Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

Daniel Kitabı - Altmış Doqquzuncu Nömrə

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

Nəsillər Dövrünün Üzə Çıxarılması: Adventizmin Dörd İyrəncliyi

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

Allah heç vaxt dəyişmir və buna görə Adventizm dördüncü nəslində mühakimə olunur.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> “‘Və O, böyründə yazıçının mürəkkəbqabı olan kətan geyimli adama səsləndi; və Rəbb ona dedi: Şəhərin ortasından, Yerusəlimin ortasından keç və onun içində edilən bütün iyrəncliklərə görə ah çəkib fəryad edən adamların alınlarına bir nişan qoy. O birilərinə isə mənim eşidəcəyim şəkildə dedi: Onun ardınca şəhərin içindən keçin və vurun; gözünüz əsirgəməsin, nə də rəhm edin: qocaları da, cavanları da, bakirə qızları da, kiçik uşaqları da, qadınları da tamamilə qırın; lakin üzərində nişan olan heç bir adama yaxınlaşmayın; və Mənim müqəddəs məkanımdan başlayın. O zaman onlar evin önündə olan qoca adamlardan başladılar.’”

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> “İsa qisas libaslarını geyinib, Allahın onlara verdiyi işığa cavab verməmiş olanların üzərinə hökmlərlə Öz qəzəbini tökmək üçün səmavi məbədin mərhəmət kürsüsünü tərk etmək üzrədir. ‘Pis bir əmələ qarşı hökm tez icra edilmədiyinə görə, buna görə bəşər övladlarının ürəyi pislik etməyə tam yönəlir.’ Rəbbin onlara göstərdiyi səbir və uzunmüddətli təhəmmül vasitəsilə yumşalmaq əvəzinə, Allahdan qorxmayan və həqiqəti sevməyənlər şər yolunda öz ürəklərini daha da möhkəmləndirirlər. Lakin Allahın təhəmmülünün də hüdudları vardır və çoxları bu sərhədləri aşır. Onlar lütfün hüdudlarını keçiblər, buna görə də Allah müdaxilə etməli və Öz izzətini müdafiə etməlidir.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Amorlular haqqında Rəbb belə dedi: “Dördüncü nəsildə onlar yenidən bura qayıdacaqlar; çünki Amorluların təqsiri hələ tam dolmayıb.” Bu xalq bütpərəstliyi və pozğunluğu ilə seçilsə də, hələ öz təqsir kasasını doldurmamışdı və Allah onun tamamilə məhv edilməsi üçün əmr verməyəcəkdi. Xalq ilahi qüdrətin açıq-aşkar şəkildə təzahür etdiyini görməli idi ki, üzrsüz qalsınlar. Mərhəmətli Yaradan dördüncü nəslə qədər onların təqsirinə səbir göstərməyə razı idi. Sonra isə, əgər yaxşılığa doğru heç bir dəyişiklik görünməsəydi, Onun hökmləri onların üzərinə enəcəkdi.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> “Sonsuz Olan hələ də yanılmaz dəqiqliklə bütün millətlərlə hesab aparır. Onun mərhəməti tövbəyə çağırışlarla təklif olunduğu müddətdə bu hesab açıq qalacaq; lakin rəqəmlər Allahın müəyyən etdiyi bir həddə çatdıqda, Onun qəzəbinin xidməti başlanır. Hesab bağlanır. İlahi səbir sona çatır. Onların lehinə artıq mərhəmət üçün yalvarış yoxdur.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> “Peyğəmbər, əsrlər boyu irəliyə baxaraq, bu vaxtı öz baxışı önündə görmüşdü. Bu dövrün millətləri misilsiz mərhəmətlərin alıcıları olmuşlar. Səmanın nemətlərinin ən seçmələri onlara verilmişdir, lakin artan qürur, tamahkarlıq, bütpərəstlik, Allaha qarşı həqarət və alçaq nankorluq onlara qarşı yazılmışdır. Onlar Allahla olan hesablarını sürətlə bağlamaqdadırlar.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> “Lakin məni titrədən odur ki, ən böyük işığa və imtiyazlara malik olmuş olanlar hökm sürən günahkarlıqla murdarlanmışlar. Onları əhatə edən saleh olmayanların təsiri altında, hətta həqiqəti iqrar edənlərin çoxu soyumuş və şərin güclü axını altında əzilmişdir. Həqiqi dindarlığa və müqəddəsliyə yönələn ümumi istehza, Allahla sıx bağlılıqda olmayanları Onun qanununa ehtiramlarını itirməyə aparır. Əgər onlar işığa tabe olub həqiqətə ürəkdən itaət etsəydilər, onda bu müqəddəs qanun onlara, məhz belə xor görülüb kənara atıldığı zaman, daha da qiymətli görünərdi. Allahın qanununa qarşı ehtiramsızlıq daha aydın təzahür etdikcə, ona riayət edənlərlə dünya arasındakı sərhəd xətti daha da müəyyən olur. İlahi hökmlərə məhəbbət bir sinifdə artdığı ölçüdə, başqa bir sinifdə onlara qarşı nifrət də artır.”

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> “Böhran sürətlə yaxınlaşır. Sürətlə artan rəqəmlər göstərir ki, Allahın ziyarət vaxtı artıq demək olar ki, çatmışdır. Cəzalandırmağa könülsüz olsa da, yenə də cəzalandıracaq, həm də tezliklə. Nurda yeriyənlər yaxınlaşan təhlükənin əlamətlərini görəcəklər; lakin onlar sakit, laqeyd bir intizar içində oturub, Allahın ziyarət günündə Öz xalqını qoruyacağı inamı ilə özlərinə təsəlli verərək fəlakəti gözləməməlidirlər. Qətiyyən belə deyil. Onlar anlamalıdırlar ki, başqalarını xilas etmək üçün səylə çalışmaq onların vəzifəsidir və kömək üçün möhkəm imanla Allaha baxmalıdırlar. ‘Saleh adamın təsirli, hərarətli duası çox şeyə qadirdir.’”

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> “Möminliyin mayası öz qüvvəsini tamamilə itirməmişdir. Kilsənin təhlükəsi və ruh düşkünlüyü ən böyük olduğu zaman, nurda dayanan kiçik dəstə ölkədə edilən iyrəncliklər üçün ah-nalə edib fəryad edəcək. Lakin onların duaları xüsusilə kilsə naminə yüksələcək, çünki onun üzvləri dünyanın yolu ilə davranırlar.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Bu sadiq azlığın səmimi duaları əbəs olmayacaq. Rəbb qisas alan kimi irəli çıxdığı zaman, O, həm də imanı saflığında qoruyub saxlamış və özlərini dünyadan ləkəsiz tutmuşların hamısının müdafiəçisi kimi gələcək. Məhz bu vaxt Allah Öz seçdiklərinin, gecə-gündüz Ona yalvaranların qisasını almağı vəd etmişdir, hərçənd O, onlara qarşı uzun səbir göstərir.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> “Əmr belədir: “Şəhərin ortasından, Yerusəlimin ortasından keç və onun ortasında edilən bütün iyrəncliklərə görə ah çəkib fəryad edən adamların alınları üzərinə bir nişan qoy.” Bu ah çəkən, fəryad edənlər həyat kəlamlarını bəyan edirdilər; onlar məzəmmət etmiş, nəsihət vermiş və yalvarmışdılar. Allaha hörmətsizlik edənlərdən bəziləri tövbə edib Onun qarşısında ürəklərini təvazökar etmişdilər. Lakin Rəbbin izzəti İsraildən çəkilib getmişdi; çoxları hələ də dinin zahiri formalarını davam etdirsə də, Onun qüdrəti və hüzuru yox idi.” Şəhadətlər, 5-ci cild, 207–210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

Sister White-ın bu keçiddə işarə etdiyi Allahın hökmünün təsviri Yerusəlim şəhəri üzərinə gətirilən hökmdür; bu şəhər axır günlərdə Yeddinci Gün Adventist Kilsəsidir. Hökm bazar günü qanunu zamanı yekunlaşır, çünki məhz orada Allahın möhürü və vəhşi heyvanın nişanı vurulur. Yezekel kitabının səkkizinci fəsli dörd artan iyrəncliyi müəyyən edir. Birinci ayə, altıncı ilin altıncı ayının beşinci gününü göstərməklə, bu görüntünün möhlət bağlanmazdan dərhal əvvəl başa düşülməli olduğunu vurğulayır.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Yezekelin həmin tarixi istinad nöqtəsini daxil etməsinə ehtiyac yox idi. O, sadəcə belə yaza bilərdi: “Və belə oldu ki, mən öz evimdə oturarkən və Yəhuda ağsaqqalları qarşımda oturarkən, orada Rəbb Allahın əli üzərimə endi.” Onun “666”dan əvvəlki günə olan istinadı daxil etməsi peyğəmbərlik tələbələri üçün peyğəmbərlik xarakterli bir istinaddır. Vəhşi heyvanın adının sayına qalib gəlmiş olanlar üçün bu istinad “666”nın, probation bağlanmazdan dərhal əvvəl möhürü açılan İsa Məsihin Vəhyinin bir ünsürü olduğunu bildikləri bir istinaddır. Onlar bunu bilirlər, çünki onlar Allahın xalqıdırlar; Peterə görə, “keçmiş zamanlarda Allahın xalqı deyildilər.”

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

1 Peterin ikinci fəslində indi Allahın xalqı olanlar “Rəbbin lütfkar olduğunu dadmışlar”. Onlar peyğəmbərcəsinə Allahın sözünü “yemiş” olanlardır; Allahın sözünü yeməkdən imtina edənlərdən fərqli olaraq. Bütün peyğəmbərlər axır günlərdən danışırlar və Yəhyanın altıncı fəslində İsa belə bir xəbər verdi ki, Onun şagirdləri Onun bədənini yeməli və qanını içməlidirlər. Həmin fəsildə Onun bədənini yeməkdən və qanını içməkdən imtina edən şagirdlər bunu altmış altıncı ayədə etdilər.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> O vaxtdan Onun şagirdlərinin çoxu geri döndü və artıq Onunla birgə yerimədi. Yəhya 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

Axır günlərdə Məsihin bədənini yeyib qanını içən müdriklər anlayırlar ki, Palmoni olan Məsih Ecazkar Sayandır və Onun imzası təqdim edildikdə onu tanıyırlar. Hizqiyal səkkizin açılış ayəsindəki “665” sayı, görmək istəyən hər kəs üçün, ən azı iki mühüm peyğəmbərlik məqamını müəyyənləşdirdiyi üçün oradadır. Birincisi budur ki, bu xəbər Şənbə qanunundan əvvəlki bir zaman dövrünü əhatə edəcək şəkildə başa düşülməlidir. İkincisi isə budur ki, “666” sayı Vəhy kitabında yalnız iki ayədən birindədir və həmin ayə axır günlərdə “müdriklərin” anlayacağını bildirərək bu şəkildə şərtləndirilmişdir.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Budur hikmət. Qoy idrak sahibi vəhşinin sayını hesab etsin; çünki bu, bir insanın sayıdır; onun sayı altı yüz altmış altıdır. Vəhy 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

Axır günlərdə, İsa Məsihin Vəhyinin möhürü açıldıqda biliyin artmasını anlayan “müdriklər” biləcəklər ki, “666” mühüm peyğəmbərlik rəmzidir, çünki onlar bu ədəd üzərində qələbə qazanmış olacaqlar. Buna görə də Hizqiyal səkkizinci fəsildə dörd artan iyrəncliklə təmsil olunan getdikcə şiddətlənən bir üsyanı təqdim edir. Sonuncu iyrənclik axmaqları günəşə səcdə edənlər kimi müəyyən edir və beləliklə, axır günlərdə Yerusəlimin (Adventizmin) mühakiməsini işarələyir. Bu mühakimə dördüncü nəsildə baş verir. Dörd iyrənclik Laodikeya Adventizminin dörd nəslinin rəmzləridir.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

Birinci nəsil 1863-cü ildə, Musanın “yeddi dəfə” andına qarşı üsyanla başladı. İyirmi beş il sonra, 1888-ci ilin üsyanı zahir oldu. Otuz bir il sonra, 1919-cu ilin üsyanı baş verdi; bu üsyan W. W. Prescottun “The Doctrine of Christ” adlı kitabı ilə təmsil olunurdu. Bundan otuz səkkiz il sonra, 1957-ci ildə, “Questions on Doctrine” kitabı ilə təmsil olunan üsyan baş verdi. İndi bu dörd nişan daşının nə üçün Yezekel səkkizin dörd iyrəncliyi ilə uyğunlaşdığını göstərməyə başlayacağıq.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

1863-cü ildə Laodikeyalı Adventizm, Habaqquq kitabının ikinci fəslindəki “vəhyi yaz və onu lövhələr üzərində aydın et” əmrinə uyğun olaraq yerinə yetirilmiş iki cədvəli əvəz etmək üçün yeni bir cədvəl təqdim etdi. 1863-cü il cədvəlində, iki müqəddəs cədvəldə 1260, 1290 və 1335 ilə birlikdə yer almış olan “yeddi zaman” peyğəmbərlik təsvirindən çıxarılmışdı. Habaqquqda əmr göstərirdi ki, lövhələr (cəm halda) elə bir şəkildə nəşr ediləcək ki, “onu oxuyan qaça bilsin.” 1863-cü il cədvəli hədəfdən o qədər uzaq idi ki, onunla birlikdə izahat xarakterli bir vərəqənin verilməsi zəruri olmuşdu. Əlavə bir izahlı vərəqə olmadan 1863-cü il cədvəlinə baxıb “qaçmaq” mümkün deyildi.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Və Rəbb mənə cavab verib dedi: Vəhyini yaz və onu lövhələr üzərində aydın et ki, onu oxuyan qaça bilsin. Habakkuk 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

1863-cü il cədvəli, William Millerin öz yuxusunda gördüyü kimi, həqiqəti ört-basdır etmək üçün hazırlanmış saxta bir şey idi. İki müqəddəs cədvəl, məhz yer vəhşisinin həqiqi protestant buynuzu mövqeyini yenicə tutmuş xalqla Məsihin bağladığı əhdin rəmzi idi. Həmin iki cədvəl, 1844-cü ildə qəflətən Öz məbədinə gələn və gəldiyi zaman Əhdin Elçisi kimi gələn Məsihlə Millerçilər arasındakı əhd münasibətinin rəmzini təmsil edirdi. Qədim İsrail müasir İsraili təsvir edir və Məsih qədim İsraili Misir əsarətindən çıxardığı zaman, bununla O, müasir İsraili papa hakimiyyətinin min iki yüz altmış illik əsarətindən çıxaracağı vaxtı əvvəlcədən göstərirdi. Bacı Vayt bu iki tarixi dəfələrlə paralel tarixlər kimi təsdiq edir.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “Keçmiş əsrlərin toplanmış nuru üzərimizə saçır. İsrailin unutqanlığına dair qeyd bizim maariflənməyimiz üçün qorunub saxlanmışdır. Bu dövrdə Allah hər millətdən, qəbilədən və dildən Özünə bir xalq toplamaq üçün əlini uzatmışdır. Advent hərəkatında O, Öz irsi üçün iş görmüşdür, necə ki, israilliləri Misirdən çıxararkən onlar üçün iş görmüşdü. 1844-cü ilin böyük məyusluğunda Onun xalqının imanı, Qırmızı dəniz yanında ibranilərin imanı sınaqdan keçirildiyi kimi, sınaqdan keçirildi.” Testimonies, cild 8, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Rəbb qədim İsraillə əhdə girdiyi zaman, əhd münasibətini təmsil etmək üçün iki lövhə verdi. Rəbb müasir İsraillə əhdə girdiyi zaman da, əhd münasibətini təmsil etmək üçün iki lövhə verdi. On Əmrin iki lövhəsi Habakkukun iki lövhəsini təmsil edən nümunədir. O, bu iki lövhəni onlara Qırmızı dənizdən keçiddən az sonra verdi; Sister White bunu 1844-cü ilin böyük məyusluğu ilə əlaqələndirir. 1844-cü ildən az sonra, peyğəmbərlik tarixinin baxımından, Rəbb ikinci lövhəni ortaya qoydu. Qədim İsrail Allahın qanununun əmanətdarları edildi, müasir İsrail isə yalnız Allahın qanununun deyil, həm də o böyük peyğəmbərlik həqiqətlərinin əmanətdarları edildi.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> “Allah bu gündə Öz kilsəsini, qədim İsraili çağırdığı kimi, yer üzündə bir nur kimi dayanmağa çağırmışdır. Həqiqətin qüdrətli yarğanı ilə, birinci, ikinci və üçüncü mələklərin xəbərləri vasitəsilə, O, onları kilsələrdən və dünyadan ayırmışdır ki, onları Özünə müqəddəs bir yaxınlığa gətirsin. O, onları Öz qanununun əmanətdarları etmiş və bu zaman üçün peyğəmbərliyin böyük həqiqətlərini onlara etibar etmişdir. Qədim İsrailə etibar edilmiş müqəddəs kəlamlar kimi, bunlar da dünyaya çatdırılmalı olan müqəddəs bir əmanətdir.” Testimonies, 5-ci cild, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

İlk iki Əmr Allahın bütpərəstliyə olan nifrətini göstərir və həmin ilk iki Əmrdə O bildirir ki, hökm üçüncü və dördüncü nəsillərə qədər icra olunur, çünki O Özünü qısqanc Allah kimi tanıdır.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> “Qanun bu vaxt yalnız ibranilərin xeyri üçün bəyan edilməmişdi. Allah onları Öz qanununun mühafizəçiləri və qoruyucuları etməklə şərəfləndirdi, lakin bu qanun bütün dünya üçün müqəddəs bir əmanət kimi saxlanmalı idi. On Əmrin hökmləri bütün bəşəriyyətə uyğundur və onların hamısının təlimi və idarəsi üçün verilmişdir. Qısa, əhatəli və nüfuzlu olan on hökm insanın Allaha və öz yaxınlarına qarşı vəzifəsini əhatə edir; və bunların hamısı məhəbbətin böyük əsas prinsipinə söykənir. ‘Rəbb Allahını bütün qəlbinlə, bütün canınla, bütün qüvvənlə və bütün düşüncənlə sev; və yaxınını özün kimi sev.’ Luka 10:27. Həmçinin bax: Qanunun Təkrarı 6:4, 5; Levililər 19:18. Bu prinsiplər On Əmrdə təfsilatı ilə ifadə olunur və insanın vəziyyətinə və şəraitinə tətbiq edilə bilən hala gətirilir.

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> “«Məndən başqa tanrıların olmayacaq.»”

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> “Əbədi, Öz-özündən mövcud olan, yaradılmamış Olan Yehova, bütün varlığın mənbəyi və saxlayıcısı olan məhz Özü, ali ehtiram və ibadətə yalnız Özü layiqdir. İnsana öz məhəbbətində və ya xidmətində hər hansı başqa bir obyektə birinci yeri vermək qadağan edilmişdir. Allaha olan məhəbbətimizi azaltmağa və ya Ona məxsus olan xidməti əngəlləməyə meyl edən, əziz tutduğumuz hər nə varsa, onu özümüzə allah etmiş oluruq.

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> “Özün üçün nə yuxarıda göydə olan bir şeyin, nə aşağıda yerdə olan bir şeyin, nə də yerin altında olan sularda olan bir şeyin oyma bütünü və ya hər hansı surətini düzəltməyəcəksən; onlara səcdə etməyəcək və onlara qulluq etməyəcəksən.”

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> “İkinci əmr həqiqi Allaha surətlər və ya bənzətmələr vasitəsilə ibadət etməyi qadağan edir. Bir çox bütpərəst xalqlar iddia edirdilər ki, onların təsvirləri sadəcə İlahiyə ibadət etmək üçün istifadə olunan fiqurlar və ya rəmzlərdir, lakin Allah belə ibadətin günah olduğunu bəyan etmişdir. Əbədî Olanı maddi əşyalarla təsvir etməyə cəhd etmək insanın Allah haqqındakı anlayışını alçaldardı. Yehovanın sonsuz kamilliyindən uzaqlaşdırılmış ağıl Yaradanadək deyil, daha çox məxluqa yönələrdi. Allah haqqındakı təsəvvürləri necə alçalırdısa, insan da eləcə alçalardı.”

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> “‘Mən, sənin Allahın Rəbb, qeyrətli Allaham.’ Allahın Öz xalqı ilə olan yaxın və müqəddəs münasibəti nigah timsalı altında təsvir edilir. Bütpərəstlik ruhani zina olduğuna görə, Allahın ona qarşı narazılığı yerində olaraq qısqanclıq adlandırılır.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Allahın qısqanclığı xüsusilə bütpərəstliyə qarşı təzahür edir və təsadüfi deyildir ki, Hizqiyalın səkkizinci fəslində ilk iyrənclik “qısqanclıq surəti”dir.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> Və altıncı ildə, altıncı ayda, ayın beşinci günündə, mən öz evimdə oturarkən və Yəhuda ağsaqqalları qarşımda oturarkən belə oldu ki, orada Xudavənd Rəbbin əli mənim üzərimə endi. O zaman baxdım, və budur, od görünüşünə bənzər bir surət vardı: onun belindən aşağısı od idi; belindən yuxarısı isə parlaqlıq görünüşündə, kəhrəba rəngi kimi idi. O, əl şəklini uzadıb məni başımın bir tutam saçından tutdu; və ruh məni yer ilə göy arasında qaldırdı və Allahın görüntülərində məni Yerusəlimə, şimala baxan iç qapının girişinə apardı; qısqanclığa təhrik edən qısqanclıq bütünün oturacağı orada idi. Və budur, İsrail Allahının izzəti orada idi, düzənlikdə gördüyüm görüntüyə uyğun olaraq. Sonra O mənə dedi: “Ey bəşər oğlu, indi gözlərini şimala tərəf qaldır”. Mən də gözlərimi şimala tərəf qaldırdım və budur, qurbangah qapısının girişində, şimal tərəfdə bu qısqanclıq bütü vardı. Hizqiyal 8:1–5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Qısqanclıq surəti Yezekelə göstərilən dörd getdikcə artan iyrəncliyin birincisidir. Qısqanclıq surəti Adventizmdə getdikcə artan üsyanın dörd nəslinin birincisinin başlanğıcını təmsil edir. Birinci nəsil 1863-cü ildə başladı.

We will continue this study in the next article.

Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Qədim peyğəmbərlərin hər biri öz dövrlərindən daha çox bizim dövrümüz üçün danışmışdır; buna görə də onların peyğəmbərliyi bizim üçün qüvvədədir. ‘Bütün bu şeylər onlara ibrət olaraq baş verdi; və əsrlərin sonuna çatmış bizə nəsihət olsun deyə yazıldı.’ 1 Korinflilərə 10:11. ‘Onlara vəhy olundu ki, onlar bu şeylərdə özlərinə deyil, bizə xidmət edirdilər; həmin şeylər indi sizə Müjdəni göydən göndərilmiş Müqəddəs Ruhla təbliğ edənlər vasitəsilə bildirildi; mələklər də bu şeylərə diqqətlə nəzər salmağı arzu edirlər.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Müqəddəs Kitab öz xəzinələrini bu son nəsil üçün toplamış və bir yerə bağlamışdır. Əhdi-Ətiq tarixinin bütün böyük hadisələri və ciddi əhəmiyyət daşıyan gedişatları bu son günlərdə kilsədə təkrarlanmışdır və təkrarlanmaqdadır.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Back to Articles