Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Numero Traynta’y-Tres

The “Seal” of God Impressed at the Sunday Law Decree: A Prophetic Analysis of Daniel Chapter 6

Ang “Timri” sa Dios nga Gitatak sa Pagmando sa Balaod sa Dominggo: Usa ka Propetikong Pagsusi sa Daniel Kapitulo 6

Author

Jeff Pippenger

Published

December 28, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

Ang “patik” sa Dios nga makita, ipahamtang sa panahon sa dekreto sa balaod sa Dominggo.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> “Walay bisan usa kanato ang makadawat gayod sa selyo sa Dios samtang ang atong mga kinaiya adunay bisan usa ka lama o mantsa ibabaw kanila. Gibilin kini kanato ang pagtul-id sa mga depekto sa atong mga kinaiya, ang paghinlo sa templo sa kalag gikan sa tanang kahugawan. Unya ang ulahing ulan mokunsad ibabaw kanato maingon nga ang unang ulan mikunsad ibabaw sa mga tinun-an sa Adlaw sa Pentecostes....”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Unsa man ang inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pagpangandam? Kadtong nagpakig-uban sa kalibotan nagadawat sa hulma sa kalibotan ug nangandam alang sa marka sa mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios ug nagahinlo sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran—sila mao ang nagadawat sa langitnong hulma ug nangandam alang sa timri sa Dios diha sa ilang mga agtang. Sa dihang mogula na ang sugo ug mapatik na ang timaan, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa kahangturan.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

Si Daniel makadawat sa selyo nga makita, sa dihang siya gilabay ngadto sa langob sa mga leon, busa ang kapitulo nagrepresentar sa dekreto sa balaod sa Domingo.

> Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

> Unya kadtong mga tawhana nagtigum ngadto sa hari, ug miingon ngadto sa hari, Hibaloi, O hari, nga ang balaod sa mga Medo ug mga Persiano mao kini, nga walay sugo ni balaod nga gitukod sa hari ang mahimong usbon. Unya ang hari nagsugo, ug ilang gidala si Daniel, ug gilabay siya ngadto sa langub sa mga leon. Karon ang hari misulti ug miingon kang Daniel, Ang imong Dios nga imong gialagaran sa kanunay, siya magaluwas kanimo. Ug usa ka bato gidala, ug gibutang sa baba sa langub; ug kini gitimrihan sa hari pinaagi sa iyang kaugalingong patik, ug pinaagi sa patik sa iyang mga ginoo; aron ang katuyoan mahitungod kang Daniel dili mausab. Daniel 6:15–17.

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

Ang sugilanon wala matapos didto, apan matapos kini sa dapit diin kini nagsugod. Ang laray sa Daniel kapitulo sais naghulagway sa pederasyon nga una sa tanan gipangulohan sa usa ka gatus ug kaluhaan ka mga principe, ug sa duha ka ubos nga mga presidente, apan naglakip usab sa mga magtatambag, mga kapitan, ug mga gobernador. Ang lima-ka-bahin nga panag-alyansa naporma aron sa paglimbong sa hari ngadto sa paglutos kang Daniel. Ang sugilanon matapos pinaagi sa ilang paghukom, kay sila naghulagway sa usa ka pinasahi nga paghukom nga mahitabo sa balaod sa Domingo; usa ka paghukom nga dili ipunting batok niadtong nagrepresentar kang Daniel o sa hari, kondili batok niadtong naglimbong sa hari.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> Ug ang hari nagsugo, ug ilang gidala kadtong mga tawong nanumbong batok kang Daniel, ug ilang gitambog sila sa langob sa mga leon, sila, ang ilang mga anak, ug ang ilang mga asawa; ug ang mga leon nakadaug kanila, ug nagdugmok sa tanan nilang mga bukog sa wala pa sila makaabot sa ilalom sa langob. Daniel 6:24.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

Sa hulagway sa tagna kanunay nga ang iglesia mao ang naglimbong sa estado, ug ang kapitulo unom nagtimaan sa paglimbong nga gipahigayon batok sa hari. Human masaksihan ni Ahab ang gamhanang pagpadayag sa gahum sa Dios didto sa Bukid sa Carmel, si Elias nagmando kaniya pauli pinaagi sa ulan ngadto kang Jezebel. Walay hinungdan si Ahab sa paghunahuna nga si Jezebel dili maimpres sa gamhanang pagpanghimatuod sa gahum sa Dios, apan nalimbongan si Ahab mahitungod sa lalom ug dugay nang napahimutang nga pagdumot ni Jezebel kang Elias. Ang sugilanon ni Elias sa iyang pag-atubang kang Ahab ug Jezebel gisubli pag-usab sa sugilanon ni Juan Bautista (nga mao si Elias), ug ni Herodes ug Herodias.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

Sa iyang adlawng natawhan, sa dihang ang hubog nga si Herodes misaad kang Salome, (ang anak nga babaye ni Herodias), sa katunga sa iyang gingharian, wala siya magdahom nga si Herodias mangayo sa ulo ni Juan. Ang mga hari, bisan si Ahab, si Herodes, o si Dario, gilimbongan sa mahugaw nga babaye pinaagi sa sayaw sa bakak nga mga propeta ni Jezebel, o sa sayaw sa anak nga babaye ni Herodias, o sa lima-ka-pilo nga panaghiusa sa sugilanon ni Daniel. Si Pilato usab gilimbongan sa dunot nga pagkasaserdote, nga nagrepresentar sa Judio nga “iglesia,” ug ang usa ka iglesia nagsimbolo sa usa ka babaye.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

Ang paglimbong maoy usa ka kinaiyahan sa tagpanan-awong propetiko, ug ang Islam sa ikatulong Kaalaotan mao ang bakak nga gigamit aron sa paglimbong sa United Nations sa katapusang mga adlaw pinaagi sa kahadlok. Ang “paglimbong” ug ang “bakak” nga maoy nagpatungha sa paglimbong, kapwa giila diha sa propetikong Pulong sa Dios. Ang papel sa Islam, ug ang pagkapapa nga nahimong ikawalong ulo sa pito ka mga ulo, nahibal-an na ingon nga kabahin sa mensahe nga gibuksan sa katapusang mga adlaw, nga mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo. Busa, ang pagbutyag sa paglimbong ni Dario sa Daniel kapitulo sais kabahin sa mensahe nga naglangkob sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Ang paglimbong mao ang elemento nga sa hingpit nag-ayo sa samad nga makamatay, sa ingon nagbanhaw pag-usab sa pagkapapa ingon nga ikawalo ug katapusang gingharian. Diha sa paglimbong ni Dario, ang duha ka apostatang mga pangulo ug ang usa ka gatos ug kaluhaan ka mga principe mao ang mga representante sa panaghiusa sa paglimbong nga gitandi kang Daniel.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

Ang usa ka gatus ug kaluhaan maoy simbolo sa mga tinun-an sa Dios sa Pentecostes.

> And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

> Ug niadtong mga adlawa mitindog si Pedro sa taliwala sa mga tinun-an, ug miingon, (ang gidaghanon sa mga ngalan nga nagkatigom maoy mga usa ka gatus ug kaluhaan.) Mga Buhat 1:15.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

Ang Pentecostes nagasimbolo sa balaod sa Dominggo sa dihang ikapilit na ang selyo, ug ang usa ka gatus ug kaluhaan ka mga principe nga naglimbong kang Dario maoy simbolo sa mini nga pagkapari sa balaod sa Dominggo. Duha ka mga kategoriya sa mga naglimbong sa hari ang gipakita pinaagi sa duha ka apostatang mga pangulo ug sa usa ka gatus ug kaluhaan ka apostatang mga principe. Ang duha ka mga pangulo giisip nga kauban ni Daniel, nga mao ang manalagna. Ang duha ka hut-ong nga naglimbong kang Dario nagrepresentar sa usa ka pundok sa mini nga mga manalagna ug sa usa ka pundok sa mga pari nga nadaot.

> Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

> Alaut sa mga magbalantay sa kahayopan nga nagalaglag ug nagpatibulaag sa mga karnero sa akong sibsibanan! nagaingon ang Ginoo. Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa Israel batok sa mga magbalantay nga nagapakaon sa akong katawohan; Gipatibulaag ninyo ang akong panon, ug gipapahawa sila, ug wala ninyo sila duawa: ania karon, duawon ko diha kaninyo ang dautan sa inyong mga binuhatan, nagaingon ang Ginoo. Ug tigumon ko ang salin sa akong panon gikan sa tanang mga yuta diin ko sila gipahawa, ug pabalikon ko sila ngadto sa ilang mga toril; ug sila mamunga ug modaghan. Ug magbutang ako ug mga magbalantay ibabaw kanila nga magapakaon kanila: ug dili na sila mahadlok, ni malisang, ni may usa nga mawala kanila, nagaingon ang Ginoo. Ania karon, ang mga adlaw moabut, nagaingon ang Ginoo, nga patindogon ko kang David ang usa ka matarong nga Sanga, ug ang usa ka Hari magahari ug mouswag, ug magapatuman sa hukom ug hustisya sa yuta. Sa iyang mga adlaw ang Juda maluwas, ug ang Israel magapuyo nga luwas: ug mao kini ang iyang ngalan nga itawag kaniya, ANG GINOO NGA ATONG PAGKAMATARONG. Busa, ania karon, ang mga adlaw moabut, nagaingon ang Ginoo, nga dili na sila moingon, Buhi ang Ginoo, nga nagpakuha sa mga anak sa Israel gikan sa yuta sa Egipto; Kondili, Buhi ang Ginoo, nga nagpakuha ug nagmando sa kaliwatan sa balay sa Israel gikan sa yuta sa amihanan, ug gikan sa tanang mga yuta diin ko sila gipahawa; ug sila magapuyo sa ilang kaugalingong yuta. Ang akong kasingkasing sa sulod nako nabungkag tungod sa mga manalagna; ang tanan nakong mga bukog nangurog; sama ako sa usa ka hubog nga tawo, ug sama sa usa ka tawo nga gilupigan sa bino, tungod sa Ginoo, ug tungod sa mga pulong sa iyang pagkabalaan. Kay ang yuta napuno sa mga mananapaw; kay tungod sa panumpa ang yuta nagabalata; ang maanindot nga mga dapit sa kamingawan nangauga, ug ang ilang dalan dautan, ug ang ilang kusog dili matarong. Kay ang manalagna ug ang sacerdote parehong mahugaw; oo, bisan sa akong balay hingkaplagan ko ang ilang pagkadautan, nagaingon ang Ginoo. Busa ang ilang dalan mahimo alang kanila nga sama sa madanglogon nga mga dalan sa kangitngit: sila pagadad-on sa unahan, ug mangapukan didto: kay ipadangat ko ang dautan ibabaw kanila, bisan ang tuig sa ilang pagduaw, nagaingon ang Ginoo. Jeremias 23:1–12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

Ang “tuig sa pagduaw” ni Jeremias mao ang paghukom sa mga manununod sa panagkunsabo nga naglimbong kang Dario. Ang paghukom sa mini nga mga manalagna ug mga saserdote maoy usa ka hilisgutan sa pulong sa tagna. Ug maingon nga ang usa ka dunot nga pagkasaserdote maoy nangulo ug naglimbong sa mga awtoridad sa Roma batok kang Cristo, ang panagkunsabo diha sa Daniel unom nagtumong nianang mao gayud nga matagnaong kamatuoran.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

Ang mga propetikong linya sa ikalimang kapitulo sa Daniel nagapakita sa ehekutibong paghukom nga ipatuman batok sa Republikano nga sungay ug sa nasud sa Estados Unidos sa balaod sa Dominggo. Kana nga paghukom matuman pinaagi sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, nga misulod sa gingharian pinaagi sa walay bantay nga habagatang kuta. Ang linya sa balaod sa Dominggo sa ikatulong kapitulo sa Daniel nagaila sa katawhan sa Dios nga ginabayaw ingon nga usa ka bandila ngadto sa tibuok kalibotan niadtong maong panahon. Ang ikaunom nga kapitulo nagapunting sa paghukom nga ipatuman batok sa mini nga mga manalagna sulod nianang maong kasaysayan.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

Sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, ang apostatang Protestante nga sungay gilangkuban sa duha ka hut-ong: ang usa nga nagpatunhay sa Dominggo ingon nga adlaw sa pagsimba, ug ang usa nga kawang lamang nga nagaangkon sa pagpatunhay sa Igpapahulay ingon nga adlaw sa pagsimba. Ang ilang mga katugbang sulod sa Republikano nga sungay mao ang mga partidong Demokrata ug Republikano. Ang matag usa sa duha ka apostatang sungay gisimbolohan pinaagi sa mga Saduceo ug mga Pariseo sa panahon ni Cristo. Ang duha ka apostatang mga presidente ug ang usa ka gatus ug kaluhaan ka mga pari sa paglimbong batok kang Dario nagrepresentar usab sa duha ka mga kategoriya sa apostatang sungay sa Protestantismo. Bisan pa nga sila sa pagkatinuod mga personalidad sa politika sa panahon nga nahitabo ang maong sugilanon, ang propetikong konteksto nagpaila nga ang apostatang gahum sa relihiyon mao ang naglimbong sa estado.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

Ang sugilanon, sumala sa gihulagway sa Bukid sa Carmel, nagaila sa duha ka pundok sa mini nga mga propeta: ang mga propeta ni Baal ug ang mga propeta sa kalibonan (Ashtaroth). Sa tingub, sila nagtimaan sa panaghiusa sa iglesia ug estado, kay si Baal usa ka diyos nga lalaki ug si Ashtaroth usa ka diyosa nga babaye. Sa katapusan, gipapatay ni Elias ang mini nga mga propeta sa Bukid sa Carmel, maingon nga ang panagkahiusa sa Daniel kapitulo sais gihulog ngadto sa langub sa mga leyon.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> Ug si Elias miingon kanila, Dakpa ninyo ang mga propeta ni Baal; ayaw pagpasagdi nga may usa kanila nga makagikyas. Ug gidakop nila sila; ug gidala sila ni Elias ngadto sa sapa sa Kishon, ug didto gipamatay niya sila. 1 Hari 18:40.

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

Sa mao gihapong sugilanon sa Bukid Carmel, nga girepresentahan ni Juan Bautista, ang gahum nga naglimbong mao ang anak nga babaye. Ang duha ka sugilanon nagaila sa mga malimbongon ingon nga nagsayaw, bisan sa palibot sa ilang halad didto sa Bukid Carmel, o sa mahubogong salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes, diin gihimo ni Salome ang iyang sayaw sa paglimbong. Sa tingub, ang duha ka linya nagaila sa panaghiusa sa iglesia ug sa estado nga hingpit nang naporma sa balaod sa Dominggo, ug nga ang mga apostatang iglesia sa Estados Unidos mao ang mga anak nga babaye ni Herodias, nga mao si Jezebel, nga silang duha nagrepresentar sa Katolisismo. Ang adlawng natawhan ni Herodes nagtimaan sa katapusan sa ikaunom nga gingharian sa mananap sa yuta, apan sa samang higayon nagtimaan usab sa pagkatawo sa ikapitong gingharian sa propesiya sa Biblia (ang Nagkahiusang mga Nasod).

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

Diha sa mismong saad ngadto kang Salome, miuyon si Herodes sa paghatag kang Salome sa katunga sa iyang gingharian, nga nagailhan sa ikapitong gingharian nga nagrepresentar sa usa ka kombinasyon sa usa ka katunga nga iglesia ug usa ka katunga nga estado. Ang gingharian nagsugod sa dihang ang ulo ni Juan gihatod ngadto kang Herodias. Tungod niini, ang ikapitong gingharian girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo disisiyete, ingon nga nagapadayon apan sa hamubo lamang nga panahon. Diha sa balaod sa Domingo nga ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa mapahimutang, kay didto ang napulo ka mga hari miuyon sa paghatag sa ilang mubo ug kinabuhing gingharian ngadto sa mapintas nga mananap sulod sa usa ka “takna.” Ang usa ka “takna,” mao ang “takna” sa krisis sa balaod sa Domingo, nga nagsugod sa Tinipong Bansa sa Amerika ug matapos sa dihang motindog si Miguel.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita maoy napulo ka hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat sila ug gahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Kini sila may usa ra ka hunahuna, ug igatugyan nila ang ilang gahum ug kusog ngadto sa mapintas nga mananap. Kini sila makiggubat batok sa Cordero, ug ang Cordero magadaug kanila: kay siya mao ang Ginoo sa mga ginoo, ug Hari sa mga hari: ug kadtong uban kaniya mga tinawag, ug pinili, ug matinumanon. Pinadayag 17:12–14.

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

Ang napulo ka mga hari, nga girepresentahan ni Herodes, nagkauyon sa adlawng natawhan sa ikapitong gingharian sa paghatag sa katunga sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo, nga girepresentahan ingong “usa ka takna.” Nianang “takna,” ang sinulat sa kamot gisulat sa bongbong ni Belsasar. Nianang “takna,” si Shadrach, Meshach ug Abednego gilabay ngadto sa hudno ug ginabayaw sa usa ka panganod, maingon sa duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse. Ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa ginahiusa pinaagi sa paglimbong nga gidala sa mananap sa yuta, nga nagapakanaog ug kalayo gikan sa langit atubangan sa mga tawo.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> Ug nakita ko ang laing mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug kini may duha ka sungay nga sama sa nating karnero, ug misulti ingon sa usa ka dragon. Ug gigamit niya ang tanang gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini sa nahaunang mananap, kansang samad nga makamatay naayo. Ug nagbuhat siya ug dagkung mga katingalahan, nga bisan pa gani nakapapanaog siya ug kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta sa atubangan sa mga tawo, Ug gilimbongan niya ang mga nanagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gitugotan siyang buhaton sa atubangan sa mananap; nga nagaingon sa mga nanagpuyo sa yuta, nga kinahanglan maghimo sila ug larawan alang sa mananap, nga may samad tungod sa espada, ug nabuhi. Pinadayag 13:11–14.

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

Ang kalibotan gilimbongan, dili kaayo pinaagi sa mga milagro, kondili pinaagi sa “mga paagi sa maong mga milagro” nga iyang adunay gahum sa pagbuhat. Ang pamahayag nga “mga paagi sa maong mga milagro” usa ka gidugang nga hugpong sa pulong, apan kini nagbutang sa husto nga paghatag og gibug-aton sa mga milagro, nga angay pag-ayo nga mamatikdan. Ang paagi diin ang bakak nga mensahe (kalayo gikan sa langit) naglimbong sa kalibotan mahinungdanon nga maila, kay ania na kita karon sa mismong kasaysayan diin ang mga populasyon sa planetang yuta ginahipnotismo pinaagi sa usa ka “information super-highway” nga gikontrol ug gimanipula sa mga globalistang magpapatigayon sa yuta. Kana nga hilisgutan among biyaan una hangtod sa ulahing mga artikulo, apan atong ginatimaan karon sa yano lamang nga ang paglimbong sa mga presidente ug mga principe nga gipatuman batok kang Darius, usa ka tino nga profetikong hilisgutan, nga naglangkob sa pipila ka nagkadugtong nga mga elemento nga angay maila.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

Ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa gihiusa pinaagi sa paglimbong sa malaw-ay nga sayaw ni Salome sa atubangan sa mga punoan sa handaan sa adlawng natawhan ni Herodes. Ang paglimbong nga gipugos kang Pilato, nga may duha ka pilo ang kinaiya, mao ang sumbong nga si Cristo maoy hinungdan ug nagpalambo sa pagrebelde batok sa gahum sa estado, ug usab nga Siya nagpasipala batok sa relihiyosong gahum. Niadtong kasaysayana naghiusa ang tulo ka mga kaaway. Ang gahum sa Roma (ang estado), si Barabbas, usa ka mini nga Cristo (ang mini nga manalagna), ug ang apostatang Judio nga iglesia (ang mananap). Gilimbongan sa apostatang iglesia ang Romanhong awtoridad (ang estado), pinaagi sa duha-ka-pilo nga bakak sa pagrebelde ug pagpasipala.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

Sa dihang si Dario sa katapusan mapamata sa motibo sa iyang mga malinlangon, napugos siya sa paglabay kang Daniel ngadto sa langub sa mga leon. Gilapas ni Daniel ang balaod sa estado pinaagi sa iyang pagkamatinumanon sa balaod sa Dios. Ang bakak nga gipresentar kang Dario natuman pinaagi sa pagpataas sa garbo ni Dario, nga tungod niana napugngan siya sa pag-ila sa motibo sa iyang mga malinlangon. Ang bakak ug ang limbong diha sa sugilanon ni Daniel ug sa langub sa mga leon nag-ila sa pagkamasinugtanon ngadto sa Dios ingon nga pagpasipala ug pagbatok sa kagamhanan, nga mao usab ang samang doblehong limbong sa krus, ug ang timaan sa dalan sa krus nagahan-ay sa timaan sa dalan sa balaod sa Domingo.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

Ang silot batok sa malimbongong gahum sa relihiyon maoy usa ka hilisgutan sa tagna sa Biblia, maingon man ang kamatuoran nga ang gahum sa relihiyon naglimbong sa gahum sa estado.

> “The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

> “Ang mga katawhan nakakita nga sila gilimbongan. Ilang gisumbong ang usa’g usa sa pagdala kanila ngadto sa kalaglagan; apan silang tanan naghiusa sa pagbubo sa ilang labing mapait nga paghukom batok sa mga ministro. Ang mga dili-matinumanong mga pastor nagtagna ug mga butang nga makapahupay; ilang gidala ang ilang mga tigpaminaw sa pagwagtang sa balaod sa Dios ug sa paglutos niadtong magabantay niini nga balaan. Karon, diha sa ilang pagkawalay paglaom, kining mga magtutudlo nagasugid sa atubangan sa kalibotan sa ilang buhat sa paglimbong. Ang mga panon napuno sa kapungot. ‘Nangawala kami!’ sila naninggit, ‘ug kamo maoy hinungdan sa among kapildihan;’ ug sila misulong batok sa mga bakak nga mga magbalantay. Ang mao gayud nga mga tawo nga kaniadto labing midayeg kanila maoy magpamulong sa labing makalilisang nga mga tunglo batok kanila. Ang mao gayud nga mga kamot nga kaniadto mikorona kanila ug mga lawrel pagabayawon alang sa ilang paglaglag. Ang mga espada nga unta mopatay sa katawhan sa Dios gigamit na karon sa paglaglag sa ilang mga kaaway. Sa tanang dapit adunay panagbingkil ug pag-ula sa dugo.” The Great Controversy, 655.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

Ang mga pangulong relihiyoso maoy balikan sa pagsilot human sa pagsira sa panahon sa pagsulay, kay ang ilang mga panon makaila nga sila gilimbongan pinaagi sa bakak nga gipakaylap sa mga pangulong relihiyoso. Ang mga presidente ug mga prinsipe, uban sa ilang mga pamilya, tanan nag-antus sa maong mapanimalosong paghukom tungod sa bakak nga ilang gipakaylap. Sa dihang gipamatay ni Elias ang mini nga mga propeta didto sa Bukid sa Carmel, kana nga mao rang panimalos gisimbolo sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse, sa dihang ang “pito ka libo” pagapukanon.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> Ug niadtong maong taknaa may usa ka dakong linog; ug ang ikanapulo ka bahin sa ciudad nangahulog, ug sa linog nangamatay ang pito ka libo ka tawo; ug ang mga nanghibilin nangahadlok, ug mihatag himaya sa Dios sa langit. Pinadayag 11:13.

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

Sa katumanan sa dakong linog sa Rebolusyong Pranses, ang pito ka libo nga nangamatay nagrepresentar sa harianong kaliwatan sa Pransiya. Sa “takna” sa dakong linog nga mao ang balaod sa Domingo, ang pito ka libo nga nangamatay nagrepresentar sa mga Ikapitong-adlaw nga Adventista nga moyukbo sa Roma, kay ang marka sa mananap madawat lamang niadtong nakasabot sa tulubagon sa Igpapahulay sa Ikapitong Adlaw sa dihang moabut na ang balaod sa Domingo.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “Ang pagbag-o sa Igpapahulay mao ang timaan o marka sa awtoridad sa Simbahang Romano. Kadtong, nga nakasabot sa mga pag-angkon sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagsaulog sa mini nga Igpapahulay puli sa tinuod, sa ingon naghatag ug pagtahod nianang gahom nga pinaagi lamang niini kini gisugo. Ang marka sa mananap mao ang papal nga Igpapahulay, nga gidawat sa kalibotan puli sa adlaw nga gitudlo sa Dios.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “Apan ang panahon sa pagdawat sa marka sa mapintas nga mananap, ingon sa gitakda sa tagna, wala pa moabot. Ang panahon sa pagsulay wala pa moabot. Anaa ang tinuod nga mga Kristohanon sa matag iglesia, lakip ang panag-ambitay sa Romano Katoliko. Walay usa nga hukman hangtod nga sila makabaton sa kahayag ug makakita sa obligasyon sa ikaupat nga sugo. Apan sa diha nga mogula na ang mando nga nagpatuman sa peke nga Igpapahulay, ug sa diha nga ang makusog nga singgit sa ikatulong manulonda mopasidaan sa mga tawo batok sa pagsimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ang utlanan tali sa bakak ug sa tinuod igahinag klaro. Unya kadtong magpadayon gihapon sa paglapas modawat sa marka sa mapintas nga mananap diha sa ilang mga agtang o sa ilang mga kamot.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “Paspas nga mga lakang kita nagakahiduol niining panahona. Sa diha nga ang mga Protestante nga mga iglesia makighiusa sa sekular nga gahum aron sa pagpaluyo sa usa ka bakak nga relihiyon, tungod sa pagsupak niini ang ilang mga katigulangan nag-antus sa labing mabangis nga paglutos, nan ang papal nga Adlaw nga Igpapahulay ipatuman pinaagi sa hiniusang awtoridad sa iglesia ug sa estado. Adunay usa ka nasudnong apostasya, nga matapos lamang sa nasudnong kalaglagan.” Bible Training School, February 2, 1913.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

Ang “pito ka libo” nga nangapukan sa “takna” sa dakong linog, nga mao ang balaod sa Domingo, giparis usab sa “pito ka libo” nga midumili sa pagyukbo kang Jezebel sa panahon ni Elias.

> Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

> Apan ako nagbilin alang sa akong kaugalingon ug pito ka libo sa Israel, ang tanan nga mga tuhod nga wala lumuhod kang Baal, ug ang tagsa ka baba nga wala mohalok kaniya. 1 Hari 19:18.

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

Ang unang paghisgot sa pito ka libo nagaila sa usa ka matinumanong pundok nga midumili sa pagyukbo kang Jezebel, ug ang katapusang paghisgot nagrepresentar sa usa ka salin nga nagayukbo gayod kang Jezebel. Sa dihang ang kapapahan magabuntog sa mahimayaong yuta (ang mananap sa yuta sa Pinadayag trese), sa balaod sa Dominggo, usa ka hut-ong “mapukan” ug lain nga hut-ong makalikay gikan sa kamot sa pagpugong sa Babilonia, kay ang mensahe sa paggula gikan sa Babilonia magsugod na niana.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Mosulod usab siya sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasod pagapukanon; apan kini sila makagawas gikan sa iyang kamot, mao ang Edom, ug Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

Ang pulong “mga nasod” dugang lamang, kay daghang mga nasod ang dili “mapukan” sa balaod sa Dominggo, kondili daghang indibiduwal nga mga Seventh-day Adventist ang mapukan, kay nianang tungora sila lamang ang pagapanubagon ngadto sa kahayag sa ikatulong manulonda. Sila mao ang “daghan,” kay sila kadtong mga gitawag aron maapil sa mga nakadawat sa patik sa Dios, apan gisalikway nila kana nga pagtawag.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> Ug miingon siya kaniya, Higala, giunsa mo pag-anhi dinhi nga walay sapot sa kasal? Ug siya wala na gayoy ikatubag. Unya miingon ang hari sa mga sulugoon, Gapusi siya sa kamot ug tiil, ug kuhaa siya, ug ilabay siya ngadto sa gawas nga kangitngit; didto aduna ang paghilak ug ang pagngagot sa mga ngipon. Kay daghan ang gitawag, apan diyutay ang pinili. Mateo 22:12–14.

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

Ang limbong sa mga prinsipe ug mga pangulo sa Daniel kapitulo sais mao ang pag-ila sa silot sa relihiyosong gahum nga naglimbong sa gahum sa estado.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> Ug ang hari nagsugo, ug ilang gidala kadtong mga tawong nagpasangil batok kang Daniel, ug ilang gilabay sila ngadto sa lungib sa mga leon, sila, ang ilang mga anak, ug ang ilang mga asawa; ug ang mga leon nakadaug kanila, ug nagdugmok sa tanan nilang mga bukog sa wala pa gani sila makaabot sa ilawom sa lungib. Daniel 6:24.

We shall continue the book of Daniel in the next article.

Padayonon nato ang basahon ni Daniel sa sunod nga artikulo.

> And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

> Ug unsa pa may akong igaingon? kay makulang kanako ang panahon sa pagsugilon mahitungod kang Gedeon, ug kang Barak, ug kang Samson, ug kang Jephthae; maingon man kang David, ug kang Samuel, ug sa mga manalagna: Nga pinaagi sa pagtuo nakadaug sa mga gingharian, nagbuhat sa pagkamatarong, nakabaton sa mga saad, gitak-om ang mga baba sa mga leon. Hebreohanon 11:32, 33.

Back to Articles