Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Seven

Ang Basahon ni Daniel - Numero Sesenta y Siete

Prophetic Insights: Islam, September 11, 2001, and the Day of the East Wind

Propetikong mga Panabot: Islam, Septyembre 11, 2001, ug ang Adlaw sa Hangin sa Sidlakan

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.

Ang Islam sa ikatulong kaalautan misulod sa propetikong kasaysayan niadtong Septiyembre 11, 2001, ug kini dihadiha gipugngan. Niadtong panahona ang ulahing ulan nagsugod sa pag-ulan, apan kini “gitakus.”

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Sa hustong sukod, sa diha nga kini moturok, makiglalis ka batok niini: iyang pugngan ang iyang mapintas nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa tungod niini pagahinloan ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang bug-os nga bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa diha nga iyang himoon ang tanang mga bato sa halaran sama sa mga batong-apog nga gidugmok ngadto sa mga tipik, ang mga kakahoyan nga sagrado ug ang mga larawan dili na motindog. Apan ang linig-on nga ciudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug ibilin nga daw kamingawan: didto mokaon ang nating baka, ug didto kini mohigda, ug ut-uton ang mga sanga niana. Sa diha nga ang mga sanga niana malaya na, pagabungkagon sila: ang mga babaye moanha, ug sunogon sila: kay kini mao ang usa ka katawhan nga walay pagsabut: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nag-umol kanila dili magapakita kanila ug kalomo. Ug mahitabo nianang adlawa, nga ang Ginoo mopakpak gikan sa agianan sa suba hangtod sa sapa sa Egipto, ug kamo pagatigumon sa tagsatagsa, Oh kamo nga mga anak sa Israel. Ug mahitabo nianang adlawa, nga ang dakung trumpeta patunghagon, ug manganhi sila nga hapit nang mangahanaw sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinalikway sa yuta sa Egipto, ug mosimba sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem. Isaias 27:6–13.

The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”

Ang “adlaw sa hangin sa silangan” nagailhan sa pag-abot sa ulahing ulan, ug usab sa Islam sa ikatulong kaalaotan. Naga timaan usab kini sa sinugdanan sa kasaysayan diin ang “kadautan ni Jacob hinloan.” Ang adlaw sa hangin sa silangan miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, ug niadtong puntoha nagsugod ang paghukom sa mga buhi. Ang paghukom sa mga buhi mao ang panapos nga buluhaton sa ikatulong manulonda, ug didto nagsugod ang pagwagtang sa mga sala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Mao kana ang buot ipasabot ni Isaias sa dihang siya misulat, “Pinaagi niini.”

The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).

Ang mga pulong nga nag-una sa, “Pinaagi niini,” mao kini: “Sa sukod, sa diha nga kini moturok, ikaw makiglalis batok kaniya: iyang pugngan ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan.” Ang “Pinaagi niini,” nagtimaan sa piho nga mga kamatuoran sa pagsulay nga naghinlo sa sala gikan kanila nga girepresentar ingon nga Jacob. Kadtong mga kamatuoran naglakip sa maong hitabo (9/11), nga nagtimaan sa pag-abot sa ulahing ulan. Kadtong mga kamatuoran naglakip sa kahulogan sa ulahing ulan ingon nga “usa ka mensahe,” ug ang “mensahe” mao ang Islam. Naglakip usab kini sa kamatuoran nga ang “hangin sa sidlakan” mao ang Islam sa ikatulong Ay, ug naglakip kini sa profetikanhong kinaiya sa misunod nga pagpugong sa Islam (iyang pugngan).

The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.

Ang pagsulay mismo gisimbolo sa “debate,” nga nagsugod niadtong Setyembre 11, 2001. Si Jeremias, sa dihang nagrepresentar sa unang kapakyasan, gitambagan sa “pagbalik” ngadto sa Dios ug sa pagbulag sa bililhon gikan sa daotan. Ang “bunga” sa mensahe sa pagsulay nagamugna ug duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba.

The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.

Ang paghukom sa buang ginahulagway ingon nga, “sa diha nga himuon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gilumpag ngadto sa tipik-tipik, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog.” Si Isaias naghisgot sa pagpamulong batok kanila nga nagbaliskad sa tanang butang diha sa kapitulo beinte-otso ug beinte-nuebe. Sila mao ang mga dili makasabut sa tinimrihan nga basahon. Ang buhat (bunga) sa mga dautan pagailhon ingon nga kolonon sa magkokolon.

> Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.

> Busa, ania karon, mopadayon Ako sa pagbuhat ug kahibulongang buhat taliwala niining katawhan, usa gayud ka kahibulongang buhat ug usa ka katingalahan: kay ang kaalam sa ilang mga manggialamon mawagtang, ug ang pagsabot sa ilang mga mabinantayon pagatabonan. Alaut sila nga nagtinguha sa pagpalawom aron itago ang ilang tambag gikan sa Ginoo, ug ang ilang mga buhat atua sa kangitngit, ug sila nagaingon, Kinsa ang makakita kanato? ug kinsa ang makaila kanato? Sa pagkatinuod ang inyong pagbalit-ad sa mga butang pagaisipon ingon sa kolonon sa magkokolon; kay moingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga naghimo niini, Wala niya ako buhata? o moingon ba ang binuhat nga gihulma mahitungod kaniya nga naghimo niini, Wala siya’y pagsabot? Isaias 29:14–16.

The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.

Ang buhat sa mga daotan mamahimong sama sa yutang kolonon sa magkokolon, ug sa kapitulo baynte-siyete ang ilang buhat gihulagway sa susamang paagi, ingon nga mga batong-apog nga gipangdugmok ug gibahin. Ang apog o ang yutang kolonon sa magkokolon sayon nga madugmok ngadto sa abog, ug ang simbolo sa buhat sa paghimo nga “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” ug ang paglakip sa buhat sa pagguba sa “the groves and images,” aron sila “shall not stand up,” mao ang buhat nga girepresentar sa reporma ni hari Josias. Sa katapusang rebaybal ug reporma, nga girepresentar sa reporma ni Josias, ang korporatibong estruktura sa Adventista mamahimong biniyaan ug kamingawan, kay “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” Ang tanan nilang mga buhat, nga nagpasabot sa linibo ka mga iglesia, mga eskuylahan, mga kolehiyo, mga unibersidad, mga ospital, ug mga bilding pang-opisina sa tibuok kalibotan, sa pagtagna pagadugmokon ngadto sa walay kapuslanan nga abog.

The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”

Ang pagkamiyembro usab mahimong biniyaan, kay kadtong “mga tawo nga walay pagsabot” mamahimong “nangalaya” nga mga “sanga” nga “pagaputlon” ug “isugnod sa kalayo,” kay “siya nga nagbuhat kanila dili magpakita ug kalooy kanila, ug siya nga naghulma kanila dili magpakita ug kahangawa kanila.”

When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”

Sa diha nga mahuman na ang pagbulag nga mapahigayon pinaagi sa mensahe sa pagsulay, ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo dieciocho motawag sa laing panon sa Dios gikan sa Babilonia, kay niadtong adlawa “mahitabo kini” “nga ang dakong trumpeta pagahuypon, ug manganhi sila nga andam nang mangamatay didto sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinalikway didto sa yuta sa Egipto, ug magasimba sila sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem.”

The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.

Ang agi nga atong ginatagad dinhi (Isaias beinte-siete, bersikulo otso hangtod trese), nagaila sa propetikong kasaysayan nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug naghulagway sa pagsulay ug paghinlo sa mga tawo nga sa kaulahian motawag sa laing panon sa Dios paggula gikan sa Babilonia. Ang pangunang mga bersikulo sa maong kapitulo nagaila sa usa ka awit nga pagaawiton sulod nianang maong kasaysayan.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.

> Nianang adlawa, pagaawita kamo mahitungod kaniya, Usa ka parasan sa mapulang bino. Ako, ang Ginoo, mao ang nagabantay niini; pagaibisbisan ko kini sa matag higayon: aron walay makadaot niini, pagabantayan ko kini sa gabii ug sa adlaw. Walay kapungot diha kanako: kinsa ba ang mobarug batok kanako uban sa mga tunok ug sampinit sa gubat? Agion ko sila, sunogon ko silang tanan sa tingub. Kun dili, ipagunit siya sa akong kusog, aron makigdait siya kanako; ug makigdait siya kanako. Siya maoy magapahinungdan nga kadtong mga gikan kang Jacob manag-ugat: ang Israel mamulak ug manalingsing, ug pun-on ang nawong sa kalibotan sa bunga. Gibunalan ba niya siya, sama sa iyang pagbunal niadtong mga nanagbunal kaniya? kun gipatay ba siya sumala sa pag-ihaw niadtong mga gipamatay pinaagi kaniya? Isaias 27:2–7.

The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.

Ang awit sa kaparrasan mao ang awit nga unang nagpaila sa katawohan sa Dios ingon nga usa ka kaparrasan nga Iyang gihigugma ug giatiman. Unya kini nagapresentar sa usa ka saad sa pagdawat alang sa bisan kinsa nga buot mokupot sa pagkamatarong ni Cristo. Unya kini nagpaila sa saad sa pagbubo sa Balaang Espiritu, nga gisimbolo sa duha ka hugna sa ulan. Ang unang hugna sa ulan nagahatag ug kinabuhi sa mga bulak ug mga putot, ug ang ikaduhang hugna nagpuno sa yuta sa bunga.

The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.

Ang awit sa kaparrasan mao ang awit nga nag-ila sa yugto sa panahon sa dihang ang Dios milabay sa usa ka kaniadto pinili nga katawhan, samtang misulod sa pakigsaad uban sa usa ka bag-ong pinili nga katawhan. Ang bersikulo otso ug ang mga mosunod, yano lamang nga nagbalik ug nagpalapad sa nahaunang mga bersikulo sa kapitulo. Ang unang bersikulo sa kapitulo nag-ila sa mao rang hitabo nga giila ingong “adlaw sa hangin sa sidlakan” diha sa bersikulo otso.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.

> Nianang adlawa, ang Ginoo uban sa iyang mabangis ug daku ug kusgan nga espada magasilot sa leviathan nga malagbasong bitin, sa leviathan nga baliko nga bitin; ug iyang patyon ang dragon nga anaa sa dagat. Isaias 27:1.

The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.

Ang dragon mao si Satanas, apan sa ikaduhang diwa kini mao ang pagano nga Roma.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Busa samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang diwa, usa ka simbolo sa paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.

Ang napulo ka mga hari sa paganong Roma, sa ikapito nga kapitulo sa Daniel, ug sa ikanapulog-duha nga kapitulo sa Pinadayag, nagrepresentar sa napulo ka mga hari sa Pinadayag disi-siyete—sa kaulahiang mga adlaw.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> “Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagpahamtang sa ilang kaugalingon sa timaan sa anticristo, ug gihulagway ingon nga dragon nga miadto sa pagpakiggubat batok sa mga balaan—batok sa mga nagabantay sa mga sugo sa Dios ug adunay pagtuo ni Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.

Ang bersikulo uno sa Isaias 27 nagailhan sa sinugdanan sa paghukom sa dragon, nga nagsugod sa adlaw sa hangin gikan sa sidlakan, niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang paghukom sa mga hari sa yuta, ug sa ilang mga globalistang kaabag nga mga magpapatigayon, matuman sa dihang ang pinansyal nga estruktura sa yuta pagalaglagon pinaagi sa usa ka “hangin gikan sa sidlakan”, sa taliwala sa mga “dagat”.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Kay tan-awa, ang mga hari nanagtigum; sila nanagdungan sa pag-agi. Ilang nakita kini, ug busa nanghibulong sila; nangalisang sila, ug nanagdali sa pagpalayo. Didto giabtan sila sa kahadlok, ug sa kasakit, ingon sa usa ka babaye nga nagbati. Gilumpag mo ang mga sakayan sa Tarshish pinaagi sa usa ka hangin sa sidlakan. Mga Salmo 48:4–7.

Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.

Ang Isaias kapitulo baynte-siyete, bersikulo uno hangtod pito, gisubli ug gipadako ang pagpasabot diha sa bersikulo otso hangtod trese. Gipaila niini nga sa “adlaw sa sidlakanong hangin” ang mga hari ug ang mga magpapatigayon sa yuta paga-atubangon sa kahadlok, ug ang ilang kahadlok modako sa dagan sa kasaysayan sukad nianang puntoha padayon. Kining kahadloka nag-ila sa dili makatarunganon ug dinagkong lihok sa mga progresibong globalista sa kalibotan sukad pa sa Septyembre 11, 2001, samtang ilang giduso ang ilang adyenda sa unahan nga labi pang mapugsanon ug mas agresibo kay sa makatarunganong mapaabot. Si Satanas, ug ang iyang mga representante, alang sa mga magpapatigayon ug mga hari sa yuta (ang mga globalista), ingon nga mga simbolo sa dragon, nasayod nga mubo na lamang ang ilang panahon.

> Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.

> Busa, pagmaya kamo, kamong mga langit, ug kamo nga nanagpuyo diha kanila. Alaut ang mga pumoluyo sa yuta ug sa dagat! kay ang yawa mikunsad nganha kaninyo, nga may dakung kapungot, tungod kay siya nahibalo nga hamubo na lamang ang iyang panahon. Pinadayag 12:12.

The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”

Ang adlaw sa hangin sa sidlakan, nga maoy hinungdan sa krisis sa ekonomiya niadtong 2001, nga nagpadayon lamang sa pagkadaotan, bisan unsa pa ang sulayan sa globalistang medya sa pag-angkon, mao ang butang nga moatubang sa kalibotan sa takna nga ang dragon nasayod nga mubo na lamang ang iyang panahon. Unya iyang paspasan ang iyang mga lihok alang sa pagkontrolar sa tibuok yuta, ug gibuhat niya kini sa dihang ang “Alaut” (ang ikatulong Alaut) ipahamtang ibabaw sa “mga pumoluyo sa yuta ug sa dagat.”

The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.

Ang pag-abot sa Islam sa ikatulong Kaalaotan (ang hangin sa sidlakan), niadtong Septiyembre 11, 2001, nagpatungha ug usa ka katalagman sa ekonomiya nga mipugos sa mga globalista sa pagpaspas sa ilang mga paningkamot aron ipahamtang ang usa ka pangkalibotang kagamhanan ibabaw sa kalibotan. Apan ang Islam nagpadayon sa pagtuman sa iyang tahas. Tingali ang labing mabug-at nga pagpadayag sa Islam ingon nga usa ka simbolo sa tagna sa Biblia makita diha sa unang paghisgot sa Islam.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ug ang manolunda ni Jehova miingon kaniya: Ania karon, ikaw nagsamkon ug magaanak ka ug usa ka anak nga lalaki, ug pagatawgon mo ang iyang ngalan nga Ismael; kay nadungog ni Jehova ang imong kasakit. Ug siya mahimong usa ka tawong ihalas; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.

God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.

Ang Pulong sa Dios dili gayod mapakyas. Samtang ang Islam nagapadayon sa pagpamunga ug kasakit sama sa usa ka babayeng nagbati, ang uban nga tingali gani modawat nga ang Islam giila diha sa tagna sa Biblia, wala pa gayod makasabut sa dayag nga kamatuoran diha sa duha ka bersikulo. Ang uban tingali makasabot nga ang Islam mao ang naghiusa sa matag tawo sa tibuok kalibotan aron sa pagsukol batok sa usa ka komon nga kaaway, ug kini tinuod gayod. Apan ang katapusang hugpong sa pulong diha sa bersikulo mao ang mas mabug-at nga kamatuoran. Ang kalibotan nauyog tungod sa Septiyembre 11, 2001, ug bag-ohay lang nauyog na usab pinaagi sa pag-atake sa Hamas batok sa Israel niadtong Oktubre 7 niining tuiga. Apan walay bisan kinsa nga andam makakita nga ang espiritu sa gubat ug kalit nga kalaglagan anaa “sa atubangan sa tanan” nga mga igsoon ni Ismael.

What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?

Unsa nga matang sa kalaglagan ang ipatuman kon adunay usa ka kalit nga pag-atake nga ipatuman sa mga nasod nga Islamiko sama sa Saudi Arabia, United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei, ug Bahrain? Ang espiritu ni Ishmael anaa sa “tanan niyang mga igsoon,” ug ang gubat nga hangtod karon namugna pinaagi sa ikatulong Alaot gikan sa mga nasod sama sa Afghanistan o Iraq, mahimong lahi gayod sa dihang ang tagna mahitungod kang Ishmael matuman sa hingpit. Pila ka mga bomba nukleyar ang anaa sa Pakistan?

The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?

Ang propetikong kinaiya sa Islamikong pakiggubat, ingon sa gipakita sa una ug ikaduhang Islamikong Kasilag, mao ang kalit ug makapakurat nga mga pag-atake. Aduna ba’y igo nga panalapi sa mauswagon nga mga nasod nga Islamiko aron sa tago nga pagkuha o paghimo og mga hinagiban nga mas masalimuot ug mas makamatay kay sa mga eroplano nga puno sa sugnod, mga bomba sa sakyanan, nagdilaab nga mga goma, pagpanglugos, ug mga kutsilyo? Ang Pulong ba sa Dios pagatuohan?

All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.

Ang tanang mga hiyas sa damgo ni Miller nahimong mga kamatuorang pagsulay sa katapusang mga adlaw, bisan pa kung wala nay labaw pa kay sa kamatuoran nga kadtong mga kamatuorana gisalikway ug ang tagna nagaila nga kini pagapasig-uli-on. Apan ang pipila niadtong mga hiyas, sama sa buluhaton ni Cristo didto sa langitnong santuwaryo ug sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, nagaila sa mga tagna nga matuman lamang sa hilabihan nang katapusang mga adlaw. Ang usa nagrepresentar sa buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit, sa pagkatinuod usa ka kasamtangang kamatuorang pagsulay, ug ang usa nagaila sa mensahe sa Taliwala sa Gabii nga Singgit, nga usab usa ka kasamtangang kamatuorang pagsulay.

The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.

Ang hilo nga naghabol pagdugtong sa kalihokang Millerite ug sa panahon sa katapusan niadtong 1989, nga maoy sa baylo nagpasulod sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, mao ang “pito ka panahon,” nga mao ang unang mutya ni Miller ug ang una nga gipahilayo samtang ang Adventismo mibiya sa karaang mga agianan. Ang usa ka gatus ug baynte-sais ka tuig gikan sa pagrebelde sa 1863 ngadto sa panahon sa katapusan niadtong 1989, nagrepresentar sa “pito ka panahon.” Ang duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte gibahin ngadto sa duha ka yugto nga tag-usa ka libo ug duha ka gatus ug saysenta, ug ang ikapulo o ikapulo nga bahin sa usa ka libo ug duha ka gatus ug saysenta, mao ang usa ka gatus ug baynte-sais. Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod hilabihan kagdugay nga kini nagdugtong sa nahauna ug naulahi nga mga kalihokan sa tulo ka mga manulonda. Sa pagbuhat niini kini nagpaila nga ang kamatuoran sa “pito ka panahon” usa usab ka nagaanaa karon nga kamatuoran sa pagsulay, ug nga kini mao ang kamatuoran nga dili na lamang yano nga batong patukoranan, kondili ang ulohan sa suok.

We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Karon biyaan na nato ang atong pagsusi sa pagdugang sa kahibalo diha sa kalihokan sa mga Millerite, nga girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai diha sa basahon ni Daniel, ug ipunting ang atong pagtagad ngadto sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel, nga nagarepresentar sa pagdugang sa kahibalo, diha sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.

Mosunod kita sa pagsugod sa pagtagad sa upat ka mga kaliwatan sa Adventismo nga naglangkob sa usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig gikan sa 1863 hangtod sa 1989.

We will start that study in the next article.

Sugdan nato kana nga pagtuon sa sunod nga artikulo.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.

> Ug nahitabo sa ikaunom nga tuig, sa ikaunom nga bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang ako naglingkod sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda naglingkod sa akong atubangan, nga didto mitugpa sa ibabaw nako ang kamot sa Ginoong Dios. Unya mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka dagway nga sama sa dagway sa kalayo: gikan sa dagway sa iyang hawak paubos, kalayo; ug gikan sa iyang hawak paingon sa ibabaw, sama sa dagway sa kahayag, sama sa kolor sa amber. Ug iyang gituy-od ang porma sa usa ka kamot, ug gikuptan ako sa usa ka pungpong sa buhok sa akong ulo; ug gialsa ako sa espiritu sa taliwala sa yuta ug sa langit, ug gidala ako diha sa mga panan-awon sa Dios ngadto sa Jerusalem, ngadto sa pultahan sa sulod nga ganghaan nga nagaatubang paingon sa amihanan; diin didto ang lingkoranan sa larawan sa pangabugho, nga nagapukaw sa pangabugho. Ug, ania karon, ang himaya sa Dios sa Israel atua didto, sumala sa panan-awon nga akong nakita didto sa kapatagan. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, iyahat karon ang imong mga mata paingon sa dapit sa amihanan. Busa giyahat ko ang akong mga mata paingon sa dapit sa amihanan, ug ania karon, sa amihanan sa ganghaan sa halaran, kining larawan sa pangabugho diha sa alagianan. Miingon pa gayud siya kanako, Anak sa tawo, nakita ba nimo ang ilang gibuhat? bisan ang dagkung mga dulumtanan nga ginabuhat dinhi sa balay sa Israel, aron ako mopahilayo sa akong balaang puloy-anan? apan lumiso ka pag-usab, ug makakita ka pa ug labing dagkung mga dulumtanan. Ug gidala niya ako ngadto sa pultahan sa sawang; ug sa dihang mitan-aw ako, ania karon, may usa ka lungag sa kuta.

> Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.

> Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kalota karon ang bungbong; ug sa diha nga nakakalot ako sa bungbong, ania karon, usa ka pultahan. Ug siya miingon kanako, Sulod, ug tan-awa ang mga daotang dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi. Busa misulod ako ug nakita ko; ug ania karon ang tanang dagway sa mga nagakamang nga butang, ug mga mahugawng mananap, ug ang tanang mga diosdios sa balay sa Israel, nga gipintalan sa bungbong sa palibot. Ug mitindog sa ilang atubangan ang kapitoan ka mga anciano sa balay sa Israel, ug sa taliwala nila mitindog si Jaazanias nga anak ni Safan, nga ang tagsatagsa ka tawo may iyang insensaryo sa iyang kamot; ug mitungas ang mabagang panganod sa incienso. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, nakita ba nimo ang ginabuhat sa mga anciano sa balay sa Israel sa kangitngit, ang tagsatagsa ka tawo sa mga lawak sa iyang larawan? kay sila nagaingon, Ang Ginoo wala makakita kanato; ang Ginoo mibiya sa yuta. Siya miingon usab kanako, Bumalik ka pag-usab, ug makita mo ang labi pang dagkung mga dulumtanan nga ilang ginabuhat. Unya gidala niya ako ngadto sa pultahan sa ganghaan sa balay sa Ginoo nga paingon sa amihanan; ug, ania karon, didto naglingkod ang mga babaye nga nanaghilak alang kang Tammuz. Unya miingon siya kanako, Nakita ba nimo kini, O anak sa tawo? bumalik ka pag-usab, ug makita mo ang labi pang dagkung mga dulumtanan kay niining mga butanga. Ug gidala niya ako ngadto sa sulod nga sawang sa balay sa Ginoo, ug, ania karon, sa pultahan sa templo sa Ginoo, sa taliwala sa alagianan ug sa halaran, may mga may kaluhaan ug lima ka tawo, nga ang ilang mga likod gitumong sa templo sa Ginoo, ug ang ilang mga nawong paingon sa sidlakan; ug sila misimba sa adlaw paingon sa sidlakan. Unya miingon siya kanako, Nakita ba nimo kini, O anak sa tawo? Butang ba kini nga diyutay ra alang sa balay sa Juda nga ilang ginabuhat ang mga dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi? kay ilang gipuno ang yuta sa kapintas, ug mibalik sila aron sa paghagit kanako ngadto sa kasuko: ug, ania karon, ilang ibutang ang sanga sa ilang ilong. Busa ako usab molihok sa kapungot: ang akong mata dili mopasaylo, ni malooy ako: ug bisan pa man singgitan nila ang akong mga igdulungog sa makusog nga tingog, apan dili ko sila pamatian. Ezekiel 8:1–18.

Back to Articles