Article

# The Book of Daniel - Number Seventeen

Ang Basahon ni Daniel - Numero Disisiyete

Prophetic Connections: Nebuchadnezzar’s Golden Image and the Sunday Law

Mga Propetikong Kadugtongan: Ang Bulawanong Larawan ni Nabucodonosor ug ang Balaod sa Domingo

Author

Jeff Pippenger

Published

December 12, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Sister White often identifies the golden image on the plain of Dura as the Sunday law.

Si Sister White sa kanunay nag-ila sa bulawang larawan sa kapatagan sa Dura ingon nga balaod sa Domingo.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> “Usa ka sabbath nga idolo ang gipahimutang, maingon nga ang bulawanong larawan gipahimutang didto sa kapatagan sa Dura. Ug maingon nga si Nabucodonosor, ang hari sa Babilonia, nagpagula ug sugo nga ang tanan nga dili moyukbo ug mosimba niining larawan pagapatyon, sa ingon usab usa ka pagpahibalo pagahimoon nga ang tanan nga dili motahod sa institusyon sa Domingo pagasilotan pinaagi sa pagkabilanggo ug kamatayon. Sa ingon ang Sabbath sa Ginoo pagatamakan ilalom sa mga tiil. Apan ang Ginoo nagpahayag, ‘Alaut kanila nga nagmando ug dili matarong nga mga sugo, ug nagsulat sa kasakit nga ilang gimando’ [Isaias 10:1]. [Sephania 1:14–18; 2:1–3, gikutlo.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

In this particular passage Sister White references the book of Zephaniah, and in so doing she adds to the prophetic connection of Daniel chapter two and chapter three. Zephaniah identifies that God’s people are to gather together before the decree. He also identifies a trumpet message, which is a symbol of a warning message that is directed against the cities (States) and towers (Churches). He identifies a gathering, which is the element of the “seven times,” that occurs when the Leviticus twenty-six prayer is offered. He identifies a “nation that is not desired,” all the while emphasizing the arrival of God’s executive judgment that begins at the Sunday law and escalates through to the Second Coming of Christ.

Niining piho nga teksto, si Sister White naghisgot sa basahon ni Zephaniah, ug sa pagbuhat niana iyang gidugangan ang propetikong kadugtongan sa Daniel kapitulo dos ug kapitulo tres. Gipaila ni Zephaniah nga ang katawohan sa Dios kinahanglan magtigum sa ilang kaugalingon sa dili pa ang dekreto. Gipaila usab niya ang usa ka mensahe sa trompeta, nga maoy simbolo sa usa ka pasidaan nga mensahe nga gipunting batok sa mga siyudad (States) ug mga torre (Churches). Gipaila niya ang usa ka panagtigum, nga mao ang elemento sa “seven times,” nga mahitabo sa dihang ihalad ang pag-ampo sa Leviticus bente-sais. Gipaila niya ang usa ka “nation that is not desired,” samtang sa tanang higayon gipasiugda ang pag-abot sa ehekutibong paghukom sa Dios nga magsugod sa balaod sa Domingo ug mopadayon sa pagkatumaw hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

What precedes the decree of the Sunday law is the formation of the image of the beast. The formation of the image of the beast is the visual test that confronts those of God’s people, who have previously passed the dietary test. Before the decree, which is the third (the litmus test), God’s people, who Zephaniah identifies as a “nation that is not desired,” are called to gather together. The first prophecy of Ezekiel is the gathering message, but it is only accomplished for those who recognize their scattered condition and pray the Leviticus twenty-six prayer, as did Daniel, in chapter nine.

Ang nag-una sa pagdekreto sa balaod sa Domingo mao ang pagporma sa larawan sa mananap. Ang pagporma sa larawan sa mananap mao ang makita nga pagsulay nga moatubang niadtong mga katawohan sa Dios nga kaniadto nakapasar na sa pagsulay bahin sa pagkaon. Sa dili pa ang dekreto, nga mao ang ikatulo (ang litmus test), ang katawohan sa Dios, nga giila ni Zephaniah ingon nga usa ka “nasud nga dili hingpit nga gitinguha,” gitawag sa pagtigom pag-uban. Ang unang tagna ni Ezekiel mao ang mensahe sa pagtigom, apan kini matuman lamang alang niadtong mga nakaila sa ilang kahimtang nga nagkatibulaag ug nag-ampo sa pag-ampo sa Levitico 26, maingon sa gibuhat ni Daniel, sa kapitulo 9.

> The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, A day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of his jealousy: for he shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land. Gather yourselves together, yea, gather together, O nation not desired; Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you. Seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought his judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger. Zephaniah 1:14–2:3.

> Ang dakong adlaw sa Ginoo haduol na, haduol na gayud, ug nagadali pag-ayo, bisan ang tingog sa adlaw sa Ginoo: didto ang gamhanang tawo mohilak sa mapait. Kana nga adlaw mao ang adlaw sa kapungot, adlaw sa kasamok ug kagul-anan, adlaw sa pagkagun-ob ug pagkalaglag, adlaw sa kangitngit ug kasub-anan, adlaw sa mga panganod ug mabagang kangitngit, Adlaw sa trompeta ug pahimangno batok sa mga kinutaan nga siyudad, ug batok sa hatag-as nga mga torre. Ug pagadad-an ko ug kagul-anan ang mga tawo, aron sila maglakaw sama sa mga buta nga tawo, tungod kay sila nakasala batok sa Ginoo: ug ang ilang dugo igaula sama sa abog, ug ang ilang unod sama sa kinalibang. Ni ang ilang salapi ni ang ilang bulawan dili makahimo sa pagluwas kanila sa adlaw sa kapungot sa Ginoo; kondili ang tibook yuta pagalamyon sa kalayo sa iyang pangabugho: kay siya magahimo bisan ug dali nga pagwagtang sa tanan nga nanagpuyo sa yuta. Managtigum kamo sa inyong kaugalingon, oo, managtigum kamo, Oh nasud nga dili hinigugma; Sa dili pa mamunga ang sugo, sa dili pa molabay ang adlaw sama sa tahop, sa dili pa moabut kaninyo ang mabangis nga kasuko sa Ginoo, sa dili pa moabut kaninyo ang adlaw sa kasuko sa Ginoo. Pangitaa ninyo ang Ginoo, kamong tanan nga maaghop sa yuta, nga nanagbuhat sa iyang paghukom; pangitaa ninyo ang pagkamatarung, pangitaa ninyo ang kaaghop: tingali kamo pagatagoan sa adlaw sa kasuko sa Ginoo. Zephaniah 1:14–2:3.

A “mighty man” in the Scriptures is a man of power, and the first reference to a “mighty man” is Gideon.

Ang usa ka “gamhanang tawo” diha sa Kasulatan mao ang usa ka tawo nga adunay gahum, ug ang unang paghisgot sa usa ka “gamhanang tawo” mao si Gideon.

> And there came an angel of the Lord, and sat under an oak which was in Ophrah, that pertained unto Joash the Abiezrite: and his son Gideon threshed wheat by the winepress, to hide it from the Midianites. And the angel of the Lord appeared unto him, and said unto him, The Lord is with thee, thou mighty man of valour. And Gideon said unto him, Oh my Lord, if the Lord be with us, why then is all this befallen us? and where be all his miracles which our fathers told us of, saying, Did not the Lord bring us up from Egypt? but now the Lord hath forsaken us, and delivered us into the hands of the Midianites. And the Lord looked upon him, and said, Go in this thy might, and thou shalt save Israel from the hand of the Midianites: have not I sent thee? And he said unto him, Oh my Lord, wherewith shall I save Israel? behold, my family is poor in Manasseh, and I am the least in my father’s house. And the Lord said unto him, Surely I will be with thee, and thou shalt smite the Midianites as one man. Judges 6:11–16.

> Ug miabot ang usa ka manulonda ni Jehova, ug milingkod sa ilalom sa usa ka encina nga didto sa Ophra, nga iya ni Joas nga Abiezerihanon; ug ang iyang anak nga si Gideon nagagiuk ug trigo tupad sa pug-anan sa bino, aron itago kini gikan sa mga Midianhanon. Ug ang manulonda ni Jehova mipakita kaniya, ug miingon kaniya, Si Jehova nagauban kanimo, ikaw gamhanang tawo sa kaisug. Ug si Gideon miingon kaniya, Ah, ginoo ko, kong si Jehova nagauban kanamo, ngano man diay nga kining tanan nahiabot kanamo? ug hain man ang tanan niyang mga katingalahan nga gisugilon kanamo sa among mga amahan, nga nagaingon, Wala ba kita kuhaa ni Jehova gikan sa Egipto? apan karon gibiyaan na kami ni Jehova, ug gitugyan kami ngadto sa mga kamot sa mga Midianhanon. Ug si Jehova mitutok kaniya, ug miingon, Lakaw pinaagi niining imong kusog, ug luwason mo ang Israel gikan sa kamot sa mga Midianhanon: dili ba ako mao ang nagsugo kanimo? Ug siya miingon kaniya, Ah, ginoo ko, pinaagi sa unsa man nga paagi maluwas ko ang Israel? ania karon, ang akong banay kabus sa Manases, ug ako mao ang labing ubos sa balay sa akong amahan. Ug si Jehova miingon kaniya, Sa pagkatinuod magauban ako kanimo, ug pagapatyon mo ang mga Midianhanon ingon sa usa ka tawo. Mga Maghuhukom 6:11–16.

In Zephaniah the mighty man, who is also Gideon, is to cry bitterly. The word “cry” is a symbol of the Midnight Cry in the last days, and the word “bitter” represents righteous indignation. Gideon, or Zephaniah’s “mighty man,” is a symbol of the Elijah message that has the responsibility of showing God’s people their sins, and of course the sins of their fathers.

Sa Zephaniah ang gamhanang tawo, nga mao usab si Gideon, magahilak sa mapait. Ang pulong nga “magahilak” usa ka simbolo sa Tunga‑sa‑Gabii nga Pagtuaw sa kaulahian nga mga adlaw, ug ang pulong nga “mapait” nagrepresentar sa matarong nga kasuko. Si Gideon, o ang “gamhanang tawo” ni Zephaniah, usa ka simbolo sa mensahe ni Elias nga adunay responsibilidad sa pagpakita sa katawhan sa Dios sa ilang mga sala, ug siyempre sa mga sala sa ilang mga amahan.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Suminggit ka sa makusog, ayaw paghunong; ipataas ang imong tingog sama sa usa ka trumpeta, ug ipakita sa akong katawohan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Isaias 58:1.

All the prophets align with one another in the last days, so the trumpet message of Isaiah is also the “cry” of the mighty man of Zephaniah, who is Gideon, and they all are identifying the Elijah messenger and his work in the last days. In Isaiah the following verses identify their sins as presumption, for they believe they are actually worshipping and serving the Lord.

Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usag usa mahitungod sa kaulahian nga mga adlaw, busa ang mensahe sa trumpeta ni Isaias mao usab ang “singgit” sa kusganong tawo ni Sofonias, nga mao si Gideon, ug silang tanan nag-ila sa mensahero nga si Elias ug sa iyang buluhaton sa kaulahian nga mga adlaw. Sa Isaias, ang mosunod nga mga bersikulo nagaila sa ilang mga sala ingon nga pagmapangahason, kay sila nagatoo nga sa pagkatinuod nagsimba ug nagaalagad sila sa Ginoo.

> Yet they seek me daily, and delight to know my ways, as a nation that did righteousness, and forsook not the ordinance of their God: they ask of me the ordinances of justice; they take delight in approaching to God. Isaiah 58:2.

> Apan gipangita nila ako sa matag-adlaw, ug nalipay sa pag-ila sa akong mga dalan, ingon sa usa ka nasud nga nagbuhat sa pagkamatarong, ug wala mobiya sa sugo sa ilang Dios: sila nangutana kanako mahitungod sa mga tulomanon sa justicia; sila nalipay sa pagpaduol ngadto sa Dios. Isaias 58:2.

The bitter cry of the mighty man is the message of the Midnight Cry, which includes the revelation that July 18, 2020 was a presumptuous sin against the Lord that must be repented of and confessed. The nuts and bolts of the message of the Midnight Cry is the formation of the image of the beast, and the subsequent judgment brought upon the United States, and then the world, by Islam.

Ang mapait nga pagtuaw sa kusgan nga tawo mao ang mensahe sa Tunganggabii nga Pagtuaw, nga naglakip sa pagpadayag nga ang Hulyo 18, 2020 usa ka mapangahason nga sala batok sa Ginoo nga kinahanglan paghinulsolan ug isugid. Ang punoan ug mga saligan sa mensahe sa Tunganggabii nga Pagtuaw mao ang pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap, ug ang misunod nga paghukom nga gidala batok sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug dayon sa kalibutan, pinaagi sa Islam.

When the Leviticus twenty-six prayer is accomplished at the end of the wilderness of the three and a half days of Revelation eleven, the precious and vile will be separated. The wise and foolish will either have the golden oil or they will not, and at that time they will be as Gideon’s “one man.” According to Zephaniah, before the Sunday law decree, Gideon, who is Elijah, who is Ezekiel, who is the mighty man will present the message of the Midnight Cry, in conjunction with the bitterness of showing God’s people their sin of participating in the prediction of July 18, 2020, and their unjustified attempt to vindicate their prediction after it utterly failed.

Sa dihang matuman na ang pag-ampo sa Levitico baynte-sais sa katapusan sa kamingawan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse, ang bililhon ug ang mahugaw pagabulagon. Ang mga manggialamon ug ang mga buang mahimo’g may bulawanong lana o wala sila niana, ug niadtong panahona sila mamahimong ingon sa “usa ka tawo” ni Gideon. Sumala kang Zefanias, sa dili pa ang sugo sa balaod sa Dominggo, si Gideon, nga mao si Elias, nga mao si Ezekiel, nga mao ang gamhanang tawo, mopresentar sa mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii, inubanan sa kapait sa pagpakita sa katawhan sa Dios sa ilang sala sa pag-apil sa pagtagna sa Hulyo 18, 2020, ug sa ilang walay katarungang pagsulay sa pagpanghimatuod sa ilang pagtagna human kini hingpit nga napakyas.

Zephaniah identifies a gathering together of God’s people in the last days that precedes the Sunday law decree. The gathering together is also represented by Ezekiel’s first prophecy in chapter thirty-seven.

Gipaila ni Zephaniah ang usa ka panagtigom sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw nga nag-una sa dekreto sa balaod sa Domingo. Ang maong panagtigom gilarawan usab sa nahaunang panagna ni Ezekiel sa kapitulo traynta y siete.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Busa nanagna ako sumala sa gisugo kanako; ug samtang nagapanagna ako, dihay usa ka kasaba, ug ania karon, usa ka pag-uyog, ug ang mga bukog nagdungan, ang tagsa ka bukog ngadto sa iyang kaugalingong bukog. Ug sa akong pagtan-aw, ania karon, ang mga ugat ug ang unod mitubo ibabaw kanila, ug ang panit mitabon kanila sa ibabaw: apan walay gininhawa diha kanila. Ezekiel 37:7, 8.

Ezekiel prophesied to the dry bones that lay dead in the street of that city of Revelation chapter eleven, where also our Lord was crucified. They are first gathered together.

Si Ezekiel nagtagna sa mga uga nga bukog nga naghigda nga patay sa dalan niadtong siyudad sa Pinadayag kapitulo onse, diin usab ang atong Ginoo gilansang sa krus. Sila una nga gitigum pagtinipon.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> Ug ang ilang mga minatay nga lawas mahigda sa dalan sa dakong siyudad, nga sa espirituhanong kahulogan gitawag ug Sodoma ug Egipto, diin usab ang atong Ginoo gilansang sa krus. Ug ang mga gikan sa mga katawhan ug kabanayan ug mga pinulongan ug mga nasud motan-aw sa ilang mga minatay nga lawas sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, ug dili motugot nga ang ilang mga minatay nga lawas igabutang sa mga lubnganan. Ug ang mga nagapuyo sa yuta magakalipay tungod kanila, ug magahimaya, ug magapadad-anay ug mga gasa; kay kining duha ka mga propeta nagsakit kanila nga nagapuyo sa yuta. Pinadayag 11:8–10.

They are gathered as the three and a half days are coming to a conclusion. The three and a half days represents the tarrying time of Matthew chapter twenty-five, but it is also the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six. Those that are gathered have previously been scattered, and Zephaniah identifies them as a “nation not desired.” The nation that is not desired are those who have been dead in the streets while the world rejoiced over their dead bodies, but who are gathered together and then become the nation that is the point of attack of the dragon power of the last days, who lift up the whore of Tyre as their head.

Sila gitigom samtang ang tulo ug tunga ka adlaw nagahinapos na. Ang tulo ug tunga ka adlaw nagrepresentar sa panahon sa paghulat sa Mateo kapitulo baynte singko, apan kini usab mao ang pagkapatlaag sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais. Kadtong mga natigom kaniadto nangapatlaag, ug giila sila ni Sofonias ingon nga usa ka “nasud nga dili hingandoyon.” Ang nasud nga dili hingandoyon mao kadtong nangamatay diha sa kadalanan samtang ang kalibotan nagmaya tungod sa ilang mga patay nga lawas, apan nga gitigom pag-usab ug unya nahimong nasud nga maoy puntirya sa pag-atake sa gahum sa dragon sa kaulahian nga mga adlaw, nga nagabayaw sa bigaon sa Tiro ingon nga ilang ulo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee. Psalm 83:1–5.

> Usa ka Awit o Salmo ni Asaf. Ayaw pagpakahilom, O Dios; ayaw pagpugngi sa imong pakigdait, ug ayaw pagpakahilum, O Dios. Kay, ania karon, ang imong mga kaaway nagahimo ug kagubot; ug sila nga nagadumot kanimo nagpataas sa ulo. Sila naghimo ug malimbongong pagtambag batok sa imong katawohan, ug nanagsabut batok sa imong mga tinagoan. Sila miingon, Umari kamo, ug putlon nato sila aron dili na sila mahimong usa ka nasud; aron ang ngalan sa Israel dili na mahinumduman. Kay sila nanagsabut sa tingub sa usa ka hunahuna: sila nakighiusa batok kanimo. Salmo 83:1–5.

Their intent is to take spiritual Israel of the last days and throw them into Nebuchadnezzar’s fiery furnace. When the dead bones first hear Isaiah’s “voice,” crying the message of the Midnight Cry, they are still in the wilderness of the three and a half days. They then must choose to receive or reject the Comforter that Christ promised to send which convicts them of their sin of July 18, 2020.

Ang ilang tuyo nga bukog una makadungog sa “tingog” ni Isaias, nga nagmantala sa mensahe sa Tinguha sa Tungang Gabii, anaa pa sila sa kamingawan sa tulo ug tunga ka adlaw. Dayon kinahanglan silang mopili kon modawat ba o mosalikway sa Maghuhupay nga gisaad ni Cristo nga ipadala, nga nagapamatuod kanila sa ilang sala niadtong Hulyo 18, 2020.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> Lipaya ninyo, lipaya ninyo ang akong katawhan, nagaingon ang inyong Dios. Sultihi ninyo ang Jerusalem sa malumo, ug suminggit kamo ngadto kaniya, nga ang iyang pakiggubat natuman na, nga ang iyang kasal-anan gipasaylo na; kay nakadawat siya gikan sa kamot sa Ginoo sa doble tungod sa tanan niyang mga sala. Ang tingog niadtong nagasinggit sa kamingawan: Andama ninyo ang dalan sa Ginoo, tul-ira sa awaaw ang halapad nga dalan alang sa atong Dios. Ang tagsatagsa ka walog pagabayawon, ug ang tagsatagsa ka bukid ug bungtod pagaubson; ug ang liko-liko pagatul-iron, ug ang mabangis nga mga dapit pagahimoon nga patag; Ug ang himaya sa Ginoo igapadayag, ug ang tanang unod makakita niini sa tingub; kay ang baba sa Ginoo maoy nagsulti niini. Isaias 40:1–5.

The passage identifying the work of the voice crying in the wilderness has some very detailed information. His message will be based upon a revelation of Christ’s character, as represented by the fact that the “glory,” which is Christ’s character, will be revealed. The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation is an unsealing of Christ’s character as represented by the element of His character that is represented as Alpha and Omega. It will also be revealed that His character is “truth.”

Ang teksto nga nag-ila sa buluhaton sa tingog nga nagsinggit didto sa kamingawan adunay pipila ka detalyado kaayong mga kasayoran. Ang iyang mensahe pagabasihaan sa usa ka pagpadayag sa kinaiya ni Cristo, sumala sa girepresentahan sa kamatuoran nga ang “himaya,” nga mao ang kinaiya ni Cristo, igapadayag. Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo nga gibuksan sa wala pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay maoy usa ka pag-abli sa kinaiya ni Cristo sumala sa girepresentahan sa bahin sa Iyang kinaiya nga gihulagway ingon nga Alpha ug Omega. Igapadayag usab nga ang Iyang kinaiya mao ang “kamatuoran.”

Another detail is that when the voice begins to cry, he is still in the wilderness of the three and a half days, for he is crying in the wilderness. Prophetically when his work begins the two witnesses are still dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. Another specific fact is that when the voice begins his work, the entire world shall have access to the message. Another observation is that the message is given in the period of the last days when Christ is blotting out the sins of the one hundred and forty-four thousand, for their iniquity has been pardoned. The sad fact that is also revealed “line upon line,” is that only those who meet the requirements of the gospel will receive the pardon that is being accomplished in that history.

Usa pa ka detalye mao nga sa dihang ang tingog magsugod sa pagsinggit, anaa pa siya sa kamingawan sa tulo ug tunga ka adlaw, kay siya nagsinggit diha sa kamingawan. Sa paagi nga matagnaon, sa dihang magsugod ang iyang buluhaton ang duha ka mga saksi patay pa gihapon diha sa dalan nga moagi sa walog ni Ezekiel. Laing piho nga kamatuoran mao nga sa dihang ang tingog magsugod sa iyang buluhaton, ang tibuok kalibotan makabaton ug pag-abot sa mensahe. Laing pagtan-aw mao nga ang mensahe gihatag sa yugto sa katapusang mga adlaw sa dihang si Cristo nagapala sa mga sala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay ang ilang kasal-anan napasaylo na. Ang makasusubo nga kamatuoran nga gipadayag usab “linya ibabaw sa linya,” mao nga kadtong lamang nga makatuman sa mga kinahanglanon sa ebanghelyo makadawat sa kapasayloan nga ginahimo nianang kasaysayan.

Only those that respond to the demands associated with the Leviticus twenty-six prayer will have their sins and their father’s sins blotted out, for they will have received “double for all her sins.” The Lord’s “hand” that is associated with their sins and the sins of their fathers is a symbol of the first disappointment, where the Lord held His hand over a mistake that produced the first disappointment. In Millerite history His hand prevented God’s people from seeing a hidden truth. His hand in that history represented His divine providence. In the last days His hand represents God’s peoples rejection of a revealed truth by God’s people, and His hand then represents His divine judgment.

Ang mga motubag lamang sa mga gikinahanglan nga nalangkit sa pag-ampo sa Leviticus 26 maoy mapapas ang ilang mga sala ug ang mga sala sa ilang mga amahan, kay nadawat na nila ang “doble tungod sa tanan niyang mga sala.” Ang “kamot” sa Ginoo nga nalangkit sa ilang mga sala ug sa mga sala sa ilang mga amahan usa ka simbolo sa unang kapakyasan, diin gitabonan sa Ginoo pinaagi sa Iyang kamot ang usa ka kasaypanan nga maoy nagpatungha sa unang kapakyasan. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang Iyang kamot maoy nakapugong sa katawhan sa Dios sa pagkakita sa usa ka tinagong kamatuoran. Ang Iyang kamot sa maong kasaysayan nagrepresentar sa Iyang balaang pag-atiman. Sa katapusang mga adlaw, ang Iyang kamot nagrepresentar sa pagsalikway sa gipadayag nga kamatuoran sa katawhan sa Dios, ug ang Iyang kamot unya nagrepresentar sa Iyang balaang paghukom.

With the voice of Ezekiel’s first prophecy the dead are formed together, but not yet standing as a mighty army. The second prophecy of Ezekiel chapter thirty-seven, accomplishes that by bringing the breath that comes from the four winds.

Pinaagi sa tingog sa unang tagna ni Ezekiel, ang mga patay natigom pag-usab ngadto sa usa ka lawas, apan wala pa makatindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Ang ikaduhang tagna sa Ezekiel kapitulo traynta’y-siyete mao ang nagtuman niana pinaagi sa pagdala sa gininhawa nga nagagikan sa upat ka hangin.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:9–14.

> Unya miingon siya kanako, Panagna ngadto sa hangin, panagna, anak sa tawo, ug ingna ang hangin, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Umari gikan sa upat ka hangin, O gininhawa, ug huypa kining mga pinatay, aron sila mabuhi. Busa nanagna ako sumala sa iyang gisugo kanako, ug ang gininhawa misulod kanila, ug nabuhi sila, ug mitindog sa ilang mga tiil, usa ka hilabihan kadaku nga panon. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kining mga bukog mao ang tibook balay sa Israel: ania karon, nagaingon sila, Ang among mga bukog namala na, ug ang among paglaum nawala na: kami giputol na sa among mga bahin. Busa panagna ug ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ania karon, O akong katawohan, ablihan ko ang inyong mga lubnganan, ug pabangonon ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, ug dad-on ko kamo ngadto sa yuta sa Israel. Ug kamo makaila nga ako mao ang Ginoo, sa diha nga maablihan ko ang inyong mga lubnganan, O akong katawohan, ug mapabangon ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, Ug ibutang ko ang akong espiritu diha kaninyo, ug kamo mabuhi, ug ibutang ko kamo sa inyong kaugalingong yuta: unya kamo makaila nga ako, ang Ginoo, maoy nagsulti niini, ug nagtuman niini, nagaingon ang Ginoo. Ezekiel 37:9–14.

That breath of Ezekiel’s prophecy is the sealing message, for it comes from the four winds.

Kana nga gininhawa sa propesiya ni Ezekiel mao ang mensahe sa pagpatik, kay kini nagagikan sa upat ka mga hangin.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ug human niini nga mga butang nakita ko ang upat ka mga manulonda nga nanindog sa upat ka suok sa yuta, nga nagkupot sa upat ka mga hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuyop sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga misaka gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka mga manulonda, nga kanila gihatag ang pagdaot sa yuta ug sa dagat, nga nagaingon, Ayaw pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtud nga mapatakan namo sa ilang mga agtang ang mga ulipon sa atong Dios. Pinadayag 7:1–3.

The four winds arise from the east, and prophetically, Islam is both “the east wind” and “the children of the east.” Ezekiel’s “breath,” which transforms the formed bodies into “a great and exceeding army” is the message that seals the one hundred and forty-four thousand. The sealing message of Revelation chapter seven, arises from the east. That message is the message of the Midnight Cry, and Zephaniah identifies it as the trumpet “alarm against the fenced cities, and against the high towers.”

Ang upat ka hangin motungha gikan sa sidlakan, ug sa kahulogan sa tagna, ang Islam mao ang “hangin sa sidlakan” ug ang “mga anak sa sidlakan.” Ang “ginhawa” ni Ezekiel, nga nag-usab sa naporma na nga mga lawas ngadto sa “usa ka dakô ug hilabihan ka daghang kasundalohan,” mao ang mensahe nga nagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang mensahe sa pagpatik sa Pinadayag kapitulo pito motungha gikan sa sidlakan. Kana nga mensahe mao ang mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii, ug ang Zephaniah nag-ila niini ingon nga trumpeta nga “pagpaalarma batok sa mga kinutaang siyudad, ug batok sa hataas nga mga tore.”

A tower is a symbol of the church.

Ang usa ka torre usa ka simbolo sa iglesia.

> “In the parable the householder represented God, the vineyard the Jewish nation, and the hedge the divine law which was their protection. The tower was a symbol of the temple.” The Desire of Ages, 597.

> “Sa sambingay ang tag-iya sa panimalay nagrepresentar sa Dios, ang parasan sa nasod nga Judio, ug ang koral sa balaang kasugoan nga maoy ilang panalipod. Ang torre simbolo sa templo.” The Desire of Ages, 597.

A city is a kingdom in Bible prophecy. The papacy is “Babylon,” “that great city.” France and thereafter the United States are “the great city,” of “Sodom and Egypt.” Jerusalem is the “great city,” that comes down out of heaven. Zephaniah’s message is against the cities and towers, or against the combination of church and state, which by definition is the image of the beast. It is the “secret” message of Daniel chapter two.

Ang usa ka siyudad mao ang usa ka gingharian diha sa tagna sa Biblia. Ang kapapahan mao ang “Babylon,” “kanang dakong siyudad.” Ang Pransiya ug sa ulahi ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang “dakong siyudad,” sa “Sodoma ug Egipto.” Ang Jerusalem mao ang “dakong siyudad,” nga nagakunsad gikan sa langit. Ang mensahe ni Sofonias batok sa mga siyudad ug mga tore, o batok sa panaghiusa sa simbahan ug estado, nga sa kahulogan mao ang larawan sa mapintas nga mananap. Kini mao ang “tinago” nga mensahe sa Daniel kapitulo dos.

Just before the Sunday law decree, that is Nebuchadnezzar’s golden image test of Daniel chapter three, the dead bodies awaken and are transformed into a mighty army to proclaim the message identifying and opposing the formation of the combination of church and state, while also identifying that Islam is the providential tool which God employs to exercise His judgment upon those who enforce Sunday worship as He has in past history. The message identifies that when the image is fully developed, and enforces the mark of the beast, the judgment will be delivered.

Sa dili pa ang dekreto sa balaod sa Domingo, nga mao ang pagsulay sa bulawang larawan ni Nabucodonosor sa Daniel kapitulo tres, ang mga patayng lawas mamata ug pagailisan ngadto sa usa ka gamhanang kasundalohan aron imantala ang mensahe nga nagaila ug nagasupak sa pagporma sa kombinasyon sa iglesia ug estado, samtang nagaila usab nga ang Islam mao ang mapanginabuhiong galamiton nga gigamit sa Dios aron ipatuman ang Iyang paghukom ibabaw niadtong nagapugos sa pagsimba sa Domingo, maingon sa Iyang gibuhat sa nangaging kasaysayan. Ang mensahe nagaila nga sa dihang ang larawan hingpit nang naporma, ug nagapatuman sa timaan sa mapintas nga mananap, ang paghukom igahatag.

There is no direct reference in Daniel chapter three to the image of the beast that leads to and reaches its maturity at the Sunday law, but there cannot be a third message without a first and second, for chapter two of Daniel must be included in the revelation of the truths represented in Daniel chapter three. The “secret” of the image dream of chapter two identifies God’s people coming to recognize the life and death implications of Nebuchadnezzar’s image of the beast.

Walay tuwirang paghisgot sa Daniel kapitulo tres bahin sa larawan sa mananap nga modala ngadto ug moabot sa iyang pagkahamtong diha sa balaod sa Domingo, apan dili mahimong adunay ikatulong mensahe nga walay nahauna ug ikaduhang mensahe, kay ang kapitulo dos sa Daniel kinahanglan maapil sa pagpadayag sa mga kamatuoran nga gisimbolohan sa Daniel kapitulo tres. Ang “tinago” sa damgo bahin sa larawan sa kapitulo dos nagaila sa katawohan sa Dios nga nag-abot sa pag-ila sa mga implikasyon sa kinabuhi ug kamatayon sa larawan sa mananap ni Nabucodonosor.

Sanctified logic requires that when Nebuchadnezzar determined that he was going to have a dedication ceremony to his golden idol, that the idol must first be built, and the musicians would need to practice the music they would play at the ceremony. There had to be advance preparation of construction going on over a period of time with excavation, a foundation laid, scaffolding, and workmen coming and going, and that preparation was the formation of the image of Nebuchadnezzar’s dream, but Nebuchadnezzar’s pride determined to make an image of only one beast, not all the kingdoms of Bible prophecy. The construction of that image is the test that God’s people must pass before probation closes, and before they are sealed, before the music plays.

Ang binalaan nga lohika nagkinahanglan nga sa dihang si Nebukadnezar mihukom nga magpahigayon siya ug seremonyas sa pagpahinungod sa iyang bulawanong larawan, ang larawan kinahanglan una nga matukod, ug ang mga musikero kinahanglan magpraktis sa musika nga ilang tukaron sa seremonyas. Kinahanglan adunay daan nga pagpangandam sa pagtukod nga nagpadayon sulod sa usa ka yugto sa panahon uban sa pagkalot, pagpatong sa patukoranan, mga andamyo, ug mga mamumuo nga magsige ug anhi ug lakaw, ug kana nga pagpangandam mao ang pagporma sa larawan sa damgo ni Nebukadnezar, apan ang pagkamapahitas-on ni Nebukadnezar maoy nagbuot sa paghimo ug larawan sa usa lamang ka mapintas nga mananap, dili sa tanang mga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang pagtukod nianang larawana mao ang pagsulay nga kinahanglan malabyan sa katawhan sa Dios sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay, ug sa dili pa sila patikan, sa dili pa motingog ang musika.

Sanctified logic also identifies that Shadrach, Meshach and Abednego were not the only Hebrew slaves that witnessed the advance preparation for the dedication of the golden image. They were simply the only Hebrews that understood the implications of those preparations as a life and death warning, and made their own personal preparation for the coming crisis.

Ang ginabalaan nga lohika nag-ila usab nga si Shadrach, Meshach, ug Abednego dili lamang mao ang mga ulipong Hebreohanon nga nakasaksi sa mga pagpangandam daan alang sa paghalad sa bulawang larawan. Sila lamang ang mga Hebreohanon nga nakasabot sa kahulogan sa maong mga pagpangandam ingon nga pasidaan sa kinabuhi ug kamatayon, ug naghimo sa ilang kaugalingong personal nga pagpangandam alang sa umaabot nga krisis.

In the passage from Sister White at the beginning of this article, she not only aligns Zephaniah’s decree with Nebuchadnezzar’s golden image and the Sunday law, she also identifies Isaiah’s unrighteous decree.

Sa sipi ni Sister White sa sinugdan niini nga artikulo, dili lamang niya gipahiuyon ang sugo ni Zephaniah ngadto sa bulawang larawan ni Nabucodonosor ug sa balaod sa Dominggo, kondili iyang giila usab ang dili matarong nga sugo ni Isaias.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed; To turn aside the needy from judgment, and to take away the right from the poor of my people, that widows may be their prey, and that they may rob the fatherless! And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:1–3.

> Alaut kanila nga nagmando ug dili matarung nga mga sugo, ug kanila nga nagsulat ug kabug-aton nga ilang gimandoan; Aron ilikay ang mga timawa gikan sa justicia, ug aron kuhaon ang katungod gikan sa mga kabus sa akong katawohan, aron ang mga balo mahimong ilang tukbonon, ug aron ilang tulison ang mga ilo! Ug unsa ang inyong pagabuhaton sa adlaw sa pagduaw, ug sa kalaglagan nga moabut gikan sa halayo? kang kinsa man kamo modangop alang sa tabang? ug hain man ninyo ibilin ang inyong himaya? Isaias 10:1–3.

Isaiah’s “unrighteous decree,” is the Sunday law, and it is “the day of visitation” and “desolation,” for the United States, for “national apostasy” is followed by “national ruin.” According to Isaiah, at the Sunday law, which is also Nebuchadnezzar’s golden image, the “desolation” “shall come from far.”

Ang “dili-matarong nga sugo” ni Isaias mao ang balaod sa Dominggo, ug kini mao ang “adlaw sa pagduaw” ug “kamingawan,” alang sa Tinipong Bansa sa Amerika, kay ang “nasudnong pagbiya sa pagtoo” paga-sundan sa “nasudnong pagkalaglag.” Sumala kang Isaias, sa panahon sa balaod sa Dominggo, nga mao usab ang bulawang larawan ni Nabucodonosor, ang “kamingawan” “moabot gikan sa halayo.”

> Remember this, and show yourselves men: bring it again to mind, O ye transgressors. Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure: Calling a ravenous bird from the east, the man that executeth my counsel from a far country: yea, I have spoken it, I will also bring it to pass; I have purposed it, I will also do it. Hearken unto me, ye stouthearted, that are far from righteousness: I bring near my righteousness: it shall not be far off, and my salvation shall not tarry: and I will place salvation in Zion for Israel my glory. Isaiah 46:8–13.

> Hinumdumi kini, ug pakit-a ang inyong kaugalingon nga mga lalaki; ipahinumdom kini pag-usab sa inyong hunahuna, kamong mga malapason. Hinumdumi ang nangaging mga butang sa karaang mga panahon; kay ako mao ang Dios, ug walay lain; ako mao ang Dios, ug walay sama kanako, Nga nagapahibalo sa katapusan sukad pa sa sinugdan, ug sukad sa karaang mga panahon sa mga butang nga wala pa mahitabo, nga nagaingon, Ang akong tambag magabarug, ug tumanon ko ang tanan kong kabubut-on: Nga nagatawag ug usa ka langgam nga masukihon gikan sa sidlakan, ang tawo nga nagatuman sa akong tambag gikan sa halayong yuta: oo, ako na ang namulong niini, ug pagahimoon ko usab kini nga mahinabo; gituyo ko kini, ug pagabuhaton ko usab kini. Pamatia ako, kamong mga mapagahi ug kasingkasing, nga halayo sa pagkamatarung: Akong paduolon ang akong pagkamatarung; dili kini mahilayo, ug ang akong kaluwasan dili malangan: ug ibutang ko ang kaluwasan sa Sion alang sa Israel nga akong himaya. Isaias 46:8–13.

Isaiah places this passage at the end of the tarrying time, for then his “salvation shall” no longer “tarry.” It is at the end of Revelation eleven’s three and a half days. The end of the tarrying time is marked by the arrival of the message of the Midnight Cry, when Ezekiel’s great army stands up. When they stand up, they are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven.

Gibutang ni Isaias kining bahina sa katapusan sa panahon sa paglangan, kay niadtong panahona ang iyang “kaluwasan” dili na “malangan.” Kini atua sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse. Ang katapusan sa panahon sa paglangan gimarkahan sa pag-abot sa mensahe sa Pagtuaw sa Tunga sa Gabii, sa dihang motindog ang dakong kasundalohan ni Ezequiel. Sa dihang sila motindog, ginabayaw sila ingon nga usa ka bandila diha sa kapitulo onse sa Pinadayag.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:11–14.

> Ug human sa tulo ka adlaw ug tunga ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod diha kanila, ug sila mitindog sa ilang mga tiil; ug dakong kahadlok miabut ibabaw kanila nga nakakita kanila. Ug sila nakadungog ug usa ka dakong tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Saka kamo dinhi. Ug sila mikayab ngadto sa langit diha sa usa ka panganod; ug ang ilang mga kaaway nakakita kanila. Ug niadtong maong taknaa dihay usa ka dakong linog, ug ang ikanapulo ka bahin sa siyudad nangapukan, ug sa linog nangamatay ang pito ka libo ka tawo: ug ang nanghibilin nangahadlok, ug mihatag ug himaya sa Dios sa langit. Ang ikaduhang kaalaut milabay na; ug, ania karon, ang ikatulong kaalaut moabut sa madali. Pinadayag 11:11–14.

The two witnesses of Revelation eleven ascend to heaven as the ensign, in the same hour as the earthquake, which is the Sunday law. At that time, or as John says, “in that hour,” according to Isaiah, chapter forty-six, God calls “the man” who executes His counsel, who is also “a ravenous bird from the east”. The ravenous bird, that is “the man” God employs to execute His counsel comes from “a far country”. In Isaiah chapter ten, at the time of the “unrighteous decree” which is the Sunday law, the “desolation” of the United States comes from “far.” “East” is a symbol of Islam, for in prophecy they are both “the children of the east,” and “the east wind.” A “bird” in prophecy is a religion, as represented by Babylon being a cage full of hateful and unclean birds. The “ravenous bird” that comes from a far country in the east, is the religion of Islam.

Ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse mosaka ngadto sa langit ingon nga bandila, sa maong takna usab sa linog, nga mao ang balaod sa Domingo. Nianang panahona, o sumala sa giingon ni Juan, “nianang taknaa,” sumala kang Isaias, kapitulo kuwarenta’y-sais, gitawag sa Dios “ang tawo” nga motuman sa Iyang tambag, nga mao usab “ang langgam nga mapintas gikan sa sidlakan.” Ang mapintas nga langgam, nga mao “ang tawo” nga gigamit sa Dios sa pagtuman sa Iyang tambag, nagagikan sa “halayong yuta.” Sa Isaias kapitulo diyes, sa panahon sa “dili matarong nga sugo” nga mao ang balaod sa Domingo, ang “kalaglagan” sa Tinipong Bansa nagagikan sa “halayo.” Ang “Sidlakan” usa ka simbolo sa Islam, kay sa tagna sila mao ang “mga anak sa sidlakan,” ug ang “hangin sa sidlakan.” Ang “langgam” sa tagna usa ka relihiyon, maingon nga gihulagway sa Babilonia nga usa ka hawla nga puno sa mga langgam nga masuk-anon ug mahugaw. Ang “mapintas nga langgam” nga gikan sa halayong yuta sa sidlakan mao ang relihiyon sa Islam.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Ug misinggit siya sa makusog nga tingog, nga nagaingon: Napukan na, napukan na ang dakung Babilonia, ug nahimo siyang puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dulomtan nga langgam. Pinadayag 18:2.

The three-fold-union of modern Babylon represents three forms of government, and also three forms of religion. The religion of the United Nations is spiritualism, the religion of the United States is apostate Protestantism and the religion of the pope is Catholicism. All those religious persuasions are sometimes symbolized as women, but also as birds. It is the religious and political force of the United Nations, with the United States as the primary king, that places the papacy on the throne of the earth. In the book of Zechariah, it is two birds that establish the pope, who is identified as that “wicked” by the apostle Paul in second Thessalonians.

Ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa modernong Babilonya nagrepresentar ug tulo ka porma sa panggamhanan, ug usab tulo ka porma sa relihiyon. Ang relihiyon sa United Nations mao ang espiritismo, ang relihiyon sa United States mao ang apostatang Protestantehanismo ug ang relihiyon sa papa mao ang Katolisismo. Kadtong tanang relihiyosong pagtuo usahay gisimbolohan ingong mga babaye, apan usab ingong mga langgam. Mao ang relihiyoso ug politikanhong gahum sa United Nations, uban sa United States isip nag-unang hari, nga nagbutang sa kapapahan sa trono sa yuta. Sa basahon ni Zacarias, duha ka langgam ang nagpatukod sa papa, kinsa giila sa apostol nga si Pablo sa ikaduhang Tesalonica ingong kana nga “dautan.”

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> Unya ang manulonda nga nakigsulti kanako migula, ug miingon kanako, Iyahat karon ang imong mga mata, ug tan-awa kon unsa kining migula. Ug ako miingon, Unsa man kini? Ug siya miingon, Kini mao ang usa ka epa nga migula. Miingon pa siya, Kini mao ang ilang panagway sa tibuok yuta. Ug, ania karon, may gibayaw nga usa ka talento nga tingga; ug kini mao ang usa ka babaye nga naglingkod sa taliwala sa epa. Ug siya miingon, Kini mao ang pagkadautan. Ug iyang gilabay kini ngadto sa taliwala sa epa; ug iyang gilabay ang bug-at nga tingga ibabaw sa baba niini. Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug, ania karon, migula ang duha ka mga babaye, ug ang hangin diha sa ilang mga pako; kay sila may mga pako nga sama sa mga pako sa tagak: ug ilang gibayaw ang epa sa taliwala sa yuta ug sa langit. Unya miingon ako sa manulonda nga nakigsulti kanako, Asa man dad-on niini ang epa? Ug siya miingon kanako, Aron tukoran kini ug balay sa yuta sa Sinar: ug kini pagapalig-onon, ug ipahimutang didto sa iyang kaugalingong patukoranan. Zacarias 5:5–11.

An ephah is a basket used for measuring. The two women that place the ephah, or basket that the papacy sits in the midst of, are two churches. Two religions will take the religion that is defined in the Bible as “that wicked” and build her a house in the land of Shinar. Shinar is another name for Babylon, and the Catholic church is Babylon the great in the last days.

Ang usa ka ephah mao ang usa ka bukag nga gigamit alang sa pagsukod. Ang duha ka babaye nga nagbutang sa ephah, o sa bukag nga sa taliwala niini nagalingkod ang kapapahan, mao ang duha ka mga iglesia. Duha ka mga relihiyon ang mokuha sa relihiyon nga gihubit sa Biblia ingon nga “kanang daotan” ug magatukod kaniya ug balay sa yuta sa Shinar. Ang Shinar mao ang laing ngalan sa Babilonia, ug ang Simbahang Katoliko mao ang dakong Babilonia sa kaulahiang mga adlaw.

The two women that “establish” the wicked woman in Babylon, have “wind in their wings.” Those women are also birds, for they have “wings,” and their justification for placing the woman is the “wind” of Islam, for Islam brings together every man’s hand. The woman that is lifted up, has been trapped in the ephah since her deadly wound in 1798, for there had been a leaden weight placed upon the mouth of the ephah she was in. But when the music of Nebuchadnezzar’s worship ceremony begins, the two women of apostate Protestantism and Spiritualism remove the leaden weight, and lift up the eighth head, that is of the seven.

Ang duha ka babaye nga “nagapahamutang” sa daotang babaye sa Babilonya, adunay “hangin sa ilang mga pako.” Kadtong mga babaye mga langgam usab, kay sila adunay “mga pako,” ug ang ilang katarungan sa pagpahimutang sa babaye mao ang “hangin” sa Islam, kay ang Islam nagapahiusa sa kamot sa tagsatagsa ka tawo. Ang babaye nga ginabayaw, natanggong diha sa efa sukad sa iyang makamatay nga samad niadtong 1798, kay may gibutang nga tingga nga bug-at ibabaw sa baba sa efa diin siya anaa. Apan sa dihang magsugod ang musika sa seremonyas sa pagsimba ni Nabucodonosor, ang duha ka babaye sa apostatang Protestanismo ug Espiritismo mopapas sa tingga nga bug-at, ug mopabayaw sa ikawalong ulo, nga iya sa pito.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> “Samtang nagakahiduol kita sa katapusang krisis, usa kini ka butang nga may labing dakong kahinungdanon nga ang panag-uyon ug panaghiusa maglungtad taliwala sa mga galamiton sa Ginoo. Ang kalibotan napuno sa unos ug gubat ug panagkabangi. Apan ilalom sa usa ka ulo—ang gahum sa kapapahan—ang katawhan maghiusa sa pagsupak sa Dios diha sa persona sa Iyang mga saksi. Kini nga panaghiusa gilig-on sa dakong apostata. Samtang nagatinguha siya sa paghiusa sa iyang mga ahente sa pagpakiggubat batok sa kamatuoran, magabuhat siya sa pagbahin ug pagpatibulaag sa mga tigpanalipod niini. Ang pangabugho, daotang pagpanaghap, ug daotang pagsulti, ginapadasig niya aron makamugna ug panagbingkil ug pagkabahinbahin.” Testimonies, tomo 7, 182.

The threefold union lifts up the papacy as the head, for they intend to destroy the nation not desired.

Ang tulo ka pilo nga paghiusa nagabayaw sa pagkapapa ingon nga ulo, kay nagatinguha sila sa paglaglag sa nasud nga dili tinguhaon.

> For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. Psalm 83:2–4.

> Kay tan-awa, ang imong mga kaaway naghimo ug kaguliyang; ug kadtong nanagdumot kanimo nagpatindog sa ulo. Sila naghimog malimbongong laraw batok sa imong katawohan, ug nanagsabut batok sa imong mga tinipigan. Sila nagaingon, Umari kamo, ug putlon ta sila aron dili na mahimong usa ka nasud; aron ang ngalan sa Israel dili na gayud mahinumduman. Salmo 83:2–4.

A bird is a religion, and the “ravenous bird from the east” which God calls at the “hour” of the Sunday law, when the message of the Midnight Cry is being proclaimed, is Islam. That is why in the very hour that the resurrected dead ascend into heaven as the ensign, the “third woe” of Islam comes quickly. This is why Isaiah states in verse one of chapter ten, “Woe” unto them that declare unrighteous decrees. The “Woes” of Revelation are Islam, and Islam is the providential judgment, or tool, or staff (Isaiah 10:5) that God uses to punish the United States for enforcing Sunday worship.

Ang langgam usa ka relihiyon, ug ang “masibaong langgam gikan sa sidlakan” nga gitawag sa Dios sa “takna” sa balaod sa Domingo, sa dihang ginamantala ang mensahe sa Tinguha sa Tunga-tunga sa Gabii, mao ang Islam. Mao kana ang hinungdan nga sa mao gayud nga takna nga ang mga nabanhaw nga mga patay mosaka ngadto sa langit ingon nga bandila, ang “ikatulong alaut” sa Islam moabut sa madali. Mao kini ang hinungdan nga si Isaias nag-ingon sa bersikulo uno sa kapitulo napulo, “Alaut” kanila nga nagmando ug dili matarung nga mga sugo. Ang mga “Alaut” sa Pinadayag mao ang Islam, ug ang Islam mao ang paghatag sa hukom pinaagi sa pagbuot sa Dios, o himan, o sungkod (Isaias 10:5) nga gigamit sa Dios sa pagsilot sa Tinipong Bansa sa Amerika tungod sa pagpatuman sa pagsimba sa Domingo.

Isaiah chapter forty-six, identifies the “ravenous bird from the east,” as “the man that executeth my counsel.” That “man” is Islam, and he is called “from a far country,” for God “purposed” to judge the United States, and thereafter the world, for Sunday enforcement, as He did in former times with pagan Rome and the first four trumpets, and then with papal Rome in the fifth and sixth “Woe” trumpets. His purpose in Isaiah chapter forty-six is to call the “ravenous bird from the east,” and He informs His people who desire to understand His counsel and purpose “Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure.”

Ang kapitulo kuwarenta y sais sa Isaias nag-ila sa “langgam nga masukihon sa silangan,” ingon nga “ang tawo nga magatuman sa akong tambag.” Kining “tawhana” mao ang Islam, ug siya gitawag nga “gikan sa halayong yuta,” kay ang Dios “nagtuyo” sa paghukom sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug pagkahuman sa kalibotan, tungod sa pagpatuman sa Domingo, maingon sa Iyang gibuhat sa nangaging mga panahon pinaagi sa pagano nga Roma ug sa unang upat ka mga trumpeta, ug unya pinaagi sa papal nga Roma sa ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta sa “Alaut.” Ang Iyang tuyo sa kapitulo kuwarenta y sais sa Isaias mao ang pagtawag sa “langgam nga masukihon sa silangan,” ug Siya nagpahibalo sa Iyang katawhan nga nangandoy nga makasabut sa Iyang tambag ug tuyo: “Hinumdumi ang mga butang kaniadto sa karaang panahon; kay ako mao ang Dios, ug walay lain; ako mao ang Dios, ug walay sama kanako, Nga nagapadayag sa katapusan sukad sa sinugdan, ug sukad sa karaang mga panahon sa mga butang nga wala pa mabuhat, nga nagaingon, Ang akong tambag magapadayon, ug pagabuhaton ko ang tanan nakong kahimut-an.”

In verse three Isaiah chapter ten, Isaiah records three important questions:

Sa bersikulo tres sa Isaias kapitulo napulo, gitala ni Isaias ang tulo ka mahinungdanong mga pangutana:

> And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:3.

> Ug unsa man ang inyong pagabuhaton sa adlaw sa pagduaw, ug sa pagkagun-ob nga moabot gikan sa halayo? kang kinsa man kamo modangop alang sa tabang? ug asa man ninyo ibilin ang inyong himaya? Isaias 10:3.

The final question identifies that the glorious land loses her glory at the unrighteous decree. The glory of the United States is the Constitution, which is fully overturned at the Sunday law.

Ang katapusang pangutana nagpakita nga ang mahimayaong yuta mawad-an sa iyang himaya tungod sa dili matarong nga sugo. Ang himaya sa Estados Unidos mao ang Konstitusyon, nga hingpit nga pagatumbahon sa balaod sa Dominggo.

> “And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity.” The Great Controversy, 441.

> “Ug ang Konstitusyon naggarantiya sa katawhan sa katungod sa kaugalingong pagdumala, nga naglatid nga ang mga representante nga gipili pinaagi sa boto sa katawhan maoy maghimo ug magpatuman sa mga balaod. Ang kagawasan sa relihiyosong pagtuo gihatag usab, nga ang matag tawo gitugotan sa pagsimba sa Dios sumala sa mga mando sa iyang konsensiya. Ang Republikano nga pamaagi ug ang Protestantismo nahimong mga sukaranang prinsipyo sa nasod. Kini nga mga prinsipyo mao ang tinago sa iyang gahum ug kauswagan.” The Great Controversy, 441.

It is the Constitution that identifies the glory that is left in the dust at the Sunday law.

Ang Konstitusyon mao ang nag-ila sa himaya nga gibiyaan sa abog sa balaod sa Domingo.

> “When the nation for which God has worked in such a marvelous manner, and over which He has spread the shield of Omnipotence, abandons Protestant principles, and through its legislature gives countenance and support to Romanism in limiting religious liberty, then God will work in His own power for His people that are true. The tyranny of Rome will be exercised, but Christ is our refuge.” Testimonies to Ministers, 206.

> “Sa diha nga ang nasod nga alang niini ang Dios nagbuhat sa hilabihan ka katingalahang paagi, ug nga ibabaw niini Iyang gibuklad ang taming sa Kagahum-sa-Tanan, mobiya sa mga prinsipyo sa Protestantismo, ug pinaagi sa iyang lehislatura mohatag ug pag-uyon ug pagpaluyo sa Romanismo sa pagpugong sa relihiyosong kagawasan, nan ang Dios magabuhat pinaagi sa Iyang kaugalingong gahum alang sa Iyang mga katawohan nga matinumanon. Ang malupigon nga pagdumala sa Roma ipatuman, apan si Cristo mao ang atong dangpanan.” Testimonies to Ministers, 206.

At Isaiah’s “unrighteous decree,” which is the Sunday law, the glory of the United States is gone, and it immediately answers Isaiah’s second question as it prophetically flees to the United Nations, the ten-king confederacy of Revelation chapter seventeen for help to address the attack of Islam of the third “Woe”. The first of the three questions identifies the setting of the Sunday law desolation that causes the United States to begin its next work of forcing the entire world to accept the combination of church and state, as represented by the unification of the United Nations and the Catholic Church, with the pope in control of the unholy relationship. It calls that desolation “the day of visitation”. All these prophetic realities align with Nebuchadnezzar’s dedication service for the golden image.

Sa “dili matarong nga sugo” ni Isaias, nga mao ang balaod sa Domingo, nawala na ang himaya sa Estados Unidos, ug diha-diha kini mitubag sa ikaduhang pangutana ni Isaias samtang kini sa profetikanhong paagi mikalagiw ngadto sa United Nations, ang pederasyon sa napulo ka mga hari sa Pinadayag kapitulo disisiyete, aron mangayo og tabang sa pagsulbad sa pag-atake sa Islam sa ikatulong “Alaut”. Ang una sa tulo ka mga pangutana nag-ila sa kahimtang sa kalaglagan sa balaod sa Domingo nga maoy hinungdan sa pagsugod sa Estados Unidos sa iyang sunod nga buluhaton sa pagpugos sa tibuok kalibotan sa pagdawat sa panaghiusa sa iglesia ug estado, ingon sa girepresentahan sa paghiusa sa United Nations ug sa Simbahang Katoliko, uban sa papa nga nagdumala sa dili balaang relasyon. Gitawag niini kana nga kalaglagan nga “adlaw sa pagduaw”. Kining tanan nga mga profetikanhong kamatuoran nagkauyon sa seremonya sa pagpahinungod ni Nabucodonosor sa bulawang larawan.

We will continue chapter three of Daniel in the next article.

Padayonon nato ang ikatulong kapitulo sa Daniel sa sunod nga artikulo.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today. The condemnation that will fall upon the inhabitants of the earth in this day will be because of their rejection of light. Our condemnation in the judgment will not result from the fact that we have lived in error, but from the fact that we have neglected Heaven-sent opportunities for discovering truth. The means of becoming conversant with the truth are within the reach of all; but, like the indulgent, selfish king, we give more attention to the things that charm the ear, and please the eye, and gratify the palate, than to the things that enrich the mind, the divine treasures of truth. It is through the truth that we may answer the great question, ‘What must I do to be saved?’” Bible Echo, September 17, 1894.

> “Sa kasaysayan ni Nabucodonosor ug ni Belsasar, ang Dios nagsulti ngadto sa katawhan niining panahona. Ang silot nga moabut ibabaw sa mga lumolupyo sa yuta niining adlawa mahitabo tungod sa ilang pagsalikway sa kahayag. Ang atong pagahukman sa paghukom dili magagikan sa kamatuoran nga kita nagpuyo sa kasaypanan, kondili sa kamatuoran nga atong gipasagdan ang mga kahigayonang gipadala sa Langit alang sa pagdiskobre sa kamatuoran. Ang mga paagi aron mahimong nasinati sa kamatuoran anaa sa maabot sa tanan; apan, sama sa mapatuyangon, hakog nga hari, atong gihatagan ug labawng pagtagad ang mga butang nga makapahimuot sa dalunggan, ug makapahimuot sa mata, ug makatagbaw sa alingagngag, kay sa mga butang nga makapadato sa hunahuna, ang langitnong mga bahandi sa kamatuoran. Pinaagi sa kamatuoran kita makatubag sa dakong pangutana, ‘Unsa ang kinahanglan kong buhaton aron ako maluwas?’” Bible Echo, Septyembre 17, 1894.

Back to Articles