Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

Daniel Kitabı — Əlli Beşinci Bölüm

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

Peyğəmbərlik Toxumasının Üzünün Açılması: Cəbrayılın Danielə Vəhyi

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

Qabriel, Yeremya peyğəmbərin peyğəmbərliyindəki yetmiş illik əsarəti, habelə Musanın andını və lənətini dərk etdikdən sonra Danielin yanına gəldi.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> Onun padşahlığının birinci ilində mən, Daniel, kitablar vasitəsilə illərin sayını anladım; Rəbbin sözünün Yeremya peyğəmbərə gəldiyi həmin illərin sayını ki, O, Yerusəlimin viranəlikləri üzərində yetmiş ili tamamlayacaqdı.... Bəli, bütün İsrail Sənin qanununu pozdu, hətta üz döndərib getdi ki, Sənin səsinə itaət etməsin; buna görə də lənət üzərimizə töküldü, həmçinin Allahın qulu Musa qanununda yazılmış and, çünki Ona qarşı günah etdik. O da sözlərini, bizə və bizə hökm edən hakimlərimizə qarşı söylədiyi sözləri, başımıza böyük bir bəla gətirməklə təsdiqlədi; çünki bütün səma altında Yerusəlimin başına gətirilənə bənzər bir şey edilməmişdir. Musa qanununda yazıldığı kimi, bütün bu bəla başımıza gəldi; yenə də Allahımız Rəbbin önündə yalvarmadıq ki, öz təqsirlərimizdən dönək və Sənin həqiqətini anlayaq. Buna görə də Rəbb bəlanı gözlədi və onu başımıza gətirdi; çünki Allahımız Rəbb etdiyi bütün işlərdə salehdir; amma biz Onun səsinə itaət etmədik. Daniel 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

Danielın işlətdiyi və “and” kimi tərcümə olunan söz, Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslində Musanın işlətdiyi və “yeddi dəfə” kimi tərcümə olunan eyni sözdür. Sister White bizə bildirir ki, doqquzuncu fəsildə Daniel Yeremyanın yetmiş illik dövrü ilə iki min üç yüz illik dövr arasındakı əlaqəni anlamağa çalışırdı. Səkkizinci fəsildə Cəbrayıla Danielə iki min üç yüz günün görüntüsünü anlatmaq əmr olunmuşdu və Cəbrayıl doqquzuncu fəsildə geri qayıdıb Danielə yeddinci, səkkizinci və doqquzuncu fəsillərin mövzusu olmuş iki görüntünü zehində bir-birindən ayırmağı bildirdiyi zaman öz işini tamamlayır. Bu iki görüntü 1798-ci ildə möhürü açılmış “biliyin artması”nın mövzusudur.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

Yeremyanın yetmiş ili və Musanın “lənəti” hər ikisi Musanın “andı” ilə təmsil olunan “yeddi zaman”ın rəmzləridir; lakin Qabriel iki min üç yüz illik dövrün bölgüsünü təqdim edəcəkdir. Bu dövr yalnız tapdalanma ilə bağlı görüntünün (“chazon”) və zühurun görüntüsünün (“mareh”) qarşılıqlı əlaqəsi düzgün ayırd edildikdə düzgün şəkildə bölünə bilər. Qabriel əvvəlcə yəhudilərə dörd yüz doxsan illik bir sınaq müddətinin verildiyini müəyyən etdi. Həmin dövr, yetmiş illik əsarəti doğurmuş olan dörd yüz doxsan illik üsyan dövrü ilə eyni idi.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

İyirmi dördüncü ayədəki “müəyyən edilmiş” sözü e.ə. 457-ci ildə üçüncü fərmanın verilməsindən başlayaraq e. 34-cü ildə Stefanın daş-qalaq edilərək öldürülməsinədək olan dövrə aiddir, lakin iyirmi altıncı və iyirmi yeddinci ayələrdəki “müəyyən edilmiş” sözü bütpərəstliyin və papalığın viranə qoyan qüvvələrini göstərir.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> Altmış iki həftədən sonra Məsih kəsilib atılacaq, lakin özü üçün deyil; və gələcək hökmdarın xalqı şəhəri və müqəddəs məkanı dağıdacaq; onun sonu daşqınla olacaq, və müharibənin sonuna qədər viranəliklər təyin edilmişdir. O, bir həftə üçün çoxları ilə əhdi möhkəmləndirəcək; və həftənin ortasında qurbanı və təqdiməni dayandıracaq, və iyrəncliklərin yayılması üzündən oranı viran qoyacaq, ta kamilləşməyədək; və təyin edilmiş olan viran qalmışın üzərinə töküləcək. Daniel 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

Cəbrail Danielə bildirir ki, “Məsih” “kəsilib atıldıqdan” “sonra” “gələcək hökmdarın xalqı şəhəri və müqəddəs məkanı dağıdacaq.” Bütpərəst Roma miladdan sonra 66-cı ildən 70-ci ilədək tam üç il yarım davam edən mühasirədə “şəhəri və müqəddəs məkanı” dağıtdı. Cəbrail müəyyən edir ki, “müharibənin sonu” “daşqınla” olacaq və müharibə “viranəliklərdən” ibarət olacaq. Yerusəlimə və müqəddəs məkana qarşı həyata keçirilən müharibə bütpərəstlik və papalıq tərəfindən icra edilən tapdalanma idi. Başlanğıcda Yerusəlimi dağıdacaq bütpərəst qüvvə Babil idi, lakin Məsih çarmıxa çəkildikdən sonra onu dağıdacaq bütpərəst qüvvə bütpərəst Roma oldu. Lakin müqəddəs məkana və orduya qarşı müharibə iki viranə edən qüvvə tərəfindən icra olundu və Müqəddəs Yazılarda bu iki viranə edən qüvvədən ikincisi papalıqdır.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

Papalıq “daşan qırmancı” kimi təmsil olunan gücdür; o, Daniel on birin qırxıncı ayəsində “daşaraq keçən” qüvvədir. Babil ilə başlayan və Musa tərəfindən Qanunun Təkrarı kitabında qaranlıq sözlər söyləyən dəmir millət kimi təsvir edilən qüvvə ilə davam edən Yerusəlimin tapdalanmasının ardınca papalıq gəldi. Tapdalanmanın sonuna qədər “viranəliklər” “müəyyən edilmişdi”. İyirmi yeddinci ayədə Məsih əhdi bir həftə müddətinə çoxları ilə təsdiq edir. Həmin həftənin ortasında, Məsih göydəki məbəddə Öz baş kahinlik xidmətinə başladığı üçün, yer üzündəki qurban sistemi dayanacaqdı. Yəhudilərin onlar üçün ayrılıb kəsilmiş sınaq müddəti ərzindəki itaətsizliyi üzündən, məbəd və şəhər yenidən viran edilməli idi.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

Ayədə belə deyilir: “Və iyrəncliklərin yayılması üzündən o, oranı viran qoyacaq; ta kamilliyə qədər, və müəyyən edilmiş olan şey viran qalmışın üzərinə töküləcək.” Yəhudilər sınaq müddətlərinin kasasını nəhayət ağzınadək doldurduqda, şəhər və məbəd müharibənin sonunadək viran qalmalı idi. 1798-ci ildə tapdalanmanın “kamilliyi” zamanı papalığın ölümcül yara alması “müəyyən edilmişdi”. Bundan sonra isə şəhər və məbəd, yəhudilərin üç fərman altında həqiqi Babildən çıxmaları ilə timsallaşdırıldığı kimi, bərpa olunmalı və yenidən tikilməli idi.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

Həmin müharibənin tamamına yetməsinədək Yerusəlim papalıq hakimiyyəti tərəfindən tapdalanmalı idi. İki min üç yüz ilin daxilindəki ayrı-ayrı dövrləri təşkil edən peyğəmbərlik müddətləri yalnız yetmiş ilin tapdalanma görüntüsünün müqəddəs məkanın və ordunun bərpası görüntüsü ilə əlaqəsi başa düşüldükdə düzgün anlaşıla bilər. Musanın lənətinin səpələnmə görüntüsünü rədd etmək, toplanma görüntüsünü rədd etmək deməkdir. Yetmiş ilin görüntüsü səpələnmə görüntüsüdür. İki min üç yüz ilin görüntüsü toplanma görüntüsüdür. Yetmiş ilin görüntüsü səpələnmənin “chazon” görüntüsüdür, iki min üç yüz ilin görüntüsü isə toplanmanın “mareh” görüntüsüdür.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> Buna görə də Allahın birləşdirdiyini qoy insan ayırmasın. Mark 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

İki görüntü peyğəmbərlik baxımından bir-birinə birləşdirilmişdir və onlardan birini rədd etmək hər ikisini rədd etmək deməkdir. Bu həqiqət göstərir ki, Adventizm iyirmi üç yüz illik peyğəmbərliyi müdafiə etdiyini iddia etməsinə baxmayaraq, Adventizmin mərkəzi sütununu rədd etmişdir; necə ki, 1863-cü ildə “yeddi vaxt”ı da rədd etmişdilər. Məgər yəhudilər Allahın qanununu qoruduqlarını iddia etmirdilərmi? Məgər qədim İsrail Məsihi gözlədiyini bəyan etmirdimi? Əgər Allahın Kəlamını dəstəkləmirsə, sadəcə iddia heç bir məna daşımır.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

Millerçilər nəhayət 1844-cü il oktyabrın 22-ni iki min üç yüz gün dövrünün sonu kimi müəyyən etdilər, lakin onların anlayışı məhdud idi. Yalnız böyük məyusluqdan sonra səmavi müqəddəs məkan və Məsihin həmin tarixdə Ən Müqəddəs Yerə daxil olması barədə işıq gəldi. Yalnız həmin tarixdən sonra onlar üçüncü mələyin xəbərini və Allahın qanununu gördülər.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

Rəbb iki min üç yüz il ilə əlaqəli peyğəmbərlik nurunu artırmağı niyyət etmişdi və 1856-cı ildə O, daha artıq nur üçün qapını açdı; sonrakı yeddi il ərzində isə Adventizm həmin qapını bağladı. Yalnız 11 sentyabr 2001-ci ildən sonra Rəbb peyğəmbərlik tədqiqatçılarını yenidən Hiram Edsonun məqalələrinə yönəltdi və “yeddi vaxt”ın nuru bir daha artmağa başladı.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

İki min üç yüz illik peyğəmbərliklə iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərliyin arasındakı əlaqəni görməkdən imtina edən Adventizm, 22 oktyabr 1844 tarixini naqis və natamam bir şəkildə anlamağa başladı.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

S. S. Snow çarmıxa çəkilmə üçün tarixi müəyyən etdikdən sonra, 22 oktyabr 1844-cü il tarixi təsbit olundu.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> Buna görə bil və anla ki, Yerusəlimi bərpa etmək və yenidən qurmaq üçün verilən əmrin çıxmasından Məsih Rəisədək yeddi həftə və altmış iki həftə olacaq; küçə yenidən qurulacaq və divar da, çətin zamanlarda belə. Və altmış iki həftədən sonra Məsih kəsilib atılacaq, lakin özü üçün deyil; və gələcək rəisin xalqı şəhəri və müqəddəs məkanı dağıdacaq; onun sonu daşqınla olacaq və müharibənin sonunadək viranəliklər təyin edilmişdir. Və o, bir həftə ərzində çoxları ilə əhdi təsdiq edəcək; və həftənin yarısında qurbanı və təqdiməni dayandıracaq, və iyrəncliklərin yayılması üzündən oranı viran qoyacaq, ta kamilləşmə anınadək; və təyin olunmuş olan şey viran qalmışın üzərinə töküləcək. Daniel 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

Millerçilər çarmıxa çəkilmənin doğru tarixini müəyyən etdilər və bundan sonra iki min üç yüz illik dövrün sonu müəyyənləşdirildi. Yəhudilərin sınaq müddətlərinin kasasını “İyrəncliklərin yayılması” ilə təmsil olunduğu kimi ağzınadək doldurmaları səbəbilə Məsihin “əhdi” təsdiq etdiyi həftənin “ortasında” “Məsh olunmuşun kəsilib atılması” da müəyyən edildi. Xaç, Gecəyarısı fəryadının xəbərinin tanınmasında zəruri olan tarixi nişanə oldu.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

Allahın qüdrətinin belə güclü təzahürünü doğuran ayələrdə mövcud olan nurun varlığına baxmayaraq, Millerçilər heç vaxt Danielin iki görüntü arasındakı münasibəti anlamaq arzusunda təmsil olunan həmin ayələrə dair anlayışa yetişmədilər. Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftə iki dövrə bölünmüşdü; daha sonra Bacı Uayt bunların Məsihin üç il yarımlıq şəxsi xidmətini, ardınca isə şagirdlər vasitəsilə təmsil olunan xidmətini göstərdiyini müəyyənləşdirdi. Onlar gördülər ki, çarmıxın tarixi nişanı 22 oktyabr 1844-cü il tarixini müəyyən etmək üçün lövbərə çevrildi, lakin görmədilər ki, o, həm də üç il yarımdan ibarət iki eyni dövrün mərkəzini təmsil edir və beləliklə, Allahın Musa vasitəsilə Öz əhdinin “mübahisəsi” adlandırdığı “yeddi vaxt”ı təmsil edir.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> O zaman Mən də sizə qarşı çıxacağam və günahlarınıza görə sizi daha yeddiqat cəzalandıracağam. Üzərinizə qılınc gətirəcəyəm ki, o, əhdimin davasının intiqamını alsın; və şəhərlərinizin içində bir yerə toplandığınız zaman aranıza vəba göndərəcəyəm; və siz düşmənin əlinə təslim ediləcəksiniz. Levililər 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

Məsih çoxları ilə əhdi təsdiqləyərkən, Onun itaətsiz yəhudilərlə üstündə çəkişdiyi məhz həmin əhd idi. Onun “əhdinə dair çəkişmə”si e.ə. 723-cü ildə, assuriyalılar şimal padşahlığını əsarət altına apardıqda başladı və bundan sonra min iki yüz altmış peyğəmbərlik günü ərzində bütpərəstlik həqiqi İsraili tapdaladı. Bu tapdalanmanın ardınca isə daha min iki yüz altmış peyğəmbərlik günü gəldi; bu müddətdə papalıq ruhani İsraili tapdaladı.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

Məsihin əhdi təsdiq etdiyi peyğəmbərlik həftəsi, iki min üç yüz illik görüntünün yerinə yetməsi olaraq, həmçinin iki min beş yüz iyirmi illik görüntünü də təmsil edirdi. Millerçilər iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin kifayət qədər hissəsini dərk etdilər ki, Gecəyarısı Fəryadı xəbərini düzgün şəkildə elan etsinlər, lakin onlar Cəbrayılın doqquzuncu fəsildəki təfsirinin çatdırmaq üçün nəzərdə tutulduğu nurun bir hissəsini rədd etməyi seçdilər.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

Cəbrayıl Danielə “iş” və “görmə” kimi təmsil olunan iki görüntünü düzgün şəkildə ayırmağı (zehində bir-birindən fərqləndirməyi) tapşırmışdı və bu tövsiyənin yerinə yetirilməsi olaraq, Bacı Uayt bizə bildirir ki, yetmiş həftə (“yeddi vaxt”ın bir rəmzi) ilə iki min üç yüz il arasındakı münasibəti anlamağa çalışarkən Danielin məhz əsas qayəsi bu idi.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

Adventizmin “yeddi zaman”ı rədd etməsi onları elə bir mövqeyə qoydu ki, iyirmi üç yüz ildən kəsilib ayrılan dörd yüz doxsan illik birinci dövrün Musanın “Onun əhdinin çəkişməsi” kimi müəyyən etdiyi əhdə qarşı üsyanı təmsil etdiyini anlaya bilmədilər.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

Həmçinin onların, həftənin ortasında baş vermiş çarmıxa çəkilmənin sadəcə tarixi müəyyənləşdirməklə kifayətlənmədiyini, çünki bunun Məsihin əhdin qanı ilə İsrailin itaətsizliyi ilə olan mübahisəsinin məhz mərkəzini aşkar etdiyini dərk etmələri də əngəllənmişdi. Onlar bu həqiqətə kor idilər ki, çarmıxda çoxları üçün tökülən, Onun əhdini təsdiq edən qan, eyni zamanda Levililər iyirmi beş və iyirmi altıda bəyan edilmiş əhdi də təsdiq edirdi.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

Qədim İsrail öz üzərinə elə bir əhd götürdü ki, onlar bu əhdi “Rəbbin dediyi hər şeyi edəcəyik” bəyanı ilə müəyyənləşdirdilər; Məsihin təklif etdiyi əhdin isə Onun qanununun ürək üzərinə yazılmasını tələb etdiyindən tamamilə bixəbər idilər. Əhdin şərtlərinə verdikləri fəriseyçi tərif onların həqiqi əhdi dərk etmələrinə və qəbul etmələrinə mane oldu.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

Müasir İsrail həftənin ortasında çarmıxın qanını elə ifadələrlə müəyyənləşdirmişdir ki, bu da Məsihi rədd edib Sezardan başqa padşahımız yoxdur deyə bəyan etdikləri zaman qədim İsrailin üzərində olan həmin korluğu müasir İsrail üçün də doğurur.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

Müasir İsrail, Cəbrailin Danielə təsvir etdiyi tarixin yalnız əhdin təsdiqini deyil, həm də həmin əhdi rədd edənlərin üzərinə gətirilən səpələnməni də ehtiva etdiyini görməkdə kordur; çünki ayələr göstərir ki, bütpərəst Roma (“gələcək olan hökmdar”) şəhəri və müqəddəs məkanı viran edəcəkdi və müharibənin sonunadək (müqəddəs məkanı və ordunu tapdalayan həmin müharibə boyu) “viranlıqlar”ın, cəm şəkildə, qərara alındığı müəyyən edilmişdi.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

Məsihin çoxları ilə əhdi təsdiq etmək üçün Öz qanını tökdüyü tarixdə, bütpərəst və papalıq Romanın iki viranedici qüvvəsi xüsusi şəkildə müəyyən edilir. Çarmıx üzərində tökülən qan, Məsihin səmavi məbədə gətirdiyi şeydir və iyirmi üç yüz illik “mareh” görüntüsü ilə təmsil olunan Onun işinin rəmzidir. Həmin tarix, məbədi və ordunu tapdalayacaq iki viranedici qüvvə ilə təmsil olunan iki min beş yüz iyirmi illik “chazon” görüntüsünün tarixi ilə bir-birinə hörülmüşdür.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

Millerin yuxusunda cəvahirat kimi təsvir olunan həqiqətlər günəş qədər parlaq saçırdı, lakin onlar natamam idi. Axır günlərdə, Gecəyarısı Fəryadı hərfi mənada yenidən təkrar edildikdə, həmin o cəvahiratlar “toz fırçası olan Adam” tərəfindən yeni, daha böyük mücrünün içinə atılacaq və o zaman əvvəlkindən on qat daha parlaq saçacaqlar. Onlar son Gecəyarısı Fəryadı ismarıcının sınağına çevrilirlər. Həmin cəvahiratlar Habakkukun peyğəmbərlik etdiyi iki şahid tərəfindən xüsusi olaraq lövhələr kimi müəyyən edilmişdi. 1843 və 1850-ci illərə aid pioner cədvəllərinin iki lövhəsi “sətir üstünə sətir” bir-birinin üzərinə qoyulduqda, Millerin cəvahiratları xüsusi şəkildə müəyyən edilir və bununla həmin cəvahiratlar son Gecəyarısı Fəryadının ismarıcını təmsil edir.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

İki cədvəl üzərindəki həqiqətlərin çoxu 1844-cü ildən əvvəl yerinə yetmiş peyğəmbərlikləri göstərir; məsələn, Danielin yeddinci və səkkizinci fəsillərindəki vəhşilərin müəyyənləşdirilməsini. Danielin ikinci fəslindəki surət təsvir edilmişdir. Görüntünü təsbit edən amilin Roma, yoxsa Antiox Epifanes olması barədə mübahisə oradadır. Birinci məyusluq və Habaqququn, həmçinin on bakirənin gecikmə vaxtı oradadır. Üçüncü mələyin gəlişi də, səmavi məbəd də oradadır. Bütpərəstliyin rəmzi kimi “gündəlik” oradadır. Və əlbəttə, İslamın üç “Vay”ı da oradadır. Bir yerə gətirildikdə, bu cədvəllər Yəhuda qəbiləsinin Aslanı peyğəmbərlik həqiqətinin möhürünü açdıqda baş verən “bilik artımı”nın bir təsvirini təqdim edir.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

1798-ci ildə son vaxtda açılmış peyğəmbərlik biliyinin rəmzi olan Ulai çayı görüntüsünü, eləcə də William Millerin yuxusundakı yeni, daha böyük mücrünün içindəki cəvahiratı təşkil edəcək dərəcədə artmış həmin biliyi nəzərdən keçirməyimizi yekunlaşdırarkən, onların tarixində natamam qalmış Millerçi həqiqətlərə yenidən qayıdacağıq. Bunların bəziləri Millerçilərin yaşadıqları tarixi dövrə görə natamam vəziyyətdə qalmışdı, digərləri isə üçüncü mələyin irəliləyən işığına ayaq uydurmaqdan imtina edənlərin itaətsizliyi ucbatından natamam buraxılmışdı.

We will continue these things in the next article.

Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> “Allahın bir xəbərlə göndərdiyi kəslər sadəcə insanlardır, lakin onların daşıdıqları xəbərin mahiyyəti nədir? Allahın sizdən nəyin üstün tutulmalı olduğunu soruşmadığına görə, siz xəbərdarlıqlardan üz döndərməyə və ya onlara yüngül yanaşmağa cürət edəcəksinizmi? Allah elə insanları çağırır ki, onlar danışsınlar, yüksək səslə car çəksinlər və əsirgəməsinlər. Allah Öz elçilərini bu zaman üçün Öz işini yerinə yetirmək üçün qaldırmışdır. Bəziləri Məsihin salehliyi haqqında olan xəbəri qoyub, həqiqət xəbərini arzu olunan bütün lütf və cilalılıqla söyləmədiklərinə görə, o adamları və onların nöqsanlarını tənqid etməyə yönəlmişlər. Onlarda həddindən artıq qeyrət var, həddindən artıq ciddidirlər, həddindən artıq qətiyyətlə danışırlar; və bir çox yorğun və əzilmiş canlara şəfa, həyat və təsəlli gətirəcək olan xəbər müəyyən ölçüdə kənarda qalır; çünki nüfuz sahibi adamlar Allahın dediyinə qarşı çıxaraq öz ürəklərini qapadıqları və öz iradələrini qarşı qoyduqları nisbətdə, işıq və dirildici qüvvə üçün həsrətlə gözləyib dua etmiş olanlardan işıq şüasını almağa çalışacaqlar. Məsih Öz qullarına qarşı deyilmiş bütün sərt, qürurlu, istehzalı sözləri Özünə qarşı deyilmiş kimi qeyd etmişdir.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “Üçüncü mələyin xəbəri dərk edilməyəcək; yer üzünü öz izzəti ilə nurlandıracaq nur, onun artmaqda olan izzətində yeriməkdən imtina edənlər tərəfindən saxta nur adlandırılacaq. Görülə biləcək iş, onların imansızlığı üzündən, həqiqəti rədd edənlər tərəfindən görülməmiş qalacaq. Həqiqət nuruna qarşı çıxan sizə yalvarırıq ki, Allahın xalqının yolundan çəkilin. Qoy göydən göndərilmiş nur onların üzərinə aydın və sabit şüalarla saçsın. Allah bu nurun gəlib çatdığı sizi, ondan necə istifadə etdiyinizə görə məsul tutur. Eşitmək istəməyənlər məsul tutulacaqlar; çünki həqiqət onların əli çatan yerə gətirilmişdi, lakin onlar öz imkan və imtiyazlarını xor gördülər. İlahi təsdiq nişanəsi daşıyan xəbərlər Allahın xalqına göndərilmişdir; xeyirxahlıq və həqiqətlə dolu olan Məsihin izzəti, əzəməti, salehliyi təqdim edilmişdir; İsa Məsihdə Allahlığın bütün dolğunluğu, qəlbləri qərəzlə bağlanmamış olanların hamısını cəlb etmək üçün gözəllik və məlahətlə aramızda bəyan edilmişdir. Biz bilirik ki, Allah aramızda fəaliyyət göstərmişdir. Biz canların günahdan salehliyə döndüyünü görmüşük. Biz peşman olanların qəlblərində imanın yenidən dirçəldiyini görmüşük. Məgər biz təmizlənib öz yolu ilə gedən və yalnız biri dönüb Allaha izzət verən cüzamlılar kimi olmalıyıq? Gəlin, əksinə, Onun xeyirxahlığından danışaq və ürəklə, qələmlə və səslə Allaha həmd edək.” Review and Herald, 27 may 1890.

Back to Articles