Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seventeen

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo - Numero Disi-Siyete

Awakening the Dry Bones: A Call to Purity and Faith in the Tarrying Time

Pagpukaw sa mga Uga nga Mamala: Usa ka Tawag ngadto sa Kaputli ug Pagtuo sa Panahon sa Pagpaabot

Author

Jeff Pippenger

Published

November 17, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The dry bones that are laying dead in the street, who hear the “voice” of the one who is crying in the wilderness, do so because the Comforter has come, in fulfillment of Jesus’ promise to send him. In the first disappointment of the Millerites, the Millerites came to understand that they were in the tarrying time of the virgin’s parable.

Ang mga uga nga bukog nga nanghigda nga patay diha sa dalan, nga nakadungog sa “tingog” sa usa nga nagsinggit didto sa kamingawan, nakadungog niini tungod kay miabot na ang Maglilipay, sa katumanan sa saad ni Jesus nga ipadala siya. Sa unang kapakyasan sa mga Millerita, ang mga Millerita miabut sa pagsabot nga anaa sila sa panahon sa paglangan sa sambingay sa mga ulay.

> “The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.

> “Ang mga nasagmuyo nakakita gikan sa Biblia nga anaa sila sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao rang mga pamatuod nga nagdala kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo sa 1843, nagdala kanila sa pagdahom kaniya sa 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.

Those who have been typified by the Millerites repeat the experience of the first disappointment, and when they do, they must understand that they too, are in the tarrying time of the virgin’s parable. It is only the influence of the Comforter that allows them to see this truth. That recognition, brought about by the Comforter, is represented by the first prophecy that Ezekiel was instructed to proclaim to the valley of dry, dead bones.

Kadtong gihulagway pinaagi sa mga Millerite nagasubli sa kasinatian sa unang kapakyasan, ug sa dihang buhaton nila kana, kinahanglan nilang masabtan nga sila usab anaa sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa mga ulay. Ang impluwensya lamang sa Manlalaban ang nagtugot kanila sa pagtan-aw niini nga kamatuoran. Kana nga pag-ila, nga gidala sa Manlalaban, girepresentahan sa unang propesiya nga gisugo si Ezequiel sa pagsangyaw ngadto sa walog sa mamala, patay nga mga bukog.

> Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:4–8.

> Ug misulti siya kanako pag-usab, Magpanagna ka sa ibabaw niining mga bukog, ug ingna sila, O kamong mga uga nga bukog, pamation ninyo ang pulong sa Ginoo. Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios niining mga bukog: Ania karon, pasudlon ko ug gininhawa kamo, ug mabuhi kamo: Ug butangan ko kamo ug mga ugat, ug patuboon ko ug unod sa ibabaw ninyo, ug tabonan ko kamo ug panit, ug butangan ko kamo ug gininhawa, ug mabuhi kamo; ug mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoo. Busa nanagna ako sumala sa gisugo kanako: ug samtang nagpanagna ako, may usa ka tingog, ug ania karon, may usa ka pagkurog, ug ang mga bukog nagkadugtong, ang matag bukog ngadto sa iyang kaugalingong bukog. Ug sa akong pagtan-aw, ania karon, mitungha sa ibabaw nila ang mga ugat ug ang unod, ug gitabonan sila sa panit sa ibabaw: apan wala pay gininhawa diha kanila. Ezekiel 37:4–8.

The “noise” represents the Holy Spirit. At that point the virgins need to recognize that they are in the tarrying time. The biblical instructions of what the disappointed must do when they recognize they are in the tarrying time is abundant. Jeremiah teaches they must never return to the “assembly of mockers,” which in the message to Philadelphia, is the synagogue of Satan. They must also separate the precious from the vile. The precious contrasted with the vile has a dual meaning.

Ang “kasaba” nagrepresentar sa Balaang Espiritu. Nianang puntoha kinahanglan nga maila sa mga ulay nga anaa sila sa panahon sa paglangan. Abunda ang biblikanhong mga panudlo bahin sa angay buhaton sa mga napakyas sa pagdahom sa dihang maila nila nga anaa sila sa panahon sa paglangan. Gitudlo ni Jeremias nga dili gayod sila mobalik sa “katiguman sa mga mayubiton,” nga sa mensahe ngadto sa Philadelphia mao ang sinagoga ni Satanas. Kinahanglan usab nilang bulagon ang bililhon gikan sa daotan. Ang bililhon nga gitandi sa daotan adunay duhá ka kahulogan.

I learned for myself this prophetic distinction years ago, when I made an application of William Miller’s dream. I correctly defined the jewels as truths of God’s word, and the spurious jewels as corrupted doctrines. Thereafter, it was pointed out to me that James White had also made an application of William Miller’s dream, and in his application, he identified the jewels as God’s faithful people, and the spurious jewels as the false professors of truth. When I investigated what James White had taught about the dream, I realized we were both correct. The jewels can represent God’s faithful, and the counterfeit jewels, the unfaithful, but the jewels can also represent the truths of God’s word and the counterfeit jewels can be false doctrines. James White applied Miller’s dream to the history that James White was then living in, but I had approached the dream as the history of the last days. Together the two applications identify that men become what they believe, and should they choose to hold to erroneous doctrines, they will be swept out the window by the dirt brush man, along with the doctrines they have become associated with. We are what we eat.

Nakat-onan ko alang sa akong kaugalingon kining propetikanhong kalainan sa miaging mga tuig, sa dihang gihimo ko ang usa ka pag-aplikar sa damgo ni William Miller. Hustong gihubit ko ang mga mutya ingon nga mga kamatuoran sa pulong sa Dios, ug ang mga mini nga mutya ingon nga nadaot nga mga doktrina. Human niana, gipahinungod kanako nga si James White naghimo usab ug usa ka pag-aplikar sa damgo ni William Miller, ug sa iyang pag-aplikar, iyang giila ang mga mutya ingon nga matinumanong katawhan sa Dios, ug ang mga mini nga mutya ingon nga bakak nga mga nag-angkon sa kamatuoran. Sa dihang gisusi ko kon unsa ang gitudlo ni James White bahin sa damgo, nasabtan ko nga kaming duha husto. Ang mga mutya mahimong magrepresentar sa matinumanong katawhan sa Dios, ug ang mga peke nga mutya, sa dili matinumanon, apan ang mga mutya mahimo usab magrepresentar sa mga kamatuoran sa pulong sa Dios ug ang mga peke nga mutya mahimong mga bakak nga doktrina. Gigamit ni James White ang damgo ni Miller sa kasaysayan nga iyang gipuy-an niadtong panahona, apan akong gidool ang damgo ingon nga kasaysayan sa kataposang mga adlaw. Sa tingub, ang duha ka pag-aplikar nagpakita nga ang mga tawo mahimong mao ang ilang ginatuohan, ug kon ilang pilion ang pagpabilin sa sayop nga mga doktrina, pagatangtangon sila pinaagi sa bintana sa tawo nga may brush sa hugaw, uban sa mga doktrina nga ilang nakig-uban. Kita mao ang atong gikaon.

When the disappointed find they are in the tarrying time, according to Jeremiah they are to separate the precious from the vile.

Sa diha nga ang mga nasagmuyo makamatikod nga anaa sila sa panahon sa paglangan, sumala kang Jeremias sila kinahanglan nga mopabulag sa bililhon gikan sa walay pulos.

> “How is it that men who are at war with the government of God come into possession of the wisdom which they sometimes display? Satan himself was educated in the heavenly courts, and he has a knowledge of good as well as of evil. He mingles the precious with the vile, and this is what gives him power to deceive. But because Satan has robed himself in garments of heavenly brightness, shall we receive him as an angel of light? The tempter has his agents, educated according to his methods, inspired by his spirit, and adapted to his work. Shall we co-operate with them? Shall we receive the works of his agents as essential to the acquirement of an education?” Ministry of Healing, 440.

> “Giunsa man nga ang mga tawo nga anaa sa gubat batok sa gobyerno sa Dios makapanag-iya sa kaalam nga ilang usahay ikapadayag? Si Satanas gayud mismo giedukar sa langitnong mga sawang, ug siya adunay kahibalo sa maayo maingon man sa daotan. Gisagol niya ang mahalon uban sa walay bili, ug mao kini ang nagahatag kaniya ug gahum sa paglimbong. Apan tungod kay si Satanas nagbisti sa iyang kaugalingon sa mga bisti sa langitnong kasidlak, dawaton ba nato siya ingon nga usa ka manulonda sa kahayag? Ang maninintal adunay iyang mga ahente, giedukar sumala sa iyang mga pamaagi, gidasig sa iyang espiritu, ug gipahiangay sa iyang buluhaton. Magtinabangay ba kita uban kanila? Dawaton ba nato ang mga buhat sa iyang mga ahente ingon nga gikinahanglan sa pag-angkon sa usa ka edukasyon?” Ministry of Healing, 440.

The precious and vile represents truth and error. It also represents two classes of men.

Ang bililhon ug ang dautan nagrepresentar sa kamatuoran ug sa kasaypanan. Naggahin usab kini sa duha ka matang sa mga tawo.

> “‘Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are His. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honor, and some to dishonor.’ The ‘great house’ represents the Church. In the Church will be found the vile as well as the precious. The net cast into the sea gathers both good and bad.” Review and Herald, February 5, 1901.

> “‘Bisan pa niana ang patukoranan sa Dios nagatindog nga lig-on, nga may niini nga timri: Ang Ginoo nakaila kanila nga Iya. Ug, Ang matag-usa nga nagahisgot sa ngalan ni Cristo mobiya sa kasal-anan. Apan sa usa ka dakong balay aduna dili lamang mga sudlanan nga bulawan ug salapi, kondili usab nga kahoy ug yuta; ug ang uban alang sa dungog, ug ang uban alang sa pagkawalay-dungog.’ Ang ‘dakong balay’ nagrepresentar sa Iglesia. Sa Iglesia makita ang mahugaw maingon man ang bililhon. Ang pukot nga gilabay ngadto sa dagat nagatigum sa maayo ug sa daotan.” Review and Herald, February 5, 1901.

Jeremiah was instructed that if he would return, he needed to separate from the foolish virgins, and he must also separate from the erroneous teachings of the foolish virgins. The one hundred and forty-four thousand are those who come into perfect unity. Jeremiah is representing the work that those called to be sealed by Ezekiel’s second message of the four winds must accomplish, if they are to be God’s “mouth,” when the vision speaks. The vision spoke in Millerite history when the judgment arrived, and it speaks in the history of the one hundred and forty-four thousand when the earth beast speaks, and the judgment of the third woe arrives. Then those who have accomplished the work identified by Jeremiah are lifted up as God’s watchmen.

Gitudloan si Jeremias nga kon siya mobalik, kinahanglan niyang mobulag gikan sa mga buang nga ulay, ug kinahanglan usab siyang mobulag gikan sa sayop nga mga pagtulon-an sa mga buang nga ulay. Ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao kadtong moabut ngadto sa hingpit nga panaghiusa. Si Jeremias nagrepresentar sa buluhaton nga kinahanglan tumanon niadtong mga tinawag aron timrihan pinaagi sa ikaduhang mensahe ni Ezekiel mahitungod sa upat ka hangin, kon sila mahimong “baba” sa Dios sa dihang ang panan-awon mosulti. Ang panan-awon misulti sa kasaysayan sa mga Millerite sa dihang miabot ang paghukom, ug kini mosulti sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo sa dihang ang mananap sa yuta mosulti, ug moabot ang paghukom sa ikatulong kaalaotan. Unya kadtong nakatuman sa buluhaton nga gipaila ni Jeremias pagabayawon ingon nga mga magbalantay sa Dios.

When the Lord sends the Comforter to awaken the disappointed from their death, He identifies a work of purification they must accomplish if they are to be His spokesmen in the Sunday law crisis. Isaiah agrees with Jeremiah’s counsel.

Sa dihang ipadala sa Ginoo ang Maghuhupay aron pukawon ang mga nasagmuyo gikan sa ilang kamatayon, Iyang ginailhan ang usa ka buluhaton sa paghinlo nga kinahanglan nilang tumanon kon sila mamahimong Iyang mga tigpamaba sa krisis sa balaod sa Domingo. Si Isaias uyon sa tambag ni Jeremias.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. Isaiah 52:7–9.

> Pagkatahom sa kabukiran ang mga tiil niya nga nagadala sa maayong balita, nga nagamantala sa kalinaw; nga nagadala sa maayong balita sa kaayohan, nga nagamantala sa kaluwasan; nga nagaingon ngadto sa Zion, Ang imong Dios nagahari! Ang imong mga magbalantay mopatugbaw sa tingog; sa tingog managsama sila sa pag-awit: kay sila makakita nga managsama ang panan-aw, sa diha nga ang Ginoo magapahiuli pag-usab sa Zion. Suminggit kamo sa kalipay, manag-awit kamo sa tingub, kamong mga guba nga dapit sa Jerusalem: kay ang Ginoo naglipay sa iyang katawohan, iya nang gitubos ang Jerusalem. Isaias 52:7–9.

Those that “bringeth good tidings” and who “publish peace and salvation” lift up “their voices together,” for they “shall see eye to eye.”

Kadtong mga “nagdala ug maayong balita” ug nga “nagmantala sa pakigdait ug kaluwasan” mopataas sa “ilang mga tingog sa tingob,” kay sila “makakita nga nagkausa ang ilang panan-aw.”

> “A few others were shown me as joining their influence with those I have mentioned, and together they do what they can to draw off from the body and cause confusion; and their influence brings the truth of God into disrepute. Jesus and holy angels are bringing up and uniting God’s people into one faith, that they may all have one mind and one judgment. And while they are being brought into the unity of the faith, to see eye to eye upon the solemn, important truths for this time, Satan is at work to oppose their advancement. Jesus is at work through His instruments to gather and unite. Satan works through his instruments to scatter and divide. ‘For, lo, I will command, and I will sift the house of Israel among all nations, like as corn is sifted in a sieve, yet shall not the least grain fall upon the earth.’

> “Pipila pa ka uban ang gipakita kanako nga naghiusa sa ilang impluwensiya uban niadtong akong nahisgotan, ug dungan sila nagabuhat sa tanan nilang mahimo aron mabulag gikan sa lawas ug makapahinabo ug kalibog; ug ang ilang impluwensiya nagadala sa kamatuoran sa Dios ngadto sa pagkatamay. Si Jesus ug ang balaang mga manulonda nagadala ug naghiusa sa katawohan sa Dios ngadto sa usa ka pagtoo, aron silang tanan adunay usa ka hunahuna ug usa ka paghukom. Ug samtang sila ginadala ngadto sa panaghiusa sa pagtoo, aron magkausa sila sa pagtan-aw mahitungod sa mga mapinasidungganon ug mahinungdanon nga mga kamatuoran alang niining panahona, si Satanas nagalihok sa pagsukol sa ilang pag-uswag. Si Jesus nagalihok pinaagi sa Iyang mga galamiton aron magtigum ug maghiusa. Si Satanas nagalihok pinaagi sa iyang mga galamiton aron magkatag ug magbahinbahin. ‘Kay, ania karon, ako magasugo, ug aligon ko ang balay sa Israel sa taliwala sa tanang mga nasod, maingon nga ang trigo giayagan sa usa ka salaan, apan walay bisan usa ka liso nga mahulog sa yuta.’”

> “God is now testing and proving His people. Character is being developed. Angels are weighing moral worth, and keeping a faithful record of all the acts of the children of men. Among God’s professed people are corrupt hearts; but they will be tested and proved. That God who reads the hearts of everyone, will bring to light hidden things of darkness where they are often least suspected, that stumbling blocks which have hindered the progress of truth may be removed, and God have a clean and holy people to declare His statutes and judgments.

> “Ang Dios karon nagsulay ug nagpamatuod sa Iyang katawohan. Ang kinaiya ginapalambo. Ang mga manulonda nagatimbang sa moral nga bili, ug nagabantay sa matinumanong talaan sa tanang mga buhat sa mga anak sa mga tawo. Taliwala sa mga nagaangkon nga katawohan sa Dios anaa ang mga kasingkasing nga dunot; apan sila pagasulayon ug pagapamatud-an. Kadtong Dios nga nagabasa sa mga kasingkasing sa matag-usa, magapadayag sa kahayag sa mga tinagong butang sa kangitngit diin sagad kini labing diyutay gidudahan, aron ang mga kapangdolan nga nakababag sa pag-uswag sa kamatuoran mapapas, ug ang Dios makabaton ug usa ka malinis ug balaang katawohan sa pagpahayag sa Iyang kabalaoran ug mga paghukom.

> “The Captain of our salvation leads His people on step by step, purifying and fitting them for translation, and leaving in the rear those who are disposed to draw off from the body, who are not willing to be led, and are satisfied with their own righteousness. ‘If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness!’ No greater delusion can deceive the human mind than that which leads men to indulge a self-confident spirit, to believe that they are right and in the light, when they are drawing away from God’s people, and their cherished light is darkness.” Testimonies, volume 1, 332, 333.

> “Ang Kapitan sa atong kaluwasan nagamando sa Iyang katawhan matag lakang, nagahinlo ug nagaandam kanila alang sa pagbalhin, ug gibiyaan sa likod kadtong andam mobulag gikan sa lawas, kadtong dili buot magpatultol, ug nangatagbaw sa ilang kaugalingong pagkamatarong. ‘Busa kon ang kahayag nga anaa kanimo kangitngit man, pagkadaku gayod niana nga kangitngit!’ Walay dakong limbong nga makalimbong sa hunahuna sa tawo labaw niana nga nagdala sa mga tawo sa pagpatuyang sa espiritu sa pagsalig sa kaugalingon, sa pagtuo nga sila matarong ug anaa sa kahayag, samtang sila nagapahilayo gikan sa katawhan sa Dios, ug ang kahayag nga ilang gimahal kangitngit diay.” Testimonies, bolyum 1, 332, 333.

The phrase “bringeth good tidings” is repeated twice in the passage of Isaiah to identify the history of the Midnight Cry, as does the verses that lead to Isaiah’s description of the unity that is accomplished when the precious is separated from the vile.

Ang hugpong sa pulong nga “nagadala ug maayong balita” gisubli sa makaduha diha sa tudling sa Isaias aron ilhanan ang kasaysayan sa Singgit sa Tunga sa Gabii, maingon man ang mga bersikulo nga nag-una sa paghulagway ni Isaias sa panaghiusa nga matuman sa dihang ang bililhon pagabulagon gikan sa dautan.

> Awake, awake; put on thy strength, O Zion; put on thy beautiful garments, O Jerusalem, the holy city: for henceforth there shall no more come into thee the uncircumcised and the unclean. Shake thyself from the dust; arise, and sit down, O Jerusalem: loose thyself from the bands of thy neck, O captive daughter of Zion. Isaiah 52:1, 2.

> Pagmata, pagmata; isul-ob ang imong kusog, O Zion; isul-ob ang imong matahum nga mga bisti, O Jerusalem, ang balaang siyudad: kay sukad karon dili na gayud makasulod pa kanimo ang mga walay circuncisión ug ang mahugaw. Aboga ang abog gikan kanimo; tindog, ug lumingkod, O Jerusalem: buhii ang imong kaugalingon gikan sa mga gapos sa imong liog, O binihag nga anak nga babaye sa Zion. Isaias 52:1, 2.

Jeremiah represents those in the first disappointment, that recognize they are in the tarrying time. Isaiah commands those same persons to “awake, awake.” They awake and ultimately arrive to a point where there will no longer be any uncircumcised and unclean in God’s church, for they will have accomplished the work of separating the precious and the vile. “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

Si Jeremias nagrepresentar niadtong mga anaa sa nahaunang kapakyasan, nga nakaila nga anaa sila sa panahon sa paglangay-langay. Si Isaias nagsugo sa maong mga tawo usab nga “pagmata, pagmata.” Sila namata ug sa kaulahian moabot ngadto sa usa ka kahimtang diin wala nay mga walay sirkunsisyon ug mahugaw sulod sa iglesia sa Dios, kay ilang matuman ang buluhaton sa pagbulag sa bililhon ug sa dautan. “Ang Ginoo buot nga maputli ang iyang iglesia, sa dili pa ang iyang mga paghukom mahulog sa labi pang hayag nga paagi ibabaw sa kalibutan.”

> “We are rapidly nearing the close of this earth’s history. The end is very near, much nearer than many suppose, and I feel burdened to urge upon our people the necessity of seeking the Lord earnestly. Many are asleep, and what can be said to arouse them from their carnal slumber? The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.

> “Paspas kita nga nagkaduol sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana. Ang katapusan haduol na gayod, labi pang haduol kay sa gituohan sa daghan, ug gibug-atan ako sa pagbati sa pag-awhag sa atong katawhan mahitungod sa kinahanglanon sa pagpangita sa Ginoo sa tinuoray nga kasibot. Daghan ang natulog, ug unsa man ang ikasulti aron pukawon sila gikan sa ilang unodnong pagkatulog? Buot sa Ginoo nga ang iyang iglesia pagahinloan, sa dili pa ang iyang mga paghukom moabot nga labi pang dayag ibabaw sa kalibotan.

> “‘Who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’

> “‘Kinsa ba ang arang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-abot? ug kinsa ba ang makapadayon sa pagbarog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa magpaputi sa panapton: ug siya molingkod ingon nga usa ka magtutunaw ug magpaputli sa salapi: ug iyang pagaputlion ang mga anak ni Levi, ug pagahinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarong.’”

> “Christ will remove every pretentious cloak. No mingling of the true with the spurious can deceive him. ‘He is like a refiner’s fire,’ separating the precious from the vile, the dross from the gold.

> “Kuhaon ni Cristo ang matag mapanghambogong tabon. Walay pagsagol sa tinuod ug sa mini nga makalimbong kaniya. ‘Sama siya sa kalayo sa magtutunaw ug magpaputli,’ nga nagapabulag sa bililhon gikan sa walay pulos, sa taya gikan sa bulawan.

> “Like the Levites, God’s chosen people are set apart by him for his special work. Every true Christian bears priestly credentials. He is honored with the sacred responsibility of representing to the world the character of his Heavenly Father. He is to heed well the words, ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.’

> “Sama sa mga Levita, ang piniling katawhan sa Dios gilain pinaagi Kaniya alang sa Iyang pinasahi nga buluhaton. Ang matag tinuod nga Cristiano nagadala ug pagkasacerdote nga pagpamatuod. Gihatagan siya ug dungog pinaagi sa balaan nga katungdanan sa pagrepresentar ngadto sa kalibutan sa kinaiya sa iyang Langitnong Amahan. Kinahanglan nga paminawon niya pag-ayo ang mga pulong, ‘Busa magahingpit kamo, maingon nga ang inyong Amahan nga anaa sa langit hingpit man.’”

> “‘But unto you that fear my name shall the Sun of Righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts.

> “‘Apan alang kaninyo nga may kahadlok sa akong ngalan motungha ang Adlaw sa Pagkamatarong nga may kaayohan diha sa iyang mga pako; ug manggula kamo, ug motubo sama sa mga nati sa torilan. Ug pagatunobon ninyo ang mga dautan; kay sila mahimong abo ilalom sa mga lapalapa sa inyong mga tiil sa adlaw nga buhaton ko kini, nagaingon ang Ginoo sa mga panon.

> “‘Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and the judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: and he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse.’” Review and Herald, November 8, 1906.

> “‘Hinumdumi ninyo ang kasugoan ni Moises nga akong alagad, nga akong gisugo kaniya didto sa Horeb alang sa tibook Israel, uban ang kabalaoran ug ang mga paghukom. Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang dakung ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo: ug iyang ibalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo.’” Review and Herald, November 8, 1906.

Those that hold to false doctrines will be separated in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. Those who refuse to allow the creative power of God to produce a personal sanctified experience, will be separated from the “gold” in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. They will remain as Laodiceans, right at the point where Laodicea transcends into Philadelphia.

Kadtong mga nagkupot sa bakak nga mga doktrina pagabulagon diha sa kasaysayan nga nagsugod uban sa “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan. Kadtong nagdumili sa pagtugot nga ang mamugnaong gahum sa Dios magpatungha ug usa ka personal nga nabalaan nga kasinatian, pagabulagon gikan sa “bulawan” diha sa kasaysayan nga nagsugod uban sa “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan. Magpabilin sila nga mga Laodiceanhon, sa mismong punto diin ang Laodicea molabang ngadto sa Philadelphia.

The work of separating the precious from the vile is almost totally the work of the messenger of the covenant who comes suddenly to purify the sons of Levi, but we must participate.

Ang buhat sa pagbulag sa bililhon gikan sa walay kapuslanan hapit sa kinatibuk-an mao ang buhat sa mensahero sa tugon nga moanhi sa kalit aron sa paghinlo sa mga anak ni Levi, apan kinahanglan kita moapil.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

> Busa, akong mga hinigugma, maingon nga kamo sa kanunay nagmasinugtanon, dili lamang ingon sa akong presensya, kondili labi pang daku karon sa akong pagkawala, paningkamoti ang pagdala sa inyong kaugalingong kaluwasan uban ang kahadlok ug pagkurog. Kay ang Dios mao ang nagabuhat diha kaninyo sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa iyang maayong kabubut-on. Buhata ninyo ang tanang mga butang nga walay pagbagulbol ug mga paglalis; aron kamo mahimong walay ikasaway ug walay limbong, mga anak sa Dios, nga walay badlong, sa taliwala sa usa ka liko ug hiwi nga kaliwatan, kang kinsa kamo nagadan-ag ingon nga mga kahayag sa kalibutan. Filipos 2:12–15.

Jeremiah was told to separate the precious from the vile if he desired to be God’s spokesman in the coming judgment. The fact that Jeremiah was hearing God’s counsel to him, demonstrated the presence of the Comforter was already available if he chose to take up the work.

Si Jeremias buot nga bulagon ang bililhon gikan sa daotan kon tinguhaon niya nga mahimong tigpamaba sa Dios sa umaabot nga paghukom. Ang kamatuoran nga si Jeremias nakadungog sa tambag sa Dios ngadto kaniya, nagpakita nga ang presensya sa Manlalaban anaa nang andam alang kaniya kon pilion niyang dawaton ang buluhaton.

> “The work of gaining salvation is one of copartnership, a joint operation. There is to be co-operation between God and the repentant sinner. This is necessary for the formation of right principles in the character. Man is to make earnest efforts to overcome that which hinders him from attaining to perfection. But he is wholly dependent upon God for success. Human effort of itself is not sufficient. Without the aid of divine power it avails nothing. God works and man works. Resistance of temptation must come from man, who must draw his power from God. On the one side there is infinite wisdom, compassion, and power; on the other, weakness, sinfulness, absolute helplessness.

> “Ang buluhaton sa pag-angkon sa kaluwasan usa ka panag-uban, usa ka hiniusang paglihok. Kinahanglan adunay pagtinabangay tali sa Dios ug sa makasasala nga naghinulsol. Gikinahanglan kini alang sa pagporma sa matarong nga mga prinsipyo diha sa kinaiya. Ang tawo kinahanglan maghimo ug mainiton nga mga paningkamot aron mabuntog ang nakababag kaniya sa pagkab-ot sa kahingpitan. Apan siya hingpit nga nagsalig sa Dios alang sa kalampusan. Ang paningkamot sa tawo sa iyang kaugalingon dili igo. Kon walay tabang sa balaang gahum, kini walay kapuslanan. Ang Dios nagabuhat ug ang tawo nagabuhat. Ang pagsukol sa tintasyon kinahanglan magagikan sa tawo, nga kinahanglan magakuha sa iyang gahum gikan sa Dios. Sa usa ka bahin anaa ang walay kinutuban nga kaalam, kalooy, ug gahum; sa pikas bahin, ang kahuyang, pagkamakasasala, ug hingpit nga pagkawalay mahimo.”

> “God wishes us to have the mastery over ourselves. But He cannot help us without our consent and co-operation. The divine Spirit works through the powers and faculties given to man. Of ourselves, we are not able to bring the purposes and desires and inclinations into harmony with the will of God; but if we are ‘willing to be made willing,’ the Saviour will accomplish this for us, ‘Casting down imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God, and bringing into captivity every thought to the obedience of Christ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

> “Gitinguha sa Dios nga kita makabaton ug paghari sa atong kaugalingon. Apan dili Siya makatabang kanato kon walay atong pagtugot ug pagtinabangay. Ang balaang Espiritu nagabuhat pinaagi sa mga gahum ug mga katakos nga gihatag sa tawo. Sa atong kaugalingon, dili kita arang makapaangay sa mga tinguha, mga handum, ug mga hilig ngadto sa kabubut-on sa Dios; apan kon kita ‘andam nga himuong andam,’ pagabuhaton kini sa Manluluwas alang kanato, ‘nga ginaguba ang mga pangatarungan, ug ang tanang butang nga mapahitas-on nga nagapatindog sa iyang kaugalingon batok sa kahibalo sa Dios, ug ginadala sa pagkabinihag ang matag hunahuna ngadto sa pagkamasinugtanon kang Cristo.’ 2 Corinto 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

The three and a half days of Revelation eleven, when the dry bones are dead in the street, is a symbol of a “wilderness,” and a “wilderness” represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. At the end of the scattering of the three and a half days, those called to be among the one hundred and forty-four thousand are to “awake” and “shake off the dust.” Sister White says “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

Ang tulo ka adlaw ug tunga sa Pinadayag onse, sa dihang ang uga nga mga bukog patay diha sa dalan, maoy simbolo sa usa ka “kamingawan,” ug ang usa ka “kamingawan” nagrepresentar sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais. Sa katapusan sa pagkatibulaag sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, kadtong gitawag aron maapil taliwala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kinahanglan “momatngon” ug “uyogon ang abog.” Si Sister White nagaingon, “Ang Ginoo buot nga maputli ang iyang iglesia, sa dili pa ang iyang mga paghukom mahulog sa labi pang dayag ibabaw sa kalibutan.”

In connection with a “purified church” she references Jeremiah’s separation process that removes the “precious from the vile.” She also connects it with Malachi chapter three, where a messenger prepares the way for the messenger of the covenant. The messenger that prepares the way is Isaiah’s “voice crying in the wilderness.” The messenger of the covenant is Christ, who is preparing to enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand, who “like” “the Levites,” “are set apart by him for his special work.” She then identifies them as priests, and quotes Jesus who says, “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”

May kalabotan sa usa ka “naputli nga iglesya” iyang gihisgutan ang proseso sa pagbulag diha kang Jeremias nga nagakuha sa “bililhon gikan sa daotan.” Iya usab kining gihugpong sa ikatulong kapitulo sa Malakias, diin usa ka mensahero nagaandam sa dalan alang sa mensahero sa tugon. Ang mensahero nga nagaandam sa dalan mao ang “tingog nga nagasinggit sa kamingawan” ni Isaias. Ang mensahero sa tugon mao si Cristo, nga nagaandam sa pagsulod sa tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga “sama” sa “mga Levihanon,” “gilain niya alang sa iyang pinasahi nga buluhaton.” Dayon ila silang giila ingon nga mga sacerdote, ug gikutlo niya si Jesus nga nagaingon, “Busa maghingpit kamo, maingon nga hingpit ang inyong Amahan nga anaa sa langit.”

There is a purification process that is marked at the end of the period of the tarrying time, for the Lord has a special work for the one hundred and forty-four thousand to accomplish, and He will have a purified church before “his judgments shall fall more signally upon the world.” His judgments are already in the world, but at the Sunday law, “God’s destructive judgments” begin to fall.

Adunay usa ka proseso sa pagputli nga gimarkahan sa katapusan sa yugto sa panahon sa paglangan, kay ang Ginoo adunay usa ka pinasahi nga buluhaton nga pagatumanon sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug Siya adunay usa ka simbahan nga naputli na sa dili pa “ang iyang mga paghukom mokunsad sa labi pang ilado nga paagi ibabaw sa kalibotan.” Ang iyang mga paghukom anaa na karon sa kalibotan, apan sa balaod sa Dominggo, “ang makalaglag nga mga paghukom sa Dios” magsugod sa pagkunsad.

Those judgments are a “time of mercy for those who have never known the truth.” But there is no mercy in those judgments for those who would not enter into the necessary purification process. The “judgments,” which “fall more signally” identify judgments that are signs. They represent a signal, and the Holy Spirit uses the chaos and confusion accomplished by those judgments, to mark a distinction between those who keep “the spurious rest day” and those who “conscientiously keep the Sabbath of the Lord,” for this is the only way the “world can be warned.” The judgments that are signals are the backdrop that the Holy Spirit uses to direct God’s children that are still in Babylon, to recognize the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Kadtong mga paghukom usa ka “panahon sa kalooy alang niadtong wala gayud makaila sa kamatuoran.” Apan walay kalooy diha sa maong mga paghukom alang niadtong dili mosulod sa gikinahanglang proseso sa paghinlo. Ang “mga paghukom,” nga “modangat sa labi pang iladong paagi,” nagpaila sa mga paghukom nga mga ilhanan. Nagrepresentar kini ug usa ka timaan, ug ang Balaang Espiritu naggamit sa kagubot ug kalibog nga nahimo pinaagi sa maong mga paghukom aron markahan ang kalainan tali niadtong nagabantay sa “pinalso nga adlaw sa pagpahulay” ug niadtong “matinud-anon sa konsensiya nga nagabantay sa Igpapahulay sa Ginoo,” kay mao lamang kini ang paagi nga ang “kalibutan mapahimangnoan.” Ang mga paghukom nga mga timailhan mao ang hulagway sa luyo nga gigamit sa Balaang Espiritu aron sa paggiya sa mga anak sa Dios nga anaa pa sa Babilonia, aron ila maila ang bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

But Sister White doesn’t simply reference Malachi chapter three, she also includes the closing verses of the book of Malachi chapter four, and once again references the “voice” that was to prepare the way for the messenger of the covenant. Those closing verses are not about the preparation for the messenger of the covenant, they are about remembering the law of Moses, and the turning of the hearts of the fathers to the children and vice versa. The “voice” first prepares for Christ, as the messenger of the covenant, to suddenly come to His temple and purify His disappointed people who have been awakened, that they might accomplish the work of the ensign. Then Malachi addresses another aspect of the work of the “voice.”

Apan si Sister White dili lamang naghisgot sa ikatulong kapitulo sa Malakias, kondili gilakip usab niya ang panapos nga mga bersikulo sa basahon sa Malakias kapitulo 4, ug sa makausa pa naghisgot sa “tingog” nga maoy mag-andam sa dalan alang sa mensahero sa tugon. Kadtong panapos nga mga bersikulo dili mahitungod sa pagpangandam alang sa mensahero sa tugon; kini mahitungod sa paghinumdom sa kasugoan ni Moises, ug sa pagbalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak ug sa mga anak ngadto sa mga amahan. Ang “tingog” una nga nag-andam alang kang Cristo, ingon nga mensahero sa tugon, aron sa kalit moanhi sa Iyang templo ug maghinlo sa Iyang nasagmuyo nga katawhan nga gipukaw na, aron ilang matuman ang buhat sa bandila. Dayon si Malakias naghisgot sa laing bahin sa buhat sa “tingog.”

He “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and He will do this work in relation to the law given at Horeb. Elijah, who is also Isaiah’s “voice,” will identify the sins of God’s people. It is part of the purification process. There is only one definition of sin, that being the transgression of the law given at Horeb. John the Baptist was Elijah, and his work included that very element.

Iyang “magapabalik sa kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug sa kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan,” ug pagabuhaton Niya kining buluhatona may kalabutan sa kasugoan nga gihatag didto sa Horeb. Si Elias, nga mao usab ang “tingog” ni Isaias, magaila sa mga sala sa katawhan sa Dios. Kabahin kini sa proseso sa paghinlo. Aduna lamang usa ka kahulogan sa sala, ug kana mao ang paglapas sa kasugoan nga gihatag didto sa Horeb. Si Juan Bautista mao si Elias, ug ang iyang buluhaton naglakip nianang maong bahin.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand. For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying, The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight. And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey. Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> Niadtong mga adlawa miabut si Juan nga Magbabawtismo, nga nagwali didto sa kamingawan sa Judea, Ug nag-ingon, Hinulsol kamo; kay ang gingharian sa langit haduol na. Kay mao kini siya nga gisulti pinaagi sa manalagna nga si Esaias, nga nagaingon, Ang tingog sa usa nga nagasinggit didto sa kamingawan, Andama ninyo ang dalan sa Ginoo, tul-ira ang iyang mga alagianan. Ug kining maong si Juan may bisti nga balhibo sa camello, ug bakus nga panit sa iyang hawak; ug ang iyang kalan-on mao ang dulon ug dugos nga ihalas. Unya nangadto kaniya ang Jerusalem, ug ang tibook Judea, ug ang tanang kayutaan nga nagalibot sa Jordan, Ug gipangbawtismohan niya sila didto sa Jordan, nga nanagsugid sa ilang mga sala. Apan sa pagkakita niya sa daghan nga mga Fariseo ug mga Saduceo nga nangadto sa iyang pagpangbawtismo, miingon siya kanila, O kaliwatan sa mga halas nga malala, kinsa ang nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa umalabut nga kapungot?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1–12.

> Busa, pamunga kamo ug mga bunga nga angay sa paghinulsol; ug ayaw kamo paghunahuna sa pagsulti sulod sa inyong kaugalingon, Kami may Abraham nga among amahan; kay magaingon ako kaninyo, nga ang Dios makahimo gikan niining mga bato sa pagpatindog ug mga anak alang kang Abraham. Ug karon usab ang wasay gibutang na sa gamot sa mga kahoy; busa ang matag kahoy nga dili mamunga ug maayong bunga pagaputlon ug igatambog ngadto sa kalayo. Ako sa pagkatinuod nagabautismo kaninyo pinaagi sa tubig ngadto sa paghinulsol; apan siya nga nagaanhi sunod kanako labi pang gamhanan kay kanako, kansang mga sapin dili ako takus sa pagpas-an; siya magabautismo kaninyo pinaagi sa Espiritu Santo, ug pinaagi sa kalayo; kansang bentilador anaa sa iyang kamot, ug iyang hinloan sa hingpit ang iyang giukan, ug tigumon ang iyang trigo ngadto sa kamalig; apan sunogon niya ang uhot pinaagi sa kalayo nga dili mapalong. Mateo 3:1–12.

John the Baptist came to the “wilderness” of the three and a half days of Revelation eleven, for all the prophets are speaking more of the last days, than the days in which they lived. He brought a message to repent from sin, for the kingdom of heaven was at hand, just as the Revelation of Jesus Christ is opened up when “the time is at hand.” John the Baptist illustrates the work of the “voice,” for according to Jesus, he was also Elijah that was to come.

Si Juan Bautista mianhi sa “kamingawan” sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse, kay ang tanang mga propeta nagasulti labaw pa mahitungod sa ulahing mga adlaw kaysa sa mga adlaw diin sila nangabuhi. Nagdala siya ug mensahe sa paghinulsol gikan sa sala, kay ang gingharian sa langit haduol na, maingon nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo ginabuksan sa dihang “ang panahon haduol na.” Si Juan Bautista naghulagway sa buluhaton sa “tingog,” kay sumala kang Jesus, siya usab mao ang Elias nga umalabut.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> Kay ang tanang mga propeta ug ang kasugoan nanagna hangtod kang Juan. Ug kon andam kamo sa pagdawat niini, kini mao si Elias, nga mao ang pagaanhi. Ang adunay mga dalunggan sa pagpatalinghug, patalinghuga siya. Mateo 11:13–15.

Jesus identifies that the prophetic identity of John the Baptist was a test. He states directly, “if ye will receive it”. Then Jesus encourages His disciples to receive it by saying, “He that hath ears to hear, let him hear.” Let him hear what? Let him hear who the voice is that comes to the final wilderness of the Bible, and prepares the way for the messenger of the covenant to prepare the one hundred and forty-four thousand to do a special work during a time of the signal judgments of God.

Gipaila ni Jesus nga ang profetikong pagkaila kang Juan Bautista usa ka pagsulay. Direkta Siyang nagaingon, “if ye will receive it”. Unya gidasig ni Jesus ang Iyang mga tinun-an sa pagdawat niini pinaagi sa pag-ingon, “He that hath ears to hear, let him hear.” Pasagdi siyang makadungog og unsa? Pasagdi siyang makadungog kon kinsa ang tingog nga moanhi ngadto sa katapusang kamingawan sa Biblia, ug magaandam sa dalan alang sa mensahero sa tugon aron andamon ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa pagbuhat sa usa ka pinasahi nga buluhaton sa panahon sa mahinungdanong mga paghukom sa Dios.

John wore “a raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.” His “meat” was the message of Islam, for the word “locusts” represents Islam, and honey is the word of God, that was sweet in his mouth. The sweet message he ate was about the “wild” Arabian ass, the very first symbol of Islam in the Scriptures. The sweet message of the wild Arabian ass of Islam, which is also represented by “locusts” was also woven into his raiment, for camel’s are another symbol of Islam. It is not a wresting of the word “locusts” to use it as a symbol of Islam, even if the food John ate was referencing the locust tree, and not the insects. The word “locusts” is a symbol of Islam, and John was not representing the eating of any physical food, his diet was a symbol of the prophetic message he had eaten.

Si Juan nagsul-ob ug “bisti nga hinimo sa balhibo sa kamelyo, ug bakus nga panit sa iyang hawak; ug ang iyang kalan-on mao ang mga dulon ug ihalas nga dugos.” Ang iyang “kalan-on” mao ang mensahe sa Islam, kay ang pulong nga “mga dulon” nagrepresentar sa Islam, ug ang dugos mao ang pulong sa Dios, nga matam-is diha sa iyang baba. Ang matam-is nga mensahe nga iyang gikaon mahitungod sa “ihalas” nga asno sa Arabia, ang labing nahaunang simbolo sa Islam diha sa mga Kasulatan. Ang matam-is nga mensahe sa ihalas nga asno sa Arabia sa Islam, nga girepresentar usab sa “mga dulon,” gihabol usab ngadto sa iyang bisti, kay ang mga kamelyo laing simbolo usab sa Islam. Dili usa ka pagtuis sa pulong nga “mga dulon” ang paggamit niini ingon nga simbolo sa Islam, bisan pa kon ang pagkaon nga gikaon ni Juan nagtumong sa kahoy nga locust, ug dili sa mga insekto. Ang pulong nga “mga dulon” simbolo sa Islam, ug si Juan wala nagrepresentar sa pagkaon sa bisan unsang pisikal nga pagkaon; ang iyang pagkaon usa ka simbolo sa mensaheng manalagnaon nga iyang gikaon.

His girdle was the “prophecy” represented in Habakkuk. That prophecy brings together the first disappointment, the tarrying time of the virgins, and the foundations of Adventism as represented upon the sacred charts. Habakkuk was the prophetic girdle that bound all those truths together.

Ang iyang bakus mao ang “tagna” nga gihulagway diha sa Habakkuk. Kana nga tagna naghiusa sa unang kasagmuyo, sa panahon sa paglangan sa mga ulay, ug sa mga patukoranan sa Adventismo ingon sa gihulagway diha sa mga balaang tsart. Si Habakkuk mao ang matagnon nga bakus nga nagbugkos niining tanang mga kamatuoran.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.

> Kay ang panan-awon alang pa sa gitakdang panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili mamakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay kini sa pagkatinuod moabot, dili kini malangan. Ania karon, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong diha kaniya: apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo. Habakkuk 2:3, 4.

The prophetic message that bound together as a girdle the messages that make up the warning of the “voice,” is the parable of the virgins in relation to the vision that tarried, but would speak. The vision of the Midnight Cry produces a distinction between the vile, whose “soul is lifted up” and the precious, who are justified by faith. Justification by faith is the girdle the “voice” wears.

Ang mensaheng profetiko nga maoy nagbugkos, sama sa bakus, sa mga mensahe nga naglangkob sa pasidaan sa “tingog,” mao ang sambingay sa mga ulay diha sa kalabotan sa panan-awon nga nalangan, apan mosulti. Ang panan-awon sa Pagtuaw sa Tunga‑tungang Gabii nagmugna ug kalainan tali sa daotan, kansang “kalag nagmapahitas-on,” ug sa bililhon, nga gipakamatarong pinaagi sa pagtuo. Ang pagkamatarong pinaagi sa pagtuo mao ang bakus nga gisul-ob sa “tingog.”

> And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. Isaiah 11:5.

> Ug ang pagkamatarung maoy bakos sa iyang hawak, ug ang pagkamatinud-anon maoy bakos sa iyang mga bat-ang. Isaias 11:5.

When the “voice crying in the wilderness” of the disappointment arrived, after the disappointment of July 18, 2020, his message was the same message that it had been since September 11, 2001. That message from Elijah to come, to the waiting disappointed dead dry bones is, that Islam is the “signal judgments,” that provide the backdrop for God’s other children in Babylon to learn righteousness.

Sa diha nga miabot ang “tingog sa usa nga nagasinggit sa kamingawan” sa kapakyasan, human sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, ang iyang mensahe mao gihapon ang mao rang mensahe nga mao na sukad pa niadtong Septiyembre 11, 2001. Kadtong mensahe gikan sa Elias nga umalabot, ngadto sa mga naghulat nga napakyas, nangamatay, uga nga mga bukog, mao kini: nga ang Islam mao ang “mga timaan nga mga paghukom,” nga nagahatag sa hulagwayng luyo diin ang ubang mga anak sa Dios didto sa Babilonia makakat-on sa pagkamatarung.

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> Ang dalan sa matarong mao ang pagkamatarong; ikaw, nga labing matarong, nagatimbang sa agianan sa matarong. Oo, sa dalan sa imong mga paghukom, Oh Ginoo, nagapaabot kami kanimo; ang tinguha sa among kalag mao ang imong ngalan, ug ang paghinumdom kanimo. Uban sa akong kalag gitinguha ko ikaw sa gabii; oo, uban sa akong espiritu sa sulod nako mangita ako kanimo sa kaadlawon: kay sa diha nga anaa sa yuta ang imong mga paghukom, ang mga lumulupyo sa kalibutan makakat-on sa pagkamatarong. Isaias 26:7–9.

John the Baptist, who was Elijah to come, is the “voice” in the “wilderness” of the three and a half days of Revelation chapter eleven. His work includes identifying the fourth and final generation of Adventism, whose souls are lifted up and who are trusting in the spiritual heritage of their fathers, but sense that the wrath of God is about to come. They are the fourth generation, for they have fully manifested into a generation that is just the opposite of Christ. They are the generation of vipers, but they still point to their father Abraham, to argue that they are actually the generation of the Lamb. The generation of the Lamb are Peter’s chosen generation, they are those who follow the Lamb whithersoever he goeth.

Si Juan Bautista, nga mao si Elias nga moanhi, mao ang “tingog” diha sa “kamingawan” sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag kapitulo onse. Ang iyang buluhaton naglakip sa pag-ila sa ikaupat ug kataposang kaliwatan sa Adventismo, kansang mga kalag ginapahitaas ug nga nagsalig sa espirituwal nga panulondon sa ilang mga amahan, apan nagabati nga ang kapungot sa Dios hapit na moabot. Sila mao ang ikaupat nga kaliwatan, kay sila hingpit nang napadayag ingon nga usa ka kaliwatan nga sukwahi gayud kang Cristo. Sila mao ang kaliwatan sa mga halas nga mapintas, apan nagatudlo gihapon sila ngadto sa ilang amahan nga si Abraham, aron mangatarongan nga sila sa pagkatinuod mao ang kaliwatan sa Cordero. Ang kaliwatan sa Cordero mao ang pinili nga kaliwatan ni Pedro; sila mao ang mga magasunod sa Cordero bisan asa siya paingon.

John obviously presented the sins of those who came to hear his message, for they repented and were baptized. He also informed them that there is One who would follow him, that would thoroughly purge His floor. That Person is the messenger of the covenant, He is “the dirt brush man” who sweeps the counterfeit coins and jewels out the window and restores the original jewels, that then shine ten times brighter than they did when William Miller was directed by angels in the work of assembling the original jewels in the movement of the first angel.

Dayag nga gipadayag ni Juan ang mga sala niadtong nangabut aron maminaw sa iyang mensahe, kay sila naghinulsol ug nagpabunyag. Gipahibalo usab niya kanila nga adunay Usa nga mosunod kaniya, nga sa hingpit maghinlo sa Iyang giukanan. Kadtong Persona mao ang manununod sa tugon, Siya mao ang “ang tawo nga pangpahid sa hugaw” nga nagasilhig sa mga peke nga sensilyo ug mga mutya paingon sa bintana ug nagapahiuli sa mga orihinal nga mutya, nga unya nagdan-ag sa napulo ka pilo nga labaw pa kay sa ilang pagdan-ag sa dihang si William Miller gimandoan sa mga manulonda diha sa buluhaton sa pagtipon sa mga orihinal nga mutya sulod sa kalihokan sa nahaunang manulonda.

John the Baptist was direct in his denunciation of the Laodicean Adventist’s confidence in their father Abraham, for Elijah to come was to turn the hearts of the fathers to the children and vice versa. The principle of biblical application of the first and the last is represented in that work, but so too, is the remedy for those who find themselves in a scattered condition, in the enemies’ land, dead in the wilderness. They must recognize their sins, and the sins of their fathers and repent. In conjunction with recognizing their sins and the father’s sins, they must also admit that they had not been walking with the Lord during the period of the wilderness of three and a half days. Furthermore, they must admit that God was not walking with them during that history.

Si Juan Bautista diretso sa iyang pagsaway sa pagsalig sa Laodiceanong Adventista diha sa ilang amahan nga si Abraham, kay ang Elias nga moabot mao ang pagbalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak ug usab pabalik. Ang prinsipyo sa biblikanhong paggamit sa nahauna ug sa naulahi girepresentahan niana nga buluhaton, apan ingon man usab, didto makita ang tambal alang niadtong makakaplag sa ilang kaugalingon diha sa usa ka nagkatibulaag nga kahimtang, sa yuta sa mga kaaway, patay sa kamingawan. Kinahanglan nilang ilhon ang ilang mga sala, ug ang mga sala sa ilang mga amahan, ug maghinulsol. Uban sa pag-ila sa ilang mga sala ug sa mga sala sa amahan, kinahanglan usab nilang angkonon nga sila wala naglakaw uban sa Ginoo sulod sa yugto sa kamingawan nga tulo ug tunga ka adlaw. Labut pa, kinahanglan nilang angkonon nga ang Dios wala maglakaw uban kanila niadtong maong kasaysayan.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> Ug ang mga mahibilin kaninyo magaanam ug kapuo tungod sa ilang kasal-anan didto sa mga yuta sa inyong mga kaaway; ug usab tungod sa mga kasal-anan sa ilang mga amahan magaanam sila ug kapuo uban kanila. Kon ilang isugid ang ilang kasal-anan, ug ang kasal-anan sa ilang mga amahan, uban sa ilang kalapasan nga ilang nahimo batok kanako, ug usab nga sila naglakaw nga supak kanako; Ug nga ako usab naglakaw nga supak kanila, ug gidala ko sila ngadto sa yuta sa ilang mga kaaway; kon unya ang ilang mga kasingkasing nga walay sirkunsisyon mapaubsanon, ug unya dawaton nila ang silot sa ilang kasal-anan: Nan hinumdoman ko ang akong tugon kang Jacob, ug usab ang akong tugon kang Isaac, ug usab ang akong tugon kang Abraham akong hinumdoman; ug hinumdoman ko ang yuta. Levitico 26:39–42.

The curse was because they didn’t remember the sabbaths of the land.

Ang tunglo tungod kay wala nila hinumdumi ang mga adlaw nga igpapahulay sa yuta.

John the Baptist, who was Elijah to come, typified the “voice” in the wilderness of Revelation eleven’s three and a half days. He would direct the dead dry bones to “remember” Moses’ law at Horeb, and if they did, then the messenger of the covenant would “remember” the covenant of their fathers. But only if they confessed their sins, the sins of their fathers, and more humbling, they were to specify the trespasses “they trespassed against” God.

Si Juan Bautista, nga mao ang Elias nga umalabot, naglarawan sa “tingog” sa kamingawan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse. Siya magmando sa mga patayng uga nga mga bukog nga “mahinumdom” sa balaod ni Moises didto sa Horeb, ug kon ilang buhaton kana, nan ang mensahero sa tugon “mahinumdom” sa tugon sa ilang mga amahan. Apan kon ila lamang isugid ang ilang mga sala, ang mga sala sa ilang mga amahan, ug labi pang nagpaubos, kinahanglan nilang tukion ang mga kalapasan nga “ilang gikalapasan batok” sa Dios.

They would also need to admit that they had been walking “contrary” to God, and that God had been walking “contrary” to them.

Kinahanglan usab nilang ilhon nga sila naglakaw “nga supak” sa Dios, ug nga ang Dios naglakaw “nga supak” kanila.

They would also need to recognize that they were the dead dry bones in the street of Revelation eleven, for they had to admit that God had brought them into the enemy’s land, and the enemy’s land is death.

Kinahanglan usab nilang ilhon nga sila mao ang mga patayng uga nga mga bukog diha sa dalan sa Revelation onse, kay kinahanglan nilang angkonon nga gidala sila sa Dios ngadto sa yuta sa kaaway, ug ang yuta sa kaaway mao ang kamatayon.

According to John the Baptist, they would also need to answer the question of who the “voice” crying in the “wilderness” is, for John asked, “Who hath warned you to flee from the wrath to come?”

Sumala kang Juan Bautista, gikinahanglan usab nga ilang tubagon ang pangutana kon kinsa ang “tingog” nga nagasinggit sa “kamingawan,” kay nangutana si Juan, “Kinsa ba ang nagpasidaan kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umaabot?”

We will continue these subjects in the next article.

Padayon natong hisgutan kining mga hilisgutan sa sunod nga artikulo.

> “The minister of God is commanded: ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show My people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The Lord says of these people: ‘They seek Me daily, and delight to know My ways, as a nation that did righteousness.’ Here is a people who are self-deceived, self-righteous, self-complacent, and the minister is commanded to cry aloud and show them their transgressions. In all ages this work has been done for God’s people, and it is needed now more than ever before.” Testimonies, volume 5, 299.

> “Ang ministro sa Dios gisugo: ‘Singgit sa makusog, ayaw pagtipig, ipataas ang imong tingog sama sa trumpeta, ug ipakita sa Akong katawohan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala.’ Ang Ginoo nagaingon mahitungod niining katawohan: ‘Nangita sila Kanako adlaw-adlaw, ug nalipay sa pag-ila sa Akong mga dalan, ingon sa usa ka nasod nga nagbuhat ug pagkamatarung.’ Ania ang usa ka katawohan nga nalimbongan sa ilang kaugalingon, nagpakamatarung sa ilang kaugalingon, ug nahimuot sa ilang kaugalingon, ug ang ministro gisugo sa pagsinggit sa makusog ug sa pagpakita kanila sa ilang mga kalapasan. Sa tanang kapanahonan kini nga buluhaton gihimo alang sa katawohan sa Dios, ug gikinahanglan kini karon labaw pa kay sa bisan kanus-a kaniadto.” Testimonies, tomo 5, 299.

Back to Articles