Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Nine

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Kan-uman ug Siyam

Unraveling the Prophetic Threads: Understanding the Symbolism of “Fortress” in Daniel

Paghubad sa mga Langag sa Tagna: Pagsabot sa Simbolismo sa “Kuta” diha sa Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.

Ang bersikulo napulo sa kapitulo onse sa Daniel nagtapok sa panggawas ug pangsulod nga mensahe pinaagi sa pulong nga “kuta.” Ang kalambigitan nga gihimo niini uban sa tagna ni Isaias sa kan-uman ug lima ka tuig nag-ila sa “kuta” sa panggawas nga tagna ingong Russia, ug sa pangsulod nga “kuta” sa templo nga gipatindog ni Cristo sulod sa maong kasaysayan. Ang panggawas nga kuta, nga anaa sa bersikulo traynta ug usa ug giila ingon nga “balaan nga puloy-anan sa kusog,” nagrepresentar sa usa ka yutan-ong hari o gingharian. Ang pangsulod nga kuta, o ang pangsulod nga balaang puloy-anan sa kusog, mao ang templo nga gipatindog sa Mensahero sa Pakigsaad sulod sa kap-atan ug unom ka tuig.

In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.

Sa Labing Balaang Dapit nianang templo (ang kuta), ang Dios nagalingkod sa langitnong mga dapit.

In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.

Sa basahon ni Daniel, adunay duha ka Hebreohanong pulong nga parehong gihubad nga “santuwaryo.” Ang usa mao ang “miqdash,” ug ang lain mao ang “qodesh.” Ang “miqdash” mahimong magrepresentar sa usa ka paganon nga santuwaryo, o sa santuwaryo sa Dios, o bisan pa sa usa ka kuta. Ang “qodesh” gigamit lamang sa Biblia aron magrepresentar sa santuwaryo sa Dios. Ang “santuwaryo” (miqdash) sa kusog (kuta), diha sa bersikulo traynta’y-uno sa Daniel kapitulo onse, gihubad nga “santuwaryo sa kusog,” ug ang Hebreohanong pulong nga gihubad didto nga santuwaryo mao ang “miqdash,” nga nagrepresentar sa Siyudad sa Roma, nga mao ang simbolo sa Romanhong kusog sa kasaysayan sa paganon ug papal nga Roma. Gigamit ni Daniel ang duha ka Hebreohanong pulong sa labing mabinantayon nga paagi. Sa mga bersikulo nga maoy sentral nga haligi sa Adventismo, atong makita ang pulong nga “santuwaryo.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nakadungog ako sa usa ka balaan nga nagsulti, ug laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtod kanus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa kalapasan nga nagapahimong biniyaan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon itugyan sa pagatamakan ilalom sa tiil? Ug siya miingon kanako, Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”

Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “ang balaang puloy-anan,” sa maong duha ka bersikulo mao ang “qodesh,” ug gigamit lamang aron maghulagway sa balaang puloy-anan sa Dios. Sa bersikulo onse, nga nag-ila sa pagano nga Roma, ug ilabina sa templo sa Pantheon sa Siyudad sa Roma, atong makita ang pulong nga “balaang puloy-anan,” apan nianang bersikuloha kini mao ang Hebreohanong pulong nga “miqdash.”

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Oo, gipadaku niya ang iyang kaugalingon bisan ngadto sa prinsipe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang adlaw-adlaw nga halad, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag. Daniel 8:11.

The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.

Ang “santuwaryo sa kalig-on” diha sa bersikulo traynta’y-uno sa Daniel onse mao ang Hebreohanong pulong nga “miqdash,” ug kini makita nga may kalabutan sa Hebreohanong pulong nga gihubad ingon nga “kuta” sa mga bersikulo siyete ug napulo sa kapitulo onse. Sa bersikulo siyete ang hari sa habagatan misulod gayud ngadto sa siyudad sa Roma ug gibihag ang hari sa amihanan, kay misulod siya sa iyang kuta; apan sa bersikulo napulo, ang hari sa amihanan miadto lamang “ngadto sa” “kuta,” kay mihunong siya sa utlanan sa iyang gingharian ug sa Egipto. Anaa sa utlanan sa Raphia nga ang sunod nga bersikulo maoy motagad. Ang “santuwaryo sa kalig-on” sa bersikulo traynta’y-uno mao ang “miqdash,” sa “kuta”.

The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.

Ang gubat sa utlanan didto sa Raphia naghulagway sa gubat sa utlanan didto sa Ukraine. Kining maong propetikong kasaysayan maila pinaagi sa pagsabot nga ang “ulo” mao ang gingharian o ang hari; kini mao ang kuta sa iyang kusog, apan ang tagna nagtumong sa usa ka sulod ug usa ka gawas nga kamatuoran. Ang “santuwaryo sa kalig-on” alang sa gawas nga linya girepresentahan sa santuwaryong “miqdash,” ug ang santuwaryo sa kalig-on alang sa sulod nga linya girepresentahan sa santuwaryong “qodesh.”

1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.

Ang 1844 hangtod 1863 nagrepresentar sa usa ka linya sa matagnaong kasaysayan nga naghulagway sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte ka mga tuig sa pagpatlaag batok sa amihanang gingharian natapos niadtong 1798, ug ang mao rang linya sa duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte ka tuig batok sa habagatang gingharian natapos niadtong 1844. Kining duha ka linya nagrepresentar sa ubos nga kinaiya sa katawhan ug sa hataas nga kinaiya sa katawhan. Ang ubos nga kinaiya, nga girepresentahan sa amihanang gingharian, mao ang lawas, ug ang hataas nga kinaiya mao ang ulo. Ang ulo mao ang kapital sa gingharian, ug kini mao ang hari. Alang niining hulagwaya si Cristo mipili sa Juda, ang habagatang gingharian, aron ibutang didto ang Iyang ngalan, ug ang kapitolyo nga siyudad mao ang Jerusalem. Ang Jerusalem mao ang dapit diin nahimutang ang tinuod nga balaang puloy-anan sa kusog, ug sa sulod nianang balaang puloy-anan anaa ang lawak sa trono alang sa hari, nga mao ang ulo.

The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.

Ang “pito ka panahon” sa Levitico 26 mao ang katapusang kamatuoran sa pagtimri niadtong 1856, nga gituyo aron maghatag og gahum sa usa ka bandila aron tapuson ang buluhaton. Gikan sa 1844 hangtod sa 1863, gituyo ni Cristo nga iusa ang Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo alang sa walay kataposan, apan misukol ang katawhan.

He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.

Dili Niya mabag-o ang ubos nga kinaiya sa tawo niadtong panahona, kay kana mahitabo sa Iyang ikaduhang pag-anhi. Unya pagabag-uhon Niya ang hataas nga kinaiya sa tawo ngadto sa Iyang dagway, pinaagi sa paghiusa sa ulo sa katawhan uban sa ulo sa Pagka-Diosnon. Ang ulo mao ang kapital sa gingharian. Ang ulo mao ang hari, ug sa dihang buhaton ni Cristo ang pagbag-o sa Pagka-Diosnon nga naghiusa uban sa pagkatawo, pagahiusahon Niya ang ulo sa kapin sa pagkatawo ug sa Pagka-Diosnon didto sa santuwaryo sa Jerusalem, sa Labing Balaang Dapit, diin si Cristo nagalingkod uban sa Iyang Amahan.

> To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.

> Kaniya nga modaug, tugotan ko nga makalingkod uban kanako sa akong trono, maingon nga ako usab nakadaug, ug milingkod uban sa akong Amahan diha sa iyang trono. Ang adunay igdulungog, pamatia niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:21, 22.

Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.

Nagsaad si Cristo nga kadtong mga (Laodiceanhon) nga makadaug maingon nga Siya nagmadaugon (ug mahimong mga Philadelphianhon), mapalingkod uban Kaniya sa mga dapit nga langitnon.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.

> Nga Iyang gibuhat diha kang Cristo, sa dihang Iyang gibanhaw Siya gikan sa mga patay, ug gipalingkod Siya sa Iyang kaugalingong too nga kamot sa mga dapit sa langit, … Ug kita usab Iyang gibanhaw uban Kaniya, ug gipalingkod kita uban Kaniya sa mga dapit sa langit diha kang Cristo Jesus. Efeso 1:20; 2:6.

The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.

Ang pagdugtong sa duha ka mga sungkod ni Ezekiel (ang katawhan uban sa Pagkadiyos) matuman diha sa balaang puloy-anan sa kusog sa Dios (qodesh), sa mao gayud nga panahon nga ang kuta sa kusog (miqdash) maila ingon nga maong profetikanhong yawi nga nagdugtong sa sulod ug sa gawas nga mga linya sa propesiya nga gianhi ni Gabriel aron ipasabot kang Daniel mahitungod sa mahitabo sa katawhan sa Dios sa panahon sa pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Gitinguha ni Cristo nga tumanon kining buhata diha sa kasaysayan sa mga Millerite, apan ang buhat napugngan tungod sa pagrebelde sa 1863, apan ang kasaysayan gikan sa 1844 ngadto sa 1863 nagpabilin gihapon ingon nga usa ka linya nga naghulagway nianang gisulayang buhat.

Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.

Ang bersikulo napulo sa Daniel kapitulo onse naglangkob sa yawe sa pagsabot sa sulodnon ug gawasnong mensahe sa mga bersikulo onse hangtod kinse, nga miabut sa atong propetikong kasaysayan niadtong 2014. Ang bersikulo napulo nagpaila sa 1989, nga mao ang panahon sa katapusan sa kalihokan sa reporma sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, apan kini usab naglangkob sa yawe nga nagtugot nga ang 2014 maila ingon nga usa ka timaan sa dalan sa kasaysayan sa pagpatik.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.

Niadtong Oktubre 22, 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad kalit nga miadto sa templo nga Iyang gitukod. Kana nga timailhang panghitabo nagalarawan sa Septiyembre 11, 2001 sa dihang ang ikatulong manulonda miabut pag-usab, ug ang ikapitong trumpeta misugod pag-usab sa pagtunog. Unya ang kasaysayan gikan sa 1840 ngadto sa 1844 pagausbon usab, tungod kay ang manulonda nga mikanaug niadtong Agosto 11, 1840 dili ubos nga personahe kay kang Jesu-Cristo, ug ang Iyang buluhaton mao ang pagdan-ag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya.

1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.

Ang 1840 hangtod sa 1844 nagrepresentar usab sa panahon gikan sa Setyembre 11, 2001 hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, maingon usab nga ang 1844 hangtod sa 1863 nagrepresentar sa Setyembre 11, 2001 hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Gipaangay ni Sister White ang kasaysayan sa 1844 sa kasaysayan sa krus, ug ang krus nagrepresentar sa pagkabahin sa duha ka mga kasaysayan nga tag-tulo ug tunga ka tuig, nga silang duha nagkaangay sa usag usa. Gipahimutang sa krus nga ang nag-una nga kasaysayan nga nagsugod sa 1840 ug natapos sa 1844, ug ang misunod nga kasaysayan hangtod sa 1863, maoy duha ka magkaparehong kasaysayan, nga silang duha nagrepresentar sa panahon sa pagtimri.

The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.

Ang nahaunang linya gikan sa 1840 ngadto sa 1844 nagrepresentar sa kadaugan sa mga Adventista sa Filadelfia, ug ang laing linya gikan sa 1844 ngadto sa 1863 nagrepresentar sa kapakyasan sa mga Adventista sa Laodicea. Ang duruha ka hut-ong girepresentahan diha sa Daniel kapitulo napulo, kay si Daniel, nga nagrepresentar sa madaugong manggialamon nga mga ulay sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nakakita sa panan-awon, apan kadtong mga kauban niya mikalagiw gikan sa panan-awon.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.

> Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa unang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang mga hawak gibaksan sa lunsay nga bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong ingon sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata ingon sa mga lamparahan sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kolor sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon. Ug ako, si Daniel, mao lamang ang nakakita sa panan-awon: kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan daku nga pagkurog ang miabot kanila, mao nga sila mikalagiw aron motago sa ilang kaugalingon. Daniel 10:4–7.

In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.

Sa ikapitong kapitulo sa Daniel, human makita ni Daniel ang panan-awon sa mga mananap nga manunukob, miabut si Gabriel aron ipasabut ang panan-awon.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.

> Ako ako si Daniel nasubo sa akong espiritu sa taliwala sa akong lawas, ug ang mga panan-awon sa akong ulo nakasamok kanako. Miduol ako sa usa kanila nga nagtindog didto, ug nangutana kaniya sa kamatuoran niining tanan. Busa gisuginlan niya ako, ug gipahibalo kanako ang kahulogan sa mga butang. Daniel 7:15, 16.

In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.

Sa ikawalong kapitulo sa Daniel, human makita ni Daniel ang panan-awon sa mga mananap sa santuwaryo, miabut si Gabriel aron ipasabut ang maong panan-awon.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Ug nahitabo, sa diha nga ako, si Daniel gayud, nakakita sa panan-awon, ug nangita sa kahulogan niini, tan-awa, may mitindog sa atubangan ko nga sama sa dagway sa usa ka tawo. Ug nadungog ko ang tingog sa usa ka tawo taliwala sa mga tampi sa Ulai, nga misinggit ug miingon, Gabriel, pasabta kining tawhana sa panan-awon. Daniel 8:15, 16.

In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.

Sa Daniel kapitulo nuebe, human si Daniel nakasabut sa gidaghanon sa mga tuig nga gipadayag ni Jeremias ug girepresentahan sa mga sinulat ni Moises ingon nga usa ka tunglo ug ingon man ang panumpa sa Dios, miadto si Gabriel aron sa pagpasabot sa panan-awon.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> Ug samtang ako nagsulti, ug nagaampo, ug nagsugid sa akong sala ug sa sala sa akong katawohan nga Israel, ug nagahalad sa akong pagpakilooy sa atubangan ni Jehova nga akong Dios tungod sa balaan nga bukid sa akong Dios; oo, samtang ako nagsulti diha sa pag-ampo, bisan ang tawo nga si Gabriel, nga akong nakita sa panan-awon sa sinugdan, nga gipalupad sa pagdali, mihikap kanako sa panahon sa halad sa kahaponon. Ug iyang gipahibalo kini kanako, ug nakigsulti siya kanako, ug miingon, O Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabot. Daniel 9:20–22.

Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.

Busa, pinasikad sa tulo ka mga saksi, silang tanan gikan sa basahon ni Daniel, sa dihang si Gabriel miingon kang Daniel sa kapitulo napulo nga mianhi siya aron pasabton si Daniel mahitungod sa mahitabo sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw, gihubad ni Gabriel ang pambabayeng “marah,” nga panan-awong hinungdanon, nga nakita ni Daniel ug nga gikalagiwan sa laing pundok.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Karon mianhi ako aron pasabton ikaw sa mahitabo sa imong katawohan sa ulahing mga adlaw; kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:14.

The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.

Ang panan-awon nga nakita ni Daniel nga maoy nagpahinabo sa pagkabahin sa mga magtutuo, mao ang panan-awon sa pagpakita ni Cristo, ang panan-awon sa duruha ka libo ug tolo ka gatus ka tuig, apan kini mao ang binabaye nga pagpahayag niana nga panan-awon. Ang pagsabot sa panan-awon sa kalit nga pagpakita ni Cristo ingon nga Mensahero sa Pakigsaad mao ang nakapausab kang Daniel (ug niadtong gilarawan ni Daniel), ngadto sa dagway ni Cristo. Kadto nga “moabut sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw” gilarawan pinaagi sa kasaysayan sa mga Millerita gikan sa 1840 ngadto sa 1844, ug usab pinaagi sa mga Millerita gikan sa 1844 ngadto sa 1863. Usa ka hut-ong mikalagiw gikan sa panan-awon diha sa pagsukol, ug ang laing hut-ong misunod kang Cristo pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit, aron mapalingkod uban Kaniya sa langitnong mga dapit.

Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.

Apan sa dihang gihubad ni Gabriel ang panan-awon diin ang mga katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw mausab ngadto sa dagway ni Cristo, iyang gipahayag ang panggawas nga kasaysayan sa kalibotan. Ang panan-awon ni Daniel mahitungod kang Cristo gihubad ni Gabriel ingon nga panggawas nga kasaysayan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Sa dihang maabot sa hubad ni Gabriel ang kasaysayan sa Septiyembre 11, 2001, ang kasaysayan nga gipasiugda ingon nga nagauna sa balaod sa Domingo sa bersikulo sais, mailhan lamang pinaagi sa yawi sa pagsabot nga gilarawan nga “kuta” diha sa bersikulo napulo. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang epekto sa matag panan-awon misugod sa pagbuklad ingon sa mga ligid sulod sa mga ligid.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Ug ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, unsa ba kining sanglitanan nga anaa kaninyo sa yuta sa Israel, nga nagaingon, Ang mga adlaw nalangan, ug ang tagsa ka panan-awon napakyas? Busa sultihi sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Papahunongon ko kining sanglitanan, ug dili na nila kini gamiton ingon nga sanglitanan sa Israel; apan ingna sila, Ang mga adlaw haduol na, ug ang katumanan sa tagsa ka panan-awon. Kay wala nay mahitabo nga walay pulos nga panan-awon ni mahumokong pagtagna sulod sa balay sa Israel. Kay ako mao si Jehova: mosulti ako, ug ang pulong nga akong isulti matuman; dili na kini langanon pa: kay sa inyong mga adlaw, Oh masinupakon nga balay, isulti ko ang pulong, ug tumanon ko kini, nagaingon ang Ginoong Jehova. Miabut na usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, tan-awa, sila sa balay sa Israel nagaingon, Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga umalabut, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahon nga halayo pa. Busa ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Wala nay bisan usa sa akong mga pulong nga malangan pa, kondili ang pulong nga akong gisulti pagabuhaton, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ezequiel 12:21–28.

Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.

Sa tanang mga propetikong ligid nga nagtuyok sulod sa ubang mga propetikong ligid nianang kasaysayan, adunay usa ka ligid nga gipahibalo sa inspirasyon ngadto sa mga tinun-an sa tagna sa kaulahiang mga adlaw nga mao ang ligid nga pinaagi niana pagahukman ang ilang walay kataposang padulngan. Linya ibabaw sa linya, kana usab nga ligid kinahanglan mao ang panan-awon nga nakita ni Daniel nga nakapausab kaniya ngadto sa dagway ni Cristo, kay kana mao ang panan-awon nga nagaila sa mahitabo sa katawhan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “Gipakita kanako sa Ginoo sa tin-aw gayud nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa pagtilaw; kay kini mao ang dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, pinaagi niini pagahukman ang ilang walay-katapusang padulngan. Ang inyong baroganan maoy ingon nianang usa ka nagkasagol nga kalibog sa mga panagsumpaki nga pipila ra ang malimbongan.”

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Diha sa Pinadayag 13 kini nga hilisgutan dayag nga gipresentar; [Pinadayag 13:11–17, gikutlo].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Kini mao ang pagsulay nga kinahanglan pagaatubangon sa katawohan sa Dios sa dili pa sila patikan. Ang tanan nga nagpamatuod sa ilang pagkamatinumanon sa Dios pinaagi sa pagtuman sa Iyang balaod, ug sa pagdumili sa pagdawat sa mini nga igpapahulay nga adlaw, mahisakop ilalom sa bandila sa Ginoong Dios nga si Jehova, ug makadawat sa patik sa buhing Dios. Ang mga mosalikway sa kamatuoran nga gikan sa langitnon nga gigikanan ug modawat sa Domingo nga igpapahulay nga adlaw, makadawat sa timaan sa mapintas nga mananap.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”

Ang pagsulay nga giila ingon nga pagsulay sa larawan sa mananap adunay duha ka bahin. Kini mao ang pagsulay nga nagkinahanglan nga ang estudyante sa tagna makaila sa pag-uswag sa larawan sa mananap, nga mao ang panaghiusa sa iglesia ug sa estado sa Estados Unidos sa wala pa ang balaod sa Domingo. Kini usab mao ang pagsulay nga nagpatungha sa larawan sa mananap o sa larawan ni Cristo sulod niadtong gilarawan ni Daniel o niadtong nangalagiw. Ang pagkabahin gibasi sa kon kadtong mga ulay “makakita niining dakung panan-awon,” sama kang Daniel, o kon sila mokalagiw gikan sa panan-awon. Ang yawe sa pagtan-aw sa dakung panan-awon gilarawan pinaagi sa pulong nga “kuta.”

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> “Ang gamhanang manulonda nga nagtudlo kang Juan dili ubos sa pagkausa ka personahe kay kang Jesu-Cristo. Ang pagbutang Niya sa Iyang tuo nga tiil ibabaw sa dagat, ug sa Iyang wala ibabaw sa mamala nga yuta, nagapakita sa bahin nga Iyang ginabuhat sa pangatapusang mga talan-awon sa dakong away batok kang Satanas. Kining posisyona nagtimaan sa Iyang labawng gahum ug awtoridad ibabaw sa tibuok yuta. Ang away nagkaanam ug kakusog ug mas matinud-anon gikan sa kapanahonan ngadto sa kapanahonan, ug magapadayon sa pagbuhat niana hangtod sa katapusang mga talan-awon, sa diha nga ang malampusong paglihok sa mga gahum sa kangitngit makaabot sa kinatumyan niini. Si Satanas, inubanan sa dautang mga tawo, magalimbong sa tibuok kalibutan ug sa mga iglesia nga wala modawat sa gugma sa kamatuoran. Apan ang gamhanang manulonda nagakinahanglan ug pagtagad. Siya nagasinggit sa makusog nga tingog. Iyang ipakita ang gahum ug awtoridad sa Iyang tingog ngadto niadtong nakig-uban kang Satanas sa pagsupak sa kamatuoran.”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> “Human niini nga pito ka dalugdog mipagula sa ilang mga tingog, ang sugo miabot kang Juan maingon usab kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Selyohi kadtong mga butanga nga gipamulong sa pito ka dalugdog.’ Kini may kalabotan sa umaabot nga mga hitabo nga igapadayag sa ilang han-ay. Si Daniel motindog sa iyang bahin sa katapusan sa mga adlaw. Si Juan nakakita sa gamayng basahon nga wala na selyohi. Unya ang mga tagna ni Daniel adunay ilang hustong dapit sa mga mensahe sa nahauna, ikaduha, ug ikatulong manulonda nga igahatag sa kalibotan. Ang pag-abli sa selyo sa gamayng basahon mao ang mensahe nga may kalabotan sa panahon.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> “Ang mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag usa ra. Ang usa usa ka tagna, ang lain usa ka pinadayag; ang usa usa ka basahon nga tinimrihan, ang lain usa ka basahon nga giablihan. Si Juan nakadungog sa mga tinago nga gipamulong sa mga dalugdog, apan gisugo siya nga dili kini isulat.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang espesyal nga kahayag nga gihatag kang Juan, nga gipahayag diha sa pito ka mga dalugdog, maoy usa ka paglatid sa mga hitabo nga matuman ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Back to Articles