Article

# The Book of Daniel - Number Ninety

Ang Basahon ni Daniel - Numero Nobenta

Unraveling the Daily: A Historical Examination of Controversies and Contradictions

Pagbukas sa Kahulogan sa “Adlaw-adlaw”: Usa ka Historikal nga Pagsusi sa mga Kontrobersiya ug mga Panagsumpaki

Author

Jeff Pippenger

Published

February 23, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.

Kon imong gisusi pag-ayo ang kataposang pahayag diha sa miaging artikulo, imong makita ang orihinal nga tinubdan sa maong pahayag nga makita sa basahon nga Early Writings, nga giangkon ni A. G. Daniells nga iyang gidala uban kaniya sa iyang pakighinabi bahin sa hilisgutan sa “the daily” uban kang Sister White niadtong 1910. Kadtong naningkamot sa pagpatukod sa “bakak” nga ang “the daily” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, nanginahanglan sa pagdaot sa tuwiran ug matin-aw nga pag-apruba ni Sister White sa hustong panglantaw nga gihatag niadtong naghatag sa pagtu-aw sa takna sa paghukom. Ang “bakak” nga ilang gihimo mao nga ang bugtong pasidaan nga espesipiko gayud nga gihisgutan ni Sister White mao ang pasidaan batok sa pagtakda ug panahon. Mao kana ang gipaningkamotan ni Arthur White sa pagpatukod diha sa iyang biograpiya, ug mao usab kana ang gipaningkamotan sa iyang amahan, ang anak ni Ellen White, ug ni Daniells nga pamatud-an pinaagi sa hinimog pakighinabi.

As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.

Sumala sa nahisgotan na, walay rekord sa bisan unsang pakighinabi tali ni Sister White ug ni Daniells mahitungod sa “the daily.” Ang giingong pakighinabi gisugyot niadtong 1931. Kon si Sister White miuyon sa sayop nga panglantaw ni Daniells bahin sa “the daily” diha sa usa ka pakighinabi niadtong 1910, nganong magpabilin man siyang hilom sulod sa kawhaan ug usa ka tuig mahitungod sa iyang pag-uyon, siya nga giila ni Sister White nga masibuton sa pagpasiugda sa iyang panglantaw? Dili kadto pakighinabi; usa kadto ka hinimo-himo lamang.

The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.

Ang pag-imbento sa interbyu nagtinguha sa pagbutang sa konteksto sa iyang pahayag mahitungod sa “ang adlaw-adlaw” nga daw kini usa lamang ka butang nga incidental sa iyang pasidaan batok sa pagtakda og panahon, ug gibutang ni Arthur White ang iyang mga timailhan sa maong bakak pinaagi sa paagi sa iyang pagpresentar niini sa kasaysayan sa 1931. Ingon nga usa ka Cristiano, angay unta niyang gitaho lamang ang kasaysayan, ug gibiyaan ang historikal nga rebisyonismo gawas sa panghitabo. Gitapos nato ang miaging artikulo pinaagi sa pahayag gikan sa 1850, diin nakuha ang pahayag sa Early Writings. Ang maong pahayag unang migula niadtong 1850 sa Review, ug unya pag-usab sa basahon nga Experience and Views. Ang ikatulong higayon nga kini migula mao sa basahon nga Early Writings, apan sa pag-uswag niini ngadto sa basahon nga Early Writings may pipila ka mga kausaban nga nahitabo. Apan, dili kita moingon nga daghan sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna ang giusab, sumala sa gipang-angkon sa pipila sa ilang paningkamot sa pagdaot sa iyang buluhaton.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> “Gipakita kanako sa Ginoo nga ang tsart sa 1843 gimandoan pinaagi sa iyang kamot, ug nga walay bisan unsang bahin niini ang angay usbon; nga ang mga numero mao gayud ang iyang gitinguha nga mamahimo sila. Nga ang iyang kamot anaa sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang iyang kamot kuhaon.”

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Unya nakita ko, maylabot sa ‘Daily,’ nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug wala kini mahisakop sa teksto; ug nga gihatag sa Ginoo ang husto nga pagsabot niini ngadto niadtong nagpahibalo sa singgit sa takna sa paghukom. Sa dihang may panaghiusa pa, sa wala pa ang 1844, hapit ang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Daily;’ apan sukad sa 1844, diha sa kalibog, gidawat ang ubang mga panglantaw, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.

Kining pahayag una nga diha sa publikasyon nga giulohan og The Present Truth niadtong 1849, apan kini gipatik sa Review and Herald niadtong Nobyembre, 1850. Sa orihinal nga manuskrito si Igsoong White direkta nga nagaingon nga iyang gisulat ang pipila ka mga butang nga bag-o lang gipakita kaniya sa Ginoo, ug samtang imong basahon ang tibuok artikulo makita nimo nga daghang mga hilisgutan ang gihisgutan. Mga baynte ka nagkalainlaing mga hilisgutan ang gipakita kaniya. Ang punto mao nga sa orihinal nga artikulo ang hilisgutan sa “the daily,” ug ang hilisgutan sa “time setting” duha ka magkalain nga mga pagpadayag sa mga butang nga gipakita kaniya.

In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.

Sa orihinal nga manuskrito sila giila sa nagkalainlaing mga parapo. Sa dihang ang maong pahayag giimprenta pag-usab sa Experience and Views, gihiusa sa mga editor ang parapo diin gipadayag ni Sister White ang iyang pagsuporta sa pangunang panglantaw bahin sa “the daily,” uban sa misunod nga parapo nga nagpasidaan batok sa pagtakda og panahon. Samtang imong basahon ang orihinal, timan-i nga ang paghatag og paghatag-diin gibutang sa pipila ka mga hilisgutan pinaagi sa Capitalization. Sa parapo diin iyang gisuportahan ang pangunang panglantaw bahin sa “the daily,” iyang gi-Capitalize ang pulong nga Daily, ug sa sunod nga parapo iyang gi-Capitalize ang pulong nga Time, sa ingon nagtimaan og tin-awng kalainan tali sa duha ka mga hilisgutan nga gipakita kaniya.

> “Dear Brethren and Sisters,

> “Minahal nga mga Igsoon nga Lalaki ug mga Igsoon nga Babaye,

> “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> “Gusto ko nga ihatag kaninyo ang usa ka mubo nga hulagway sa bag-ong gipakita kanako sa Ginoo pinaagi sa panan-awon. Gipakita kanako ang katahom ni Jesus, ug ang gugma nga anaa sa mga manulonda alang sa usag usa. Miingon ang manulonda—Dili ba ninyo makita ang ilang gugma?—sunda kini. Sa ingon niana usab kinahanglan nga ang katawohan sa Dios maghinigugmaay sa usag usa. Hinuon, mas maayo pa nga ang pagbasol mahulog sa imong kaugalingon kay sa sa usa ka igsoon. Nakita ko nga ang mensahe nga ‘ibaligya ninyo ang inyong mga kabtangan ug paghatag ug limos’ wala ihatag, sa pipila, diha sa iyang tin-aw nga kahayag; nga ang tinuod nga katuyoan sa mga pulong sa atong Manluluwas wala tin-aw nga gipadayag. Nakita ko nga ang katuyoan sa pagbaligya dili aron ihatag ngadto kanila nga arang makapanarbaho ug makasuporta sa ilang kaugalingon; kondili aron ipakaylap ang kamatuoran. Sala ang pagsuporta ug pagpatuyang niadtong arang makapanarbaho, diha sa pagkatapulan. Ang uban mapainiton sa pagtambong sa tanang mga tigomanan; dili aron paghimayaon ang Dios, kondili alang sa ‘mga tinapay ug mga isda.’ Ang ingon niana labi pa untang maayo nga anaa sa ilang mga panimalay nga nagabudlay pinaagi sa ilang mga kamot, ‘ang butang nga maayo,’ aron masuplayan ang mga kinahanglanon sa ilang mga pamilya, ug aron adunay ikahatag sa pagpaluyo sa bililhong buluhaton sa karon nga kamatuoran.

> “Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> “Akong nakita nga ang pipila nasayop sa pag-ampo alang sa masakiton aron mamaayo sa atubangan sa mga dili-matuo. Kon adunay masakiton tali kanato, ug magpatawag sa mga anciano sa iglesia aron pag-ampoan siya, sumala sa Santiago 5:14, 15, kinahanglan atong sundon ang panig-ingnan ni Jesus. Gipagawas Niya ang mga dili-matuo gikan sa lawak, ug unya giayo ang masakiton; busa kinahanglan mangita kita nga mapahilayo gikan sa pagkadili-matuohon niadtong walay pagtuo, sa diha nga mag-ampo kita alang sa mga masakiton tali kanato.

> “Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> “Unya gidala ako pag-usab ngadto sa panahon nga si Jesus mipalayo sa iyang mga tinun-an nga sila lamang, ngadto sa usa ka lawak sa itaas, ug una niyang gihugasan ang ilang mga tiil, ug unya gihatagan sila sa pagkaon gikan sa pinikaspikas nga tinapay, aron maghulagway sa iyang nabungkag nga lawas, ug sa duga sa parras aron maghulagway sa iyang naula nga dugo. Nakita ko nga ang tanan kinahanglan molihok uban ang pagsabot, ug mosunod sa ehemplo ni Jesus niining mga butanga, ug nga sa dihang motuman niining mga tulomanon, kinahanglan nga mahilain sila kutob sa mahimo gikan sa mga dili magtotoo.”

> “Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> “Unya gipakita kanako nga ang pito ka katapusang mga hampak igaula, human mobiya si Jesus sa Santuwaryo. Miingon ang manulonda—Ang kapungot sa Dios ug sa Cordero mao ang hinungdan sa pagkalaglag o kamatayon sa mga dautan. Sa tingog sa Dios ang mga balaan mahimong gamhanan ug makahahadlok sama sa usa ka kasundalohan nga may mga bandila; apan dili nila unya ipatuman ang nahisulat nga hukom. Ang pagpatuman sa hukom mahitabo sa pagtapos sa 1000 ka tuig.

> “After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> “Human nga pagkahuman ang mga balaan mausab ngadto sa pagkadili-mamatay, ug pagasakgawon nga dungan, ug makadawat sa ilang mga alpa, mga purongpurong, ug uban pa, ug makasulod sa Balaang Siyudad, si Jesus ug ang mga balaan molingkod sa paghukom. Ang mga basahon pagaablihan, ang basahon sa kinabuhi ug ang basahon sa kamatayon; ang basahon sa kinabuhi naglangkob sa maayong mga buhat sa mga balaan, ug ang basahon sa kamatayon naglangkob sa daotang mga buhat sa mga daotan. Kining mga basahona gitandi sa basahon sa Kasugoan, ang Biblia, ug sumala niana sila gihukman. Ang mga balaan, nga nahiusa kang Jesus, mopahayag sa ilang hukom ibabaw sa mga patay nga daotan. Tan-awa ninyo! miingon ang anghel, ang mga balaan molingkod sa paghukom, nga nahiusa kang Jesus, ug itagana ngadto sa tagsatagsa sa mga daotan sumala sa mga buhat nga gibuhat diha sa lawas, ug itala tupad sa ilang mga ngalan ang ilang pagadawaton sa pagtuman sa hukom. Kini, nakita ko, mao ang buluhaton sa mga balaan uban kang Jesus, sulod sa Balaang Siyudad sa wala pa kini mokunsad ngadto sa yuta, sulod sa 1000 ka tuig. Unya sa katapusan sa 1000 ka tuig, si Jesus, ug ang mga anghel, ug ang tanang mga balaan uban kaniya, mobiya sa Balaang Siyudad, ug samtang nagakunsad siya uban kanila ngadto sa yuta, ang mga patay nga daotan banhawon, ug unya ang mismong mga tawo nga ‘midughang kaniya,’ nga nabanhaw, makakita kaniya sa halayo diha sa tanan niyang himaya, uban kaniya ang mga anghel ug ang mga balaan, ug managdangoyngoy tungod kaniya. Makita nila ang mga timaan sa mga lansang sa iyang mga kamot, ug sa iyang mga tiil, ug ang dapit diin ilang gituhog ang bangkaw sa iyang kilid. Ang mga timaan sa mga lansang ug sa bangkaw mamahimong iyang himaya niadtong tungora. Sa katapusan sa 1000 ka tuig si Jesus motindog ibabaw sa Bukid sa mga Olibo, ug ang bukid mabahin sa duha, ug kini mahimong usa ka halapad kaayong kapatagan, ug kadtong managpangalagiw niadtong panahona mao ang mga daotan nga bag-o pa lamang nabanhaw. Unya ang Balaang Siyudad mokunsad ug mopahimutang sa ibabaw sa kapatagan.

> “Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> “Unya gipasudlan ni Satanas sa iyang espiritu ang mga daotan nga gibanhaw na. Gilimbongan niya sila pinaagi sa pagpasigarbo kanila nga gamay ra ang panon sulod sa Siyudad, ug daghan ang iyang panon, ug nga malupig nila ang mga balaan ug maagaw ang Siyudad. Samtang gipalig-on ni Satanas ang iyang panon, ang mga balaan atua sa Siyudad, nagatan-aw sa katahum ug himaya sa Paraiso sa Dios. Si Jesus atua sa ilang unahan, nga nagmando kanila. Sa kalit lang, nawala ang maanindot nga Manluluwas gikan sa among taliwala; apan sa dili madugay nadungog namo ang iyang maanindot nga tingog, nga nagaingon, ‘Umari kamo, mga binulahan sa akong Amahan, panundon ninyo ang gingharian nga giandam alang kaninyo sukad pa sa pagkatukod sa kalibutan.’ Nanagtigum kami sa palibot ni Jesus, ug sa diha nga iyang gitak-op ang mga ganghaan sa Siyudad, gipahayag ang tunglo batok sa mga daotan. Gitak-op ang mga ganghaan. Unya gigamit sa mga balaan ang ilang mga pako ug mitungas ngadto sa kinatumyan sa kuta sa Siyudad. Si Jesus didto usab uban kanila; ang iyang korona masanagon ug mahimayaon kaayo tan-awon. Korona kini sulod sa korona, pito ang gidaghanon. Ang mga korona sa mga balaan hinimo sa labing lunsay nga bulawan, ginadayandayanan ug mga bitoon. Ang ilang mga nawong nagdan-ag sa himaya, kay sila diha sa hingpit nga dagway ni Jesus; ug sa ilang pagbangon, ug sa ilang paglihok nga nagkahiusa paingon sa kinatumyan sa Siyudad, napuno ako sa kalipay tungod sa maong talan-awon.

> “Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> “Unya nakita sa mga daotan ang ilang nawala; ug ang kalayo giginhawa gikan sa Dios ibabaw kanila, ug gilamoy sila. Kini mao ang Pagpatuman sa Paghukom. Ang mga daotan unya midawat sumala sa gitagal kanila sa mga balaan, diha sa panaghiusa uban kang Jesus, sulod sa 1000 ka tuig. Ang mao rang kalayo gikan sa Dios nga milamoy sa mga daotan mao usab ang naghinlo sa tibook yuta. Ang nangabali ug nagisi nga mga kabukiran nangatunaw sa mapintas nga kainit, ang kahanginan usab, ug ang tanang dagami nangaut-ut. Unya ang among panulondon mibukhad sa among atubangan, mahimayaon ug matahum, ug among napanunod ang tibook yuta nga gibag-o. Kaming tanan misinggit sa makusog nga tingog, Himaya, Aleluya.”

> “I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.

> “Nasabtan ko usab nga ang mga magbalantay kinahanglan mokonsulta niadtong mga tawong adunay makataronganong hinungdan aron saligan nila, kadtong mga nakauban sa tanang mga mensahe, ug malig-on sa tanang kamatuoran karon, sa dili pa nila ipasiugda ang bisan unsang bag-ong mahinungdanong punto nga ilang mahunahunaang gipalig-on sa Biblia. Unya ang mga magbalantay mahiusa sa hingpit, ug ang panaghiusa sa mga magbalantay mabati sa iglesia. Ang maong pamaagi, nakita ko, makapugong sa makapasubo nga mga pagbahinbahin, ug unya wala nay kapeligrohan nga ang bililhon nga panon mabahin, ug ang mga karnero magkatibulaag, nga walay magbalantay.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> “Septyembre 23, gipakita kanako sa Ginoo nga iyang gituy-od pag-usab sa ikaduhang higayon ang iyang kamot aron mabawi ang salin sa iyang katawhan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan dobléhon niining panahona sa pagtigom. Sa panahon sa pagkatibulaag ang Israel gihampak ug ginisi; apan karon sa panahon sa pagtigom pag-aayohon sa Dios ug pagabugkoson ang iyang katawhan. Sa pagkatibulaag, ang mga paningkamot nga gihimo aron sa pagpakaylap sa kamatuoran diyutay ra kaayo ug epekto, diyutay ra kaayo o walay nahimo; apan sa pagtigom, sa diha nga gibutang na sa Dios ang iyang kamot aron tigumon ang iyang katawhan, ang mga paningkamot sa pagpakaylap sa kamatuoran makab-ot ang gituyo nilang epekto. Ang tanan kinahanglan maghiusa ug magmasibuton sa buluhaton. Nakita ko nga usa ka kaulawan alang kang bisan kinsa ang pagsangpit sa panahon sa pagkatibulaag alang sa mga panig-ingnan nga magmando kanato karon sa panahon sa pagtigom; kay kon ang Dios dili na maghimo pa ug labaw pa alang kanato karon kay sa iyang gihimo kaniadto, ang Israel dili gayod matigom. Ingon kaikinahanglan nga ang kamatuoran kinahanglan ipamantala pinaagi sa usa ka mantalaan, maingon man nga iwali.”

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> “Gipakita sa Ginoo kanako nga ang tsart sa 1843 gidumala pinaagi sa iyang kamot, ug nga walay bisan unsang bahin niini ang kinahanglan usbon; nga ang mga numero ingon sa iyang gusto nga maoy mahimutang. Nga ang iyang kamot diha sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa ang makakita niini, hangtod nga ang iyang kamot kuhaon na.”

> “Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> “Unya nakita ko, mahitungod sa “Adlaw-adlaw,” nga ang pulong nga “halad” gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto; ug nga ang Ginoo mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga nagpahayag sa pagtuaw sa takna sa paghukom. Sa dihang diha pa ang panaghiusa, sa wala pa ang 1844, halos ang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Adlaw-adlaw;’ apan sukad sa 1844, sa kalibog, ang ubang mga panglantaw gisagop, ug ang kangitngit ug kalibog misunod.

> “The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> “Gipakita kanako sa Ginoo nga ang Panahon wala mahimong usa ka pagsulay sukad sa 1844, ug nga ang panahon dili na gayud mahimong usa ka pagsulay pag-usab.

> “Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Unya gipakita kanako ang pipila nga anaa sa dakong kasaypanan, nga ang mga balaan moadto pa sa Daang Jerusalem, ug uban pa, sa dili pa moanhi ang Ginoo. Ang maong panglantaw maoy makapapahilayo sa hunahuna ug pagtagad gikan sa kasamtangang buhat sa Dios, ilalom sa mensahe sa ikatulong manulonda; kay kon kita pa moadto sa Jerusalem, nan ang atong mga hunahuna natural nga atua didto, ug ang atong mga kapanguhaan pugngan gikan sa ubang mga gamit aron madala ang mga balaan ngadto sa Jerusalem. Nakita ko nga ang hinungdan nganong gitugotan sila nga mahulog niining dakong kasaypanan mao kini: kay wala nila isugid ug biyai ang ilang mga kasaypanan, nga ilang napuy-an sulod sa daghang mga tuig nga nangagi.” Review and Herald, November 1, 1850.

The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.

Ang agi sugod pinaagi sa pagpahayag, “Buot ko nga ihatag kaninyo ang usa ka mubo nga hulagway sa gipakita kanako sa Ginoo bag-o pa lamang diha sa panan-awon.” Adunay pipila ka mga hilisgutan nga gipresentar, ug wala niya iusa ang parapo nga nagtumong sa “ang adlaw-adlaw,” uban sa sunod nga parapo. Kana gibuhat sa ulahi sa mga editor nga nagbutang sa maong agi diha sa Experience and Views, ug pagkahuman niini sa Early Writings. Sa Experience and Views, ang mga editor mitangtang sa unang walo ka mga parapo, ug giusa ang mga parapo nga nagtumong sa gipakita kaniya mahitungod sa “ang adlaw-adlaw” ug sa pagtino sa panahon. Ang Experience and Views gimantala niadtong 1851, ug dayon ang Early Writings gimantala niadtong 1882.

Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.

Ang Early Writings sa pagkatinuod mao ra ang samang upat ka parapo nga mipakita sa Experience and Views, apan adunay usa ka mahinungdanong eksepsiyon. Sa Experience and Views, ang usa ka parapo nga naglangkob sa usa lamang ka tudling-pulong nga nagtuki sa pagtakda sa panahon gihiusa uban sa miaging parapo nga nagtuki sa “the daily.” Dayon ang parapo nga sa sinugdan misunod sa parapo nga nagtuki sa pagtakda sa panahon giapil usab. Sa Early Writings, usa ka parapo nga gikan sa laing bahin sa Experience and Views gibutang sa taliwala sa parapo nga karon nagtuki sa “the daily” ug sa pagtakda sa panahon, ug sa sinugdan gisundan kini sa usa ka parapo nga nagpaila kon ngano nga sayop ang paghimo og mga peregrinasyon ngadto sa karaang Jerusalem.

The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.

Ang parapo nga gitangtang gikan sa laing panid sa Experience and Views, ug unya gisulod sa teksto sa Early Writings, nakadugang lamang sa kalibog mahitungod sa “adlaw-adlaw” nga nagsugod sukad pa sa 1844. Ang maong parapo wala diha sa orihinal nga pagsaysay ni Sister White sa iyang panan-awon.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> “Gipakita sa Ginoo kanako nga ang mensahe sa ikatulong manulonda kinahanglan nga ipahibalo, ug imantala ngadto sa nagkatibulaag nga mga anak sa Ginoo, ug nga kini dili angay ibitay sa panahon; kay ang panahon dili na gayud mahimong usa ka pagsulay pag-usab. Nakita ko nga ang uban ginasudlan ug bakak nga kadasig nga nagagikan sa pagwali sa panahon; nga ang mensahe sa ikatulong manulonda mas labaw pa kay sa mahimong mahatag sa panahon. Nakita ko nga kining mensaheha makatindog ibabaw sa iyang kaugalingong patukoranan, ug nga dili niini gikinahanglan ang panahon aron palig-onon kini, ug nga kini mopadayon uban sa gamhanang gahum, ug mohimo sa iyang buluhaton, ug pagapamub-an diha sa pagkamatarong.” Experience and Views, 48.

The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.

Ang parapo gikan sa panid kwarenta’y otso sa Experience and Views gisulod human sa parapo sa Early Writings, nga nahimo pinaagi sa paghiusa sa duha ka nagkalainlaing parapo, ug kini nagbutang ug pagpasiugda sa pagtudlo ug takna nga wala diha sa orihinal nga asoy.

In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.

Sa 1931, ang karaang mga tawo nga nagmando sa katawhan sa Jerusalem nagmugna ug usa ka sugilanon nga nagaingon nga si Daniells nakigsulti kang Sister White niadtong 1910, ug diha sa pamatuod nga gihatag ni Daniells iyang gihisgutan ang 1843 chart, ug nagaingon nga iyang gitudlo ang wala maglungtad nga santuwaryo diha sa chart samtang siya nakigsulti kang Sister White. Giingon nga diha kaniya ang basahon nga Early Writings, ug samtang iyang gipangutana siya mahitungod sa iyang gipasabot, ug pinasukad sa iyang mga tubag, wala na siyay laing mahimong konklusyon gawas nga ang pahayag sa Early Writings nga nagpaluyo sa panglantaw sa mga payunir bahin sa “the daily” sa pagkatinuod usa ka pasidaan batok sa pagtino ug panahon. Kaluhaan ug usa ka tuig human sa hinimog sugilanon nga pakighinabi ug napulo ug unom ka tuig human sa kamatayon sa mga tawo nga giingong gihisgotan, gibutang ni Daniells ang maong pamatuod sulod sa kasaysayan sa ikatulong kaliwatan.

F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.

Si F. C. Gilbert usa ka eskolar sa Hebreo, ug wala lamang niya gisuportahan ang husto nga panglantaw mahitungod sa “adlaw-adlaw” ingong Paganismo tungod kay miingon niini ang mga payunir ug si Ellen White. Iyang gipanalipdan kini pinasikad sa iyang pagsabot sa Hebreong teksto nga gigamit ni Daniel nga propeta. Siya mao ang bantugang Adventistang eskolar sa Hebreo niadtong panahona. Samtang nagpadayon sa pagtubo ang kontrobersiya mahitungod sa “adlaw-adlaw” nga gipasiugdahan ni Daniells ug Prescott, si Gilbert maoy usa sa mga bantugang eskolar nga mibarug sa pagpanalipod sa baruganan sa mga payunir. Aduna siyay pakighinabi kang Ellen White niadtong Hunyo 8, 1910, ug sa ulahi iyang gitala ang iyang gihisgutan uban kang Sister White. Ang pamatuod ni Daniells hingpit nga supak sa kang F. C. Gilbert.

In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”

Sa bolyum baynte, mga panid disi-siyete hangtod baynte-dos, sa Manuscript Releases, gihisgotan ni Sister White ang baruganan nila Daniells ug Prescott bahin sa “daily.” Ang mga pulong nga inyong makita sa taho ni F. C. Gilbert mahitungod sa iyang pakighinabi kang Ellen White halos managsama gayud sa gipahayag mismo ni Sister White diha sa teksto gikan sa Manuscript Releases. Busa, sulod sa daghang mga tuig sa wala pa mapatik ug mapagawas ang Manuscript Releases, walay konkreto nga inspirado nga pagpamatuod aron mosupak o mosuporta sa angkon ni Daniells mahitungod sa sulod sa pakighinabi nga iyang giingong nahitabo tali kaniya ug kang Sister White. Labaw pa ka mahinungdanon, walay inspirado nga pag-uyon sa iyang sayop nga panglantaw bahin sa “daily.” Ug labi pang mahinungdanon, karon nga anaa na ang Manuscript Releases—wala gihapon ing gihapon ang inspirado nga pag-uyon alang sa iyang sayop nga panglantaw sa “the daily!”

And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.

Ug bisan karon, gitudloan ang Laodiceanong Adventismo nga si Sister White walay baruganan mahitungod sa “adlaw-adlaw,” gawas lamang nga kini dili usa ka “pangutana sa pagsulay” ug nga kita kinahanglan “maghilom niining hilisgutan.” Adunay usa ka butang nga nabali karon, ug ang nabali mao nga ang tinuod nga baruganan sa “adlaw-adlaw” karon anaa na sa minoryang panglantaw taliwala sa katawhan sa Dios. Niadtong 1910, ang minoryang panglantaw mao ang panglantaw ni Conradi nga gipaningkamotan ni Daniells ug Prescott nga ipatigbabaw, ug ang mayoryang panglantaw mao ang baruganan sa mga pioneer.

The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.

Ang mosunod mao ang pahayag ni F. C. Gilbert mahitungod sa iyang pakighinabi kang Sister White, nga angay itandi sa Manuscript Releases, nga gibutang sa iyang kinatibuk-an, diha sa ika-otsenta ug unang artikulo niining The Book of Daniel nga serye.

> “Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.

> “Si Daniells ug si Prescott ... dili mohatag sa mga tigulang nga mga igsoon diha sa buluhaton ug kahigayonan sa pagsulti ug bisan unsa man. ... Si Daniells mianhi dinhi aron sa pagpakigkita kanako, ug wala ko siya tagda. ... Wala akoy bisan unsang hisgutan kaniya mahitungod sa bisan unsa. Mahitungod sa ‘adlaw-adlaw’ nga ilang gipaningkamotan sa pagpasiugda, walay kapuslanan kana. ... Sa didto ako sa Washington, daw may usa ka butang nga naglibot pag-ayo sa ilang mga hunahuna, ug daw dili ko sila matandog. Wala kitay kalabotan niining hilisgotan sa ‘adlaw-adlaw’ ... Nahibalo ako nga sila mosupak sa akong mensahe, ug unya ang katawhan dili motuo nga aduna gayoy bili ang akong mensahe. Gisulatan ko siya ug giingnan ko siya nga pinaagi niana iyang gipakita ang iyang kaugalingon nga dili angay mahimong presidente sa General Conference. ... dili mao ang tawo nga angay magpabilin sa Pagkapresidente.”

> “If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.

> “Kon kini nga mensahe mahitungod sa ‘adlaw-adlaw’ usa ka mensahe sa pagsulay, gipakita na unta kini sa Ginoo kanako. Kining mga tawhana wala makakita sa katapusan sukad sa sinugdan niining butanga....Ako sa hingpit nagdumili sa pagpakigkita kang bisan kinsa kanila nga nalambigit niining buhata.

> “The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.

> “Ang kahayag nga gihatag kanako sa Dios mao nga si Igsoong Daniells dugay na nga nagbarug sa Pagkapresidente.... ug gisultihan ako nga dili na makig-estorya kaniya pa mahitungod niining bisan unsang mga butanga. Dili ako makigkita kang Daniells mahitungod sa maong butang, ug dili ako mosulti kaniya ug bisan usa ka pulong. Naghangyo sila kanako nga hatagan ko siya ug usa ka pakighinabi, apan dili ako.... Gisultihan ako nga pasidan-an ang atong katawhan nga walay kalabotan niining butanga nga ilang ginatudlo.... Gidid-an ako sa Ginoo sa pagpaminaw niini. Gipadayag ko ang akong kaugalingon nga walay bisan usa ka tipik nga pagsalig niini.... Kining tibook nga butang nga ilang ginabuhat mao ang usa ka laraw sa yawa.” Ang taho ni F. C. Gilbert mahitungod sa usa ka pakighinabi nga gihatag kaniya ni Ellen White niadtong Hunyo 8, 1910.

We will continue this subject in the next article.

Padayonon nato kining hilisgutan sa sunod nga artikulo.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> “Ang Usa nga nakakita ilalom sa panagway sa gawas, nga makabasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakadawat ug dakong kahayag: ‘Sila wala maantos ug wala matingala tungod sa ilang kahimtang sa moral ug espirituwal.’ ‘Oo, ilang gipili ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab magapili sa ilang mga limbong, ug ipahamtang ko kanila ang ilang mga kahadlok; kay sa dihang Ako nagtawag, walay mitubag; sa dihang Ako misulti, sila wala mamati: kondili ilang gibuhat ang dautan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadto nga wala Ko kahimut-i.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak,’ tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘kundili nalipay hinoon sa pagkadili-matarung.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Ang langitnong Magtutudlo nangutana: “Unsa pa bay mas kusgan nga limbong ang makapahisalaag sa hunahuna kay sa pagpakaingon nga kamo nagatukod diha sa husto nga patukoranan ug nga ang Dios midawat sa inyong mga buhat, apan sa pagkatinuod kamo nagapamuhat ug daghang mga butang sumala sa palisiya sa kalibotan ug nagapakasala batok kang Jehova? Oh, daku gayod kini nga paglimbong, usa ka makadani nga limbong, nga nagailog sa mga hunahuna sa dihang ang mga tawo nga kaniadto nakaila na sa kamatuoran masayop sa pag-ilis sa dagway sa pagkadiosnon alang sa espiritu ug gahum niini; sa dihang sila magadahom nga sila dato ug nadagaya sa mga bahandi ug walay kakulangan sa bisan unsa, samtang sa pagkatinuod sila nagkinahanglan sa tanang butang.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> “Ang Dios wala mausab ngadto sa Iyang mga matinumanong alagad nga nagabantay sa ilang mga bisti nga walay buling. Apan daghan ang naninggit, ‘Kalinaw ug kasigurohan,’ samtang kalit nga pagkalaglag nagaabot ibabaw kanila. Gawas kon adunay hingpit nga paghinulsol, gawas kon ang mga tawo magpaubos sa ilang mga kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug modawat sa kamatuoran ingon nga kini anaa kang Jesus, dili gayud sila makasulod sa langit. Sa diha nga ang paghinlo mahitabo na sa taliwala sa atong mga laray, dili na kita mopahulay nga malinawon, nga manghambog nga dato kita ug nadugangan sa mga bahandi, nga walay kinahanglanon sa bisan unsa.”

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’

> “Kinsa man ang matuod nga makaingon: ‘Ang among bulawan gisulayan sa kalayo; ang among mga bisti walay buling gikan sa kalibotan’? Nakita ko ang among Magtutudlo nga nagtudlo ngadto sa mga bisti sa gitawag nga pagkamatarong. Sa paghubo Niya niini, Iyang gipadayag ang kahugawan nga anaa sa ilalom. Unya miingon Siya kanako: ‘Dili ba nimo makita kon giunsa nila sa mapasundayagong paagi pagtabon ang ilang kahugawan ug pagkadunot sa kinaiya? “Naunsa man nga ang matinumanong siyudad nahimong usa ka bigaon!” Ang balay sa Akong Amahan gihimo nga balay sa patigayon, usa ka dapit nga diin mibiya na ang balaang presensya ug himaya! Tungod niini may kaluya, ug ang kusog nakulang.’”

> “Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> “Gawas kon ang iglesia, nga karon ginapaalsahan sa iyang kaugalingong pagtalikod, maghinulsol ug makabig, mokaon siya sa bunga sa iyang kaugalingong binuhatan, hangtod nga kasilagan niya ang iyang kaugalingon. Sa diha nga mosukol siya sa daotan ug mopili sa maayo, sa diha nga mangita siya sa Dios uban sa bug-os nga pagpaubos ug makakab-ot sa iyang hataas nga pagtawag diha kang Cristo, nga nagatindog sa saloganan sa dayong kamatuoran ug pinaagi sa pagtoo nagakupot sa mga kadaugan nga giandam alang kaniya, mamaayo siya. Magapakita siya diha sa iyang kayano ug kaputli nga gihatag sa Dios, nga bulag gikan sa yutan-ong mga kalambigitan, nga nagapakita nga ang kamatuoran sa pagkatinuod nakapagawas kaniya. Unya ang iyang mga miyembro mamahimong tinuod gayud nga mga pinili sa Dios, nga Iyang mga representante.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles