Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Numero Traynta ug Duha

From Lions to Deception: A Deep Dive into Daniel 6 and End-Time Prophecy

Gikan sa mga Leon ngadto sa Paglimbong: Usa ka Halawom nga Pagsusi sa Daniel 6 ug sa Tagna sa Panahon sa Katapusan

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Daniel chapter six, is the third line in the first six chapters of Daniel, which directly presents an illustration of the Sunday law crisis. In chapter three Nebuchadnezzar’s golden image, and the three worthies, represent the ensign which is lifted up, and the entire world beholds.

Ang ikaunom nga kapitulo sa Daniel mao ang ikatulong laray sa unang unom ka mga kapitulo sa Daniel, nga sa diretso nagapakita ug usa ka hulagway sa krisis sa balaod sa Dominggo. Sa ikatulong kapitulo, ang bulawang larawan ni Nabucodonosor ug ang tulo ka matinud-anon nga alagad nagrepresentar sa bandila nga ginapataas, ug nga ginatan-aw sa tibuok kalibutan.

> Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:2.

> Unya si Haring Nabucodonosor nagsugo sa pagtigom sa mga principe, sa mga gobernador, ug sa mga kapitan, sa mga maghuhukom, sa mga ingat-yaman, sa mga magtatambag, sa mga sheriff, ug sa tanang mga punoan sa mga lalawigan, aron manganhi sa pagpahinungod sa larawan nga gipatindog ni Haring Nabucodonosor. Daniel 3:2.

In chapter three, the three worthies refused to bow, and their action brought upon them the persecution of the furnace, whereas Daniel in chapter six, bows three times a day, and his action brought upon him the persecution of the lion’s den. Line upon line, they represent the Sunday law persecution as a decision of worship, that in both cases, has already been determined by the faithful. Those represented by the three and one combination that symbolizes the one hundred and forty-four thousand have settled into the truth before the shaking of persecution arrives.

Sa ikatulong kapitulo, ang tulo ka takus nga mga tawo midumili sa pagyukbo, ug ang ilang gibuhat nagdala kanila sa paglutos pinaagi sa hudno nga nagdilaab, samtang si Daniel sa ikaunom nga kapitulo, moyukbo sa tulo ka higayon matag adlaw, ug ang iyang gibuhat nagdala kaniya sa paglutos pinaagi sa langob sa mga leon. Sunod sa sunod nga linya, sila nagrepresentar sa paglutos sa balaod sa Domingo ingon nga usa ka desisyon sa pagsimba, nga sa duha ka kahimtang, nahukman na daan sa mga matinumanon. Kadtong girepresentahan sa kombinasyon nga tulo ug usa nga nagsimbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, natukod na sa kamatuoran sa dili pa moabot ang pagkurog sa paglutos.

> “Said the angel, ‘Deny self; ye must step fast.’ Some of us have had time to get the truth and to advance step by step, and every step we have taken has given us strength to take the next. But now time is almost finished, and what we have been years learning, they will have to learn in a few months. They will also have much to unlearn and much to learn again. Those who would not receive the mark of the beast and his image when the decree goes forth, must have decision now to say, Nay, we will not regard the institution of the beast.” Early Writings, 68.

> “Miingon ang manulonda, ‘Iglimod ang kaugalingon; kinahanglan kamong molihok sa madali.’ Ang uban kanato nakabaton ug panahon sa pag-angkon sa kamatuoran ug sa pag-uswag lakang sa matag lakang, ug ang matag lakang nga atong nahimo nakahatag kanato ug kusog aron makahimo sa sunod. Apan karon, hapit na matapos ang panahon, ug ang atong nakat-onan sulod sa daghang mga tuig, ila ra untang tun-an sulod sa pipila ka bulan. Daghan usab ang ilang kinahanglan nga kalimtan ug daghan ang ilang kinahanglan tun-an pag-usab. Kadtong dili modawat sa marka sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan sa dihang mogula na ang sugo, kinahanglan adunay pagkalig-on karon sa pag-ingon, Dili, dili kami motahod sa tulomanon sa mapintas nga mananap.’” Early Writings, 68.

In chapter five, the Sunday law is addressing the end of the earth beast, and the judgment brought by the enemies that came through the wall.

Sa ikalimang kapitulo, ang balaod sa Domingo nagtumong sa katapusan sa mananap sa yuta, ug sa paghukom nga gidala sa mga kaaway nga misulod agi sa bongbong.

> In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:30, 31.

> Nianang gabhiona, si Belshazzar nga hari sa mga Caldehanon gipatay. Ug si Dario nga Mediano midawat sa gingharian, nga may panuigon nga mga kan-uman ug duha ka tuig. Daniel 5:30, 31.

In chapter six, the sealing of God’s people, represented by the king’s seal being placed upon the lion’s den is identified.

Sa ikan-anim nga kapitulo, ang pagpatik sa katawohan sa Dios, nga girepresentahan sa pagbutang sa selyo sa hari ibabaw sa langub sa mga leon, gipaila.

> And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:17.

> Ug gidala ang usa ka bato, ug gibutang sa baba sa langob; ug gitimrihan kini sa hari pinaagi sa iyang kaugalingong singsing nga patik, ug pinaagi sa singsing nga patik sa iyang mga punoan; aron ang tuyo mahitungod kang Daniel dili mausab. Daniel 6:17.

The three lines all contribute to the characteristics of the ensign that is lifted up in a cloud, during the hour of the great earthquake in Revelation chapter eleven.

Ang tulo ka mga linya tanan nakatampo sa mga kinaiya sa bandila nga gibayaw diha sa usa ka panganod, sulod sa takna sa dakong linog sa Pinadayag kapitulo onse.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> Ug ilang nadungog ang usa ka dakong tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Saka kamo dinhi. Ug nanungas sila ngadto sa langit diha sa usa ka panganod; ug nakita sila sa ilang mga kaaway. Ug sa maong takna may usa ka dakong linog, ug ang ikanapulo ka bahin sa siyudad nangapukan, ug diha sa linog napatay sa mga tawo ang pito ka libo: ug ang nahabilin nangahadlok, ug mihatag ug himaya sa Dios sa langit. Pinadayag 11:12, 13.

Daniel chapter six, identifies the sealing of God’s people, but it is more specifically addressing the punishment of the confederacy of the “presidents, the governors, and the princes, the counsellors, and the captains,” that deceived the king into killing Daniel. The deception of the king (a symbol of the state), is a significant prophetic subject, containing several prophetic witnesses. Unlike Nebuchadnezzar in chapter three, or Belshazzar in chapter five, who were both oblivious to Daniel and the three witnesses until after the crisis arrived, Darius’ “preference” for Daniel, in advance of the crisis identifies a different setting for the crisis of the Sunday law.

Ang ikaunom nga kapitulo sa Daniel nag-ila sa pagpatik sa katawohan sa Dios, apan labi pang piho nga naghisgot kini sa silot sa panaghiusa sa “mga presidente, mga gobernador, ug mga prinsipe, mga magtatambag, ug mga kapitan,” nga naglimbong sa hari aron mapatay si Daniel. Ang paglimbong sa hari (usa ka simbolo sa estado) maoy usa ka mahinungdanong temang profetiko, nga naglangkob ug daghang mga saksi nga profetiko. Dili sama kang Nabucodonosor sa ikatulong kapitulo, o kang Belsasar sa ikalimang kapitulo, nga silang duha wala makamatngon kang Daniel ug sa tulo ka mga saksi hangtod sa pag-abot sa krisis, ang “pagpili” ni Dario kang Daniel sa wala pa ang krisis nagaila sa lahi nga kahimtang alang sa krisis sa balaod sa Domingo.

Daniel was “preferred” above the other two presidents, and the three presidents were over the one hundred and twenty princes. Daniel is contrasted primarily with the presidents and princes, and he is favored above the two that form a confederacy of deception represented by five (five foolish virgins).

Si Daniel “gipalabi” labaw sa laing duha ka mga pangulo, ug ang tulo ka mga pangulo maoy nagdumala sa usa ka gatus ug kaluhaan ka mga principe. Si Daniel una sa tanan gipahimutang nga sukwahi sa mga pangulo ug sa mga principe, ug gipaboran siya labaw sa duha nga naglangkob sa usa ka panaghiusa sa paglimbong nga girepresentahan sa lima (ang lima ka mga buang nga ulay).

> It pleased Darius to set over the kingdom an hundred and twenty princes, which should be over the whole kingdom; And over these three presidents; of whom Daniel was first: that the princes might give accounts unto them, and the king should have no damage. Then this Daniel was preferred above the presidents and princes, because an excellent spirit was in him; and the king thought to set him over the whole realm. Then the presidents and princes sought to find occasion against Daniel concerning the kingdom; but they could find none occasion nor fault; forasmuch as he was faithful, neither was there any error or fault found in him. Then said these men, We shall not find any occasion against this Daniel, except we find it against him concerning the law of his God. Daniel 6:1–5.

> Nakapahimuot kang Dario ang pagpahimutang sa gingharian ug usa ka gatus ug kaluhaan ka mga principe, nga magadumala sa tibook nga gingharian; Ug ibabaw kanila tulo ka mga pangulo; nga kang kinsa si Daniel mao ang nahauna: aron ang mga principe makahatag ug husay kanila, ug ang hari dili maantigo sa bisan unsang kadaot. Unya kining Daniel gipili labaw sa mga pangulo ug mga principe, tungod kay ang usa ka labing maayo nga espiritu diha kaniya; ug ang hari naghunahuna sa pagpahimutang kaniya ibabaw sa tibook nga gingharian. Unya ang mga pangulo ug mga principe nangita ug higayon batok kang Daniel mahitungod sa gingharian; apan wala sila makakaplag ug bisan unsang higayon ni sayop; sanglit siya matinumanon, ni may bisan unsang kasaypanan ni sayop nga hikaplagan diha kaniya. Unya miingon kining mga tawhana, Dili kita makakaplag ug bisan unsang higayon batok niining Daniel, gawas kon atong hikaplagan kini batok kaniya mahitungod sa balaod sa iyang Dios. Daniel 6:1–5.

Darius is being used to illustrate a deception that is carried out against the king, which represents the ten kings (the United Nations), at the end of the world. The deception contributes to the hatred which the ten kings (the United Nations), manifest against the whore (the papacy), which causes them to “make her desolate and naked,” and “eat her flesh, and burn her with fire.”

Si Dario gigamit aron ihulagway ang usa ka paglimbong nga ipahigayon batok sa hari, nga nagrepresentar sa napulo ka mga hari (ang United Nations), sa katapusan sa kalibutan. Ang maong paglimbong nag-amot sa pagdumot nga gipadayag sa napulo ka mga hari (ang United Nations) batok sa bigaon nga babaye (ang kapapahan), nga maoy hinungdan nga ila siyang “himoon nga biniyaan ug hubo,” ug “kan-on ang iyang unod, ug sunogon siya sa kalayo.”

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita sa mapintas nga mananap, kini magadumot sa bigaon, ug himoon nila siya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug pagasunogon siya sa kalayo. Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagbuhat sa iyang kabubut-on, ug ang paghiusa sa usa ka hunahuna, ug ang pagtugyan sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtud nga matuman ang mga pulong sa Dios. Ug ang babaye nga imong nakita mao ang dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:16–18.

The United Nations (the seventh kingdom), will destroy the papacy, even though they will have just recently given her their kingdom, for they rule for a “short space.”

Ang United Nations (ang ikapitong gingharian), molaglag sa kapapahan, bisan pa man nga bag-o pa lamang nila ihatag kaniya ang ilang gingharian, kay sila magahari lamang sulod sa “hamubo nga panahon.”

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. Revelation 17:10.

> Ug adunay pito ka mga hari: lima ang nangapukan, ug usa anaa, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moabot, kinahanglan magpabilin siya sa mubo nga panahon. Pinadayag 17:10.

At the Sunday law the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen (the United States), has just finished its reign of the seventy symbolic years, in which the fifth kingdom of Bible prophecy, the sea beast of Revelation thirteen (the papacy), has been forgotten for those seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three.

Sa balaod sa Domingo, ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag trese (ang Tinipong Bansa sa Amerika), bag-o pa lamang nakahuman sa iyang paghari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, diin ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia, ang mapintas nga mananap sa dagat sa Pinadayag trese (ang kapapahan), nahikalimtan sulod nianang kapitoan ka simbolikong mga tuig sa Isaias kapitulo baynte-tres.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Tiro hikalimtan sulod sa kapitoan ka tuig, sumala sa mga adlaw sa usa ka hari: human sa katapusan sa kapitoan ka tuig ang Tiro moawit ingon sa usa ka bigaon. Kuhaa ang alpa, libota ang siyudad, ikaw nga bigaon nga hinalimtan; paghimo ug matam-is nga melodiya, pag-awit ug daghang mga awit, aron ikaw mahinumdoman. Ug mahitabo, human sa katapusan sa kapitoan ka tuig, nga ang Ginoo moduaw sa Tiro, ug siya mobalik ngadto sa iyang suhol, ug magapakighilawas uban sa tanang mga gingharian sa kalibutan sa ibabaw sa nawong sa yuta. Isaias 23:15–17.

At the Sunday law the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings (the United Nations), begins to reign, but only briefly, for the premier king of the ten kings, then begins its work of forcing the entire world to align under the structure of the beast, which is the combination of church and state, and is symbolized as the image of the beast.

Sa balaod sa Domingo, ang ikapitong gingharian sa tagna sa Biblia, ang napulo ka hari (ang United Nations), magsugod sa paghari, apan mubo lamang kini, kay ang pangulong hari sa napulo ka hari, unya magsugod sa iyang buhat sa pagpugos sa tibuok kalibutan sa pagpahiuyon ilalom sa estruktura sa mananap, nga mao ang panaghiusa sa iglesia ug estado, ug gisimbulo isip larawan sa mananap.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> Ug nakita ko ang laing mananap nga mitunga gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa karnero, ug nagsulti siya ingon sa dragon. Ug iyang gigamit ang tanang kagahum sa unang mananap diha sa iyang atubangan, ug gipasimba niya ang yuta ug ang mga nagpuyo niini sa unang mananap, kansang makamatay nga samad naayo. Ug siya nagbuhat ug dagkung mga katingalahan, bisan hangtod nga iyang ginapaubos ang kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta atubangan sa mga tawo, ug gilimbongan niya ang mga nagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatag kaniya ang kagahum sa pagbuhat diha sa atubangan sa mananap; nga nagaingon sa mga nagpuyo sa yuta nga sila maghimo ug larawan alang sa mananap, nga may samad tungod sa espada, ug nabuhi. Pinadayag 13:11–14.

A primary element of the symbolism of the earth beast (the United States), that begins as a lamb and ends speaking as a dragon, is its speaking. Speaking prophetically identifies an action of the legislative and judicial authorities.

Usa ka pangunang elemento sa simbolismo sa mananap sa yuta (ang Estados Unidos), nga nagsugod ingon nga usa ka nating karnero ug matapos nga mosulti sama sa usa ka dragon, mao ang iyang pagsulti. Ang pagsulti sa pamaagi sa propesiya nagtimaan sa usa ka lihok sa mga lehislatibo ug hudisyal nga mga awtoridad.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> “Ang pagsulti sa nasod mao ang lihok sa iyang lehislatibo ug hudisyal nga mga awtoridad.” The Great Controversy, 443.

When the United States first spoke as a lamb, it produced the Constitution of the United States, thus establishing a land of refuge for those fleeing the persecution of the papacy and the kings of Europe.

Sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika unang misulti ingon nga usa ka nating karnero, gipagula niini ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa ingon nagtukod ug usa ka yuta nga kapasilongan alang niadtong nangalagiw gikan sa paglutos sa kapapahan ug sa mga hari sa Uropa.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> Ug ang yuta mitabang sa babaye, ug gibuka sa yuta ang iyang baba, ug gilamoy ang baha nga gisuka sa dragon gikan sa iyang baba. Pinadayag 12:16.

At the end of the seventy symbolic years, the earth beast speaks again, but then as a dragon, as it enforces Sunday worship, which is the mark of papal authority. When the mark of papal authority is enforced, the papacy is remembered, and she is remembered, when the Commandment that was never to be forgotten is made illegal to observe.

Sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, ang mananap sa yuta mosulti pag-usab, apan niadto ingon na sa usa ka dragon, samtang ipatuman niini ang pagsimba sa Adlaw nga Domingo, nga mao ang timaan sa awtoridad sa kapapahan. Sa diha nga ang timaan sa awtoridad sa kapapahan ipatuman, ang kapapahan hinumduman, ug siya hinumduman sa diha nga ang Sugo nga dili gayud unta hikalimtan himuong supak sa balaod ang pagtuman niini.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Hinumdumi ang adlaw nga igpapahulay, aron pagabalaanon kini. Sulod sa unom ka adlaw magbuhat ka ug magahimo sa tanan mong buluhaton; apan ang ikapitong adlaw mao ang adlaw nga igpapahulay alang kang Jehova nga imong Dios: niini dili ka magbuhat ug bisan unsang buluhaton, ikaw, ni ang imong anak nga lalake, ni ang imong anak nga babaye, ni ang imong ulipon nga lalake, ni ang imong ulipon nga babaye, ni ang imong kahayupan, ni ang dumuloong nga anaa sa sulod sa imong mga ganghaan; kay sulod sa unom ka adlaw gibuhat ni Jehova ang langit ug ang yuta, ang dagat, ug ang tanan nga anaa kanila, ug mipahulay sa ikapitong adlaw: busa gipanalanginan ni Jehova ang adlaw nga igpapahulay, ug gibalaan kini. Exodo 20:8–11.

National apostasy is then followed by national ruin, and the three powers that lead the world to Armageddon join hands.

Ang nasodnong pagtalikod sa pagtuo dayon pagasundan sa nasodnong pagkalaglag, ug ang tulo ka mga gahom nga nangulo sa kalibotan padulong sa Armageddon maghiusa.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa kasugoan nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga supak sa balaod sa Dios, ang atong nasod hingpit nga mabulag gikan sa pagkamatarong. Sa diha nga ang Protestantismo motuy-od sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa Romanhong gahum, sa diha nga kini mokab-ot tabok sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritismo, sa diha nga, ilalom sa impluwensya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasod mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon isip usa ka Protestante ug republikano nga kagamhanan, ug maghimo ug kahikayan alang sa pagpasangyaw sa mga kabakakan ug mga limbong sa kapapahan, nan atong mahibaloan nga miabut na ang panahon sa katingalahang pagbuhat ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, tomo 5, 451.

When “Protestantism” (the United States), “the Roman power” (the Vatican) and “Spiritualism” (the United Nations), join hands at the Sunday law, they begin to lead the world to Armageddon, which is represented as first forcing the world to accept the authority of a one-world government, which consists of church and state, with the church in control of the relationship. The power of the miracles that are employed by the earth beast, not only brings about the fornication of the whore of Tyre with the kings of the earth, but it enforces the “speaking” of the world-wide image of the beast. By prophetic definition this means the one-world government must have a legislative body (located in New York), and a judicial body (located in the Hague).

Sa dihang ang “Protestantismo” (ang Estados Unidos), “ang gahom sa Roma” (ang Vatican) ug “Espiritwalismo” (ang United Nations) magdungan ug kamot diha sa balaod sa Dominggo, sila magsugod sa pagdala sa kalibotan ngadto sa Armageddon, nga gihulagway nga una nga pagpugos sa kalibotan sa pagdawat sa awtoridad sa usa ka pangkalibotang kagamhanan, nga naglangkob sa simbahan ug estado, uban sa simbahan nga maoy nagkontrolar sa maong relasyon. Ang gahom sa mga milagro nga gigamit sa mananap sa yuta dili lamang maoy nagdala sa pakighilawas sa bigaon nga Tiro uban sa mga hari sa yuta, kondili kini nagpatuman usab sa “pagsulti” sa hulagway sa mananap nga pangkalibotan. Sumala sa mahimatikodong depinisyon, kini nagpasabot nga ang usa ka pangkalibotang kagamhanan kinahanglan adunay usa ka lawas nga magbubuhat ug balaod (nga nahimutang sa New York), ug usa ka lawas nga hudisyal (nga nahimutang sa Hague).

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:14–18.

> Ug pinaagi sa mga milagro nga gitugotan kaniya sa pagbuhat sa atubangan sa mananap, gilimbongan niya ang mga nanagpuyo sa yuta; nga nagaingon sa mga nanagpuyo sa yuta nga sila magbuhat ug larawan alang sa mananap, nga may samad tungod sa espada, ug nabuhi. Ug gihatagan siya ug gahum sa paghatag ug gininhawa sa larawan sa mananap, aron ang larawan sa mananap makasulti, ug makapahinabo nga ang tanan nga dili mosimba sa larawan sa mananap pagapatyon. Ug gipapahimo niya ang tanan, gagmay ug dagku, adunahan ug kabos, gawasnon ug ulipon, sa pagdawat ug timaan diha sa ilang toong kamot, o sa ilang mga agtang: Ug aron walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas lamang siya nga may timaan, o sa ngalan sa mananap, o sa gidaghanon sa iyang ngalan. Aniay kaalam. Ang may salabutan, paihapa niya ang gidaghanon sa mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang Unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:14–18.

The earth beast (the United States), will deceive the entire world into accepting a worldwide image of the beast, the same image which the United States had formed as it led to and ultimately enforced the Sunday law. It will then empower the one-world government to enforce its laws upon pain of death, and/or economic penalties. The deception of Darius the king, is a symbol of the deception of the kings that is repeatedly identified in prophecy, for as the earth beast begins to force the world to accept the one-world government the argument that is used to force the world to accept the arrangement, is that the power that has angered the nations (Islam), must be opposed with a worldwide war.

Ang mananap sa yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika) maglimbong sa tibuok kalibotan ngadto sa pagdawat sa usa ka hulagway sa mananap sa tibuok kalibotan, ang mao rang hulagway nga giporma sa Tinipong Bansa sa Amerika samtang kini nagdala ngadto sa balaod sa Domingo ug sa katapusan nagpatuman niini. Unya kini maghatag ug gahum sa pangkalibotang kagamhanan nga usa ra aron ipatuman ang mga balaod niini ilalom sa silot nga kamatayon, ug/o mga silot nga ekonomikanhon. Ang paglimbong kang Dario nga hari maoy usa ka simbolo sa paglimbong sa mga hari nga sa makadaghang higayon giila diha sa tagna; kay sa dihang ang mananap sa yuta magsugod sa pagpugos sa kalibotan sa pagdawat sa pangkalibotang kagamhanan nga usa ra, ang argumento nga gamiton sa pagpugos sa kalibotan sa pagdawat sa maong kahikayan mao nga ang gahum nga nakapasuko sa mga nasod (Islam) kinahanglan batokan pinaagi sa usa ka pangkalibotang gubat.

The United States enforces the mark of papal authority, for the judgments of God had brought such a state of crisis in the United States leading up to the Sunday law, that the solution was offered that by returning to the god of Catholicism, the economic hardships that had been increasing would be ended. Yet at the Sunday law, the enemy that had snuck in under the lower wall, brings the judgment of national ruin.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika mopatuman sa timaan sa awtoridad sa kapapahan, kay ang mga paghukom sa Dios nakadala sa maong kahimtang sa krisis sa Tinipong Bansa sa Amerika paingon sa balaod sa Domingo, nga ang gisugyot nga sulbad mao nga pinaagi sa pagbalik ngadto sa dios sa Katolisismo, pagatapuson ang mga kalisdanan sa ekonomiya nga nagkagrabe. Apan sa panahon sa balaod sa Domingo, ang kaaway nga misulod sa tago ilalom sa ubos nga kuta, maoy modala sa paghukom sa pagkalaglag sa nasod.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> “Ug unya ang dakong malimbongon magdani sa mga tawo sa pagtuo nga kadtong nagaalagad sa Dios maoy hinungdan niining mga kadautan. Ang pundok nga nakapukaw sa kasuko sa Langit ibutang ang tanang ilang mga kalisdanan ibabaw niadtong kinsang pagkamasinugtanon sa mga sugo sa Dios maoy kanunayng pagbadlong sa mga malapason. Ipahibalo nga ang mga tawo nakapasipala sa Dios pinaagi sa paglapas sa Domingo nga igpapahulay; nga kining sala maoy nagdala sa mga kalamidad nga dili mohunong hangtud nga ang pagbantay sa Domingo mapatuman sa labing mahigpit; ug nga kadtong nagapadayag sa mga kinahanglanon sa ikaupat nga sugo, sa ingon nagaguba sa pagtahod alang sa Domingo, maoy mga samok sa katawhan, nga nagapugong sa ilang pagpasig-uli ngadto sa kahimut-an sa Dios ug sa kalamposan nga kalibotanong. Sa ingon, ang sumbong nga kaniadto giduso batok sa alagad sa Dios pagausabon pag-usab ug sa mga patukoranan nga sama usab kaayo ka lig-on: ‘Ug nahitabo, sa dihang nakita ni Ahab si Elias, nga si Ahab miingon kaniya, Ikaw ba siya nga nagsamok sa Israel? Ug siya mitubag, Wala ako magsamok sa Israel; kondili ikaw, ug ang balay sa imong amahan, tungod kay gibiyaan ninyo ang mga sugo sa Ginoo, ug ikaw misunod sa mga Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. Sa diha nga ang kapungot sa katawhan mapukaw pinaagi sa mini nga mga sumbong, ilang pagadad-on ang ilang kaugalingon ngadto sa mga sinugo sa Dios sa usa ka paagi nga halos susama kaayo sa paagi nga gisunod sa mitalikod nga Israel batok kang Elias.” The Great Controversy, 590.

In the “hour” of “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “third Woe” of Islam, that is also the Seventh Trumpet then sounds, and it will anger the nations. That anger of the nations against Islam will be used to deceive the world into accepting the same empty promise that had just failed for the earth beast. The empty promise being; that by submitting to the authority of Catholicism, as represented by the mark of papal authority, that the increasing judgments of God would cease. That promise, already proven to be ineffective for the United States, will then be employed as a promise to the panicking world.

Sa “takna” sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse, ang “ikatulong Alaut” sa Islam, nga mao usab ang Ikapitong Trumpeta, mopatingog unya, ug kini makapasuko sa mga nasod. Kana nga kapungot sa mga nasod batok sa Islam pagagamiton sa paglimbong sa kalibotan aron modawat sa mao rang walay sulod nga saad nga napakyas bag-o lang alang sa mananap sa yuta. Ang walay sulod nga saad mao kini: nga pinaagi sa pagpasakop sa awtoridad sa Katolisismo, ingon nga girepresentahan sa timaan sa awtoridad sa papa, mohunong ang nagkadaghang mga paghukom sa Dios. Kana nga saad, nga napamatud-an nang walay bisa alang sa Tinipong Bansa sa Amerika, gamiton unya ingon nga saad ngadto sa nagkatarantang kalibotan.

It will be urged that if the nations of the world would only agree and allow the one-world government to be established for the purpose of addressing the warfare brought by Islam, stability would return. Islam is the power identified in the scriptures that brings every man together against Islam, but that coming together is the ultimate deception of the kings.

Igadasig nga kon ang mga nasod sa kalibotan mouyon lamang ug motugot nga matukod ang usa ka pangkalibotang kagamhanan aron atubangon ang pakiggubat nga gidala sa Islam, mobalik ang kalig-on. Ang Islam mao ang gahum nga giila diha sa Kasulatan nga maoy nagdala sa matag tawo sa paghiusa batok sa Islam, apan kana nga paghiusa mao ang kinatumyan nga paglimbong sa mga hari.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ug ang manolonda ni Jehova miingon kaniya, Tan-awa, ikaw nagmabdos ug manganak ug usa ka anak nga lalake, ug paganganlan mo siya ug Ismael; kay nadungog ni Jehova ang imong kasakit. Ug siya mahimong usa ka mabangis nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.

Ishmael is the spiritual father of the religion of Islam. It is true that Mohammed, the father of Islam did not arrive in history until the seventh century, but the ancient literal people are what God uses to represent the spiritual people in the last days.

Si Ishmael mao ang espirituwal nga amahan sa relihiyon sa Islam. Tinuod nga si Mohammed, ang amahan sa Islam, wala makita sa kasaysayan hangtod sa ikapitong siglo, apan ang karaang literal nga katawhan mao ang gigamit sa Dios sa pagrepresentar sa espirituwal nga katawhan sa kaulahian nga mga adlaw.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Isaiah 44:6, 7.

> Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Hari sa Israel, ug sa iyang Manunubos, ang Ginoo sa mga panon: Ako mao ang nahauna, ug Ako mao ang naulahi; ug gawas Kanako walay Dios. Ug kinsa man, sama Kanako, ang motawag, ug magapahibalo niini, ug magapahimutang niini sa husto nga kahapsay alang Kanako, sukad nga gitukod Ko ang karaang katawohan? Ug ang mga butang nga nagakahitabo, ug ang moabot pa, ipakita nila kini kanila. Isaias 44:6, 7.

Before Ishmael was born, he was named and his prophetic role was identified. His spiritual descendants’ hands would “be against every man, and every man’s hand” will be against “him.” And unlike the foolish teaching of progressive liberalism, the Bible teaches that Ishmael will “dwell in the presence of all his brethren.” They do not assimilate into the culture around them, but rather, many condemn it, protest against it and attack it. The spirit of Ishmael is that “he” would “be a wild man.” The idea that there exists a peaceful class of the Islamic faith is not sustained in God’s Word, nor in the Koran.

Sa wala pa matawo si Ismael, ginganlan na siya ug giila na ang iyang propetikong tahas. Ang mga kamot sa iyang espirituhanong mga kaliwat “mabaton batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo” mabaton batok “kaniya.” Ug dili sama sa buang nga pagtulon-an sa progresibong liberalismo, ang Biblia nagtudlo nga si Ismael “mopuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon.” Dili sila mosagol sa kultura nga naglibot kanila, kondili hinoon, daghan kanila ang nagahukom niini, nagaprotesta batok niini ug nagaatake niini. Ang espiritu ni Ismael mao nga “siya” “mahimong ihalas nga tawo.” Ang hunahuna nga adunay malinawon nga hut-ong sa Islamikong pagtuo wala suportahi sa Pulong sa Dios, ni sa Koran.

The deception of the two presidents and one hundred and twenty princes in Daniel chapter six, is identifying the deception that is brought upon the ten kings when they are led to believe the purpose and urgency for implementing a one-world government, under the control of Rome, is to address the escalating crisis of the Islamic warfare that is the “third Woe”. Once the image of the beast is set up and empowered to “speak,” the world will find out, too late, that the purposes of the papacy is to address those who uphold the seventh-day Sabbath (Daniel), not the enemy that snuck in through the unguarded southern wall.

Ang limbong sa duha ka mga presidente ug usa ka gatus ug kaluhaan ka mga prinsipe diha sa Daniel kapitulo sais, nagtimaan sa limbong nga ipahamtang ngadto sa napulo ka mga hari sa dihang madala sila sa pagtuo nga ang tuyo ug ang pagkadinalian sa pagpatuman sa usa ka pangkalibotang kagamhanan, ilalom sa pagpugong sa Roma, mao ang pagsulbad sa nagakagrabeng krisis sa pakiggubat sa Islam nga mao ang “ikatulong Alaut.” Sa dihang ang larawan sa mananap mapatindog na ug hatagan ug gahum sa “pagsulti,” mahibaloan sa kalibotan, sa ulahi na kaayo, nga ang mga tuyo sa pagkapapa mao ang pag-atubang niadtong nagapadayon sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay (Daniel), dili sa kaaway nga misulod tago pinaagi sa walay bantay nga habagatang kuta.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “Ang pulong sa Dios naghatag ug pasidaan bahin sa nagakahidangat nga katalagman; kon kini pasagdan lamang, ang kalibotang Protestante makakat-on kon unsa gayod ang mga tuyo sa Roma, apan inig ulahi na kaayo aron makalikay pa sa lit-ag. Siya sa hilom nagtubo ngadto sa gahum. Ang iyang mga doktrina nagapadayon sa ilang impluwensiya diha sa mga lawak sa lehislatura, sa mga iglesia, ug sa mga kasingkasing sa mga tawo. Nagapatindog siya sa iyang hatag-as ug dagku nga mga tinukod, sa tinagong mga lawak diin pagausabon ang iyang nangaging mga paglutos. Sa tago ug wala madamhi, ginalig-on niya ang iyang mga kusog aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga katuyoan sa dihang moabot na ang panahon sa iyang pag-atake. Ang tanan nga iyang gitinguha mao ang mapahimuslang nga baruganan, ug kini gihatag na kaniya. Sa dili madugay atong makita ug atong mabati kon unsa ang tuyo sa Romanhong elemento. Bisan kinsa nga motuo ug motuman sa pulong sa Dios tungod niana makaangkon sa pagbiaybiay ug paglutos.” The Great Controversy, 581.

The deception of the United Nations that is carried out by the papacy, that produces the vengeance of their hearts, is often illustrated in the Scriptures, and the story of Darius is a primary example of this truth. It is a deception that is accomplished first in the United States and then repeated upon the world. This truth is identified in the story of Elijah and Jezebel, then again in the story of John the Baptist and Herodias, as well as in the crucifixion of Christ. Islam’s angering of the nations is the ploy employed by the papal power that provides her the vantage ground for attacking Sabbath-keepers all around the world.

Ang paglimbong sa United Nations nga ginapadayon pinaagi sa kapapahan, nga nagmugna sa panimalos sa ilang mga kasingkasing, sa kasagaran ginailustrar diha sa Kasulatan, ug ang sugilanon ni Dario maoy pangunang pananglitan niini nga kamatuoran. Kini usa ka paglimbong nga unang matuman sa Estados Unidos ug unya pagausbon ibabaw sa kalibotan. Kining kamatuorana mailhan sa sugilanon ni Elias ug ni Jezabel, unya pag-usab sa sugilanon ni Juan Bautista ug ni Herodias, maingon man sa paglansang sa krus kang Cristo. Ang pagpasuko sa Islam sa mga nasud mao ang lalang nga gigamit sa gahom sa kapapahan nga naghatag kaniya sa kahimtang nga mapuslanon alang sa pag-atake sa mga nagabantay sa Igpapahulay sa tibuok kalibotan.

The first mention of Islam is the introduction of Ishmael into the Scriptures, and the role identified of Islam at the end of the world that of putting the world into a universal panic so they will accept any proposal as a solution, is what allows the deception to be accomplished. The deception is what motivates the United Nations (the ten kings), to fulfill God’s will, and agree to give their kingdom (the seventh kingdom) unto the papacy (the beast).

Ang unang paghisgot sa Islam mao ang pagpaila kang Ismael ngadto sa mga Kasulatan, ug ang papel nga giila alang sa Islam sa katapusan sa kalibotan—nga mao ang pagbutang sa kalibotan ngadto sa usa ka pangkalibotang kalisang aron ilang dawaton ang bisan unsang sugyot ingon nga solusyon—mao ang nagtugot nga matuman ang limbong. Ang limbong mao ang nagdasig sa United Nations (ang napulo ka mga hari) sa pagtuman sa kabubut-on sa Dios, ug sa pag-uyon sa paghatag sa ilang gingharian (ang ikapitong gingharian) ngadto sa kapapahan (ang mananap).

The deception illustrated by Darius, and the other prophetic lines, includes the role of Islam angering the nations, the ultimate reason the papacy is destroyed by the United Nations, and just as significantly, it identifies the circumstances surrounding the enigma of the eighth kingdom, that is of the seven being put in place as the head of modern Babylon.

Ang paglimbong nga gihulagway pinaagi kang Dario, ug ang ubang mga linyang propetiko, naglakip sa papel sa Islam sa pagpasuko sa mga nasud, sa katapusang hinungdan ngano nga ang kapapahan pagalaglagon sa United Nations, ug sama ka mahinungdanon, kini nag-ila sa mga kahimtang nga naglibot sa tigmo sa ikawalong gingharian, nga gikan sa pito nga gipahimutang ingon nga ulo sa modernong Babilonia.

Daniel in the lion’s den is a very complex prophetic representation, but the understanding is only available when the methodology of “line upon line,” is applied.

Si Daniel didto sa langob sa mga leon maoy usa ka hilabihan ka masalimuot nga profetikong representasyon, apan ang pagsabot niini mahimo lamang maangkon kon iaplikar ang metodolohiya sa “linya ibabaw sa linya.”

We will continue Daniel chapter six in the next article.

Padayonon nato ang Daniel kapitulo sais sa sunod nga artikulo.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> “Sa dihang kita ingon nga usa ka katawhan makasabot kon unsay kahulogan niini nga basahon alang kanato, makita sa atong taliwala ang usa ka dakung rebaybal.” Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles