Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Numero Kap-atan ug Tulo

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Pagpadayag sa Simbolismo sa Kangil-ad nga Pagkalaglag diha sa Tagna sa Bibliya

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Ang pag-ila ni Pablo sa pagano nga Roma ingon nga gahum nga nagpugong sa kapapahan sa pagbangon ngadto sa gahum sa tuig 538, nahimong saksi nga giila ni William Miller nga nagpatukod sa “kanunay,” sa basahon ni Daniel, ingon nga nagrepresentar sa paganismo. Ang balangkas ni William Miller gibase sa duha ka makalaglag nga mga gahum sa paganismo nga gisundan sa kapapahan. Ang labing mahinungdanong nadiskobrehan ni Miller sa pagsuporta nianang balangkas mao ang pagpamatuod ni Pablo diha sa 2 Tesalonica, kapitulo dos, diin giila ni Pablo nga ang pagpugong batok sa kapapahan, nga gihimo sa pagano nga Roma, pagakuhaon aron ang “tawo sa sala” mapahimutang diha sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Sa basahon ni Daniel, ang simbolo sa “ang adlaw-adlaw” nga nagrepresentar sa paganismo kanunayng gisundan sa usa ka simbolo sa pagkapapa, bisan kini irepresentar man ingon nga kalapasan sa kalaglagan o ang dulumtanan sa kalaglagan. Apan sa pasidaan ni Cristo ngadto sa mga Cristohanon mahitungod sa paglikos ug pagkalaglag sa Jerusalem nga nahitabo sulod sa tulo ug tunga ka tuig gikan sa 66 ngadto sa 70 AD, gihisgutan ni Cristo ang “dulumtanan sa kalaglagan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna” ingon nga timaan alang sa mga Cristohanon nga didto sa Jerusalem aron mokalagiw dayon. Giila sa kasaysayan nga ang maong timaan dili mao ang simbolo sa Roma nga pagkapapa, kondili sa paganong Roma. Ang timaan kinahanglan mailhan sa mga matinumanon, kon sila makalikay sa paglikos ug pagkalaglag. Ang “dulumtanan sa kalaglagan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna,” simbolo ba kini sa paganong Roma, o sa Roma nga pagkapapa?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Busa kung makita na ninyo ang dulumtanan nga makapabiniya, nga gisulti ni Daniel nga propeta, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang magabasa, pasabta siya:) Nan pabayaa kadtong anaa sa Judea nga mangalagiw ngadto sa kabukiran: Ang anaa sa atop sa balay, ayaw na siya pagpakanauga aron sa pagkuha ug bisan unsa gikan sa iyang balay: Ni ang anaa sa kapatagan, ayaw na pagpabalika aron sa pagkuha sa iyang sapot. Ug alaut ang mga mabdos, ug ang mga nagapasuso niadtong mga adlawa! Apan pag-ampo kamo nga ang inyong pagkalagiw dili mahitabo sa tingtugnaw, ni sa adlaw nga igpapahulay: Kay unya adunay dakung kagul-anan nga wala pa gayud mahitabo sukad sa sinugdan sa kalibutan hangtod karon, ug dili na gayud mahitabo pag-usab. Ug gawas kon muboan unta kadtong mga adlawa, walay unod nga maluwas: apan tungod sa mga pinili, muboan kadtong mga adlawa. Mateo 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Si Sister White nagkomento kon giunsa natuman kining pasidaan diha sa kasaysayan sa pagkalaglag sa Jerusalem gikan sa 66 hangtod sa 70 AD, ug iyang giila nga ang bandila, o ang estandarte sa kasundalohan sa Roma, mao ang ilhanan alang sa mga Cristohanon nga anaa pa sa Jerusalem aron mangalagiw. Busa, ang “makapaluod nga butang sa pagkalaglag, nga gisulti ni Daniel nga manalagna,” ba mao ang pagano nga Roma, o mao ba kini ang papado nga Roma, sumala sa gambalay nga gibasehan ni Miller?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Si William Miller gidala ngadto sa pagsabot sa duha ka pagpakita sa Roma (ang pagano nga gisundan sa papado), apan napugos siya sa kasaysayan diin siya nagpuyo sa pagtagad sa duruha ka gingharian ingon nga usa ka gingharian. Ug siyempre, usa sila ka gingharian, apan nagrepresentar usab sila sa duha ka nagasunod nga mga gingharian. Napugos sa matagnaong kasaysayan sa 1798, si Miller kinahanglang hisgutan ang Roma sa panguna ingon nga usa ka gingharian. Niadtong 1798, si Miller mituo nga ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo mga kaluhaan ug lima ka tuig pa sa umalabot. Hingpit niyang nasayran nga ang papadong Roma nakadawat sa makamatay nga samad niadtong 1798. Alang kang Miller, wala nay lain pang yutan-ong mga gingharian nga mosunod sa papadong Roma, kay si Cristo hapit na mobalik.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Sa kasaysayan diin nahimutangan si Miller, nasabtan niya nga ang estatuwa sa ikaduhang kapitulo sa Daniel nagrepresentar sa upat ka gingharian sa yuta, kay mao kana ang gipamatuoran ni Daniel.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Ug ang ikaupat nga gingharian mahimong kusgan sama sa puthaw; kay sanglit ang puthaw nagabungkag ug nagadaug sa tanang butang; ug ingon nga ang puthaw nga nagadugmok niining tanan, kini usab magabungkag ug magadugmok. Ug tungod kay nakita mo ang mga tiil ug mga tudlo sa tiil, nga usa ka bahin kolonon sa magkokolon ug usa ka bahin puthaw, ang gingharian mabahin; apan anaa niini ang kabaskog sa puthaw, sanglit nakita mo ang puthaw nga sinagol sa lapok nga kolonon. Daniel 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Nasabtan ni Miller nga aduna lamang upat ka mga gingharian, ug ang ikaupat ug katapusang gingharian mao ang Roma, nga iyang nahibaloan gikan sa kasaysayan nga mao ang pagano nga Roma nga gisundan sa papal nga Roma. Alang kang Miller, uyon sa pulong ni Daniel, ang ikaupat nga gingharian “nabahin,” apan alang kang Miller ang pagkabahin nagpasabot lamang ug usa ka kalainan tali sa literal ug espirituwal nga mga bahin sa gingharian sa Roma. Husto siya, apan limitado ang iyang pagsabot.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Wala makita ni Miller nga ang pagkabahin sa pagano ug sa papal nga Roma gibase sa pagkabahin nga gitindog si Pablo aron ilhon. Si Pablo (ug si Juan Bautista), nagpaila nga sa yugto sa panahon sa krus ang literal kinahanglan nga mopadayon ngadto sa espirituwal. Kon wala niana nga pagsabot, napugos si Miller sa pagdawat nga ang Roma sa iyang pagkatinuod usa lamang ka gingharian nga may duha ka mga hugna. Ug siyempre, husto siya (apan adunay pagkalimitado). Wala niya makita nga ang espirituwal nga Roma gilarawan pinaagi sa literal nga Babilonia, kay ang espirituwal nga Roma (ang kapapahan) mao usab ang espirituwal nga Babilonia.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Ang literal nga Babilonya, ingon nga nahauna sa upat ka gingharian diha sa Daniel dos, magatipo sa ikaupat nga gingharian, kay ang nahauna sa kanunay nagatipo sa katapusan. Ang pagano nga Roma gikatipoan na pinaagi sa Babilonya, apan ang pagano nga Roma ug ang Babilonya kapuwa nagatipo sa espirituhanong Roma (ang kapapahan). Busa ang kapapahan mao ang ikalima nga gingharian, ug kini girepresentahan pinaagi sa Babilonya. Kini maoy sukaranang hinungdan nganong gitandi ni Sister White ang pagkabinihag sa literal nga Israel didto sa Babilonya sulod sa kapitoan ka tuig, uban sa pagkabinihag sa espirituhanong Israel didto sa espirituhanong Babilonya sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta sa pagkatinuod nailalom sa pagkabinihag sulod niining hataas nga yugto sa walay hunong nga paglutos, maingon gayod sa mga anak sa Israel nga gibihag sa Babilonia sa panahon sa pagkabihag.” Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Busa si Miller walay bisan unsang kalisdanan sa pag-ilis-ilis sa mga katumanan sa tagna nga mas espesipikong nag-ila sa paganong Roma uban sa papadong Roma. Maghatag kita ug mga pananglitan niini samtang magpadayon kita, apan kon atong masabtan nga si Miller nagtan-aw sa paganong ug papadong Roma ingon nga usa ka gingharian, atong masabtan nganong si Miller walay bisan unsang kalisdanan sa pagdapat kang Jesus sa “kangil-ad nga makapabiniyaan, nga giingon ni Daniel nga manalagna,” ingon nga usa ka katumanan sa paganong Roma, samtang nagasabot gihapon nga ang pahayag nga “kangil-ad nga makapabiniyaan,” diha sa basahon ni Daniel, usa ka simbolo sa papadong Roma. Si Miller dili makakita sa tulo ka mga gahum nga nagapabiniya, ug tungod niini ang iyang balangkas sa tagna may pagkakutob, bisan husto.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Apan unsaon man nato pagsabot ang dili pagkauyon sa kasaysayanong katumanan sa 66 AD, sa dihang ang pagano nga Roma nagbutang sa iyang mga bandila sa balaang dapit sa templo ingon nga katumanan sa tagna ni Cristo? Ang “makalilisang nga paglaglag, nga giingon pinaagi ni Daniel nga propeta,” simbolo ba sa pagano o sa papal nga Roma? Ang tubag niana nga kalisdanan yano ra gayod kon maila ninyo ang tulo ka nagalaglag nga mga gahum, imbes nga duha. Kinahanglan magsugod kita sa komentaryo ni Sister White bahin sa katumanan sa tagna ni Cristo mahitungod sa pagkalaglag sa Jerusalem.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “Sa pagkalansang sa mga Judio kang Cristo nalangkob ang kalaglagan sa Jerusalem. Ang dugo nga giula didto sa Kalbaryo mao ang kabug-aton nga mipalunod kanila ngadto sa kapildihan alang niining kalibotana ug alang sa kalibotan nga umalabot. Mao usab kini sa daku nga katapusang adlaw, sa diha nga ang paghukom moabut ibabaw sa mga nagsalikway sa grasya sa Dios. Si Cristo, nga ilang bato nga kapangdolan, unya makita kanila ingon nga usa ka bukid sa panimalus. Ang himaya sa Iyang dagway, nga alang sa mga matarung mao ang kinabuhi, alang sa mga dautan mahimong usa ka kalayo nga nagaut-ut. Tungod sa gugma nga gisalikway, sa grasya nga gitamay, ang makasasala malaglag.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> “Pinaagi sa daghang mga ilustrasyon ug gisubli nga mga pasidaan, gipakita ni Jesus kon unsa ang mahimong sangpotanan alang sa mga Judio sa ilang pagsalikway sa Anak sa Dios. Niining mga pulonga, Iyang gipahinungdanan ang tanan sa matag kapanahonan nga nagdumili sa pagdawat Kaniya ingon nga ilang Manluluwas. Ang matag pasidaan alang kanila. Ang gihugawan nga templo, ang masupilon nga anak, ang mini nga mga mag-uuma sa parasan, ang mga magtutukod nga mapangtamayon, adunay ilang katugbang sa kasinatian sa matag makasasala. Gawas kon siya maghinulsol, ang silot nga ilang gilarawan daan maangkon niya.” The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Sa dihang giila ni Pablo ang pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal, iyang giila nga kini nahitabo sulod sa yugto sa panahon sa krus, ug angay hinumdoman nga ang paglaglag sa Jerusalem tuwirang nalangkit sa krus. Ang paglaglag sa literal nga Jerusalem nga unang natuman pinaagi sa literal nga Babilonia, natuman sa kataposang higayon pinaagi sa literal nga Roma, kay si Jesus sa kanunay nagrepresentar sa katapusan uban sa sinugdanan. Ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon nga nagsugod pinaagi sa pagano nga gahum sa Babilonia, natapos pinaagi sa pagano nga gahum sa Roma.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Ang espirituwal nga pagyatak sa espirituwal nga Jerusalem natuman pinaagi sa papal nga Roma, ug kining duruha ka mga yugto sa pagyatak (literal ug espirituwal) nagalarawan sa pagyatak sa katawohan sa Dios pinaagi sa ikatulong makalilisang nga gahum sa pagkalaglag, nga sa konteksto sa Roma gitawag nga modernong Roma.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Adunay tulo ka makalilisang nga mga gahum nga ang matag usa naglutos sa katawohan sa Dios. Ang dragon sa paganismo, gisundan sa mapintas nga mananap nga migula gikan sa dagat sa Katolisismo, ug kini gisundan sa mapintas nga mananap nga migula gikan sa yuta sa Tinipong Bansa sa Amerika (ang mini nga manalagna). Ang paganismo gilarawan pinaagi sa nagkalainlaing pagano nga mga gahum nga nagtamak sa literal nga Israel. Unya ang papalismo nagtamaktamak sa espirituwal nga Israel sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig gikan sa 538 ngadto sa 1798. Ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna mao ang modernong Roma ug kini usab nagtamaktamak sa katawohan sa Dios sa panahon sa “takna” sa krisis sa balaod sa Domingo. Ang tulo ka makalilisang nga mga gahum sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna gilarawan usab ingon nga paganong Roma, papal nga Roma, ug modernong Roma.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Sa pinulongan sa Pinadayag 17, ang pagano mao ang unang upat ka mga hari, ang ikalimang hari mao ang papasiya, ug ang ikaunom, ikapito, ug ikawalong mga hari mao ang tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa modernong Roma.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Ug adunay pito ka mga hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa ania karon, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moabot, kinahanglan nga magapabilin siya sa hamubo nga panahon. Ug ang mananap nga kaniadto mao, ug karon dili na, siya mao ang ikawalo, ug gikan sa pito, ug moadto sa pagkalaglag. Pinadayag 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Sa kahulogan sa Daniel kapitulo 2, ang paganismo mao ang tanang upat ka gingharian sukad sa literal nga Babilonia hangtod sa literal nga Roma. Ang espirituwal nga Babilonia mao ang kapapahan (ang ulo nga bulawan), ug ang tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna (ang modernong Roma), girepresentahan sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa espirituwal nga Medo-Persia, espirituwal nga Gresya, ug espirituwal nga Roma (kang kansang samad nga makamatay naayo na).

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

Sa dihang nagtumong si Jesus sa “mangil-ad nga dulnganan sa pagkalaglag, nga giingon ni Daniel nga manalagna,” iyang gitudlo ang usa ka piho nga “ilhanan” nga kinahanglan mailhan sa mga Kristohanon sa matag usa sa tulo ka Roma. Ang pagano nga Roma, ang papal nga Roma, ug ang moderno nga Roma tanan nagalutos sa katawhan sa Dios. Kana nga paglutos ginrepresentahan sa tagna ingon nga pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Si Jesus mihatag ug pahimangno mahitungod sa pagduol nianang paglutos alang sa matag usa sa tulo ka mga yugto sa mga paglutos. Sa dihang ang “ilhanan” sa awtoridad sa Roma gibutang sulod sa balaang puloy-anan, miabot na ang panahon sa pagkalagiw gikan sa Jerusalem. Wala gamita ni Jesus ang pahayag ni Daniel bahin sa “mangil-ad nga dulnganan sa pagkalaglag” ingon nga simbolo sa usa ka yutan-ong gahum, kondili ingon nga simbolo sa ilhanan nga kinahanglan mailhan sa mga Kristohanon.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> “Gipahibalo ni Jesus ngadto sa mga nanimati nga tinun-an ang mga paghukom nga igapahamtang sa apostatang Israel, ug ilabi na ang mapanimaslon nga panimalos nga moabot kanila tungod sa ilang pagsalikway ug paglansang sa Mesias sa krus. Mga timailhan nga dili masayop maoy magauna sa makalilisang nga kinatumyan. Ang gikahadlokang takna moabot sa kalit ug sa madali. Ug gipasidan-an sa Manluluwas ang Iyang mga sumusunod: ‘Busa sa diha nga makita ninyo ang dulomtanan nga makapawalay-balaan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa dapit nga balaan, (ang magabasa, pasabta siya:) nan pumaikyas ngadto sa kabukiran ang mga anaa sa Judea.’ Mateo 24:15, 16; Lucas 21:20, 21. Sa diha nga ang mga sumbanan nga idolatrous sa mga Romano igapatindog na sa yutang balaan, nga milapad ug pipila ka mga furlong sa gawas sa mga kuta sa siyudad, nan ang mga sumusunod ni Cristo kinahanglan mangita ug kaluwasan pinaagi sa pagkalagiw. Sa diha nga makita na ang timaan sa pasidaan, kadtong buot makakalagiw dili na gayud maglangan. Sa tibuok yuta sa Judea, maingon man sa Jerusalem mismo, ang timaan alang sa pagkalagiw kinahanglan dayon nga tumanon. Siya nga matunong nga anha sa atop sa balay dili na manaog pa ngadto sa sulod sa iyang balay, bisan pa aron luwason ang iyang labing bililhong mga bahandi. Kadtong nanagtrabaho sa kapatagan o sa mga kaparrasan dili na maggahin ug panahon sa pagbalik aron kuhaon ang panggawas nga sapot nga gibutang sa kilid samtang sila nagahago sa kainit sa adlaw. Dili sila magduha-duha bisan usa ka gutlo, tingali unya madala sila sa kinatibuk-ang pagkalaglag.” The Great Controversy, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Niini nga tudling, giila ni Sister White ang “dulumtanan nga nagapahimong biniyaan,” ingon nga usa ka “dili masayran nga timailhan,” nga girepresentahan sa “mga mahigugmaong bandila sa mga Romano,” nga ilang gipahimutang “sa balaang yuta” sa santuwaryo. Wala gamita ni Jesus ang “dulumtanan nga nagapahimong biniyaan” aron magrepresentar sa bisan hain sa gahum sa pagano o papal nga Roma, kondili ingon nga usa ka “timailhan.” Sa dihang ang “timailhan” gipahimutang sa balaang yuta sa templo, ang mga Cristiano kinahanglan mokalagiw gikan sa Jerusalem “aron dili sila maapil sa kinatibuk-ang pagkalaglag.” Mipadayon pa si Sister White sa ulahi sa maong tudling ug giila nga ang tagna ni Cristo nga nagtimaan sa pagkalaglag adunay labaw pa sa usa ka katumanan.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> “Ang tagna sa Manluluwas mahitungod sa pagduaw sa mga paghukom ibabaw sa Jerusalem adunay laing katumanan, diin kadtong makalilisang nga paglaglag usa lamang ka maluya nga landong. Diha sa kapalaran sa pinili nga siyudad atong makita ang silot sa usa ka kalibotan nga nagsalikway sa kalooy sa Dios ug nagtamak sa Iyang kasugoan. Mangitngit ang mga talaan sa pag-antos sa tawo nga nasaksihan sa yuta sulod sa iyang taas nga mga siglo sa krimen. Masakit ang kasingkasing, ug maluya ang hunahuna sa pagpamalandong niini. Makalilisang ang mga sangpotanan sa pagsalikway sa awtoridad sa Langit. Apan usa ka kahimtang nga labi pang mangitngit ang gipadayag sa mga kapadayagan sa umalabot. Ang mga talaan sa nangagi,—ang hataas nga laray sa mga kagubot, mga panagbangi, ug mga rebolusyon, ang ‘gubat sa manggugubat … uban ang libog nga kasaba, ug mga sapot nga linigid sa dugo’ (Isaias 9:5),—unsa ba kini, kon itandi sa mga kalisang nianang adlawa sa dihang ang nagapugong nga Espiritu sa Dios hingpit nang kuhaon gikan sa mga dautan, dili na magpugong sa pagbuto sa tawhanong pagbati ug sa kapungot ni Satanas! Ang kalibotan makakita unya, sama sa wala pa gayud kaniadto, sa mga sangpotanan sa pagmando ni Satanas.”

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> “Apan niadtong adlawa, maingon sa panahon sa pagkalaglag sa Jerusalem, ang katawohan sa Dios pagaluwason, ang tagsatagsa nga hikaplagan nga nahisulat taliwala sa mga buhi. Isaias 4:3. Gipahayag ni Cristo nga moanhi Siya sa ikaduhang higayon aron tigumon ang Iyang mga matinumanon ngadto Kaniya: ‘Unya magabalata ang tanang kabanayan sa yuta, ug ilang makita ang Anak sa tawo nga nagaanhi sa mga panganod sa langit uban ang gahum ug dakung himaya. Ug ipadala Niya ang Iyang mga manulonda uban ang makusog nga tingog sa trumpeta, ug ilang pagatigumon ang Iyang mga pinili gikan sa upat ka mga hangin, gikan sa usa ka kinatumyan sa langit ngadto sa lain.’ Mateo 24:30, 31. Unya kadtong mga wala motuman sa maayong balita pagaut-uton pinaagi sa espiritu sa Iyang baba ug pagalaglagon pinaagi sa kasidlak sa Iyang pag-anhi. 2 Tesalonica 2:8. Sama sa karaang Israel, ang mga dautan nagalaglag sa ilang kaugalingon; nangapukan sila tungod sa ilang kasal-anan. Pinaagi sa kinabuhi sa sala, ilang gibutang ang ilang kaugalingon sa hilabihan nga pagkadili-uyon sa Dios, ang ilang kinaiya nahimong hilabihan kaubos tungod sa dautan, nga ang pagpadayag sa Iyang himaya alang kanila maoy usa ka kalayo nga magaut-ut.”

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> “Kinahanglan nga magbantay ang mga tawo nga dili nila pasagdan ang leksyon nga gihatag kanila diha sa mga pulong ni Cristo. Maingon nga Iyang gipasidan-an ang Iyang mga tinun-an bahin sa pagkalaglag sa Jerusalem, nga naghatag kanila ug timaan sa nagkaduol nga kapukan, aron sila makakalagiw; mao man nga Iyang gipasidan-an ang kalibotan bahin sa adlaw sa kataposang kalaglagan ug gihatagan sila ug mga timailhan sa pagdangat niini, aron ang tanang buot mahimong makakalagiw gikan sa kapungot nga moabot. Si Jesus nag-ingon: ‘Ug adunay mga timaan sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon; ug sa yuta kagul-anan sa mga nasod.’ Lucas 21:25; Mateo 24:29; Marcos 13:24–26; Pinadayag 6:12–17. Kadtong makakita niining mga pasiuna sa Iyang pag-anhi kinahanglan ‘mahibalo nga haduol na, bisan anaa na sa mga pultahan.’ Mateo 24:33. ‘Busa pagtukaw kamo,’ mao ang Iyang mga pulong sa pagpahimangno. Marcos 13:35. Kadtong magtagad sa pasidaan dili pasagdan diha sa kangitngit, aron kana nga adlaw dili mokalit kanila nga wala sila mangandam. Apan alang kanila nga dili motukaw, ‘ang adlaw sa Ginoo moabot ingon sa kawatan sa gabii.’ 1 Tesalonica 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Sa dihang gisulat ni Sister White kining mga pulonga, aduna pa’y umaabot nga katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem. Ang silot nga paghukom nga ipatuman batok sa modernong Roma (ang dragon, ang mapintas nga mananap ug ang mini nga propeta), sa katapusan sa kalibotan, nagrepresentar sa katapusang pagkapukan sa espirituwal nga Babilonia, apan ang espirituwal nga Babilonia (ang papado) napukan na sa makausa kaniadtong 1798. Ang pagkalaglag sa Jerusalem nagrepresentar sa mapanimaluson nga paghukom sa Dios ibabaw sa usa ka apostata nga iglesia.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Ang pagkalaglag sa Jerusalem sulod sa tulo ug tunga ka tuig gikan sa 66 AD hangtod sa 70 AD nagalarawan sa pagkalaglag tungod sa mapanimaslon nga paghukom sa Dios sa katapusan sa kalibotan nga igaaplikar batok sa modernong Roma (ang dragon, ang mapintas nga mananap, ug ang mini nga propeta). Ang paglikos ug paglaglag sa Jerusalem, nga natuman pinaagi sa paganismo gikan sa 66 AD hangtod sa 70 AD, milungtad gayod ug eksaktong tulo ug tunga ka tuig.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Ang paglibkob ug paglaglag sa espirituwal nga Jerusalem nga gipahigayon sa papismo milungtad ug tulo ka tuig ug tunga sa propetikanhong panahon, gikan sa 538 hangtod sa 1798. Kining duha ka mga ilustrasyon naghulagway sa paglibkob ug paglaglag sa Jerusalem sulod sa “takna” sa krisis sa balaod sa Domingo nga gipahinabo sa modernong Roma. Ang kataposan sa tulo ka paglaglag sa Jerusalem balihon, sumala sa girepresentar sa basahon ni Daniel.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Ang basahon ni Daniel nagsugod sa pagpanakop ug paglaglag sa Babilonia sa Jerusalem, ug kini natapos sa pagkalaglag sa Babilonia ug sa pagdaug sa Jerusalem. Sa matag usa sa tulo ka mga gubat, adunay usa ka ilhanan nga gihatag ngadto sa mga Kristohanon aron pahimangnoan sila sa pagkalagiw gikan sa umaabot nga pakiggubat. Sa AD 66, kini mao ang dihang ang mga kasundalohan sa paganong Roma nagbutang sa ilang mga bandila (ang ilang mga bandera sa gubat) sa balaang yuta sa santuwaryo. Sa tuig 538, kini mao ang dihang ang “tawo sa sala” gipadayag, nga naglingkod sa templo sa Dios (ang Kristohanong iglesia), nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios, sa dihang iyang gipasar ang usa ka balaod sa Domingo sa Konseho sa Orleans niadtong tuiga. Ang pagpatuman sa Domingo mao ang giila sa kapapahan nga pamatuod sa ilang kagamhanan ibabaw sa Kristohanong kalibotan, kay sila nangatarongan (sa pagkatinuod) nga walay suporta alang sa pagsimba sa Domingo diha sa Pulong sa Dios, ug ang kamatuoran nga sila maoy nagtukod sa Domingo ingon nga adlaw sa pagsimba sulod sa Kristiyanismo mao ang pamatuod nga ang awtoridad sa ilang paganong mga tradisyon ug mga batasan labaw sa Biblia.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Sa tuig 538, ang mga Kristohanon kinahanglan nga mobulag gikan sa iglesiang Romano, dili lamang tungod kay kini dili tinuod nga usa ka Kristohanong iglesia, kondili usab tungod kay ang timaan sa awtoridad sa kapadohan gibutang na sa balaang yuta sa iglesia sa Dios. Gipaila ni Sister White ang proseso sa pagbulag niadtong maong kasaysayan nga nagsugod sa yugto sa dihang ang iglesia sa Dios mikalagiw ngadto sa kamingawan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> “Apan walay panaghiusa tali sa Prinsipe sa kahayag ug sa prinsipe sa kangitngit, ug walay mahimong panaghiusa tali sa ilang mga sumusunod. Sa dihang ang mga Cristiano miuyon sa paghiusa niadtong mga tawo nga katunga lamang ang pagkabig gikan sa paganismo, misulod sila sa usa ka dalan nga naggiya kanila sa labi ug labi pang pagpalayo gikan sa kamatuoran. Nagmaya si Satanas nga siya nagmalampuson sa paglimbong sa ingon kadaghang sumusunod ni Cristo. Unya iyang gigamit ang iyang gahum sa labi pang bug-os batok kanila, ug giagda sila sa paglutos niadtong nagpabiling matinumanon sa Dios. Walay nakasabot sa ingon kahusay kon unsaon pagsukol sa tinuod nga Cristohanong pagtuo sama niadtong mga kaniadto nagpanalipod niini; ug kining mga Cristianong nahimong apostata, sa paghiusa uban sa ilang mga kauban nga katunga-pagano, gipunting ang ilang pakiggubat batok sa labing mahinungdanong mga bahin sa mga doktrina ni Cristo.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> “Nahanglan ang usa ka hilabihan ka mapait nga pakigbisog aron kadtong magpabiling matinumanon makabarog nga malig-on batok sa mga paglimbong ug mga dulumtanan nga gitabonan sa mga sapot nga saserdotal ug gipasulod ngadto sa iglesia. Ang Biblia wala dawata ingon nga sumbanan sa pagtuo. Ang doktrina sa kagawasan sa relihiyon gitawag nga erehiya, ug ang mga nanindog alang niini gidumtan ug gisalikway.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Human sa taas ug mapintas nga panagbangi, ang matinumanong pipila nakahukom sa pagbungkag sa tanang pakig-usa sa apostatang iglesia kon siya magpadayon gihapon sa pagdumili sa pagpalingkawas sa iyang kaugalingon gikan sa kabakakan ug idolatriya. Ilang nakita nga ang pagkabahin maoy usa ka hingpit nga kinahanglanon aron sila makatuman sa pulong sa Dios. Wala sila mangahas sa pag-antus sa mga kasaypanang makamatay sa ilang kaugalingong mga kalag, ug sa paghatag ug panig-ingnan nga magbutang sa pagtuo sa ilang mga anak ug sa mga anak sa ilang mga anak sa kapeligrohan. Aron masiguro ang kalinaw ug panaghiusa andam sila sa paghimo sa bisan unsang pagtugot nga nahiuyon sa pagkamatinumanon ngadto sa Dios; apan ilang gibati nga bisan ang kalinaw mahal ra kaayo nga mapalit pinaagi sa paghalad sa prinsipyo. Kon ang panaghiusa masiguro lamang pinaagi sa pagkompromiso sa kamatuoran ug pagkamatarong, nan pasagdi nga adunay kalainan, ug bisan gubat.” The Great Controversy, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “Ang walay kataposan nagbuklad sa atong atubangan. Hapit nang ibayaw ang tabil. Kita nga nag-okupar niining solemneng, mabug-at sa tulubagon nga kahimtang, unsa man ang atong ginabuhat, unsa man ang atong gihunahuna, nga nagkupot kita sa atong hakog nga paghigugma sa kasayon, samtang ang mga kalag nangahanaw sa atong palibot? Ang atong mga kasingkasing ba nahimong hingpit nga bati ug walay pagbati? Dili ba kita makabati o makasabot nga aduna kitay buluhaton nga pagabuhaton alang sa kaluwasan sa uban? Mga igsoon, kamo ba sakop sa matang nga bisan may mga mata dili makakita, ug bisan may mga dalunggan dili makadungog? Kawang ba nga gihatagan kamo sa Dios ug kahibalo sa Iyang kabubut-on? Kawang ba nga Iya kamong gipadalhan ug pasidaan sa ibabaw sa pasidaan? Nagatoo ba kamo sa mga pahayag sa walay katapusang kamatuoran mahitungod sa hapit na moabot ibabaw sa yuta, nagatoo ba kamo nga ang mga paghukom sa Dios nagabitay ibabaw sa katawohan, ug makapadayon pa ba kamo sa paglingkod nga malinawon, tapolan, walay pagtagad, mahigugmaon sa kalipayan?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Karon dili kini mao ang panahon alang sa katawohan sa Dios sa pagbutang sa ilang mga pagbati o sa pagtigom sa ilang bahandi dinhi sa kalibotan. Ang panahon dili na halayo, nga, sama sa unang mga tinun-an, mapugos kita sa pagpangita ug dangpanan sa mingaw ug mahilayo nga mga dapit. Maingon nga ang paglibot sa Jerusalem sa mga kasundalohan sa Roma mao ang timaan sa pagkalagiw alang sa mga Cristohanon sa Judea, mao man usab nga ang pag-angkon sa gahum sa bahin sa atong nasud diha sa sugo nga nagpatuman sa papal nga adlawng igpapahulay maoy usa ka pasidaan alang kanato. Niana nga panahon panahon na sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pagpangandam sa pagbiya usab sa gagmayng mga lungsod alang sa hilit nga mga puluy-anan sa tago nga mga dapit taliwala sa kabukiran. Ug karon, inay sa pagpangita ug mahalon nga mga puloy-anan dinhi, kinahanglan mag-andam kita sa pagbalhin ngadto sa usa ka labi pang maayong yuta, nga mao ang langitnong yuta. Inay sa paggasto sa atong mga kapanguhaan alang sa pagtagbaw sa kaugalingon, kinahanglan magtuon kita sa pagkamatinigumon. Ang tagsatagsa ka talento nga gipahulam sa Dios kinahanglan gamiton alang sa Iyang himaya sa paghatag sa pasidaan ngadto sa kalibotan. Ang Dios adunay buluhaton alang sa Iyang mga kaubanan sa pagbuhat diha sa mga siyudad. Ang atong mga misyon kinahanglan suportahan; bag-ong mga misyon kinahanglan ablihan. Aron mapadayon kining buluhatona nga malampuson, dili moubos nga paggasto ang gikinahanglan. Gikinahanglan ang mga balay nga alagaran, diin ang mga tawo mahimong dapiton sa pagpaminaw sa mga kamatuoran alang niining panahona. Alang gayud niining tuyoa, ang Dios nagsalig ug kapital ngadto sa Iyang mga piniyalan. Ayaw ipagapos ang inyong kabtangan diha sa kalibotanhong mga patigayon, aron dili mapugngan kining buluhatona. Ikuha ang inyong mga kapanguhaan ngadto sa dapit diin inyo kining magamit alang sa kaayohan sa buluhaton sa Dios. Ipauna ang inyong mga bahandi sa langit.” Testimonies, volume 5, 464.

Back to Articles