Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Katloan ug Duha

Unveiling the Prophetic Significance of the Second Test: Understanding the Image of the Beast and the Sealing Time of the 144,000

Pagpadayag sa Profetikanhong Kamahinungdanon sa Ikaduhang Pagsulay: Pagsabot sa Larawan sa Mananap ug sa Panahon sa Pagpatik sa 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In previous articles we spent time identifying the prophetic characteristics of the second test of the three tests represented by the three angels. Each angel represents a specific test, and the second test is represented as a visual test. We identified all three angels, and their respective tests are identified also in Daniel chapter one, where the second of the three tests was based upon the appearance of Daniel and the three worthies after they ate the vegetarian diet, instead of the Babylonian diet. Another characteristic of the second test is that it often is represented by a representation of the combination of Church and State.

Sa nangaging mga artikulo migahin kita ug panahon sa pag-ila sa mga profetikanhong kinaiya sa ikaduhang pagsulay sa tulo ka mga pagsulay nga girepresentahan sa tulo ka mga manulonda. Ang matag manulonda nagarepresentar ug usa ka piho nga pagsulay, ug ang ikaduhang pagsulay girepresentahan ingon nga usa ka makita nga pagsulay. Ato nang giila ang tanang tulo ka mga manulonda, ug ang ilang tagsatagsa ka mga pagsulay giila usab diha sa Daniel kapitulo uno, diin ang ikaduha sa tulo ka mga pagsulay gibase sa dagway ni Daniel ug sa tulo ka mga takus human sila mikaon sa pagkaong utanon imbes sa pagkaon sa Babilonia. Ang laing kinaiya sa ikaduhang pagsulay mao nga kini sagad girepresentahan pinaagi sa usa ka paghulagway sa paghiusa sa Iglesia ug sa Estado.

All three angels and their respective tests are identified in the fall of Nimrod’s Babel in Genesis chapter eleven. The three tests are there represented by the three times the expression of “go to” is used in verses three, four and seven. The second expression of “go to,” in verse four marks the test of the second angel.

Ang tanang tulo ka mga manulonda ug ang tagsatagsa nilang mga pagsulay maila diha sa pagkapukan sa Babel ni Nimrod sa Genesis kapitulo onse. Ang tulo ka mga pagsulay girepresentahan didto pinaagi sa tulo ka higayon nga gigamit ang pahayag nga “go to” sa mga bersikulo tres, upat, ug pito. Ang ikaduhang pahayag nga “go to,” sa bersikulo upat, nagtimaan sa pagsulay sa ikaduhang manulonda.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> Ug sila miingon, Tara, magtukod kita ug usa ka siyudad ug usa ka torre, kansang kinatumyan makaabot ngadto sa langit; ug maghimo kita ug usa ka ngalan alang sa atong kaugalingon, aron dili kita matibulaag sa tibuok nawong sa yuta. Genesis 11:4.

A city represents a state, and a tower represents a church. They also desired a specific character, as represented in their desire to make themselves a name. In the second test character is often manifested, and it is done so in contrast with an opposite character, as represented by Cain and Abel, the wise and foolish virgins, or in Daniel’s second test in the visual appearance between those who ate the diet of Babylon, as opposed to those who ate pulse.

Ang usa ka siyudad nagrepresentar sa usa ka estado, ug ang usa ka torre nagrepresentar sa usa ka iglesia. Gitinguha usab nila ang usa ka piho nga kinaiya, sumala sa gipakita sa ilang tinguha nga maghimo ug ngalan alang sa ilang kaugalingon. Sa ikaduhang pagsulay ang kinaiya sa kasagaran mapadayag, ug kini ginahimo diha sa pagtandi sa usa ka kasupak nga kinaiya, sumala sa gipakita ni Cain ug Abel, sa manggialamon ug mga buang nga ulay, o sa ikaduhang pagsulay ni Daniel sa makita nga panagway tali niadtong nangaon sa pagkaon sa Babilonia, sukwahi niadtong nangaon ug mga liso.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 2:12–15.

> Sulayi ang imong mga ulipon, ako nagahangyo kanimo, sulod sa napulo ka adlaw; ug hatagi kami ug mga liso nga pagkaonon, ug tubig nga imnon. Unya tan-awa sa imong atubangan ang among mga nawong, ug ang nawong sa mga kabatan-onan nga nagakaon sa bahin sa kalan-on sa hari; ug sumala sa imong makita, buhata ang angay sa imong mga ulipon. Busa mitugot siya kanila niini nga butang, ug gisulayan sila sulod sa napulo ka adlaw. Ug sa katapusan sa napulo ka adlaw ang ilang mga nawong nakita nga labi pang maanyag ug mas matambok sa unod kay sa tanang mga kabatan-onan nga mikaon sa bahin sa kalan-on sa hari. Daniel 2:12–15.

In the Millerite history, the test of the second angel manifested two classes of worshippers. The class that failed the test became the daughters of Rome, the other class were the faithful who continue to follow the advancing light. The daughters of Rome reflect the prophetic makeup of the mother, and the mother who they became daughters of is identified as the mother of harlots. Prophetically a harlot is a church which enters into a relationship with the state, as is the image of the papacy.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang pagsulay sa ikaduhang manulonda nagpakita ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang hut-ong nga napakyas sa pagsulay nahimong mga anak nga babaye sa Roma, samtang ang laing hut-ong mao ang mga matinumanon nga nagpadayon sa pagsunod sa nagauswag nga kahayag. Ang mga anak nga babaye sa Roma nagapakita sa profetikanhong kinaiya sa inahan, ug ang inahan nga ilang nahimong mga anak nga babaye giila ingon nga inahan sa mga bigaon. Sa profetikanhong diwa, ang usa ka bigaon mao ang usa ka iglesia nga mosulod sa usa ka pakig-uban sa estado, ingon sa larawan sa pagka-papa.

The first of the three angels in Revelation chapter fourteen, possesses all three tests of each of the three angels, as does Daniel chapter one. In Daniel twelve the three-step testing process is also identified, so the three-step testing process is in both the beginning and ending of the book of Daniel.

Ang nahauna sa tulo ka manulonda diha sa Pinadayag kapitulo katorse, nagbaton sa tanang tulo ka pagsulay sa matag usa sa tulo ka manulonda, maingon usab sa Daniel kapitulo uno. Sa Daniel dose ang tulo ka hugna nga pamaagi sa pagsulay giila usab, busa ang tulo ka hugna nga pamaagi sa pagsulay anaa sa sinugdan ug sa katapusan sa basahon ni Daniel.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Daghan ang pagaputlion, ug pagapapution, ug sulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkadautan; ug walay bisan usa sa mga dautan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:10.

The first test in verse ten is the purification which occurs in the courtyard of the sanctuary where the lamb is slain and justification is imputed to the sinner. The second test in verse ten is to be made white, which is represented by the holy place in the sanctuary, which represents when sanctification is imparted to the believer. The third step is to be tried, which represents the judgment of the Most Holy Place where God’s people are sealed, and glorification is accomplished. The two classes of worshippers are represented by the wicked who do not understand, and the wise who do understand.

Ang unang pagsulay sa bersikulo napulo mao ang paghinlo nga mahitabo sa hawanan sa balaang puloy-anan diin ang nating karnero ginaihaw ug ang pagkamatarong giisip ngadto sa makasasala. Ang ikaduhang pagsulay sa bersikulo napulo mao ang pagkaputi, nga girepresentahan sa balaang dapit sa balaang puloy-anan, nga nagarepresentar sa dihang ang pagkabalaan ipaambit ngadto sa magtotoo. Ang ikatulong lakang mao ang pagasulayan, nga nagarepresentar sa paghukom sa Labing Balaang Dapit diin ang katawhan sa Dios pinatikan, ug ang paghimaya matuman. Ang duha ka matang sa mga magsisimba girepresentahan sa mga daotan nga wala makasabut, ug sa mga manggialamon nga nakasabut.

The second test, which is represented many times in the sacred Word, represents a visual test, where two classes of worshippers are manifested, and the combination of Church and State is symbolized. Just as important is that a characteristic of the second test is that it precedes the third test, and the third test represents judgment. There is an important caveat to the judgment of the third test though, for each of the three tests involve a judgment, but the first two tests are placed in a history where character development is still possible. The third test is different, in that it is a prophetic litmus test, which simply identifies which class of worshipper you had become in the previous two steps of the testing process.

Ang ikaduhang pagsulay, nga daghang higayon nga girepresentar diha sa sagradong Pulong, nagrepresentar ug usa ka makita nga pagsulay, diin ang duha ka hut-ong sa mga magsisimba ginapadayag, ug ang panaghiusa sa Iglesia ug sa Estado ginasimbolo. Ingon ka mahinungdanon usab niini mao nga ang usa ka kinaiyang ilhanan sa ikaduhang pagsulay mao nga kini nag-una sa ikatulong pagsulay, ug ang ikatulong pagsulay nagrepresentar sa paghukom. Hinoon, may usa ka mahinungdanong pasidaan mahitungod sa paghukom sa ikatulong pagsulay, kay ang matag usa sa tulo ka mga pagsulay naglakip ug paghukom, apan ang unang duha ka mga pagsulay gibutang sa usa ka kasaysayan diin ang pagpalambo sa kinaiya posible pa. Lahi ang ikatulong pagsulay, tungod kay kini usa ka propetikong litmus nga pagsulay, nga yanong nagaila kon hain nga hut-ong sa magsisimba ang imong nahimong kabahin diha sa miaging duha ka mga lakang sa proseso sa pagsulay.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began on September 11, 2001, and ends at the Sunday law in the United States, there are three tests. The first test was when the angel descended on September 11, 2001, and in agreement with the angel that descended in Millerite history on August 11, 1840, the test is then a test upon diet. In Daniel chapter one, the first test was when Daniel purposed in his heart not to eat the king’s diet. When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism and He then fasted for forty days, His first test was diet.

Sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod niadtong Setyembre 11, 2001, ug matapos sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, adunay tulo ka mga pagsulay. Ang unang pagsulay mao ang dihang mikunsad ang manulonda niadtong Setyembre 11, 2001, ug uyon sa manulonda nga mikunsad sa kasaysayan sa mga Millerita niadtong Agosto 11, 1840, ang pagsulay busa usa ka pagsulay bahin sa pagkaon. Sa Daniel kapitulo uno, ang unang pagsulay mao ang dihang gituyo ni Daniel sa iyang kasingkasing nga dili mokaon sa pagkaon sa hari. Sa dihang mikunsad ang Balaang Espiritu sa bautismo ni Cristo ug Siya unya nagpuasa sulod sa kap-atan ka adlaw, ang Iyang unang pagsulay mao ang pagkaon.

The third and final test in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the Sunday law. At that time all those who have an understanding of the claims of the seventh-day Sabbath, and who choose to worship on the day of the sun will receive the mark of the beast, and they are lost for eternity. After three years, in Daniel chapter one, Daniel and the three worthies were taken before Nebuchadnezzar (a symbol of the Sunday law), to be judged on their training over the previous three years. When the Father and Son went down in Nimrod’s story of rebellion at the third “go to,” it was to confuse their language and scatter them abroad, The third test is the litmus test that separates the two classes for eternity.

Ang ikatulo ug kataposang pagsulay sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang balaod sa Domingo. Niadtong panahona, ang tanang may pagsabot sa mga pag-angkon sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ug mopili sa pagsimba sa adlaw sa adlaw, modawat sa timaan sa mapintas nga mananap, ug sila mangawala alang sa walay katapusan. Human sa tulo ka tuig, diha sa Daniel kapitulo uno, si Daniel ug ang tulo ka takus gidala ngadto sa atubangan ni Nabucodonosor (usa ka simbolo sa balaod sa Domingo), aron hukman bahin sa ilang pagbansay sulod sa milabay nga tulo ka tuig. Sa dihang ang Amahan ug ang Anak mikanaog sa sugilanon sa pagsukol ni Nimrod sa ikatulong “umari kamo,” kini aron libugon ang ilang pinulongan ug patlaagon sila sa halayo; ang ikatulong pagsulay mao ang litmus nga pagsulay nga nagabulag sa duha ka hut-ong alang sa walay katapusan.

> “Both the parable of the tares and that of the net plainly teach that there is no time when all the wicked will turn to God. The wheat and the tares grow together until the harvest. The good and the bad fish are together drawn ashore for a final separation.

> “Ang sambingay sa mga bunglayon ug ang sa pukot sa tin-aw nagtudlo nga walay panahon nga ang tanang daotan mobalik ngadto sa Dios. Ang trigo ug ang mga bunglayon magatubo nga magkauban hangtod sa ting-ani. Ang mga maayong isda ug ang mga daotang isda magkauban nga ginabira ngadto sa baybayon alang sa kataposang pagbulag.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “Usab, kining mga sambingay nagtudlo nga wala nay panahon sa paghinulsol human sa paghukom. Sa dihang mahuman na ang buluhaton sa ebanghelyo, dayon mosunod ang pagbulag tali sa mga maayo ug sa mga daotan, ug ang padulngan sa matag pundok mapahimutang na sa walay kataposan.” Christ’s Object Lessons, 123.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and between that third test, and the first test that arrived on September 11, 2001, the second test is brought upon Laodicean Adventism. There is “no probation after judgment,” for the work of the gospel is then completed for the one hundred and forty-four thousand.

Ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo matapos sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo, ug tali sa maong ikatulong pagsulay ug sa unang pagsulay nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, ang ikaduhang pagsulay ipahamtang ibabaw sa Laodicean nga Adventismo. Wala’y “probation human sa paghukom,” kay ang buluhaton sa ebanghelyo niana mahuman na alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Sister White teaches in several places that if we do not pass the first test, then we cannot pass the second test, and without successfully passing the second test we will manifest our failure at the third, litmus test.

Gitudlo ni Sister White sa daghang mga dapit nga kon dili kita makapasar sa nahaunang pagsulay, nan dili kita makapasar sa ikaduhang pagsulay, ug kon dili kita malampusong makapasar sa ikaduhang pagsulay, igapadayag nato ang atong kapakyasan sa ikatulong, mahukmanong pagsulay.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “Gipahinumdoman ako pag-usab ngadto sa pagmantala sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pag-andam sa dalan ni Jesus. Kadtong misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala makabenepisyo sa mga pagtulon-an ni Jesus. Ang ilang pagsupak sa mensahe nga nagtagna sa Iyang pag-anhi nagbutang kanila sa kahimtang nga dili sila andam sa pagdawat sa labing lig-on nga pamatuod nga Siya mao ang Mesiyas. Gigiyahan ni Satanas kadtong misalikway sa mensahe ni Juan sa pagpadayon pa gayud, ngadto sa pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus. Sa pagbuhat niini gibutang nila ang ilang kaugalingon sa kahimtang nga dili na sila makadawat sa panalangin sa adlaw sa Pentecostes, nga unta maoy magtudlo kanila sa dalan paingon ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang pagkagisi sa tabil sa templo nagpakita nga ang mga halad ug mga tulomanon sa mga Judio dili na pagadawaton. Ang daku nga Halad naihalad na ug gidawat na, ug ang Balaang Espiritu nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes maoy nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, diin si Jesus misulod pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, aron ibubo ibabaw sa Iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa Iyang pagpasig-uli. Apan ang mga Judio gibilin sa hingpit nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta maangkon nila mahitungod sa plano sa kaluwasan, ug misalig gihapon sila sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga halad-inihatag. Ang langitnong santuwaryo mipuli na sa yutan-ong santuwaryo, apan sila walay kahibalo sa maong kausaban. Busa dili sila makabenepisyo pinaagi sa pagpangamuyo ni Cristo didto sa balaang dapit.”

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “Daghan ang nagatan-aw uban ang kahadlok sa dagan sa mga Judio diha sa ilang pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus; ug samtang ilang basahon ang kasaysayan sa Iyang makauulaw nga pag-abuso, maghunahuna sila nga sila nahigugma Kaniya, ug nga dili unta nila Siya ilimod sama kang Pedro, ni ilansang Siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios nga nagabasa sa mga kasingkasing sa tanan, nagdala sa pagsulay niana nga gugma alang kang Jesus nga ilang giila nga ilang gibati. Ang tibuok langit nagtan-aw uban sa labing halalum nga pagtagad sa pagdawat sa mensahe sa nahaunang manulonda. Apan daghan nga nag-angkon nga nahigugma kang Jesus, ug nga nagpaagay ug mga luha sa dihang ilang basahon ang sugilanon sa krus, nagtamay sa maayong balita sa Iyang pag-anhi. Imbis nga dawaton nila ang mensahe uban sa kalipay, ilang gipahayag kini nga usa ka limbong. Gidumtan nila kadtong nahigugma sa Iyang pagpakita ug gipapahawa sila gikan sa mga iglesia. Kadtong nagsalikway sa nahaunang mensahe dili makabenepisyo sa ikaduha; ni nakabenepisyo sila sa singgit sa tungang gabii, nga mao unta ang pag-andam kanila sa pagsulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtuo ngadto sa labing balaan nga dapit sa langitnong sangtuwaryo. Ug pinaagi sa pagsalikway sa duruha ka nahaunang mga mensahe, ilang gipangitngitan pag-ayo ang ilang pagsabot hangtod nga wala na silay makita nga kahayag sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga nagpakita sa dalan paingon sa labing balaan nga dapit. Nakita ko nga maingon nga gilansang sa mga Judio si Jesus sa krus, mao man usab nga gilansang sa mga pormal lamang nga mga iglesia kining mga mensahe, ug busa wala silay kahibalo sa dalan ngadto sa labing balaan, ug dili sila makabenepisyo sa pagpangamuyo ni Jesus didto. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang walay kapuslanan nga mga halad, ilang gihalad ang ilang walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan na ni Jesus; ug si Satanas, nga nahimuot sa maong paglimbong, nagasul-ob ug relihiyosong kinaiya, ug ginadani ang mga hunahuna niining nagaangkon nga mga Cristohanon ngadto sa iyang kaugalingon, nga nagabuhat uban sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, aron lig-onon sila diha sa iyang lit-ag.” Early Writings, 259–261.

If we will not accept the warning message represented by September 11, 2001, then we will certainly accept the Sunday law when it arrives, presuming we are still alive. That being said, the test where we determine our eternal destiny, and the test we must pass before we are sealed at the Sunday law, which is the test we must pass before probation closes, is the second test, and it is the test of the image of the beast.

Kon dili nato dawaton ang mensahe sa pasidaan nga girepresentahan sa Septyembre 11, 2001, nan sa pagkatinuod dawaton gayud nato ang balaod sa Domingo sa pag-abot niini, kon buhi pa kita niana. Bisan pa niana, ang pagsulay diin gitino nato ang atong walay kataposang kapalaran, ug ang pagsulay nga kinahanglan nato malamposan sa wala pa kita patikaan sa panahon sa balaod sa Domingo, nga mao ang pagsulay nga kinahanglan nato malamposan sa wala pa mosira ang panahon sa pagtilaw, mao ang ikaduhang pagsulay, ug kini mao ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “Ang Ginoo sa tin-aw nagpakita kanako nga ang larawan sa mapintas nga mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay; kay kini mao ang dakong pagsulay alang sa katawohan sa Dios, nga pinaagi niini pagahukman ang ilang walay-kataposang kapalaran. Ang inyong baruganan usa ka dakong kaguliyang sa mga pagkasumpaki, nga diyutay ra ang malimbongan.”

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Diha sa Pinadayag 13 kini nga hilisgutan tin-aw nga gipadayag; [Pinadayag 13:11–17, gikutlo].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Kini mao ang pagsulay nga kinahanglan maagian sa katawhan sa Dios sa dili pa sila patikan. Ang tanan nga nagpamatuod sa ilang pagkamaunongon sa Dios pinaagi sa pagtuman sa Iyang balaod, ug sa pagdumili sa pagdawat sa bakak nga adlaw nga igpapahulay, mapailalom ilalom sa bandila sa Ginoong Dios nga si Jehova, ug modawat sa patik sa buhing Dios. Apan kadtong mobiya sa kamatuoran nga gikan sa langitnong tinubdan ug modawat sa Domingo nga adlaw nga igpapahulay, modawat sa timaan sa mananap.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The second test in the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand is a prophetic visual test. It requires the recognition of the formation of the image of the beast in the United States, and that test can only be revealed through God’s prophetic Word. More than that, God’s prophetic Word will only be understood by those who choose to eat the message of the latter rain, which is represented as the methodology of line upon line. If we refuse to eat the message that is in the hand of the mighty angel of Revelation eighteen when he descends, we will not possess the ability to recognize the formation of the image of the beast.

Ang ikaduhang pagsulay sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang usa ka propetikong biswal nga pagsulay. Kini nagkinahanglan sa pag-ila sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap diha sa Tinipong Bansa, ug kana nga pagsulay mapadayag lamang pinaagi sa propetikong Pulong sa Dios. Labaw pa niana, ang propetikong Pulong sa Dios masabtan lamang niadtong mopili sa pagkaon sa mensahe sa ulahing ulan, nga girepresentahan ingon nga pamaagi sa linya ibabaw sa linya. Kon modumili kita sa pagkaon sa mensahe nga anaa sa kamot sa gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 sa dihang mokanaog siya, dili kita makabaton sa abilidad sa pag-ila sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap.

In order to eat the message in the angel’s hand it requires that the student of prophecy can see that the angel has a message in his hand. When the mighty angel of Revelation eighteen descends, the verse does not identify anything in his hand, but the methodology of line upon line establishes upon several witnesses that there is always a message in the hand of the angels who descend. Those who reject the methodology of line upon line, are blind to the message that provides the evidence that the image of the beast is forming in the United States. That must be recognized, for our eternal destiny is based upon recognizing this truth. Line upon line, Sister White identifies the prophetic characteristics of the first angel with the same characteristics of the mighty angel of Revelation chapter eighteen.

Aron makaon ang mensahe diha sa kamot sa manulonda, gikinahanglan nga ang estudyante sa tagna makakita nga ang manulonda adunay mensahe diha sa iyang kamot. Sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mokanaog, ang bersikulo wala magpaila sa bisan unsa diha sa iyang kamot, apan ang pamaagi sa linya ibabaw sa linya nagapamatuod pinaagi sa daghang mga saksi nga aduna gayud sa kanunay mensahe diha sa kamot sa mga manulonda nga mokanaog. Kadtong mosalikway sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, bulag sa mensahe nga nagahatag sa ebidensiya nga ang larawan sa mapintas nga mananap nagakahimo sa Tinipong Bansa. Kinahanglan kana maila, kay ang atong walay-kataposang padulngan nagasalig sa pag-ila niining kamatuoran. Linya ibabaw sa linya, si Sister White nagaila sa mga manalagnang kinaiya sa unang manulonda uban sa mao gihapong mga kinaiya sa gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo 18.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> “Gipakita kanako ang pagtagad nga gihatag sa tibuok langit sa buluhaton nga nagpadayon dinhi sa yuta. Gisugo ni Jesus ang usa ka gamhanang manulunda nga mokanaog ug magpasidaan sa mga lumolupyo sa yuta sa pagpangandam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita. Sa dihang mibiya ang manulunda gikan sa presensya ni Jesus didto sa langit, usa ka hilabihan ka masanag ug mahimayaong kahayag ang miuna kaniya. Gisuginlan ako nga ang iyang misyon mao ang pagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug ang pagpasidaan sa tawo mahitungod sa umaabot nga kapungot sa Dios. Ang mga panon sa katawhan midawat sa kahayag. Ang uban kanila daw malinawon kaayo ug mapinasibuton, samtang ang uban malipayon ug natugob sa kalipay. Ang tanan nga midawat sa kahayag mipaatubang sa ilang mga nawong ngadto sa langit ug naghimaya sa Dios. Bisan tuod kini gibubo ibabaw sa tanan, ang uban nahiubos lamang sa impluwensya niini, apan wala kini nila dawata sa kinasingkasing. Daghan ang napuno sa dakong kapungot. Ang mga ministro ug ang katawhan nakighiusa sa mga dautan ug sa makanunayon nga paagi misukol pag-ayo sa kahayag nga gipadan-ag sa gamhanang manulunda. Apan ang tanan nga midawat niini mipahilayo gikan sa kalibotan ug nahimong suod kaayo ang pagkahiusa sa usa’g usa.”

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.” Early Writings, 245, 246.

> “Si Satanas ug ang iyang mga manulonda nagmasibuton sa pagpaningkamot sa pagdani sa mga hunahuna sa daghan kutob sa mahimo gikan sa kahayag. Ang pundok nga misalikway niini gibilin sa kangitngit. Nakita ko ang manulonda sa Dios nga nagbantay uban sa labing halalum nga pagtagad sa Iyang mga nag-angkon nga katawhan, aron isulat ang kinaiya nga ilang naugmad samtang ang mensahe nga gikan sa langit gipresentar ngadto kanila. Ug sanglit daghan kaayo sa mga nag-angkon nga nahigugma kang Jesus mitalikod gikan sa mensahe sa langit uban sa pagtamay, pagbiaybiay, ug pagdumot, usa ka manulonda nga may pergamino sa iyang kamot naghimo sa makauulaw nga talaan. Ang tibook langit napuno sa kapungot tungod kay si Jesus sa ingon niini gitamay sa Iyang mga nag-angkon nga mga sumosunod.” Early Writings, 245, 246.

In the passage, the first angel of Revelation chapter fourteen was “commissioned” “to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing”, which is the identical work of the angel of Revelation chapter eighteen. The mission of the first angel was “to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God,” which is once again the mission of the angel of chapter eighteen. Those who received the message “glorified God,” and those who rejected the message “were left in total darkness.”

Sa maong bahin, ang unang manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse “gisugo” “sa pagkanaog ug pagpasidaan sa mga lumulupyo sa yuta sa pagpangandam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita,” nga mao gayod ang mao rang buhat sa manulonda sa Pinadayag kapitulo disiotso. Ang buluhaton sa unang manulonda mao ang “pagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug pagpasidaan sa tawo mahitungod sa umalabot nga kapungot sa Dios,” nga mao na usab ang buluhaton sa manulonda sa kapitulo disiotso. Kadtong midawat sa mensahe “mihimaya sa Dios,” ug kadtong misalikway sa mensahe “gibilin diha sa hingpit nga kangitngit.”

Daniel and the three worthies chose to eat the heavenly diet, and the other group ate the diet of Babylon. At the end of the “visual test” of ten days, Daniel and his fellows glorified God, as their countenances were visually fatter and fairer than those who ate the diet of Babylon. The first angel’s message of Revelation chapter fourteen, represents all three tests within its identification of the everlasting gospel. The first test is to fear God, the second is to give Him glory, and the third test is when the hour of judgment arrives. Those who took the little book out of the first angel’s hand and ate it, as represented by John in chapter ten, glorified God at the second test, and they were then prepared to enter into Nebuchadnezzar’s judgment. Line upon line, the first test on September 11, 2001, was to eat the little book that was in the mighty angel’s hand. That test introduced the next test where two classes of worshippers were to be manifested in advance of the third and final litmus test, which simply demonstrated either a glorified character, or a character filled with darkness.

Si Daniel ug ang tulo ka takus nga mga batan-on mipili sa pagkaon sa langitnong pagkaon, ug ang laing pundok mikaon sa pagkaon sa Babilonia. Sa kataposan sa “makitang pagsulay” sulod sa napulo ka adlaw, si Daniel ug ang iyang mga kauban naghimaya sa Dios, kay ang ilang mga dagway makita nga mas mabungahon ug mas maanyag kay sa mga mikaon sa pagkaon sa Babilonia. Ang mensahe sa nahaunang manulunda sa Pinadayag kapitulo katorse nagrepresentar sa tanang tulo ka pagsulay sulod sa iyang pag-ila sa walay kataposang ebanghelyo. Ang nahaunang pagsulay mao ang pagkahadlok sa Dios, ang ikaduhang pagsulay mao ang paghatag Kaniya ug himaya, ug ang ikatulong pagsulay mao ang diha na moabot ang takna sa paghukom. Kadtong mikuha sa gamayng basahon gikan sa kamot sa nahaunang manulunda ug mikaon niini, ingon sa girepresentahan ni Juan sa kapitulo napulo, naghimaya sa Dios sa ikaduhang pagsulay, ug unya giandam sila sa pagsulod ngadto sa paghukom ni Nabucodonosor. Linya ibabaw sa linya, ang nahaunang pagsulay niadtong Septiyembre 11, 2001, mao ang pagkaon sa gamayng basahon nga diha sa kamot sa gamhanang manulunda. Kana nga pagsulay nagpaila sa mosunod nga pagsulay diin ang duha ka hut-ong sa mga magsisimba ipadayag sa dili pa ang ikatulo ug katapusang litmus test, nga yano lamang nagpakita sa usa ka mahimayaong kinaiya, o usa ka kinaiya nga napuno sa kangitngit.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law in the United States. In that history the parable of the ten virgins will be repeated and fulfilled to the very letter. That fact then identifies that the prophetic history of Habakkuk two, will also be repeated and fulfilled to the very letter. It also means that the period of the sealing of the one-hundred and forty-four thousand is the period when the effect of every prophetic vision is repeated and fulfilled to the very letter.

Ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang kasaysayan gikan sa Septiyembre 11, 2001 hangtod sa haduol na nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Niini nga kasaysayan ang sambingay sa napulo ka ulay pagausbon ug pagatumanon gayod sumala sa matag letra. Busa kana nga kamatuoran nagaila nga ang profetikong kasaysayan sa Habakkuk dos pagausbon usab ug pagatumanon gayod sumala sa matag letra. Nagakahulogan usab kini nga ang yugto sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang yugto nga sa maong panahon ang bisa sa matag profetikong panan-awon pagausbon ug pagatumanon gayod sumala sa matag letra.

Daniel chapter eleven, verse forty was unsealed at the time of the end in 1989. The verse begins with the time of the end in 1798, and ends by marking the time of the end in 1989. Line upon line, the time of the end in 1798 aligns with the time of the end in 1989. The history of verse forty, beginning in 1798, and continuing to the Sunday law in verse forty-one represents the history of the earth beast (the United States) as the sixth kingdom of Bible prophecy. The earth beast’s two horns of Republicanism and Protestantism are represented with the two times of the ends.

Ang Daniel kapitulo onse, bersikulo kwarenta gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang maong bersikulo nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug natapos pinaagi sa pagtimaan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Linya ibabaw sa linya, ang panahon sa katapusan niadtong 1798 nagtugbang sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang kasaysayan sa bersikulo kwarenta, nga nagsugod niadtong 1798, ug nagpadayon hangtod sa balaod sa Domingo diha sa bersikulo kwarenta ug usa, nagrepresentar sa kasaysayan sa mananap sa yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika) ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang duha ka sungay sa mananap sa yuta, nga mao ang Republikano ug Protestante, girepresentahan pinaagi sa duha ka mga panahon sa katapusan.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the Protestant horn will produce two classes of worshippers during the second test of the three tests within that period of time. One class will have developed the image of Christ, and the other class will have developed the image of the beast. In that testing period, the Republican horn will join with the apostate Protestant horn and form an image of the beast as Protestant churches then take control of the civil government. That period of time is represented by every vision in God’s Word, for this is where each of the “books of the Bible, meet and end.”

Sa panahon sa pagpatik sa selyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang Protestante nga sungay magpatungha ug duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba sulod sa ikaduhang pagsulay sa tulo ka mga pagsulay nianang yugto sa panahon. Ang usa ka hut-ong mamahimong nakapalambo sa dagway ni Cristo, ug ang usa ka hut-ong mamahimong nakapalambo sa dagway sa mapintas nga mananap. Nianang yugto sa pagsulay, ang Republikano nga sungay makighiusa sa apostata nga Protestante nga sungay ug magporma sa dagway sa mapintas nga mananap samtang ang mga iglesiang Protestante maoy mokontrol sa sibil nga kagamhanan. Kana nga yugto sa panahon gilarawan sa matag panan-awon diha sa Pulong sa Dios, kay dinhi mao ang dapit diin ang matag usa sa mga “libro sa Biblia, nagtagbo ug nagakahuman.”

The second test in that history is the image of the beast test, both internally for the virgins, and externally for the politicians of the two rival political parties. That test is the test that we must pass “before probation closes” at the soon-coming Sunday law. That test is the test we pass “before we are sealed.” That test is the test where “our eternal destiny will be decided.”

Ang ikaduhang pagsulay diha sa maong kasaysayan mao ang pagsulay sa larawan sa mananap, sa sulod alang sa mga ulay, ug sa gawas alang sa mga politiko sa duha ka nag-indigay nga partidong politikal. Kana nga pagsulay mao ang pagsulay nga kinahanglan natong malampasan “sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay” sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Kana nga pagsulay mao ang pagsulay nga atong malampasan “sa dili pa kita patik-an.” Kana nga pagsulay mao ang pagsulay diin “pagahukman ang atong walay kataposang padulngan.”

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. . ..

> “Usa pa ka gamhanang manulonda gisugo sa paglugsong ngadto sa yuta. Gibutang ni Jesus diha sa iyang kamot ang usa ka sinulat, ug sa iyang pag-abot sa yuta, misinggit siya, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na.’ Unya nakita ko ang mga napakyas pag-usab nga mipataas sa ilang mga mata ngadto sa langit, nga nagatan-aw uban sa pagtoo ug paglaum sa pagpakita sa ilang Ginoo. Apan daghan ang daw nagpabilin sa usa ka buangong kahimtang, ingon nga nangatulog; hinoon makita ko ang timaan sa halalum nga kasubo diha sa ilang mga dagway. Nakita sa mga napakyas gikan sa Kasulatan nga sila diha sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao rang mga pamatuod nga nagdala kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo sa 1843, mao usab ang nagdala kanila sa pagpaabut Kaniya sa 1844. Apan nakita ko nga ang kadaghanan walay maong kusog nga maoy timaan sa ilang pagtoo sa 1843. Ang ilang kapakyasan nakapaluya sa ilang pagtoo....”

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245, 255.

> “Sa diha nga ang ministeryo ni Jesus natapos na didto sa balaang dapit, ug Siya miadto sa labing balaang dapit, ug mitindog sa atubangan sa arka nga naglangkob sa balaod sa Dios, Siya nagpadala ug laing gamhanang manolonda nga may ikatulong mensahe ngadto sa kalibotan. Usa ka pergamino gibutang sa kamot sa manolonda, ug sa diha nga siya mikunsad ngadto sa yuta diha sa gahum ug kamahalangdon, iyang gimantala ang usa ka makahahadlok nga pasidaan, uban sa labing makalilisang nga hulga nga sukad nadala ngadto sa tawo. Kining mensahea gituyo aron pagpabantay sa mga anak sa Dios, pinaagi sa pagpakita kanila sa takna sa pagtintal ug kasakitan nga nagpaabot sa ilang atubangan. Miingon ang manolonda, ‘Sila dad-on ngadto sa suod nga pakig-away batok sa mananap ug sa iyang larawan. Ang ilang bugtong paglaum sa kinabuhing dayon mao ang pagpabiling malig-on. Bisan pa nga ang ilang mga kinabuhi anaa sa katalagman, kinahanglan nilang kupotang lig-on ang kamatuoran.’ Ang ikatulong manolonda nagtapos sa iyang mensahe sa ingon niini: ‘Ania ang pagpailub sa mga balaan: ania sila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Sa iyang pag-usab niini nga mga pulong, iyang gitudlo ang langitnong santuwaryo. Ang mga hunahuna sa tanan nga modawat niini nga mensahe ginatultolan ngadto sa labing balaang dapit, diin si Jesus nagtindog sa atubangan sa arka, nga nagahimo sa Iyang kataposang pagpangamuyo alang sa tanan nga alang kanila ang kalooy nagalangan pa, ug alang niadtong sa walay hibalo nakalapas sa balaod sa Dios. Kining pagpasig-uli gihimo alang sa mga matarong nga namatay maingon man alang sa mga matarong nga buhi. Nagalakip kini sa tanan nga nangamatay nga misalig kang Cristo, apan nga, sanglit wala makadawat sa kahayag mahitungod sa mga sugo sa Dios, nakasala sa walay hibalo pinaagi sa paglapas sa mga tulomanon niini.” Early Writings, 245, 255.

Back to Articles