Article

# The Book of Daniel - Number Five

Daniel Kitabı — Beşinci hissə

Seventy Years

Yetmiş İl

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Yəhoyaqim Yəhudanın son üç padşahından birincisi idi və o, babillilər tərəfindən məğlub edildikdə, cənub padşahlığı üçün yetmiş illik əsarət başlandı. Həmin yetmiş il Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin birinci padşahlığı olan Babilin hökm sürəcəyi zaman dövrünü müəyyən edir. Yeşaya kitabının iyirmi üçüncü fəslində Surun fahişəsi yetmiş rəmzi il ərzində unudulacaqdı; bu illər peyğəmbərlikdə bir padşahın günləri kimi müəyyən edilmişdi. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində padşah bir padşahlıqdır və Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində günləri yetmiş ilə bərabər olan yeganə padşahlıq Babil idi.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

Həmin tarix ərzində papalığı təmsil edən Surun fahişəsi unudulacaqdı. Simvolik yetmiş ilin sonunda isə o xatırlanacaq, irəli çıxacaq və yer üzünün bütün padşahlıqları ilə zinakarlıq edəcəkdi. Ruhani zinakarlıq kilsə ilə dövlətin birləşməsindən doğan qanunsuz münasibətdir. Simvolik yetmiş ilin sonunda papalıq Birləşmiş Millətlərlə münasibətə girəcəkdi; bu, simvolik yetmiş ilin sonunda Surun fahişəsinin zinakarlıq etdiyi bütün padşahlarla təmsil olunur. Simvolik yetmiş il ərzində hökm sürən padşahlıq isə iki buynuzlu yer vəhşi olan Amerika Birləşmiş Ştatlarıdır.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Danielın birinci fəsildən beşinci fəslə qədər olan fəsilləri Babilin yetmiş illik tarixini təsvir edir və buna görə də həmin fəsillər yer vəhşisinin hər iki buynuzunun tarixini təmsil edir. Dördüncü və beşinci fəsillər Babilin birinci və sonuncu padşahlarını müəyyən edir və bu iki fəsil birlikdə yer vəhşisinin və onun iki buynuzunun tarixini müəyyən edir. İki buynuzun hökmü, eləcə də yer vəhşisinin özünün hökmü, birinci padşahın və sonuncu padşahın hökmü ilə təmsil olunur. Navuxodonosorun hökmü “yeddi vaxt” müddətinə sürgün edilmək idi; bu müddətdə o, iyirmi beş yüz iyirmi gün ot və şeh içində vəhşi heyvan kimi yaşadı. Belşassarın hökmü divarda yazıldı və iyirmi beş yüz iyirmi sayına bərabər tutuldu; beləliklə göstərildi ki, yer vəhşisinin və onun iki buynuzunun hökmü Levililər iyirmi altının “yeddi vaxtı” ilə təmsil olunur. Bu, iki padşahın şahidliyinə əsaslanır və bu iki şahid birincini və sonuncunu təmsil edir.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“Yeddi vaxt” Adventizm üçün büdrəmə daşıdır və buna görə də tanına bilmir, baxmayaraq ki, görmək istəyənlər üçün açıq-aşkar oradadır. O, yetmiş il hökm sürən xalqın (Babilin) mühakiməsinin rəmzidir və yetmiş simvolik il hökm sürən səltənətin mühakiməsinin də rəmzidir. William Miller Levililər iyirmi altıncı fəsildəki “yeddi vaxt” barədə anlayışını təqdim edərkən, Danielin dördüncü fəslində Nebukadnetsarın vəhşi heyvan kimi yaşadığı iki min beş yüz iyirmi günü, Levililər iyirmi altının “yeddi vaxt”ını təsdiqləyən peyğəmbərlik şahidlərindən biri kimi istifadə etdi. “Yeddi vaxt” həm təməl daşı, həm də Zəkəriyyənin dördüncü fəslindəki başdaşdır. İsa, Bacı Uayt, Yeşaya və Peter onu küncün başı olan daş kimi tanıdırlar. O, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin taclandırıcı təlimidir, baxmayaraq ki, özlərini üçüncü mələyin xəbərçiləri hesab edənlər tərəfindən mahiyyət etibarilə görünməz olaraq qalır.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Daniel kitabının ilk altı fəslini nəzərdən keçirməyə başlayarkən, lap başlanğıcdan “yeddi zaman”ın müəyyən edildiyini dərk etmək vacibdir. Yehoyaqim Babil tərəfindən devrildikdə, yetmiş illik əsarət başlandı. Salnamələr kitabı onların nə üçün yetmiş il əsir aparıldıqlarını izah edir.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Sidqiya padşah olmağa başlayanda iyirmi bir yaşında idi və Yerusəlimdə on bir il padşahlıq etdi. O, Allahı Rəbbin gözündə pis olanı etdi və Rəbbin ağzından danışan peyğəmbər Yeremiyanın önündə özünü alçaltmadı. Həmçinin o, özünə Allah adı ilə and içdirmiş padşah Navuxodonosora qarşı üsyan etdi; lakin boynunu bərkitdi və ürəyini İsrailin Allahı Rəbbə dönməkdən sərtləşdirdi. Bundan əlavə, kahin başçılarının hamısı və xalq da millətlərin bütün iyrəncliklərinə uyaraq hədsiz çox günah işlətdilər və Onun Yerusəlimdə müqəddəs etdiyi Rəbbin evini murdarladılar. Atalarının Allahı Rəbb Öz elçiləri vasitəsilə onlara dönə-dönə xəbər göndərdi, erkəndən qalxıb göndərdi; çünki Öz xalqına və məskəninə rəhm edirdi. Lakin onlar Allahın elçilərini məsxərəyə qoydular, Onun sözlərini xor gördülər və peyğəmbərləri ilə pis rəftar etdilər; nəhayət, Rəbbin qəzəbi Onun xalqına qarşı elə alovlandı ki, artıq çarə qalmadı. Buna görə də O, Kəldanilərin padşahını onların üzərinə gətirdi; o da onların cavanlarını müqəddəs məkanlarının evində qılıncla qırdı və nə cavan oğlana, nə gənc qıza, nə qocaya, nə də qocalıqdan bükülmüş adama rəhm etdi; hamısını onun əlinə verdi. Allahın evinin bütün qablarını, böyüyünü də, kiçiyini də, Rəbbin evinin xəzinələrini, padşahın və başçılarının xəzinələrini — bunların hamısını Babilə apardı. Allahın evini yandırdılar, Yerusəlimin divarını sökdülər, onun bütün saraylarını odla yandırdılar və onun bütün gözəl əşyalarını məhv etdilər. Qılıncdan xilas olanları isə Babilə apardı; onlar Fars padşahlığının hökmranlığına qədər ona və oğullarına qul oldular. Bu, Yeremiyanın ağzı ilə söylənmiş Rəbbin sözünün yerinə yetməsi üçün idi, ta ki torpaq öz şənbələrindən zövq alana qədər; viran qaldığı bütün müddət ərzində şənbə saxladı ki, yetmiş il tamam olsun. İndi isə Fars padşahı Kirin birinci ilində, Yeremiyanın ağzı ilə söylənmiş Rəbbin sözü yerinə yetsin deyə, Rəbb Fars padşahı Kirin ruhunu oyatdı; o da bütün padşahlığı boyunca bir fərman elan etdi və bunu yazılı şəkildə də yaydı: “Fars padşahı Kir belə deyir: Göylərin Allahı Rəbb yer üzünün bütün padşahlıqlarını mənə vermişdir; O mənə Yəhudada olan Yerusəlimdə Onun üçün bir ev tikməyi əmr etmişdir. Onun bütün xalqı arasından sizdən kim varsa, Allahı Rəbb onunla olsun və qoy qalxsın.” 2 Salnamələr 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Yetmiş il davam edən əsarət Yeremiyanın sözünün yerinə yetməsi üçün idi: “Torpaq öz şənbələrindən zövq alana qədər; çünki viran qaldığı bütün müddət ərzində şənbə saxladı.” Salnamələrdə istinad etdiyimiz ayədən başqa, Allahın Kəlamında torpağın öz şənbələrindən “zövq almasına” işarə edən yalnız bir keçid vardır. Həmin keçid Levililər kitabının iyirmi beşinci və iyirmi altıncı fəsillərindədir. İyirmi beşinci fəsildə torpağın öz şənbə istirahətindən necə zövq almasına imkan verilməsinə dair göstəriş verilir, iyirmi altıncı fəsildə isə əhdə aid həmin göstərişlərə əməl edilmədiyi təqdirdə “yeddiqat” lənət bəyan olunur.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Yehoyaqimin aqibəti, Danielin doqquzuncu fəsildə Musanın “lənəti” və “andı” adlandırdığı şeyin bir ünsürü olan əsarətin başlanğıcını qeyd etdi. Daniel “yeddi dəfə”nin lənətini anlayırdı, çünki o, doqquzuncu fəsildə şəhadət edir ki, Yeremyanın yetmiş illik peyğəmbərliyini araşdırması vasitəsilə Allahın xalqının Babildə neçə il əsarət altında qalacağını başa düşmüşdü.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Onun padşahlığının birinci ilində mən, Daniel, kitablardan anladım ki, Yerusəlimin viranəlikləri üzərində yetmiş ilin tamamlanacağı barədə Rəbbin sözünün Yeremya peyğəmbərə gəldiyi illərin sayı budur. Daniel 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Daniel yetmiş ili yalnız Yeremyanın kitabı vasitəsilə deyil, “kitablar vasitəsilə” dərk etmişdi. Onun dərk etdiyi digər kitab Musanın yazıları idi; çünki o, duasında yetmiş illik əsarətin “lənəti”nin Musanın “andı” olduğunu bildirir. Daniel kitabının doqquzuncu fəslində “and” kimi tərcümə olunan söz, Levililər iyirmi altıncı fəsildə “yeddi dəfə” kimi tərcümə olunan sözlə eynidir. Yəhudanın Babilistanda yetmiş il davam edən əsarəti, müasir ilahiyyatçılardan hər hansı birinin nə iddia etməsindən asılı olmayaraq, “yeddi dəfə” lənətinin yerinə yetməsi idi. Bu, gün kimi aydındır, lakin yalnız görməyə hazır olanlar üçün.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> Rəbb Sina dağında Musaya dedi: «İsrail övladlarına söylə və onlara de: Sizə verəcəyim torpağa girdiyiniz zaman, o torpaq Rəbb üçün Şənbə saxlayacaq. Altı il tarlanı əkəcəksən, altı il üzüm bağını budayacaqsan və onun məhsulunu yığacaqsan. Lakin yeddinci ildə torpaq üçün tam istirahət Şənbəsi olacaq, Rəbb üçün Şənbə olacaq; nə tarlanı əkəcəksən, nə də üzüm bağını budayacaqsan. Biçininin öz-özünə bitənini biçməyəcəksən, budanmamış üzüm tənəyinin salxımlarını da yığmayacaqsan; çünki bu, torpaq üçün istirahət ilidir. Torpağın Şənbəsi sizə yemək olacaq: sənə, qulun üçün, kənizin üçün, muzdurun üçün və yanında yaşayan qərib üçün; mal-qaran üçün də, torpağında olan vəhşi heyvanlar üçün də onun bütün məhsulu yemək olacaq. Özün üçün yeddi il-Şənbə sayacaqsan, yeddi dəfə yeddi il; beləliklə, yeddi il-Şənbənin müddəti sənin üçün qırx doqquz il olacaq. Sonra yeddinci ayın onuncu günü yubiley şeypurunu çaldıracaqsan; kəffarə günündə bütün ölkəniz boyunca şeypur çaldıracaqsınız». Levililər 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Torpağın istirahətə buraxılması ilə bağlı göstərişlərdə bunu görmək mühümdür ki, torpağın altı il əkilib-becərilməsi və bir il istirahətə buraxılmasından ibarət yeddi dövr qırx doqquzuncu ilə qədər davam edir; həmin ildə isə yeddi illik yeddi dövrün tamamlanmasını göstərən yubiley olmalı idi. Görülməsi zəruri olan əsas məqam budur ki, yubiley şeypurunun çalınması Kəffarə Günündə baş verməli idi; beləliklə, antitipik Kəffarə Günü 22 oktyabr 1844-cü ildə başladıqda, “yeddi zaman” dövrünü təmsil edən yubiley şeypurunun da məhz o zaman çalınmalı olduğunu göstərir. Eramızdan əvvəl 677-ci ildə Mannaşşe Babilə aparıldığı zaman başlayan “yeddi zaman”, antitipik Kəffarə Günündə başa çatan iki min beş yüz iyirmi ili təmsil edirdi. Bu əlaqəni yalnız görmək istəməyənlər gözdən qaçıracaqlar. “Yeddi zaman” dövrü iki min üç yüz illə bağlıdır.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslinin ilk doqquz ayəsindəki əhdə dair göstərişlər çərçivəsində Allahın Kəlamında günün bir ilə bərabər olması prinsipinin ən dərin nümunəsinin yer aldığını görmək də mühümdür. İlahiyyatçıların sürünü Babil şərabı ilə məst saxlamaq üçün ortaya atdıqları uydurmalar yığını ondan ibarətdir ki, iyirmi altıncı fəsildəki “yeddi dəfə” hökmü, “yeddi dəfə” kimi tərcümə edilmiş sözün ivrit mənasının yanlış anlaşılmasıdır. Bu iddia doğru deyildir. Sözün ivrit mənası öz tərifi daxilində onu sayısal şəkildə tətbiq etməyə haqq qazandıran əsaslandırmanı tam ehtiva edir; lakin onların özlərini ivrit qrammatikası üzrə mütəxəssis elan etmələrinə əsaslanan yanlış bir mülahizə üzərində dayaqladıqları qüsurlu arqument, sadəcə olaraq, diqqəti yayındırmağa yönəlmiş bir arqumentdir.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

İyirmi altıncı fəsildə “yeddi zaman” kimi təsvir olunan hökm, İbrani dilini zorla başqa mənaya çəkən bəzi müasir ilahiyyatçılar tərəfindən deyil, mətnin konteksti ilə tanınır. Uilyam Miller öz nəticəsini İbrani dilinə heç bir istinad etmədən formalaşdırdı və ilham onun anlayışını doğru olaraq təsdiqlədi. Mələklər onun anlayışına, “yeddi zaman” hökmünün yerləşdiyi fəsilin kontekstinə əsaslanaraq rəhbərlik etdilər, İbrani dilinə əsaslanaraq deyil.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

İyirmi beşinci fəslin konteksti əhdə dair göstərişlərin müəyyən edildiyi yerdir; iyirmi altıncı fəsil isə həmin əhd göstərişlərinə əməl etməyin vəd olunmuş bərəkətini təqdim edir və bundan sonra Danielin bu göstərişlərə itaətsizlik üçün “Musanın lənəti” adlandırdığı şeyi müəyyən edir.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Mövzu Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində bir günün bir ilə bərabər olması prinsipidir. Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslinin həmin ilkin ayələri göstərir ki, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində bir gün bir ili təmsil edir. Çıxış kitabında Musa insan və heyvan üçün yeddinci günün şənbə istirahəti ilə torpaq üçün yeddinci ilin şənbə istirahəti arasındakı əlaqəni aydın şəkildə müəyyən edir.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Altı il torpağını əkib onun məhsulunu yığacaqsan; lakin yeddinci ildə onu dincə qoyub boş saxlayacaqsan ki, xalqının yoxsulları yesin; onların qoyub getdiyini isə çöl heyvanları yesin. Bağınla və zeytunluğunla da eyni cür rəftar edəcəksən. Altı gün işini görəcəksən, yeddinci gün isə dincələcəksən ki, öküzün və eşşəyin rahatlıq tapsın, kənizinin oğlu və yadelli də nəfəs dərsin. Çıxış 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Həmin üç ayənin daxilində görünür ki, insanlar və heyvanlar üçün istirahət günü torpaq üçün istirahət ilinə bərabər tutulur. Levililər kitabının iyirmi beşinci fəslində, ilk beş ayədə, biz Çıxış kitabının iyirminci fəslinin səkkizdən on birədək ayələrindəki Şənbə əmrinə eynilə uyğun olan qrammatik quruluşu görürük.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> Və Rəbb Sina dağında Musaya söyləyib dedi: İsrail övladlarına danış və onlara de: Sizə verdiyim torpağa gəldiyiniz zaman, o torpaq Rəbb üçün bir Şənbə saxlayacaq. Altı il tarlanı əkəcəksən, altı il də üzüm bağını budayacaq və onun məhsulunu yığacaqsan; lakin yeddinci ildə torpaq üçün tam istirahət şənbəsi, Rəbb üçün bir Şənbə olacaq: nə tarlanı əkəcəksən, nə də üzüm bağını budayacaqsan. Biçinindən öz-özünə bitəni biçməyəcəksən, budanmamış üzüm tənəyinin salxımlarını da yığmayacaqsan; çünki bu, torpaq üçün istirahət ilidir. Levililər 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Şənbə gününü yadda saxla ki, onu müqəddəs tutasan. Altı gün zəhmət çəkib bütün işlərini görəcəksən; lakin yeddinci gün Allahın Rəbbi olan Şənbə günüdür: o gündə nə sən, nə oğlun, nə qızın, nə kişi qulun, nə qadın qulun, nə mal-qaran, nə də darvazaların içində olan yadelli heç bir iş görməyəcək. Çünki Rəbb göyləri və yeri, dənizi və onlarda olan hər şeyi altı gündə yaratdı və yeddinci gün istirahət etdi; buna görə də Rəbb Şənbə gününə bərəkət verdi və onu müqəddəs etdi. Çıxış 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Birlikdə bu iki şənbə əmri Levililər iyirmi beş və iyirmi altının kontekstini müəyyən edir. Sətir üstünə sətir bir araya gətirilərək, onlar şəhadət edirlər ki, “altı gün zəhmət çəkəcək və bütün işlərini görəcəksən”, həmçinin “altı il tarlanı əkəcək, altı il üzüm bağını budayacaq və onun məhsulunu yığacaqsan”. “Amma yeddinci gün Allahın Rəbbi üçün şənbədir” və “yeddinci il torpaq üçün istirahət şənbəsi, Rəbb üçün şənbə olacaqdır”.

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

İstər insanlar üçün olan şənbə, istərsə də torpaq üçün olan şənbə ilə bağlı əmrlərin hər ikisində “yedinci” kimi tərcümə olunan hər iki söz, Levililər kitabının iyirmi altıncı fəslində “yeddi dəfə” kimi tərcümə olunan eyni ivrit sözüdür. Levililər kitabının iyirmi beşinci və iyirmi altıncı fəsillərinin konteksti, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində bir günün bir ili təmsil etməsi barədə peyğəmbərlik qaydası çərçivəsində müəyyən edilir. İlk zikr peyğəmbərlik qaydası da eyni dərəcədə əhəmiyyətlidir.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Bu iki fəsildə xatırlanan ilk şey günün-ilə-bir-il prinsipi-dir. William Miller Cəbrayıl və digər mələklər tərəfindən Levililər kitabındakı “yeddi zaman”ı iki min beş yüz iyirmi ilin rəmzi kimi müəyyən etməyə yönəldildi və bu, iyirmi beşinci fəslin ilk beş ayəsində irəli sürülən günün-ilə-bir-il prinsipi olan həmin fəsillərin konteksti ilə tam uyğunluq təşkil edir.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Salnamələr kitabının müəllifi Babilin cənub padşahlığı Yəhudanı əsarətə aparmasına nə üçün yol verildiyini göstərərkən dedi ki, bu, torpağın öz şənbəlik istirahətindən zövq almasına imkan vermək üçün idi. Allahın Kəlamında torpağın bir istirahətdən zövq almasının qeyd olunduğu yeganə digər yer Levililər kitabının iyirmi beşinci və iyirmi altıncı fəsillərindədir. Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin birinci padşahlığı kimi Babilin hökm sürdüyü yetmiş il, yalnız yer heyvanının Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı kimi hökm sürəcəyi simvolik illəri təqdim etmir, həm də bu yetmiş il Musanın lənətindəki “yeddi vaxt”a birbaşa işarədir.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Daniel kitabının ilk altı fəslində təmsil olunan peyğəmbərlikləri araşdırmağa başladığımız zaman, “yeddi vaxt” lənətinin, eləcə də “yeddi vaxt” bərəkətinin həmin fəsillərin hər birinin bir ünsürü olduğunu bilmək zəruridir.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Yadda saxlamaq da mühümdür ki, yeddi ilin yeddi dövründən ibarət olan bu silsilə, yeddinci ayın onuncu günündə — Kəffarə Günündə — yubiley şeypurunun çalınması ilə işarələnir. Bu fakt “yeddi vaxtı” Daniyel kitabının səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki iki min üç yüz günlə bir-birinə bağlayır. Bunu da yadda saxlamaq vacibdir ki, peyğəmbərlik ili üç yüz altmış gündür və əgər “yeddi vaxt” üçün üç yüz altmış günü təkrar-təkrar toplasanız, bu, iki min beş yüz iyirmi günə bərabər olur.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Daniel Yeremyanın müəyyən etmiş olduğu illərin sayını kitablardan anlayanda, Allahın xalqı nə vaxtsa düşmənin diyarında əsir olduqları həqiqətinə oyansa, zəruri olduğu göstərilən tövbə cavabının hər bir ünsürünü əhatə edən bir duaya başladı. Danielin Levililər iyirmi altı duasının sonunda, Cəbrayıl Danielə “eşitdiyi” görüntünü, yəni iki min üç yüz gün görüntüsünü anlamaq vermək üçün göründü. Cəbrayıl sözə Danielin xalqı üçün yetmiş həftənin “müəyyən edildiyini” bildirərək başladı.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Yetmiş həftə sənin xalqın və müqəddəs şəhərin üzərinə təyin edilmişdir ki, üsyana son qoyulsun, günahlara son verilsin, təqsir üçün kəffarə edilsin, əbədi salehlik gətirilsin, görüntü və peyğəmbərlik möhürlənsin və ən Müqəddəs Olan məsh edilsin. Daniel 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Ayədə “müəyyən edilmiş” kimi tərcümə olunan söz “kəsilib ayrılmış” mənasını verir; buna görə də bu, iyirmi üç yüz gündən yetmiş həftənin kəsilib ayrılmalı olduğunu bildirir. E.ə. 457-ci ildə verilən üçüncü fərmandan başlayaraq, Danielin xalqına sınaq müddəti olaraq yetmiş peyğəmbərlik həftəsi verilmişdi. Yetmiş peyğəmbərlik həftəsi dörd yüz doxsan ilə bərabərdir. Üçüncü fərmandan dörd yüz doxsan il sonra, qədim İsrail 34-cü ildə Stefanı daşqalaq edəcək və onlar Allahdan tamamilə boşanmış olacaqdılar.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Dörd yüz doxsan illik möhlət vaxtının başlanğıc nöqtəsini müəyyən edən üç fərmandan əvvəl gələn əsarət yetmiş il olmuşdu. Həmin yetmiş il torpağın qədim İsrailin heç vaxt yerinə yetirmədiyi şənbə istirahətlərindən zövq almasına imkan verməli idi. Torpaq üçün yetmiş illik şənbə istirahətləri Musanın əhdinə qarşı dörd yüz doxsan illik (yaxud yetmiş il həftəsi) üsyan səbəbilə baş vermişdi.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Levililər 25-dəki əhdə qarşı dörd yüz doxsan illik üsyan, torpağın öz istirahətindən zövq alması üçün yetmiş illik əsarətə səbəb oldu. Yetmiş illik əsarət üç fərmana gətirib çıxardı ki, bunlar qədim İsrail üçün daha bir dörd yüz doxsan illik sınaq müddətini müəyyən etdi. Beləliklə, hər biri dörd yüz doxsan il olan iki sınaq dövrü görürük. Bu üç fərman üç mələyin xəbərlərini təmsil edir; onlardan birincisi 1798-ci ildə, şimal padşahlığına qarşı “yeddi vaxt” davam edən ilk qəzəbin sonunda gəldi. Üçüncü mələk isə üçüncü fərmandan iki min üç yüz il sonra, 22 oktyabr 1844-cü ildə gəldi; həmin vaxt “qəzəbin son axırı” da yetişdi.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

Birinci qəzəbin sonu ilə axırıncı qəzəbin sonu arasındakı qırx altı il ərzində İsa Millerçi məbədinin təməlini qoydu və təməl daşı “yeddi dəfə” idi. Bu daş başlanğıcda Adventizm üçün ya təməl daşı (yaxud büdrəmə daşı), sonda isə Adventizm üçün ya başdaşı və tamamlayıcı daş (yaxud qəbir daşı) olmalı idi. 1798-dən 1844-ə qədər olan tarixdə üç mələyin xəbərlərinin gəlişini təmsil edən üç fərman, eyni zamanda Daniel kitabının ilk üç fəslini də təmsil edir.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Növbəti məqalədə ilk altı fəsli nəzərdən keçirməyə başlayacağıq.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “Daniel və Vəhy kitabları daha yaxşı başa düşüldükdə, imanlılar tamamilə fərqli bir dini təcrübəyə malik olacaqlar... Vəhyin öyrənilməsindən bir şey mütləq anlaşılacaqdır ki, Allah ilə Öz xalqı arasındakı əlaqə yaxın və qətidir.” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles