Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

Ang Basahon ni Daniel - Numero Otsenta

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

Ang Katapusan ug Sinugdanan sa mga Panan-awon: Ang Katapusang Hayag nga Panan-awon ni Ellen White niadtong 1884 ug ang Kamahinungdanon Niana

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Niadtong 1884, si Ellen White may kataposang hayag nga panan-awon. Kini gihatag sa Portland, Oregon. Ang iyang unang hayag nga panan-awon gihatag niadtong 1844, sa Portland, Maine. Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> “Dili madugay human sa paglabay sa panahon, niadtong 1844, nga ang akong unang panan-awon gihatag kanako. Nagbisita ako kang Mrs. Haines sa Portland, usa ka hinigugmang igsoong babaye diha kang Cristo, kansang kasingkasing nahugpong sa akoa; kaming lima, tanan kababayen-an, nagluhod nga malinawon sa halaran sa pamilya. Samtang kami nagaampo, ang gahum sa Dios mikunsad kanako sa paagi nga wala ko gayud mabati kaniadto.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> Morag daw napalibotan ako sa kahayag, ug daw nagasaka ako nga nagasaka sa mas hataas ug mas hataas gikan sa yuta. Milingi ako aron pangitaon ang katawohan sa advento dinhi sa kalibotan, apan dili ko sila makita, sa dihang may usa ka tingog nga miingon kanako, “Tan-awa pag-usab, ug tan-awa sa diyutayng mas hataas.” Tungod niini, giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko ang usa ka matul-id ug hiktin nga alagianan, nga ginabayaw sa hataas ibabaw sa kalibotan. Niining alagianan, ang katawohan sa advento nagpanaw paingon sa siyudad nga atua sa unahang tumoy sa alagianan. May usa ka mahayag nga suga nga gipahimutang sa ilang luyo sa sinugdanan sa alagianan, nga giingnan ako sa usa ka anghel mao ang “singgit sa tungang gabii.” [TAN-AWA ANG MATEO 25:6.] Kini nga kahayag misidlak sa tibuok nga gitas-on sa alagianan, ug mihatag ug kahayag alang sa ilang mga tiil, aron dili sila mapangdol.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “Kon ilang mga mata gipahiluna nila kang Jesus, nga atua ra sa ilang atubangan, nga nagmando kanila paingon sa siyudad, luwas sila. Apan wala madugay ang uban gikapuyan, ug miingon nga halayo pa kaayo ang siyudad, ug ilang gilauman nga nakaabot na unta sila didto kaniadto pa. Unya dasigon sila ni Jesus pinaagi sa pagpataas sa Iyang mahimayaong tuong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga mikaway ibabaw sa pundok sa mga Adventista, ug misinggit sila, ‘Alleluia!’ Ang uban sa walay pagpanumbalinga misalikway sa kahayag sa ilang luyo, ug miingon nga dili ang Dios ang nagmando kanila sa paggawas ngadto niadto kalayo. Ang kahayag sa ilang luyo napalong, nga nagbilin sa ilang mga tiil sa hingpit nga kangitngit, ug sila nanghipakdol ug nawad-an sa pagtan-aw sa timaan ug kang Jesus, ug nangatagak gikan sa alagianan paubos ngadto sa mangitngit ug dautang kalibotan sa ubos.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

Sa unom ka tomo nga biograpiya ni Ellen White, nga gisulat sa iyang apo nga si Arthur L. White, iyang gitala ang usa ka pamahayag nga gihatag ni John Loughborough sa 1893 General Conference Session.

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> “Si Loughborough, sa paghatag ug pakigpulong sa sesyon sa General Conference siyam ka tuig sa ulahi, miingon: “Nakita ko si Sister White diha sa panan-awon mga kalim-an ka higayon. Ang unang higayon maoy mga kap-atan ka tuig na ang milabay.... Ang iyang katapusang hayag nga panan-awon mao sa 1884, sa dapit nga kampohan sa Portland, Oregon.” Ellen White Biography, bolyum 3, 256.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

Magpadayon pa siya sa pagbaton ug mga damgo ug mga panan-awon human sa 1884, apan ang mga panan-awon nga nahitabo sa atubangan sa publiko natapos sa tukmang kap-atan ka tuig human kini nagsugod, ug ang sinugdanan ug katapusan nga mga hayag nga panan-awon parehong nahitabo sa mga siyudad nga ginganlag Portland. Ang nahaunang siyudad atua sa sidlakang baybayon sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang ulahing siyudad atua sa kasadpang baybayon. Ang uban tingali buot mangatarongan nga kining kamatuoran wala magpasabot ug labaw pa kay sa tawhanong pagkahitabo lamang, ug ang uban mahimong mangatarongan nga ang katuyoan sa hayag nga mga panan-awon natuman na, busa gitapos kini sa Ginoo human sa kap-atan ka tuig.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

Ang tinuod nga hinungdan mao ang nagkadaghang pagkadili-masinugtanon ug pagsukol batok sa gasa sa pagpanagna nga gihatag sa kalihukang Millerite.

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> “Human sa akong pag-abot sa Oakland ako gipabug-atan sa pagbati sa kahimtang sa mga butang sa Battle Creek, ug ako mahuyang, walay gahum sa pagtabang kaninyo. Nahibalo ako nga ang levadura sa pagkadili-matuohon nagalihok. Kadtong nagsalikway sa dayag nga mga sugo sa pulong sa Dios nagsalikway usab sa mga pagpamatuod nga nag-awhag kanila sa pagpatalinghug nianang pulonga. Samtang nagbisita ako sa Healdsburg niadtong milabayng tingtugnaw, daghan ang akong pag-ampo ug nabug-atan ako sa kabalaka ug kaguol. Apan sa usa ka higayon samtang nag-ampo ako, gilid-an sa Ginoo ang kangitngit, ug usa ka dakung kahayag mipuno sa lawak. Usa ka manulonda sa Dios atua sa akong kiliran, ug daw anaa ako sa Battle Creek. Atua ako sa inyong mga tambag; nadungog ko ang mga pulong nga gipamulong, nakita ug nadungog ko ang mga butang nga, kon itugot sa Dios, nanghinaut ako nga mapapas sa walay kataposan gikan sa akong handumanan. Nasamdan pag-ayo ang akong kalag mao nga wala ako masayod unsay akong buhaton o unsay akong isulti. Adunay pipila ka mga butang nga dili ko ikahisgot. Gisugo ako nga dili ipahibalo kang bisan kinsa mahitungod niini, kay daghan pa ang igapadayag.”

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> “Gisugo ako sa pagtipon sa kahayag nga gihatag kanako ug sa pagtugot nga ang iyang mga silaw modan-ag ngadto sa katawhan sa Dios. Gibuhat ko kini pinaagi sa mga artikulo sa mga mantalaan. Mibangon ako sa alas tres sa halos matag buntag sulod sa mga bulan ug gitigom ko ang nagkalainlaing mga butang nga nasulat human gihatag kanako sa Battle Creek ang kataposang duha ka mga testimonya. Gisulat ko kining mga butanga ug gidali ko ang pagpadala niini kaninyo; apan napasagdan ko ang pag-atiman sa akong kaugalingon sa husto nga paagi, ug ang sangpotanan mao nga napukan ako ilalom sa gibug-aton; ang tanan kong mga sinulat wala mahuman aron makaabot kaninyo sa General Conference.

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> “Pag-usab, samtang diha sa pag-ampo, ang Ginoo nagpahayag sa Iyang kaugalingon. Nahiadto na usab ako sa Battle Creek. Didto ako sa daghang mga balay ug nadungog ko ang inyong mga pulong sa palibot sa inyong mga lamesa. Ang mga detalye wala ako hatagi karon ug kagawasan sa pagsugilon. Naglaum ako nga dili gayod ako tawgon sa paghisgot niini. Aduna usab ako’y pipila ka labing makapadani nga mga damgo.

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> “Unsang tingoga ang inyong pagailhon nga mao ang tingog sa Dios? Unsang gahum ang gitagana sa Ginoo aron matul-id ang inyong mga kasaypanan ug ipakita kaninyo ang inyong dalan sumala sa iyang tinuod nga kahimtang? Unsang gahum ang molihok sulod sa iglesia? Kon magdumili kamo sa pagtuo hangtud nga mawagtang ang matag landong sa kawalay-kasigurohan ug ang matag posibilidad sa pagduhaduha, dili gayud kamo motoo. Ang pagduhaduha nga nagkinahanglan ug hingpit nga kahibalo dili gayud motugyan sa pagtuo. Ang pagtuo nagapahulay ibabaw sa ebidensiya, dili sa demonstrasyon. Ang Ginoo nagakinahanglan kanato nga tumanon nato ang tingog sa katungdanan, sa diha nga adunay ubang mga tingog sa atong palibot nga nagdasig kanato sa pagsunod sa sukwahi nga dalan. Nagkinahanglan kini gikan kanato ug mainiton nga pagtagad aron mailhan ang tingog nga nagsulti gikan sa Dios. Kinahanglan natong batokan ug buntogon ang kalagmitan, ug tumanon ang tingog sa konsensya nga walay pakiglalis o pagkompromiso, tingali unya mohunong ang iyang mga pagdasig ug ang kabubut-on ug ang awhag maoy mopugong. Ang pulong sa Ginoo nagaabot kanatong tanan nga wala mosukol sa Iyang Espiritu pinaagi sa pagtinguha nga dili mamati ug motuman. Kini nga tingog madungog diha sa mga pasidaan, sa mga tambag, ug sa mga pagbadlong. Kini mao ang mensahe sa Ginoo nga kahayag ngadto sa Iyang katawhan. Kon maghulat kita ug mas kusog nga mga tawag o mas maayong mga kahigayonan, ang kahayag mahimong kuhaon, ug kita biyaan sa kangitngit.” Testimonies, tomo 5, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

Giila ni Sister White nga kon magpadayon ang pagrebelde batok sa iyang ministeryo ingon nga propetisa, ang “kahayag mahimong kuhaon, ug” ang Adventismo sa Laodicea “ibilin sa kangitngit.” Niadtong 1915, ang kahayag gikuha. Ang Dios kaniadto ug karon hingpit nga may gahum sa pagpatindog ug usa ka propeta o propetisa sa bisan kanus-a nga Iyang pilion nga buhaton kini. Gipatindog Niya si Eliseo aron mosunod kang Elias, apan walay buhing propeta nga gipatindog human sa 1915, kay ang Ginoo “mikuha sa kahayag.”

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

Mahitungod sa mga damgo ug mga panan-awon ni Sister White, may tulo ka mga yugto. Ang unang yugto, nga kap-atan ka tuig, diin ang mga panan-awon mahitabo sa atubangan sa publiko, alang sa mga katuyoan nga may kalabutan sa pagpahimutang sa gasa sulod sa mga hunahuna niadtong mga mitambong sa dihang ang mga panan-awon nahitabo. Unya gikan sa 1884 hangtod sa iyang kamatayon niadtong 1915, ang mga panan-awon ug mga damgo gihatag gihapon alang sa pagpatubo sa katawhan sa Dios, apan kini gihatag sa tago. Ang ikatulong yugto nagsugod niadtong 1915, ug naghatag sa ebidensya nga ang Laodicean nga Adventismo anaa sa kangitngit sa apostasiya.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

Ang karaang Israel naghulagway sa modernong Israel, ug sa panahon sa hingpit nga paghimagsik nga gilarawan ni Eli ug sa iyang duha ka anak nga lalake, si Hophni ug si Phineas, walay “hayag nga panan-awon.” Ang hinungdan mao ang ilang dako ug mahugaw nga pagkamasinupakon ug paghimagsik. Ang Dios dili mausab.

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> “Usa pa ka pasidaan ang igahatag ngadto sa panimalay ni Eli. Ang Dios dili na makapakigsulti sa labawng pari ug sa iyang mga anak; ang ilang mga sala, sama sa mabagang panganod, nakapugong sa presensya sa Iyang Balaang Espiritu. Apan taliwala sa kadaotan ang bata nga si Samuel nagpabiling matinud-anon ngadto sa Langit, ug ang mensahe sa paghukom batok sa panimalay ni Eli mao ang sugo kang Samuel ingon nga manalagna sa Labing Halangdon.

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> “‘Ang pulong ni Jehova bililhon niadtong mga adlawa; walay dayag nga panan-awon. Ug nahitabo niadtong panahona, sa dihang si Eli naghigda sa iyang dapit, ug ang iyang mga mata nagsugod na sa pagkapulaw, nga dili na siya makakita; ug sa wala pa mapalong ang lampara sa Dios diha sa templo ni Jehova, diin atua ang arka sa Dios, ug si Samuel naghigda aron matulog; nga si Jehova nagtawag kang Samuel.’ Sa pagdahom nga ang tingog iya ni Eli, ang bata midali ngadto sa higdaanan sa sacerdote, nga nag-ingon, ‘Ania ako; kay gitawag mo ako.’ Ang tubag mao, ‘Wala ako motawag, anak ko; higda pag-usab.’ Tulo ka higayon nga gitawag si Samuel, ug sa makatulo mitubag siya sa samang paagi. Ug unya si Eli nakombinsir nga ang misteryosong pagtawag mao ang tingog sa Dios. Si Jehova milabay sa Iyang piniling alagad, ang tawo nga ubanon na ang buhok, aron makigsulti sa usa ka bata. Kini sa iyang kaugalingon usa ka mapait apan matarung nga pagbadlong kang Eli ug sa iyang balay.” Patriarchs and Prophets, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

Sa pagtalikod sa pagtuo sa panimalay ni Eli walay dayag nga panan-awon, kay ang Pulong sa Ginoo “bililhon” niadtong mga adlawa. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “bililhon” nagkahulogan ug “talagsaon.” Gikan sa 1844 hangtod sa 1884, may “dayag nga mga panan-awon,” nga gihatag ngadto sa Laodiceanong Adventismo. Kini unang natukod sa kasaysayan sa Philadelphianong kalihukang Millerite, ug sa 1856 nagsugod kini sa pag-ila nga ang Philadelphianong kalihukan miagi na ngadto sa Laodiceanong kalihukan, apan ang dayag nga mga panan-awon nagpadayon, kay ang Dios mapailubon ug maloloy-on.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

Unya niadtong 1863, nagsugod ang pagsukol batok sa mga patukoranan nga kamatuoran, apan ang “bukas nga mga panan-awon” nagpadayon hangtod sa 1884. Unya may nahitabo nga kausaban. Sa Ezequiel kapitulo otso, ang upat ka mga dulumtanan gihulagway nga nagkagrabe sa ilang kinaiya. Ang 1884 nagrepresentar sa hapit na nga pagtapos sa unang kaliwatan ug sa pagsugod sa ikaduhang kaliwatan. Ang kasaysayan sa Advento nagdokumento nga niadtong 1881, ug unya pag-usab niadtong 1882, may duha ka mahinungdanong pagtubo sa pagsukol nga nahitabo.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

Niadtong 1881, ang Presidente sa General Conference (George Butler), misulat ug nagpatik sa sunod-sunod nga mga artikulo sa Review and Herald, diin iyang gilalis nga ang pipila ka mga bahin sa Biblia labaw pang dinasig kaysa sa ubang mga bahin, ug sa pagtapos sa iyang mga artikulo iyang tinuod nga giila ang pipila ka mga bahin sa Biblia nga dili dinasig. Human niana, niadtong 1882, si Uriah Smith, usa ka pangulo sa buluhaton sa pagmantala, ug niadtong panahona ang pangulo usab sa buluhaton sa edukasyon, misugod sa pagtudlo nga sa dihang gipakitaan si Sister White sa mga tagna mahitungod sa umaabot o sa sagradong kasaysayan sa nangagi, ang iyang mga pulong dinasig, apan iyang gilalis nga, sa dihang iyang gipaila ang personal nga mga kapakyasan sa mga sakop sa iglesia, kadto yano lamang niyang tawhanong opinyon.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

Niadtong 1881, usa ka dayag nga pag-atake batok sa awtoridad sa King James Bible ang gipahigayon ni Satanas pinaagi sa presidente sa iglesia; ug unya sa misunod nga tuig, ang pangulo sa buluhaton sa edukasyon ug pagmantala mipahigayon ug susamang pag-atake batok sa awtoridad sa Espiritu sa Propesiya. Gikan sa 1884, ang pagpamatuod mao nga niadtong mga adlawa walay dayag nga panan-awon. Gikan sa 1863 hangtod sa 1881, ang pagrebelde miusbaw aron iapil ang Biblia ug ang Espiritu sa Propesiya, ug dili na lamang nagrepresentar sa pagsalikway sa mga patukoranan.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

Ang upat ka dulumtanan nga mga buhat nga girepresentahan diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel gituman sa mga anciano, nga nagrepresentar sa pagpangulo sa Jerusalem, nga nagsugod ingon nga usa ka legal nga entidad sa iglesia isip Laodicean Adventism niadtong 1863. Niadtong maong panahona usa ka artikulo ang gipatik sa Review and Herald, nga giila sa pipila ka mga historyador nga sinulat ni James White, bisan pa man nga ang dokumentasyon sa artikulo sa pagkatinuod mas nagpunting kang Uriah Smith ingon nga tinuod nga tagsulat. Bisan pa niana, ang tunglo batok sa pagtukod pag-usab sa Jericho dayag nga natuman pinaagi kang James White, ug si Uriah Smith mao ang tawo nga naghimo sa peke nga tsart sa 1863. Pag-abot sa 1881, ang presidente sa General Conference nagbutang na ug mga artikulo sa Review and Herald nga nangatarongan batok sa bug-os nga awtoridad sa Biblia, ug unya sa misunod nga tuig si Uriah Smith misugod ug pag-atake batok sa awtoridad sa Spirit of Prophecy.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

Ang karaang mga tawo nga gituohang mahimong mga magbalantay mao ang nangulo sa usa ka dayag nga pag-atake nga nagsugod pinaagi sa pag-atake batok sa mga pundasyong kamatuoran nga girepresentahan sa damgo ni Miller ug gihulagway diha sa duha ka papan ni Habakkuk. Gikan didto nagsugod sila sa pag-atake sa duha ka mga saksi sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna. Niadtong maong yugto sa panahon (sayo sa 1880’s), ang pangulo sa buluhaton sa panglawas, si John H. Kellogg, nagsugod sa pagpaila sa espirituwalismo sa pantheism ngadto sa pagpangulo sa iglesia. Sa 1881, si James White gipahulay na, ug si Sister White atua sa taliwala sa nagkakusog nga rebelyon sa pagpangulo sa pang-edukasyon, panglawas, ug politikal nga estruktura sa iglesia.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

Ang mensahe nga miabot niadtong 1856, nga mao ang dugang nga kahayag sa “seven times,” ug usab ang mensahe ngadto sa Laodicea, gisalikway, ug ang Ginoo nagtuyo sa pagsubli nianang maong mensahe sa General Conference sa Minneapolis niadtong 1888, pinaagi sa mensaheng gipresentar nila Elder Jones ug Waggoner. Ang ilang mensahe dili usa ka bag-ong mensahe, ug sa dihang ang mga misukol sa ilang mensahe giatubang ni Sister White, iyang giila nga ang mga masuwayon nagtuo nga ang ilang pagsukol sa mensahe ni Jones ug Waggoner nagrepresentar sa ilang katungdanan sa pagdepensa sa daang mga timaan, nga mao usab ang daang mga patukoranan. Ang ilang pagsukol nagpadayag nga sa 1888, wala na nila masabti kung unsa ang mga patukoranan, nga mao nga ang mga kamatuoran nga patukoranan nagrepresentar sa pagkamatarong ni Cristo. Sulod sa konteksto sa mga timaan ug sa mga lagda ni William Miller, siya miingon:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> “Kinahanglan nga kita gayod sa atong kaugalingon mahibalo kon unsa ang naglangkob sa Kristiyanismo, unsa ang kamatuoran, unsa ang pagtuo nga atong nadawat, unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad. Daghan ang motuo nga walay katarongan nga maoy basihan sa ilang pagtuo, nga walay igo nga ebidensiya mahitungod sa kamatuoran sa maong butang. Kon adunay ideya nga ipaila nga nahiuyon sa ilang kaugalingong daang mga paghunahuna, andam kaayo sila sa pagdawat niini. Sila dili mangatarongan gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan, ang ilang pagtuo walay tinuod nga patukoranan, ug sa panahon sa pagsulay ilang makita nga sila nagtukod diha sa balas.”

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> “Ang nagapahulay nga natagbaw na sa iyang kaugalingong karon nga dili-hingpit nga kahibalo sa Kasulatan, nga nagahunahuna nga igo na kini alang sa iyang kaluwasan, nagapahulay diha sa makamatay nga limbong. Daghan ang wala gayud hingpit nga nasangkapan sa mga argumento sa Kasulatan, aron makahimo sila sa pag-ila sa kasaypanan, ug pagsaway sa tanang tradisyon ug patuotuo nga gipasundayag ingon nga kamatuoran. Gipaila ni Satanas ang iyang kaugalingong mga hunahuna ngadto sa pagsimba sa Dios, aron iyang madaut ang kayano sa ebanghelyo ni Cristo. Daghan kaayo sa mga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran alang niini nga panahona, wala mahibalo kon unsa ang nagalangkob sa pagtoo nga sa makausa gitugyan ngadto sa mga balaan—si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya. Nagahunahuna sila nga ilang ginapanalipdan ang karaang mga timaan, apan mabugnaw sila ug walay pagtagad. Wala sila mahibalo kon unsa ang kahulogan sa paghabol ngadto sa ilang kasinatian ug sa pagbaton sa tinuod nga gahum sa gugma ug pagtoo. Dili sila matinud-anong mga estudyante sa Biblia, kondili tapolan ug walay pagmatngon. Sa diha nga motungha ang kalainan sa panghunahuna mahitungod sa mga pahayag sa Kasulatan, kining mga wala magtuon uban sa tumong ug dili lig-on mahitungod sa ilang ginatoohan, mapahilayo gikan sa kamatuoran. Kinahanglan natong ipasantop sa tanan ang panginahanglan sa matinud-anong pagsusi sa balaan nga kamatuoran, aron mahibalo sila nga sila gayud nahibalo kon unsa ang kamatuoran. Ang uban nagaangkon ug dako nga kahibalo, ug mobati nga natagbaw sa ilang kahimtang, sa diha nga wala na silay dugang nga kasibot alang sa buluhaton, wala nay mas mainiton nga gugma alang sa Dios, ug alang sa mga kalag nga alang kanila si Cristo namatay, kay sa daw wala pa sila sukad makaila sa Dios. Wala nila basaha ang Biblia [aron] maangkon sa ilang kaugalingong mga kalag ang unod ug katambok niini. Wala nila mabati nga kini mao ang tingog sa Dios nga nagasulti kanila. Apan, kon buot kita makasabut sa dalan sa kaluwasan, kon buot kita makakita sa mga silaw sa Adlaw sa pagkamatarong, kinahanglan natong tun-an ang mga Kasulatan uban sa tumong, kay ang mga saad ug mga tagna sa Biblia nagapasidlak ug matin-aw nga mga silaw sa himaya ibabaw sa balaang laraw sa pagtubos, nga kining dagkung mga kamatuoran wala sa dayag nga pagsabot.” The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

Kining pahayag gikuha gikan sa iyang pagpamatuod sa panahon sa 1888, ug iyang giila nga ang mga masinupakon nagatukod ug patukoranan ibabaw sa balas, bisan pa wala nila kini masayri. Siya nagaingon, “Usa ka dako nga gidaghanon nga nagaangkon nga motoo sa karon nga kamatuoran, wala mahibalo kon unsay nagalangkob sa pagtoo nga kaniadto gitugyan ngadto sa mga balaan—si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya. Naghunahuna sila nga ilang ginadepensahan ang daang mga timaan, apan sila malumag ug walay pagtagad.” Iyang giila sila nga anaa gihapon sa kahimtang sa Laodicea, kay sila “malumag.” Ug iyang giila “ang pagtoo nga kaniadto gitugyan ngadto sa mga balaan—si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya.” Si Cristo mao ang Bato sa mga Kapanahonan, ug ingon nga Bato sa mga Kapanahonan, Siya nagarepresentar sa mga hiyas sa damgo ni Miller.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Ang pasidaan miabot na: Walay bisan unsa nga tugotan nga mosulod nga makasamok sa patukoranan sa pagtuo diin kita nagtukod sukad pa sa pag-abot sa mensahe niadtong 1842, 1843, ug 1844. Ania ako niining mensaheha, ug sukad niadto nagbarug ako sa atubangan sa kalibutan, matinumanon sa kahayag nga gihatag kanato sa Dios. Wala kami magtinguha sa pagtangtang sa among mga tiil gikan sa patukoranan diin kini gibutang samtang adlaw-adlaw kami nangita sa Ginoo uban sa mainiton nga pag-ampo, nangita ug kahayag. Naghunahuna ba kamo nga mahimo ko isalikway ang kahayag nga gihatag sa Dios kanako? Kini kinahanglan mahisama sa Bato sa Kapanahonan. Kini naggiya kanako sukad pa sa panahon nga kini gihatag.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

Gipaila niya ang usa ka mahinungdanong kamatuoran mahitungod sa mga rebelde, nga mao ang karaang mga tawo ni Ezekiel, sa dihang iyang giingon, “Sila dili mangatarongan gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan.” Ang daotan dili makahimo o dili buot mangatarongan gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan. Ang sangpotanan sa sesyon sa 1888 General Conference hilabihan ka rebelyoso nga si Sister White nakahukom sa pagbiya, apan ang iyang manolunda nga giya misugo kaniya nga kinahanglan siyang magpabilin ug itala ang susamang kasaysayan sa rebelyon ni Korah, Dathan ug Abiram. Ang rebelyon sa karaang mga tawo mao ang sangpotanan, ug ang hinungdan mao ang pagsalikway sa mensahe sa Laodicea nga miabot uban sa dugang nga kahayag sa “seven times” niadtong 1856, ug dayon misamot ngadto sa rebelyon batok sa mga patukoranan niadtong 1863, nga sa ulahi mitultol sa pag-atake una batok sa Biblia ug dayon batok sa Espiritu sa Propesiya, uban sa pagpaila sa espiritwalismo ni Kellogg.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

Siyempre, ang mga historyador sa karaang mga tawo sa tibuok kasaysayan nagtabon sa mga kamatuoran nga may kalabutan sa pagsukol pinaagi sa mga basura, mga tradisyon, mga kostumbre, ug mga pinggan sa mga sugilanong hinimo-himo, kay kadtong mga miapil nianang matang sa pagsukol sa kanunay naningkamot sa pagtago sa mga ebidensiya.

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> Alaut kanila nga naninguha pag-ayo sa pagtago sa ilang tambag gikan sa Ginoo, ug ang ilang mga buhat anaa sa kangitngit, ug sila nagaingon, Kinsa may makakita kanamo? ug kinsa may makaila kanamo? Isaias 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

Ang mga tawo nga gipamulongan ni Isaias diha sa maong bersikulo mao sila nga iyang giila ingon nga “ang mga mapasipalahong tawo nga nagahari niining katawhan didto sa Jerusalem,” ug mao usab ang mao rang karaang mga tawo nga pagakahimoon unta nga mga magbalantay sa katawhan diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel. Sa pagpanghimatuod ni Ezekiel, sa ikaduhang dulumtanan, nga nagtimaan sa ikaduhang kaliwatan sa Adventismo, sila mitubag sa mga pangutana nga gipangutana sa mapasipalahong mga tawo ni Isaias, “kay sila nagaingon, Ang Ginoo wala makakita kanato; gibiyaan sa Ginoo ang yuta” (Ezekiel 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

Adunay “Alaut” nga gipamulong batok niadtong mga rebisyonistang pangkasaysayan nga naninguha sa pagtabon sa kamatuoran sa pagrebelde nga mitultol ngadto ug nahitabo sa 1888.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> “Kinahanglan ako mosulti kaninyo maylabot sa mga tigom sa Minneapolis. Sa usa ka higayon nakahukom ako sa pagbiya sa tigom tungod kay nakita ug nabati ko ang kusgan nga espiritu sa pagsupak nga nagharing didto. Dili gayud ako bisan sa usa ka gutlo makaila sa espiritu nga naglihok uban sa nagmando nga gahum ibabaw kang Igsoon nga Morrison ug kang Igsoon nga Nicola. Dili ko gayud bisan sa usa ka gutlo ikapangutana kon unsang matang sa espiritu ang anaa kaninyo. Sa pagkatinuod, kadto dili mao ang Espiritu sa Dios, ug aron dili kamo magpadayon niining paglimbong, ako karon misulat kaninyo.

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> “Sa gabhiona sa human nako pagdesisyon nga dili na magpabilin pa sa Minneapolis, diha sa usa ka damgo o panan-awon sa kagabhion—dili ko masulti sa kasigurohan kon hain niini—usa ka tawo nga taas ug may mapugosong panagway maoy midala kanako ug usa ka mensahe ug nagpahayag kanako nga kabubut-on sa Dios nga ako magpabilin sa akong katungdanan, ug nga ang Dios gayud mao ang akong magtatabang ug magapalig-on kanako aron isulti ang mga pulong nga Iyang igahatag kanako. Miingon siya, ‘Alang niining buhata ang Ginoo mao ang nagpatindog kanimo. Ang Iyang walay kataposang mga bukton anaa sa ilalom nimo. Gikan niining tigom pagahimoon ang mga pagbuot alang sa kinabuhi o alang sa kamatayon; dili nga adunay bisan kinsa nga kinahanglan mapukan, kondili ang espirituhanong garbo ug pagsalig sa kaugalingon maoy mosira sa pultahan aron si Jesus ug ang gahum sa Iyang Balaang Espiritu dili mapasulod. Hatagan pa sila ug laing higayon aron mawag tangkoban sa limbong, ug maghinulsol, isugid ang ilang mga sala, ug moduol kang Cristo ug makabig aron Iyang ayohon sila.’”

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> “Miingon siya, ‘Sunda ako.’ Gisundan ko ang akong magtutultol ug gidala niya ako ngadto sa nagkalainlaing mga balay diin ang mga igsoon nagpuyo, ug miingon siya, ‘Pamatia ang mga pulong nga gisulti dinhi, kay kini nahisulat sa basahon sa mga talaan, ug kining mga pulonga adunay gahum sa paghukom batok sa tanan nga adunay bahin niining buhata nga dili sumala sa espiritu sa kaalam nga gikan sa itaas, kondili sumala sa espiritu nga wala manaug gikan sa itaas, kondili gikan sa ubos.’”

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> “Namati ako sa mga pulong nga gipamulong nga kinahanglan unta makapaulaw sa matag usa kanila nga nagpamulong niini. Ang mga pulong nga mapintas ug mapamubo nga pagpasipala ginalabay gikan sa usa ngadto sa usa, nga nagbiaybiay sa ilang mga igsoon nga sila A. T. Jones, E. J. Waggoner, ug Willie C. White, ug kanako. Ang akong kahimtang ug ang akong buluhaton gawasnong gihimong hilisgutan sa mga tawo nga kinahanglan unta nagapadayon sa buhat sa pagpaubos sa ilang mga kalag sa atubangan sa Dios ug sa paghan-ay sa ilang kaugalingong mga kasingkasing. Daw may usa ka pagdani sa pagpalandong sa hinanduraw nga mga sayop ug sa hinanduraw nga mga pahayag sa ilang mga igsoon ug sa ilang buluhaton, nga walay patukoranan sa kamatuoran, ug sa pagduhaduha ug sa pagsulti ug pagsulat sa mapait nga mga butang ingon nga resulta sa eskeptisismo ug pagpangutana ug pagkadili-matuohon.”

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> “Miingon ang akong magtutudlo, ‘Kini nahisulat sa mga basahon ingon nga batok kang Jesu-Cristo. Kining espirituha dili arang magkauyon sa Espiritu ni Cristo, sa kamatuoran. Sila nahubog sa espiritu sa pagsukol ug wala na mahibalo, sama sa palahubog, unsang espiritu ang nagdumala sa ilang mga pulong o sa ilang mga buhat. Kining sala sa talagsaong paagi usa ka kalapasan batok sa Dios. Kining espirituha wala nay dagway nga mahimong iparis sa Espiritu sa kamatuoran ug pagkamatarong, sama sa espiritu nga nagpalihok sa mga Judio sa pagporma ug panagkunsabo aron magduhaduha, magsaway, ug mahimong mga maniniktik batok kang Cristo, ang Manunubos sa kalibotan.

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> “Giingnan ako sa akong magtutudlo nga may usa ka saksi sa panag-istorya nga walay Cristo, sa estorya sa panon, nga nagpadayag sa espiritu nga maoy nagpalihok sa maong mga pulong. Sa dihang misulod sila sa ilang mga lawak, ang mga daotang manulonda miuban kanila, tungod kay ilang gisirhan ang pultahan alang sa Espiritu ni Cristo ug wala mamati sa Iyang tingog. Wala ang pagpaubos sa kalag sa atubangan sa Dios. Ang tingog sa pag-ampo panagsa ra madungog, apan ang pagpanghimakak ug pinalapad nga mga pahayag ug mga pagtuo-tuohan ug mga pangagpas ug kasina ug pagdumot ug daotang pagpanaghap ug bakak nga mga sumbong maoy nagdagan. Kon ang ilang mga mata naablihan pa, ilang makita kadtong makapahadlok unta kanila, ang pagmaya sa mga daotang manulonda. Ug ilang makita usab ang usa ka Magbalantay nga nakadungog sa matag pulong ug nagtala niining mga pulonga sa mga basahon sa langit.”

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> “Gipahibalo ako unya nga niining panahona kawang lamang ang paghimo ug bisan unsang hukom mahitungod sa mga baruganan sa mga punto sa doktrina, mahitungod sa kon unsa ang kamatuoran, o ang pagpaabut sa bisan unsang espiritu sa matarong nga pagsusi, tungod kay may naporma nga usa ka panaghiusa aron dili gayod motugot ug bisan unsang kausaban sa mga hunahuna sa bisan unsang punto o baruganan nga ilang nadawat, sama usab sa gibuhat sa mga Judio. Daghan ang giingon kanako sa akong Magmamando nga wala akoy kagawasan sa pagsulat. Nakaplagan ko ang akong kaugalingon nga naglingkod sa higdaanan sa usa ka espiritu sa kasubo ug kalisdanan, ug usab sa usa ka espiritu sa malig-on nga pagpaningkamot sa pagpabilin sa akong puwesto sa katungdanan hangtod sa katapusan sa tigom ug unya maghulat sa mga giya sa Espiritu sa Dios nga magasulti kanako kon unsaon ko paglihok ug unsang dalana ang akong pagasubayon.” The 1888 Materials, 277, 278.

Back to Articles