Article

# The Book of Daniel - Number Two-Hundred

Ang Basahon ni Daniel - Numero Dos Gatos

Prophetic Unfolding: The Second Gathering and Its Significance in Adventist Eschatology

Propetikong Pagpadayag: Ang Ikaduhang Panagtigom ug ang Kahulogan Niana sa Adbentistang Eskatolohiya

Author

Jeff Pippenger

Published

May 5, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.

Gikonsiderar nato ang propetikong yugto nga gihulagway ingon nga ikaduhang panagtigom nga giila sa propeta nga si Isaias, ug sa ulahi ni Sister White.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.

> Ug niadtong adlawa may gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga bandila sa katawhan; kaniya maninguha ang mga Hentil: ug ang iyang pahulayan mamahimong mahimayaon. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Ginoo magabakyaw pag-usab sa iyang kamot sa ikaduhang higayon aron sa pag-angkon sa salin sa iyang katawhan, nga mahabilin, gikan sa Asiria, ug gikan sa Ehipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cus, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Sinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat. Ug magapatindog siya ug usa ka bandila alang sa mga nasud, ug pagatigumon ang mga sinalikway sa Israel, ug panagkatigumon ang mga nangapatlaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Mawagtang usab ang kasina sa Ephraim, ug ang mga kaaway sa Juda pagapapason: ang Ephraim dili masina sa Juda, ug ang Juda dili magsamok sa Ephraim. Isaias 11:10–13.

When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”

Sa dihang ang katawhan sa kataposang mga adlaw sa Dios pagatigumon sa ikaduhang higayon, aduna’y panaghiusa taliwala niadtong mga tinun-an nga girepresentahan sa napulo ka mga adlaw nga miuna sa Pentecostes, ug nga gihisgotan ni Isaias ingon nga usa ka panahon sa dihang, “Mapapas usab ang kasina sa Ephraim, ug pagaputlon ang mga kabatok sa Juda: ang Ephraim dili na masina sa Juda, ug ang Juda dili na magsamok sa Ephraim.”

> “Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.

> “Ang mga pagsulay moabot ibabaw sa katawhan sa Dios, ug ang mga liso sa dautang sagbot pagabulagon gikan sa trigo. Apan ayaw na tugoti si Ephraim nga masina kang Judah, ug si Judah dili na magsamok kang Ephraim. Mga pulong nga malumo, mapinoon, ug puno sa kalooy moawas gikan sa mga kasingkasing ug mga ngabil nga nabalaan. Mahinungdanon gayud nga kita mahiusa, ug kon kitang tanan mangita sa kaaghop ug pagkamapaubsanon ni Cristo, maangkon nato ang hunahuna ni Cristo, ug didto adunay panaghiusa sa espiritu.” Review and Herald, Marso 19, 1895.

Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.

Ang paghiusa maoy usa ka bahin sa buluhaton nga ginahimo ni Cristo sa dihang Iyang tigumon pag-usab sa ikaduhang higayon ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga panaghiusa gilarawan pinaagi sa napulo ka adlaw nga nag-una sa Pentecostes, ug sa unom ka adlaw sa camp meeting sa Exeter, ug mahimo unta kini nga matuman sukad sa 1856 hangtod sa 1863, kon kadtong nakaagi sa dakong kapakyasan sa Oktubre 22, 1844, wala unta mawad-i sa ilang dalan.

> “But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!

> “Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtotoo sa pag-anhi mibiya sa ilang pagtoo. Miabut ang mga panagbangi ug mga pagkabahinbahin.... Sa ingon niana, ang buluhaton nababagan, ug ang kalibotan gibilin diha sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa mga Adventista nahiusa unta diha sa mga sugo sa Dios ug sa pagtoo ni Jesus, daw unsa unta kalahi ang atong kasaysayan!”

> “It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.

> “Dili kabubut-on sa Dios nga ang pag-anhi ni Cristo malangan sa ingon niini. Wala tuyoa sa Dios nga ang Iyang katawhan, ang Israel, maglatagaw sulod sa kap-atan ka tuig didto sa kamingawan. Nagsaad Siya sa pagdala kanila sa dayon ngadto sa yuta sa Canaan, ug sa pagpatukod kanila didto ingon nga usa ka balaan, himsog, malipayon nga katawhan. Apan kadtong unang nakadungog sa maayong balita wala makasulod ‘tungod sa pagkadili-matinoohon’ (Hebrews 3:19). Ang ilang mga kasingkasing napuno sa pagbagulbol, pagsukol, ug pagdumot, ug dili Niya matuman ang Iyang tugon uban kanila.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

> “Sulod sa kap-atan ka tuig ang pagkadili-matuohon, pagbagulbol, ug pagrebelde maoy nakapapahawa sa karaang Israel gikan sa yuta sa Canaan. Ang mao gihapong mga sala maoy nakapalangan sa pagsulod sa moderno nga Israel ngadto sa langitnong Canaan. Sa duha ka kahimtang, ang mga saad sa Dios wala gyud masayop. Ang pagkadili-matuohon, pagkamakalibotanon, kakulang sa pagkahinungod, ug panagbangi taliwala sa mga tawo sa Ginoo nga nagaangkon nga iya sila mao ang nakapugong kanato dinhi niining kalibotan sa sala ug kasubo sulod sa daghang mga tuig.” Selected Messages, basahon 1, 68, 69.

The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.

Ang pagkanaog sa ikaduhang manulonda nagpaila sa usa ka pagkakatibulaag sa nahaunang kapakyasan nga maoy nagsugod sa panahon sa paglangan, ug dayon mitultol ngadto sa usa ka yugto nga unom ka adlaw sa camp meeting sa Exeter diin ang panaghiusa ibabaw sa mensahe natuman una pa sa pagbubo sa Balaang Espiritu diha sa mensahe sa Tunga-tungang Panawag sa katapusan sa tigom.

The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.

Ang paglugsong sa ikatulong manulunda niadtong Oktubre 22, 1844, nagpaila sa usa ka pagkatibulaag diha sa dakong kapakyasan, ug nagpasulod sa usa ka yugto sa pagpanudlo samtang ang mga kamatuoran nga may kalabutan sa Labing Balaang Dapit gipadayag ngadto sa katawohan sa Dios. Pagka 1849 ang Ginoo nagbuklad sa Iyang kamot aron sa pagtigum pag-usab sa Iyang katawohan sa ikaduhang higayon, ug pagka 1851, ang tsart sa 1850 gipresentar na. Kana nga tsart nagrepresentar sa patukoranan nga mensahe, ug sa maong mensahe gayud nga igaalsa sa atubangan sa kalibutan ingon nga usa ka bandila.

The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.

Ang ikaduhang paghipos sa mga tinun-an pinaagi kang Cristo nagsugod dihadiha sa Iyang pagkanaog, ug ang paghipos niadtong mga atua sa Exeter nagsugod sulod sa panahon sa paghulat. Sa kasaysayan sa pagrebelde sa 1863, ang ikaduhang paghipos nagsugod labing menos lima ka tuig sulod sa proseso sa edukasyon nga nagsugod sa dihang ang kahayag sa balaang puloy-anan gipadayag niadtong 1844. Niadtong 1848, ang Islam niadto nagpasuko sa mga nasud. Ang ikaduhang paghipos girepresentar ingon nga usa ka progresibong buhat nga matuman pinaagi sa pag-abot sa napulo ka adlaw nga miuna sa Pentecostes, ug usab pinaagi sa unom ka adlaw sa camp meeting sa Exeter, ug unta nahuman na kini sa 1856.

The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.

Ang buluhaton sa pagtigom sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon mao ang panapusang buluhaton sa ikatulong manulonda, ug kini pagatumanon pinaagi sa kamot ni Cristo.

> And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.

> Ug sa pag-abot sa adlaw nga igpapahulay, misugod siya sa pagtudlo diha sa sinagoga; ug daghan nga nakadungog kaniya nanghitingala, nga nagaingon, Diin ba gikan niining tawhana kining mga butanga? ug unsa bang kaalam kini nga gihatag kaniya, nga bisan ang ingon nianang gamhanang mga buhat ginabuhat pinaagi sa iyang mga kamot? Marcos 6:2.

The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.

Ang pagkaylap nga mahitabo sa dihang mokunsad ang balaang simbolo maoy nagpasugod sa usa ka proseso sa pagsulay nga sa kataposan mopadayag sa duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba, ug sa pagbuhat niini naghinlo sa templo.

> Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.

> Kansang pala ang anaa sa iyang kamot, ug hingpit niyang limpyohan ang iyang giukanan, ug tigumon ang iyang trigo ngadto sa kamalig; apan pagasunogon niya ang mga upa pinaagi sa kalayo nga dili mapalong. Mateo 3:12.

In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.

Nianang panahona ang katawhan sa Dios pagadawaton ang mensahe gikan sa kamot sa manulonda ug kan-on kini.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.

> Ug nakita ko ang laing gamhanang manulonda nga nanaug gikan sa langit, sinul-oban ug panganod; ug may balangaw sa ibabaw sa iyang ulo, ug ang iyang nawong ingon sa adlaw, ug ang iyang mga tiil sama sa mga haligi nga kalayo: Ug sa iyang kamot may usa ka gamayng basahon nga bukás; ug gitunob niya ang iyang tuong tiil sa ibabaw sa dagat, ug ang iyang wala nga tiil sa ibabaw sa yuta. Pinadayag 10:1, 2.

At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.

Sa pag-abot sa ikaduhang manulonda niadtong Abril 19, 1844, ang katawhan sa Dios nagkatibulaag. Sila unang natigom pinaagi sa katumanan sa tagna sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo kinse, niadtong Agosto 11, 1840, apan gipugngan sa Ginoo ang Iyang kamot ibabaw sa usa ka sayop sa pag-ihap sa pipila sa mga numero sa tsart.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “Nakita ko nga nga ang tsart sa 1843 gimandoan sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero sumala sa Iyang gusto; nga ang Iyang kamot anaa sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop diha sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang Iyang kamot gikuha.” Early Writings, 74.

The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.

Ang pagkuha Niya sa Iyang kamot nagtugot kang Samuel Snow sa pag-ila sa husto nga petsa alang sa panan-awon nga nalangan.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> “Kadtong matinumanon ug nasagmuyo, nga dili makasabot nganong wala moanhi ang ilang Ginoo, wala pasagdi sa kangitngit. Pag-usab gidala sila ngadto sa ilang mga Biblia aron susihon ang mga kapanahonan sa tagna. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga hulagway, ug ang sayop gipatin-aw. Ilang nakita nga ang mga kapanahonan sa tagna miabut ngadto sa 1844, ug nga ang mao rang ebidensiya nga ilang gipresentar aron ipakita nga ang mga kapanahonan sa tagna natapos sa 1843, nagpamatuod nga kini moabot sa katapusan sa 1844.” Early Writings, 237.

The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.

Ang kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda naglangkob og usa ka linya sa mga ilhanan sa dalan nga nalangkit sa kamot ni Cristo. Sa dihang mikunsad Siya niadtong Agosto 11, 1840 ug Abril 19, 1844, may mensahe Siya diha sa Iyang kamot. Ang Iyang kamot mao ang nagmando sa paghimo ug pagmantala sa tsart sa 1843 niadtong Mayo 1842. Ang Iyang kamot mao usab ang nagtak-om sa usa ka kasaypanan diha sa mga numero sa tsart. Human sa pagkasabwag sa nahaunang kapakyasan, si Jeremias milingkod nga nag-inusara tungod sa kamot ni Cristo. Unya gikuha Niya ang Iyang kamot, ug sa ingon gibuksan ang mensahe sa Tinguha sa Tungang Gabii. Ang buhat sa pagtuy-od sa Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawohan sa ikaduhang higayon nahitabo gikan sa nahaunang kapakyasan hangtod sa camp meeting sa Exeter, maingon nga ang mga tinun-an sa katapusan gitigum didto sa Jerusalem sulod sa napulo ka adlaw sa dili pa ang pagbubo sa Espiritu Santo. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, gibayaw sa Ginoo ang Iyang kamot.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, Ug nanumpa pinaagi Kaniya nga nagabuhi sa walay kataposan, nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga ang panahon dili na magalangan pa. Pinadayag 10:5, 6.

From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.

Sukad sa unang panagtigom niadtong Agosto 11, 1840 hangtod Oktubre 22, 1844, ang kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda gimarkahan sa kamot ni Cristo. Niadtong Oktubre 22, 1844, mikunsad ang ikatulong manulonda ug ang diyutayng panon sa mga Millerite nangkatibulaag tungod sa Dakong Kapakyasan. Nianang adlawa gibayaw ni Cristo ang Iyang kamot paingon sa langit ug nanumpa nga ang panahon mawala na.

The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.

Ang ikaduhang pagtigom sa kasaysayan gikan sa 1844 hangtod sa 1863 nagsugod sa dihang gibayaw ni Cristo ang Iyang kamot, samtang nagkupot usab Siya sa usa ka mensahe diha sa Iyang kamot nga pagakan-on. Unya sa 1849, gituy-od Niya ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang Iyang nagakatibulaag nga katawhan. Kadtong katawhan natigom pinaagi sa mensahe sa Tungang Gabii nga Pagtuaw, ug nagkatibulaag sa dihang wala mahitabo ang hitabo nga gitagna. Sa camp meeting sa Exeter, gitigom ni Cristo ang Iyang panon ug gihimong usa kanila ibabaw sa mensahe, maingon sa Iyang gibuhat sa napulo ka adlaw nga miuna sa Pentecostes. Ang mga Philadelphian Millerites mibiya sa camp meeting sa Exeter ug gisubli ang Pentecostes. Sa 1856, si Cristo atua sa gawas sa kalihokan nga mibalhin ngadto sa Laodicea, kay si Cristo nagtindog sa gawas sa kasingkasing sa usa ka Laodiceanhon ug nanuktok, nagapangita og dalan sa pagsulod.

> Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.

> Tan-awa, nagatindog ako sa pultahan ug nagtuktok: kon adunay bisan kinsa nga makadungog sa akong tingog ug moabli sa pultahan, mosulod ako ngadto kaniya, ug makigsalo ako ug kaon uban kaniya, ug siya uban kanako. Pinadayag 3:20.

In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.

Niadtong 1856, ang kamot ni Cristo nanuktok ibabaw sa kalihokang Millerita sa Laodicea, apan walay nahitabo. Niadtong 1849, pito ka tuig ang milabay, nagsugod Siya sa pagtigom pag-usab sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon, apan ang pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan maoy nagpahunong sa kalihokang Philadelphian.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, nagpabilin nga malig-on sa ilang pagtoo ug nagpadayon nga nagkahiusa sa nag-abli nga paggiya sa Dios, nga gidawat ang mensahe sa ikatulong manulonda ug pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu gimantala kini sa kalibotan, unta nakita nila ang kaluwasan sa Dios, ang Ginoo unta nagbuhat ug gamhanan uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton unta nahuman na, ug si Cristo unta mianhi na niining panahona aron pagadawaton ang Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtutuo sa advento mibiya sa ilang pagtoo.... Sa ingon niini napugngan ang buluhaton, ug ang kalibotan gipasagdan diha sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa mga Adventista nagkahiusa unta diha sa mga sugo sa Dios ug sa pagtoo ni Jesus, pagkahalayo gayud sa kalainan sa atong kasaysayan!” Evangelism, 695.

On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”

Niadtong Septiyembre 11, 2001 gitigom ni Cristo ang Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw, nga sa ulahi gipatibulaag niadtong Hulyo 18, 2020. Niadtong Septiyembre 11, 2001 kadtong mga gitigom mikuha sa tinago nga basahon gikan sa kamot ni Cristo ug mikaon niini. Niadtong Hulyo 18, 2020 ilang gisalikway ang sugo nga girepresentahan sa Iyang gituy-od nga kamot, nga nagpaila nga “ang panahon dili na madugangan.”

The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.

Ang mga Millerite nga Filadelfiano wala magpakita ug bisan unsang pagsukol diha sa ilang sayop nga tagna sa 1843, kay sila milihok sumala sa tanang kahayag nga gipadayag sa Ginoo, apan niadtong Hulyo 18, 2020 ang mga Laodiceano sa kalihokan sa ikatulong manulonda misukol batok sa kahayag nga nalangkit sa Iyang kamot. Human sa 1844, ang kalihokan nga Filadelfiano sa nahaunang manulonda “sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan” “mibiya sa ilang pagtoo,” ug nahimong mga Laodiceano.

1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.

Ang 1856 nagrepresentar nianang punto sa pagbalhin, nga naghulagway sa usa ka punto sa pagbalhin alang sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw.

Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.

Sa usa ka dapit sulod sa pito ka tuig tali sa 1849 ug 1856, ang Philadelphianong kalihukang Millerite misukol sa kamot sa Ginoo nga gituy-od aron tigumon pag-usab sa ikaduhang higayon ang Iyang katawhan, ug ang saad mao nga magabuhat Siya ug labaw pa niadto kay sa Iyang gibuhat kaniadto.

> “September 23, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Septyembre 23, gipakita sa Ginoo kanako nga Iyang gituy-od pag-usab sa ikaduhang higayon ang Iyang kamot aron sa pagbawi sa salin sa Iyang katawhan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan padoblehon niining panahon sa pagtigum. Sa panahon sa pagkatibulaag ang Israel gihampak ug gigisi; apan karon sa panahon sa pagtigum ayohon ug gapuson sa Dios ang Iyang katawhan. Sa pagkatibulaag, ang mga paningkamot nga gihimo aron sa pagpakaylap sa kamatuoran gamay ra kaayo ug epekto, gamay ra kaayo o wala gayud makab-ot; apan sa pagtigum, sa dihang gibutang na sa Dios ang Iyang kamot aron sa pagtigum sa Iyang katawhan, ang mga paningkamot sa pagpakaylap sa kamatuoran makabaton sa gituyo nilang epekto. Ang tanan kinahanglan mahiusa ug masibuton sa buluhaton. Nakita ko nga makauulaw alang kang bisan kinsa ang pagtumong sa pagkatibulaag alang sa mga panig-ingnan aron sa pagdumala kanato karon sa pagtigum; kay kon ang Dios wala nay buhaton pa alang kanato karon labaw pa sa Iyang gibuhat kaniadto, ang Israel dili gayud matigum. Ingon ka gikinahanglan nga ang kamatuoran ipatik sa usa ka pamantalaan, maingon usab nga kini iwali.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.

Tin-aw nga ang Ginoo naningkamot sa pagpalihok sa Iyang buluhaton paingon sa unod nga panaghiusa, apan ang panaghiusa dayag nga nabungkag, ug “sa panahon sa pagduhaduha ug pagkawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtutuo sa advento mibiya sa ilang pagtoo.” Ang The Present Truth (nga sa ulahi nahimong ang Review and Herald) nagsugod pagmantala niadtong 1849, ug sa 1851 anaa na ang 1850 chart, apan sa 1856, ang mensahe sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 gibiyaan nga wala mahuman. Ang mensahe nga giablihan kaniadtong Oktubre 22, 1844, nahitabo sa dihang natapos ang mga tagna sa panahon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig ug sa duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte ka mga tuig.

The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the seventh trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.

Ang Igpapahulay maoy doktrina nga misidlak labaw sa ubang mga doktrina niadtong panahona, ug sulod sa napulog-duha ka tuig ang usa ka proseso sa pagsulay nagpadayon hangtod miabot ang katapusang pagsulay niadtong 1856. Kana nga pagsulay mahitungod sa Igpapahulay sa yuta, ug kini nagtimaan sa katapusan sa usa ka proseso sa pagsulay nga nagsugod pinaagi sa Igpapahulay alang sa mga tawo. Ang panahon sa pagsulay nagdala sa timaan sa Alpha ug Omega. Ang 1856 usab nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo ibabaw sa nahaunang pundasyonal nga kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller, busa kini usab nagbaton sa timaan sa Alpha ug Omega nianang lebelaha. Ang kamatuoran sa Igpapahulay, ingon nga ilhanan sa mga balaang katawhan sa Dios, girepresentar ingon nga pagpatingog sa ikapitong trumpeta, sa dihang ang tinago ni Cristo diha sa magtotoo, ang paglaum sa himaya, matuman. Ang “pito ka panahon” girepresentar pinaagi sa trumpeta sa Jubileo nga pagapatunggon sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala.

The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the seven thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.

Ang pito ka tuig gikan sa 1856 hangtod sa 1863 nagrepresentar sa napulo ka adlaw didto sa Jerusalem alang sa mga tinun-an, ug sa unom ka adlaw sa camp meeting sa Exeter alang sa mga Philadelphian Millerite, apan, makasubo, ang maong yugto nahimong hulagway niadtong mga nagdumili sa pagsunod sa Ginoo samtang Iyang ginamandoan sila pinaagi sa panahon sa pagbalhin. Ang kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, nga mao ang makasaysayanong yugto sa pito ka mga dalogdog, nagaila sa Ginoo nga nagabuklad sa Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawhan sa ikaduhang higayon sukad sa Abril 19, 1844, ug kini naghulagway sa masinugtanon nga tubag samtang ang mga manggialamon misunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit.

The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.

Ang kasaysayan sa unang Kadesh, nga mao ang kasaysayan sa ikatulong manolunda gikan sa 1844 hangtod sa 1863, nagaila nga ang Ginoo sa makausa pa mituy-od sa Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawohan sa ikaduhang higayon, apan nianang kasaysayana, ang pagrebelde gipadayag. Karon, sa ikatulong higayon, sukad pa sa Hulyo 2023, ang Ginoo sa makausa pa nagatuy-od sa Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawohan sa ikaduhang higayon, ug ilang tumanon ang ikaduhang Kadesh isip masinugtanon nga mga taga-Filadelfia, kay ang pirma sa kamatuoran nagaila sa tulo ka higayon ingon nga ang sinugdanan ug ang katapusan nagrepresentar sa masinugtanon nga mga taga-Filadelfia, ug ang taliwala nga ehemplo mao ang masupilon nga mga taga-Laodicea.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.

> “Patalinghugan ba sa mga iglesia ang mensahe sa Laodicea? Maghinulsol ba sila, o sila ba, bisan pa nga ang labing solemne nga mensahe sa kamatuoran—ang mensahe sa ikatulong manulonda—gimantala na ngadto sa kalibotan, magapadayon gihapon sa sala? Kini mao ang katapusang mensahe sa kalooy, ang katapusang pasidaan ngadto sa usa ka nahulog nga kalibotan. Kon ang iglesia sa Dios mahimong dagaang, dili na kini paboran sa Dios labaw pa kay sa mga iglesia nga gihulagway nga nangahulog ug nahimong puluy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dulumtanan nga langgam. Kadtong may mga kahigayonan sa pagpatalinghug ug pagdawat sa kamatuoran ug nakig-usa sa iglesia sa Seventh-day Adventist, nga nagtawag sa ilang kaugalingon nga katawhan sa Dios nga nagabantay sa mga sugo, ug bisan pa niana walay labaw nga kalagsik ug pagkabalaan ngadto sa Dios kay sa anaa sa mga iglesia nga ngalan lamang, makadawat sa mga hampak sa Dios sa pagkatinuod sama usab sa mga iglesia nga misupak sa balaod sa Dios. Ang mga gibalaan lamang pinaagi sa kamatuoran maoy mapabilang sa harianong panimalay diha sa langitnong mga puloy-anan nga giadtoan ni Cristo aron andamon alang niadtong nahigugma Kaniya ug nagabantay sa Iyang mga sugo.

> “‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].

> “‘Ang nag-aingon, Nakaila ako Kaniya, ug wala magabantay sa Iyang mga sugo, bakakon siya, ug ang kamatuoran wala diha kaniya’ [1 Juan 2:4]. Naglakip kini sa tanan nga nagaangkon nga adunay kahibalo sa Dios, ug nga nagabantay sa Iyang mga sugo, apan wala magapakita niini pinaagi sa maayong mga buhat. Sila magadawat sumala sa ilang mga binuhatan. ‘Bisan kinsa nga nagapabilin Kaniya wala magapakasala: bisan kinsa nga nagapakasala wala makakita Kaniya, ni makaila Kaniya’ [1 Juan 3:6]. Kini gitumong ngadto sa tanang mga sakop sa iglesia, lakip ang mga sakop sa mga iglesia sa Seventh-day Adventist. ‘Mga anak, ayaw kamo palimbonga ni bisan kinsa: ang nagabuhat sa pagkamatarong matarong, maingon nga Siya matarong. Ang nagabuhat sa sala iya sa yawa; kay ang yawa nagapakasala sukad pa sa sinugdan. Tungod niini nga katuyoan ang Anak sa Dios gipadayag, aron Iyang laglagon ang mga buhat sa yawa. Bisan kinsa nga natawo sa Dios wala magabuhat ug sala; kay ang Iyang binhi nagapabilin diha kaniya: ug dili siya makasala, tungod kay siya natawo sa Dios. Niini mapadayag ang mga anak sa Dios, ug ang mga anak sa yawa: bisan kinsa nga wala magabuhat sa pagkamatarong dili iya sa Dios, ni ang wala mahigugma sa iyang igsoon’ [1 Juan 3:7–10].”

> “All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].

> “Ang tanan nga nag-angkon nga sila mga Adventista nga nagtuman sa Igpapahulay, apan nagapadayon gihapon sa sala, mga bakakon sila sa panan-aw sa Dios. Ang ilang makasasala nga paggawi nagapugong sa buhat sa Dios. Ilang ginadani ang uban ngadto sa sala. Ang pulong nagaabut gikan sa Dios ngadto sa matag sakop sa atong mga iglesia, ‘Ug himoa nga matul-id ang mga dalan alang sa inyong mga tiil, aron ang piang dili mahisalaag gikan sa dalan; kondili hinaut nga mamaayo hinoon kini. Pangitaa ang pakigdait uban sa tanang tawo, ug ang pagkabalaan, nga kung wala niini walay tawo nga makakita sa Ginoo: nga maningkamot kamo sa matinud-anon aron walay bisan kinsa nga mapakyas sa grasya sa Dios; aron walay gamot sa kapaitan nga moturok ug makasamok kaninyo, ug pinaagi niana daghan ang mahugawan; Aron walay bisan kinsa nga makihilawason, o tawo nga bastos sa balaan nga mga butang, sama kang Esau, nga tungod sa usa ka hungit nga pagkaon gibaligya ang iyang pagkapanganay. Kay kamo nahibalo nga sa ulahi, sa diha nga buot na unta niyang mapanunod ang panalangin, siya gisalikway; kay wala siyay hingkaplagang dapit alang sa paghinulsol, bisan pa siya nangita niini sa makugihong paagi uban ang mga luha’ [Hebreohanon 12:13–17].”

> “This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

> “Mahimo kini ipahinungod sa daghan nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran. Inay nga biyaan nila ang ilang mahilayong mga binuhatan, nagapadayon sila sa sayop nga dalan sa edukasyon ilalom sa malimbongong sopisterya ni Satanas. Ang sala wala mailhi ingon nga makasasala. Ang ilang mismong mga konsensiya nahugawan, ang ilang mga kasingkasing nadunot, bisan ang mga hunahuna sa walay hunong dunot. Gigamit sila ni Satanas ingon nga mga pain aron sa paghaylo sa mga kalag ngadto sa mahugaw nga mga binuhatan nga nagahugaw sa tibuok pagkaanaa. ‘Ang nagtamay sa kasugoan ni Moises [nga mao ang kasugoan sa Dios] namatay nga walay kalooy pinaagi sa pagpamatuod sa duha o tulo ka mga saksi: Unsang labi pa kakusog nga silot, sa inyong paghunahuna, ang pagaisipon nga angayan alang kaniya nga nagtumban sa Anak sa Dios, ug nag-isip sa dugo sa tugon, nga pinaagi niana siya gibalaan, ingon nga usa ka dili balaan nga butang, ug nagpasipala sa Espiritu sa grasya? Kay nakaila kita Kaniya nga nagaingon, Ako ang panimalos, Ako ang magabalus, nagaingon ang Ginoo. Ug usab, Ang Ginoo magahukom sa Iyang katawohan. Makahahadlok ang mahulog ngadto sa mga kamot sa buhing Dios’ [Hebreohanon 10:28–31].” Manuscript Releases, tomo 19, 176, 177.

Back to Articles