Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Setenta’y Usa

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Ang Propetikong Hinabol: Pagbutyag sa Upat ka mga Kangil-adan sa Ezekiel Kapitulo Otso ug sa Ilang Kahulogan sa Modernong Panahon

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

Ang upat ka mga kangil-adan diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel nagrepresentar sa upat ka mga kaliwatan sa modernong Israel, ug ang sinugdanan sa modernong Israel gitipo pinaagi sa sinugdanan sa karaang Israel. Kining duruha ka kasaysayan sa sinugdanan nagpamatuod sa katapusan sa modernong Israel sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Ang duruha ka mga sinugdanan sa Israel, ang karaang literal ug ang modernong espirituhanon, gipamatud-an pinaagi sa kasaysayan sa sinugdanan sa amihanang gingharian sa Israel sa dihang kini mibulag gikan sa Juda.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Sa dihang ang karaang Israel nagtukod sa bulawang nating baka, bag-o pa lamang sila nakagula gikan sa Egipto sa katumanan sa usa ka tagna nga nagpakilala nga himoon sila sa Dios nga usa ka gingharian. Ang sugilanon ni Jeroboam, ang unang hari sa amihanang gingharian sa Israel, naglangkob niadtong maong mga kinaiya. Si Jeroboam mikalagiw ngadto sa Egipto gikan sa kapungot ni Solomon. Gihatagan siya sa manalagna nga si Ahias ug usa ka saad nga matagnaon nga himoon siyang hari ibabaw sa napulo sa napulog-duha ka mga banay. Sa wala pa matuman ang tagna, si Jeroboam mokalagiw ngadto sa Egipto aron ibutang ang kalay-on tali sa iyang kaugalingon ug kang Solomon, hangtod nga namatay si Solomon.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> Ug nahitabo niadtong panahona, sa diha nga si Jeroboam migula gikan sa Jerusalem, nga si Ahias nga propeta, ang Silonhon, nakakaplag kaniya sa dalan; ug siya nagsul-ob ug bag-ong kupo; ug silang duha ra ang anaa sa kapatagan. Ug gikuptan ni Ahias ang bag-ong kupo nga diha kaniya, ug gigisi kini ngadto sa napulog duha ka tipik. Ug miingon siya kang Jeroboam, Kuhaa ang napulo ka tipik; kay mao kini ang giingon ni Jehova, ang Dios sa Israel: Ania karon, gision ko ang gingharian gikan sa kamot ni Salomon, ug ihatag ko kanimo ang napulo ka banay. (Apan siya makabaton ug usa ka banay tungod sa akong alagad nga si David, ug tungod sa Jerusalem, ang siyudad nga akong gipili gikan sa tanang mga banay sa Israel:) Tungod kay sila mibiya kanako, ug misimba kang Astoret, ang dios-dios nga babaye sa mga Sidonianhon, kang Chemosh, ang dios sa mga Moabihanon, ug kang Milcom, ang dios sa mga anak sa Ammon, ug wala maglakaw sa akong mga dalan, sa pagbuhat niadtong matarong sa akong mga mata, ug sa pagtuman sa akong kabalaoran ug sa akong mga tulomanon, ingon sa gibuhat ni David nga iyang amahan. Apan dili ko kuhaon ang tibook nga gingharian gikan sa iyang kamot; kondili himoon ko siya nga punoan sa tanang mga adlaw sa iyang kinabuhi tungod kang David nga akong alagad, nga akong gipili, tungod kay iyang gibantayan ang akong mga sugo ug ang akong mga kabalaoran. Apan kuhaon ko ang gingharian gikan sa kamot sa iyang anak, ug ihatag ko kini kanimo, bisan ang napulo ka banay. Ug sa iyang anak ihatag ko ang usa ka banay, aron si David nga akong alagad may usa ka suga sa gihapon sa akong atubangan didto sa Jerusalem, ang siyudad nga akong gipili alang kanako aron ibutang ang akong ngalan didto.

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> Ug kuhaon ko ikaw, ug magahari ka sumala sa tanan nga ginatinguha sa imong kalag, ug mahimo kang hari ibabaw sa Israel. Ug mahitabo, kon mamati ka sa tanan nga akong isugo kanimo, ug magalakaw ka sa akong mga dalan, ug buhaton mo ang matarong sa akong panan-aw, sa pagtuman sa akong kabalaoran ug sa akong mga sugo, ingon sa gibuhat ni David nga akong alagad; nga ako magauban kanimo, ug magatukod alang kanimo ug malig-on nga balay, ingon sa akong gitukod alang kang David, ug ihatag ko kanimo ang Israel. Ug tungod niini, pagasakiton ko ang kaliwatan ni David, apan dili sa walay katapusan. Busa si Solomon nangita sa pagpatay kang Jeroboam. Ug mitindog si Jeroboam, ug mikalagiw ngadto sa Egipto, kang Shishak nga hari sa Egipto, ug didto siya sa Egipto hangtod sa kamatayon ni Solomon. Ug ang uban pa sa mga buhat ni Solomon, ug ang tanan niyang gibuhat, ug ang iyang kaalam, wala ba sila mahisulat sa basahon sa mga buhat ni Solomon? Ug ang panahon nga naghari si Solomon sa Jerusalem ibabaw sa tibook Israel may kap-atan ka tuig. Ug si Solomon nahimutang uban sa iyang mga amahan, ug gilubong sa siyudad ni David nga iyang amahan; ug si Rehoboam nga iyang anak naghari ilis kaniya. 1 Mga Hari 11:28–43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Sa pagkamatay ni Haring Solomon, ang gingharian pagabahinon, ug si Jeroboam mahimong hari sa napulo ka tribo sa amihanan, samtang ang anak ni Solomon nga si Rehoboam mahimong hari didto sa Jerusalem. Sa dili pa mahitabo ang pagkabahin sa mga tribo, gikinahanglan nga mogula si Jeroboam gikan sa Egipto.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> Ug si Rehoboam miadto sa Shechem: kay ang tibook Israel mianha sa Shechem aron sa paghimo kaniya nga hari. Ug nahitabo, sa diha nga si Jeroboam ang anak ni Nebat, nga atua pa sa Egipto, nakadungog niadto, (kay siya mikalagiw gikan sa atubangan ni hari Solomon, ug si Jeroboam nagpuyo sa Egipto;) Nga sila nagpasugo ug nagpatawag kaniya. Ug si Jeroboam ug ang tibook nga katilingban sa Israel mianhi, ug misulti kang Rehoboam, nga nagaingon: Ang imong amahan naghimo sa among yugo nga mabug-at: busa karon himoa nga mas magaan ang mapintas nga pag-alagad sa imong amahan, ug ang iyang mabug-at nga yugo nga iyang gipapas-an kanamo, ug kami magaalagad kanimo. Ug siya miingon kanila, Pahawa una sulod sa tulo ka adlaw, unya bumalik kamo kanako. Ug ang katawohan mipahawa. 1 Mga Hari 12:1–5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Ang sugilanon kon giunsa paglihok sa mangmangong si Rehoboam sulod sa tulo ka adlaw nagapabug-at sa sala diha sa iyang mangmangong pagsalikway sa tambag sa mga tigulang, apan ang pagkabahin sa mga tribo gipanagna na, busa mahitabo gayod kadto sa usa ka paagi o sa lain. Angayng hinumdoman dinhi alang sa usa ka umaabot nga artikulo nga ang proseso sa pagkabahin ilabinang giila nga tulo ka adlaw. Ang duha ka gingharian nahimong usa na usab ka gingharian sa panahon sa kasaysayan sa mga Millerite, ug sa dihang ang amihanan ug habagatang mga tribo nahimong usa ka gingharian sa kasaysayan sa mga Millerite, nga mao ang yugto sa panahon sa pag-abot sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Kining tulo ka mga manulonda sa kasaysayan sa mga Millerite gihulagway pinaagi sa tulo ka adlaw sa paghukom ni Rehoboam. Kadtong kap-atan ug unom ka tuig sa dihang miabot ang tulo ka mga manulonda gikan sa 1798 hangtod sa 1844, mao usab ang tulo ka simbolikong mga adlaw, nga giingon ni Cristo sa Juan kapitulo dos, nga gikinahanglan aron Iyang patindogon pag-usab ang usa ka giguba nga templo, apan kana nga bahin sa pagtuon alang na sa usa ka umaabot nga artikulo.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Sa dihang gihatag ni Rehoboam ang iyang binuang nga pahayag sa katapusan sa tulo ka adlaw, nabahin ang mga gingharian.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> Busa sa dihang nakita sa tibook Israel nga ang hari wala mamati kanila, ang katawohan mitubag sa hari, nga nagaingon: Unsay bahin namo kang David? ni walay kami panulondon sa anak ni Jesse: ngadto sa inyong mga balong-balong, Oh Israel: karon tan-awa ang imong kaugalingong balay, David. Busa ang Israel mipauli ngadto sa ilang mga balong-balong. Apan mahitungod sa mga anak sa Israel nga nagpuyo sa mga ciudad sa Juda, si Roboam naghari ibabaw kanila. Unya ang hari nga si Roboam nagsugo kang Adoram, nga maoy tigdumala sa buhis; ug ang tibook Israel mibato kaniya sa mga bato, ug siya namatay. Busa ang hari nga si Roboam midali sa pagsakay sa iyang carro, aron mokalagiw ngadto sa Jerusalem. Busa ang Israel mingsukol batok sa balay ni David hangtud niining adlawa. Ug nahitabo, sa dihang ang tibook Israel nakadungog nga si Jeroboam nahiuli na, sila nagpasugo ug nagpatawag kaniya ngadto sa katilingban, ug gihimo siyang hari ibabaw sa tibook Israel: walay bisan kinsa nga misunod sa balay ni David gawas sa banay sa Juda lamang. 1 Mga Hari 12:16–20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

Natuman na ang tagna nga si Jeroboam hatagan ug gingharian, ug natuman kini sa panahon nga siya migula na gikan sa Egipto. Tungod sa pangabugho nga ang santuwaryo sa Dios atua sa siyudad sa Jerusalem, ang siyudad nga gipili sa Dios aron ibutang didto ang iyang ngalan, si Jeroboam misugod sa pagpalsipikar sa santuwaryo, sa pagkapari, ug sa serbisyo sa pagsimba nga gitugot lamang nga pagahimoon sa Jerusalem. Ang buhat ni Jeroboam sa pagtukod ug peke nga sistema sa pagsimba sa amihanang napulo ka mga banay, maoy usa ka tuwirang kaparis sa pagsukol ni Aaron ug sa bulawang nating baka, ug busa nagahatag ug laing saksi, dili lamang sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, kondili usab sa pagsukol sa 1863.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Ug si Jeroboam miingon sulod sa iyang kasingkasing: Karon mobalik ang gingharian ngadto sa balay ni David: Kon kining katawhan mosaka aron sa paghalad sa balay sa Ginoo didto sa Jerusalem, nan ang kasingkasing niining katawhan mobalik pag-usab ngadto sa ilang ginoo, bisan kang Rehoboam nga hari sa Juda, ug ilang patyon ako, ug mobalik sila pag-usab ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda. Busa ang hari nagpakigsabot, ug naghimo ug duha ka nating baka nga bulawan, ug miingon kanila: Sobra na alang kaninyo ang pagsaka ngadto sa Jerusalem: tan-awa ang imong mga dios, Oh Israel, nga maoy nagpakuha kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug iyang gibutang ang usa sa Bethel, ug ang usa gibutang niya sa Dan. Ug kining butanga nahimong sala: kay ang katawhan miadto sa pagsimba sa atubangan sa usa, bisan hangtod sa Dan. Ug naghimo siya ug usa ka balay sa hataas nga mga dapit, ug naghimo ug mga sacerdote gikan sa labing ubos sa katawhan, nga dili gikan sa mga anak ni Levi. Ug si Jeroboam nagtukod ug usa ka fiesta sa ikawalong bulan, sa ikanapulog lima ka adlaw sa bulan, sama sa fiesta nga didto sa Juda, ug siya naghalad ibabaw sa halaran. Mao usab ang iyang gibuhat didto sa Bethel, nga naghalad ngadto sa mga nating baka nga iyang gihimo: ug iyang gibutang sa Bethel ang mga sacerdote sa hataas nga mga dapit nga iyang gihimo. Busa siya naghalad ibabaw sa halaran nga iyang gihimo sa Bethel sa ikanapulog lima ka adlaw sa ikawalong bulan, bisan sa bulan nga iyang gihunahuna gikan sa iyang kaugalingong kasingkasing; ug nagtukod ug usa ka fiesta alang sa mga anak sa Israel: ug siya naghalad ibabaw sa halaran, ug nagsunog ug incienso. 1 Mga Hari 12:26–33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

Ang pagrebelde ni Jeroboam naghatag ug laing linya sa kamatuoran nga ipahimutang ibabaw sa pagrebelde ni Aaron, sa pagrebelde sa Protestante nga sungay niadtong 1863, ug sa pagrebelde sa Republikano nga sungay sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo, ug sa pagbuhat niana kini nagpalapad sa pamatuod sa tagna. Sa pagrebelde sa bulawanong nating baka ni Aaron, giusab sa Ginoo ang gitudlo nang daan nga paagi sa pagpili sa pagkapari.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

Sa wala pa ang pagrebelde, ang kamagulangan sa bisan unsang banay mao unta ang mahimong kabahin sa pagkapari. Apan sa pagrebelde ni Aaron mahitungod sa bulawanong nating baka, ang banay ra ni Levi ang mibarog uban kang Moises. Tungod niini, giusab sa Dios ang gitugot nang paagi sa paghatag ug mga lalaki alang sa pagkapari, ug sukad niadto ang panimalay na lamang ni Levi maoy maglangkob sa pagkapari.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> Ug sa dihang nakita ni Moises nga ang katawhan hubo; (kay gihuboan sila ni Aaron ngadto sa ilang kaulawan sa atubangan sa ilang mga kaaway:) unya mitindog si Moises sa ganghaan sa campo, ug miingon, Kinsa ba ang dapig sa Ginoo? paduola siya kanako. Ug ang tanang mga anak ni Levi nanagtigum ngadto kaniya. Ug siya miingon kanila, Mao kini ang giingon sa Ginoo nga Dios sa Israel, Ibutang sa tagsatagsa ka tawo ang iyang espada sa iyang hawak, ug manulod ug manggawas kamo gikan sa usa ka ganghaan ngadto sa usa ka ganghaan sa tibuok campo, ug pamatya ang tagsatagsa ka tawo sa iyang igsoon, ug ang tagsatagsa ka tawo sa iyang kauban, ug ang tagsatagsa ka tawo sa iyang silingan. Ug gibuhat sa mga anak ni Levi sumala sa pulong ni Moises: ug may nangapukan sa katawhan niadtong adlawa mga totolo ka libo ka mga lalaki. Exodo 32:25–28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Si Jeroboam naghulad-hulad sa buhat nga natuman na sa Dios diha sa pagrebelde ni Aaron sa dihang gipatindog sa Dios ang usa ka bag-ong pagkasaserdote gikan sa banay ni Levi, kay si Jeroboam “naghimo ug mga saserdote gikan sa labing ubos sa katawohan, nga dili gikan sa mga anak ni Levi.” Ang pagrebelde sa sinugdanan sa gingharian sa amihanang napulo ka mga banay, nagkatakdo sa pagrebelde ni Aaron ug sa mga buang nga nanagsayaw. Ang pagrebelde nahitabo human sa paggula gikan sa Egipto, sa katumanan sa usa ka tagna nga nagsaad nga usa ka gingharian pagatukoron. Sa duha ka mga kahimtang usa ka bag-ong pagkasaserdote ang gitukod, nga maoy usa ka kausaban gikan sa nahaunang han-ay sa pagpili sa mga saserdote.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

Ang pagrebelde ni Aaron pinaagi sa bulawang nating baka gisubli, apan kini gidoble ni Jeroboam, kay naghimo siya ug duha ka bulawang nating baka ug gibutang kini sa duha ka siyudad. Ang siyudad sa Dan nagrepresentar sa larang sa estado, kay ang Dan nagkahulogan ug “paghukom,” ug ang siyudad sa Bethel nagrepresentar sa larang sa iglesia, kay ang Bethel nagkahulogan ug “balay sa Dios.” Ang mga bulawang nating baka nagbaton sa mao rang simbolismo sa nating baka ni Aaron, apan adunay dugang nga pagpamatuod sa panaghiusa sa Iglesia ug Estado sumala sa girepresentar sa duha ka siyudad. Ang nating baka mao ang labing hataas nga porma sa paghalad sa paganismo, ug busa nagrepresentar sa peke nga halad ni Cristo. Ang bulawan usa ka simbolo sa Babilonia, ug ang nating baka mao ang larawan sa usa ka mananap. Maingon nga si Aaron nagtukod ug usa ka bakak nga adlaw sa pagsimba, si Jeroboam usab nagtukod ug usa ka pista, ug gisiguro niya nga ang petsa sa maong pista dili mahiuyon sa panahon sa tinuod nga pagsimba didto sa Jerusalem.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

Ang tanang mga elemento sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo girepresentahan sa pagpamatuod ni Jeroboam sa pagrebelde: ang bakak nga halad (nating vaca), ang bakak nga Cristo (ang halaran), ang larawan sa mananap (ang kombinasyon sa Iglesya ug Estado), ang bakak nga adlaw sa pagsimba (Dominggo), ug usa ka peke nga pagkapari.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Ang sinugdanan sa karaang Israel, ang sinugdanan sa napulo ka tribo sa amihanan ingon nga usa ka gingharian, ug ang sinugdanan sa Adventismo, silang tanan naglangkob sa samang mga elemento nga mapanagnaon, ug sa tingub ilang giila ang mapanagnaong mga elemento sa haduol nang pagpatuman sa balaod sa Domingo. Ang karaang Israel migula gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, si Jeroboam migula gikan sa Ehipto diin siya mikalagiw aron makalikay sa paglutos ni Solomon, ug ang Millerite nga Adventismo bag-o pa lamang migula gikan sa pagkaulipon sa kapapahan.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Ang pagkapari ni Levi gitukod sa panahon sa pagrebelde ni Aaron, ang peke nga pagkapari sa labing ubos nga mga tawo gitukod diha sa pagpamatuod ni Jeroboam, ug sa dihang ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa Millerite Adventism, sumala kang Pedro, ang mga Millerite mao ang “usa ka pinili nga kaliwatan, usa ka harianong pagkapari, usa ka balaang nasod, usa ka katawhan nga iya sa kaugalingon; aron inyong ikapadayag ang mga pagdayeg kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang kahibulongang kahayag.” Ang kahayag nga gitawag ngadto niini ang mga Millerite mao ang kahayag sa mga mutya ni Miller nga girepresentahan ibabaw sa duha ka papan ni Habakkuk nga gitipohan na daan sa kasaysayan sa pagrebelde ni Aaron pinaagi sa duha ka papan sa Napulo ka mga Sugo. Ang kangitngit nga ilang gitawag paggawas gikan niini mao ang Mangitngit nga Kapanahonan sa pagmando sa kapapahan, nga gitipohan na daan pinaagi sa kangitngit sa pagkaulipon sa Ehipto.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Sa dihang gitukod pag-usab ni Cristo ang templo nga gilapakan ubos sa tiil sa paganismo ug sa papado, gibuhat Niya kini sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Sa dihang naipatindog na Niya ang templo, nan ingon nga Mensahero sa Pakigsaad, kalit Siyang miadto sa Iyang templo niadtong Oktubre 22, 1844, kay Iyang naipatindog ang templo nga gilapakan ubos sa tiil ug gilaglag, ug Iya usab nga gilimpyohan ang usa ka pagkapari nga gilarawan sa banay ni Levi.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Apan kinsa man ang arang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa diha nga siya mopakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga manglalaba: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang putlion ang mga anak ni Levi, ug hinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot ngadto sa Ginoo, sama sa mga adlaw sa karaan, ug sama sa nangaging mga tuig. Malakias 3:2–4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

Niadtong Oktubre 22, 1844, si Cristo kalit nga miadto sa Iyang templo ug misulod sa pakigsaad uban sa usa ka katawhan nga gilarawan pinaagi sa kaparihan nga Levihanon, apan sa 1863, ilang gisubli ang pagrebelde ni Aaron, ug ang kaparihang Millerita milalin ngadto sa kaparihang Laodiceano, ingon sa gilarawan sa kaparihan ni Jeroboam nga gikan sa labing ubos sa mga tawo, ug sa mga nagsayaw nga buang ni Aaron. Apan ang pagpamatuod sa pagrebelde ni Jeroboam adunay usa ka labi pang halapad nga pagpamatuod sa pagrebelde sa 1863. Sa dihang gipasiugdahan ni Jeroboam ang iyang mini nga sistema sa pagsimba, usa ka manalagna gikan sa Jerusalem gipadala aron badlongon ang pagrebelde ni Jeroboam, maingon sa gihulagway pinaagi sa pagkaadventista nga Millerita nga gimandoan sa pagdawat sa Igpapahulay sa Napulo ka Sugo ingon nga adlaw sa pagpahulay.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Sa dihang gidawat sa Adventismo ang kahayag sa ikatulong manulonda ug ang santuwaryo, sila nahimong usa ka pagbadlong batok niadtong mga Protestante nga nagsalikway sa nagadugang nga kahayag sa pag-abli sa mga tinimrihan nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Maingon nga ang karaang Israel nakalimot sa Igpapahulay samtang didto sila sa ilang pagkaulipon sa Egipto, ang iglesia sa kamingawan nakalimot usab sa Igpapahulay sa pag-abot sa 1798. Ang nagadugang nga kahayag sa mensahe sa takna sa paghukom nga gidala sa mga Millerite sa katapusan mitultol ngadto sa santuwaryo ug sa balaod sa Dios.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

Kana nga kahayag miabot niadtong Oktubre 22, 1844, ug nagrepresentar sa usa ka pagbadlong batok sa bakak nga pagsimba alang niadtong gitawag sa paggula sa hingpit gikan sa bakak nga mga doktrina sa Katolisismo. Ang pagsimba sa adlaw mao ang timaan sa awtoridad sa Katolisismo ibabaw sa mga simbahan nga mibalik ngadto sa iyang panon. Kana nga pagbadlong girepresentahan sa pagpasiugda ni Jeroboam sa iyang bakak nga sistema sa pagsimba.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> Ug si Jeroboam nagpahigayon ug usa ka pista sa ikawalong bulan, sa ikanapulog-lima ka adlaw sa bulan, sama sa pista nga anaa sa Juda, ug siya mihalad ibabaw sa halaran. Ingon niini ang iyang gibuhat didto sa Bethel, nga naghalad ngadto sa mga nating baka nga iyang gibuhat; ug iyang gibutang sa Bethel ang mga sacerdote sa hatag-as nga mga dapit nga iyang gibuhat. Busa mihalad siya ibabaw sa halaran nga iyang gibuhat sa Bethel sa ikanapulog-lima ka adlaw sa ikawalong bulan, sa mao gayud nga bulan nga iyang gihunahuna sa iyang kaugalingong kasingkasing; ug nagpahigayon siya ug pista alang sa mga anak sa Israel: ug mihalad siya ibabaw sa halaran, ug nagsunog ug incienso. Ug, ania karon, may miabot nga usa ka tawo sa Dios gikan sa Juda pinaagi sa pulong sa Ginoo ngadto sa Bethel: ug si Jeroboam nagtindog tupad sa halaran aron sa pagsunog ug incienso. Ug siya misinggit batok sa halaran pinaagi sa pulong sa Ginoo, ug miingon, O halaran, halaran, mao kini ang giingon sa Ginoo; Ania karon, usa ka bata matawo sa balay ni David, si Josias ang iyang ngalan; ug sa ibabaw nimo ihalad niya ang mga sacerdote sa hatag-as nga mga dapit nga nagsunog ug incienso sa ibabaw nimo, ug ang mga bukog sa mga tawo pagasunogon sa ibabaw nimo. Ug siya mihatag ug usa ka timaan niadtong maong adlawa, nga nagaingon, Mao kini ang timaan nga gisulti sa Ginoo; Ania karon, ang halaran mabuka, ug ang mga abo nga anaa sa ibabaw niini mabubo. Ug nahitabo, sa pagkadungog ni hari Jeroboam sa pulong sa tawo sa Dios, nga misinggit batok sa halaran didto sa Bethel, nga iyang gituy-od ang iyang kamot gikan sa halaran, nga nagaingon, Dakpa siya.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> Ug ang iyang kamot, nga iyang gituy-od batok kaniya, nangalaya, mao nga dili na niya kini mabawi pagbalik ngadto sa iyang kaugalingon. Ang halaran usab nabuak, ug ang mga abo naula gikan sa halaran, sumala sa timaan nga gihatag sa tawo sa Dios pinaagi sa pulong ni Jehova. Ug ang hari mitubag ug miingon ngadto sa tawo sa Dios, Pakilooya karon ang nawong ni Jehova nga imong Dios, ug pag-ampo alang kanako, aron ang akong kamot mapasig-uli kanako pag-usab. Ug ang tawo sa Dios nangamuyo kang Jehova, ug ang kamot sa hari napasig-uli kaniya pag-usab, ug nahimong sama sa kaniadto. Ug ang hari miingon ngadto sa tawo sa Dios, Umuban ka kanako sa balay, ug pahulay, ug hatagan ko ikaw ug balos. Ug ang tawo sa Dios miingon sa hari, Bisan pa kon ihatag mo kanako ang katunga sa imong balay, dili ako mouban kanimo, ni mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig niining dapita: Kay sa ingon niana gisugo ako pinaagi sa pulong ni Jehova, nga nagaingon, Ayaw pagkaon ug tinapay, ni pag-inom ug tubig, ni pagbalik pag-usab agi sa mao rang dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Busa milakaw siya sa laing dalan, ug wala mobalik agi sa dalan nga iyang giagian sa pag-anhi ngadto sa Bethel. 1 Mga Hari 12:32–13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Uban sa pagsukol sa mga bulawang nating baka diha sa pagpamatuod ni Aaron ug ni Jeroboam, gilakip usab sa iyang pagpamatuod ang tinuod nga pagpasiugdá sa mini nga sistema sa pagsimba nga gitukod ni Jeroboam. Kana nga pagpasiugdá nagrepresentar sa kalainan tali sa pagsimba nga pagahimoon sa Jerusalem, ug sa peke nga sistema ni Jeroboam. Gikan sa 1798 hangtod sa 1844, gidala sa Ginoo ang iyang katawhan gikan sa kangitngit sa pagmando sa kapapahan ngadto sa kahibulongang matagnaong kahayag nga girepresentahan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse. Gisalikway sa mga Protestante nga simbahan kana nga kahayag ug sa pagbuhat niana nahimo silang mga anak nga babaye sa Katolisismo niadtong 1844.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

Ang pagsimba ni Jeroboam nagpadayag sa hulad sa Katolikong sistema sa pagsimba, ug sa iyang sugilanon ang amihanang gingharian sa Israel nagrepresentar sa mini nga sistema sa Katolisismo nga gipiling pabilhanan sa mga Protestante sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang simbolo nianang sistema mao ang pagsimba sa adlaw.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

Ang mga matinumanon ug maalamong mga ulay nga misulod ngadto sa Labing Balaan nga Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, nagrepresentar sa usa ka pagbadlong ngadto sa mga Protestante nga bag-o pa mipauli sa impluwensiya sa Katolisismo, ug nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Sa pagpasiugdang sa mini nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam, miabut ang usa ka propeta gikan sa Juda ug gibadlong si Jeroboam, sa ingon naghulagway sa matinumanong mga ulay nga misulod ngadto sa Labing Balaan nga Dapit ug giya ngadto sa pag-ila sa balaod sa Dios. Ang sugilanon nianang propeta ug ang iyang pagbadlong kang Jeroboam hilabihan ka mapuslanon sa dihang tagdon ang pagsukol sa 1863, apan ang sugilanon kinahanglan hulaton una hangtod nga ang usa ka katapusan ikabit uban sa usa ka sinugdanan.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang mga sinugdanan sa karaang Israel, sa gingharian ni Jeroboam, ug sa modernong Israel nagkatakdo nga tanan, ug sa tingub sila naghatag ug tulo ka mga saksi sa katapusan sa mananap nga yuta sa Pinadayag 13, sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang matinumanon sa Millerite Adventism kaniadtong Oktubre 22, 1844, nahimong tinuod nga Protestante nga sungay sa mananap nga yuta, ug gibuhat nila kini sulod sa kasaysayan nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Ang 1798 mao ang sinugdanan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa pagkatukod sa tinuod nga Protestante nga sungay sa Adventism sulod sa Tinipong Bansa sa Amerika. Niadtong maong sugod nga kasaysayan ginarepresentahan ang katapusang kasaysayan sa Tinipong Bansa sa Amerika, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

Ang tulo ka sinugdanang mga saksi sa karaang Israel, modernong Israel, ug sa Israel ni Jeroboam naghulagway sa katapusan sa mananap sa yuta, apan aduna pay laing katapusan nga kinahanglan ipahiluna una sa dili pa ipadayag ang pagpamatuod sa propeta nga mianhi gikan sa Juda ug nagbadlong kang Jeroboam. Ang kasaysayan sa katapusan nga kinahanglan iapil mao ang katapusan sa amihanang ug habagatang mga gingharian sa Israel sumala sa pagrepresentar sa propeta nga si Ezequiel.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Dili angay hikalimtan nga ang atong ginailustrar karon mao nga ang pagrebelde sa 1863 gimarkahan sa nahaunang dulumtanan sa Ezekiel kapitulo otso, nga mao ang larawan sa pangabugho. Sa diha nga atong hisgutan ang katapusan sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian sumala sa girepresentahan sa Ezekiel, makabaton kita ug labaw pa sa igo nga mga pamatuod aron palig-onon nga ang pagrebelde sa 1863 giilustrar sa pagrebelde ni Aaron ug ni Jeroboam, ug nga kini nag-ila sa sinugdanan sa nahauna sa upat ka mga kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> Ang pulong ni Jehova miabot na usab kanako, nga nagaingon: Labut pa, ikaw anak sa tawo, pagkuha ug usa ka sungkod, ug isulat sa ibabaw niini, Alang kang Juda, ug alang sa mga anak sa Israel nga iyang mga kauban; unya pagkuha ug laing sungkod, ug isulat sa ibabaw niini, Alang kang Jose, ang sungkod ni Efraim, ug alang sa tibook balay sa Israel nga iyang mga kauban: Ug hiusahon mo sila ang usa sa usa ngadto sa usa ka sungkod; ug sila mahimong usa diha sa imong kamot. Ug sa diha nga ang mga anak sa imong katawhan mosulti kanimo, nga magaingon, Dili ba ipakita mo kanamo kon unsay imong gipasabut niining mga butanga? Ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, kuhaon ko ang sungkod ni Jose, nga anaa sa kamot ni Efraim, ug ang mga banay sa Israel nga iyang mga kauban, ug ibutang ko sila uban kaniya, bisan uban sa sungkod ni Juda, ug himoon ko silang usa ka sungkod, ug sila mahimong usa diha sa akong kamot. Ug ang mga sungkod nga imong gisulatan anha sa imong kamot sa atubangan sa ilang mga mata. Ug ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, kuhaon ko ang mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga nasud, diin sila nangadto, ug tigumon ko sila gikan sa tanang dapit, ug dad-on ko sila ngadto sa ilang kaugalingong yuta:

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Ug himoon ko sila nga usa ka nasud sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari nilang tanan: ug dili na sila mahimong duha ka nasud, ni mabahin pa gayud ngadto sa duha ka gingharian: Ni dili na nila hugawan ang ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga larawan nga diosdios, ni pinaagi sa ilang mga dulumtanan, ni pinaagi sa bisan unsa sa ilang mga kalapasan: kondili luwason ko sila gikan sa tanan nilang mga puloy-anan diin sila nakasala, ug hinloan ko sila: busa sila mamahimong akong katawohan, ug ako mahimong ilang Dios. Ug si David nga akong alagad mahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan adunay usa ka magbalantay sa mga karnero: manlakaw usab sila diha sa akong mga paghukom, ug magabantay sa akong kabalaoran, ug buhaton kini. Ug mopuyo sila sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug mopuyo sila didto, sila, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa kahangtoran: ug si David nga akong alagad mahimong ilang principe sa walay katapusan. Labut pa himoon ko ang usa ka tugon sa pakigdait uban kanila; kini mahimong usa ka walay-katapusang tugon uban kanila: ug ibutang ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ibutang ko ang akong balaang puloy-anan sa taliwala nila sa walay katapusan. Ang akong tabernaculo usab magauban kanila: oo, ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawohan. Ug ang mga Hentil makaila nga ako mao si Jehova nga nagabalaan sa Israel, sa diha nga ang akong balaang puloy-anan anaa sa taliwala nila sa walay katapusan. Ezequiel 37:15–28.

Back to Articles