Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Nine

Ang Basahon ni Daniel - Bilang Kaluhaan ug Siyam

Belshazzar’s Feast and the Prophetic Hour: Unveiling the Sunday Law, the Fall of Babylon, and the Final Crisis

Ang Piging ni Belshazzar ug ang Tagnaong Takna: Pagpadayag sa Balaod sa Domingo, sa Pagkahulog sa Babilonia, ug sa Katapusang Krisis

Author

Jeff Pippenger

Published

December 24, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Belshazzar’s feast identifies the “hour” of the Sunday law, but it places the emphasis upon the judgment of the Republican horn. Nebuchadnezzar’s golden image in Daniel chapter three, places the same history, in the context of God’s faithful people who are then lifted up as an ensign. Daniel chapter six, addresses the same line, but addresses the role of the Protestant horn. Belshazzar is representing the “state,” and he called one thousand of his “lords.”

Ang kombira ni Belshazzar nag-ila sa “takna” sa balaod sa Domingo, apan gibutang niini ang paghatag og gibug-aton ibabaw sa paghukom sa Republikano nga sungay. Ang bulawang larawan ni Nabucodonosor diha sa Daniel kapitulo tres nagbutang sa maong kasaysayan sulod sa konteksto sa matinumanong katawhan sa Dios, nga unya ginabayaw ingon nga usa ka bandila. Ang Daniel kapitulo sais naghisgot sa maong linya, apan naghisgot sa papel sa Protestante nga sungay. Si Belshazzar nagrepresentar sa “estado,” ug iyang gitawag ang usa ka libo sa iyang mga “agalon.”

> Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:1–5.

> Si Belshazar nga hari naghimo ug usa ka dakung kombira alang sa usa ka libo sa iyang mga kadagkuan, ug nag-inom ug bino sa atubangan sa maong usa ka libo. Si Belshazar, samtang nagtilaw siya sa bino, nagsugo nga dad-on ang bulawan ug salaping mga sudlanan nga gikuha sa iyang amahan nga si Nabucodonosor gikan sa templo nga didto sa Jerusalem; aron ang hari, ug ang iyang mga principe, ang iyang mga asawa, ug ang iyang mga puyopuyo, makainom pinaagi niini. Unya gidala nila ang bulawang mga sudlanan nga gikuha gikan sa templo sa balay sa Dios nga didto sa Jerusalem; ug ang hari, ug ang iyang mga principe, ang iyang mga asawa, ug ang iyang mga puyopuyo, miinom diha niini. Miinom sila ug bino, ug gidayeg ang mga dios nga bulawan, ug sa salapi, ug sa tumbaga, ug sa puthaw, ug sa kahoy, ug sa bato. Niadtong maong taknaa mitungha ang mga tudlo sa kamot sa usa ka tawo, ug misulat sa atbang sa tangkawan ibabaw sa apog sa bungbong sa palasyo sa hari: ug nakita sa hari ang bahin sa kamot nga nagsulat. Daniel 5:1–5.

The number “ten” represents the dragon, and one hundred, and one thousand is simply a magnification of the same symbol. In chapter six, one hundred and twenty push the deceitful law, and one hundred and twenty is a symbol for priests. Considering “line upon line,” Belshazzar’s feast is illustrating the judgment upon a corrupted statecraft, and judgment of a corrupted churchcraft. Belshazzar was drunk with the Babylonian wine, and then determined to desecrate the sacred vessels of God’s temple in Jerusalem.

Ang numero nga “napulo” nagrepresentar sa dragon, ug ang usa ka gatus, ug ang usa ka libo, yanong pagpadako lamang sa mao rang simbolo. Sa ikaunom nga kapitulo, ang usa ka gatus ug kaluhaan nagduso sa malimbongong balaod, ug ang usa ka gatus ug kaluhaan usa ka simbolo alang sa mga pari. Sa paghunahuna sa “linya ibabaw sa linya,” ang kombira ni Belshazzar naghulagway sa paghukom ibabaw sa usa ka nadunot nga pagdumala sa estado, ug sa paghukom sa usa ka nadunot nga pagdumala sa iglesia. Si Belshazzar nahubog sa vino sa Babilonia, ug unya mituyo sa pagpasipala sa mga balaang sudlanan sa templo sa Dios sa Jerusalem.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).” Selected Messages, book 2, 118.

> “Ang propeta nagaingon, ‘Ug nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon: Napukan na ang Babilonya nga bantugan, napukan na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa’ (Pinadayag 18:1, 2). Mao kini ang mao gihapong mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Napukan ang Babilonya, ‘kay gipainom niya ang tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pagkamakihilawason’ (Pinadayag 14:8). Unsa man kana nga bino?—Ang iyang bakak nga mga pagtulon-an. Iyang gihatag sa kalibotan ang usa ka bakak nga adlaw nga igpapahulay ilis sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang kabakakan nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang susamang mga kasaypanan iyang gipakaylap sa halayo ug sa halapad, ‘nga nagatudlo ingon nga mga pagtulon-an sa mga sugo sa mga tawo’ (Mateo 15:9).” Selected Messages, libro 2, 118.

The wine Belshazzar was drinking was the papacy’s idol sabbath, for the feast represented the prophetic “hour” of the Sunday law. The sanctuary vessels he brought into the banquet hall represented not only rebellion against God, but sacred vessels also represent God’s people, for the literal represents the spiritual, and people are vessels.

Ang bino nga giinom ni Belsasar mao ang idolong Igpapahulay sa kapapahan, kay ang kombira nagrepresentar sa profetikanhong “takna” sa balaod sa Domingo. Ang mga sudlanan sa santuwaryo nga iyang gidala ngadto sa hall sa kombira nagrepresentar dili lamang sa pagsukol batok sa Dios, kondili ang sagradong mga sudlanan nagrepresentar usab sa katawhan sa Dios, kay ang literal nagrepresentar sa espirituwal, ug ang mga tawo mga sudlanan.

> Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are his. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honour, and some to dishonour. If a man therefore purge himself from these, he shall be a vessel unto honour, sanctified, and meet for the master’s use, and prepared unto every good work. 2 Timothy 2:19–21.

> Bisan pa niana, ang patukoranan sa Dios nagatindog nga lig-on, nga adunay niini nga timaan: Ang Ginoo nakaila kanila nga iya. Ug, Ang tagsatagsa nga nagahisgot sa ngalan ni Cristo mobiya sa kasal-anan. Apan sa usa ka dakong balay adunay dili lamang mga sudlanan nga bulawan ug salapi, kondili usab nga kahoy ug yuta; ug ang uban alang sa kadungganan, ug ang uban alang sa kaulawan. Busa, kon ang usa ka tawo maghinlo sa iyang kaugalingon gikan niini, mahimo siyang usa ka sudlanan alang sa kadungganan, gibalaan, ug angay gamiton sa agalon, ug giandam alang sa matag maayong buhat. 2 Timoteo 2:19–21.

In the midst of desecrating God’s people through enforced Sunday worship, the fiery handwriting spells out Belshazzar’s doom.

Sa taliwala sa pagpasipala sa katawhan sa Dios pinaagi sa pinugos nga pagsimba sa Dominggo, ang nagdilaab nga sinulat sa kamot nagpatik sa kapahamakan ni Belshazzar.

> In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and show me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:5–7.

> Nianang maong taknaa migula ang mga tudlo sa kamot sa usa ka tawo, ug misulat atbang sa tangkawan ibabaw sa kalsada sa bungbong sa palasyo sa hari; ug nakita sa hari ang bahin sa kamot nga nagsulat. Unya nausab ang dagway sa nawong sa hari, ug ang iyang mga hunahuna nakasamok kaniya, nga tungod niini nangaluag ang mga lutahan sa iyang hawak, ug ang iyang mga tuhod nagtagok sa usag usa. Ang hari misinggit sa makusog aron pasudlon ang mga maghuhubad sa mga bitoon, ang mga Caldeanhon, ug ang mga mananagna. Ug ang hari misulti ug miingon sa mga manggialamon sa Babilonia, Bisan kinsa nga makabasa niining sinulat, ug makapahibalo kanako sa kahulogan niini, pagabistihan siya ug mapulang-bayong sapot, ug pagabutangan ug kolintas nga bulawan sa iyang liog, ug mahimo siyang ikatulong magmamando sa gingharian. Daniel 5:5–7.

Historically the passage is understood to be identifying that Belshazzar’s father, had left the political throne to Belshazzar, and for this reason the best his son could offer for an interpretation of the handwriting was a position of being the third ruler. Leading up to the Sunday law in the United States, the political leadership will be in a subservient position to the religious leadership who will be working to introduce a new form of worship. The image of the beast represents the combination of church and state with the church in control of the relationship, and at the Sunday law Belshazzar was the political king, thus symbolizing the state, but he was only the second in command to his father’s religious authority. The best he could offer Daniel was to be third.

Sa kasaysayan, ang maong pahayag gisabtan nga nagaila nga ang amahan ni Belshazzar mibiya sa politikanhong trono ngadto kang Belshazzar, ug tungod niini ang labing maayong ikatanyag sa iyang anak alang sa paghubad sa sinulat mao ang pagkaposisyon isip ikatulong magmamando. Sa mga panghitabo nga nagapaingon ngadto sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, ang politikanhong pagpangulo maanaa sa usa ka mapailalon nga kahimtang ubos sa relihiyosong pagpangulo nga magabuhat aron ipaila ang usa ka bag-ong porma sa pagsimba. Ang hulagway sa mananap nagarepresentar sa panaghiusa sa iglesia ug estado uban sa iglesia nga maoy nagakontrolar sa maong relasyon, ug sa panahon sa balaod sa Domingo si Belshazzar mao ang politikanhong hari, busa nagsimbolo sa estado, apan siya ikaduha lamang sa pagmando ubos sa relihiyosong awtoridad sa iyang amahan. Ang labing maayong iyang ikatanyag kang Daniel mao ang mahimong ikatulo.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends. . . .

> “Sa diha nga ang unang iglesya nangadunot tungod sa pagbiya gikan sa kayano sa ebanghelyo ug sa pagdawat sa mga pagano nga ritwal ug mga batasan, nawala kaniya ang Espiritu ug gahum sa Dios; ug aron mapugngan ang mga konsensiya sa katawhan, nangita siya sa suporta sa sekular nga gahum. Ang sangpotanan mao ang kapapahan, usa ka iglesya nga nagkontrolar sa gahum sa estado ug naggamit niini aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga tumong, ilabina alang sa pagsilot sa ‘herehiya.’ Aron ang Tinipong Bansa sa Amerika makaporma ug larawan sa mapintas nga mananap, ang relihiyosong gahum kinahanglan nga makakontrolar sa sibil nga panggamhanan sa ingon nga paagi nga ang awtoridad sa estado magamit usab sa iglesya sa pagtuman sa iyang kaugalingong mga tumong....”

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

> “Ang pagpatuman sa pagbantay sa Dominggo sa bahin sa mga Protestante nga mga iglesia mao ang pagpatuman sa pagsimba sa pagkapapa—sa mananap. Kadtong, nga nakasabut sa mga pag-angkon sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagtuman sa mini imbis sa tinuod nga Igpapahulay, sa ingon naghatag ug pagtahod ngadto nianang gahum nga pinaagi lamang niana kini gisugo. Apan sa maong buhat mismo sa pagpatuman sa usa ka relihiyosong katungdanan pinaagi sa sekular nga kagamhanan, ang mga iglesia mag-umol sa ilang kaugalingon ug usa ka larawan sa mananap; busa ang pagpatuman sa pagbantay sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika mahimong pagpatuman sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

It is in a crisis that character is revealed, and the mysterious message on the wall produced a crisis in Belshazzar’s experience and marked the end of his kingdom, thus symbolizing the end of the kingdom of the earth beast. Belshazzar died that very night, representing the Sunday law, when the United States is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy at the Sunday law, but the United States immediately transitions into the premier king of the ten kings. The ten kings are the seventh kingdom of Bible prophecy, and they immediately agree to give their seventh kingdom to the beast.

Diha sa usa ka krisis nga ang kinaiya mapadayag, ug ang misteryosong mensahe diha sa bongbong nagpahinabo ug usa ka krisis sa kasinatian ni Belshazzar ug nagtimaan sa katapusan sa iyang gingharian, sa ingon nagsimbolo sa katapusan sa gingharian sa mananap sa yuta. Si Belshazzar namatay niadtong maong gabhiona, nga nagrepresentar sa balaod sa Domingo, sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika mapukan isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia diha sa balaod sa Domingo, apan ang Tinipong Bansa sa Amerika dihadiha mopasamok ngadto sa pangulong hari sa napulo ka mga hari. Ang napulo ka mga hari mao ang ikapitong gingharian sa tagna sa Biblia, ug dihadiha sila mouyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa mananap.

> For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.

> Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa Iyang kabubut-on, ug ang paghiusa sa usa ka hunahuna, ug ang paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Pinadayag 17:17.

The final movements are rapid ones, and the transition from the sixth kingdom to the seventh, and then to the eighth is rapid, for the world is then in a great crisis. The overthrow of the earth beast causes Belshazzar to fear, and as the premier king of the ten kings, he represents the fear that all the kings of the earth will experience at the overthrow of the United States. In Revelation chapter eleven, the “hour” that the handwriting appears upon the wall, is the “hour” of the great earthquake. At that point three symbols of Islam are marked, and it is Islam that causes the kings to fear in the last days.

Ang kataposang mga kalihokan mga tulin-on gayod, ug ang pagbalhin gikan sa ikaunom nga gingharian ngadto sa ikapito, ug dayon ngadto sa ikawalo, paspas, kay ang kalibotan anaa na niadto sa dakong krisis. Ang pagpukan sa mananap sa yuta maoy hinungdan nga mahadlok si Belshazzar, ug ingon nga pangulong hari sa napulo ka mga hari, siya nagrepresentar sa kahadlok nga masinati sa tanang mga hari sa yuta sa pagpukan sa Estados Unidos. Diha sa Pinadayag kapitulo onse, ang “takna” nga ang sinulat sa kamot mitungha sa bongbong mao ang “takna” sa dakong linog. Niadtong higayona, tulo ka mga simbolo sa Islam gimarkahan, ug ang Islam maoy hinungdan nga ang mga hari mahadlok sa kataposang mga adlaw.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalm 48:4–8.

> Kay tan-awa, ang mga hari nanagtigum; sila nanag-agi nga nagkahiusa. Nakakita sila niini, ug busa nanghibulong sila; nangalisang sila, ug midali sa pagpalayo. Didto gikupot sila sa kahadlok, ug sa kasakit, sama sa usa ka babaye nga nagbati. Imong gibuak ang mga sakayan sa Tarshish pinaagi sa hangin nga sidlakan. Sumala sa among nadungog, mao usab ang among nakita diha sa siyudad sa Ginoo sa mga panon, diha sa siyudad sa among Dios: ang Dios magapalig-on niini hangtod sa kahangturan. Selah. Salmo 48:4–8.

The lords, or kings were assembled at Belshazzar’s feast, drinking the wine of Babylon and handling and looking upon the sacred vessels of God’s sanctuary, when fear took hold of them, as represented by Belshazzar’s fear when the handwriting appeared upon the wall. Belshazzar’s fear began an escalating fear that is represented by a woman in travail, and Revelation eleven’s “hour” leads into chapter twelve, where the ensign is represented as a woman about to give birth. The first labor pain is the handwriting on the wall of the banquet hall. The fear is caused by the “east wind” of Islam, that “breakest the ships of Tarshish.”

Ang mga ginoo, o mga hari, nagkatigom sa kombira ni Belshazzar, nag-inom sa bino sa Babilonia ug nagkupot ug nagtan-aw sa mga balaang sudlanan sa santuwaryo sa Dios, sa dihang gikuptan sila sa kahadlok, ingon sa gilarawan sa kahadlok ni Belshazzar sa dihang mitungha ang sinulat sa bungbong. Ang kahadlok ni Belshazzar nagsugod sa usa ka nagkakusog nga kahadlok nga gilarawan pinaagi sa usa ka babayeng nagbati sa pagpanganak, ug ang “takna” sa Pinadayag onse nagdala ngadto sa kapitulo dose, diin ang bandera gilarawan ingon nga usa ka babaye nga hapit nang manganak. Ang unang sakit sa pagpanganak mao ang sinulat sa bungbong sa hawanan sa kombira. Ang kahadlok gipahinabo sa “hangin sa sidlakan” sa Islam, nga “nagabuak sa mga sakayan sa Tarsis.”

In Belshazzar’s banquet hall, “one thousand lords” are consuming the wine of Babylon, which represents Sunday enforcement. At that time, Nebuchadnezzar’s orchestra begins to play the music, as Belshazzar has the ornaments of the sanctuary brought in. The whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance around Nebuchadnezzar’s golden idol. But the party is crashed by the “east wind,” which is the “third woe” that comes quickly, and is the “seventh trumpet.” When Islam crashes the party, the “nations are angered.” They are angered, for the ships of Tarshish, the symbol of the economic structure of planet earth is then sank in the midst of the sea.

Sa hawanan sa kombira ni Belshazzar, ang “usa ka libong mga pangulo” nagainom sa vino sa Babilonia, nga nagrepresentar sa pagpatuman sa Domingo. Niadtong panahona, ang orkestra ni Nabucodonosor nagsugod sa pagtugtog sa musika, samtang gipadala ni Belshazzar ang mga dayandayan sa balaang puloy-anan. Ang bigaon sa Tiro nagsugod sa pag-awit, ug ang apostatang Israel nagsugod sa pagsayaw libot sa bulawang larawan ni Nabucodonosor. Apan ang maong kasadya nabungkag sa “hangin sa sidlakan,” nga mao ang “ikatulong kaalaut,” nga moabut sa madali, ug mao ang “ikapitong trompeta.” Sa dihang gibungkag sa Islam ang maong kasadya, ang “mga nasud nangasuko.” Nangasuko sila, kay ang mga sakayan sa Tarshish, ang simbolo sa estrukturang pang-ekonomiya sa planeta nga yuta, niadto gilunod sa taliwala sa dagat.

> Tarshish was thy merchant by reason of the multitude of all kind of riches; with silver, iron, tin, and lead, they traded in thy fairs. Javan, Tubal, and Meshech, they were thy merchants: they traded the persons of men and vessels of brass in thy market. They of the house of Togarmah traded in thy fairs with horses and horsemen and mules. The men of Dedan were thy merchants; many isles were the merchandise of thine hand: they brought thee for a present horns of ivory and ebony. Syria was thy merchant by reason of the multitude of the wares of thy making: they occupied in thy fairs with emeralds, purple, and broidered work, and fine linen, and coral, and agate. Judah, and the land of Israel, they were thy merchants: they traded in thy market wheat of Minnith, and Pannag, and honey, and oil, and balm. Damascus was thy merchant in the multitude of the wares of thy making, for the multitude of all riches; in the wine of Helbon, and white wool. Dan also and Javan going to and fro occupied in thy fairs: bright iron, cassia, and calamus, were in thy market. Dedan was thy merchant in precious clothes for chariots. Arabia, and all the princes of Kedar, they occupied with thee in lambs, and rams, and goats: in these were they thy merchants. The merchants of Sheba and Raamah, they were thy merchants: they occupied in thy fairs with chief of all spices, and with all precious stones, and gold. Haran, and Canneh, and Eden, the merchants of Sheba, Asshur, and Chilmad, were thy merchants. These were thy merchants in all sorts of things, in blue clothes, and broidered work, and in chests of rich apparel, bound with cords, and made of cedar, among thy merchandise. The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27:12–26.

> Ang Tarshish mao ang imong magpapatigayon tungod sa kadagaya sa tanang matang sa bahandi; pinaagi sa salapi, puthaw, lata, ug tingga, sila nagpatigayon sa imong mga patigayon. Ang Javan, Tubal, ug Meshech, sila mao ang imong mga magpapatigayon: ilang gibaligya ang mga tawo ug mga sudlanan nga tumbaga sa imong merkado. Ang mga sakop sa balay ni Togarmah nagpatigayon sa imong mga patigayon pinaagi sa mga kabayo, mga mangangabayo, ug mga mula. Ang mga tawo sa Dedan mao ang imong mga magpapatigayon; daghang mga pulo maoy baligya sa imong kamot: ilang gidala kanimo ingon nga gasa ang mga sungay nga garing ug ebony. Ang Siria mao ang imong magpapatigayon tungod sa kadagaya sa mga baligya sa imong binuhat: sila nagpatigayon sa imong mga patigayon pinaagi sa mga esmeralda, purpura, binurdahan nga buhat, ug maayong lino, ug korales, ug agata. Ang Juda, ug ang yuta sa Israel, sila mao ang imong mga magpapatigayon: sila nagpatigayon sa imong merkado sa trigo sa Minnith, ug Pannag, ug dugos, ug lana, ug balsamo. Ang Damasco mao ang imong magpapatigayon tungod sa kadagaya sa mga baligya sa imong binuhat, tungod sa kadagaya sa tanang bahandi; pinaagi sa bino sa Helbon, ug maputing balhibo sa karnero. Ang Dan usab ug ang Javan nga nagbalik-balik nagpatigayon sa imong mga patigayon: masanag nga puthaw, casia, ug calamus, diha sa imong merkado. Ang Dedan mao ang imong magpapatigayon sa mga bililhong panapton alang sa mga carro. Ang Arabia, ug ang tanang mga principe sa Kedar, sila nagpatigayon uban kanimo sa mga nating karnero, ug mga carnero, ug mga kanding: niini sila mao ang imong mga magpapatigayon. Ang mga magpapatigayon sa Sheba ug Raamah, sila mao ang imong mga magpapatigayon: sila nagpatigayon sa imong mga patigayon pinaagi sa labing pinili sa tanang mga panakot, ug sa tanang bililhong mga bato, ug bulawan. Ang Haran, ug Canneh, ug Eden, ang mga magpapatigayon sa Sheba, Asshur, ug Chilmad, mao ang imong mga magpapatigayon. Kini sila mao ang imong mga magpapatigayon sa tanang matang sa mga butang, sa asul nga mga bisti, ug binurdahan nga buhat, ug sa mga kahon sa mahalong mga sapot, nga gihigot pinaagi sa mga pisi, ug hinimo sa cedro, taliwala sa imong mga baligya. Ang mga sakayan sa Tarshish nanag-awit mahitungod kanimo sa imong merkado: ug ikaw napuno, ug nahimong hilabihan ka mahimayaon sa taliwala sa mga dagat. Ang imong mga magsasagwan nagdala kanimo ngadto sa dagkung katubigan: ang hangin sa silangan nagbungkag kanimo sa taliwala sa mga dagat. Ang imong mga bahandi, ug ang imong mga patigayon, ang imong mga baligya, ang imong mga marinero, ug ang imong mga piloto, ang imong mga maglulutas sa mga liki sa sakayan, ug ang mga nagpatigayon sa imong mga baligya, ug ang tanan mong mga tawo sa gubat, nga anaa sa sulod nimo, ug sa tanan mong panon nga anaa sa taliwala nimo, mangahulog ngadto sa taliwala sa mga dagat sa adlaw sa imong pagkalaglag. Ezekiel 27:12–26.

The “ships of Tarshish” are the symbol of the economic structure of planet earth, and they are sunk in the midst of the sea by the “east wind.” Ezekiel informs us this takes place in the “day of thy ruin,” and the subject of Ezekiel chapter twenty-seven, is the lamentation for Tyrus.

Ang “mga sakayan sa Tarshish” mao ang simbolo sa estrukturang ekonomikanhon sa planeta nga yuta, ug kini gilubong sa taliwala sa dagat pinaagi sa “hangin sa sidlakan.” Gipahibalo kanato ni Ezekiel nga kini mahitabo sa “adlaw sa imong kalaglagan,” ug ang hilisgutan sa Ezekiel kapitulo baynte-siete mao ang pagminatay alang sa Tyrus.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus; And say unto Tyrus, O thou that art situate at the entry of the sea, which art a merchant of the people for many isles, Thus saith the Lord God; O Tyrus, thou hast said, I am of perfect beauty. Ezekiel 27:1–3.

> Ang pulong ni Jehova miabut na usab kanako, nga nagaingon: Karon, ikaw anak sa tawo, pagkuha ug usa ka pagminatay alang sa Tiro; Ug ingna ang Tiro: O ikaw nga nahimutang sa ganghaan sa dagat, nga usa ka magpapatigayon sa mga katawhan alang sa daghang mga pulo, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: O Tiro, ikaw miingon: Ako hingpit sa katahom. Ezekiel 27:1–3.

The day of the ruin of Tyrus is the subject of the lamentation. The day of the ruin of Tyrus is the Sunday law, for Tyrus is a symbol of the papacy, whose judgment begins in the “hour” that the second voice of Revelation eighteen begins to call people out of Babylon.

Ang adlaw sa pagkalaglag sa Tyrus mao ang hilisgutan sa pagminatay. Ang adlaw sa pagkalaglag sa Tyrus mao ang balaod sa Domingo, kay ang Tyrus usa ka simbolo sa kapapahan, kansang paghukom nagsugod sa “takna” nga ang ikaduhang tingog sa Pinadayag 18 nagsugod sa pagtawag sa mga tawo sa paggawas gikan sa Babilonia.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:4–11.

> Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon: Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Balusi siya maingon sa iyang pagbalus kaninyo, ug hatagi siya ug doble sumala sa iyang mga binuhatan: sa kopa nga iyang gipuno, pun-i siya ug doble. Ingon sa gidak-on sa iyang paghimaya sa iyang kaugalingon ug sa iyang pagpuyo sa kaluho, sa mao usab nga gidak-on ihatag kaniya ang pag-antus ug kasubo: kay nagaingon siya sulod sa iyang kasingkasing, Nagalingkod ako ingon nga reina, ug dili ako balo nga babaye, ug dili gayud ako makakita ug kasubo. Busa sa usa ka adlaw moabot ang iyang mga hampak, kamatayon, pagbangutan, ug gutom; ug pagasunogon gayud siya sa kalayo: kay gamhanan ang Ginoong Dios nga nagahukom kaniya. Ug ang mga hari sa yuta, nga nakighilawas ug nagpuyo sa kaluho uban kaniya, magahilak tungod kaniya ug magabalata tungod kaniya, sa diha nga ilang makita ang aso sa iyang pagkasunog, nga nagatindog sa halayo tungod sa kahadlok sa iyang pag-antus, nga nagaingon, Alaas, alaas, kanang dakung siyudad nga Babilonia, kanang gamhanang siyudad! kay sa usa ka oras miabot ang imong paghukom. Ug ang mga magpapatigayon sa yuta magahilak ug magabangutan tungod kaniya; kay wala nay tawo nga mopalit sa ilang mga baligya. Pinadayag 18:4–11.

The word that is used five times as “hour,” in the book of Daniel, always represents some type of judgment. The type of judgment is determined by the context of the passage where it is employed. In Daniel chapter four, the word “hour” is used first to announce the coming of judgment, whether it was the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the Sunday law. In both cases, the investigative or executive judgments are progressive. The executive judgment of the papacy begins at the Sunday law in the United States. That marks the “hour” that the papacy’s executive judgment begins, and that “hour” is the “hour” of the great earthquake of Revelation eleven, when the two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace as the ensign that is lifted up as Ezekiel’s mighty army. That “hour” is when the handwriting appears upon Belshazzar’s wall.

Ang pulong nga gigamit sa lima ka higayon ingon nga “oras,” diha sa basahon ni Daniel, sa kanunay nagrepresentar ug usa ka matang sa paghukom. Ang matang sa paghukom gitino pinaagi sa konteksto sa pahayag diin kini gigamit. Sa Daniel kapitulo upat, ang pulong nga “oras” unang gigamit sa pagpahibalo sa umaabot nga paghukom, bisan kini mao ang imbestigatibong paghukom nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, o ang ehekutibong paghukom nga nagsugod sa balaod sa Domingo. Sa duha ka kahimtang, ang imbestigatibo o ehekutibong mga paghukom progresibo. Ang ehekutibong paghukom sa kapapahan nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Kana maoy nagtimaan sa “oras” nga nagsugod ang ehekutibong paghukom sa kapapahan, ug kana nga “oras” mao ang “oras” sa dakong linog sa Pinadayag onse, sa dihang ang duha ka mga saksi, nga girepresentahan nila ni Shadrach, Meshach ug Abednego, igatambog ngadto sa hudno ingon nga bandila nga ginapataas ingon sa gamhanang kasundalohan ni Ezekiel. Kana nga “oras” mao ang panahon sa dihang mipakita ang sinulat sa kamot sa bungbong ni Belshazzar.

The “ships of Tarshish”, which represent the structure of the economic supply-lines of planet earth are sunk in the midst of the seas at that time, and it causes the merchants and kings of the earth to fear as represented by Belshazzar.

Ang “mga sakayan sa Tarshish,” nga nagrepresentar sa estruktura sa mga linya sa suplay pang-ekonomiya sa planetang Yuta, malunod sa taliwala sa mga dagat niadtong panahona, ug kini maoy hinungdan nga mahadlok ang mga magpapatigayon ug ang mga hari sa yuta, ingon sa girepresentahan ni Belshazzar.

In Revelation eleven, the “hour” is when the “third Woe” of Islam comes quickly, and the Seventh Trumpet sounds, and the nations are made angry. All three of those symbols point to Islam as the providential tool the Lord uses to accomplish the slaying of Belshazzar at that very “hour.” Belshazzar was slain by enemies that secretly came into his kingdom through the gates that had been carelessly left open, just as the border wall between Mexico and the United States has been carelessly left open, as the “hour” of the “great earthquake” approaches.

Sa Pinadayag onse, ang “takna” mao ang panahon nga ang “ikatulong Alaot” sa Islam moabot sa madali, ug motingog ang Ikapitong Trompeta, ug ang mga nasud himoong masuko. Kining tulo ka mga simbolo nagtudlo sa Islam ingon nga himan sa pagbuot sa Ginoo nga Iyang gigamit aron matuman ang pagpatay kang Belshazar niadtong maong “takna.” Si Belshazar gipatay sa mga kaaway nga sa tago misulod sa iyang gingharian pinaagi sa mga ganghaan nga sa walay pagmatngon gibiling abli, maingon nga ang kuta sa utlanan tali sa Mexico ug sa Estados Unidos sa walay pagmatngon gibiling abli, samtang nagkaduol ang “takna” sa “dakong linog.”

The healing of the deadly wound of the papacy is set forth in the last six verses of Daniel chapter eleven. In those verses three obstacles are identified that are overcome as the papacy’s deadly wound is healed. The King of the North always conquers three obstacles on his way to supreme power, and always in the order of: first his enemy, second his ally, and then finally his victim. The first to be conquered was the King of the South, representing the Soviet Union, the last enemy of Rome, that was swept away in 1989. The second obstacle is the glorious land, which is Rome’s ally who conquered the USSR for Rome, the United States, which is conquered in the “hour” we are now considering. Thereafter the third obstacle, represented as Egypt, represents when the papacy takes control of its victim, the United Nations.

Ang pagkaayo sa makamatay nga samad sa kapapahan gipadayag diha sa ulahing unom ka bersikulo sa Daniel kapitulo onse. Niadtong mga bersikulo, tulo ka mga babag ang giila nga mabuntog samtang ang makamatay nga samad sa kapapahan nagaayo. Ang Hari sa Amihanan sa kanunay magmadaugon sa tulo ka mga babag diha sa iyang dalan padulong sa labing labawng gahum, ug sa kanunay sa han-ay nga: una ang iyang kaaway, ikaduha ang iyang kaalyado, ug dayon sa katapusan ang iyang biktima. Ang unang gibuntog mao ang Hari sa Habagatan, nga nagrepresentar sa Unyong Sobyet, ang ulahing kaaway sa Roma, nga gilimpyohan sa 1989. Ang ikaduhang babag mao ang mahimayaong yuta, nga mao ang kaalyado sa Roma nga mibuntog sa USSR alang sa Roma, ang Tinipong Bansa sa Amerika, nga mabuntog sulod sa “takna” nga atong gikonsiderar karon. Human niana, ang ikatulong babag, nga girepresentar ingon nga Egipto, nagrepresentar sa panahon nga ang kapapahan mokontrolar sa iyang biktima, ang Nagkahiusang mga Nasod.

In 1989, when the unsealing of those verses occurred, and there was thereafter an increase of knowledge of those verses, it was recognized that pagan Rome, papal Rome and then modern Rome (represented as the King of the North in the last six verses of Daniel chapter eleven), each needed to overcome three geographical obstacles before they were established as a kingdom. For pagan Rome, those three obstacles were represented as three directions.

Niadtong 1989, sa dihang nahitabo ang pag-abli sa selyo nianang mga bersikulo, ug human niana midaghan ang kahibalo mahitungod nianang mga bersikulo, nasabtan nga ang pagano nga Roma, ang papal nga Roma, ug unya ang modernong Roma (nga gihulagway ingon nga Hari sa Amihanan diha sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel kapitulo onse), ang matag usa kanila kinahanglang makabuntog sa tulo ka heograpikal nga mga babag sa dili pa sila mapahimutang ingon nga usa ka gingharian. Alang sa pagano nga Roma, kining tulo ka mga babag gihulagway ingon nga tulo ka mga direksyon.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Ug gikan sa usa kanila miabut ang usa ka gamayng sungay, nga mitubo sa hilabihan pagkadaku, paingon sa habagatan, ug paingon sa sidlakan, ug paingon sa maanindot nga yuta. Daniel 8:9.

For papal Rome they were three horns that needed to be plucked up.

Kay alang sa papal nga Roma, sila mao ang tulo ka mga sungay nga kinahanglan ibton.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Gitan-aw ko ang mga sungay, ug ania karon, mitungha sa ilang taliwala ang laing gamay nga sungay; sa atubangan niini, tulo sa unang mga sungay ang nabunot uban sa ilang mga gamot: ug ania karon, niining sungaya dihay mga mata nga sama sa mga mata sa tawo, ug usa ka baba nga nagsulti ug dagkung mga butang. Daniel 7:8.

For modern Rome (the king of the north), represented in the last six verses of Daniel eleven, the three obstacles were the king of the south, the glorious land, and Egypt. As with pagan Rome and papal Rome the three obstacles represented geographic obstacles. Modern Rome, represented as the king of the north in the last six verses of Daniel eleven, needed to overcome three “walls”, and with the first wall there was a philosophical “wall” that was removed at the same time a literal wall was removed. In 1989, when the king of the north brought down the Soviet Union (the king of the south), the philosophical “wall” of the “iron curtain” was removed, as the Berlin wall was dismantled.

Alang sa modernong Roma (ang hari sa amihanan), nga girepresentahan sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, ang tulo ka mga babag mao ang hari sa habagatan, ang mahimayaong yuta, ug ang Ehipto. Maingon sa paganong Roma ug sa papa nga Roma, kining tulo ka mga babag nagrepresentar ug mga heograpikal nga babag. Ang modernong Roma, nga girepresentahan ingon nga hari sa amihanan sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, nanginahanglan sa pagbuntog sa tulo ka mga “paril,” ug uban sa unang paril may usa ka pilosopikal nga “paril” nga gikuha sa samang panahon nga ang literal nga paril gikuha. Niadtong 1989, sa dihang ang hari sa amihanan nagpabagsak sa Soviet Union (ang hari sa habagatan), ang pilosopikal nga “paril” sa “iron curtain” gikuha, maingon nga ang Berlin Wall gibungkag.

In the “hour” of Belshazzar’s judgment, when the handwriting is on the wall, and his enemies are secretly entering in through the unguarded gates, the philosophical “wall” of the separation of church and state is removed, while Islam of the third Woe has secretly entered through the unattended “wall” on the southern border of the glorious land.

Sa “takna” sa paghukom kang Belshazzar, sa dihang ang sinulat anaa na sa kuta, ug ang iyang mga kaaway sa tago nga paagi nagasulod pinaagi sa mga ganghaan nga walay bantay, ang pilosopikal nga “kuta” sa pagkabulag sa iglesia ug estado pagatangtangon, samtang ang Islam sa ikatulong Kaalaotan sa tago nga paagi nakasulod pinaagi sa walay bantay nga “kuta” sa habagatang utlanan sa mahimayaong yuta.

When “Egypt”, representing the United Nations, is conquered, and the philosophical “wall of national sovereignty” is removed, as every nation is forced to accept the one-world government that is directed by the whore of Tyre. At that time, a financial crash will occur that produces the martial law and despotism of the last days. Something may very well happen on a street that is called “Wall Street”.

Sa dihang ang “Egipto,” nga nagarepresentar sa United Nations, mapukan, ug ang pilosopikal nga “paril sa nasyonal nga soberaniya” wagtangon, samtang ang matag nasod pugson sa pagdawat sa usa ka pangkalibotang kagamhanan nga gimandoan sa bigaon sa Tiro. Nianang panahona, mahitabo ang usa ka pinansiyal nga pagkahugno nga mopahinabo sa balaod militar ug despotismo sa kataposang mga adlaw. Adunay gayod tingali mahitabo sa usa ka dalan nga gitawag ug “Wall Street”.

> “The very means that is now so sparingly invested in the cause of God, and that is selfishly retained, will, in a little while, be cast with all idols to the moles and to the bats. Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Welfare Ministry, 266.

> “Ang mismong mga paagi nga karon gahin kaayo ug diyutay alang sa buluhaton sa Dios, ug nga hakog nga gipugngan, sa dili madugay igasalibay uban sa tanang mga diosdios ngadto sa mga ilaga sa yuta ug sa mga kabug. Ang salapi sa dili madugay mokunhod pag-ayo ang bili sa kalit gayod sa diha nga ang kamatuoran sa mga talan-awon nga walay katapusan mabuksan na sa mga pagbati sa tawo.” Welfare Ministry, 266.

We continue our study of Belshazzar in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuon mahitungod kang Belshazzar sa sunod nga artikulo.

> “Today, as in the days of Elijah, the line of demarcation between God’s commandment-keeping people and the worshipers of false gods is clearly drawn. ‘How long halt ye between two opinions?’ Elijah cried; ‘if the Lord be God, follow Him: but if Baal, then follow him.’ 1 Kings 18:21. And the message for today is: ‘Babylon the great is fallen, is fallen…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:2, 4, 5.

> “Karon, maingon sa mga adlaw ni Elias, ang linya sa pagkabahin tali sa katawhan sa Dios nga nagabantay sa Iyang mga sugo ug sa mga magsisimba sa mini nga mga dios klaro gayud nga nadrowing. ‘Hangtod kanus-a ba kamo magduhaduha tali sa duruha ka panghunahuna?’ misinggit si Elias; ‘kong si Jehova mao ang Dios, sumunod kamo Kaniya: apan kong si Baal, nan sumunod kamo kaniya.’ 1 Mga Hari 18:21. Ug ang mensahe alang sa karon mao kini: ‘Nahulog na, nahulog na ang dakung Babilonia…. Panggula kamo gikan kaniya, Akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kalapasan.’ Pinadayag 18:2, 4, 5.”

> “The time is not far distant when the test will come to every soul. The observance of the false sabbath will be urged upon us. The contest will be between the commandments of God and the commandments of men. Those who have yielded step by step to worldly demands and conformed to worldly customs will then yield to the powers that be, rather than subject themselves to derision, insult, threatened imprisonment, and death. At that time the gold will be separated from the dross. True godliness will be clearly distinguished from the appearance and tinsel of it. Many a star that we have admired for its brilliance will then go out in darkness. Those who have assumed the ornaments of the sanctuary, but are not clothed with Christ’s righteousness, will then appear in the shame of their own nakedness.” Prophets and Kings, 187, 188.

> “Ang panahon dili na halayo nga moabot ang pagsulay sa matag kalag. Ang pagsaulog sa mini nga Igpapahulay ipugos kanato. Ang panagbingkil mahitungod sa mga sugo sa Dios ug sa mga sugo sa mga tawo. Kadtong mitugyan sa matag lakang ngadto sa mga panginahanglan sa kalibotan ug miuyon sa mga batasan sa kalibotan, unya motugyan sa mga kagamhanan, inay nga ipaubos ang ilang kaugalingon ngadto sa pagbiaybiay, pag-insulto, gihulgaang pagkabilanggo, ug kamatayon. Nianang panahona ang bulawan pagabulagon gikan sa taya. Ang tinuod nga pagkadiosnon klarong mailhan gikan sa panagway ug sa kinislapan lamang niini. Daghanang bitoon nga atong gidayeg tungod sa iyang kasanag unya mapalong diha sa kangitngit. Kadtong nagsul-ob sa mga dayandayan sa balaang puloy-anan, apan wala mabistihi sa pagkamatarong ni Cristo, unya makita sa kaulawan sa ilang kaugalingong pagkahubo.” Prophets and Kings, 187, 188.

Back to Articles