Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Six

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Kapitoan ug Unom

Divine Revelation and the Final Awakening: Insights from Daniel’s Vision

Langitnong Kapadayagan ug ang Kataposang Pagpukaw: mga Panabot gikan sa Panan-awon ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

Sa Daniel kapitulo napulo, gituman ni Gabriel ang buluhaton sa pagpresentar sa hingpit nga paghubad sa basahon ni Daniel ngadto sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw. Si Daniel nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw, nga, sa basahon sa Pinadayag, mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Busa, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mahigmata aron makaila nga sila nangakatibulaag, ingon sa girepresentahan ni Daniel sa kapitulo siyam. Mahigmata usab sila ngadto sa pagsabot nga ang dakong pagsulay diin pagahukman ang ilang walay kataposang kapalaran mao ang pagsulay sa larawan sa mananap, nga mahitabo sa dili pa sila matimrihan, ug sa dili pa matapos ang panahon sa pagpasulay didto sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos. Nagsubo sila tungod sa kapakyasan nga miatubang kanila niadtong Hulyo 18, 2020, ug sa maong kahimtang, gihatagan sila ug panan-awon kang Cristo sa Labing Balaang Dapit, ingon sa girepresentahan ni Isaias sa kapitulo unom.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

Kana nga panan-awon, ingon sa gipakita kang Daniel ug Isaias, nagtugot kanila sa pagtan-aw sa ilang nadaot nga kahimtang sa atubangan sa Ginoo sa himaya, ug silang duha gipakaubos ngadto sa abog. Unya nadungog ni Isaias ang pangutana kon kinsa ang ipadala sa Dios ngadto sa Iyang katawhan, ug si Isaias mitanyag sa iyang kaugalingon, apan una siya nga giputli.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

> Unya miingon ako, Alaot ako! kay ako nalaglag; tungod kay ako usa ka tawo nga mahugaw ug mga ngabil, ug nagapuyo ako sa taliwala sa usa ka katawhan nga mahugaw ug mga ngabil; kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, ang Ginoo sa mga panon. Unya milupad nganhi kanako ang usa sa mga serapin, nga may usa ka baga nga baga sa iyang kamot, nga iyang gikuha pinaagi sa mga kumpit gikan sa halaran: Ug iyang gipahimutang kini sa akong baba, ug miingon, Tan-awa, kini nakatandog sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala hinloi na. Nadungog ko usab ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanamo? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Isaias 6:5–8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

Si Isaias gihinloan pinaagi sa usa ka baga nga baga gikan sa halaran, ug si Daniel gihinloan pinaagi sa pagtan-aw sa panan-awong hinungdanon nga salamin, nga maoy nagapahinabo sa nagatan-aw nga mausab ngadto sa hulagway nga iyang ginatan-aw. Si Isaias gisultihan nga dad-on ang mensahe ngadto sa usa ka katawhan nga, bisan nagapatalinghug, wala makadungog; ug bisan nagatan-aw, wala makakita.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw, ug ingna kining katawhan, Sa pagkatinuod makadungog kamo, apan dili makasabut; ug sa pagkatinuod makakita kamo, apan dili makamatikod. Patamboka ang kasingkasing niining katawhan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug piyonga ang ilang mga mata; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug makabig, ug mamaayo. Isaias 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

Si Isaias nangandoy nga mahibalo kon hangtod kanus-a siya kinahanglan nga makig-atubang sa katawhan nga nakasabut apan wala makasabot ug nakapanabut apan wala makapanabut; busa iyang gipangutana ang, “Hangtod kanus-a?”

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

> Unya miingon ako, Ginoo, hangtod kanus-a? Ug siya mitubag, Hangtod nga ang mga siyudad mahimong biniyaan nga walay nagpuyo, ug ang mga balay walay tawo, ug ang yuta mahimong hingpit nga kamingawan, Ug ang Ginoo makapapahawa sa mga tawo ngadto sa halayo, ug may dakong pagbiya diha sa taliwala sa yuta. Isaias 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

Ang yuta nga maoy hilisgutan sa tagna sa Biblia sa kaulahian nga mga adlaw mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, nga “hingpit nga gibiyaan ug gihimong biniyaan,” sa dihang ang nasudnong pagkalaglag mapahinabo pinaagi sa nasudnong pagbiya sa pagtuo tungod sa balaod sa Domingo. Ang bersikulo kap-atan ug usa sa Daniel onse gipahulagwayan na daan sa bersikulo napulo ug unom sa maong kapitulo. Diha sa bersikulo kap-atan ug usa, ang “dakong pagbiya sa taliwala sa yuta” mailhan ingon nga ang “daghan” pagapukanon. Ang mensahe ni Isaias, nga gipasabot ni Jesus sa dihang Iyang gisultihan ang mga Judiong mapanghimarauton sa Iyang kasaysayan taliwala sa mga tawo, nagpakilala nga sa dihang ang usa ka kanhing katawohan sa tugon ginapalabyan na, nan sila adunay mga dalunggan ug mga mata nga wala makasabut ni makaila. Ang mensahe ni Isaias nagrepresentar sa katapusang tawag ngadto sa Laodiceanong Adventismo, nga matapos sa balaod sa Domingo, diin ang Laodiceanong Adventismo isuka gikan sa baba sa Ginoo.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Mosulod usab siya ngadto sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasod ang pagapukanon; apan kini makagawas gikan sa iyang kamot, mao ang Edom, ug ang Moab, ug ang pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

Si Isaias ug si Daniel gihatagan sa katungdanan sa pagpahayag sa katapusang tawag ngadto sa Laodicea, ug sa ikatulong paghikap kang Daniel diha sa ikanapulong kapitulo siya gipalig-on alang sa maong buluhaton.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> Unya may miabut pag-usab ug mihikap kanako, usa nga sama sa dagway sa usa ka tawo, ug gipalig-on niya ako, Ug miingon, O tawo nga hinigugma pag-ayo, ayaw kahadlok: ang pakigdait maanaa kanimo, magmalig-on ka, oo, magmalig-on ka. Ug sa diha nga nakasulti na siya kanako, nadasig ako, ug miingon, Pasultiha ang akong ginoo; kay gipalig-on mo ako. Daniel 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

Gipalig-on si Daniel aron ipahat ang mensahe nga iyang nasabtan sa dihang mikunsad si Michael diha sa kapitulo 10. Gipahibaloan si Isaias nga kinahanglan niyang ipahat ang mensahe hangtod sa balaod sa Domingo. Sa balaod sa Domingo usa ka salin pagatukoron.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> Unya miingon ako, Ginoo, hangtod kanus-a? Ug siya mitubag, Hangtod nga ang mga siyudad mangalaglag nga walay pumoluyo, ug ang mga balay walay tawo, ug ang yuta mahimong hingpit nga awaaw, Ug ang Ginoo mopapahawa sa mga tawo ngadto sa halayo, ug may dakung pagbiya sa kinataliwad-an sa yuta. Apan adunay magapabiling ikapulo diha niana, ug kini mobalik, ug pagakan-on: sama sa kahoy nga teil, ug sama sa encina, kansang unod anaa kanila sa dihang mahulog ang ilang mga dahon: sa ingon niana ang balaang kaliwat mao ang maong unod niini. Isaias 6:11–13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

Sa diha nga may “dakong pagbiya sa taliwala sa yuta” (sa balaod sa Domingo), igapadayag ang “ikapulo,” kansang “kinatibuk-ang unod” mao ang “balaan nga binhi.” Ang gamot sa Hebreohanong pulong nga gihubad nga “ikapulo,” mao ang “ikapulo.” Ang Ginoo adunay usa ka “ikapulo” nga “mibalik,” sa balaod sa Domingo.

> And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

> Ug ang tanang ikapulo sa yuta, bisan sa binhi sa yuta, o sa bunga sa kahoy, iya sa Ginoo: kini balaan alang sa Ginoo. Ug kon may tawo nga buot sa paglukat sa bisan unsa sa iyang mga ikapulo, iyang idugang niini ang ikalimang bahin niini. Ug mahitungod sa ikapulo sa panon sa mga vaca, o sa panon sa mga carnero, bisan sa bisan unsa nga molabay ilalom sa sungkod, ang ikapulo maoy balaan alang sa Ginoo. Levitico 27:30–32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

Ang “ikapulo” nga “mobalik” balaan alang sa Ginoo, ug kini mao ang bahin sa Ginoo.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Kay ang bahin ni Jehova mao ang iyang katawhan; si Jacob mao ang bahin sa iyang panulondon. Deuteronomio 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

Kadtong nangbalik sa wala pa ang balaod sa Domingo, mao kadtong girepresentahan ni Jeremias nga nakaagi sa unang kapakyasan, kang kinsa ang Ginoo nagsaad nga kon sila mobalik, sila mahimong baba sa Ginoo, o Iyang mga tigpamaba.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug gikaon ko sila; ug ang imong pulong alang kanako nahimong kalipay ug pagmaya sa akong kasingkasing: kay gitawag ako pinaagi sa imong ngalan, O Ginoong Dios sa mga panon. Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni magmaya; milingkod ako nga mag-inusara tungod sa imong kamot: kay gipuno mo ako sa kasuko. Ngano nga ang akong kasakit walay paghunong, ug ang akong samad dili mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba nga ikaw sa hingpit alang kanako sama sa usa ka limbongan, ug sama sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo, Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug ikaw motindog sa akong atubangan: ug kon imong mapagula ang bililhon gikan sa dautan, ikaw mahimong sama sa akong baba: pabalika sila nganha kanimo; apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawhan nga usa ka kinutaang paril nga tumbaga: ug makig-away sila batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo: kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa paghatod kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa mga dautan, ug lukaton ko ikaw gikan sa kamot sa makalilisang. Jeremias 15:16–21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

Ang salin o ikanapulo nga mobalik diha sa pagpamatuod ni Isaias pagakan-on, kay gihatagan sila sa mensahe sa Dios, ug ang Iyang Pulong pagakan-on. Sila mao kadtong mahimong baba sa Dios, ug sa pagbuhat niana ilang ipresentar ang Pulong sa Dios nga pagakan-on sa mga nangita sa kaluwasan. Si Jeremias wala molingkod sa “katilingban sa mga mayubiton,” kay, sama kang Daniel, sa dihang nakita niya ang panan-awon ang “katilingban sa mga mayubiton” mikalagiw. Naghunahuna si Jeremias nga ang Dios namakak kaniya, kay ang kamot sa Dios mitugot sa unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844 sa kasaysayan sa mga Millerite, ug Hulyo 18, 2020 sa katapusang mga adlaw. Ang saad alang kang Jeremias mao nga kon siya “mobalik,” ug sa pahayag ni Isaias, ang “ikanapulo” “mobalik.”

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Kon si Jeremias “mobalik,” kabahin siya sa “ikapulo” ni Isaias, nga balaan, ug mao ang bahin sa Ginoo, kansang “kinauyokan” anaa kanila. Ang Hebreohanong pulong nga “kinauyokan” nagkahulogan ug haligi, ug ang pagahimoon nga “haligi” mao ang saad nga gihatag sa mga taga-Filadelfia.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ang magmadaogon himoon ko nga haligi sa templo sa akong Dios, ug dili na gayud siya mogula pa; ug isulat ko diha kaniya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakanaug gikan sa langit, gikan sa akong Dios; ug isulat ko diha kaniya ang akong bag-ong ngalan. Ang may igdulungog, pamation niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:12, 13.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

Ang “haligi,” nga mao ang ilang “kinauyokan,” nagrepresentar sa pagkahiusa sa pagka-Dios ug pagkatawo, kay si Cristo mao ang “haligi” nga nagasapnay sa templo.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> “Samtang anaa ako niining kahimtanga sa kaluya sa kasingkasing, nagdamgo ako ug usa ka damgo nga nakahatag ug halalum nga impresyon sa akong hunahuna. Nagdamgo ako nga nakakita ug usa ka templo, diin daghang mga tawo ang nagdagsa. Ang mga midangop lamang nianang templohana ang maluwas sa diha nga moabot na ang katapusan sa panahon. Ang tanan nga magpabilin sa gawas mawagtang sa walay katapusan. Ang daghang mga tawo sa gawas, nga nagpadayon sa ilang nagkalainlaing mga pamaagi, nanamay ug mibiaybiay niadtong mga misulod sa templo, ug miingon kanila nga kining laraw sa kaluwasan usa ka malimbongong limbong, ug nga sa pagkatinuod walay bisan unsang kapeligrohan nga likayan. Ilang gihuptan pa gani ang pipila aron pugngan sila sa pagdali sa pagsulod sulod sa mga bongbong.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> “Tungod sa kahadlok nga pakaulawan, naghunahuna ako nga labing maayo ang paghulat hangtod nga mangkatibulaag ang panon, o hangtod nga makasulod ako nga wala nila mamatikdi. Apan ang gidaghanon midugang hinuon imbis nga mikunhod, ug tungod sa kahadlok nga basin ulahi na kaayo ako, dali-dali akong mibiya sa among balay ug mitukmod agi sa taliwala sa panon. Sa akong kabalaka nga makaabot sa templo, wala ko mamatikdi ni hatagig pagtagad ang katawhan nga naglibot kanako. Sa pagsulod ko sa bilding, nakita ko nga ang halapad kaayong templo gisuportahan sa usa ka dako kaayong haligi, ug niini gihigot ang usa ka nating karnero nga hingpit nang gilapdos ug nagdugo. Kaming tanan nga anaa didto daw nahibalo nga kining nating karnero gipikas ug gipasakitan tungod kanamo. Ang tanan nga mosulod sa templo kinahanglan moatubang una niini ug magasugid sa ilang mga sala.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> “Sa atubangan diyutay sa Cordero may mga lingkoranan nga habog, diin may nanaglingkod nga usa ka pundok nga nagpakita nga malipayon kaayo. Ang kahayag sa langit daw misidlak ibabaw sa ilang mga nawong, ug sila nagdayeg sa Dios ug nanag-awit ug mga awit sa malipayong pagpasalamat nga daw sama sa musika sa mga manulonda. Mao kini sila nga miduol una sa Cordero, mingsugid sa ilang mga sala, midawat sa kapasayloan, ug karon naghulat uban sa malipayong pagpaabut sa usa ka mahimayaong hitabo.”

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

> “Bisan pa man human ako makasulod sa maong bilding, giabut ako sa kahadlok, ug sa usa ka pagbati sa kaulaw nga kinahanglan kong mapaubos ang akong kaugalingon sa atubangan niining mga tawhana. Apan daw napugos ako sa pagpadayon sa pag-abante, ug hinay-hinay akong nagpadulong libot sa haligi aron maatubang ang nating karnero, sa dihang mitingog ang trumpeta, miuyog ang templo, mibutho ang mga singgit sa pagdaug gikan sa natigom nga mga balaan, usa ka makahahadlok nga kahayag midan-ag sa bilding, unya ang tanan nahimong hilabihan nga kangitngit. Ang malipayong mga tawo nangahanaw uban sa maong kahayag, ug ako nahibiling nag-inusara sa hilom nga kalisang sa kagabhion. Nakamata ako diha sa kasakit sa hunahuna ug halos dili ko mapatoo ang akong kaugalingon nga ako nagdamgo lamang. Daw alang kanako nga ang akong silot natakda na, nga ang Espiritu sa Ginoo mibiya kanako, nga dili na gayud mobalik.” Testimonies, volume 1, 27.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

Ang “sustansiya,” nga anaa sulod sa ikapulo nga mobalik, mao ang “haligi” nga nagasapnay sa templo. Nakita ni Daniel ang hinungdanong panan-awon sa Cordero nga gibitay ibabaw sa haligi, ug ang Cordero mao ang “haligi”. Sa dihang nakita ni Daniel kadtong daku nga panan-awon, siya nausab ngadto sa dagway sa haligi, ug ang ikapulo ni Isaias, sa ingon man, adunay “sustansiya” (ang haligi) sulod kanila, ug kana nga sustansiya kinahanglan “kan-on” sa tanan nga mosulod sa templo. Kadtong mosulod sa templo ug mokaon sa sustansiya mao ang laing panon sa Dios nga motubag sa mensahe sa bandila nga ginabayaw sa panahon sa balaod sa Domingo, sa dihang adunay dakung pagbiya sa yuta. Ang “balaan nga binhi,” nga mao ang sustansiya ni Isaias, mao ang Cordero nga gipatay sukad pa sa pagkatukod sa kalibutan.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

Ang ikapulo nga mobalik pagaluwason gikan sa kamot sa mga daotan, sa dihang sa balaod sa Dominggo ang pagkabahin sa Philadelphia ug Laodicea pagatukoron alang sa walay katapusan, ug daghan unya ang mapukan. Kadtong mga mapukan giila ingon nga mga daotan nga dili makasabut. Sila usab pagaluwason gikan sa kamot sa makalilisang, kay dili nila dawaton ang marka sa mananap.

> Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

> Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Pagapahunongon ko usab ang panon sa katawohan sa Egipto pinaagi sa kamot ni Nabucadrezzar nga hari sa Babilonia. Siya ug ang iyang katawohan uban kaniya, ang makalilisang sa mga nasud, pagadad-on aron laglagon ang yuta; ug ibton nila ang ilang mga espada batok sa Egipto, ug pun-on ang yuta sa mga pinatay. Ug pagapamalaon ko ang mga suba, ug itugyan ko ang yuta ngadto sa kamot sa mga daotan; ug himoon ko ang yuta nga biniyaan, ug ang tanan nga anaa niini, pinaagi sa kamot sa mga lumalangyaw: Ako, si Jehova, maoy namulong niini. Isaias 30:10–12.

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

Ang “makalilisang sa mga nasod” mao ang puli nga kasundalohan sa hari sa amihanan. Ang timaan nga gipataas sa balaod sa Domingo ginluwas gikan sa kamot sa mga buang, o daotan, nga mga ulay, ug ginluwas usab gikan sa kamot sa makalilisang sa mga nasod. Ang isyu nga atong gihisgutan dinhi mao nga si Isaias, ug si Daniel, ug si Jeremias, ug si Ezekiel, ug si Juan gigamit silang tanan sa paghulagway sa pagkabanhaw ug paghatag og gahum sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga mobalik gikan sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020. Sa katapusang panan-awon ni Daniel, ang panan-awon nga gihatag daplin sa suba sa Hiddekel, si Daniel gipahibalo aron masabtan ang sulod ug gawas nga mga panan-awon sa matagnaong Pulong sa Dios, ug gipalig-on siya aron ipresentar kana nga mensahe.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

Ang mensahe sa sulod ug sa gawas gidugtong uban sa manalagnaong paghubad sa ulo, o “kuta,” diha sa bersikulo diyes, nga nagaila sa gubat sa Ukraine nga sa pagkakaron ginapadayon ni Putin. Kining yawe sa pag-ila sa ulo adunay sulod ug gawas nga aplikasyon, ug ang pagsugod nianang gubata maoy nagtimaan sa panahon sa dihang ang duha ka ulo mahimong hilisgotan sa tagna. Ang kuta o ulo ingon nga Russia nagaila sa ikaduhang proxy war, nga modala ngadto sa ikatulong proxy war, nga nagtimaan sa pagsugod sa Ikatulong Gubat sa Kalibotan, sumala sa tipo sa gubat sa Panium diha sa bersikulo kinse.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

Ang ikanapulog-unom nga bersikulo mao ang balaod sa Domingo, ug busa sukad sa 2014, sa dihang misugod ang gubat sa Ukraine, ingon sa gilarawan diha sa mga bersikulo onse ug dose, hangtod sa balaod sa Domingo, matuman ang katapusang buluhaton nga nalangkit sa pagtimri sa katawohan sa Dios. Ang hubad ni Gabriel sa Daniel kapitulo onse nagrepresentar sa mensahe nga nagbalaan, o nagtimri, sa katawohan sa Dios. Ang dili pag-ila niana nga kamatuoran mao ang pagkawala sa tanan. Ang tagna nga gibuksan, nga sa basahon sa Pinadayag gitawag nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, ug nga giila sa basahon sa Pinadayag nga ginabuksan sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa pagtimbang, mao ang usa ka piho nga bahin gikan sa basahon ni Daniel.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ug miingon siya kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa tagna niining basahana: kay ang panahon haduol na. Ang dili matarong, pabilin pa siyang dili matarong: ug ang mahugaw, pabilin pa siyang mahugaw: ug ang matarong, pabilin pa siyang matarong: ug ang balaan, pabilin pa siyang balaan. Pinadayag 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

Sa kataposang mga adlaw, adunay usa ka piho nga panahon diin ang katapusang tagna pagaablihan, kay nagaingon ang bersikulo, “ang panahon haduol na.” Kana gayud nga pulong nga makita sa katapusang kapitulo sa Pinadayag makita usab sa unang kapitulo.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita ngadto sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan mahitabo sa dili madugay; ug iyang gipadala ug gipaila kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: Nga nagpamatuod sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:1–3.

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

Ang duha ka gatos ug kaluhaan, ug busa kaluhaan ug duha, maoy mga simbolo sa panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug ang katapusang buhat sa ikatulong manolunda, nga mao ang pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, natuman sulod sa propetikong konteksto sa sambingay sa napulo ka ulay. Ang maalamong mga ulay sa katapusang mga adlaw nakaantus sa ilang unang kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, ug sila nagkatibulaag ingon nga mga patayng bukog diha sa dalan sa Pinadayag kapitulo onse, hangtod sa Hulyo sa 2023, kaluhaan ug duha ka tuig human nagsugod ang proseso sa pagpatik niadtong 2001. Ang “panahon haduol na kaniadto,” ug ang Ginoo unya nagpatindog ug usa ka “tingog sa kamingawan” nga nakadawat sa mensahe gikan kang Gabriel, nga nakadawat niini gikan kang Cristo, nga nakadawat niini gikan sa Amahan.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

Unya ang tingog misugod sa pagpadala sa mensahe ngadto sa mga iglesia, ug kini gipadala pinaagi sa elektronikong paagi diin kini mabasa ug/o madungog, sa pagkakaron sa kapin sa unomnapu ka mga pinulongan. Ang bahin sa tagna nga giablihan, mao kana ang mensahe nga makita diha sa basahon ni Daniel.

> “The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “Ang basahon nga gitimrihan dili mao ang Pinadayag, kondili kadtong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabutan sa katapusang mga adlaw. Ang manulonda nagsugo, ‘Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon, bisan hangtod sa panahon sa katapusan.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

Ang “bahin sa propesiya ni Daniel nga may kalabutan sa kataposang mga adlaw,” mao ang bersikulo kuwarenta. Dili lamang kini ang bersikulo kuwarenta; kini mao ang bahin sa bersikulo kuwarenta nga girepresentahan human sa panahon sa katapusan sa 1989, ug sa wala pa ang balaod sa Domingo sa bersikulo kuwarenta ug usa. Ang kasaysayan sa bersikulo kuwarenta nga walay paghisgot sulod sa bersikulo mismo mao ang bahin sa propesiya nga may kalabutan sa kataposang mga adlaw nga gikatak-op, ug nga sukad sa Hulyo, 2023 padayon nga ginabuksan alang niadtong mopili sa pagtan-aw ug pagpamati.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

Ang bersikulo kap-atan wala magrekord ug bisan unsa nga kasaysayan nga nagsunod sa pagkapukan sa Soviet Union niadtong 1989 hangtod sa balaod sa Dominggo sa bersikulo kap-atan ug usa, apan kini naghatag sa mapanagnong plataporma nga ibabaw niini ibutang ang ubang mga linya sa tagna. Kadtong dili buot makakita ug makadungog nga ang pamaagi sa linya ibabaw sa linya mao ang pamaagi sa ulahing ulan walay katakos sa pagtan-aw sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan, ug kana mao ang kasaysayan nga mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gianhi ni Gabriel aron hubaron alang kang Juan ug Daniel.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kini nga pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

> “Didto sa Berea si Pablo misugod na usab sa iyang buluhaton pinaagi sa pagsulod sa sinagoga sa mga Judio aron iwali ang ebanghelyo ni Cristo. Siya nagaingon mahitungod kanila, ‘Kini sila labi pang halangdon kay sa mga taga-Tesalonica, tungod kay ilang gidawat ang pulong uban sa bug-os nga kaandam sa hunahuna, ug nagsusi sa mga Kasulatan adlaw-adlaw, kon tinuod ba gayud kadtong mga butanga. Busa daghan kanila ang mitoo; ingon man usab sa mga inila nga kababayen-an nga mga Grega, ug sa mga kalalakin-an, dili diyutay.’”

> “In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

> “Sa pagpasundayag sa kamatuoran, kadtong mga matinud-anong nangandoy nga mahiuyon sa matarong pagapukawon ngadto sa masinatiang pagpangusisa sa mga Kasulatan. Kini magapamunga ug mga sangputanan nga susama niadtong mikuyog sa mga buluhaton sa mga apostoles didto sa Berea. Apan kadtong nagawali sa kamatuoran niining mga adlawa makasugat ug daghan nga sukwahi sa mga Berehanon. Dili nila mapanghimakak ang doktrina nga gipresentar ngadto kanila, apan ilang gipadayag ang labing daku nga pagduhaduha sa pagsusi sa mga pamatuod nga gitanyag pabor niini, ug nagtuo nga bisan pa kon kini mao ang kamatuoran, diyutay ra kini’g kahulogan kon ilang dawaton ba kini o dili ingon niana. Nagahunahuna sila nga ang ilang daang pagtoo ug mga nabatasan igo na alang kanila. Apan ang Ginoo, nga nagpadala sa iyang mga embahador uban ang usa ka mensahe ngadto sa kalibotan, magapapanubag sa katawhan tungod sa paagi sa ilang pagtagad sa mga pulong sa iyang mga alagad. Ang Dios magahukom sa tanan sumala sa kahayag nga gipresentar ngadto kanila, bisan kini matin-aw ba kanila o dili. Ilang katungdanan ang pagsusi ingon sa gibuhat sa mga Berehanon. Ang Ginoo nagaingon pinaagi sa manalagna nga si Oseas: ‘Ang akong katawhan ginaplaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; tungod kay gisalikway mo ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw.’”

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

> “Ang mga hunahuna sa mga taga-Berea wala mapig-ot tungod sa pagpihig, ug andam sila sa pagsusi ug pagdawat sa mga kamatuoran nga giwali sa mga apostoles. Kon ang mga tawo sa atong panahon mosunod sa panig-ingnan sa halangdon nga mga Bereanhon, sa adlaw-adlaw nga pagsusi sa mga Kasulatan, ug sa pagtandi sa mga mensaheng gidala ngadto kanila sa nahisulat didto, aduna untay linibo nga matinumanon sa balaod sa Dios diin usa lamang ang anaa karon. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma sa Dios walay tinguha sa pagbag-o gikan sa sayop ngadto sa kamatuoran, ug nagkupot sila sa makapahimuot nga mga sugilanong bakak sa ulahing mga adlaw. Ang sayop nagapabulag sa hunahuna ug nagapalayo gikan sa Dios; apan ang kamatuoran nagahatag ug kahayag sa hunahuna, ug kinabuhi sa kalag.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles