peyğəmbərlik cavabı “bazar qanununa qədər” olur. “Nə vaxta qədər” rəmzinin son xatırlanması Vəhy kitabında beşinci möhürdə tapılır.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> Və O, beşinci möhürü açanda, mən qurbangahın altında Allahın sözü və tutduqları şəhadət naminə öldürülmüş olanların canlarını gördüm. Onlar uca səslə fəryad edib deyirdilər: “Ey Müqəddəs və Həqiqi Rəbb, nə vaxta qədər hökm etməyəcək və qanımızın qisasını yer üzündə yaşayanlardan almayacaqsan?”

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Onların hər birinə ağ xələtlər verildi; və onlara deyildi ki, özləri kimi öldürüləcək olan həmd qulları və qardaşları da tamamlanıncaya qədər bir az da dincəlsinlər. Vəhy 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

Vəhy, “öldürülmüş olanların canları” tərəfindən verilən “nə vaxta qədər” sualının cavabını, papalıq şəhidlərinin ikinci qrupu tamamlandığı zaman gələcəkdə yerləşdirir. Bu, bazar günü qanunundan başlayır və məhz bu səbəbdən Bacı Uayt Vəhy kitabının on səkkizinci fəslini şəhidlərin ikinci qrupunun yerinə yetməsi kimi müəyyən edir. İlk beş ayədə iki “səs” vardır; birinci səs 9/11-i işarələyir, ikinci səs isə bazar günü qanunu zamanı kişiləri və qadınları Babildən çağırıb çıxarır. Bacı Uayt beşinci möhürdəki “nə vaxta qədər” rəmzini Vəhy on səkkizinci fəslin ilk beş ayəsi ilə eyniləşdirərək 9/11-dən bazar günü qanununa qədər olan xətti göstərir. Diqqət Allahın xalqının ayrılması və möhürlənməsi üzərində deyil, keçmiş tarixin şəhidlərini və bazar günü qanunu böhranı zamanı şəhid edilən, papalıq şəhidlərinin ikinci qrupunu təşkil edənləri qətlə yetirdiyinə görə papalığın mühakiməsi üzərindədir.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “Beşinci möhür açıldıqda, Vəhy alan Yəhya görüntüdə qurbangahın altında Allahın Kəlamı və İsa Məsihin şəhadəti naminə öldürülmüş olan cəmiyyəti gördü. Bundan sonra Vəhy kitabının on səkkizinci fəslində təsvir edilən səhnələr gəldi; burada sadiq və həqiqi olanlar Babildən çıxmağa çağırılırlar. [Vəhy 18:1–5, sitat gətirilmişdir.]” Manuscript Releases, cild 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

Beşinci möhürün şəhidlərini və Bazar günü qanunu böhranında tamamlanan gələcək və ikinci şəhidlər qrupunu müəyyən etdiyi digər parçadakı mətndə o deyir ki, həmin səhnələr “gələcəkdə olan bir zaman dövründə” baş verəcəkdi. Vəhy on səkkizin iki səsi “gələcəkdə olan zaman dövrünü” təmsil edir. Birinci səs başlanğıcda, 11 sentyabrda, ikinci səs isə Bazar günü qanunu zamanı eşidilir.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘Və O, beşinci möhürü açdığı zaman mən qurbangahın altında Allahın kəlamına və malik olduqları şəhadətə görə öldürülmüş olanların canlarını gördüm; və onlar uca səslə fəryad edib dedilər: Nə vaxta qədər, ey Rəbb, müqəddəs və həqiqi olan, yer üzündə yaşayanlar üzərində hökm etməyəcək və qanımızın qisasını almayacaqsan? Və onların hər birinə ağ libaslar verildi [Onlar pak və müqəddəs elan olundular]; və onlara deyildi ki, özləri kimi öldürüləcək həmqulluqçuları və qardaşları da tamamlanana qədər hələ bir az müddət dincəlsinlər’ [Vəhy 6:9–11]. Burada Yəhyaya həqiqətdə mövcud olan deyil, gələcəkdə müəyyən bir zaman dövründə baş verəcək olan səhnələr göstərilmişdi.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “Vəhy 8:1–4 sitat gətirilmişdir.” Manuscript Releases, 20-ci cild, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

Bacı Uayt ikinci şəhidlər qrupunun təşəkkülünün tamamlanmasını gələcəyə aid edir və digər parçada Vəhy 18:1–5-dən sitat gətirir; burada ilk üç ayədə bir səs, dördüncü və beşinci ayələrdə isə başqa bir səs müəyyən edilir. Birinci səs Nyu-Yorkun böyük binalarının yerlə-yeksan olduğu 11 sentyabrı işarələyir, ikinci səs isə Bazar günü qanunudur; həmin vaxt Allahın digər sürüsü Babildən çağırılıb çıxarılır. İkinci parçada o, Vəhy kitabının səkkizinci fəslinə və ilk dörd ayəsinə istinad edir; burada yeddinci möhürün açılması müəyyən edilir, altarın üzərindən götürülmüş kömürlərin yer üzünə atıldığı an təsvir olunur ki, bu da Pentikostla üst-üstə düşür; o zaman göydən od endi və şagirdləri nurlandırdı, necə ki, İlyasın on iki daşı nurlandırılmışdı və bu, şagirdlərin üzərinə enən od dilləri ilə təmsil olunmuşdu.

## How Long? Zechariah & John

Nə Vaxta Qədər? Zəkəriyyə və Yəhya

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

“Nə vaxta qədər” 11 sentyabrdan Bazar qanununa qədər olan zaman dövrünün peyğəmbərlik rəmzidir; bu dövr Karmel dağının hekayəsində, 1840-cı ildən 1844-cü ilə qədər Millerçilərin tarixində, Musanın tarixində səkkizinci bəladan onuncu bəlaya qədərki mərhələdə, beşinci möhürdəki şəhidlərin şahidliyində tipik şəkildə göstərilmişdir və Zəkəriyyada belə sual verilir: Allah yetmiş il Babilonda olmuş Yerusəlimə nə vaxta qədər mərhəmət göstərəcək?

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> Sonra Rəbbin mələyi cavab verib dedi: “Ey Ordular Rəbbi, nə vaxta qədər Yerusəlimə və Yəhuda şəhərlərinə mərhəmət göstərməyəcəksən? Halbuki bu yetmiş il ərzində onlara qarşı qəzəblənmisən.”

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> Və Rəbb mənimlə danışan mələyə xeyirli sözlərlə və təsəlliverici sözlərlə cavab verdi.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> Beləcə mənimlə danışan mələk mənə dedi: “Hayqırıb söylə: Ordular Rəbbi belə deyir: Mən Yerusəlim və Sion üçün böyük bir qısqanclıqla qısqanıram. Və arxayın olan millətlərə qarşı çox şiddətlə qəzəblənmişəm; çünki Mən yalnız azacıq qəzəblənmişdim, amma onlar fəlakəti artırmağa kömək etdilər. Buna görə Ordular Rəbbi belə deyir: Mən mərhəmətlərlə Yerusəlimə qayıtmışam; Ordular Rəbbi belə deyir, Mənim evim orada tikiləcək və Yerusəlim üzərinə ölçü xətti çəkiləcək. Yenə hayqıraraq söylə: Ordular Rəbbi belə deyir: Şəhərlərim rifahla yenə də yayılacaq; Rəbb yenə Siona təsəlli verəcək və yenə Yerusəlimi seçəcək”. Zəkəriyyə 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

Uayt bacı Zəkəriyyanın “yetmiş il”ini—qədim hərfi İsrailin hərfi Babilə əsarətdə olduğu yetmiş ili—538-ci ildən 1798-ci ilədək olan min iki yüz altmış illə birbaşa uyğunlaşdırır; bu müddət ərzində ruhani İsrail (xristianlar) ruhani Babilin (Roma Katolisizminin) əsarəti altında idi.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Allahın yer üzündəki kilsəsi, bu uzun amansız təqib dövrü ərzində, sürgün dövründə Babildə əsir saxlanılan İsrail övladları kimi, həqiqətən də əsarətdə idi.” Prophets and Kings, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

1798-ci ildə, min iki yüz altmış ilin sonunda, Vəhy kitabının on dördüncü fəslində mələklər kimi təsvir olunan üç xəbərin birincisi gəlib çatdı. İkincisi 19 aprel 1844-cü ildə, üçüncüsü isə 22 oktyabr 1844-cü ildə gəlib çatdı. “Nə vaxta qədər” sualı ilə simvollaşdırılan tarix 11 sentyabrdan bazar qanununa qədərdir və həmin zaman dövrü Adventizmin başlanğıcında, 11 avqust 1840-cı ildən 22 oktyabr 1844-cü ilədək davam edən Miller hərəkatında əvvəlcədən tipoloji şəkildə göstərilmişdi. Həmin dövr Vəhy gətirən Yəhya tərəfindən onuncu fəsildə simvolik surətdə təsvir olunur; orada Yəhya ağzında şirin olan, lakin mədəsində acılaşan kiçik kitabı yeyir.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> Göydən eşitdiyim səs yenə mənimlə danışdı və dedi: Get, dənizin və yerin üzərində duran mələyin əlində açıq olan kiçik kitabı götür. Mən də mələyin yanına gedib ona dedim: Kiçik kitabı mənə ver. O isə mənə dedi: Al və onu ye; o, qarnını acı edəcək, lakin ağzında bal kimi şirin olacaq. Mən də kiçik kitabı mələyin əlindən götürüb yedim; o, ağzımda bal kimi şirin idi; və onu yeyən kimi qarnım acı oldu.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> Və mənə dedi: “Sən yenə bir çox xalqlar, millətlər, dillər və padşahlar önündə peyğəmbərlik etməlisən.” Vəhy 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

Yəhyanın təsvir etdiyi tarix udulan kitab ilə təmsil olunur, çünki udma Millerçilərin bu xəbəri anlamağa başlamasını və həmin xəbəri bəyan etməkdə keçirdikləri təcrübəni təmsil edirdi. Buna görə də, bu tarix ortaya qoyulduqdan dərhal sonra Yəhyaya yenidən peyğəmbərlik etməli olduğu bildirildikdə, müəyyən edilən peyğəmbərlik 1840-dan 1844-ə qədər olan tarixi ifadə edir. Yəhyaya bildirilir ki, Millerçi tarixi, yəni 1840-dan 1844-ə qədər olan tarix, Adventizmin son dövrünün tarixində təkrarlanır. Yəhyaya yenidən peyğəmbərlik etməli olduğu deyilən kimi, ona məbədi ölçməsi də bildirilir.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Mənə əsaya bənzər bir qamış verildi; mələk durub dedi: Qalx və Allahın məbədini, qurbangahı və orada ibadət edənləri ölç. Amma məbəddən kənarda olan həyəti kənarda qoy və onu ölçmə; çünki o, millətlərə verilmişdir; müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altında tapdalayacaqlar. Vəhy 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

1844-cü il 22 oktyabrdan sonra Adventizmə verilən iş, Yəhya tərəfindən məbədi ölçmək və ya qurmaq kimi təsvir edilmişdir; bu, Zəkəriyyada irəli sürülən vədə uyğun idi ki, “Yerusəlim üzərinə yenidən bir ölçü xətti uzadılacaqdır”; çünki Rəbb “yenə də Yerusəlimi seçəcəkdir.” Millerçi Adventizmin Filadelfiya hərəkatı ilə Adventizmin başlanğıcında təmsil olunan tarix, yüz qırx dörd minin Filadelfiya hərəkatı ilə Adventizmin sonunda təkrarlanır. 1844-cü il 22 oktyabrın böyük məyusluğu zamanı “yeddinci mələyin səsinin günləri” kimi təsvir olunan bir zaman dövrü başlandı.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Lakin yeddinci mələyin səsi eşidiləcək günlərdə, o çalmağa başlayanda, Allahın sirri başa çatacaqdır; necə ki, O bunu Öz qulları olan peyğəmbərlərinə bəyan etmişdir. Vəhy 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

İkinci vayın İslam zaman peyğəmbərliyinin məhz Millerçilərin 11 avqust 1840-cı il ərəfəsində əvvəlcədən bildirdikləri kimi yerinə yetdiyi zaman bu xəbər Millerçilər üçün şirin idi. Bu xəbər 22 oktyabr 1844-cü ilin böyük məyusluğunda qarında acı oldu. Yəhya 1840-dan 1844-ə qədər olan tarixi təsvir etməyi başa vuran kimi, ona həmin şeyi bir daha etməli olduğu, yəni yenidən peyğəmbərlik etməli olduğu bildirilir. Sonra ona Qüdsü ölçməsi deyilır və o bunu etdikdə, Rəbbin Qüdsü seçməsi barədə Zəkəriyyanın peyğəmbərliyi ilə uyğunlaşmış olur. 22 oktyabr 1844-dən etibarən peyğəmbərlik tarixi “yeddinci mələyin səsinin günləri” kimi təmsil olunur. Yeddinci mələyin (üçüncü vay) xəbərinin (səsinin) “günləri”, Məsihin ilahiliyinin yüz qırx dörd min olmalı olan bəşəriyyətlə daimi şəkildə birləşdiriləcəyi bir zaman dövrünü təmsil edir. Bu iş 1863-cü il üsyanı ilə ləngidildi və 11 sentyabrda yeddinci mələyin çalması (üçüncü vay) yenidən səslənməyə başladı.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

Müqəddəs tarixdə Rəbb Öz adını orada qoymaq üçün Yerusəlimi seçdi və Onun “adı” Onun xasiyyətidir. Zəkəriyyə Yerusəlimə və Siona istinad edərək belə deyir: “Mən Yerusəlim və Sion üçün böyük qısqanclıqla qısqanıram”, və sonra da: “Rəbb hələ Siona təsəlli verəcək və hələ Yerusəlimi seçəcək.” Sion, “Təsəlliverən” olan Müqəddəs Ruhu qəbul etdiyi zaman təsəlli tapır. Müqəddəs Ruhun təsəllisi 9/11-də, Məsihin dirilməsindən sonra Atası ilə görüşdən enib şagirdlərin üzərinə nəfəs verməsinə uyğun olaraq başladı. Müqəddəs Ruhun təzahürü Pentikost günündə çox böyük dərəcədə artdı. Həmin mövsüm ilk məhsul təqdiminin dirildilməsi ilə başladı və Pentikostun ilk məhsul təqdimi ilə sona çatdı; o zaman bütün dünya bu xəbəri eşitdi.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> Təsəlli verin, təsəlli verin xalqıma, — deyir sizin Allahınız. Yerusəlimin qəlbinə danışın və ona car çəkin ki, onun cəfası başa çatmışdır, təqsiri bağışlanmışdır; çünki bütün günahlarına görə Rəbbin əlindən ikiqat almışdır. Yeşaya 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

Yüz qırx dörd min nəfər “onların təqsiri bağışlandığı” zaman möhürlənir. Bu, bazar günü qanunundan dərhal əvvəl baş verir; onlar Pentikostda şagirdlərin timsalını daşıdığı kimi, Müqəddəs Ruhun ölçüsüz tökülüşünü qəbul edərkən Pentikostal ilk məhsul təqdimatı kimi ucaldılırlar. 11 sentyabrda başlayan yağışın çiləməsi bazar günü qanunu zamanı tam bir tökülüşə çevrilir. Tarixdə, 11 sentyabrın ilk məhsul təqdimatından bazar günü qanunundakı ilk məhsul təqdimatına qədər, yüz qırx dörd min nəfər möhürlənir və bazar günü qanunundan möhlətin bağlanışınadək bayraq kimi ucaldılmaq üçün bir təqdimat olaraq hazırlanır. Həmin tarix Vəhy on səkkizinci fəslin Babilin süqutunu elan edən ilk üç ayəsi ilə təmsil olunur; bu, “ikiqatlanma”nı təmsil edən bibliya rəmzidir.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Bundan sonra mən göydən enən başqa bir mələk gördüm; onun böyük ixtiyarı var idi və yer onun izzəti ilə nurlandı. O, qüvvətli səslə ucadan fəryad edib dedi: Böyük Babil yıxıldı, yıxıldı və cinlərin məskəni, hər murdar ruhun sığınacağı, hər murdar və nifrətəlayiq quşun qəfəsi oldu. Çünki bütün millətlər onun zinakarlığının qəzəb şərabından içmiş, yer üzünün padşahları onunla zinakarlıq etmiş, yer üzünün tacirləri isə onun lüksünün bolluğu sayəsində varlanmışlar. Vəhy 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

Müqəddəs Yazılar boyunca ifadələrin və ya sözlərin ikiqat işlədilməsi son günlərdə Babilin süqutunun kamil şəkildə yerinə yetməsini təmsil edir. Bu, bir şeyin sonunu həmişə onun başlanğıcı ilə göstərən Alfa və Omeqanın nişanəsidir. Babilin iki süqutu Nimrod və Belşassar olaraq təmsil edilir. Nimrod Babilin başlanğıcı idi, o vaxt o, sadəcə Babel idi. Nimrodun süqutu Belşassarın süqutunu təmsil edirdi və ikinci mələyin, habelə Vəhy on səkkizinci fəslin mələyinin xəbəri budur ki, Babilin başlanğıcında Nimrodun süqutu sonda Belşassarın süqutunu təmsil edirdi; çünki Alfa və Omeqa bir şeyin sonunu həmişə onun başlanğıcı ilə göstərir.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

Nimrodun qülləsi onun süqutunun rəmzi kimi yıxıldı və o, 11 sentyabrda Əkiz Qüllələrin süqutunu təmsil edirdi. Belşassarın süqutu divardakı yazı idi; bu, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin birinci padşahlığı olan Babilin yetmiş illik hökmranlığının sonunu qeyd edirdi və beləliklə, Yeşaya iyirmi üçün simvolik “bir padşahın günlərinə görə yetmiş il” ifadəsinin sonunda, 1798-ci ildən Bazar qanununa qədər Birləşmiş Ştatların tarixini təmsil edən dövrdə, Birləşmiş Ştatların süqutunu da təmsil edirdi. Belşassarın divardakı yazısı, Bazar qanunu zamanı kilsə ilə dövlətin ayrılığı divarının süquta uğradığı anı təmsil edir; məhz həmin nöqtədə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı sona çatır, necə ki, Belşassar da elə həmin gecə öldürüldü. Divardakı əl yazısı Konstitusiyada kilsə ilə dövlətin ayrılığı divarını devrən yazılmış qanundur.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

9/11-dən Bazar qanununa qədər və bundan sonra insan probationunun bağlanışına və son yeddi bəlanın vaxtınadək təmsil olunan “tarix”, Allahın Kəlamında ifadələrin və ya sözlərin ikiqatlaşdırılması ilə simvolizə edilən tarixi dövrdür. Həmin dövrdə Müqəddəs Ruh tökülür; bu tökülüş 9/11-dən Bazar qanununa qədər çiləmə ilə başlayır, daha sonra isə tam tökülüş baş verir. Müqəddəs Ruh, Məsih tərəfindən, gəldiyi zaman Allahın xalqına hər şeyi göstərəcək olan “Təsəlliverici” kimi təqdim edilmişdir.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> Lakin Təsəlli verən, yəni Müqəddəs Ruh, Ata Onu Mənim adımla göndərəcək; O sizə hər şeyi öyrədəcək və sizə dediyim bütün şeyləri xatirinizə gətirəcək. Yəhya 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

Müqəddəs Ruh yüz qırx dörd min nəfərə həm “qızıl yağ”, həm də “yağış” olan, eləcə də “Təsəlliverici” olan vasitəsilə çatdırılır. “Təsəlliverici” kimi təqdim edildikdə, Müqəddəs Ruh Müqəddəs Ruhun xüsusi bir təzahürünü müəyyənləşdirir.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

Allahın xalqı Müjdənin tələblərini yerinə yetirdikləri zaman həmişə Müqəddəs Ruhu qəbul etmişdir; lakin həqiqi müqəddəs oyanış dövrlərində, “əvvəlki illərdə olduğu kimi”, korporativ bədən üçün Müqəddəs Ruhun xüsusi təzahürü zamanı, Müqəddəs Ruh Təsəlliverən kimi təqdim olunur. Daha mühüm olan budur ki, korporativ bədənin yaddaşı Təsəlliverən tərəfindən hərəkətə gətirilir, çünki O, “hər şeyi” onların “yadına salır”. Bu, həmin təzahürdə iştirak edən insanların həqiqi təcrübəyə malik olduqlarını təsdiqləyir; çünki Müqəddəs Ruh onların zehninin fəaliyyətində iştirak edir, zira O, “hər şeyi yadınıza salarkən” düşüncə prosesinə təsir göstərir.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

İnsan yaddaşı hökm, zəka, ağıl və vicdan kimi digər tərkib hissələrlə birlikdə insanın ali təbiətini təşkil edir; həvari Pavel bunu “ağıl” adlandırır. Bu ali təbiət ya cismani ağıldır, ya da Məsihin ağlıdır.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> Çünki cismani düşüncə Allaha qarşı düşmənçilikdir; zira o, Allahın qanununa tabe olmur və, həqiqətən də, ola bilməz. Romalılara 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> Çünki Rəbbin ağlını kim bilmişdir ki, Ona öyüd versin? Lakin bizdə Məsihin ağlı vardır. 1 Korinflilərə 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

Aşağı təbiət, yaxud cismani təbiət, “canın giriş yolları” olan hisslərlə əlaqəli sinir, duyğu və hormonal sistemlərdən ibarətdir. Yuxarı təbiət aşağı təbiət üzərində hökmranlıq etmək üçün təyin edilmişdir və bu səbəbdən qala kimi təsvir olunur; qala isə daim hisslər (aşağı təbiət) tərəfindən hücuma məruz qalır və bu hücumlar qalaya aparan giriş yolları vasitəsilə qalaya qarşı edilir. Yuxarı təbiətin qalası daxilində bir komanda mərkəzi vardır, yaxud Bacı Uaytın adlandırdığı kimi, sitadel. Sitadel məbəddəki Ən Müqəddəs Yerdir; məbəd iki əsas hissəyə bölünmüşdür. Həyət cismani təbiətdir, yaxud aşağı təbiətdir, və həyətə daxil olmaq, yaxud həmçinin qanı Müqəddəs Yerə keçirmək üçün pərdə və ya örtükdən keçmək tələb olunurdu. Həyət pərdələrlə əhatə olunmuşdur.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> Bizim üçün pərdənin, yəni Öz bədəninin içindən keçən, yeni və diri bir yolu təqdis etmişdir. İbranilərə 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

Müqəddəs məkan iki hissəyə bölünür: həyət və müqəddəs yer. Müqəddəs yer də, yüksək təbiət kimi, öz növbəsində iki hissəyə bölünür. Yüksək təbiət iki sahəyə ayrılır. Bu sahələrdən biri Müqəddəs yer, digəri isə Ən Müqəddəs yer kimi təmsil olunur. Müqəddəs yer bəşəriyyətin fəaliyyət göstərməsi üçün zəruri olan zehni fəaliyyətləri təmsil edir, lakin Ən Müqəddəs yer Allahla insanın görüşdüyü sahədir. Ən Müqəddəs yer Allahın taxt otağıdır və dönmüş olanlar Məsihlə birlikdə səmavi yerlərdə əyləşdirilmişlər.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> Bizi də birlikdə diriltdi və Məsih İsada səmavi məkanlarda birlikdə oturtdu. Efeslilərə 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

Ayə bir neçə ayə əvvəlki, lakin tamamilə eyni fikir axını daxilində olan bir hissədən götürülmüşdür; orada İsa səmavi məkanlarda əyləşmişdir, Onun xalqı da eynilə belədir.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> Onu Məsihdə icra etdi: Onu ölülər arasından dirildib səmavi aləmlərdə Öz sağında oturtdu. Efeslilərə 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

Məsih və Onun xalqı birlikdə Ən Müqəddəs Yerdə oturmuşdur. Məsih dirildildi və sonra göylərdəki yerlərdə oturdu, Onun xalqı da qaldırılıb Ən Müqəddəs Yerın taxt otağında oturdulmuşdur. Pavel qeyd edir ki, altıncı ayədə qaldırılmış olanlar əvvəlki ayədə günahdan dirildilmiş olanlardır.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> Biz günahlarda ölü ikən belə, bizi Məsihlə birlikdə diriltdi, (siz lütflə xilas olmusunuz) və bizi Onunla birlikdə qaldırdı, Məsih İsada səmavi məkanlarda birlikdə oturtdu. Efeslilərə 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

Efeslilərə məktubdakı parçanın kamil yerinə yetməsi, Vəhy on birinci fəsildəki iki şahiddir; onlar dirildilir və sonra bir bayraq kimi göyə qaldırılırlar—lakin həm də səmavi məkanlarda oturdulmaq üçün. Ən Müqəddəs Yerdə bu iki şahid bəşəriyyəti Allahın birbaşa hüzurunda təmsil edir və orada oturmaq üçün onların haqq qazandırılması hər birinin sahib olduğu nişandır. Həmin nişan Allahın möhürüdür və Allahın möhürü insanın ilahi ilə bir olduğunu bildirir; bu möhür isə onunla təmsil olunur ki, Təsəlliçi, yəni Müqəddəs Ruh, onların ali təbiətinin “Ən Müqəddəs Yeri”ndə məskunlaşır. Ən Müqəddəs Yer Allahın taxt zalıdır; burada ilahi və bəşəri olan birləşir və bu, ali təbiətinə həm ilahiliyin, həm də bəşəriyyətin birlikdə oturduğu bir Ən Müqəddəs Yer daxil olan insan məbədini təmsil edir.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

“Müəlli”nin tökülməsi yüz qırx dörd minin möhürlənməsidir və bu, xilas tarixində bir dəyişiklik göstərir, çünki həmin vaxt kilsə mübariz kilsədən zəfər çalmış kilsəyə çevrilir. Həmin vaxt o, yüz qırx dörd minin Laodikiya hərəkatından yüz qırx dörd minin Filadelfiya hərəkatına keçir. Həmin vaxt o, yeddinci kilsənin təcrübəsindən altıncı kilsənin təcrübəsinə keçir və altıncı kilsə Millerçilər idi. Filadelfiya adlı altıncı kilsənin, Millerçi hərəkat tərəfindən yerinə yetirildiyi kimi, peyğəmbərlik xarakteristikası budur ki, o, heç vaxt bir kilsə olmamışdı. O, yalnız 1856-cı ilə qədər bir hərəkat idi; həmin vaxt Uaytların hər ikisi bu hərəkatı Laodikiya kimi müəyyən etdilər. Yeddi il sonra hüquqi kilsə təşkil olundu.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

Bazar günü qanunu zamanı xilas baxımından baş verən dəyişiklik, Məsihin Baş Kahin kimi taxta çıxmasının başlanğıcını qeyd edən Pentikost günündə baş vermiş xilas baxımından dəyişikliklə əvvəlcədən təmsil olunmuşdu.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> “Pentikost tökülüşü Səmanın Xilaskarın taxta çıxarılmasının başa çatdığını bildirməsi idi. O, Öz vədinə uyğun olaraq, göydən Müqəddəs Ruhu Öz davamçılarının üzərinə göndərmişdi ki, bu da Onun kahin və padşah kimi göydə və yerdə bütün hakimiyyəti qəbul etdiyinin və Öz xalqı üzərində Məsh Olunmuş Olanın məhz O olduğunun nişanəsi idi.” Həvarilərin İşləri, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

Bazar günü qanunu zamanı son yağış yüz qırx dörd minin üzərinə ölçüsüz şəkildə töküldükdə, bu, mübariz Kilsənin sona çatdığını və zəfər çalmış Kilsənin gəlib çatdığını bildirən “Səmanın xəbəri” olacaqdır. Yuxarıdakı məbəddə Məsihin Əllinci gün bayramında təqdis olunması, bazar günü qanunu zamanı yüz qırx dörd minin məsh edilməsini rəmzləşdirir.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

Məsihin Məsh Olunmuş Olan şəxsiyyət olduğunu müəyyənləşdirən “Pentikostal” tökülmə, Onun göydəki inauqurasiya mərasimində məsh olunmasını təmsil edirdi, lakin O, vəftizi zamanı da məsh olunmuşdu. Onun vəftizi (9/11)-dən Pentikosta (Bazar qanunu) qədər olan dövr, həmçinin vəftizindən üç il yarım sonra Onun həqiqi ölümü, dəfni və dirilməsi ilə də (ilk məhsul bayramı) yenidən təmsil olunur. Buna görə də 9/11 həm Onun vəftizində, həm də dirilməsində təmsil olunur. Onun simvolik dirilməsi və Onun hərfi dirilməsi hər biri Pentikostla başa çatan iki peyğəmbərlik xəttinin başlanğıcını işarələyir. Hər iki tarixçə ilk məhsul təqdimatının dirilməsi ilə başlayır.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> Lakin indi Məsih ölülər arasından dirilmişdir və yuxuya gedənlərin ilk bəhrəsi olmuşdur. Çünki ölüm insan vasitəsilə gəldiyi kimi, ölülərin dirilməsi də insan vasitəsilə gəldi. Çünki Adəmdə hamı öldüyü kimi, Məsihdə də hamı dirildiləcəkdir. Lakin hər kəs öz sırasında: ilk bəhrə Məsih, sonra isə Onun gəlişində Məsihə məxsus olanlar. 1 Korinflilərə 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

Məsihin dirilməsi zamanı O, “Pentikost mövsümü”nün başlanğıcını göstərən ilk məhsul təqdimidir; bu mövsüm Pentikostun ilk məhsul təqdimisi ilə sona çatır. Məsihin dirilməsi arpadır, buğda isə “sonra” “Onun gəlişində Məsihə məxsus olanlar”dır. Məsihin dirilməsinin “sonra”sı “Onun gəlişində Məsihə məxsus olanlar”dır; beləliklə, bu, Pentikostda toplanmış o üç min canın təmsil etdiyi kimi, dünyanın sonunda sadiq canların son yığımını təmsil edir.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

Ayə həmçinin dirilmədən ölüm baxımından bəhs edir. Ölüm Adəmlə başladı və bütün insanlar üzərinə keçir, lakin bu, “nizam” daxilində baş verir. Həvarilərin İşləri kitabında Peter qeyd edir ki, o zaman Yoel kitabı yerinə yetirilərkən, insanlar Təsəlliverənin hüzurundan təravət zamanları gəldikdə günahlarının silinməsi üçün onları hökmə əvvəlcədən göndərməli idilər. Məsih o vaxt günahı silmək üçün hökm kitablarına baxmırdı, çünki hökm hələ on səkkiz yüz ildən artıq gələcəkdə idi.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

“Hər kəs öz sırasında” ifadəsinə istinad Adəmlə başlayır və beləliklə, dirilərin fərahlıq zamanları gələnədək, Adəmdən etibarən ölülərin mühakiməsini müəyyən edir. Son yağış gəldikdə, mühakimə ölülərdən dirilərə keçir. Ayənin təmsil etdiyi zaman dövründə (Məsihin dirilməsindən Pentikosta qədər), arpanın ilk bəhrələrindən buğdanın ilk bəhrələrinədək, yağış dirilərin mühakiməsi zamanı yağır və yağış yağdıqca, yağışın təmsil etdiyi xəbər buğdanı darneldən ayırır. Pentikost olan bazar qanununda buğda artıq darnellə qarışıq olmur və iki yellədilən çörəkdən ibarət ilk bəhrə buğda təqdimatı qaldırılır. 11 sentyabrdan bazar qanununadək olan təmizlənmə prosesi Malaki üçüncü fəsildə də təmsil olunur; orada Əhdin Elçisi levililəri təmizləyir və həmçinin saflaşdırır və bunu “od” vasitəsilə edir. “Od” Pentikostda od dilləri ilə təmsil olunduğu kimi, bir xəbərin rəmzidir. Nəzərdən keçirilən tarixdə, Pentikostun ilk bəhrələri ilə təmsil olunan iki yellədilən çörək olan yüz qırx dörd min nəfəri hasilə gətirən bu iki sinfin ayrılması tamamilə bişirilməli idi; çünki günahın bir nişanəsini özündə daşıyan yeganə təqdimat onlar idi.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

O iki yellədilən çörək mayalı idi və maya günahın rəmzidir. Həmin maya Əhdin Elçisinin saflaşdırıcının odu ilə təmsil olunan soba odunun içində məhv edildi. Yeşaya iyirmi yeddinci fəsildə 11 sentyabrda başlanan və onun “şərq küləyinin günü” adlandırdığı bir mübahisəni müəyyən edir. Bu parça öyrədir ki, İsrailin günahlarının kəffarəsi məhz həmin mübahisə vasitəsilə verilir. “Mübahisə” həqiqi son yağış xəbəri ilə mövcud olan bütün digər saxta son yağış xəbərləri arasındadır. Xəbər “od”dur və “od” Əhdin Elçisinin saflaşdırmaq və təmizləyib arıtmaq üçün istifadə etdiyi vasitədir. Son yağış xəbəri üzərindəki mübahisə bazar günü qanununda yüksəldilən Pentikostun ilk məhsulu olan buğda təqdimindən mayanı çıxarır. Yüz qırx dörd min nəfər Pentikostun ilk məhsulu olan buğda təqdimidir; onlar Onun qanının bəraəti və öz şəhadətlərinin təqdisi ilə qalib gəlirlər, çünki təqdis edən Kəlam olsa da, bunu yalnız kəlam bir xəbər kimi çatdırıldıqda edir. Xəbərin təqdim olunması yüz qırx dörd min nəfərin yaşamasına imkan verir, saxta son yağış xəbərinin təqdim olunması isə ölüm doğurur.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> Onlar Quzunun qanı və öz şəhadətlərinin sözü ilə ona qalib gəldilər; və ölüm bahasına belə öz canlarını sevmədilər. Vəhy 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

Yüz qırx dörd min nəfər Məsihi, Onun qalib gəldiyi kimi qalib gəlməkdə izləyir, çünki peyğəmbərlik baxımından onlar Məsihi izləyirlər.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Bunlar qadınlarla murdarlanmamış olanlardır; çünki onlar bakirədirlər. Bunlar Quzunun hara gedirsə, Onun ardınca gedənlərdir. Bunlar insanlar arasından satın alınmış, Allaha və Quzuya həsr olunmuş ilk məhsuldurlar. Vəhy 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

Burada, Vəhy on dördüncü fəslin dördüncü ayəsində, yüz qırx dörd min nəfər “ilk bəhrələr” olaraq təqdim edilir. Onlar həmçinin “bakirələr” olaraq təqdim olunur və ilham bizə bildirmişdir ki, Matta iyirmi beşdəki on bakirə məsəli Adventist xalqının təcrübəsini təsvir edir. Onlar təkcə “bakirələr” deyillər, həm də “qadınlarla murdarlanmamışdırlar”, çünki yüz qırx dörd min nəfəri meydana gətirən sınaq və ayrılma prosesi, yüz qırx dörd min ilə “bütün” yalan dinlər arasında bir fərq yaratmışdır. “Bunlar” Quzunun hara getsə, Onun ardınca gedirlər və ilk bəhrə təqdimləri olaraq onlar Məsihə Onun ölümündə, dəfnində və dirilməsində tabe olmalıdırlar.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

Vəhy kitabının on birinci fəslinin on birinci ayəsində, nişan olaraq ucaldılmalı olan iki şahid əvvəlcə öldürülür, sonra isə üç gün yarım içində, Məsihdə olduğu kimi, ilk bəhrə təqdimatı olaraq dirildilirlər. O ilk bəhrə təqdimatı ki, olmuş və olan Məsihdir, əhdin qanının tökülməsini də əhatə edirdi ki, Laodikiya təcrübəsi ilə müflisləşmiş olanlar satınalınsın. Bir ayədə, (dördüncü ayədə) yüz qırx dörd minlə əlaqədar peyğəmbərlik nurunun müxtəlif xətlərinə dair bu qısa xülasənin hamısı bəyan edilmişdir. Və bu, ecazkar sayıcı Palmoninin əli ilə Vəhy 144-də bəyan edilmişdir. Müqəddəs Yazıda ikiqatlıq axırıncı yağışın tarixini təmsil edir və axırıncı yağış Allahın xalqı üzərinə Təsəlliverənin töküldüyü yer və zamandır.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> Dağlar üzərində müjdə gətirənin, sülhü elan edənin ayaqları necə də gözəldir; xeyir müjdəsini gətirənin, xilası elan edənin; Siona: “Sənin Allahın hökmranlıq edir!” — deyənin! Gözətçilərin səslərini ucaldacaqlar; birlikdə nəğmə oxuyacaqlar; çünki Rəbb Sionu yenidən bərpa etdiyi zaman onlar bunu öz gözləri ilə görəcəklər. Ey Yerusəlimin viran yerləri, sevincə gəlin, birlikdə nəğmə oxuyun; çünki Rəbb Öz xalqına təsəlli verdi, Yerusəlimi satın aldı. Rəbb bütün millətlərin gözü önündə Öz müqəddəs qolunu açdı; yer üzünün bütün ucları Allahımızın xilasını görəcək. Çıxın, çıxın, oradan ayrılın, murdar şeyə toxunmayın; onun içindən çıxın; pak olun, ey Rəbbin qablarını daşıyanlar. Yeşaya 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

Sion H6726, “gözəçarpanlıq hissi; monumental və ya yolgöstərən sütun: – əlamət, başlıq, yol nişanı” mənasını verən H6725 ilə eynidir. Sion yüz qırx dörd minin bayrağının rəmzidir və həmin parçada onlar artıq son yağışı almışlar, çünki onlar artıq sülhün müjdəsini nəşr etmiş və təqdim etmişlər. Bu həqiqətə eyni dərəcədə xas olan budur ki, onlar “göz-gözə” görürlər; bu isə Pentikost günündəki şagirdləri təmsil edir, çünki Pentikostdan əvvəlki on gün birlik dövrünü təmsil edir. Rəbb “etmişdir”, (keçmiş zamanı təmsil edərək) müjdə gətirənlər üçün artıq üç işi yerinə yetirmişdir. O, “öz xalqına təsəlli vermiş”, “Yerusəlimi satın almış” və “bütün millətlərin gözü önündə müqəddəs qolunu açmışdır.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

O, 11 sentyabrda Öz xalqına “təsəlli verdi”; bu, Malaki kitabının üçüncü fəslində bəhs olunan və O Öz müqəddəs qolunu “bütün millətlərin gözü önündə” açıq göstərməklə təmsil edilən ilk bəhrə təqdimlərinin bayrağını qaldırdığı Bazar günü qanunu zamanı yekunlaşan sınaq prosesinin başlanğıcını qeyd etdi. O, yüz qırx dörd mini təsəlli edir, satın alır və ucaldır. 11 sentyabrda O, təsəlli verir və Öz xalqını satın aldığı, sonra isə onları bir bayraq kimi ucaltdığı paklanma prosesinə başlayır; yaxud Malakinin dediyi kimi, “Yəhuda və Yerusəlimin təqdimatı” “qədim günlərdə olduğu kimi” “Rəbbə məqbul olar.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> Və O, gümüşü saflaşdıran və təmizləyən kimi oturacaq; Levi oğullarını təmizləyəcək və onları qızıl və gümüş kimi saflaşdıracaq ki, onlar Rəbbə salehliklə təqdim olunan bir təqdim gətirsinlər. O zaman Yəhuda və Yerusəlimin təqdimatı qədim günlərdə olduğu kimi, əvvəlki illərdə olduğu kimi Rəbbə xoş olacaqdır. Malaki 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

“nə vaxta qədər” məsələsinə dair mülahizələrimizi növbəti məqalədə yekunlaşdıracağıq.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Onun vələsi əlindədir və O, xırmanını tamamilə təmizləyəcək, buğdasını isə anbara yığacaq.’ Matta 3:12. Bu, təmizlənmə vaxtlarından biri idi. Həqiqət sözləri vasitəsilə saman buğdadan ayrılırdı. Tənbehi qəbul etmək üçün həddən artıq məğrur və özünə saleh olduqlarına, təvazökarlıq həyatı sürməyi qəbul etmək üçün isə dünyanı həddən artıq sevdiklərinə görə, çoxları İsadan üz döndərdi. Bu gün də çoxları eyni şeyi edir. Canlar bu gün də, Kapernaumdakı sinaqoqda olan həmin şagirdlərin sınaqdan keçirildiyi kimi, sınaqdan keçirilir. Həqiqət ürəyə çatdırıldıqda, onlar görürlər ki, həyatları Allahın iradəsinə uyğun deyil. Onlar özlərində köklü bir dəyişiklik zərurətini görürlər; lakin özünü inkar tələb edən işi üzərlərinə götürməyə hazır deyillər. Buna görə də günahları üzə çıxarılanda qəzəblənirlər. Onlar, şagirdlərin İsadan ayrılıb, ‘Bu ağır sözdür; buna kim qulaq asa bilər?’ deyə gileyləndikləri kimi, inciyib gedirlər.” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles