Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Napulog Pito

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

Pagpadayag sa Haduol nang Muabot nga Balaod sa Dominggo: Usa ka Tipolohikal nga Pagsusi sa Timailhan sa Pagkalagiw

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

Gipaila ni Sister White ang hapit nang moabot nga balaod sa Domingo ingon nga “ilhanan,” nga gitipo sa mga kasundalohan sa Roma nga milibot sa Jerusalem sa tuig 66, ug sa pagbuhat niini, iyang gipaila ang usa ka pundok nga adunay mga mata nga dili makakita, ug mga dalunggan nga dili makadungog.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> “Ang walay-kataposang panahon nagbuy-od sa atong atubangan. Ang tabil hapit na ibayaw. Kita nga nagkupot niining maligdong ug mabug-aton nga katungdanan, unsa ba ang atong ginabuhat, unsa ba ang atong gihunahuna, nga motapot kita sa atong hakog nga paghigugma sa kaharuhay, samtang ang mga kalag nangamatay sa atong palibot? Nahimo na ba ang atong mga kasingkasing nga hingpit gayod nga walay pagbati? Dili ba kita makabati o makasabot nga aduna kitay buhaton alang sa kaluwasan sa uban? Mga igsoon, kamo ba iya sa pundok nga adunay mga mata apan dili makakita, ug adunay mga dalunggan apan dili makadungog? Kawang ba nga gihatagan kamo sa Dios ug kahibalo sa Iyang kabubut-on? Kawang ba nga Iyang gipadalhan kamo ug pasidaan ibabaw sa pasidaan? Nagatoo ba kamo sa mga pagpamatuod sa walay-kataposang kamatuoran mahitungod sa mahinabo sa dili madugay ibabaw sa yuta, nagatoo ba kamo nga ang mga paghukom sa Dios nagalutaw ibabaw sa katawhan, ug makalingkod pa ba gihapon kamo nga malinawon, tapolan, walay pagtagad, mahigugmaon sa kalipay?”

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Karon dili na panahon alang sa katawhan sa Dios nga ipahimutang ang ilang mga pagbati o magtigum sa ilang bahandi dinhi sa kalibotan. Ang panahon dili na halayo, nga, sama sa unang mga tinun-an, mapugos kita sa pagpangita ug dalangpanan sa mingaw ug mahimulag nga mga dapit. Maingon nga ang paglikos sa Jerusalem sa mga kasundalohan sa Roma maoy timaan alang sa pagkalagiw sa mga Cristohanong Judeano, mao man usab nga ang pag-angkon sa gahum sa bahin sa atong nasud diha sa kasugoan nga nagpatuman sa papal nga adlaw nga igpapahulay maoy usa ka pasidaan alang kanato. Nan, mao na ang panahon sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pagpangandam sa pagbiya sa gagmayng mga lungsod alang sa hilit nga mga puloy-anan sa pinahilum nga mga dapit taliwala sa kabukiran.” Testimonies, volume 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

Ang haduol nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos mao ang timaan sa pasidaan (signo), “sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pagpangandam sa pagbiya sa gagmayng mga siyudad alang sa hilit nga mga puloy-anan sa mga mingaw nga dapit taliwala sa kabukiran.” Ang Adventismo sa Laodicea sa kinadak-ang bahin wala mahibalo nga ang krisis sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos nagtuman sa “timaan” nga gihisgutan sa The Great Controversy. Kini gitipohan pinaagi sa “timaan” sa sinugdanan sa tulo ug tunga ka tuig. Ang “timaan” nga natuman sa unang paglibot sa Jerusalem nga nahitabo sa tuig 66, ug kini nagatipo sa “bandila” nga ipataas sa haduol na nga balaod sa Domingo.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

Ang tinuod nga pagkalaglag sa Jerusalem nahimo pinaagi kang Tito sa tuig 70 AD, ug ang paglibot ni Tito una nang gihulagway pinaagi sa paglibot ni Cestio sa 66 AD, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang sinugdanang paglibot ni Cestio mao ang “ilhanan” sa pagkalagiw nga gihatag ni Jesus, dili ang paglibot ni Tito. Ang usa mao ang paglibot sa sinugdanan, ang usa mao ang paglibot sa katapusan.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> “Walay bisan usa ka Kristohanon nga nangamatay sa pagkalaglag sa Jerusalem. Si Cristo naghatag ug pasidaan sa Iyang mga tinun-an, ug ang tanan nga mitoo sa Iyang mga pulong nagbantay alang sa gisaad nga ilhanan. ‘Ug sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga ginalibotan sa mga kasundalohan,’ miingon si Jesus, ‘unya hibaloi ninyo nga ang iyang pagkamingaw haduol na. Unya ang mga atua sa Judea palikyasa ngadto sa kabukiran; ug ang mga atua sa taliwala niini manggula.’ Lucas 21:20, 21. Human ang mga Romano ubos ni Cestius makalibot sa siyudad, wala damha nga ilang gibiyaan ang paglikos sa dihang ang tanan daw paborable na alang sa diha-diha nga pag-atake. Ang mga gilukob, nga nawadan na ug paglaum sa malampusong pagsukol, hapit na motahan, sa diha nga gibawi sa Romanhong heneral ang iyang mga kasundalohan nga walay labing gamayng makita nga hinungdan. Apan ang maloloy-ong pagbuot sa Dios maoy nagmando sa mga hitabo alang sa kaayohan sa Iyang kaugalingong katawhan. Ang gisaad nga ilhanan nahatag na ngadto sa mga Kristohanon nga nagpaabot, ug karon gitanyag ang kahigayonan alang sa tanan nga buot motuman sa pasidaan sa Manluluwas. Ang mga hitabo gidumalahan sa paagi nga ni ang mga Judio ni ang mga Romano dili makababag sa pag-ikyas sa mga Kristohanon. Sa pag-atras ni Cestius, ang mga Judio, nga migula gikan sa Jerusalem, migukod sa iyang kasundalohan nga nag-atras; ug samtang ang duha ka pwersa sa ingon niana hingpit nga nalambigit, ang mga Kristohanon may kahigayonan sa pagbiya sa siyudad. Niadtong panahona ang kabanikanhan nahinloan usab sa mga kaaway nga tingali mosulay sa pagharang kanila. Sa panahon sa paglikos, ang mga Judio nagtigom didto sa Jerusalem aron sa pagsaulog sa Fiesta sa mga Balongbalong, ug tungod niana ang mga Kristohanon sa tibuok yuta nakahimo sa pag-ikyas nga walay pagsamok. Sa walay langan nangalagiw sila ngadto sa usa ka dapit nga luwas—ang siyudad sa Pella, sa yuta sa Perea, sa tabok sa Jordan.” The Great Controversy, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

Ang paglikos sa Jerusalem ni Cestius sa tuig 66 nagtuman sa pasidaang “ilhanan” nga giparekord ni Cristo alang sa mga Cristohanon niadtong kasaysayana, apan ang paglikos ni Tito sa 70 AD wala maghatag ug “ilhanan” aron mangalagiw. Niadtong paglikosa wala nay nahibiling mga Cristohanon sa siyudad, ug kana nga kataposang paglikos mitultol sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug sa pagkalaglag sa Jerusalem “walay bisan usa ka Cristohanon nga namatay,” kay ang mga Cristohanon nangalagiw man sa sinugdanan pa sa maong kasaysayan.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> “Ang mga pwersang Judio, nga naggukod kang Cestius ug sa iyang kasundalohan, misulong sa ilang hulihang bahin uban sa ingon ka mabangis nga kusog nga daw hulga sa hingpit nilang pagkalaglag. Uban sa dakong kalisdanan nga nakahimo ang mga Romano sa ilang pag-atras. Ang mga Judio nakalingkawas nga hapit walay kapildihan, ug uban sa ilang mga inagaw mibalik sila nga madaugon ngadto sa Jerusalem. Apan kining dayag nga kalampusan nagdala kanila ug dautan lamang. Nagdasig kini kanila niadtong espiritu sa masukihong pagsukol batok sa mga Romano nga sa madali nagdala ug dili malitok nga kasubo ibabaw sa siyudad nga gitagana na alang sa kalaglagan.

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> “Makalilisang daku ang mga kalamidad nga miabot sa Jerusalem sa dihang gipadayon pag-usab ni Tito ang paglikos. Ang siyudad gilibotan sa panahon sa Pasko sa Paglabay, sa dihang minilyon ka mga Judio nagkatigom sulod sa iyang mga kuta.” The Great Controversy, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

Gikan sa pista sa mga Tabernakulo sa tuig 66 hangtod sa Pasko sa Paglabay sa tuig 70 mao ang tulo ug tunga ka tuig, nga sa propetikanhong kahulogan usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Gikan sa tuig 66 hangtod sa tuig 70 gilatasan sa pagano nga Roma ang balaang puloy-anan ug ang panon, maingon nga gilatasan usab sa papal nga Roma ang balaang siyudad sulod sa kap-atan ug duha ka bulan gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Apan ang hawanan nga anaa sa gawas sa templo pasagdi, ug ayaw kana sukda; kay kana gihatag ngadto sa mga Hentil: ug pagatamakan nila ang balaan nga siyudad sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

Ang paganong Roma ug ang papadong Roma parehong nagyatak sa Jerusalem sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw (mga tuig), sa ingon nagpaila nga ang modernong Roma magayatak sa espirituhanong Jerusalem sa kataposang mga adlaw sulod sa usa ka simbolikong yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Kana nga simbolikong yugto magsugod sa haduol nang pag-abot sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, sa dihang mamaayo na ang makamatayng samad.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Ug nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw samaran ngadto sa kamatayon; ug ang iyang samad nga makamatay naayo: ug ang tibook kalibotan nahibulong sa pagsunod sa mananap. Ug gisimba nila ang dragon nga naghatag ug gahom ngadto sa mananap: ug gisimba nila ang mananap, nga nagaingon, Kinsa ba ang sama sa mananap? kinsa man ang arang makiggubat kaniya? Ug gihatagan siya ug baba nga nagasulti ug dagkung mga butang ug mga pagpasipala; ug gihatagan siya ug kagahom sa pagpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

Ang simbolikong kap-atan ug duha ka bulan sa paglutos sa pagkapapa mao ang “takna” sa krisis sa balaod sa Domingo. Kining “takna” magsugod pinaagi sa usa ka “ilhanan” (ang bandila), ug matapos pinaagi sa mga “ilhanan.” Ang “ilhanan” sa bandila diha sa balaod sa Domingo maoy makapaikyas sa tanang mga Kristohanon nga anaa pa sa Babilonya ngadto sa mahimayaong balaan nga bukid nga gibayaw na ug gipatindog labaw sa ubang mga bungtod.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Ug mahitabo sa kaulahiang mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo pagatukoron sa kinatumyan sa mga bukid, ug pagabayawon labaw sa mga bungtod; ug ang tanang mga nasud modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawohan mangadto ug magaingon, Umari kamo, ug manungas kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan niya kita sa iyang mga dalan, ug magalakaw kita sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Zion mogula ang kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

Ang pagkalagiw gikan sa mga siyudad sa dihang ipatuman na ang sugo nga nagmando sa pagsimba sa Domingo gipatin-aw pinaagi sa hulagway sa duha ka panghitabo: ang pagkalagiw sa mga Kristohanon sa tuig 66, ug ang pagkalagiw sa iglesia sa tuig 538 ngadto sa kamingawan.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya adunay dapit nga giandam sa Dios, aron didto siya pakan-on sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Pinadayag 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

Ang pagkalaglag sa Jerusalem sukad sa unang paglikos hangtod sa kataposang paglikos milungtad ug tulo ka tuig ug tunga, apan usa ka pasidaang mensahe mahitungod sa umaabot nga pagkalaglag gihatag sulod sa pito ka tuig, tulo ka tuig ug tunga sa wala pa ang unang paglikos ug tulo ka tuig ug tunga sa ulahi.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> “Ang tanang mga panagna nga gihatag ni Cristo mahitungod sa pagkalaglag sa Jerusalem natuman gayod sa matag detalye. Nasinati sa mga Judio ang kamatuoran sa Iyang mga pulong sa pasidaan: ‘Kay sa sukod nga inyong igasukod, igasukod usab kana kaninyo pag-usab.’ Mateo 7:2.

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “Mitungha ang mga timailhan ug mga kahibulongan, nga nagtagna sa kalamidad ug sa kapildihan. Sa taliwala sa kagabhion usa ka dili kinaiyanhong kahayag misidlak sa ibabaw sa templo ug sa halaran. Sa ibabaw sa mga panganod sa pagsalop sa adlaw gipakita ang mga karwahe ug ang mga tawong manggugubat nga nagtigom alang sa gubat. Ang mga saserdote nga nanag-alagad sa gabii sulod sa balaang puloy-anan nangahadlok tungod sa misteryosong mga tingog; mikurog ang yuta, ug nadungog ang daghang mga tingog nga naninggit: ‘Manglakaw kita gikan dinhi.’ Ang dakong ganghaan sa sidlakan, nga hilabihan kabug-at nga halos dili maisira sa kaluhaan ka mga tawo, ug nga napalig-on pinaagi sa dagkung mga puthaw nga trangka nga gilubong pag-ayo ngadto sa salug nga bato nga malinungon, miabli sa tungang gabii, nga walay makita nga pamaagi.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> “Sulod sa pito ka tuig, ang usa ka tawo nagpadayon sa pagsaka ug sa paglugsong sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga nagpahibalo sa mga kaalautang moabut ibabaw sa siyudad. Sa adlaw ug sa gabii, iyang giawit ang mabangis nga awit sa pagminatay: ‘Usa ka tingog gikan sa sidlakan! usa ka tingog gikan sa kasadpan! usa ka tingog gikan sa upat ka hangin! usa ka tingog batok sa Jerusalem ug batok sa templo! usa ka tingog batok sa mga pamanhonon ug sa mga pangasaw-onon! usa ka tingog batok sa tibook katawhan!’—Ibid. Kining talagsaong binuhat gipriso ug gilhusan sa latigo, apan walay bisan unsang pagreklamo nga migula gikan sa iyang mga ngabil. Sa mga pasipala ug pag-abuso, usa lamang ang iyang tubag: ‘Alaut, alaut sa Jerusalem!’ ‘alaut, alaut sa mga lumulupyo niini!’ Ang iyang singgit sa pasidaan wala mohunong hangtud nga siya gipatay diha sa paglibut sa gubat nga iyang gitagna.” The Great Controversy, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

Ang katapusang pagkalaglag sa literal nga Jerusalem niadtong tuig 70 ginaunhan sa “mga ilhanan ug mga katingalahan” nga nagpaila sa “kalamidad ug kalaglagan.” Ang mga “ilhanan” nga pasidaan gipadayag sulod sa tulo ug tunga ka tuig sa wala pa ang unang paglikos ug sulod sa tulo ug tunga ka tuig nga miuna ngadto sa pagkalaglag. Ang “mga ilhanan” (sa plural) nga nagpaila sa umaabot nga pagkalaglag dili mao ang “ilhanan” sa pasidaan sa pagkalagiw, kondili usa ka pagpahibalo sa nagkahiduol nga pagtapos sa panahon sa pagtilaw.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

Sa pagyatak sa espirituhanong Jerusalem gikan sa 538 ngadto sa 1798, ang “ilhanan” sa pasidaan sa pagkalagiw mao ang dihang ang dulumtanan sa pagkalaglag mao ang dihang “kana nga tawo sa sala” “napadayag,” ingon nga “ang anak sa kalaglagan; Nga nagasukol ug nagapahitaas sa iyang kaugalingon labaw sa tanang ginatawag nga Dios, o nga ginasimba; aron nga siya ingon nga Dios magalingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios.”

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> Busa, sa diha nga makita ninyo ang dulumtanan nga pagkalaglag, nga gisulti ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang nagabasa, pasabta siya.) Mateo 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Sa dihang ang mga Kristohanon nianang kasaysayan nakaila nianang “ilhanan,” sila mikalagiw ngadto sa kamingawan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Nagkinahanglan kini ug mabangis nga pakigbisog alang niadtong mga magpabiling matinumanon aron magpabiling lig-on batok sa mga paglimbong ug mga kangil-ad nga buhat nga gitabon sa mga sapot sa pagkasaserdote ug gipasulod sa iglesia. Ang Biblia wala dawata ingon nga sukdanan sa pagtuo. Ang doktrina sa kagawasan sa relihiyon gitawag nga heresiya, ug ang mga nanalipod niini gidumtan ug gidili.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Human sa usa ka hataas ug mabangis nga pakigbisog, ang matinumanong pipila nakahukom sa pagbungkag sa tanang pakig-usa uban sa apostatang iglesia kon siya sa gihapon magdumili sa pagbuhi sa iyang kaugalingon gikan sa kabakakan ug pagsimba sa mga diosdios. Ilang nakita nga ang pagbulag maoy hingpit nga gikinahanglan aron sila makasugot sa pulong sa Dios. Dili sila mangahas sa pagtugot sa mga sayop nga makamatay sa ilang kaugalingong mga kalag, ug sa paghatag ug panig-ingnan nga magabutang sa pagtoo sa ilang mga anak ug sa mga anak sa ilang mga anak sa kakuyaw. Aron maseguro ang kalinaw ug panaghiusa andam sila sa paghimo sa bisan unsang pagtugot nga mahiuyon sa pagkamatinumanon ngadto sa Dios; apan ilang gibati nga bisan ang kalinaw mahal ra kaayo nga mapalit pinaagi sa pagsakripisyo sa prinsipyo. Kon ang panaghiusa masiguro lamang pinaagi sa pagkompromiso sa kamatuoran ug pagkamatarong, nan pasagdi nga adunay kalainan, ug bisan gubat.” The Great Controversy, 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

Sa nagkaduol na ang kataposan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa paglutos sa kapapahan, dihay mga “ilhanan” (sa daghang porma), ug maingon man sa mga “ilhanan” sa kataposan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw nga gitamakan sa paganong Roma ang literal nga Jerusalem; kadtong mga “ilhanan” dili mga ilhanan sa pagkalagiw.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> “Ang Manluluwas naghatag ug mga timailhan sa Iyang pag-anhi, ug labaw pa niini, Iyang gitakda ang panahon sa dihang ang nahauna niini nga mga timailhan magpakita: ‘Diha-diha dayon human sa kasakitan niadtong mga adlawa pagangitngiton ang adlaw, ug ang bulan dili na mohatag sa iyang kahayag, ug ang mga bitoon mangatagak gikan sa langit, ug ang mga gahum sa mga langit pagauyugon: ug unya magpakita sa langit ang timailhan sa Anak sa tawo: ug unya managbalata ang tanang mga kabanayan sa yuta, ug ilang makita ang Anak sa tawo nga magaabut ibabaw sa mga panganod sa langit uban ang gahum ug dakung himaya. Ug Iyang ipadala ang Iyang mga manulonda uban sa makusog nga tingog sa trompeta, ug ilang tigumon ang Iyang mga pinili gikan sa upat ka hangin, gikan sa usa ka tumoy sa langit ngadto sa usa.’”

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> “Sa pagtapos sa dakong pagpanglutos sa papado, miingon si Cristo, ang adlaw pagangitngiton, ug ang bulan dili mohatag sa iyang kahayag. Sunod, ang mga bitoon mangatagak gikan sa langit. Ug Siya nagaingon, ‘Pagkat-on sa usa ka sambingay gikan sa kahoy nga igera; Sa diha nga ang iyang sanga hamis pa, ug mogula na ang mga dahon, kamo nasayod nga ang ting-init haduol na: maingon man usab kamo, sa diha nga makita ninyo kining tanang mga butanga, hibaloi nga Siya haduol na, bisan anaa na sa mga pultahan.’ Mateo 24:32, 33, margin.”

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> “Si Cristo mihatag og mga ilhanan sa Iyang pag-anhi. Siya nagpahayag nga kita makaila kon Siya haduol na, bisan anaa na sa mga pultahan. Siya nagaingon mahitungod niadtong makakita niining mga ilhanan, ‘Kining kaliwatana dili gayud mahanaw hangtod nga kining tanan matuman.’ Kining mga ilhanan mitungha na. Karon nahibalo kita sa kasigurohan nga ang pag-anhi sa Ginoo haduol na. ‘Ang langit ug ang yuta mangahanaw,’ Siya nagaingon, ‘apan ang Akong mga pulong dili gayud mangahanaw.’” The Desire of Ages, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Sa dihang nagkahingapos na ang “tulo ug tunga ka tuig sa pagyatak sa Jerusalem” pinaagi sa pangpaping Roma, dihay sunod-sunod nga “mga timailhan,” nga nagpaila sa pag-abot ni Cristo ug nagpasulod sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang kasaysayan sa mga Millerita pagasublihon gayod sa pinakaliteral nga paagi sa katapusang mga adlaw. Kadtong “mga timailhan,” nga mipakita sa “pagtak-op sa dakung pagpanglutos sa pangpaping gahum,” gipatipoan na daan sa “mga timailhan” nga mipakita sa pagtak-op sa tulo ug tunga ka tuig sa pagyatak sa Jerusalem gikan sa tuig 66 hangtod 70 pinaagi sa pagano nga Roma. Busa, pinasikad sa duha ka mga saksi, aduna gayoy “timailhan” sa bandila nga ipataas sa takna sa dakung linog, nga mao ang timailhan sa pasidaan sa pagkalagiw diha sa kasaysayan sa modernong Roma, ug aduna usab “mga timailhan” sa pormang plural nga mahitabo sa pagtak-op sa yugto sa pagpanglutos sa modernong Roma sa katapusang mga adlaw.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuona sa sunod nga artikulo.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> “Basaha ang ika-21 nga kapitulo sa Lucas. Niini si Cristo naghatag sa pasidaan, ‘Magmatngon kamo sa inyong kaugalingon, tingali unya ang inyong mga kasingkasing mabug-atan sa pagsubra sa pagkaon, ug sa kahubog, ug sa mga kabalaka niining kinabuhia, ug unya kana nga adlaw moabut kaninyo nga wala ninyo damha. Kay sama sa usa ka lit-ag moabut kini sa tanan nga nagapuyo sa nawong sa tibook kalibutan. Busa pagtukaw kamo, ug pag-ampo kanunay, aron kamo maisip nga takus sa pag-ikyas niining tanang mga butanga, ug sa pagtindog sa atubangan sa Anak sa tawo’ (Lucas 21:34–36).”

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> “Ang mga timailhan sa mga panahon nagakatuman na sa atong kalibotan, apan ang mga iglesia sa kinatibuk-an gihulagway nga natulog. Dili ba kita magkuha ug pahimangno gikan sa kasinatian sa mga buang nga mga ulay, nga sa pag-abot sa tawag, ‘Tan-awa, nagaabot ang pamanhonon; paggula kamo sa pagsugat kaniya,’ nakaplagan nga wala silay lana sa ilang mga suga? Ug samtang miadto sila sa pagpalit ug lana, ang pamanhonon misulod ngadto sa panihapon sa kasal uban sa maalamon nga mga ulay, ug ang pultahan gitakpan. Sa dihang miabot ang mga buang nga mga ulay sa hawanan sa kumbira, nadawat nila ang wala damhang pagsalikway. Ang agalon sa kumbira mipahayag, ‘Wala ako makaila kaninyo.’ Gibilin sila nga nagtindog sa gawas sa mingaw nga dalan, sa kangitngit sa kagabhion.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles