Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eight

Gitukod sa Roma ang Panan-awon - Numero Ocho

Foundations of Sand: The Rejection of Prophetic Truth in Laodicean Adventism

Mga Pundasyon nga Balas: Ang Pagsalikway sa Kamatuoran nga Propetiko sa Laodiceanong Adventismo

Author

Jeff Pippenger

Published

August 18, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the last article we referenced the following words of Jesus.

Sa kataposang artikulo atong gihisgutan ang mosunod nga mga pulong ni Jesus.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.

> Magbantay kamo batok sa mini nga mga manalagna, nga moduol kaninyo nga nagbisti sa panit sa karnero, apan sa sulod sila mga mapintas nga lobo. Mailhan ninyo sila pinaagi sa ilang mga bunga. Nagapupo ba ang mga tawo ug ubas gikan sa katunokan, o mga igos gikan sa kadyapa? Busa ang matag maayong kahoy nagapamunga ug maayong bunga; apan ang daotang kahoy nagapamunga ug daotang bunga. Ang maayong kahoy dili makapamunga ug daotang bunga, ni ang daotang kahoy makapamunga ug maayong bunga. Ang matag kahoy nga wala magapamunga ug maayong bunga pagaputlon ug igasalibay sa kalayo. Busa, pinaagi sa ilang mga bunga mailhan ninyo sila. Dili ang tanan nga nagaingon kanako, Ginoo, Ginoo, makasulod sa gingharian sa langit; kondili kadtong nagabuhat sa kabubut-on sa akong Amahan nga anaa sa langit. Daghan ang moingon kanako niadtong adlawa, Ginoo, Ginoo, wala ba kami managna sa imong ngalan? ug sa imong ngalan nagpagula ug mga yawa? ug sa imong ngalan nagbuhat ug daghang mga kahibulongang buhat? Ug unya magaingon ako kanila sa dayag, Wala ko gayud kamo hiilhi: pahawa kamo gikan kanako, kamo nga nagabuhat sa kasal-anan. Busa, ang matag usa nga nagapatalinghug niining akong mga pulong ug nagatuman niini, ikatandi ko siya sa usa ka tawong manggialamon, nga nagtukod sa iyang balay ibabaw sa bato: Ug miulan, ug miabot ang mga baha, ug mihuros ang mga hangin, ug mibundak batok nianang balaya; apan wala kini mapukan, kay kini natukod ibabaw sa bato. Ug ang matag usa nga nagapatalinghug niining akong mga pulong ug wala magatuman niini, ikatandi sa usa ka tawong buangbuang, nga nagtukod sa iyang balay ibabaw sa balas: Ug miulan, ug miabot ang mga baha, ug mihuros ang mga hangin, ug mibundak batok nianang balaya; ug kini napukan: ug dako gayud ang pagkahugno niini. Mateo 7:15–27.

The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.

Ang pagrebelde sa 1863 nagtimaan sa sinugdanan sa Laodiceanong Seventh-day Adventism sa pagtukod ug bakak nga patukoranan ibabaw sa balas. Ang balas naglarawan sa satanikong prinsipyo sa pluralismo, nga supak sa Bato sa hingpit nga kamatuoran. Ang hingpit nga kamatuoran ginapahimutang ibabaw sa duha ka mga saksi, ug ang mga kamatuoran nga gilarawan sa duha ka sagradong mga tsart ni Habakkuk, nga sa hinayhinay gipasagdan na sa Adventism, naggikan sa Biblia ug gipamatud-an sa Espiritu sa Tagna. Kadtong mga kamatuoran hingpit gayud.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> “Ang kaaway nagtinguha sa pagpalingiw sa mga hunahuna sa atong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye gikan sa buluhaton sa pag-andam sa usa ka katawhan aron makabarog niining kaulahiang mga adlaw. Ang iyang mga sophistria gituyo aron pagadad-on ang mga hunahuna palayo sa mga kapeligrohan ug mga katungdanan sa maong takna. Ila nga giisip nga diyutay ra ang bili sa kahayag nga si Cristo mianhi gikan sa langit aron ihatag kang Juan alang sa Iyang katawhan. Ilang ginatudlo nga ang mga talan-awon nga ania na sa atong atubangan dili igo ug kamahinungdanon aron hatagan ug pinasahi nga pagtagad. Ilang gipawalay-bisa ang kamatuoran nga gikan sa langitnong gigikanan, ug ilang gikawatan ang katawhan sa Dios sa ilang nangaging kasinatian, nga gipulihan hinuon kini ug usa ka bakak nga siyensiya. ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutana mahitungod sa karaang mga alagianan, hain ba ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana.’ [Jeremiah 6:16.]”

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.

> “Walay usa nga mangita sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtoo,—ang mga patukoranan nga gipahimutang sa sinugdanan sa atong buluhaton, pinaagi sa pagtuon sa Pulong nga inubanan sa pag-ampo ug pinaagi sa pagpadayag. Ibabaw niining mga patukoranan kita nagatukod sulod sa kapin sa kalim-an ka tuig. Ang mga tawo mahimong maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong dalan, nga sila makahimo sa pagpahimutang ug mas lig-on nga patukoranan kay niadtong napahimutang na; apan kini usa ka dakung paglimbong. ‘Kay walay laing patukoranan nga arang mapahimutang ni bisan kinsa gawas sa napahimutang na.’ [1 Corinto 3:11.] Sa nangagi, daghan ang misulay sa pagtukod ug bag-ong pagtoo, sa pagpahimutang ug bag-ong mga prinsipyo; apan unsa kaha kadugay mitindog ang ilang tinukod? Sa dili madugay nahugno kini; kay kini wala matukod ibabaw sa Bato.” Testimonies, volume 8, 296–297.

When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.

Sa pag-abot sa Septiyembre 11, 2001, miabot usab ang mga ulan sa Balaang Espiritu.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda mokunsad gikan sa langit, ug ang tibook kalibotan mapadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.

Sa dihang ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York gipukan pinaagi sa usa ka paghikap gikan sa Dios, ang ulahing ulan misugod sa pagwisik. Sa pag-abot sa Septiyembre 11, 2001, ang mga ganghaan sa lunop sa mga prinsipyo sa pagkapapa gibuksan.

> “In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.

> “Niining panahon sa nagharing kasal-anan, ang mga simbahan nga Protestante nga nagsalikway sa usa ka ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo,’ moabut sa usa ka katingalahang kahimtang. Maangkong sila ngadto sa kalibutan. Sa ilang pagkabulag gikan sa Dios, paningkamotan nila nga himoon ang kabakakan ug ang pagtalikod gikan sa Dios nga balaod sa nasud. Manglihok sila ibabaw sa mga magmamando sa yuta aron maghimo ug mga balaod sa pagpahiuli sa nawala nga pagkalabaw sa tawo sa sala, nga nagalingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. Ang mga prinsipyo sa Romano Katolikong pagtuo pagailalomon sa pagpanalipod sa estado. Ang pagsupak sa kamatuoran sa Biblia dili na pagatugotan niadtong wala naghimo sa balaod sa Dios nga ilang lagda sa kinabuhi.” Review and Herald, December 21, 1897.

The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.

Ang Patriot Act nagtimaan sa sinugdanan sa pagpanalipod sa mga prinsipyo sa Romano Katolikong simbahan, nga sa hinay-hinay nagdala ngadto sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Niadtong Septyembre 11, 2001, ang upat ka mga hangin nga nagrepresentar sa Islam sa ikatulong kaalaotan, misugod sa paghuyop.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang mga manulonda nagakupot sa upat ka hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagatinguha sa pagbuwag sa iyang pagkagapos ug pagdagan sa tibook nawong sa tibuok yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon sa iyang agianan.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita diha mismo sa kinatumyan sa walay kataposang kalibotan? Magpabilin ba kitang tapolan ug bugnaw ug daw mga patay? Oh, hinaut unta nga diha sa atong mga iglesia anaa ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga giginhawa ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan nato nga makita nga ang dalan hiktin, ug ang pultahan masigpit. Apan samtang moagi kita sa masigpit nga pultahan, ang kalapad niini walay kinutuban.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.

Ang ulan, hangin, ug baha miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, ug ang Laodicean nga Iglesia Adventista del Séptimo Día gisulayan maingon sa mga Judio sa bunyag ni Cristo, ug maingon sa mga Protestante nga nagsugod niadtong Agosto 11, 1840. Gikan nianang puntoha hangtod sa masukihong tagna sa Hulyo 18, 2020, ang balay sa Laodicean nga Iglesia Adventista del Séptimo Día anam-anam nga napukan, maingon ka sigurado nga ang templo sa mga Judio gimantala nang biniyaan sa wala pa ang krus, ug maingon usab nga ang mga Protestante mibalhin ngadto sa apostatang Protestantismo sa unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844.

The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.

Ang kalihukan sa Laodicea sa ikatulong manulonda unya misulod sa katapusang proseso sa pagsulay niini, ug maingon sa pagsulay nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ang mga ulay gitawag sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan, nga mao ang mga pundasyonal nga kamatuoran dili lamang sa kalihukang Millerite sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, kondili usab sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa kalihukan sa ikatulong manulonda.

The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.

Ang simbolo sa pagsalikway niadtong mga sukaranang kamatuoran diha sa konteksto sa kusog nga limbong mao ang mensahe nga gisulat ni Pablo diha sa Ikaduhang Tesalonica. Kana nga mensahe gisimbolohan pinaagi sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, kay diha sa teksto sa Tesalonica nga si William Miller nakaabot sa pagsabot nga “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa paganong Roma.

There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.

Aduna na’y mga libro nga nasulat nga naghisgot sa depinisyon sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel. Kadaghanan kanila sayop, bisan pa niana kon buot mong susihon ang usa ka sinulat gikan sa usa ka Adventistang teologo nga husto ang pagpatin-aw niini, mahimo mong pangitaon ang The Mystery of the Daily, ni John W. Peters. Dili ko tuyo nga hisgutan niining artikuloha kana nga bahin sa “ang adlaw-adlaw.” Aduna usab ubang mga libro nga naglangkob sa kasaysayan sa “kinsa, unsa, ug ngano” nga pinaagi niini ang bakak nga panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw” sa kataposan natukod sulod sa Laodicean nga Seventh-day Adventism.

The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.

Ang kahulogan sa Hebreohanon nga pulong nga gihubad ingon nga “ang inadlaw,” ug ang kasaysayan sa pagrebelde batok sa patukoranan nga kamatuoran sa “ang inadlaw” nga misugod sa bug-os gayud niadtong 1901, sa makadaghang higayon na nga gipadayag diha sa mga Lamesa ni Habakkuk ug usab sa bag-ong mga artikulo bahin sa basahon ni Daniel.

I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”

Tuyo ko nga ipadayon nga ang pokus sa “ang adlaw-adlaw” niini nga artikulo anaa sa mga profetikanhong kinaiya nga nalangkit sa simbolo sa Roma nga gisalikway. Bisan kinsa nga tinuod nga modawat sa awtoridad sa mga sinulat ni Ellen White kinahanglan lamang nga mobasa sa mosunod aron mahibalo kon unsa ang husto nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw.”

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Unya nakita ko, maylabot sa ‘Daily,’ nga ang pulong nga ‘sacrifice’ gidugang sa kinaadman sa tawo, ug wala kini mahiapil sa teksto; ug nga ang Ginoo mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga mipahayag sa singgit sa takna sa paghukom. Sa dihang may panaghiusa pa, sa wala pa ang 1844, hapit silang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Daily;’ apan sukad sa 1844, diha sa kalibog, gidawat ang ubang mga panglantaw, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.

Ang pagsalikway sa pagsabot ni William Miller bahin sa “ang adlaw-adlaw” mao usab, sa samang higayon, ang pagsalikway sa awtoridad sa mga sinulat ni Ellen White, kay nakita niya “nga ang Ginoo mihatag sa husto nga panglantaw niini ngadto kanila nga mihatag sa pagtuaw sa takna sa hukom.” Gipakita usab kaniya nga ang ubang mga panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw” nakamugna ug “kangitngit ug kalibog,” nga dili mga kinaiya ni Cristo. Giila ni Miller ang “ang adlaw-adlaw” nga mao ang pagano nga Roma sa dihang iyang gitun-an ang Ikaduhang Tesalonica.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> “Padayon ako sa pagbasa, ug wala na akoy hingkaplagang laing kahimtang diin kini [ang in-adlaw-adlaw] makita, gawas lamang sa Daniel. Unya [pinaagi sa tabang sa usa ka concordance] akong gikuha kadtong mga pulong nga nagbarog nga may kalabutan niini, ‘kuhaon;’ kuhaon niya ang in-adlaw-adlaw; ‘gikan sa panahon nga ang in-adlaw-adlaw pagakuhaon,’ ug uban pa. Nagpadayon ako sa pagbasa, ug naghunahuna ako nga wala akoy makita nga kahayag bahin sa teksto; sa katapusan nahiabut ako sa 2 Tesalonica 2:7, 8. ‘Kay ang tinago sa kasal-anan nagapadayon na sa pagbuhat; ang nagapugong lamang karon mao ang magapadayon sa pagpugong hangtud nga siya kuhaon gikan sa dalan, ug unya ang dautan igapadayag,’ ug uban pa. Ug sa diha nga nahiabut ako nianang tekstoha, O, daw unsa ka tin-aw ug mahimayaon ang kamatuoran nga mipakita! Anaa ra diay kini! Mao kana ang in-adlaw-adlaw! Karon, unsa man ang gipasabot ni Pablo sa ‘ang nagapugong karon,’ o nagababag? Pinaagi sa ‘tawo sa sala,’ ug sa ‘dautan,’ ang Poperya maoy gipasabot. Bueno, unsa man kana nga nagababag aron ang Poperya dili mapadayag? Ngano, mao kini ang Paganismo; busa, ‘ang in-adlaw-adlaw’ kinahanglan magpasabot sa Paganismo.’—William Miller, Second Advent Manual, panid 66.” Advent Review and Sabbath Herald, Enero 6, 1853.

Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.

Sa kataposan, gisalikway sa Laodiceanong Adventismo ang husto nga pagsabot nga gihatag kang Miller ug niadtong mga mihatag sa singgit sa takna sa paghukom, pabor sa sayop nga panghunahuna sa apostatang Protestantismo nga “ang inadlaw-adlaw” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo didto sa Iyang santuwaryo. Kining pagsabot dili makatarunganon sa daghang mga ang-ang, apan labaw pa sa pagkabakak, kini nag-angkon nga ang usa ka satanikong simbolo mao ang simbolo ni Cristo.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Busa samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang kahulogan, usa ka simbolo sa paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.

Giila ni Miller ang “adlaw-adlaw” ingon nga pagano nga Roma, ang dragon, apan gikuha sa Laodicean Adventism gikan sa nahulog nga Protestanteismo ang panghunahuna nga kini nagrepresentar sa langitnong ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ang pagsalikway sa pag-ila ni Miller sa “adlaw-adlaw” ingon nga pagano nga Roma nagrepresentar sa pagsalikway sa usa ka kamatuoran nga girepresentahan sa duha ka balaang tsart nga maoy katumanan sa Habakkuk kapitulo dos. Busa, kini usa ka pagsalikway sa usa ka pundasyonal nga kamatuoran, maingon usab sa pagsalikway sa pito ka mga panahon sa Levitico baynte-sais.

To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.

Ang pagsalikway sa kamatuoran nga ang “adlaw-adlaw” nagrepresentar sa paganong Roma, mao ang pagsalikway sa mga patukoranan sa Adventismo ug sa awtoridad sa Espiritu sa Propesiya. Ang pag-ila sa usa ka simbolo ni Satanas ingon nga simbolo ni Cristo, katumbas sa pag-ila sa buhat ni Cristo ingon nga buhat ni Satanas.

> “In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.

> “Sa pagsalikway kang Cristo ang katawhang Judio nakahimo sa sala nga dili mapasaylo; ug pinaagi sa pagsalikway sa pagdapit sa kalooy, kita mahimong makahimo sa mao rang sayop. Naghalad kita ug pag-insulto sa Prinsipe sa kinabuhi, ug nagapakaulaw Kaniya sa atubangan sa sinagoga ni Satanas ug sa atubangan sa langitnong uniberso sa dihang magdumili kita sa pagpaminaw sa Iyang gitudlo nga mga mensahero, ug hinunoa mamati sa mga ahente ni Satanas, nga magapahisalaag sa kalag palayo kang Cristo. Samtang ang usa nagabuhat niini, wala siyay makaplagang paglaum ni kapasayloan, ug sa katapusan mawad-an siya sa tanang tinguha nga mapasig-uli sa Dios.” The Desire of Ages, 324.

When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.

Sa dihang gisalikway sa Adventismo nga Laodiceano ang pundasyonal nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw” ug sa pito ka mga panahon, dili lamang nila gisalikway ang awtoridad sa Espiritu sa Tagna, ug ang mga patukoranan, kondili gisalikway usab nila ang buluhaton ni William Miller, nga gidala ngadto sa iyang mga pagsabot pinaagi sa anghel nga si Gabriel ug sa ubang mga manulonda.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> “Gipadala sa Dios ang Iyang manulonda aron molihok sa kasingkasing sa usa ka mag-uuma nga wala motuo sa Biblia, aron sa paggiya kaniya sa pagsusi sa mga tagna. Ang mga manulonda sa Dios sa makadaghan gisudong mibisita nianang pinili nga tawo, aron sa paggiya sa iyang hunahuna ug sa pag-abli sa iyang pagsabot sa mga tagna nga sa kanunay mangitngit alang sa katawhan sa Dios. Ang sinugdanan sa kadena sa kamatuoran gihatag kaniya, ug siya gipadayon sa pag-usisa sa sumpay sunod sa sumpay, hangtod nga siya mitan-aw uban sa katingala ug pagdayeg sa Pulong sa Dios. Didto nakita niya ang usa ka hingpit nga kadena sa kamatuoran. Kanang Pulonga nga iyang giisip kaniadto nga dili dinasig karon naabri sa iyang panan-aw diha sa iyang katahum ug himaya. Nakita niya nga ang usa ka bahin sa Kasulatan nagpatin-aw sa lain, ug sa dihang ang usa ka teksto sirado sa iyang pagsabot, iyang hingkaplagan sa laing bahin sa Pulong kadto nga nagpatin-aw niini. Giisip niya ang balaang Pulong sa Dios uban sa kalipay ug uban sa labing halalum nga pagtahod ug balaang kahadlok.” Early Writings, 230.

“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.

“Ang iyang manulonda” maoy usa ka pahayag nga nagpaila sa manulonda nga si Gabriel.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> “Ang mga pulong sa manulonda, ‘Ako si Gabriel, nga nagtindog sa presensya sa Dios,’ nagapakita nga siya nagkupot ug usa ka kahimtang sa hataas nga dungog diha sa mga hukmanan sa langit. Sa dihang mianhi siya nga may dalang mensahe kang Daniel, siya miingon, ‘Walay bisan usa nga nagabarog uban kanako niini nga mga butang, gawas kang Miguel [Cristo] nga inyong Prinsipe.’ Daniel 10:21. Mahitungod kang Gabriel, ang Manluluwas nagsulti diha sa Pinadayag, nga nagaingon nga ‘Iya kining gipadala ug gipahibalo pinaagi sa Iyang manulonda ngadto sa Iyang alagad nga si Juan.’ Pinadayag 1:1.” The Desire of Ages, 99.

The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.

Ang pag-ila sa usa ka satanikong simbolo ingon nga simbolo ni Cristo dili lamang usa ka kaparalelo sa sala nga dili mapasaylo, kondili ang sala nga dili mapasaylo nalambigit usab sa pagsalikway sa mga mensahero nga gipadala ni Cristo. Busa ang “adlaw-adlaw” nahimong simbolo sa sala nga dili mapasaylo, ug sa dihang nasabtan nga ang “pinili,” si William Miller, giagak ngadto sa husto nga pagsabot nianang kamatuoran, ug sa ulahi kini gisalikway, kini tukma gayod nga nahiuyon sa Ikaduhang Tesalonica, nga mao gayod ang teksto sa Kasulatan diin nadiskobrehan ni Miller ang maong kamatuoran. Ang pagsalikway nianang kamatuoran maoy ebidensiya sa dili paghigugma sa kamatuoran, ug kana nga pagrebelde nagpatungha sa pagkuha sa Balaang Espiritu ug sa pagtugyan ngadto sa mahugaw nga espiritu ni Satanas, nga giila ni Pablo ingon nga kusog nga paglimbong.

Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.

Maingon nga “ang mga tulisan sa imong katawhan,” nga “mopahaluna sa panan-awon,” “ang adlaw-adlaw” usa ka simbolo sa pagano nga Roma. Sa konteksto sa Ikaduhang Tesalonica, gitudlo ni Pablo nga ang pagsalikway sa mensahe sa ikaduhang kapitulo maoy ebidensiya nga kadtong nagabuhat niana wala mahigugma sa kamatuoran. Tungod kay wala sila mahigugma sa kamatuoran nga girepresentahan diha sa kapitulo, ilang madawat ang kusog nga paglimbong.

All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.

Ang tanang mga manalagna naghisgot sa ulahing mga adlaw, ug ang nangaging dinasig nga mga pahayag niini nga artikulo nagpaila nga ang gamhanang limbong moabut ibabaw niadtong wala mahigugma sa kamatuoran sa panahon sa pagbu-bu sa Balaang Espiritu. Ang usa ka pundok nagadawat sa lana, ug ang laing pundok nagadawat sa gamhanang limbong.

The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:

Ang Balaang Espiritu ginabubo sa kasaysayan sa panahon nga ang Balaang Espiritu ginakuha gikan niadtong mosalikway sa pagdugang sa kahibalo nga gipadayag sulod sa duha ka mga yugto sa pagsulay sa panahon sa pagselyo gikan sa Septiyembre 11, 2001 ngadto sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Gisubli ang usa ka miaging pahayag:

> “Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.

> “Sa pagtan-aw ngadto sa kataposang mga adlaw, ang mao gihapong walay kinutuban nga gahum nagapahayag, mahitungod niadtong mga ‘wala modawat sa gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘Tungod niini ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron sila motuo sa bakak: aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motuo sa kamatuoran, kondili nalipay sa pagkadili-matarong.’ Sa dihang ilang isalikway ang mga pagtulon-an sa Iyang Pulong, kuhaon sa Dios ang Iyang Espiritu, ug pasagdan sila ngadto sa mga paglimbong nga ilang gihigugma.” Early Writings, 46.

Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.

Linya ibabaw sa linya, si Daniel nagtudlo nga sa kaulahiang mga adlaw, ang mga tulisan sa imong katawhan, (usa ka simbolo sa Roma) mao ang nagapahamutang sa panan-awon. Ang mga tulisan girepresentar usab ingon nga “ang adlaw-adlaw.” Si Solomon nagtudlo nga sa kaulahiang mga adlaw kadtong walay panan-awon mangahanaw, nga mao ang pagkahubo. Ang mahimong hubo mao ang pagkahimong usa ka Laodicean, ug ang usa ka Laodicean mao ang usa ka buang nga ulay.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ang kahimtang sa Iglesia nga girepresentahan sa mga ulay nga buang, gihisgutan usab ingon nga kahimtang sa Laodicea.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.

Ang pagkahimong usa ka buang nga ulay sa dihang moabot ang mensahe sa Pagtuaw sa Taliwala sa Gabii mao ang pagpadayag sa gisulat ni Juan sa Pinadayag kapitulo 16 ingon nga, “ang kaulaw sa imong pagkahubo.” Ang pasidaan ni Juan sa ikaunom nga hampak may kalabotan sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna, nga sukad pa sa 1989 anaa sa proseso sa pagdala sa kalibotan ngadto sa Armagedon.

Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.

Ang mensahe ni Pablo diha sa Ikaduhang Tesalonica dili lamang mahitungod sa paganong Roma nga girepresentar ni Daniel ingon nga “ang adlaw-adlaw,” kondili ang kapitulo naghatag og paghatag og gibug-aton sa relasyon sa paganong Roma ngadto sa papal nga Roma. Ang paganong Roma nagpugong (“withholdeth”) sa tawo sa sala gikan sa paglingkod sa trono sa yuta niadtong 538. Sa dihang gikuha na ang paganong Roma, unya “ang tinago sa pagkadili-matarong,” “kanang daotan” nga mao ang papa sa Roma, napadayag. Sa kapitulo, si Pablo nagaila sa usa ka piho nga profetikong relasyon tali sa paganong ug papal nga Roma. Ang pagsalikway sa pagtulon-an sa maong kapitulo mao ang pagsalikway sa kamatuoran ug pagdawat sa kusgan nga paglimbong.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Ayaw kamo palimbonga ni bisan kinsa sa bisan unsang paagi: kay kana nga adlaw dili moabut gawas kon mouna ang pagkahulog sa pagtoo, ug mapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa kapildihan; Siya nga mosukol ug magapahitaas sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga ginatawag nga Dios, o ginasimba; sa pagkaagi nga siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. Wala ba kamo mahinumdom, nga sa didto pa ako uban kaninyo, gisuginlan ko kamo niining mga butanga? Ug karon nahibalo na kamo kon unsa ang nagapugong aron siya mapadayag sa iyang panahon. Kay ang tinago sa pagkadili-matarong nagalihok na karon: apan siya lamang nga karon nagapugong magapadayon sa pagpugong hangtud nga kuhaon siya gikan sa dalan. Ug unya mapadayag na ang Dautan, nga pagaut-uton sa Ginoo pinaagi sa espiritu sa iyang baba, ug pagalaglagon pinaagi sa kahayag sa iyang pag-anhi: Bisan gani siya, kansang pag-anhi sumala sa paglihok ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug mga bakakong katingalahan, Ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nangalaglag; tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas. Ug tungod niini, ipadala kanila sa Dios ang kusog nga pagpasalaag, aron motuo sila sa bakak: Aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nalipay hinoon sa pagkadili-matarong. 2 Tesalonica 2:3–12.

Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.

Ngano nga kining mga tawhanon sa katapusang mga adlaw “hinatulan sa silot”? Ngano nga gipadad-an sila ug “kusog nga paglimbong”? Ngano nga sila “mangapukan” ug sa ingon mapadayag ang kaulawan sa ilang pagkahubo? Ang teksto nagaingon nga kini tungod kay wala nila higugmaa ang kamatuoran, ug ang kamatuoran nga gipadayag diha sa kapitulo nagaila nga ang pagano nga Roma, ang ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, mopugong sa papa nga Roma, ang ikalima nga gingharian sa tagna sa Biblia, sa pagsaka ngadto sa trono hangtud nga ang paganismo kuhaon na.

The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.

Ang relasyon tali sa pagano ug papal nga Roma nga gipaila sa kapitulo gipaila usab ni Juan pinaagi sa relasyon sa iglesia sa Pergamo ug sa iglesia sa Tiatira. Ang Pergamo nagkaangay sa pagano nga Roma ug ang Tiatira mao ang papal nga Roma. Si Pablo ug si Juan naghatag ug duha ka mga saksi sa relasyon sa maong duha ka mga gahum, ingon man usab ang basahon ni Daniel.

In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.

Sa basahon ni Daniel, ang relasyon sa paganong Roma ug sa papadong Roma gipadayag sa makadaghang higayon. Sa Daniel dos, kini gihulagway pinaagi sa pagsagol sa puthaw uban sa lapok nga yuta. Sa Daniel pito, ang paganong Roma ug ang papadong Roma mao ang “lahi” nga mga gingharian, ug bisan pa nga ang Daniel dos naghulagway sa duha ka mga gahum ingon nga sinagol, ang kapitulo pito nag-ila nga ang papadong gahum naggikan gikan sa gingharian sa paganong Roma nga adunay napulo ka sungay. Sa Daniel otso, ang gamayng sungay sa mga bersikulo nuebe hangtod dose mao ang Roma sa iyang duha ka mga yugto. Ang mga bersikulo nuebe ug onse mao ang gamayng sungay sa panlalaki nga porma, sa ingon nag-ila sa paganong Roma, ug ang mga bersikulo napulo ug dose mao ang gamayng sungay sa pambabae nga porma, sa ingon nag-ila sa papadong Roma.

In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.

Sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese, ang pagano ug papal nga Roma gihulagway ingon nga duruha ka makapabiniyaan nga mga gahum. Ang pagano nga Roma mao ang “adlaw-adlaw” nga gahum nga makapabiniya, ug ang papal nga Roma mao ang kalapasan nga makapabiniya. Sa kapitulo onse, bersikulo traynta’y uno, ang “adlaw-adlaw” nga gahum nga makapabiniya sa pagano nga Roma nagbutang sa dulomtanan nga gahum nga makapabiniya, nga mao ang papal nga gahum. Sa kapitulo dose, bersikulo onse, ang “adlaw-adlaw” nga gahum nga makapabiniya sa pagano nga Roma kuhaon aron mapahimutang ang dulomtanan nga gahum nga makapabiniya sa kapapahan.

The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.

Ang kalabutan sa duha ka makapahimong biniyaan nga mga gahum sa Roma maoy usa ka punoang tema sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag, ug kana nga kalabutan mao ang giila ni Pablo ingon nga kamatuoran nga kinahanglan higugmaon aron ang usa ka tawo makalikay sa kusgan nga paglimbong nga mamunga gikan sa pagtuo sa bakak. Ang Dios dili gayud mausik-usik sa pulong, ug ang matag representasyon sa kalabutan sa paganong Roma uban sa papal nga Roma nagahatag sa iyang kaugalingong pinasahi nga pagpamatuod mahitungod sa maong hilisgutan; apan ang pagsalikway sa simbolo sa Roma sa katapusang mga adlaw mao ang pagsalikway sa ulahing ulan ug ang pagdawat sa kusgan nga paglimbong puli niini. Kini mao ang pag-ila kaniya sa walay katapusan ingon nga usa ka hubo nga Laodiceanhon.

The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.

Ang mga historyador nga Adventista sa Laodicea, bisan pa man nga wala magpakita ug balaang pagtahod sa katungdanan ug buluhaton ni William Miller, nagaila nga ang iyang pag-ila sa relasyon sa pagano ug sa kapapal nga Roma mao ang profetikong estruktura diin iyang gitukod ang “tanang” iyang mga pag-aplikar sa propesiya. Si Gabriel ug ang ubang mga manulonda maoy nangulo kang Miller aron masabtan niya ang relasyon sa pagano ug sa kapapal nga Roma, apan sa iyang kasaysayan, wala niya makita ang Roma ingon nga usa ka tulo-ka-bahin nga entidad nga naglangkob sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta.

In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.

Sa iyang panahon ang Tinipong Bansa sa Amerika wala pa makasugod sa iyang papel ingon nga bakak nga manalagna, kay ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika wala mahimong mga anak nga babaye sa Roma hangtod sa 1844, ug ang patukoranan nga buluhaton ni Miller nahimutang na diha sa tsart sa 1843 nga gihimo niadtong Mayo 1842.

In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”

Niadtong 1989 ang katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel kapitulo onse gibuksan, ug ang mensahero alang nianang yugto sa panahon nakaila nga may tulo ka mga gahum kansang mga kalihokan sa tagna nagdagan pinaagi sa mga bersikulo kwarenta hangtod kwarenta’y singko sa kapitulo onse. Ang hari sa habagatan sa bersikulo kwarenta mao ang gahum sa dragon, ang hari sa amihanan mao ang gahum sa kapapahan nga sa sinugdanan sa maong bersikulo niadtong 1798 gihatagan sa iyang makamatay nga samad pinaagi sa mga kamot sa gahum sa dragon sa Napoleonic France. Sa maong bersikulo ang gahum sa kapapahan nagsugod sa buluhaton sa pag-ayo sa iyang makamatay nga samad. Niadtong 1989 ang hari sa amihanan mibalos batok sa gahum sa dragon sa Soviet Union, nga niadto nahimong hari sa habagatan. Sa dihang ang mapintas nga mananap sa Katolisismo mibalos batok sa Soviet Union, miabut kini uban sa puli nga kasundalohan sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang mini nga manalagna sa Pinadayag kapitulo diyesisais. Ang hari nga dragon sa habagatan, ang hari nga mapintas nga mananap sa amihanan, ug ang mini nga manalagna sa mga karo, mga mangangabayo, ug mga sakayan, tanan gihulagway sa bersikulo kwarenta, ug ang linya sa tagna matapos sa bersikulo kwarenta’y singko, sa dihang ang gahum sa kapapahan “maabot sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya.”

Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.

Ang Armagedon, diha sa Pinadayag 16, usa ka simbolikong heograpikal nga dapit nga nagtimaan sa pagrebelde sa katawhan nga nag-una sa pagbalik ni Cristo. Ang Armagedon usa ka simbolo tungod kay ang pulong gihimo gikan sa duha ka pulong, “Har” nga nagpasabot ug bukid, ug “Megiddo,” nga mao ang walog sa Jezreel. Ang kamatuoran nga gikombinar ni Juan ang usa ka bukid uban sa Megiddo, sa dihang ang Megiddo usa ka walog, nagpasabot sa estudyante sa tagna nga ang Armagedon usa ka simbolo nga naglangkob ug usa ka heograpikal nga reperensiya, kay walay bukid sa walog sa Jezreel.

The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.

Ang Kapatagan sa Jezreel nahimutang taliwala sa tulo ka dagat (ang Dagat Mediteraneo, ang Dagat sa Galilea, ug ang Patay nga Dagat) ug ang Jerusalem. Kini maoy medyo sentro sa amihanang Israel, ug kining tulo ka katubigan ug ang Jerusalem nahimutang sa nagkalainlaing mga direksiyon palibot niini. Ang bersikulo kap-atan ug lima sa Daniel onse mao ang dapit diin ang hari sa amihanan moabot sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya, ug ang maong bersikulo nagaila sa iyang heyograpikanhong katapusan nga anaa sa taliwala sa mga dagat ug sa mahimayaong balaang bukid sa Jerusalem. Ang bersikulo kap-atan sa Daniel onse nagpaila sa tulo ka mga gahum nga mao ang mga hilisgutan sa pagkaayo sa makamatay nga samad sa gahum sa pagka-papa ug sa iyang ulahing katapusan.

The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.

Ang unang hugpong sa mga bersikulo nagtimaan sa panahon sa katapusan niadtong 1798, sa dihang ang kapapahan nakadawat sa iyang makamatay nga samad, ug ang bersikulo kap-atan ug lima nagtimaan sa iyang permanente nga makamatay nga samad. Ang propetikanhong kasaysayan tali sa una ug kataposang kamatayon sa gahum sa kapapahan nagtimaan sa pagrebelde sa katawhan samtang ilang gipahiuli ang pagkalabaw sa gahum sa kapapahan, sa dihang ang iyang makamatay nga samad mamaayo sa wala pa ang kataposang pagkapukan sa gahum sa kapapahan. Ang unom ka mga bersikulo nagdala sa timaan sa kamatuoran, kay ang sinugdanan ug ang katapusan kapuwa kamatayon sa gahum sa kapapahan, ug ang mga bersikulo sa tunga mao ang pagrebelde sa katawhan samtang ang unang makamatay nga samad giayo.

Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.

Si Miller gihatagan ug kahayag gikan sa langitnong mga manulunda mahitungod sa kalabutan sa pagano ug papa nga Roma. Ang yawi sa pagsabot ni Miller sa profetikanhong sumbanan, nga iyang gigamit alang sa tanan niyang mga pag-aplikar sa tagna, mao ang “ang adlaw-adlaw” diha sa Ikaduhang Tesalonica. Ang “ang adlaw-adlaw” nianang kapitulo mao ang pagano nga Roma, ug mao kini ang nagpatindog sa panan-awon nga nasabtan ni William Miller, kay kini mao ang Roma, ang mga tulisan sa imong katawhan diha sa bersikulo katorse sa kapitulo onse, nga nagpatindog sa panan-awon.

The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.

Ang mensahero nga gitindog aron masabtan ang pagdugang sa kahibalo niadtong 1989 miabut sa pagsabot sa tulo ka pilo nga kinaiyahan sa Roma. Si Miller mao ang mensahero sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, ug nasabtan niya ang nahauna ug ikaduhang mga pagpakita sa Roma aron mapalig-on ang panan-awon nga iyang gipresentar ngadto sa kalibotan. Ang mensahero sa ikatulong manulonda miabut sa pagsabot sa tulo ka mga pagpakita sa Roma aron mapalig-on ang panan-awon nga gihatag kaniya aron imantala ngadto sa kalibotan.

The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.

Ang unang pagpadayag sa Roma mao ang paganong Roma. Gikan sa paganong Roma migula ang papal nga Roma, ang ikaduhang pagpadayag. Gikan sa unang duha ka mga pagpadayag migula ang modernong Roma, ang tulo-ka-pilo nga alyansa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta.

We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.

Padayonon nato sa sunod nga artikulo ang linya sa kontrobersiya bahin sa “ang adlaw-adlaw” diha sa kasaysayan sa Advent.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> “Ang Usa nga makakita ilalom sa panagway, nga mobasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod kanila nga nakabaton ug dakong kahayag: ‘Sila wala maantus ug wala mangalisang tungod sa ilang moral ug espirituhanong kahimtang.’ Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab magapili sa ilang mga limbong, ug ipadangat ko kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa dihang nagtawag Ako, walay mitubag; sa dihang nagsulti Ako, sila wala mamati: hinonoa nagbuhat sila ug dautan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadtong wala Ko kahimooti.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug kusog nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak,’ tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘apan nahimuot sila sa pagkadili-matarong.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Ang langitnong Magtutudlo nangutana: “Unsa pa bay mas kusgan nga limbong ang makapahisalaag sa hunahuna kaysa sa pagpakaaron-ingnon nga kamo nagtukod diha sa husto nga patukoranan ug nga gidawat sa Dios ang inyong mga buhat, sa dihang sa pagkatinuod nagabuhat kamo ug daghang mga butang sumala sa palisiya sa kalibotan ug nagapakasala batok kang Jehova? Oh, dako gayod kini nga paglimbong, usa ka makabibihag nga pagpatuyang sa kasaypanan, nga mosakop sa mga hunahuna sa dihang ang mga tawo nga kaniadto nakaila sa kamatuoran masayop sa paghunahuna nga ang dagway sa pagka-diosnon mao na ang espiritu ug gahum niini; sa dihang magdahom sila nga sila dato, nadugangan sa mga bahandi, ug wala nay kakulangan sa bisan unsa, apan sa pagkatinuod nagakinahanglan sila sa tanang butang.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> “Ang Dios wala mausab ngadto sa Iyang matinumanong mga alagad nga nagabantay sa ilang mga bisti nga walay buling. Apan daghan ang nagasinggit, ‘Pakigdait ug kasigurohan,’ samtang ang kalit nga pagkalaglag nagakahidangat kanila. Gawas kon adunay hingpit nga paghinulsol, gawas kon ang mga tawo magpaubos sa ilang mga kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug modawat sa kamatuoran ingon niini anaa kang Jesus, dili gayud sila makasulod sa langit. Sa dihang mahitabo ang paghinlo sa taliwala sa atong mga laray, dili na kita magpabilin sa sayon nga kahimtang, nga nagapasigarbo nga dato kita ug madagayaon sa mga kabtangan, ug walay kakulangan sa bisan unsa.”

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> “Kinsa man ang makasulti sa matuod: ‘Ang among bulawan nasulayan na sa kalayo; ang among mga bisti walay buling sa kalibutan’? Nakita ko ang among Magtutudlo nga nagtudlo ngadto sa mga bisti sa gitawag nga pagkamatarong. Sa dihang gihukas Niya kini, Iyang gipadayag ang kahugawan nga anaa sa ilalom. Unya miingon Siya kanako: ‘Wala ba ikaw makakita kon giunsa nila sa mapagpasigarbohon nga paagi ang pagtabon sa ilang kahugawan ug pagkadunot sa kinaiya? “Naunsa nga ang lungsod nga matinumanon nahimong usa ka bigaon!” Ang balay sa Akong Amahan gihimong balay sa patigayon, usa ka dapit diin ang balaang presensya ug himaya mibiya na! Tungod niini adunay kaluyahon, ug ang kusog nakulang.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles