Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Six

Umaabot nga Kaugmaon alang sa Amerika ug Hulyo 18, 2020 - Numero Unom

The Ensign

Ang Bandila

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Ug sa tapos sa tulo ka adlaw ug tunga, ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod kanila, ug mitindog sila sa ilang mga tiil; ug miabut ang dakung kahadlok ibabaw niadtong mga nakakita kanila. Ug nakadungog sila ug usa ka dakung tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Saka kamo ngari. Ug mitungas sila ngadto sa langit diha sa usa ka panganod; ug nakita sila sa ilang mga kaaway. Pinadayag 11:11, 12.

After being trampled down in the street, Elijah and Moses receive the Comforter and they then stand upon their feet. Ezekiel’s valley of bones first hear a noise and then experience a shaking, but they were still without breath.

Human mapahigda sa dalan, si Elias ug si Moises midawat sa Maghuhupay ug unya mitindog sila sa ilang mga tiil. Ang walog sa mga bukog ni Ezekiel una nakadungog ug usa ka tingog ug unya nakasinati ug usa ka pag-uyog, apan wala pa gihapon silay gininhawa.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Busa nanagna ako sumala sa gisugo kanako: ug sa nanagna ako, dihay usa ka dinahunog, ug ania karon, usa ka pag-uyog, ug ang mga bukog nagkatapok, bukog ngadto sa iyang kaubanan nga bukog. Ug sa diha nga mitan-aw ako, ania karon, ang mga ugat ug ang unod mitubo ibabaw kanila, ug ang panit mitabon kanila sa ibabaw: apan walay gininhawa diha kanila. Ezekiel 37:7, 8.

When the bodies have been reconstituted, they hear the message of the four winds.

Sa dihang mapahiuli na ang mga lawas, madungog nila ang mensahe sa upat ka hangin.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:9, 10.

> Unya miingon siya kanako, Panagna ngadto sa hangin, panagna, anak sa tawo, ug ingna ang hangin, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Umari ka gikan sa upat ka hangin, O gininhawa, ug huyopi kining mga pinatay, aron sila mabuhi. Busa nanagna ako sumala sa iyang gisugo kanako, ug ang gininhawa misulod kanila, ug sila nabuhi, ug mitindog sa ilang mga tiil, usa ka hilabihan ka daku nga panon. Ezekiel 37:9, 10.

All the prophets identify the end of the world, so the passage from Ezekiel produces a dilemma for those who wish to avoid the message of Revelation eleven’s two prophets. Of course, for those who wish to reject the message the easiest lie they can tell themselves is that Revelation eleven is just a history that represents the French Revolution, and it has no end of the world application. But if you accept the premise that even Revelation eleven identifies the end of the world, then you must reconcile the fact that the mighty army at the end of the world that presents the third angel’s message in a loud cry is identified as being dead and resurrected in advance of their standing up as God’s army.

Ang tanang mga propeta nag-ila sa katapusan sa kalibotan, busa ang pahayag gikan sa Ezekiel nagmugna ug usa ka kalisdanan alang niadtong buot molikay sa mensahe sa duha ka mga propeta sa Pinadayag onse. Siyempre, alang niadtong buot mosalikway sa mensahe, ang labing sayon nga bakak nga ilang masulti sa ilang kaugalingon mao nga ang Pinadayag onse usa lamang ka kasaysayan nga nagrepresentar sa Rebolusyong Pranses, ug wala kiniy aplikasyon sa katapusan sa kalibotan. Apan kon dawaton mo ang pasiuna nga bisan ang Pinadayag onse nag-ila sa katapusan sa kalibotan, nan kinahanglan mong ipahiuyon ang kamatuoran nga ang gamhanang kasundalohan sa katapusan sa kalibotan nga nagpresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda diha sa makusog nga singgit giila ingon nga namatay ug nabanhaw na sa dili pa sila motindog ingon nga kasundalohan sa Dios.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:11–14.

> Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kining mga bukog mao ang tibook balay sa Israel: ania karon, nagaingon sila, Nangauga ang among mga bukog, ug nawala ang among paglaum: kami giputol na bahin sa among kaugalingon. Busa panagna ug ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ania karon, O akong katawohan, ablihan ko ang inyong mga lubnganan, ug pasakahon ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, ug dad-on ko kamo ngadto sa yuta sa Israel. Ug kamo makaila nga ako mao ang Ginoo, sa diha nga naablihan ko na ang inyong mga lubnganan, O akong katawohan, ug gipasaka ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, Ug ibutang ko ang akong espiritu diha kaninyo, ug kamo mabuhi, ug papuy-on ko kamo sa inyong kaugalingong yuta: unya kamo makaila nga ako, ang Ginoo, maoy nagsulti niini, ug nagtuman niini, nagaingon ang Ginoo. Ezekiel 37:11–14.

Christ ascended into heaven with a cloud and He returns with clouds, and the clouds represent angels. Moses and Elijah ascend up into heaven in a cloud that represents the message of the third angel that flies in the midst of heaven at the Sunday law in the United States. Moses and Elijah ascend up into heaven at the Sunday law in connection with a message of Islam.

Si Cristo mitungas ngadto sa langit uban sa usa ka panganod ug Siya mobalik uban sa mga panganod, ug ang mga panganod nagrepresentar sa mga manulonda. Si Moises ug si Elias mitungas ngadto sa langit diha sa usa ka panganod nga nagrepresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda nga nagalupad sa taliwala sa langit sa panahon sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Si Moises ug si Elias mitungas ngadto sa langit sa panahon sa balaod sa Domingo nga may kalabotan sa usa ka mensahe sa Islam.

Isaiah identifies many of the truths connected with this history and in the very same passage that Jesus referenced to identify His work. He employed the prophets Elijah and Elisha as examples of a prophetic message not being received by their own countrymen, and it immediately brought those of the church in Nazareth to anger and they sought to kill him.

Gipaila ni Isaias ang daghan sa mga kamatuoran nga may kalabutan niini nga kasaysayan, ug diha mismo sa maong pahayag nga gikutlo ni Jesus aron ilhon ang Iyang buluhaton. Gigamit Niya ang mga propeta nga sila Elias ug Eliseo ingon nga mga pananglitan sa usa ka mensaheng manalagna nga wala dawata sa ilang kaugalingong mga kababayan, ug dihadiha kini nakapukaw sa kapungot niadtong mga sakop sa simbahan sa Nazareth ug nangita sila ug paagi sa pagpatay Kaniya.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.

> Ang Espiritu sa Ginoong Dios ania sa ibabaw nako; tungod kay gidihogan ako sa Ginoo aron sa pagmantala ug maayong mga balita ngadto sa mga maaghop; gipadala niya ako aron sa pagbugkos sa mga kasingkasing nga nadugmok, sa pagmantala ug kagawasan ngadto sa mga binihag, ug sa pag-abli sa bilanggoan alang kanila nga gapiot; Aron sa pagmantala sa madawatong tuig sa Ginoo, ug sa adlaw sa panimalos sa atong Dios; sa paglipay sa tanang mga nagbangotan; Sa pagtudlo alang kanila nga nagbangotan sa Sion, sa paghatag kanila ug katahom ilis sa abo, ang lana sa kalipay ilis sa pagbangotan, ang sapot sa pagdayeg ilis sa espiritu sa kabug-at; aron pagatawgon sila nga mga kahoy sa pagkamatarung, ang tinanum sa Ginoo, aron siya pagahimayaon. Ug sila magatukod sa karaang mga kagun-oban, ilang patindogon pag-usab ang nangaging mga kalaglagan, ug ilang ayohon ang mga siyudad nga nahimong awa-aw, ang mga kalaglagan sa daghang kaliwatan. Ug ang mga dumuloong motindog ug moatiman sa inyong mga panon, ug ang mga anak sa langyaw maoy inyong mga magdadaro ug mga mag-atiman sa kaparrasan. Apan kamo pagatawgon nga mga Saserdote sa Ginoo: ang mga tawo motawag kaninyo nga mga Alagad sa atong Dios: pagakan-on ninyo ang mga bahandi sa mga Hentil, ug sa ilang himaya magapasigarbo kamo sa inyong kaugalingon. Alang sa inyong kaulaw makabaton kamo ug pilo; ug alang sa kalibog sila magakalipay sa ilang bahin: busa sa ilang yuta makapanag-iya sila sa pilo: ang walay-katapusang kalipay maanaa kanila. Kay ako, ang Ginoo, nahigugma sa paghukom, nagadumot ako sa panulis alang sa halad-nga-sinunog; ug ako magamando sa ilang buhat diha sa kamatuoran, ug ako magahimo ug walay-katapusang tugon uban kanila. Ug ang ilang kaliwat mailhan sa taliwala sa mga Hentil, ug ang ilang mga kaliwatan sa taliwala sa mga katawhan: ang tanan nga makakita kanila moila kanila, nga sila mao ang kaliwat nga gipanalanginan sa Ginoo. Ako magakalipay sa hilabihan diha sa Ginoo, ang akong kalag magamalipayon diha sa akong Dios; kay gibistihan niya ako sa mga sapot sa kaluwasan, gitabonan niya ako sa kupo sa pagkamatarung, maingon sa pamanhonon nga nagadayandayan sa iyang kaugalingon ug mga dayandayan, ug maingon sa pangasaw-onon nga nagadayandayan sa iyang kaugalingon sa iyang mga alahas. Kay maingon nga ang yuta nagpapaturok sa iyang putot, ug maingon nga ang tanaman nagpapaturok sa mga binhi nga gipugas diha niini; mao usab ang Ginoong Dios magapapaturok sa pagkamatarung ug pagdayeg sa atubangan sa tanang kanasuran.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Thou shalt no more be termed Forsaken; neither shall thy land any more be termed Desolate: but thou shalt be called Hephzibah, and thy land Beulah: for the Lord delighteth in thee, and thy land shall be married. For as a young man marrieth a virgin, so shall thy sons marry thee: and as the bridegroom rejoiceth over the bride, so shall thy God rejoice over thee. I have set watchmen upon thy walls, O Jerusalem, which shall never hold their peace day nor night: ye that make mention of the Lord, keep not silence. And give him no rest, till he establish, and till he make Jerusalem a praise in the earth. The Lord hath sworn by his right hand, and by the arm of his strength, Surely I will no more give thy corn to be meat for thine enemies; and the sons of the stranger shall not drink thy wine, for the which thou hast laboured: But they that have gathered it shall eat it and praise the Lord; and they that have brought it together shall drink it in the courts of my holiness. Go through, go through the gates; prepare ye the way of the people; cast up, cast up the highway; gather out the stones; lift up a standard for the people. Behold, the Lord hath proclaimed unto the end of the world, Say ye to the daughter of Zion, Behold, thy salvation cometh; behold, his reward is with him, and his work before him. And they shall call them, The holy people, The redeemed of the Lord: and thou shalt be called, Sought out, A city not forsaken. Isaiah 61:1–62:12.

> Tungod sa Zion dili ako maghilum, ug tungod sa Jerusalem dili ako mopahulay, hangtod nga ang iyang pagkamatarong mogula ingon sa kasanag, ug ang iyang kaluwasan ingon sa suga nga nagadilaab. Ug makita sa mga Gentil ang imong pagkamatarong, ug sa tanang mga hari ang imong himaya: ug ikaw pagatawgon sa usa ka bag-ong ngalan, nga pagahinganlan sa baba sa Ginoo. Ikaw usab mahimong purongpurong sa himaya diha sa kamot sa Ginoo, ug harianong diadema diha sa kamot sa imong Dios. Dili ka na gayud pagatawgon nga Biniyaan; ni ang imong yuta pagatawgon pa nga Kamingawan: kondili ikaw pagatawgon nga Hephzibah, ug ang imong yuta nga Beulah: kay ang Ginoo nalipay diha kanimo, ug ang imong yuta pagapangasaw-on. Kay maingon nga ang usa ka batan-ong lalaki mangasawa sa usa ka ulay, mao man ang imong mga anak nga lalaki mangasawa kanimo: ug maingon nga ang pamanhonon magakalipay tungod sa pangasaw-onon, mao man ang imong Dios magakalipay tungod kanimo. Ako nagbutang ug mga magbalantay ibabaw sa imong mga kuta, Oh Jerusalem, nga dili gayud maghilum sa adlaw ni sa gabii: kamong mga nagahisgot sa Ginoo, ayaw pagpakahilum. Ug ayaw siya pagpahulaya, hangtod nga iyang mapalig-on, ug hangtod nga iyang himoon ang Jerusalem nga usa ka pagdayeg sa yuta. Ang Ginoo nanumpa pinaagi sa iyang too nga kamot, ug pinaagi sa bukton sa iyang kusog, Sa pagkatinuod dili ko na ihatag ang imong trigo aron mahimong pagkaon sa imong mga kaaway; ug ang mga anak sa lumalangyaw dili na moinom sa imong bino, nga maoy imong gihagoan: Apan kadtong mga nagtigum niini maoy mokaon niini ug magadayeg sa Ginoo; ug kadtong mga naghipos niini maoy moinom niini diha sa mga sawang sa akong pagkabalaan. Umagi kamo, umagi kamo sa mga ganghaan; andama ninyo ang dalan sa katawohan; tukora, tukora ang haywey; hiposa ang mga bato; ibayaw ang bandila alang sa katawohan. Ania karon, ang Ginoo nagmantala ngadto sa kinatumyan sa kalibutan, Ingna ninyo ang anak nga babaye sa Zion, Ania karon, ang imong kaluwasan nagaanhi; ania karon, ang iyang balus uban kaniya, ug ang iyang buhat anaa sa iyang atubangan. Ug sila magatawag kanila, Ang balaang katawohan, Ang mga tinubos sa Ginoo: ug ikaw pagatawgon, Gipangita, Usa ka siyudad nga dili biniyaan. Isaias 61:1–62:12.

The Lord enters into “an everlasting covenant” with the one hundred and forty-four thousand who have previously been “forsaken,” but then become “a city” that is “not forsaken.” They were “desolate,” and dead in the street. Isaiah identifies them as the “Priests of the Lord,” the Lord’s “ministers,” a “holy people” and the “watchmen” on the walls of Zion.

Ang Ginoo mosulod sa “usa ka walay-kataposang tugon” uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga kaniadto “gibiyaan,” apan unya nahimong “usa ka siyudad” nga “wala biyae.” Sila “mingaw,” ug patay diha sa dalan. Giila sila ni Isaias ingon nga mga “Saserdote sa Ginoo,” mga “ministro” sa Ginoo, usa ka “balaan nga katawhan” ug ang mga “magbalantay” sa mga paril sa Sion.

In contrast with those who rejoiced over their dead bodies, God then rejoices over them “as the bridegroom rejoiceth over the bride.” The bride has then been made ready. Just as in the promise to Philadelphia the Lord gives them a “new name,” and He identifies their name as “Hephzibah” and “Beulah.” Hephzibah means my delight is in her, and Beulah means to marry. The Lord marries those represented by Elijah and Moses.

Sa lahi sa mga nangalipay tungod sa ilang mga patayng lawas, ang Dios unya nagakalipay ibabaw kanila “sama sa pamanhonon nga nagakalipay ibabaw sa pangasaw-onon.” Ang pangasaw-onon niana andam na. Maingon nga sa saad ngadto sa Philadelphia ang Ginoo nagahatag kanila ug “bag-ong ngalan,” ug Iyang giila ang ilang ngalan nga “Hephzibah” ug “Beulah.” Ang Hephzibah nagakahulogan nga ang akong kalipay anaa kaniya, ug ang Beulah nagakahulogan sa pagminyo. Ang Ginoo nagapangasawa niadtong mga girepresentahan ni Elias ug ni Moises.

The work they are given is to prepare the way for Christ Second Coming by preaching the “good tidings” of Christ and His righteousness “unto the end of the world.” They have been anointed by the Comforter in the outpouring of the Spirit and will then be lifted “up as a standard,” as “a great voice from heaven” says “unto them, Come up hither.” They will then be as “a crown of glory” and “a royal diadem” in the hand of the Lord. Zechariah identifies the same crown as an ensign, while also placing the event during the time of the latter rain.

Ang buluhaton nga gihatag kanila mao ang pag-andam sa dalan alang sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo pinaagi sa pagwali sa “maayong balita” ni Cristo ug sa Iyang pagkamatarung “ngadto sa kinatumyan sa kalibotan.” Sila gidihogan sa Maglilipay diha sa pagbubo sa Espiritu ug unya igaalsa “ingon nga usa ka bandera,” sa dihang ang “usa ka dakong tingog gikan sa langit” moingon “kanila, Saka kamo dinhi.” Unya sila mamahimong “usa ka purongpurong sa himaya” ug “usa ka harianong diadema” diha sa kamot sa Ginoo. Giila ni Zacarias ang maong purongpurong ingon nga usa ka timaan, samtang gipahimutang usab niya ang maong hitabo sa panahon sa ulahing ulan.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 9:16–10:1.

> Ug luwason sila ni Jehova nga ilang Dios niadtong adlawa ingon nga panon sa Iyang katawhan; kay sila mahisama sa mga bato sa usa ka korona, nga ginabayaw ingon nga bandila ibabaw sa Iyang yuta. Kay pagka daku sa Iyang kaayo, ug pagka daku sa Iyang katahum! Ang trigo magapadasig sa mga batan-ong lalaki, ug ang bag-ong vino sa mga dalaga. Pangayo kamo kang Jehova ug ulan sa panahon sa ulahing ulan; busa si Jehova magabuhat ug mga masanag nga panganod, ug magahatag kanila ug mga taligsik sa ulan, sa tagsatagsa ka usa ug balili didto sa kapatagan. Zacarias 9:16–10:1.

They will be the “flock of His people,” but the Lord has a second flock who are then still in Babylon who he will also call. Their work will be to rebuild the “old” waste places and the “desolations” of many generations. They will be those who return and reestablish the old paths that have been rejected and covered up within Adventism and without Adventism. They will return to the Millerite foundational truths and present them in their purity to Laodicean Adventism and they will also present a message to those outside of Adventism concerning the “old” truths connected with God’s law, especially the Sabbath. In doing so they will use the histories of many generations to illustrate the new history. Their work will take place during the latter rain, when the judgments of God are in the land. When the Lord with His right hand, lifts them up as an ensign the entire world that had previously rejoiced over their dead bodies lying in the street will see the ensign, and hear the watchmen’s warning trumpet.

Sila mao ang “panon sa Iyang katawhan,” apan ang Ginoo adunay ikaduhang panon nga niadtong panahona anaa pa sa Babilonia nga Iyang pagatawgon usab. Ang ilang buluhaton mao ang pagtukod pag-usab sa “daan” nga mga ginubaang dapit ug sa mga “kalaglagan” sa daghang mga kaliwatan. Sila mao ang mga mobalik ug magapatindog pag-usab sa karaang mga agianan nga gisalikway ug gitabonan sulod sa Adventismo ug gawas sa Adventismo. Mobalik sila sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa mga Millerita ug igapakita kini sa kaputli niini ngadto sa Laodiceanong Adventismo, ug igapahayag usab nila ang usa ka mensahe ngadto sa mga anaa sa gawas sa Adventismo mahitungod sa “daan” nga mga kamatuoran nga nalangkit sa balaod sa Dios, ilabi na ang Igpapahulay. Sa pagbuhat niini gamiton nila ang mga kasaysayan sa daghang mga kaliwatan aron sa paghulagway sa bag-ong kasaysayan. Ang ilang buluhaton mahitabo sa panahon sa ulahing ulan, sa diha nga ang mga paghukom sa Dios anaa sa yuta. Sa diha nga ang Ginoo, pinaagi sa Iyang tuong kamot, mopataas kanila ingon nga usa ka bandila, ang tibuok kalibutan nga kaniadto nangalipay tungod sa ilang mga patay nga lawas nga nagahigda sa dalan makakita sa bandila, ug makadungog sa trompeta sa pasidaan sa mga magbalantay.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Kamong tanan nga mga pumoluyo sa kalibotan, ug mga nagpuyo sa yuta, tan-awa ninyo, sa diha nga siya magpatindog ug usa ka bandila ibabaw sa kabukiran; ug sa diha nga siya mohuyop ug trompeta, pamatia ninyo. Isaias 18:3.

In chapter eleven of Revelation when those who had been rejoicing over their dead bodies see them stand up “great fear fell upon them which saw them.”

Sa kapitulo onse sa Pinadayag, sa dihang ang mga nagakalipay tungod sa ilang mga patayng lawas nakakita kanila nga mitindog, “daku nga kahadlok miabut ibabaw kanila nga nakakita kanila.”

> Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:8, 9.

> Unya ang Asiryanhon mapukan pinaagi sa espada, dili sa usa ka gamhanang tawo; ug ang espada, dili sa usa ka timawa nga tawo, magalamoy kaniya: apan mokalagiw siya gikan sa espada, ug ang iyang mga batan-ong lalaki mangaluya. Ug motabok siya ngadto sa iyang malig-ong salipdanan tungod sa kahadlok, ug ang iyang mga principe mangahadlok tungod sa bandila, nagaingon ang Ginoo, kansang kalayo anaa sa Zion, ug ang iyang hudno anaa sa Jerusalem. Isaias 31:8, 9.

All the prophet’s testimonies come together in the book of Revelation. The Assyrian represents the king of the north in Daniel eleven verse forty to forty-five who comes to his end with none to help. When the one hundred and forty-four thousand, who are God’s watchmen, blow the trumpet the entire world will hear and be afraid. Those represented by the two prophets will be “anointed” by the Comforter “to preach good tidings” that are the “tidings out of the east and out of the north” that “trouble” the king of the north in Daniel chapter eleven verse forty-four and that marks the beginning of the persecution of the Sunday law crisis. At that time the Gentiles will respond to the message to come out of Babylon and come and join the priests of the Lord, who are also represented as “a root of Jesse,” thus identifying the biblical methodology that they will use to present the warning message unto the Gentiles.

Ang tanang mga pagpamatuod sa propeta nagkatigum sa basahon sa Pinadayag. Ang Asirianhon nagrepresentar sa hari sa amihanan diha sa Daniel onse bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta’y singko nga moabot sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya. Sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang mga magbalantay sa Dios, mohuyop sa trumpeta, ang tibuok kalibotan makadungog ug mahadlok. Kadtong girepresentahan sa duha ka mga propeta pagadihogan sa Maglilipay “sa pagwali sa maayong mga balita” nga mao ang “mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan” nga “makasamok” sa hari sa amihanan diha sa Daniel kapitulo onse bersikulo kuwarenta’y kuwatro, ug kana nagtimaan sa sinugdanan sa paglutos sa krisis sa balaod sa Dominggo. Nianang panahona ang mga Hentil motubag sa mensahe sa paggula gikan sa Babilonia ug moanhi ug moipon sa mga pari sa Ginoo, nga girepresentahan usab ingon nga “usa ka gamot ni Jesse,” sa ingon nagpaila sa biblikanhong pamaagi nga ilang gamiton sa pagpresentar sa mensahe sa pasidaan ngadto sa mga Hentil.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ug niadtong adlawa may motungha nga usa ka gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga bandera sa mga katawohan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang kapahulayan mahimong mahimayaon. Ug mahitabo sa maong adlawa, nga igabutang pag-usab sa Ginoo ang iyang kamot sa ikaduhang higayon aron sa pagbawi sa salin sa iyang katawohan nga mahabilin, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Pathros, ug gikan sa Cush, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Shinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat. Ug magpatindog siya ug usa ka bandera alang sa mga nasud, ug tigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug tapukon ang mga nangkatibulaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Isaias 11:10–12.

The Lord gathered His people on September 11, 2001 with the message that identified Islam’s attack as the arrival of the third woe. The Lord gathers His people again a second time after they have been dead in the street. When He does so those gathered are identified as “the outcasts of Israel,” the “dispersed of Judah.” They were cast out into the streets on July 18, 2020, but they are gathered a second time to be the ensign that gathers God’s other flock that are still in Babylon. The gathering of those still in Babylon begins at the Sunday law in the United States, which is the second of two voices in Revelation eighteen.

Gitigom sa Ginoo ang Iyang katawhan niadtong Septyembre 11, 2001 uban sa mensahe nga nag-ila sa pag-atake sa Islam ingon nga pag-abot sa ikatulong kaalautan. Gitigom pag-usab sa Ginoo ang Iyang katawhan sa ikaduhang higayon human sila nangamatay sa dalan. Sa dihang buhaton Niya kini, kadtong mga gitigom maila ingon nga “ang mga sinalikway sa Israel,” ang “mga nagkatibulaag sa Juda.” Gisalikway sila ngadto sa kadalanan niadtong Hulyo 18, 2020, apan gitigom sila sa ikaduhang higayon aron mahimong bandila nga nagatigom sa laing panon sa Dios nga atua pa sa Babilonia. Ang pagkatigom niadtong atua pa sa Babilonia magsugod sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, nga mao ang ikaduha sa duha ka mga tingog diha sa Pinadayag dieciocho.

The first gathering took place on September 11, 2001 when Islam struck the United States. As the ensign that is to be gathered a second time they are represented as the root of Jesse, which is a symbol which represents the work of Alpha and Omega illustrating the end of a thing with the beginning of a thing. The first gathering was marked by an Islamic strike upon the United States and illustrates and identifies an Islamic strike upon the United States as the second gathering. When the root of Jesse stands for an ensign to the Gentiles his “rest” shall be glorious, for the ensign will lead those still in Babylon back to the biblical old path of the seventh-day Sabbath, thus marking the raising of the ensign for the Gentiles at the Sunday law crisis.

Ang unang pagtigom nahitabo niadtong Septiyembre 11, 2001 sa dihang ang Islam mihampak sa Estados Unidos. Ingon nga bandila nga pagatigomon sa ikaduhang higayon, girepresentahan sila ingon nga gamut ni Jesse, nga usa ka simbolo nga nagrepresentar sa buluhaton sa Alpha ug Omega, nga naghulagway sa katapusan sa usa ka butang uban sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang unang pagtigom gimarkahan sa usa ka pag-atake sa Islam batok sa Estados Unidos ug naghulagway ug nagpaila sa usa ka pag-atake sa Islam batok sa Estados Unidos ingon nga ikaduhang pagtigom. Sa dihang ang gamut ni Jesse motindog ingon nga bandila alang sa mga Gentil, ang iyang “kapahulayan” mahimong mahimayaon, kay ang bandila mogiya niadtong anaa pa sa Babilonia pabalik sa karaang dalan sa Biblia sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, sa ingon nagtimaan sa pagpataas sa bandila alang sa mga Gentil sa krisis sa balaod sa Domingo.

The “ensign” first experiences a purification process that has been illustrated in Malachi chapter three, the two temple cleansings of Christ and of course the parable of the ten virgins at the end of the Millerite movement. The purification process at the beginning is repeated to the very letter at the end, and is represented by Isaiah in connection with a singular table that has been noted in a book. The rebellion of Adventism is the counterfeit table produced in 1863 to reject and replace the two tables noted in the book of Habakkuk chapter two.

Ang “ensign” una nga moagi sa usa ka proseso sa paghinlo nga gihulagway sa Malakias kapitulo tres, sa duha ka paghinlo ni Cristo sa templo, ug siyempre sa sambingay sa napulo ka ulay sa katapusan sa kalihukang Millerite. Ang proseso sa paghinlo sa sinugdan gisubli gayod sa matag letra sa katapusan, ug girepresentahan kini ni Isaias kalabot sa usa ka talagsaon nga lamesa nga namatikdan sa usa ka basahon. Ang pagsukol sa Adventismo mao ang peke nga lamesa nga gihimo niadtong 1863 aron isalikway ug pulihan ang duha ka lamesa nga namatikdan sa basahon ni Habakkuk kapitulo dos.

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come for ever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. But ye said, No; for we will flee upon horses; therefore shall ye flee: and, We will ride upon the swift; therefore shall they that pursue you be swift. One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. Isaiah 30:8–19.

> Karon lakaw, isulat kini sa atubangan nila sa usa ka papan, ug timan-i kini sa usa ka basahon, aron kini mamahimong alang sa umaabot nga panahon hangtod sa kahangtoran: Nga kini mao ang usa ka masukihon nga katawhan, mga batang bakakon, mga anak nga dili mamati sa Kasugoan ni Jehova: Nga nagaingon sa mga manalagna, Ayaw pagtan-aw; ug sa mga propeta, Ayaw pagtagna alang kanamo sa mga matarong nga butang, sultihi kami ug mga malinawon nga butang, tagnaa kami ug mga limbong: Pahawa kamo sa dalan, liki kamo gikan sa alagianan, pahunonga gikan sa among atubangan ang Balaan sa Israel. Busa mao kini ang giingon sa Balaan sa Israel: Tungod kay inyong gitamay kining pulonga, ug misalig kamo sa paglupig ug sa pagkamaliko, ug nagpabilin niana: Busa kining kasal-anan mahimong alang kaninyo ingon sa usa ka buslot nga andam nang mapukan, nga naghubag sa usa ka taas nga kuta, kansang pagkaguba moabut sa kalit gayud sa usa ka pagpamilok. Ug iyang dugmokon kini ingon sa pagdugmok sa sudlanan sa magkokolon nga nadugmok sa gagmayng mga tipik; siya dili mopagawas: busa sa pagkapusak niini walay hikaplagang tipik nga arang makakuha ug kalayo gikan sa dapogan, o makasag-ob ug tubig gikan sa atabay. Kay mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova, ang Balaan sa Israel: Diha sa pagbalik ug sa pagpahulay kamo mamaluwas; diha sa kalinaw ug sa pagsalig anha ang inyong kusog: apan kamo wala mouyon. Apan miingon kamo, Dili; kay kami mokalagiw sakay sa mga kabayo; busa mokalagiw kamo: ug, Mosakay kami sa mga matulin; busa ang mga mogukod kaninyo mamahimong matulin. Usa ka libo ang mokalagiw tungod sa pagbadlong sa usa; tungod sa pagbadlong sa lima mokalagiw kamo: hangtod nga kamo mahibilin ingon sa usa ka timaan sa kinatumyan sa usa ka bukid, ug ingon sa usa ka bandila sa ibabaw sa bungtod. Ug busa magahulat si Jehova, aron siya magmaloloy-on kaninyo, ug busa siya bayawon, aron siya malooy kaninyo: kay si Jehova mao ang Dios sa paghukom: bulahan ang tanan nga nagahulat kaniya. Kay ang katawhan magapuyo sa Zion didto sa Jerusalem: ikaw dili na gayud mohilak: siya magamaloloy-on gayud kanimo sa tingog sa imong pagtu-aw; sa diha nga siya makadungog niini, siya motubag kanimo. Isaias 30:8–19.

In 1863 Adventism began the process of rejecting the prophetic message of William Miller as represented upon the two sacred tables of Habakkuk. Jesus illustrates the end with the beginning. In this passage the rebels at the beginning of Adventism, also represent the rebels at the end of Adventism. In both cases the rebellion represents a rejection of the prophetic message and methodology of each history, when they proclaim to the “seers,” “See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.”

Sa 1863 ang Adventismo misugod sa proseso sa pagsalikway sa propetikong mensahe ni William Miller sumala sa gihulagway ibabaw sa duha ka balaang tapyas ni Habakkuk. Gihulagway ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan. Niining maong pahayag, ang mga masupilon sa sinugdanan sa Adventismo nagrepresentar usab sa mga masupilon sa katapusan sa Adventismo. Sa duha ka kahimtang, ang pagsukol nagrepresentar sa pagsalikway sa propetikong mensahe ug pamaagi sa matag kasaysayan, sa dihang sila moingon sa mga “manalagna,” “Ayaw pagtan-aw; ug sa mga propeta, Ayaw pagpropesiya kanamo sa mga matarong nga butang, sultihi kami sa mga malomo nga butang, pagpropesiya sa mga limbong.”

They also determine to leave the path when they proclaim “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path of the righteous is the “old paths” of Jeremiah chapter six verses sixteen and seventeen. The rebels determine not to walk in the foundational truths or to hearken to the sound of the trumpet that is blown by the watchmen that have been lifted up, representing the Millerite movement and the movement of Future for America.

Naghukom usab sila sa pagbiya sa dalan sa dihang ilang ipahibalo, “Pahawa kamo sa agianan, tumipas kamo gikan sa alagianan, papaa ang Balaan sa Israel gikan sa among atubangan.” Ang dalan sa mga matarong mao ang “daan nga mga alagianan” sa Jeremias kapitulo unom mga bersikulo disisais ug disisiete. Ang mga rebelde naghukom nga dili molakaw diha sa mga pundasyonal nga kamatuoran ni mamati sa tingog sa trompeta nga gihuyop sa mga magbalantay nga gipataas, nga nagarepresentar sa kalihukang Millerita ug sa kalihukan sa Future for America.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami molakaw niana. Usab nagbutang Ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon, Paminawa ang tingog sa trumpeta. Apan sila miingon, Dili kami mamati. Busa pamati, kamong mga nasud, ug hibaloi, O katilingban, unsa ang anaa sa ilang taliwala. Pamati, O yuta: ania karon, ipadan-ag Ko ang kadautan ibabaw niining katawohan, bisan ang bunga sa ilang mga hunahuna, tungod kay wala sila mamati sa Akong mga pulong, ni sa Akong kasugoan, kondili gisalikway nila kini. Jeremias 6:16–19.

The rebels’ refusal to walk in the old paths is also represented as their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before them”, and represents the rejection of the message of the Midnight Cry which is premised upon the Alpha and Omega illustrating the end of Adventism with the beginning.

Ang pagdumili sa mga rebelde sa paglakaw diha sa karaang mga alagianan gilarawan usab ingon nga ilang tinguha nga “papahawaa ang Balaan sa Israel gikan sa ilang atubangan,” ug nagrepresentar sa pagsalikway sa mensahe sa Pagtuaw sa Tunga‑sa‑Gabii, nga napasukad sa Alpha ug Omega nga naghulagway sa katapusan sa Adventismo pinaagi sa sinugdanan.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “Aduna silag masidlak nga kahayag nga gibutang sa ilang luyo sa sinugdanan sa dalan, nga giingnan ako sa usa ka manulonda mao ang ‘singgit sa tungang gabii.’ Kini nga kahayag misidlak sa tibuok nga gilay-on sa dalan, ug naghatag ug kahayag alang sa ilang mga tiil, aron sila dili mapandol.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “Kon ipatumong nila ang ilang mga mata kang Jesus, nga atua ra sa ilang atubangan, nagmando kanila paingon sa siyudad, luwas sila. Apan sa dili madugay ang uban gikapuyan, ug miingon nga halayo pa kaayo ang siyudad, ug nagpaabut sila nga nakasulod na unta sila niini kaniadto pa. Unya si Jesus magadasig kanila pinaagi sa pagbayaw sa Iyang mahimayaong tuong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga nagwarawara ibabaw sa advent band, ug misinggit sila, ‘Alleluia!’ Ang uban sa walay pagpanumbaling sa kapeligrohan misalikway sa kahayag sa ilang luyo, ug miingon nga dili ang Dios ang nagmando kanila sa paggula hangtod sa ingon kalayo. Ang kahayag sa ilang luyo napalong, nga gibiyaan ang ilang mga tiil diha sa hingpit nga kangitngit, ug sila nanghipakdol ug nawad-an sa pagtan-aw sa timaan ug kang Jesus, ug nangahulog gikan sa dalan paubos ngadto sa mangitngit ug dautan nga kalibotan sa ubos.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The purification process represented by the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and Isaiah chapter thirty represents the foolish virgins lack of oil as an inability to gather water or fire, which are both symbols of the Comforter when Isaiah writes, “whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.” Their judgment comes “suddenly” as represented by the cry at midnight, when they then find that it is too late to obtain the oil. The fire and water in Isaiah’s testimony are simply another representation of the oil in the parable of the ten virgins. Oil, water and fire represent character, they represent the message and also the presence of the Comforter. None of these symbols can be obtained when the judgment of the ten virgins “cometh suddenly at an instant.” It is then too late.

Ang proseso sa paghinlo nga girepresentahan sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii nagapamunga ug duha ka matang sa mga magsisimba, ug ang Isaias kapitulo traynta nagarepresentar sa kakulang sa lana sa mga buang nga ulay ingon nga kawalay-kapasidad sa pagtigom ug tubig o kalayo, nga silang duha mga simbolo sa Maglilipay, sa diha nga si Isaias nagsulat, “kang kansang pagkabungkag moabut sa kalit sa usa ka higayon. Ug iyang pagabungkagon kini ingon sa pagkabungkag sa sudlanan sa magkokolon nga nabuak ngadto sa mga tipik; siya dili mopasaylo: aron nga sa pagkabuka niini walay hikaplagang usa ka tipik nga makakuha ug kalayo gikan sa dapogan, o makasag-ob ug tubig gikan sa atabay.” Ang ilang paghukom moabut “sa kalit” ingon sa girepresentahan sa singgit sa tungang gabii, sa diha nga ilang mahibaloan nga ulahi na kaayo ang pagkuha sa lana. Ang kalayo ug tubig sa pagpamatuod ni Isaias yano lamang nga laing representasyon sa lana sa sambingay sa napulo ka ulay. Ang lana, tubig, ug kalayo nagarepresentar sa kinaiya, nagarepresentar sila sa mensahe ug usab sa presensya sa Maglilipay. Walay usa niining mga simbolo nga mahimong maangkon sa diha nga ang paghukom sa napulo ka ulay “moabut sa kalit sa usa ka higayon.” Ulahi na gayud unya.

The only safety is in “returning,” which is the promise made to Jeremiah when he represented those that were disappointed at the first disappointment. If God’s people would return unto Him, He would return unto them, but the rebels refuse and the light that illuminated the path went out. The light at the beginning was the Midnight Cry and the path forward was illuminated by Christ’s glorious right arm all the way into eternity. Christ was in front of those on the path and the light behind must be the same light, for Christ illustrates the end of the path with the beginning of the path. The Midnight Cry was and is present truth.

Ang bugtong kaluwasan anaa sa “pagbalik,” nga mao ang saad nga gihatag kang Jeremias sa dihang iyang girepresentar kadtong mga nasagmuyo sa unang kasagmuyoan. Kon ang katawohan sa Dios mobalik ngadto Kaniya, Siya mobalik ngadto kanila, apan ang mga masupilon mibalibad ug ang kahayag nga nagdan-ag sa dalan napalong. Ang kahayag sa sinugdan mao ang Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii ug ang dalan paingon sa unahan gidagkutan sa mahimayaong too nga bukton ni Cristo hangtod sa walay katapusan. Si Cristo anaa sa atubangan niadtong mga anaa sa dalan ug ang kahayag sa luyo kinahanglan mao ra nga kahayag, kay gihulagway ni Cristo ang katapusan sa dalan pinaagi sa sinugdan sa dalan. Ang Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii mao ug mao gihapon ang karon nga kamatuoran.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunayng gitumong ngadto sa sambingay bahin sa napulo ka ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kini nga sambingay natuman na ug pagatumanon ngadto sa matag litra gayud, kay kini adunay pinasahi nga pag-aplikar alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga anaa karon nga kamatuoran hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, August 19, 1890.

A desire to cause the Holy One to cease from before them is a rejection of not only Christ, but Christ as the Alpha and Omega. It is the rejection of the Midnight Cry message. The Midnight Cry message in the beginning of Adventism was a correction of the failed prediction.

Ang tinguha nga papahawaa ang Balaan gikan sa ilang atubangan mao ang pagsalikway dili lamang kang Cristo, kondili kang Cristo ingon nga Alpha ug Omega. Kini mao ang pagsalikway sa mensahe sa Midnight Cry. Ang mensahe sa Midnight Cry sa sinugdanan sa Adventismo maoy usa ka pagtul-id sa napakyas nga panagna.

The rebels who rejected the “old paths” and created a counterfeit “table” separate from the righteous as represented in the Millerite movement’s fulfillment of the Midnight Cry. Then “One thousand” fled “at the rebuke of one” and the movement suddenly went from fifty thousand down to fifty. They fled because of the “rebuke” which came from the “five” wise virgins who told them they had no oil to share, and that they must go and buy their own oil. The separation of the foolish from the wise left the wise virgins “as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill.” The rebellion of the foolish virgins on October 22, 1844 illustrated the rebellion of 1863, for October 22, 1844 was the beginning of the nineteen years that represents the end of the “seven times” of Leviticus twenty-six. We have more to say on this subject, but the rebellion in 1844 typified the rebellion of 1863 and marks the point when the counterfeit table was created.

Ang mga rebelde nga misalikway sa “mga karaang dalan” ug naghimo ug peke nga “lamesa” nga bulag gikan sa mga matarung, sumala sa girepresentahan sa katumanan sa Paglihok Millerite sa Tungang Gabii nga Singgit. Unya ang “usa ka libo” mikalagiw “tungod sa pagbadlong sa usa,” ug ang maong kalihokan sa kalit miubos gikan sa kalim-an ka libo ngadto sa kalim-an. Mikalagiw sila tungod sa “pagbadlong” nga miabot gikan sa “lima” ka maalamong ulay nga misulti kanila nga wala silay lana nga ikapaambit, ug nga kinahanglan silang moadto ug mopalit sa ilang kaugalingong lana. Ang pagkabuwag sa mga buangbuang gikan sa mga maalamon mibiya sa maalamong mga ulay “ingon sa usa ka timaan sa kinatumyan sa usa ka bukid, ug ingon sa usa ka bandera sa ibabaw sa usa ka bungtod.” Ang pagrebelde sa mga buangbuang nga ulay niadtong Oktubre 22, 1844, naghulagway sa pagrebelde sa 1863, kay ang Oktubre 22, 1844 mao ang sinugdanan sa napulog-siyam ka mga tuig nga nagrepresentar sa katapusan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais. Aduna pa kitay ikasulti mahitungod niining hilisgutan, apan ang pagrebelde niadtong 1844 maoy tipo sa pagrebelde sa 1863 ug nagtimaan sa punto diin nabuhat ang peke nga lamesa.

The fear that is experienced by the foolish virgins, is the fear represented when the wise virgins are brought back to life and stand upon their feet. It is then too late to return from the disappointment of July 18, 2020, and the next thing to happen is the ascension up into heaven that takes place at the Sunday law. It is then that a great earthquake takes place.

Ang kahadlok nga masinati sa mga buang nga mga ulay mao ang kahadlok nga gihulagway sa dihang ang maalamong mga ulay pagabanhawon pag-usab ug motindog sa ilang mga tiil. Niadtong higayona ulahi na kaayo ang pagbalik gikan sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020, ug ang sunod nga hitabo mao ang pagkayab ngadto sa langit nga mahitabo sa balaod sa Domingo. Niadto usab mahitabo ang usa ka dakong linog.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:13, 14.

> Ug niadtong maong taknaa dihay usa ka dakung linog, ug ang ikapulo ka bahin sa siyudad nangapukan, ug sa linog nangamatay ang pito ka libong tawo; ug ang nahibilin nangahadlok, ug mihatag ug himaya sa Dios sa langit. Milabay na ang ikaduhang kaalautan; ug, ania karon, ang ikatulong kaalautan moabot sa madali. Pinadayag 11:13, 14.

Revelation eleven identifies that during the French Revolution a tenth part of the city fell, and in that history the nation of France, a nation that consisted of two prophetic horns represented as Sodom and Egypt was overthrown. The two horns of France typify the two horns of the United States.

Ang Pinadayag onse nag-ila nga sa panahon sa Rebolusyong Pranses ang ikapulo ka bahin sa siyudad nahugno, ug nianang kasaysayan ang nasod sa Pransiya, usa ka nasod nga naglangkob sa duha ka manalagnong sungay nga gilarawan ingon nga Sodoma ug Egipto, napukan. Ang duha ka sungay sa Pransiya maoy hulagway sa duha ka sungay sa Tinipong Bansa.

France was prophetically one of ten kingdoms that represent pagan Rome in Daniel seven, and therefore a tenth part of the kingdom (city) fell. In fact, of those ten horns of Daniel seven that ultimately placed the papacy on the throne of the earth in 538, France was the primary kingdom that established the papacy. As one of the ten powers of Daniel seven France typifies the role of the two horned earth beast of Revelation thirteen. The United States accomplishes the same work for the papacy at the end as France did at the beginning. The United States is the premier power of ten kings that represent the United Nations, and it falls at the earthquake of the Sunday law. We will address these verses more fully in the next article.

Ang Francia, sa paagi sa tagna, maoy usa sa napulo ka gingharian nga nagrepresentar sa pagano nga Roma sa Daniel 7, ug busa ang ikapulo ka bahin sa gingharian (siyudad) nahulog. Sa pagkatinuod, gikan niadtong napulo ka sungay sa Daniel 7 nga sa katapusan naglingkod sa papado sa trono sa yuta niadtong 538, ang Francia mao ang pangunang gingharian nga nagpatukod sa papado. Ingon nga usa sa napulo ka gahum sa Daniel 7, ang Francia nagtimaan sa papel sa mananap nga adunay duha ka sungay nga gikan sa yuta sa Pinadayag 13. Ang Tinipong Bansa sa Amerika nagatuman sa mao rang buluhaton alang sa papado sa katapusan, maingon sa gibuhat sa Francia sa sinugdanan. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang nag-unang gahum sa napulo ka mga hari nga nagrepresentar sa Nagkahiusang mga Nasod, ug kini mahulog sa linog sa balaod sa Dominggo. Among hisgutan kining mga bersikulo sa mas bug-os sa sunod nga artikulo.

One of the primary issues of this article is that it is a message that brings God’s people to their feet, for the Comforter that brings them to their feet represents the oil, which not only represents the Holy Spirit but also the communications that God sends to His people. The message of Revelation eleven that brings Moses and Elijah to their feet is also represented with the promise given to Jeremiah.

Usa sa mga nag-unang isyu niini nga artikulo mao nga kini usa ka mensahe nga nagpabarog sa katawhan sa Dios, kay ang Maghuhupay nga nagpabarog kanila nagrepresentar sa lana, nga dili lamang nagrepresentar sa Balaang Espiritu kondili usab sa mga komunikasyon nga gipadala sa Dios ngadto sa Iyang katawhan. Ang mensahe sa Pinadayag onse nga nagpabarog kang Moises ug Elias ginarepresentahan usab pinaagi sa saad nga gihatag kang Jeremias.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon mobalik ka, nan igauli ko ikaw pag-usab, ug motindog ka sa akong atubangan; ug kon ilain mo ang bililhon gikan sa dautan, ikaw mamahimong sama sa akong baba; sila maoy mobalik kanimo, apan ikaw ayaw pagbali ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawhan nga usa ka kinutaang pader nga tumbaga; ug makig-away sila batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo; kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa pagpagawas kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa mga dautan, ug tubson ko ikaw gikan sa kamot sa mabangis. Jeremias 15:19–21.

Isaiah had made the same appeal when he said “For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved.” Isaiah added that the “returning” was in connection with the tarrying time of the parable, for he wrote, “And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.”

Si Isaias naghimo sa mao rang paghangyo sa dihang siya miingon, “Kay mao kini ang giingon sa Ginoong Dios, ang Balaan sa Israel; Sa pagbalik ug pagpahulay kamo mamaluwas.” Gidugang ni Isaias nga ang “pagbalik” may kalabotan sa panahon sa paghulat sa sambingay, kay siya misulat, “Busa ang Ginoo magahulat, aron siya magmaloloy-on kaninyo, ug busa siya pagabayawon, aron siya magakaloy kaninyo: kay ang Ginoo maoy Dios sa paghukom: bulahan ang tanan nga nagahulat kaniya.”

The privilege of being God’s “mouth” as Jeremiah identified is the privilege of speaking for God at the time when the United States “speaks as a dragon.” The words that will then be spoken by God’s people is the warning against the mark of the papal beast. To partake in that glorious movement requires that we return.

Ang pribilehiyo sa pagkahimong “baba” sa Dios, ingon sa giila ni Jeremias, mao ang pribilehiyo sa pagsulti alang sa Dios sa panahon nga ang Tinipong Bansa sa Amerika “mosulti ingon nga dragon.” Ang mga pulong nga unya isulti sa katawohan sa Dios mao ang pasidaan batok sa marka sa mapapal nga mapintas nga mananap. Aron makabaton ug bahin nianang mahimayaong kalihokan, gikinahanglan nga kita mobalik.

> If thou wilt return, O Israel, saith the Lord, return unto me: and if thou wilt put away thine abominations out of my sight, then shalt thou not remove. And thou shalt swear, The Lord liveth, in truth, in judgment, and in righteousness; and the nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory. For thus saith the Lord to the men of Judah and Jerusalem, Break up your fallow ground, and sow not among thorns. Circumcise yourselves to the Lord, and take away the foreskins of your heart, ye men of Judah and inhabitants of Jerusalem: lest my fury come forth like fire, and burn that none can quench it, because of the evil of your doings. Declare ye in Judah, and publish in Jerusalem; and say, Blow ye the trumpet in the land: cry, gather together, and say, Assemble yourselves, and let us go into the defenced cities. Set up the standard toward Zion: retire, stay not: for I will bring evil from the north, and a great destruction. The lion is come up from his thicket, and the destroyer of the Gentiles is on his way; he is gone forth from his place to make thy land desolate; and thy cities shall be laid waste, without an inhabitant. Jeremiah 4:1–7.

> Kon ikaw mobalik, O Israel, nagaingon ang Ginoo, bumalik ka nganhi kanako; ug kon kuhaon mo ang imong mga dulumtanan gikan sa akong atubangan, nan dili ka na maglatagaw. Ug manumpa ka, Ang Ginoo buhi, sa kamatuoran, sa paghukom, ug sa pagkamatarong; ug ang mga nasud manalangin sa ilang kaugalingon diha kaniya, ug diha kaniya sila magapasigarbo. Kay mao kini ang giingon sa Ginoo ngadto sa mga tawo sa Juda ug sa Jerusalem, Bungkara ang inyong yutang wala matamni, ug ayaw pagpugas taliwala sa mga tunok. Tulia ang inyong kaugalingon alang sa Ginoo, ug kuhaa ang mga panit sa unod sa inyong kasingkasing, kamong mga tawo sa Juda ug mga pumoluyo sa Jerusalem: tingali unya mogula ang akong kapungot sama sa kalayo, ug mosilaob nga walay arang makapalong niini, tungod sa kadaotan sa inyong mga binuhatan. Ipahibalo ninyo sa Juda, ug imantala sa Jerusalem; ug ingna, Patingoga ninyo ang trompeta sa yuta: singgit, tiguma pag-usa, ug ingna, Panagtapok kamo sa inyong kaugalingon, ug mangadto kita ngadto sa mga kinutaang ciudad. Ipataas ang bandila paingon sa Zion: pamauli, ayaw paglangan: kay magadala ako ug dautan gikan sa amihanan, ug daku nga kalaglagan. Ang leon mitungha na gikan sa iyang kalibonan, ug ang maglalaglag sa mga Gentil anaa na sa iyang dalan; mipahawa na siya gikan sa iyang dapit aron himoon ang imong yuta nga kamingawan; ug ang imong mga ciudad pagalaglagon, nga walay pumoluyo. Jeremias 4:1–7.

> But the spirit of the Lord came upon Gideon, and he blew a trumpet; and Abiezer was gathered after him. And he sent messengers throughout all Manasseh; who also was gathered after him: and he sent messengers unto Asher, and unto Zebulun, and unto Naphtali; and they came up to meet them. Judges 6:34, 35.

> Apan ang Espiritu sa Ginoo mikunsad kang Gideon, ug siya mihuyop sa trumpeta; ug si Abiezer nagtapok sa pagsunod kaniya. Ug siya nagpadala ug mga sinugo sa tibuok Manases; nga usab nagtapok sa pagsunod kaniya: ug siya nagpadala ug mga sinugo ngadto kang Aser, ug ngadto kang Zabulon, ug ngadto kang Neftali; ug sila mitungas sa pagsugat kanila. Mga Maghuhukom 6:34, 35.

Back to Articles