Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Gatus Ug Kaluhaan ug Tulo

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

Pagpadayag sa Propetikong Kahulogan sa Daniel 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

Ang kap-atan nga bersikulo sa Daniel onse maoy usa sa labing halalum nga mga bersikulo diha sa Pulong sa Dios, ingon man ang Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse. Ang bersikulo kap-atan girepresentahan sa Suba sa Hiddekel ug ang Suba sa Ulai nagrepresentar sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

Ang kap-atan nga bersikulo nagsugod sa mga pulong, “ug sa panahon sa katapusan,” sa ingon tin-aw nga nagpaila nga ang sinugdanan sa maong bersikulo mao ang 1798. Ang kalim-an ug usa ka mga pulong sa maong bersikulo gibuksan sa 1989, sa dihang giila sila nga nagtimaan sa pagkapukan sa Soviet Union niadtong panahona. Kadtong kalim-an ug usa ka mga pulong sa bersikulo nagrepresentar sa panahon sa katapusan sa 1798, ug unya usab sa laing panahon sa katapusan sa 1989. Si Alpha ug Omega nagbutang sa Iyang pirma sa maong bersikulo alang sa tanan nga andam motan-aw ug maminaw. Ang panahon sa katapusan alang sa mga kalihokan sa nahaunang ug sa ikatulong mga manulonda girepresentahan niadtong usa ka bersikulo.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

Ang mosunod nga bersikulo nag-ila kon kanus-a ang papasiya, nga girepresentahan ingon nga hari sa amihanan, modaug sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga girepresentahan ingon nga mahimayaong yuta, sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Busa, bisan pa nga ang mga pulong sa bersikulo kuwarenta nag-ila sa panahon sa katapusan sa 1798 ingon nga sinugdanan, ug sa panahon sa katapusan sa 1989 ingon nga katapusan, ang tinuod mao nga ang propetikong kasaysayan nga girepresentahan diha sa bersikulo kuwarenta dili matapos hangtod sa bersikulo kuwarenta ug usa, sa dihang ang hari sa amihanan modaug sa mahimayaong yuta. Kini nagpasabot nga ang kasaysayan sukad sa pagkahugno sa Unyong Sobyet niadtong 1989, hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo diha sa bersikulo kuwarenta ug usa, nagarepresentar sa kasaysayan sa Tinipong Bansa sa Amerika sukad kang Presidente Ronald Reagan hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Kana nga kasaysayan nagalakip sa Septyembre 11, 2001 ug padayon ngadto sa takna sa dakong linog sa Pinadayag kapitulo onse.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

Sa dihang ang bersikulo unang gibuksan, usa ka pakiglalis ang gipasiugdahan batok sa kamatuoran nga “ang pag-angkon ni Pippenger, nga ang bersikulo nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo usa ka binuang nga pag-angkon, kay ang mga bersikulo sa Biblia dili gayud nagrepresentar sa ingon niana kataas nga mga yugto sa kasaysayan.” Wala pa namo mahunahuna ang maong pangagpas kon adunay utlanan ba sa gidugayon sa panahon nga mahimong mahimutang sulod sa usa ka bersikulo, apan dihadiha among nahinumduman nga ang Pinadayag kapitulo trese, bersikulo onse, nag-ilhan sa mao ra gayud nga kasaysayan, ug gibuhat kini sulod sa usa ka bersikulo. Ang kasaysayan sa mananap sa yuta nagsugod sa 1798, ug ang pagsulti sa mananap sa yuta ingon nga usa ka dragon matuman sa umalabot nga balaod sa Domingo.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “Ug sa dihang ang Kapapahan, nga gihikawan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosanong sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao gihapon nga mapintas ug mapaspason nga buluhaton. Kini nga gahum, ang katapusan nga magpakiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbolohan pinaagi sa usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa nati sa karnero.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

Kon ang usa ka tawo magkinahanglan nga mahimong teknikal, ang bersikulo kwarenta naglangkob sa kasaysayan sa 1798, hangtod sa bersikulo kwarenta ug usa, ug diha sa bersikulo kwarenta ug usa ang balaod sa Domingo mailhan; busa, dili sama sa usa lamang ka bersikulo sa Pinadayag kapitulo trese, ang bersikulo kwarenta sa pagkatinuod medyo mubo-mubo kay ang balaod sa Domingo anaa sa sunod nga bersikulo, samtang sa Pinadayag kapitulo trese, ang 1798 hangtod sa balaod sa Domingo anaa sa usa ka bersikulo. Gipahibalo kita ni Sister White nga ang “maong linya sa tagna” nga anaa sa basahon ni Daniel gisubli diha sa basahon sa Pinadayag, ug ang Pinadayag kapitulo trese, bersikulo onse, sayon ra kaayo nga molatas ibabaw sa bersikulo kwarenta, kon pilion nimo ang pag-aplikar sa prinsipyo sa linya ibabaw sa linya.

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

Sa diha nga imong gamiton gayod ang prinsipyo sa linya ibabaw sa linya, imong makita nga ang representasyon sa yutan-ong mananap sa Pinadayag 13 sa bersikulo 40 (ang Estados Unidos), nga sa bersikulo 40 girepresentahan pinaagi sa “mga carro, mga sakayan, ug mga mangangabayo,” mausab gikan sa usa ka mananap nga sama sa nating karnero nga may duha ka sungay niadtong 1798 ngadto sa usa ka mananap nga mosulti ingon sa dragon sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo, ug usab nga ang mananap nga sama sa nating karnero adunay duha ka sungay.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

Ang bersikulo kuwarenta nagrepresentar usab sa simbolikong kapitoan ka tuig diin ang bigaon nga siyudad sa Tiro hikalimtan, kay ang kapitoan ka simbolikong tuig sama sa mga adlaw sa usa ka hari, ug ang hari maoy usa ka gingharian. Pinasiad sa bersikulo kuwarenta, ug sa linya sa Pinadayag kapitulo trese, ang gingharian sa tagna sa Biblia nga nagmando sulod sa kapitoan ka simbolikong tuig sa Isaias kapitulo baynte-tres mao ang mananap sa yuta, nga adunay duha ka sungay sa kusog. Ang mananap sa yuta nagsugod nga may duha ka sungay sa kusog nga nagrepresentar sa Republikanoismo ug Protestanteismo, apan samtang ang kasaysayan sa bersikulo kuwarenta nagkaduol sa katumanan niini diha sa bersikulo kuwarenta ug usa, ang duha niini ka propetikong kusog unya mailhan ingon nga “mga sakayan” (gahum pang-ekonomiya), ug “mga karo ug mga mangangabayo” (kusog militar).

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

Sulod sa kapitoan ka simbolikong tuig sa Isaias kapitulo beinte-trés, ang bigaon sa Tiro, nga sa bersikulo kuwarenta mao ang hari sa amihanan, hingkalimtan. Apan unya sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong tuig, siya pag-usab makighilawas uban sa mga hari sa yuta, sama sa nahitabo sa kasaysayan nga miuna sa pagkapukan sa Soviet Union sa dihang ang tanang mga historyador nagpamatuod nga si Presidente Reagan nakapahigayon ug tinagong alyansa uban sa anticristo sa tagna sa Biblia alang sa katuyoan sa pagpukan sa Soviet Union. Sa panahon nga miuna ngadto sa 1989, si Reagan nakasugod na ug usa ka tinago nga gidili nga pakigrelasyon sa tawo sa sala; busa ang mga musikero ni Nabucodonosor misugod sa pagpraktis sa tono nga gisugdan nang awiton sa bigaon nga hingkalimtan. Ang walay-panig-ingnan nga pangkalibotang ministeryo ni John Paull II, niadtong maong kasaysayan, mao ang sinugdanan sa “awit ug sayaw” nga maoy hinungdan nga “ang tibook kalibutan” “nahibulong sunod sa mananap”.

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

Ang bersikulo kuwarenta nagrepresentar usab sa kasaysayan sa Adventismong Laodicea, nga nagsugod niadtong 1798 isip Sardis; unya kadtong anaa sa Sardis midawat sa kahayag nga gibuksan na, ug dayon ang kalihukang Philadelphian migula gikan sa Sardis. Sa dihang gisalikway sa kalihukang Philadelphian ang kahayag sa 1856, nan mibalhin sila gikan sa usa ka kalihukan ngadto sa iglesya sa Laodicea niadtong 1863. Busa, kana nga iglesya gitagana nga isuka gikan sa baba sa Ginoo diha sa bersikulo kuwarenta ug usa, nga mao ang hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Ang bersikulo kuwarenta nagrepresentar dili lamang sa kasaysayan sa Tinipong Bansa, kondili usab sa kasaysayan sa Adventismong Laodicea.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

Ang Adbentismong Laodiceano gihatagan sa balaang kahayag sa Pulong sa Dios ingon nga iyang tukoranan ug kusog, ug ang panggamhanan sa Tinipong Bansa sa Amerika gihatagan sa balaang kahayag sa Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga iyang tukoranan ug kusog. Silang duha sa matagnaong paagi misugod ingon nga mga sungay niadtong 1798, ug sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, ang apostatang sungay nga Republikano ug ang apostatang sungay nga Protestante mahiusa ingon nga usa ka sungay ug mosulti ingon sa usa ka dragon.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

Ang duha ka sungay sa bersikulo kwarenta mao ang kagamhanan ug ang pinili nga iglesia, nga nagrepresentar sa duha ka linya sa tagna nga nagdagan nga magkauban, kay girepresentar sila ingon nga duha ka sungay sa ibabaw sa usa ka mananap. Bisan asa moadto ang mananap, ang duha ka sungay moadto usab, ug gibuhat nila kini sulod sa mao rang kasaysayan sa tagna. Ang sungay sa Protestanteismo adunay duha ka bahin nga kinaiyang tagna nga girepresentar sa Laodicea ug Philadelphia. Ang sungay sa Republikanoismo usab adunay duha ka bahin nga kinaiyang tagna nga girepresentar sa mga partidong politikal nga Republikano ug Demokratiko. Ang ikaduha sa tagsa ka usa sa duha ka bahin sa kinaiya sa sungay, motungha sa ulahi ug motungha nga mas hataas, sumala sa Daniel kapitulo otso.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw ako, ug ania karon, may usa ka laking karnero nga nagtindog sa atubangan sa suba, nga may duruha ka sungay: ug ang duruha ka sungay hataas; apan ang usa hataas pa kay sa usa, ug ang labing hataas mitubo sa ulahi. Daniel 8:3.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

Ang duruha ka kinaiya sa matag sungay ginapakita sa linya ni Cristo pinaagi sa mga Saduceo ug mga Pariseo, nga sa Republikano nga sungay katumbas sa liberalismo (pabor sa pagkaulipon, demokrasya, woke-ism ug globalismo), ug konserbatismo (batok sa pagkaulipon, usa ka konstitusyonal nga republika, mga tradisyonalista, MAGA). Ang duruha ka kinaiya sa Protestante nga sungay katumbas sa Philadelphia ug Laodicea. Wala’y hingpit nga paralelismo tali sa pagkabahin sa duruha ka sungay ngadto sa usa ka duruha ka pilo nga simbolo, kay ni ang progresibong liberalismo ni ang konserbatibong MAGA-ismo dili mopadulong sa hustong kiliran sa isyu sa balaod sa Domingo, kay ang mga Pariseo ug mga Saduceo naghiusa didto sa krus; apan sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo, nga gitipoan sa krus, ang Laodicea igasalikway gikan sa baba sa Ginoo, ug ang Philadelphian nga sungay unya ipataas ingon nga usa ka bandila. Bisan pa niana, ang duruha ka pilo nga kinaiya sa duruha ka sungay ginarepresentahan sa teolohikal nga kontrobersiya tali sa mga Pariseo ug mga Saduceo, ug ang mensahero ngadto sa mga Gentil (Pablo), sa kasaysayan ni Cristo, kaniadto usa ka Pariseo sa mga Pariseo.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

Ang pamaagi sa ulahing ulan, nga linya ibabaw sa linya, nagpatungha ug dakong kahayag sa bersikulo kuwarenta sa dihang kini iaplikar. Ang Pinadayag kapitulo dos hangtod disiocho, tanan nahiuyon sa bersikulo kuwarenta. Ang pagpamatuod sa Isaias kapitulo baynte tres mahitungod sa bigaon sa Tiro nahiuyon sa maong bersikulo. Siyempre, adunay daghang uban pang mga pahayag nga kinahanglan ipatong ibabaw sa bersikulo kuwarenta, apan tingali ang labing mahinungdanong aplikasyon nga linya ibabaw sa linya sa bersikulo kuwarenta mao ang bersikulo kuwarenta mismo.

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

Sa bersikulo kwarenta ang panahon sa katapusan sa 1798 ug ang panahon sa katapusan sa 1989, kapwa gipahimutang. Kini nagmando sa usa ka estudyante sa tagna sa pagpahiluna sa panahon sa katapusan sa 1798 ibabaw sa panahon sa katapusan sa 1989. Sa dihang kini pagabuhaton, ang kasaysayan sa bersikulo kwarenta magpatungha ug duha ka mga linya nga ang matag usa magsugod sa 1798, ug magpadayon hangtod sa haduol nga moabot nga balaod sa Domingo sa bersikulo kwarenta’y uno. Ang linyang magsugod sa 1798 nag-ila sa sulodnong mensahe sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw, ug ang linyang magsugod sa 1989 nag-ila sa gawasnong mensahe sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw sulod sa mao rang kasaysayan. Busa, ang bersikulo kwarenta nagbaton sulod sa iyang kaugalingon sa simbolismo nga girepresentahan sa mao rang sulodnon ug gawasnong propetikong relasyon sa pito ka mga iglesia ug sa pito ka mga selyo diha sa basahon sa Pinadayag. Ug kining propetikong panghitabo girepresentahan diha sa usa ka bersikulo, nga gilangkoban sa kalim-an ug usa ka mga pulong!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

Ang mga Millerite nakaila sa sulod-gawas nga mensahe sa pito ka mga iglesia ug sa pito ka mga timri, apan ila usab nga naila nga ang pito ka mga trumpeta nagrepresentar usab sa ikatulong linya sa kamatuoran nga usa ka bahin sa kasaysayan nga girepresentahan sa pito ka mga iglesia ug sa pito ka mga timri. Ang mga trumpeta mao, sumala sa gipahayag ni Miller, “ang pinasahi nga mga paghukom” nga gidala batok sa Roma. Nasabtan sa mga Millerite nga ang mga paghukom sa Dios nga girepresentahan sa pito ka mga trumpeta may kalabutan sa kasaysayan sa pito ka mga iglesia ug sa kaparis nga kasaysayan sa pito ka mga timri.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

Ang kap-atan nga bersikulo naglakip sa kasaysayan sa Septiyembre 11, 2001, ug busa sa kap-atan nga bersikulo, ang propetikong linya sa pito ka mga trumpeta nahiuyon usab. Ang unang manulonda miabut niadtong 1798 aron sa pagpahibalo sa pag-abli sa paghukom niadtong 1844. Kining paghukom nabahin sa usang imbestigatibong paghukom ug sa usang ehekutibong paghukom. Ang kasaysayan sa kap-atan nga bersikulo mao ang kasaysayan sa imbestigatibong paghukom, ug ang kasaysayan sa kap-atan ug usa nga bersikulo padayon hangtod nga motindog si Miguel ug ang pito ka ulahing mga hampak igaula mao ang kasaysayan sa ehekutibong paghukom.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

Ang ehekutibong paghukom magsugod sa dihang ang Estados Unidos mosulti ingon nga usa ka dragon.

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> ““Ang mga sungay nga sama sa nating karnero ug ang tingog nga sama sa dragon sa maong simbolo nagpunting ngadto sa usa ka makapatingalang pagkasupak tali sa mga gipang-angkon ug sa pamatasan sa nasod nga gihulagway niini. Ang ‘pagsulti’ sa nasod mao ang lihok sa iyang mga awtoridad nga lehislatibo ug hudisyal. Pinaagi sa maong lihok, bakakonon niini ang mga malawig ug malinawon nga mga prinsipyo nga gipadayag niini ingon nga patukoranan sa iyang palisiya. Ang tagna nga kini mosulti ‘sama sa usa ka dragon’ ug mogamit sa ‘tanang gahum sa unang mananap’ tin-aw nga nagtagna sa usa ka pag-uswag sa espiritu sa pagkadili-matugoton ug paglutos nga gipadayag sa mga nasod nga girepresentahan sa dragon ug sa mananap nga sama sa leopardo. Ug ang pahayag nga ang mananap nga may duruha ka sungay ‘nagapapugos sa yuta ug kanila nga nanagpuyo niini sa pagsimba sa unang mananap’ nagpakita nga ang awtoridad niini nga nasod pagagamiton sa pagpugos sa pipila ka pagsaulog nga mahimong usa ka buhat sa pagpasidungog ngadto sa pagka-papa.” The Great Controversy, 443.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

Sa dihang ang Estados Unidos “mosulti,” ug magpatuman sa umaabot nga balaod sa Domingo, ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag kapitulo diyesocho, “mosulti,” pinaagi sa pagtawag sa mga lalaki ug mga babaye paggawas gikan sa Babilonia.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo mahimong mga umalambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot ngadto sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Balusi siya sumala sa iyang pagbalus kaninyo, ug hatagi siya ug doble, sumala sa iyang mga buhat: sa kopa nga iyang gipuno, pun-a kini alang kaniya sa makaduha. Pinadayag 18:4–6.

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

Sa bersikulo kwarenta’y uno, sa dihang mosulti ang Tinipong Bansa sa Amerika, kadtong anaa pa sa tulo-ka-bahin nga palibot sa modernong Babilonia pagatawgon sa paggula sa dihang mosulti ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag kapitulo disiotso. Kadtong mga pagatawgon unya sa paggula girepresentahan diha sa bersikulo kwarenta’y uno ingon nga “ang Edom, Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak ni Ammon.” Sa maong bersikulo, kadtong girepresentahan sa tulo-ka-bahin nga simbolo sa modernong Babilonia makalingkawas gikan sa kamot sa hari sa amihanan (ang kapapahan). Ang Hebreohanong pulong nga “makalingkawas” nagpasabot sa pag-ikyas pinaagi sa pagkadulaan sa kapunitan, ug ang kinaiyang kahulogan niini mao nga ang maong pag-ikyas natuman gikan sa usa ka butang nga sa wala pa ang pag-ikyas maoy nagkupot niadtong mga nakaikyas diha sa pagkabinihag.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> Mosulod usab siya ngadto sa mahimayaong yuta, ug daghan [nga mga nasod] ang mapukan; apan kini makagawas gikan sa iyang kamot, mao ang Edom, ug Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak sa Ammon. Iyang ituy-od usab ang iyang kamot ibabaw sa mga nasod: ug ang yuta sa Ehipto dili makagawas. Daniel 11:41, 42.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

Sa bersikulo kuwarenta’y dos, ang kapapahan (ang hari sa amihanan) modaug sa iyang ikatulong heograpikal nga babag sa dihang makuha niini ang Ehipto, nga simbolo sa United Nations, sumala sa gipakita sa adlawng natawhan ni Herodes, sa dihang siya napailalom sa malimbongong sayaw ni Salome (ang Tinipong Bansa sa Amerika), ang anak nga babaye ni Herodias (ang kapapahan). Kini nagtimaan kon kanus-a ang United Nations (ang “napulo ka mga hari” sa Pinadayag disisiyete), mouyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mananap sulod sa usa ka takna. Ang usa ka takna mao ang takna sa “dakong linog” sa Pinadayag onse, ug ang “takna” sa dihang ang bigaon sa Babilonia pagahukman. Sa bersikulo kuwarenta’y dos, ang Ehipto (ang United Nations), “dili makagawas.”

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

Ang Hebreohanong pulong nga gihubad ingon “makagawas” diha sa bersikulo kwarentay-dos lahi sa Hebreohanong pulong diha sa bersikulo kwarentay-uno. Diha sa bersikulo kwarentay-dos ang pulong nga “makagawas” nagpasabot ug “walay makaplagang kaluwasan,” apan ang bersikulo kwarentay-uno nagtimaan sa panahon nga kadtong mga nangagi sa dili pa moabot sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo nanaggunit sa kamot uban sa kapapahan, unya makagawas ingon nga pinaagi sa pagkadulas. Sa wala pa ang takna sa krisis sa balaod sa Domingo, kadtong anaa sa pakig-ambit sa modernong Babilonia midawat sa satanikong ideya nga ang Domingo mao ang adlaw sa pagsimba sa Dios. Sa diha nga ipatuman ang timaan sa mapintas nga mananap, ang usa ka tawo mahimong modawat niini sa bisan unsang hinungdan, o tinuod gayod nga motuo nga mao kini. Ang pagtuo niini mao ang pagdawat sa timaan diha sa agtang, ug ang yano lamang nga pagdawat niini mao ang pagdawat sa timaan diha sa imong kamot.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

Kadtong makalingkawas gikan sa kamot sa kapapahan sa panahon sa balaod sa Domingo, mosalikway sa satanikanhong ideya nga ang adlaw sa pagsimba sa Dios mao ang adlaw sa adlaw sa mismong takna nga ang Tinipong Bansa sa Amerika ug ang United Nations naghinagkay sa bigaon sa Roma, sa gahum nga papal, sa hari sa amihanan.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> “Ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika maoy mag-una sa pagtuy-od sa ilang mga kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa Espiritismo; ilang aboton tabok sa kahiladman aron makiglamano sa gahum sa Roma; ug ubos sa impluwensya niining tripartitang panaghiusa, kining nasora mosunod sa mga lakang sa Roma sa pagyatak sa mga katungod sa tanlag.” The Great Controversy, 588.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

Importante nga mogahin kita ug panahon aron ipakita ang estruktura sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse samtang nagapadayon kita sa atong mga paghisgot sa bersikulo kuwarenta. Ang hari sa amihanan, nga mao ang Modernong Roma, nagadaug sa tulo ka heograpikal nga mga babag aron mapahimutang diha sa trono sa yuta. Ang Paganong Roma midaug sa tulo ka heograpikal nga mga babag, maingon man ang papadong Roma; busa ang Modernong Roma nagadaug sa hari sa habagatan (ang kanhing Soviet Union) sa bersikulo kuwarenta, ug dayon nagadaug sa mahimayaong yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika) sa bersikulo kuwarenta ug usa, ug dayon sa Egipto (ang United Nations) sa mga bersikulo kuwarenta ug duha ug kuwarenta ug tulo.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

Apan ingon sa giila sa miaging kinutlo ni Sister White, ang Tinipong Bansa sa Amerika nagdungan sa paghiusa sa iyang mga kamot uban sa papasiya ug sa United Nations sa mao rang higayon. Ang tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta matuman sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo, bisan pa nga ang Daniel kapitulo onse bersikulo kuwarenta ug uno hangtod kuwarenta ug tres nag-ila sa dungan nga pagpanaugdaug sa sunod-sunod nga paagi. Ang hulagway nga han-ay nga gipakita nagrepresentar sa dagan sa mga hitabo, apan silang tanan matuman sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

Nianang puntoha, ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag napulog-walo “mosulti,” diha mismo diin ang Tinipong Bansa sa Amerika “mosulti.” Ang Dios mosulti diin ug kanus-a si Satanas mosulti. Sa bersikulo kap-atan ug upat, ang mga balita gikan sa sidlakan ug sa amihanan nakasamok sa hari sa amihanan ug ang katapusang madugoon nga pagpamatay sa kapapahan gisugdan. Ang bersikulo kap-atan ug upat, sama sa mga bersikulo kap-atan ug duha ug kap-atan ug tulo, nagsugod sa bersikulo kap-atan ug usa, sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulog-walo nagsugod sa Iyang pagtawag sa Iyang laing panon sa pagpagula gikan sa Babilonia.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

Ang mensahe nga Iyang gipahibalo mao ang mensahe nga nag-ila sa Islam sa ikatulong alaut ingon nga Iyang galamiton sa paghukom, ug sa pagsilot sa bigaon sa Babilonia. Ang Islam girepresentahan ingon nga ang “mga balita gikan sa sidlakan,” ug ang kapapahan (ang mini nga hari sa amihanan) mao ang “mga balita gikan sa amihanan.” Ang Daniel onse bersikulo kap-atan nag-ila sa mapangusisang paghukom, ug ang bersikulo kap-atan ug usa hangtod kap-atan ug lima nag-ila sa ehekutibong paghukom.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

Padayon nato ang atong pagsusi sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse sa sunod nga artikulo.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “Sa usa ka higayon, sa diha nga atua ako sa Siyudad sa New York, sa panahon sa kagabhion gitawag ako sa pagtan-aw sa mga bilding nga nanindog, andana ibabaw sa andana, paingon sa langit. Kini nga mga bilding gipaniguro nga dili masunog sa kalayo, ug kini gipatindog aron paghimayaon ang ilang mga tag-iya ug mga magtutukod. Misaka pa gayod kini nga mga bilding, ug sa sulod niini gigamit ang labing mahal nga mga materyal. Kadtong mga tag-iya niining mga bildinga wala mangutana sa ilang kaugalingon: ‘Unsaon nato sa labing maayo nga paghimaya sa Dios?’ Ang Ginoo wala diha sa ilang mga hunahuna.”

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “Nahunahuna ko: ‘Oh, hinaut nga kadtong naggamit sa ilang mga kapanguhaan sa ingon niini nga paagi makakita sa ilang ginabuhat sumala sa pagtan-aw sa Dios niini! Nagapatindog sila ug halangdon nga mga building, apan daw unsa ka binuang sa pagtan-aw sa Magmamando sa uniberso ang ilang pagplano ug paglalang sa mga paagi. Wala nila tun-i sa bug-os nga mga gahum sa kasingkasing ug hunahuna kon sa unsang paagi nila mahimaya ang Dios. Nalimot sila niining butanga, ang nahaunang katungdanan sa tawo.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “Samtang mitindog kining halangdong mga buildinga, ang mga tag-iya nangalipay uban sa mapahitas-ong garbo sa ambisyon nga sila may salapi aron gamiton sa pagpatuyang sa kaugalingon ug sa pagpukaw sa kasina sa ilang mga silingan. Daghan sa salapi nga ilang gipuhunan sa ingon niana nakuha pinaagi sa pagpangilkil, pinaagi sa mapintas nga pagdaugdaug sa mga kabus. Nakalimot sila nga sa langit ginabantayan ang talaan sa matag transaksiyon sa negosyo; ang matag dili matarong nga pakigtransaksiyon, ang matag malimbongong buhat, didto natala. Umaabot ang panahon nga diha sa ilang paglimbong ug pagkamapahitas-on ang mga tawo moabot sa usa ka bahin nga dili na itugot sa Ginoo nga ilang lapason, ug ilang mahibal-an nga adunay utlanan ang pailub ni Jehova.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> “Ang talan-awon nga misunod nga milabay sa akong atubangan maoy usa ka pasidaan sa kalayo. Ang mga tawo mitan-aw sa hatag-as ug giingong dili masunog nga mga bilding ug miingon: ‘Hingpit gayod ang ilang kaluwasan.’ Apan kining mga bildinga nahurot sa kalayo daw hinimo sa alkitran. Ang mga makina sa pamatay-kalayo walay mahimo aron pugngan ang kalaglagan. Ang mga bombero wala makahimo sa pagpaandar sa mga makina.”

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> “Gitudloan ako nga sa diha nga moabot ang panahon sa Ginoo, kon walay kausaban nga mahitabo sa mga kasingkasing sa mapahitas-on ug ambisyosong mga tawo, ang mga tawo makakaplag nga ang kamot nga kusgan sa pagluwas mahimong kusgan usab sa paglaglag. Walay gahom sa yuta nga makapugong sa kamot sa Dios. Walay materyal nga magamit sa pagtukod sa mga bilding nga makapanalipod kanila gikan sa kalaglagan sa diha nga moabot ang gitakdang panahon sa Dios sa pagpadala sa silot ibabaw sa mga tawo tungod sa ilang pagtamay sa Iyang balaod ug tungod sa ilang hakog nga ambisyon.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> “Dili daghan, bisan taliwala sa mga magtutudlo ug mga estadista, ang nakasabot sa mga hinungdan nga nahimutang sa ilawom sa kasamtangang kahimtang sa katilingban. Kadtong nagkupot sa renda sa kagamhanan dili makahimo sa pagsulbad sa suliran sa moral nga pagkadunot, kakabos, pagka-pulubi, ug nagkadaghang krimen. Nanlimbasog sila sa kawang sa pagbutang sa mga kalihokan sa pangnegosyo sa mas lig-on nga patukoranan. Kon ang mga tawo maghatag pa ug dugang nga pagtagad sa pagtulon-an sa pulong sa Dios, ilang makaplagan ang kasulbaran sa mga suliran nga naglibog kanila.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> “Ang Kasulatan naghulagway sa kahimtang sa kalibotan sa dili pa ang ikaduhang pag-anhi ni Cristo. Mahitungod sa mga tawo nga pinaagi sa pagpangawat ug pagpangilad nagatigom ug dagkung bahandi, nahisulat kini: ‘Kamo nagtipon ug bahandi alang sa kaulahiang mga adlaw. Ania karon, ang suhol sa mga mamumuo nga nag-ani sa inyong mga uma, nga inyo nga gihawiran pinaagi sa limbong, nagasinggit: ug ang mga singgit niadtong nag-ani miabut sa mga dalunggan sa Ginoo sa Sabaoth. Kamo nagpuyo sa kalibotan diha sa kalipayan, ug nagpatuyang; gipatambok ninyo ang inyong mga kasingkasing, ingon sa adlaw sa ihawan. Inyong gihukman ug gipatay ang matarung; ug siya wala magasukol kaninyo.’ Santiago 5:3–6.”

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> “Apan kinsa man ang nagabasa sa mga pasidaan nga gihatag sa mga timailhan sa mga panahon nga sa madali nagaangtuman? Unsang impresyon ang nahimo kanila nga mga tawong kalibotanon? Unsang kausaban ang makita sa ilang panglantaw? Wala nay labaw pa kay sa nakita sa panglantaw sa mga pumoluyo sa kalibotan sa panahon ni Noe. Gilamoy sa kalibotanon nga patigayon ug kalipay, ang mga tawo sa wala pa ang Lunop ‘wala manghibalo hangtud nga miabut ang Lunop, ug gilaglag silang tanan.’ Mateo 24:39. Nakadawat sila ug mga pasidaan nga gikan sa langit, apan midumili sila sa pagpamati. Ug karon ang kalibotan, nga sa hingpit walay pagtagad sa tingog sa pasidaan sa Dios, nagadali paingon sa walay katapusang pagkalaglag.”

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> “Ang kalibutan ginapalihok sa espiritu sa gubat. Ang tagna sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Daniel hapit na makaabot sa hingpit nga katumanan niini. Sa dili madugay mahitabo ang mga talan-awon sa kagubot nga gihisgotan sa mga tagna.”

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> Mga Pagpamatuod alang sa Iglesia, bolyum NUEBE, panid ONSE.

Back to Articles