Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatos ug Kaluhaan ug Duha

The Unveiling of Truth: A Journey Through Daniel 11 and the Shaking of God’s People

Ang Pagpadayag sa Kamatuoran: Usa ka Panaw Pinaagi sa Daniel 11 ug ang Pag-uyog sa Katawhan sa Dios

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.

Sa dihang ang kahayag sa Daniel kapitulo onse, bersikulo kwarenta hangtod kwarenta’y singko, gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ang mga kaaway sa kamatuoran mihatag ug pagsukol nga nagtugot sa Dios sa pagpadayag sa mga kamatuoran aron depensahan ang mga sukaranang pamatuod sa maong pahayag diha sa basahon ni Daniel, nga unya nahimong hilisgutan ug sentro sa mga pag-atake ni Satanas. Kana nga panaglalis mahitungod sa kamatuoran ug sayop nianang kasaysayan gigamit sa Balaang Espiritu sa pag-ila sa pipila ka mga lagda sa pagtagna nga labi pang makadugang sa kahibalo nga gibuksan na ug nga human niana pagagamiton sa pagsulay sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Atong gihunahuna ang “tripolohang mga paggamit sa pagtagna,” ug giila kadtong mga paggamit ingon nga usa ka pangunang lagda nga gipadayag pinaagi sa proseso sa pagsukol nga gipahinabo ni Satanas niadtong nangaging mga adlaw. Kining maong kontrobersiyal nga proseso giila ni Sister White nga mao ang “pag-uyog.”

> “I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.

> “Gitumong ako ngadto sa pagbuot sa Dios taliwala sa Iyang katawhan ug gipakita kanako nga ang matag pagsulay nga gidala sa nagapaputli ug nagahinlo nga proseso ibabaw sa mga nag-angkon nga mga Kristohanon nagapamatuod nga ang uban kanila mga hugaw nga salin. Ang lunsay nga bulawan dili sa kanunay makita. Sa matag krisis nga relihiyoso, may pipila nga mapukan ilalom sa tentasyon. Ang pag-uyog sa Dios nagapadpad sa daghang katawhan sama sa uga nga mga dahon. Ang kauswagan nagapadaghan sa usa ka panon sa mga nag-angkon lamang. Ang kalisdanan nagapapha kanila gikan sa iglesia. Ingon nga usa ka pundok, ang ilang mga espiritu dili malig-on uban sa Dios. Manggula sila gikan kanato tungod kay dili sila gikan kanato; kay sa dihang moabut ang kasakitan o paglutos tungod sa pulong, daghan ang mapandol.” Testimonies, volume 4, 89.

The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.

Ang “pag-uyog” mamugna sa dihang ang kamatuoran pagabuksan sa Leon sa banay ni Juda ug sa ulahi ipaila.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.

> “Gipangutana ko ang kahulogan sa pag-uyog nga akong nakita, ug gipakita kanako nga kini pagapahinaboan sa matul-id nga pagpamatuod nga gitawag pinaagi sa tambag sa Tinuod nga Saksi ngadto sa mga Laodiceanhon. Kini adunay epekto sa kasingkasing sa modawat niini, ug magadala kaniya sa pagpataas sa bandila ug sa pagpatungha sa matul-id nga kamatuoran. Ang uban dili makalahutay niining matul-id nga pagpamatuod. Motalikod sila batok niini, ug mao kini ang mahinungdanon nga hinungdan sa usa ka pag-uyog taliwala sa katawhan sa Dios.” Early Writings, 271.

The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.

Ang pagpaila sa “kamatuoran” sa kanunay maoy hinungdan sa usa ka pag-uyog, ug ang kamatuoran nga giablihan pag-usab niadtong 1989, naghimo gayud niana. Usa sa mga kaayohan sa pagsukol nga gidala batok sa kamatuoran mao ang pagpalambo sa usa ka hugpong sa mga lagda aron sa pagpatukod sa pagdugang sa kahibalo sulod sa mga katuigan nga misunod sa 1989. Ang pagpalambo sa mga lagda, nagkaparehas sa pagpalambo sa usa ka hugpong sa mga lagda sa panahon sa mga Millerita. Ang tanang tulo-ka-pilo nga mga aplikasyon sa tagna sa Biblia nakatampo sa kapinaw sa mga panghitabo sa kaulahiang mga adlaw.

The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.

Ang tulo ka paggamit sa Roma ug Babilonya nagatukod sa relasyon sa babaye ug sa mananap nga iyang gisakyan ug giharian sa panahon sa kasaysayan sa krisis sa balaod sa Dominggo, nga mao usab ang kasaysayan sa ehekutibong paghukom sa Dios ibabaw sa bigaon sa Babilonya.

The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.

Ang tulo ka paggamit sa “ang mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad,” ug usab sa “Elias,” nagaila sa buluhaton, ug sa mensahe sa duha ka mga yugto nga naghulagway sa pagtapos sa panahon sa grasya sa katapusang mga adlaw. Ang nahaunang yugto nagsugod sa nahaunang tingog sa Pinadayag kapitulo 18, nga nagrepresentar sa sinugdanan sa mapanukidukidong paghukom sa mga buhi alang sa Laodiceanong Adventismo, ug ang ulahing yugto nagsugod sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18, nga nagrepresentar sa ehekutibong paghukom sa bigaon sa Babilonia.

The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.

Ang tulo ka pag-aplikar sa Roma ug Babilonia nagrepresentar sa gawasnong kasaysayan sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw, samtang ang tulo ka pag-aplikar ni Elias ug sa mensahero nga nagaandam sa dalan nagrepresentar sa sulodnong kasaysayan sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw. Ang tulo ka pag-aplikar sa tulo ka Kaalautan nag-ila sa mensahe nga nagdagan latas sa duruha ka yugto nga sa tingub nagrepresentar sa panapos nga yugto sa paghukom, nga nagsugod sa balay sa Dios, ug pagkahuman niini ibabaw sa mga atua sa gawas sa balay sa Dios. Ang tulo ka Kaalautan nag-ila nga ang Islam mao ang mensahe sa ulahing ulan, ug usab ang himan sa paghukom nga gigamit sa Dios alang niadtong mga nagapadapat sa pagsimba sa adlaw ibabaw sa tibuok katawhan. Ang pagtapos sa paghukom nagrepresentar sa “mga adlaw sa panimalos sa Dios,” maingon sa Iyang apostatang iglesia ug sa mga dautan sa gawas sa Iyang iglesia.

When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.

Sa dihang una nga gisugdan ni Jesus ang Iyang ministeryo sa iglesia sa Nazareth, gigamit Niya ang Isaias kapitulo sesenta’y uno aron hubiton ang Iyang ministeryo, mensahe, ug buluhaton, nga naglakip sa pag-ila sa panahon sa panimalos sa Dios. Ang Iyang ministeryo, mensahe, ug buluhaton naglandong nang daan sa ministeryo, mensahe, ug buluhaton sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay sa matagnaong paagi sila mosunod sa Cordero bisan asa Siya moadto.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.

> Ang Espiritu sa Ginoong Dios ania kanako; kay gidihogan ako sa Ginoo sa pagwali sa maayong balita ngadto sa mga maaghop; gipadala niya ako sa pagbugkos sa mga kasingkasing nga nadugmok, sa pagmantala sa kagawasan ngadto sa mga binihag, ug sa pag-abli sa bilanggoan alang kanila nga ginapos; Sa pagmantala sa pinasahi nga tuig sa Ginoo, ug sa adlaw sa panimalos sa atong Dios; sa paglipay sa tanang nanagbalata; Sa pagtudlo alang kanila nga nanagbalata sa Zion, sa paghatag kanila ug katahom ilis sa abo, ang lana sa kalipay ilis sa pagbalata, ang sapot sa pagdayeg ilis sa espiritu sa kabug-at; aron pagatawgon sila nga mga kahoy sa pagkamatarong, ang tinanum sa Ginoo, aron siya pagahimayaon. Ug sila magatukod sa karaang mga biniyaan, ilang patindogon pag-usab ang nangaging mga kalumpagan, ug ilang ayohon ang nangaguba nga mga ciudad, ang mga kalumpagan sa daghang mga kaliwatan. Ug ang mga lumalangyaw motindog ug mopakaon sa inyong mga panon, ug ang mga anak sa dumuloong maoy inyong mga magdadaro ug inyong mga magaatiman sa kaparrasan. Apan kamo paganganlan nga mga Saserdote sa Ginoo: ang mga tawo magatawag kaninyo nga mga Ministro sa atong Dios: kan-on ninyo ang mga bahandi sa mga Gentil, ug sa ilang himaya mangandak kamo sa inyong kaugalingon. Isaias 61:1–6.

Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.

Si Jesus gidihogan sa iyang bautismo, ug kana nga timaan sa dalan naghulagway sa Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang pagdihog sa Balaang Espiritu nagsugod sa pagkanaog ibabaw niadtong miila nga ang pagbubo sa ulahing ulan sa kaulahian nga mga adlaw gilantaw nang daan pinaagi sa kasaysayan sa mga Millerita, nga mao ang karaang mga gubaang dapit nga tukoron pag-usab sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa dihang mobalik na sila sa karaang mga alagianan ni Jeremias.

The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.

Ang mensahe sa pagkamatarung ni Cristo gikan sa pagrebelde sa 1888 nahimong karon na usab nga kamatuoran, ug ang mensahe gikan sa pagrebelde sa 1888 mao ang maayong balita nga adunay gahum sa pagbugkos sa mga dugmok nga kasingkasing, apan walay gahum sa pag-abli sa mga mapig-a nga kasingkasing niadtong adunay mga mata sa pagtan-aw, apan dili makakita, ug adunay mga dalunggan sa pagpaminaw, apan dili makasabut. Ang mensahe sa pagkamatarung ni Cristo gikan sa pagrebelde sa 1888 mao usab ang mensahe ngadto sa Laodicea nga miabot pag-usab aron sa pag-abli sa pultahan sa bilanggoan niadtong mga binihag sa sala pinaagi sa Usa nga adunay gahum sa pag-abli sa mga pultahan nga walay tawo nga makaabli, ug sa pagsira sa mga pultahan nga walay tawo nga makasira.

On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, kadtong mga magtanyag unta niadtong maayong mga balita kinahanglan usab nga magmantala sa pinasahi nga tuig sa pagdawat sa Ginoo ug sa adlaw sa panimalos sa Dios. Ang tuig usab sa pagdawat sa Ginoo nagsugod niadtong panahona, ug bug-os Siyang andam sa pagdawat sa paghinulsol sa usa ka Laodiceanhon, hangtod sa moabot ang adlaw sa panimalos sa Dios diha sa haduol nang pag-abot sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Unya ang Iyang panimalos igapadayag batok sa usa ka iglesia nga midumili sa pag-ila sa panahon sa iyang pagduaw, ug sa samang higayon nagsugod ang nagpadayon nga paghukom batok sa bigaon nga Babilonia.

In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.

Sa adlaw sa Iyang pagdawat, nagsaad Siya sa paglipay sa tanang nanagbalata, ug kadtong mga nanagbalata sa Jerusalem gihulagway diha sa Ezekiel kapitulo nuebe. Ang ilang paglipay ginapahigayon pinaagi sa Maglilipay, pinaagi sa pagdawat sa mensahe sa ulahing ulan nga sa ingon niana ginabubo diha kanila. Apan kon ilang ilaon ang ulan. Sa dihang maangkon na nila ang Maglilipay, ug matuman ang buluhaton sa pagtukod pag-usab sa karaang mga dapit nga biniyaan, pinaagi sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” nga gihulagway diha sa pahayag ni Isaias ingon nga buluhaton sa pagpahimutang sa linya sa tagna nga nagrepresentar sa pagkabiniyaan sa sagradong kasaysayan, ibabaw sa laing linya sa tagna nga naghulagway usab sa usa ka pagkabiniyaan. Niana nga buluhaton ilang patindogon pag-usab ang mga pagkabiniyaan sa daghang mga kaliwatan. Unya ang “mga dumuloong” motubag ngadto kanila nga nanagbalata, nga ginabayaw ingon nga usa ka bandila, aron makita sa mga dumuloong.

Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.

Ang pagpahibalo ni Cristo mahitungod sa Iyang bulohaton ug ministeryo, sumala sa gipahayag diha sa Isaias kapitulo saisenta ug usa, mao ang bulohaton ug ministeryo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga bulohaton gipakita na sa mga balaan nga mga kalihokan sa reporma, ug niadtong 1989, miabot ang panahon sa katapusan nga gihulmahan nang daan sa tanan nga nangaging “mga panahon sa katapusan.” Maingon nga ang usa ka bersikulo, Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse, giila ingon nga patukoranan ug sentral nga haligi sa kalihokang Millerita, ang bersikulo nga mao ang patukoranan ug sentral nga haligi sa kalihokan sa Future for America mao ang Daniel kapitulo onse, bersikulo kwarenta. Alang sa mga Millerita, ang kahayag sa sentral nga haligi gilarawan ingon nga kahayag sa panan-awon sa Suba sa Ulai, ug alang sa kalihokan sa Future for America ang kahayag sa sentral nga haligi gilarawan ingon nga kahayag sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining katapusang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkung mga suba sa Shinar, anaa na karon sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga panghitabo nga gitagna moabot sa dili madugay.” Testimonies to Ministers, 112.

The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.

Ang kahayag sa duruha ka panan-awon nga gisimbolo sa duha ka suba nagkahiusa, ug matuman sa kaulahiang mga adlaw. Ang ilang usag usa nga “sumpay” nagrepresentar sa pagkahiusa sa tawhanon ug sa balaan, nga mao ang mensahe nga sa makadaghan gipaila ni Sister White ingon nga mensahe ni Cristo sulod sa konteksto nga ang pagka-tawhanon nga nahiusa sa pagka-balaan dili makasala. Ang duha ka suba nagrepresentar nianang maong sumpay.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> “Walay moubos sa hingpit nga pagkamasinugtanon ang makatubag sa sukdanan sa gikinahanglan sa Dios. Wala Niya pasagdi nga dili tino ang Iyang mga gikinahanglan. Wala Siya magsugo ug bisan unsa nga dili kinahanglan aron madala ang tawo ngadto sa panag-uyon Kaniya. Kinahanglan natong tudloan ang mga makasasala ngadto sa Iyang sulundon sa kinaiya ug dad-on sila ngadto kang Cristo, pinaagi kang kinsang grasya lamang makab-ot kini nga sulundon.

> “The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.

> “Gidala sa Manluluwas sa Iyang kaugalingon ang mga kaluyahon sa katawhan ug nagpuyo sa usa ka kinabuhi nga walay sala, aron ang mga tawo walay kahadlok nga tungod sa kahuyang sa tawhanong kinaiya dili sila makadaug. Mianhi si Cristo aron himoon kitang ‘mga umalambit sa diosnong kinaiya,’ ug ang Iyang kinabuhi nagapahayag nga ang pagka-tawo, inubanan sa pagka-Dios, wala magabuhat ug sala.

> “The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.

> “Ang Manluluwas midaog aron ipakita sa tawo kon unsaon niya pagdaog. Ang tanang mga pagtintal ni Satanas, gisugat ni Cristo pinaagi sa pulong sa Dios. Pinaagi sa pagsalig sa mga saad sa Dios, nadawat Niya ang gahum sa pagtuman sa mga sugo sa Dios, ug ang maninintal walay nakuha nga bisan unsang bentaha. Sa matag tintasyon ang Iyang tubag mao kini, ‘Nahisulat na.’ Busa gihatag kanato sa Dios ang Iyang pulong aron pinaagi niini makasukol kita batok sa dautan. Ang hilabihan kadako ug bililhong mga saad atua kanato, aron pinaagi niini kita “mahimo nga mga umalambit sa kinaiyang diosnon, sa nakaikyas na kamo gikan sa pagkadunot nga ania sa kalibutan tungod sa kaulag.” 2 Pedro 1:4.

> “Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

> “Awhaga ang gitintal nga dili motan-aw sa mga kahimtang, sa kaluyahon sa kaugalingon, o sa gahum sa tintasyon, kondili sa gahum sa pulong sa Dios. Ang tibuok kusog niini atua kanato. ‘Ang Imong pulong,’ nagaingon ang salmista, ‘gitipigan ko sa sulod sa akong kasingkasing, aron ako dili makasala batok Kanimo.’ ‘Pinaagi sa pulong sa Imong mga ngabil gitipigan ko ang akong kaugalingon gikan sa mga dalan sa maglalaglag.’ Salmo 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.

Ang pag-uswag sa kahibalo sa 1798 ug sa 1989 nagrepresentar sa pagbukas pag-usab sa pulong sa tagna sa Dios. Ang Iyang Pulong naghatag sa gahum sa pagdaug ingon nga Siya midaog, ug “Ang Iyang kinabuhi nagpamatuod nga ang katawhan, inubanan sa pagkadiosnon, dili makasala.” Ang panan-awon sa Suba sa Ulai mao ang marah nga panan-awon sa Iyang pagpakita, nga girepresentahan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw. Ang panan-awon sa Suba sa Hiddekel mao ang chazon nga panan-awon sa kasaysayan sa tagna, nga girepresentahan sa tagna sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Ang marah nga panan-awon nagrepresentar sa pagkadiosnon ug ang chazon nga panan-awon nagrepresentar sa pagkatawhanon.

Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.

Ang duha ka suba sa karaang Shinar, nga mao ang Ulai ug ang Hiddekel, o ang nailhan karon nga Tigris ug Eufrates, sa katapusan naghiusa ngadto sa agianan sa tubig nga Shatt al-Arab sa habagatang Iraq, ug ang Shatt al-Arab unya mosangko ngadto sa Gulpo sa Persia. Gigamit ni Jesus ang pisikal ug ang kinaiyanhon aron maghulagway sa espirituwal, ug ang mga panan-awon nga may kalabutan sa duha ka suba nga anaa karon sa proseso sa katumanan, nagrepresentar sa usa ka pagkadugtong sa tawhanon ug sa balaan nga mahitabo samtang kini nagkaduol sa kataposan sa ilang panaw ngadto sa dagat. Kining kamatuoran napalig-on sa sinugdanan sa duha ka tagna nga girepresentahan sa duha ka panan-awon sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese ug katorse. Ang usa ka panan-awon mao ang pangutana, ang usa mao ang tubag, ug sa lohikal nga paagi dili sila mahimong ibulag.

The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.

Ang panan-awon sa pagkatawo, nga nag-ila sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon, nagsugod sa tuig 677 BC, ug ang panan-awon sa pagka-Dios, nga nag-ila sa pagpakita ni Cristo, nagsugod sa tuig 457 BC. Ang pagdugtong sa pagka-Dios ug sa pagkatawo gilarawan pinaagi sa duruha ka gatos ug kaluhaan ka tuig, nga nagkonektar sa duha ka mga sugdang punto sa duha ka mga panan-awon. Ang duruha ka gatos ug kaluhaan maoy usa ka simbolo sa “pagdugtong sa pagkatawo uban sa pagka-Dios,” ug gilarawan usab pinaagi sa pagdugtong sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan niadtong 1798, uban sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.

Ang napormalisa nga mensahe nga nagagikan sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1798, unang gipresentar ni Miller niadtong 1831 (ug unya sa mantalaang Vermont Telegraph niadtong 1833). Ang 1831 maoy duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human sa pagmantala sa King James Bible sa tuig 1611. Ang King James Bible nagrepresentar sa usa ka duruha ka bahin nga dokumento sa Daang ug Bag-ong mga Tugon. Ang sinugdanan ug katapusan sa duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig “nagdugtong” sa usa ka balaan nga publikasyon ug sa usa ka tawhanong publikasyon. Ang kasayoran sa tawhanong publikasyon nakuha gikan sa balaan nga kahayag nga giablihan gikan sa pagkaselyado sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug unya napormalisa pinaagi sa buhat sa usa ka tawhanong galamiton, nga nagsugod na sa pagmantala niini niadtong 1831. Usa kadto ka balaan nga publikasyon, nga may usa ka mensaheng gilatakan sa balaang selyo, nga sa ulahi giablihan gikan sa pagkaselyado sa katawhan, ug human niana gipresentar pinaagi sa usa ka tawhanong galamiton. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “publish” sa pulong sa Dios nagpasabot sa pagtawag pinaagi sa pagsinggit (ngadto), pagkabantog, dinapit nga bisita, pag-imbitar, paghisgot, paghatag ngalan, pagwali, pagpahibalo, paglitok, pagmantala. Si Miller nagsugod sa pagmantala sa iyang mensahe niadtong 1831, ug unya niadtong 1833 kini literal nga gimantala sa Vermont Telegraph.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.

Ang pormalisadong mensahe nga nakuha gikan sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989 unang gimantala niadtong 1996 (diha sa magasin nga The Time of the End), duha ka gatus ug kawhaan ka tuig human sa pagmantala sa duha ka sagradong dokumento nga nailhan nga Declaration of Independence niadtong 1776 (ug sa ulahi ang Constitution of the United States) niadtong 1789. Ang sinugdanan ug katapusan sa duha ka gatus ug kawhaan ka tuig nagdugtong sa pagka-Diyos ngadto sa pagkatawo, ug gibuhat kini pinaagi sa pagmantala sa duha ka balaang dokumento, nga nagsugod niadtong 1776. Sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ang pormalisadong mensahe nga nahatod pinaagi sa buluhaton sa usa ka tawhanong himan gimantala niadtong 1996. Ang sunod-sunod mao kini: usa ka balaang pagmantala, unya usa ka pag-abli, ug dayon usa ka tawhanong pagmantala.

In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.

Sa duruha ka mga panahon sa katapusan, ang tulo ka lakang sa kamatuoran mailhan. Silang duha nagsugod sa usa ka langitnong publikasyon isip unang lakang, ug ang tawhanong publikasyon nga nagpatin-aw sa usa ka langitnong mensahe mao ang katapusang lakang. Ang tunga-tungang lakang mao ang panahon nga ang Leon sa banay ni Juda mobukas sa sinilyo sa langitnong mensahe alang nianang piho nga kasaysayan, ug human niana mopili siya ug usa ka tawhanong galamiton aron tigumon ang kahayag nga gibuksan gikan sa langitnong dokumento. Sa dihang mahitabo ang pagbukas sa sinilyo, adunay pagrebelde nga mapadayag pinaagi sa mga daotan nga wala makasabut sa pagdugang sa kahibalo. Busa, ang usa ka langitnong publikasyon gilarawan pinaagi sa unang letra sa Hebreohanon nga alpabeto, ang pagdugang sa kahibalo gilarawan pinaagi sa ikanapulog-tulo nga letra diin ang pagrebelde mapadayag, ug ang tawhanong publikasyon sa pinasahi nga langitnong mensahe alang nianang kasaysayan mao ang katapusang letra sa Hebreohanon nga alpabeto; ug kon pagatiponon, kining tulo ka mga letra nagpasabot ug “kamatuoran”.

The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.

Ang mga panan-awon sa mga Suba sa Ulai ug Hiddekel nga anaa karon sa proseso sa katumanan nagpaila nga sa ulahing mga adlaw ang pagdugang sa kahibalo gikan sa duha ka mga suba mahiusa aron pamatud-an nga ang pagka-Dios inubanan sa pagkatawhanon wala makasala. Nadawat ni Daniel ang panan-awon nga nagrepresentar sa pagpakita ni Cristo sa pagtapos sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig nga tagna niadtong 1844 samtang didto siya sa daplin sa Suba sa Ulai.

> And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.

> Ug nakita ko kini sa usa ka panan-awon; ug nahitabo, sa diha nga nakita ko, nga didto ako sa Susan sa palasyo, nga anaa sa lalawigan sa Elam; ug nakita ko kini sa usa ka panan-awon, ug didto ako daplin sa suba sa Ulai. Daniel 8:2.

Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.

Nadawat ni Daniel ang panan-awon nga nagrepresentar sa panan-awon sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa kasaysayan nga matagnaon samtang didto siya sa daplin sa Suba sa Hiddekel.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, samtang atua ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel. Daniel 10:4.

Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.

Human niadto giila ni Gabriel ang katuyoan sa panan-awon sa chazon sa Suba sa Hiddekel diha sa bersikulo katorse.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Karon mianhi ako aron pasabton ikaw kon unsay mahitabo sa imong katawhan sa ulahing mga adlaw; kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:14.

The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.

Ang panan-awon nga gihatag daplin sa Suba sa Ulai nag-ila sa “panagway” ni Cristo, (pagka-Dios) sa dihang Siya kalit nga miadto sa Iyang templo niadtong Oktubre 22, 1844. Kini naghulagway sa “pagka-Dios” nga misulod ngadto sa templo sa mga Millerite (pagkatawhan) nianang maong petsa, alang sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala, nga nagpasabot sa adlaw sa “pagkahimong usa,” nga nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawhan. Ang panan-awon nga gihatag daplin sa Suba sa Hiddekel nag-ila sa mahitabo sa katawohan sa Dios (pagkatawhan) sa ulahing mga adlaw.

The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.

Ang sinugdanan sa panan-awon sa “panagway” mao ang tuig 457 BC. Duha ka gatus ug baynte ka tuig human sa propetikong yugto nga nagtimaan sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon, nga nagsugod sa 677 BC. Ang kataposan sa duha ka gatus ug baynte ka tuig nga nahugpong sa sinugdanang punto sa duha ka mga panan-awon, gimarkahan sa Kahibulongang Mag-iihap, nga mao usab ang Kahibulongang Lingguwista sa Habakkuk 2:20.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Apan ang Ginoo anaa sa iyang balaang templo: pahiloma ang tibook nga yuta sa iyang atubangan. Habakkuk 2:20.

The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.

Ang sumpay sa pagkatinawo ug pagka-Dios nga gilarawan sa sinugdan pinaagi sa mga sinugdanang punto sa duha ka mga tagna, naila sa ilang magkatakdo nga mga katapusan pinaagi sa kapitulo ug bersikulo nga naghulagway sa pagpakita sa pagka-Dios nga sa kalit miabut ngadto sa templo nga Iyang gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug natapos kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi sa Oktubre 22, 1844.

> Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.

> Wala ba kamo mahibalo nga kamo mao ang templo sa Dios, ug nga ang Espiritu sa Dios nagapuyo diha kaninyo? Kon adunay tawo nga maghugaw sa templo sa Dios, pagalaglagon siya sa Dios; kay ang templo sa Dios balaan, nga maoy templo nga kamo usab. 1 Corinto 3:16, 17.

On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.

Niadtong Oktubre 22, 1844, uyon sa panan-awon sa “panagway,” giila ni Habakkuk nga ang Ginoo atua sa Iyang balaang templo. Gitukod Niya pag-usab ang templo nga gilaglag ug gitamakan sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, sulod sa kap-atan ug unom ka tuig.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Ug sultihi siya, nga magaingon: Mao kini ang giingon ni Jehova sa mga panon, nga nagaingon: Ania karon, ang tawo kansang ngalan mao ang Sanga; ug siya motubo gikan sa iyang kaugalingong dapit, ug siya magatukod sa templo ni Jehova: Oo, siya magatukod sa templo ni Jehova; ug siya magapas-an sa himaya, ug molingkod ug magahari sa iyang trono; ug siya mahimong sacerdote sa iyang trono: ug ang tambag sa pakigdait anha sa taliwala nilang duruha. Ug ang mga purongpurong maanha kang Helem, ug kang Tobias, ug kang Jedaia, ug kang Hen nga anak ni Sofonias, ingon nga handumanan diha sa templo ni Jehova. Ug sila nga atua sa halayo manganhi ug managtukod sa templo ni Jehova, ug kamo mahibalo nga si Jehova sa mga panon maoy nagpadala kanako nganha kaninyo. Ug kini mahitabo, kon maningkamot kamo sa matinud-anong pagtuman sa tingog ni Jehova nga inyong Dios. Zacarias 6:12–15.

In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.

Sa Juan 2:20, human sa paghinlo ni Cristo sa templo, nga sumala kang Sister White usa ka katumanan sa Malakias kapitulo tres, maingon man sa Oktubre 22, 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad kalit nga miabut ngadto sa Iyang templo.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.

> Si Jesus mitubag ug miingon kanila, Gub-a ninyo kining templo, ug sa tulo ka adlaw patindogon ko kini pag-usab. Unya miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig kining templohá gitukod, ug imong patindogon kini pag-usab sulod sa tulo ka adlaw? Apan siya nagsulti mahitungod sa templo sa iyang lawas. Juan 2:19–20.

In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.

Sa katumanan sa Malakias kapitulo tres, si Cristo kalit nga miadto sa Iyang templo sa dihang Iyang hinloan ang templo sa sinugdanan sa Iyang ministeryo diha sa Juan kapitulo dos, nga nagpatipo sa Oktubre 22, 1844. Ang paghinlo sa templo pinaagi ni Cristo diha sa Juan kapitulo dos, ug sa Oktubre 22, 1844, maoy katumanan sa Malakias kapitulo tres. Diha sa Juan kapitulo DOS ug bersikulo BAYNTE, gipahibalo kita nga ang tawhanong templo gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig, ug ang balaang templo gibanhaw sulod sa tulo ka adlaw. Ang tawhanong templo mahimo lamang nga “balaang templo” ni Habakuk sa dihang ang pagka-Dios kalit nga mosulod niini, ingon sa nahitabo niadtong Oktubre 22, 1844, kay ang pagka-Dios nga nahiusa sa pagkatawo dili makasala. Ang mga panan-awon sa duha ka dagkong mga suba sa Shinar nagrepresentar sa kamatuoran nga ang pagkatawo nga nahiusa sa pagka-Dios dili makasala.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa bersikulo kuwarenta sa Daniel kapitulo onse sa sunod nga artikulo.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Kamo usab, ingon nga buhing mga bato, ginatukod kamo ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug espirituhanong mga halad nga kahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.

Back to Articles