Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

Umaabot alang sa Amerika ug Hulyo 18, 2020 - Numero Dos

Eating the Message

Pagkaon sa Mensahe

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

Sa dili pa gayod matapos ang panahon sa pagsulay, gihatag ang sugo nga “ayaw timrihi ang mga pulong sa tagna niining basahona.”

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ug siya miingon kanako, Ayaw pagtimri ang mga pulong sa tagna niining basahona; kay ang panahon haduol na. Siya nga dili matarong, pabilina siyang dili matarong gihapon; ug siya nga mahugaw, pabilina siyang mahugaw gihapon; ug siya nga matarong, pabilina siyang matarong gihapon; ug siya nga balaan, pabilina siyang balaan gihapon. Pinadayag 22:10, 11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

Sa ikalimang kapitulo sa Pinadayag, ang Dios nga Amahan nagalingkod sa Iyang trono, ug diha sa Iyang kamot adunay usa ka basahon nga sinilyohan ug pito ka mga selyo.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> Ug nakita ko diha sa too nga kamot niya nga nagalingkod sa trono ang usa ka basahon nga nasulatan sa sulod ug sa luyo, tinimrihan sa pito ka mga selyo. Pinadayag 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

Samtang ang asoy gikan sa bersikulo uno nagpadayon hangtod sa kapitulo pito, atong makita nga si Jesus, nga gihulagway ingon nga Leon sa banay ni Juda, mao ang Usa nga mokuha sa basahon gikan sa kamot sa Iyang Amahan ug magsugod sa anam-anam nga pag-abli sa mga selyo. Sa dihang Iyang ablihan ang ikaunom nga selyo ug ipresentar ang mensahe nga girepresentahan sa maong selyo, ang kapitulo unom matapos. Kini matapos pinaagi sa usa ka pangutana nga modala ngadto sa kapitulo pito, diin atong makita ang tubag sa pangutana nga gipatungha sa kataposang bersikulo sa kapitulo unom.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Kay miabot na ang dako nga adlaw sa iyang kapungot; ug kinsa man ang arang makatindog? Pinadayag 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

Ang ikapitong kapitulo nagpaila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug sa “dakong panon.” Human ikapresentar ang katawohan sa Dios diha sa ikapitong kapitulo, atong makita dayon nga ang ikapito ug kataposang selyo gikuha na. Ang bugtong laing tagna diha sa basahon sa Pinadayag nga giselyohan mao ang pito ka dalugdog sa ikapulong kapitulo. Ang yano nga punto mao nga ang bugtong tagna diha sa basahon sa Pinadayag nga giselyohan ug mahimong mabuksan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay mao ang “pito ka dalugdog.”

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

Sulod sa daghang mga tuig, kon dili man mga dekada, ang Future for America nakaila na kon unsa ang gipasabot sa “pito ka mga dalugdog.” Ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa kasaysayan sa kalihokang Millerite sukad sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Gipamatud-an ni Sister White kining kamatuoran ug midugang nga ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar usab sa “umaabot nga mga hitabo nga igapadayag sumala sa ilang han-ay.” Ang usa ka detalyadong pagpresentar niining mga kamatuoran makita sa Habakkuk’s Tables, alang sa bisan kinsa nga wala pa makaila niining mga propetikong kamatuoran.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

Ang kamatuoran mahitungod sa pito ka mga dalugdog nga gipresentar kaniadto kamatuoran gihapon, apan sukad niadtong Agosto niining tuiga gikuha sa Ginoo ang Iyang kamot gikan niining mga hilisgutan ug dugang pang pagsabot ang gipadayag. Magsugod kita sa ikanapulo nga kapitulo sa Pinadayag, unya hisgotan nato ang komentaryo ni Sister White bahin sa maong kapitulo. Sa dili pa nato kini buhaton, kinahanglan una natong maila ang duha ka mga punto nga walay kalabotan sa paghisgot sa pito ka mga dalugdog.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

Ang unang punto mao nga ang pag-ila sa kamatuoran sa pito ka mga dalugdog nga karon gibuksan nagkinahanglan ug daghang mga linya sa kamatuoran aron mahipahimutang ang tanan nga girepresentahan sa pito ka mga dalugdog. Dinhi, nagaampo ako, ania ang pailub sa mga balaan. Ang ikaduhang punto nga nalambigit niini mao nga ang programa nga nagprodyus sa awdyo nga presentasyon niining mga artikulo adunay limitasyon sa gidaghanon sa oras nga mahimo niini nga mobasa ug mosulti. Ang matag artikulo kinahanglan mohaom sulod nianang yugto sa panahon. Sukad pa sa sinugdanan niini nga pagtuon, gipahibalo ko na kamo nga magkinahanglan kini ug pipila ka mga artikulo aron mapahimutang ang kamatuoran nga girepresentahan sa pito ka mga dalugdog. Karon, ngadto ta sa kapitulo napulo.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> Ug nakita ko ang laing gamhanang manulonda nga mikunsad gikan sa langit, sinul-oban ug panganod; ug may balangaw sa ibabaw sa iyang ulo, ug ang iyang nawong daw sama sa adlaw, ug ang iyang mga tiil sama sa mga haligi nga kalayo: Ug diha sa iyang kamot may usa ka gamay nga basahon nga inablihan: ug iyang gitunob ang iyang too nga tiil ibabaw sa dagat, ug ang iyang wala nga tiil ibabaw sa yuta, Ug misinggit sa makusog nga tingog, sama sa pagngulob sa usa ka leon: ug sa diha nga siya misinggit, ang pito ka mga dalugdog nagpatingog sa ilang mga tingog. Ug sa diha nga ang pito ka mga dalugdog nakapatingog na sa ilang mga tingog, hapit na unta ako mosulat: ug nadungog ko ang usa ka tingog gikan sa langit nga nagaingon kanako, Timrihi ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog, ug ayaw kini isulat. Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, Ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan, nga nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay panahon: Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya magasugod na sa pagtunog, ang tinago sa Dios matuman na, sumala sa iyang gipahibalo ngadto sa iyang mga ulipon nga mga manalagna. Ug ang tingog nga akong nadungog gikan sa langit misulti kanako pag-usab, ug miingon, Lakaw ug kuhaa ang gamay nga basahon nga inablihan sa kamot sa manulonda nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta. Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang gamay nga basahon. Ug siya miingon kanako, Kuhaa kini, ug kaona kini; ug mapaiton niini ang imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang gamay nga basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba tam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga nakaon ko na kini, mipait ang akong tiyan. Ug siya miingon kanako, Kinahanglan magpanagna ka pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawohan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Pinadayag 10:1–11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

Sa paghatag ug komentaryo bahin sa ikanapulog kapitulo, si Sister White nagaingon:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> “Ang gamhanang manulonda nga nagtudlo kang Juan dili ubos kay kang Jesu-Cristo mismo. Ang pagbutang Niya sa Iyang tuo nga tiil ibabaw sa dagat, ug sa Iyang wala ibabaw sa mamala nga yuta, nagapakita sa bahin nga Iyang ginabuhat sa panapos nga mga talan-awon sa dakong panagbangi batok kang Satanas. Kini nga baroganan nagpasabot sa Iyang kinatas-ang gahum ug pagbulot-an ibabaw sa tibook kalibutan. Ang panagbangi misamot pagkakusgan ug pagkamasulob-on gikan sa kapanahonan ngadto sa kapanahonan, ug magpadayon sa pagbuhat niini hangtod sa katapusang mga talan-awon sa diha nga ang batid nga pagpamuhat sa mga gahum sa kangitngit makaabot sa kinatumyan niini. Si Satanas, inubanan sa mga dautang tawo, maglimbong sa tibook kalibutan ug sa mga iglesia nga wala modawat sa gugma sa kamatuoran. Apan ang gamhanang manulonda nagkinahanglan og pagtagad. Siya misinggit sa makusog nga tingog. Iyang ipakita ang gahum ug pagbulot-an sa Iyang tingog ngadto kanila nga nakighiusa kang Satanas sa pagsukol sa kamatuoran.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> “Human nianang pito ka dalugdog nakapamulong na sa ilang mga tingog, ang sugo miabut kang Juan maingon usab kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Timri ang mga butang nga gipamulong sa pito ka dalugdog.’ Kini may kalabutan sa umalabot nga mga panghitabo nga igapadayag sa ilang han-ay. Si Daniel motindog diha sa iyang bahin sa katapusan sa mga adlaw. Nakita ni Juan ang gamayng basahon nga wala na matimri. Unya ang mga tagna ni Daniel adunay ilang hustong dapit sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda nga igahatag ngadto sa kalibotan. Ang pag-abli sa timri sa gamayng basahon mao ang mensahe nga may kalabutan sa panahon.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> “Ang mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag usa ra. Ang usa maoy usa ka tagna, ang usa usa ka pagpadayag; ang usa usa ka basahon nga pinatakan, ang usa usa ka basahon nga giablihan. Nadungog ni Juan ang mga tinago nga gipamulong sa mga dalugdog, apan gisugo siya nga dili kini isulat.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan, nga gipahayag diha sa pito ka mga dalogdog, mao ang paghulagway sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Dili labing maayo alang sa katawhan nga mahibalo niining mga butanga, kay ang ilang pagtuo kinahanglan gayud sulayan. Diha sa kahikayan sa Dios ang labing kahibulongan ug labing hataas nga mga kamatuoran igamantala. Ang mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda igamantala, apan walay dugang nga kahayag nga igapadayag sa dili pa kini nga mga mensahe makabuhat sa ilang piho nga buluhaton. Kini girepresentahan sa manulonda nga nagtindog nga ang usa ka tiil anaa sa dagat, nga nagamantala uban sa labing mabug-at nga panumpa nga wala nay panahon.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

Ang “gamhanang manulonda” nga mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 mao si Cristo, ug diha sa iyang kamot may usa ka mensahe nga gisugo si Juan sa pagkaon. Ang gikaon ni Juan usa ka mensahe, apan kini sa tin-aw usa ka mensahe nga pagadad-on ngadto sa katawohan sa Dios, ug dili ngadto sa kalibutan. Importante nga maila kon kinsa ang gitumong nga tigpaminaw sa maong pahayag, kay bisan pa si Cristo mikunsad niadtong Agosto 11, 1840, nga nagtimaan sa paghatag og gahum sa mensahe sa nahaunang manulonda, ug sa ingon nagpaila kon kanus-a ang mensahe sa nahaunang manulonda igawali ngadto sa tibuok kalibutan, ang gamayng basahon nga gisugo si Juan sa pagkaon nagpaila sa panahon nga ang Protestanismo mitugyan sa kupo sa Protestanismo ngadto sa mga Millerite. Sa dihang mikunsad si Cristo uban ang gamayng basahon, gitapos Niya ang Iyang pakigsaad nga relasyon uban sa iglesia gikan sa kamingawan ug sa samang higayon gipaila ang katawohang Millerite ingon nga Iyang bag-ong pinili nga katawohang pakigsaad. Ang mga Millerite mao ang usa ka katawohan nga kaniadto dili mao ang katawohan sa Dios. Ang mga manalagna dili gayod magkasumpaki sa usag usa.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, tumindog ka sa imong mga tiil, ug mosulti ako kanimo. Ug ang espiritu misulod kanako sa dihang siya misulti kanako, ug gitindog ako niini sa akong mga tiil, aron nadungog ko siya nga misulti kanako. Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, gipasugo ko ikaw ngadto sa mga anak sa Israel, ngadto sa usa ka masinupakon nga nasod nga misukol batok kanako: sila ug ang ilang mga amahan nakalapas batok kanako, bisan hangtod niining maong adlawa. Kay sila mga anak nga walay kaulaw ug mga matig-a ug kasingkasing. Gipasugo ko gayud ikaw ngadto kanila; ug magasulti ka kanila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios. Ug sila, bisan mamati sila, o bisan magdumili sila, (kay sila usa ka balay nga masinupakon,) mahibaloan gihapon nila nga adunay usa ka manalagna sa ilang taliwala. Ug ikaw, anak sa tawo, ayaw kahadlok kanila, ni mahadlok ka sa ilang mga pulong, bisan pa ang mga tunok ug sampinit anaa uban kanimo, ug nagpuyo ka sa taliwala sa mga tanga: ayaw kahadlok sa ilang mga pulong, ni malisang sa ilang mga dagway, bisan pa sila usa ka balay nga masinupakon. Ug isulti mo kanila ang akong mga pulong, bisan mamati sila, o bisan magdumili sila: kay sila hilabihan ka masinupakon. Apan ikaw, anak sa tawo, pamatia ang akong isulti kanimo; ayaw pagin masinupakon sama niadtong masinupakong balay: ablihi ang imong baba, ug kaona ang akong ihatag kanimo. Ug sa dihang mitan-aw ako, ania karon, may usa ka kamot nga gituy-od kanako; ug, tan-awa, diha niana ang usa ka linukot nga basahon; Ug kini iyang gibuklad sa akong atubangan; ug kini gisulatan sa sulod ug sa gawas: ug didto nahisulat ang mga pagminatay, ug pagbangotan, ug alaut. Labut pa siya miingon kanako, Anak sa tawo, kaona ang imong hingkaplagan; kaona kining linukot, ug lumakaw ka, isulti ngadto sa balay sa Israel. Busa gibuka ko ang akong baba, ug iyang gipakaon kanako kadtong linukot. Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, pakan-a ang imong tiyan, ug pun-a ang imong mga tinai niining linukot nga akong gihatag kanimo. Unya gikaon ko kini; ug kini sa akong baba sama sa dugos tungod sa katam-is. Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, lakaw, adto ka sa balay sa Israel, ug isulti kanila ang akong mga pulong. Kay ikaw wala ipadala ngadto sa usa ka katawhan nga lain ug sinultihan ug lisod ug pinulongan, kondili ngadto sa balay sa Israel; Dili ngadto sa daghang mga katawhan nga lain ug sinultihan ug lisod ug pinulongan, kansang mga pulong dili mo masabtan. Sa pagkatinuod, kon ngadto kanila pa ikaw gipadala ko, sila maminaw unta kanimo. Apan ang balay sa Israel dili mamati kanimo; kay sila dili mamati kanako: kay ang tibook balay sa Israel walay kaulaw ug matig-a ug kasingkasing. Ania karon, gihimo ko ang imong nawong nga malig-on batok sa ilang mga nawong, ug ang imong agtang nga malig-on batok sa ilang mga agtang. Sama sa diamante nga labi pang matig-a kay sa bató nga puthaw akong gihimo ang imong agtang: ayaw kahadlok kanila, ni malisang sa ilang mga dagway, bisan pa sila usa ka balay nga masinupakon. Labut pa siya miingon kanako, Anak sa tawo, dawata sa imong kasingkasing ang tanan kong mga pulong nga akong isulti kanimo, ug pamatia uban sa imong mga dalunggan. Ezekiel 2:1–3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

Sa dihang mikunsad si Cristo uban ang gamayng basahon nga gikuha ug gikaon ni Juan, kini didto sa iyang “baba tam-is sama sa dugos.” Si Juan nga Tigpadayag ug si Ezequiel, silang duha, midawat ug usa ka mensahe gikan sa “kamot” ni Cristo. Si Ezequiel, ug busa si Juan, adunay mensaheng ipahayag ngadto sa “balay sa Israel,” dili ngadto kanila nga anaa sa gawas sa Israel. Kon kadtong mga anaa sa gawas sa Israel nakadungog unta sa mensahe, ilang dawaton unta kini, apan dili ang Israel, kay “ang tibook balay” sa Israel “mga masukihon ug magahi ug kasingkasing.” Ang tibook balay sa Israel (ang tibook balay) hingpit nga masukihon. Ang Israel niadtong 1840 girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo 10 ingon nga iglesya sa kamingawan. Napuno na nila ang kopa sa ilang panahon sa pagsulay.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

Bisan ang mensahe dili pamatian sa Israel, ang propeta gisugo gihapon sa pagdala kanila sa mensahe sa gamayng basahon, alang sa tumong nga papanubagon sila tungod sa pagsalikway sa kahayag sa nahaunang anghel. Diha sa mga basahon sa paghukom, pagapanubagon sila tungod sa pagdumili sa pagpaminaw sa mensahe sa “propeta” nga “anaa sa ilang taliwala.” Ang pagsalikway sa propeta mao ang pagsalikway sa mensahe nga gihatag ngadto sa propeta pinaagi sa anghel nga si Gabriel, nga siya mismo nakadawat niana nga mensahe gikan kang Cristo, nga nakadawat niana gikan sa Amahan. Sa dihang mikunsad si Cristo uban ang mensahe sa gamayng basahon diha sa Iyang kamot, kini nagkatakdo sa dihang mikunsad ang Balaang Espiritu sa Iyang bautismo. Kini gipahinungdanan nang daan pinaagi kang Moises didto sa nagdilaab nga sapinit, ug mao usab kana nga maong ilhanan sa dalan nga anaa sa matag kalihokang repormatoryo.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> “Ang buhat sa Dios dinhi sa yuta nagapakita, gikan sa kapanahonan ngadto sa kapanahonan, ug dayag nga pagkakapareho sa matag dakong repormasyon o relihiyosong kalihokan. Ang mga prinsipyo sa pagpakiglabot sa Dios sa mga tawo sa kanunay mao ra gihapon. Ang mahinungdanong mga kalihokan sa karon adunay ilang kaparis niadtong nangagi, ug ang kasinatian sa iglesia sa unang mga kapanahonan adunay mga leksiyon nga bililhon kaayo alang sa atong kaugalingong panahon.” The Great Controversy, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

Ang pagkapukan sa pagkahari sa Ottoman niadtong Agosto 11, 1840, (nga mao ang panahon sa pagkaon ni Juan ug ni Ezequiel sa gamayng basahon nga diha sa “kamot” ni Cristo,) nagtimaan sa “pagpalig-on” sa mensahe sa unang manulonda nga “miabot” sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798. Kini “gipalig-on” pinaagi sa pagpamatuod sa pangunang lagda sa tagna sa mga Millerita; ang prinsipyo nga ang usa ka tuig alang sa usa ka adlaw. Unya si Cristo misugod sa pagtukod sa patukoranan sa templo sa mga Millerita, maingon sa Iyang gibuhat sa Iyang bautismo.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> “Ang naglibog nga pagtuo ni Nathanael napatig-on na karon, ug mitubag siya ug miingon, ‘Rabbi, ikaw mao ang Anak sa Dios; ikaw mao ang Hari sa Israel. Si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Tungod ba kay giingnan ko ikaw, Nakita ko ikaw sa ilalom sa kahoyng igos, mituo ka? Makakita ka ug mga butang nga labi pang dagku kay niini. Ug miingon siya kaniya, Sa pagkatinuod, sa pagkatinuod, nagaingon ako kaninyo, Gikan karon makita ninyo ang Langit nga naablihan, ug ang mga manulonda sa Dios nga nagasaka ug nanaug ibabaw sa Anak sa Tawo.’”

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> “Niining unang pipila ka mga tinun-an, ang patukoranan sa Cristohanong iglesia gipahimutang pinaagi sa tagsa-tagsang paningkamot. Si Juan unang nagtudlo sa duha sa iyang mga tinun-an ngadto kang Cristo. Unya ang usa niini nakakaplag sa usa ka igsoon, ug gidala siya ngadto kang Cristo. Dayon gitawag Niya si Felipe sa pagsunod Kaniya, ug siya miadto sa pagpangita kang Natanael.” Spirit of Prophecy, tomo 2, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

Sa dihang si Cristo mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 uban ang gamayng basahon nga inablihan diha sa Iyang kamot, kini daan nang gipaila pinaagi sa lihok sa reporma sa yutan-ong kasaysayan ni Cristo, kay ang matag lihok sa reporma nagapanag-iya sa maong susamang mga timaan. Si Moises ug ang lihok sa reporma nga iyang gipangulohan adunay maong susamang timaan. Ang kasinatian ni Moises didto sa nagdilaab nga sapinit nagtimaan sa Espiritu Santo nga mikunsad sa bautismo ni Cristo, ug kana usab nagtimaan sa 1840, nga sa iyang baylo nagtimaan sa Septyembre 11, 2001, sa dihang mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

Ang “pag-abot” sa mensahe sa unang manulonda, ug ang “pag-abot” sa mensahe sa ikaduhang manulonda ug ang “pag-abot” sa mensahe sa ikatulong manulonda, silang tanan girepresentahan pinaagi sa mga manulonda. Ang unang manulonda adunay gamay nga basahon sa iyang kamot, ang ikaduha adunay sinulat sa iyang kamot, ug ang ikatulo adunay pergamino sa iyang kamot. Pinaagi sa pagpamatuod sa duha o tulo ka saksi, ang usa ka kamatuoran malig-on. Ang tulo ka manulonda, bisan sa ilang pag-abot o sa ilang paghatag-kagamhanan, adunay mensahe sa ilang kamot.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

Si Juan ug si Ezekiel nagrepresentar niadtong mga mikaon sa mensahe sa dihang ang mensahe sa nahaunang manulonda “gihatagan ug gahum,” nga lahi nga ilhanang pangkasaysayan kay sa dihang ang mensahe sa nahaunang manulonda “miabut” niadtong 1798.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

Ang kalainan tali sa “pag-abot” sa usa ka mensahe ug sa “paghatag-kagamhanan” niini maoy usa ka hilabihan ka importante nga kalainan nga angayng timan-an. Samtang atong palandungan ang mosunod nga pahayag, timan-i nga ang katuyoan sa unang manulonda susama gayud sa katuyoan sa manulonda diha sa Pinadayag 18 nga nagahatag kahayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya. Timan-i usab nga ang matag mensahe maoy hinungdan sa usa ka pagkabahin nga nagapatungha ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> “Gipakita kanako ang interes nga gihatag sa tibook langit sa buluhaton nga nagapadayon dinhi sa yuta. Gisugo ni Jesus ang usa ka gamhanang manulonda [ang nahaunang manulonda] sa pagkanaog aron sa pagpasidaan sa mga lumolupyo sa yuta nga mag-andam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita. Sa dihang mibiya ang manulonda gikan sa presensya ni Jesus sa langit, usa ka hilabihan kasidlak ug mahimayaong kahayag ang nagauna kaniya. Gisultihan ako nga ang iyang buluhaton mao ang paghatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug sa pagpasidaan sa tawo mahitungod sa umalabot nga kapungot sa Dios. Daghang mga tawo midawat sa kahayag. Ang uban kanila daw hilabihan ka seryoso, samtang ang uban malipayon ug nadala sa kalipay. Ang tanan nga midawat sa kahayag mitalikod sa yuta ug mipaatubang sa langit ug naghimaya sa Dios. Bisan pa nga kini giula nganha sa tanan, ang uban nahiubos lamang sa impluwensya niini, apan wala kini nila dawata sa kinasingkasing. Daghan ang napuno sa dakong kapungot. Ang mga ministro ug ang katawhan nahiusa uban sa dautan ug sa mabangis nga pagbatok sa kahayag nga gipadan-ag sa gamhanang manulonda. Apan ang tanan nga midawat niini mipahimulag gikan sa kalibotan ug hugot nga nahiusa sa usag usa.”

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> “Si Satanas ug ang iyang mga manulonda nagkugi sa pagpangita sa paagi sa pagdani sa mga hunahuna sa daghan kutob sa mahimo palayo sa kahayag. Ang pundok nga misalikway niini gibiyaan sa kangitngit. Nakita ko ang manulonda sa Dios nga nagbantay uban sa labing halalum nga pagtagad sa Iyang mga nag-angkon nga katawhan, aron isulat ang kinaiya nga ilang naugmad sa dihang ang mensahe nga gikan sa langit gipahibalo kanila. Ug sa dihang daghan kaayo sa mga nag-angkon sa paghigugma kang Jesus mitalikod gikan sa langitnong mensahe uban ang pagyubit, pagbiaybiay, ug pagdumot, usa ka manulonda nga may pergamino sa iyang kamot maoy naghimo sa makauulaw nga talaan. Ang tibook langit napuno sa kasuko nga si Jesus gitamay sa ingon niini sa Iyang mga nag-angkon nga sumusunod.”

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> “Nakita ko ang kasubo sa mga masaligon, tungod kay wala nila makita ang ilang Ginoo sa gipaabot nga panahon. Katuyoan sa Dios ang pagtago sa umaabot ug ang pagdala sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka punto sa pagdesisyon. Kon wala ang pagwali sa piho nga panahon alang sa pag-anhi ni Cristo, ang buhat nga gituyo sa Dios dili unta matuman. Gipangulohan ni Satanas ang daghan kaayo sa pagtan-aw sa halayo pa nga umaabot alang sa dagkong mga panghitabo nga may kalabutan sa paghukom ug sa katapusan sa panahon sa grasya. Gikinahanglan nga ang katawhan madala sa mainiton nga pagpangita alang sa usa ka karon nga pagpangandam.”

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> Samtang naglabay ang panahon, kadtong wala sa bug-os midawat sa kahayag sa manulonda nahiusa niadtong mga nagtamay sa mensahe, ug ilang gibalikan ang mga nasagmuyo pinaagi sa pagbiaybiay. Ang mga manulonda nakamatikod sa kahimtang sa mga nag-angkon nga mga sumusunod ni Cristo. Ang paglabay sa tinong panahon nakasulay ug nakapamatuod kanila, ug daghan kaayo ang gitimbang diha sa timbangan ug hingkaplagang kulang. Kusog nilang giangkon nga sila mga Cristohanon, apan sa halos matag bahin napakyas sila sa pagsunod kang Cristo. Si Satanas nagmaya sa kahimtang sa mga nag-angkon nga mga sumusunod ni Jesus.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> “Nabitik na niya sila diha sa iyang lit-ag. Gipasalaag niya ang kadaghanan aron mobiya sa matul-id nga dalan, ug naninguha sila sa pagsaka ngadto sa langit pinaagi sa laing paagi. Nakita sa mga manulonda ang mga putli ug balaan nga nasagol sa mga makasasala didto sa Zion ug sa mga hipokrito nga mahigugmaon sa kalibotan. Gibantayan nila ang matuod nga mga tinun-an ni Jesus; apan ang mga dunot nakaimpluwensya sa mga balaan. Kadtong kasingkasing nagdilaab sa mapintas nga tinguha sa pagtan-aw kang Jesus gidid-an sa ilang mga igsoong nag-angkon sa pagtoo nga mosulti mahitungod sa Iyang pag-anhi. Gitutokan sa mga manulonda ang maong talan-awon ug naluoy sa salin nga nahigugma sa pagpakita sa ilang Ginoo.”

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> “Usa pa ka gamhanang anghel [ang ikaduhang anghel] gitugyanan sa pagkanaug ngadto sa yuta. Gibutang ni Jesus sa iyang kamot ang usa ka sinulat, ug sa iyang pag-abot sa yuta, misinggit siya, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na.’ Unya nakita ko nga ang mga napakyas sa ilang gipaabut mipataas na usab sa ilang mga mata ngadto sa langit, nga nagtan-aw uban sa pagtoo ug paglaum alang sa pagpadayag sa ilang Ginoo. Apan daghan ang daw nagpabilin sa usa ka buangbuang nga kahimtang, daw natulog; apan makita ko ang timaan sa halalum nga kasubo diha sa ilang mga nawong. Ang mga napakyas sa ilang gipaabut nakakita gikan sa mga Kasulatan nga didto sila sa panahon sa paglangay, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao gihapong ebidensiya nga naggiya kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo niadtong 1843, maoy nagdala kanila sa paglaum Kaniya niadtong 1844. Apan nakita ko nga ang kadaghanan wala makapanag-iya niadtong kusog nga maoy nagtimaan sa ilang pagtoo niadtong 1843. Ang ilang kapakyasan sa gipaabut nakapahupay sa ilang pagtoo.”

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> “Sa dihang ang katawhan sa Dios naghiusa diha sa singgit sa ikaduhang manulonda, ang langitnong panon mitiman uban sa labing lalom nga interes sa epekto sa mensahe. Ilang nakita ang daghan nga nagdala sa ngalan nga mga Cristohanon nga milingi uban sa pagtamay ug pagyubit batok niadtong nangapakyas sa ilang gilaoman. Samtang ang mga pulong migula gikan sa mga ngabil nga mapanaygon, ‘Wala pa man kamo makatungas!’ gisulat kini sa usa ka manulonda. Miingon ang manulonda, ‘Ilang gibugalbugalan ang Dios.’ Gipabalik ako sa pagtan-aw ngadto sa susamang sala nga nahimo sa karaang mga panahon. Si Elias gituboy ngadto sa langit, ug ang iyang kupo nahulog kang Eliseo. Unya ang daotang mga batan-on, nga nakakat-on gikan sa ilang mga ginikanan sa pagtamay sa tawo sa Dios, misunod kang Eliseo, ug sa pagyubit misinggit, ‘Tungas, ikaw nga upawon; tungas, ikaw nga upawon.’ Sa ingon nga pag-insulto sa Iyang alagad, ilang giinsulto ang Dios ug ilang nadawat ang ilang silot didto dayon. Sa samang paagi, kadtong nangatawa ug nangyubit sa ideya sa pagtungas sa mga balaan, pagaduawon sa kapungot sa Dios, ug mapabati kanila nga dili kini gamayng butang ang pagpakigduwa sa ilang Magbubuhat.”

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> “Gipadala ni Jesus ang ubang mga manulonda aron molupad sa madali sa pagpabuhi pag-usab ug pagpalig-on sa nangaluya nga pagtuo sa Iyang katawhan ug sa pag-andam kanila aron masabtan ang mensahe sa ikaduhang manulonda ug ang mahinungdanong lihok nga sa dili madugay pagabuhaton sa langit. Nakita ko kining mga manulonda nga nakadawat ug dakong gahum ug kahayag gikan kang Jesus ug milupad sa madali paingon sa yuta aron tumanon ang ilang sugo sa pagtabang sa ikaduhang manulonda diha sa iyang buluhaton. Usa ka dakong kahayag misidlak ibabaw sa katawhan sa Dios sa dihang ang mga manulonda misinggit, ‘Tan-awa, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo sa pagsugat Kaniya.’ Unya nakita ko kining mga napakyas sa ilang gilaoman nga mibarog ug, uyon sa ikaduhang manulonda, nagpahibalo, ‘Tan-awa, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo sa pagsugat Kaniya.’ Ang kahayag gikan sa mga manulonda misulod sa kangitngit bisan diin. Si Satanas ug ang iyang mga manulonda naninguha sa pagpugong niini nga kahayag sa pagkaylap ug sa pagpatungha sa gituyo nga epekto niini. Nakigbisog sila batok sa mga manulonda gikan sa langit, nga nag-ingon kanila nga gilimbongan sa Dios ang katawhan, ug nga bisan uban sa tanan nilang kahayag ug gahum dili nila mapatuo ang kalibotan nga si Cristo magaabut. Apan bisan pa man sa paningkamot ni Satanas sa pagbabag sa dalan ug sa pagpalayo sa mga hunahuna sa katawhan gikan sa kahayag, ang mga manulonda sa Dios mipadayon sa ilang buluhaton….”

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> “Samtang ang pagministeryo ni Jesus natapos sa balaang dapit, ug Siya miagi ngadto sa labing balaang dapit, ug mitindog sa atubangan sa arka nga naglangkob sa balaod sa Dios, Iyang gipadala ang laing gamhanang manulonda uban sa ikatulong mensahe ngadto sa kalibutan. Usa ka pergamino gibutang sa kamot sa manulonda, ug samtang siya mikunsad ngadto sa yuta diha sa gahum ug pagkahalangdon, iyang gimantala ang usa ka makahahadlok nga pasidaan, uban ang labing makalilisang nga hulga nga sukad gidala ngadto sa tawo. Kini nga mensahe gituyo aron ibutang ang mga anak sa Dios sa ilang pagkamabinantayon, pinaagi sa pagpakita kanila sa takna sa pagtintal ug kaguol nga anaa sa ilang atubangan. Miingon ang manulonda, ‘Dad-on sila ngadto sa suod nga pakig-away batok sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan. Ang ilang bugtong paglaum sa kinabuhing dayon mao ang pagpabiling malig-on. Bisan pa nga ang ilang mga kinabuhi anaa sa katalagman, kinahanglan nilang kupotang hugot ang kamatuoran.’ Ang ikatulong manulonda nagtapos sa iyang mensahe sa ingon niini: ‘Ania dinhi ang pailub sa mga balaan: ania dinhi sila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Sa iyang pagsubli niining mga pulonga, iyang gitumbok ang langitnong santuwaryo. Ang mga hunahuna sa tanan nga midawat niining mensaheha gitumong ngadto sa labing balaang dapit, diin si Jesus nagatindog sa atubangan sa arka, nga nagahimo sa Iyang katapusang pagpangamuyo alang sa tanan nga alang kanila ang kalooy nagalangan pa, ug alang sa mga nakalapas sa balaod sa Dios tungod sa walay alamag. Kining pagpasig-uli gihimo alang sa mga matarung nga patay maingon man alang sa mga matarung nga buhi. Nagalakip kini sa tanan nga nangamatay nga nagsalig kang Cristo, apan nga, kay wala makadawat sa kahayag mahitungod sa mga sugo sa Dios, nakasala tungod sa walay alamag pinaagi sa paglapas sa mga lagda niini.” Early Writings, 245–254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

Pipila ka mga panid sa ulahi sa mao gihapong basahon, sa paghisgot sa mao gihapong mga konsepto nga bag-o lang gihisgutan, gipaila ni Sister White nga ang pagsalikway sa tulo ka mga mensahe diha sa kasaysayan sa mga Millerite gitipohan na daan diha sa kasaysayan ni Cristo. Didto naghatag siya og duha ka mga saksi nga nagpakaila sa usa ka padayon nga proseso sa pagsulay nga nanginahanglan og kadaugan sa matag pagsulay aron makapadayon ngadto sa sunod nga pagsulay.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> “Nakita ko ang usa ka panon nga nagbarog nga lig-on ug maampingong nabantayan, nga wala maghatag ug bisan unsang pag-uyon niadtong mosulay sa pagpalihok sa natukod nang pagtuo sa lawas. Gitan-aw sila sa Dios uban sa pag-uyon. Gipakita kanako ang tulo ka mga lakang—ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda. Miingon ang manulonda nga nag-uban kanako, ‘Alaut siya nga mobalhin ug usa ka bloke o mokutaw ug usa ka alambre sa niini nga mga mensahe. Ang tinuod nga pagsabut niining mga mensaheha maoy adunay buhi nga kahinungdanon. Ang padulngan sa mga kalag nagasukad sa paagi sa ilang pagdawat niini.’ Gipaubos ako pag-usab pinaagi niining mga mensaheha, ug nakita ko kon unsa kamahal nga napalit sa katawhan sa Dios ang ilang kasinatian. Nakuha kini pinaagi sa daghang pag-antus ug mapintas nga pakigbisog. Gidala sila sa Dios sa matag lakang, hangtod nga Iyang gibutang sila ibabaw sa usa ka malig-on, dili matarog nga plataporma. Nakita ko ang tagsatagsa ka mga tawo nga miduol sa plataporma ug misusi sa pundasyon. Ang uban, uban sa kalipay, diha-diha mitungtong niini. Ang uban nagsugod sa pagpangita ug sayop sa pundasyon. Gusto nila nga aduna pay mga pagpaayo nga himuon, ug unya ang plataporma mamahimong mas hingpit, ug ang katawhan labi pang malipayon. Ang uban milugsong gikan sa plataporma aron susihon kini ug mipahayag nga sayop ang pagkatukod niini. Apan nakita ko nga hapit silang tanan nagpabiling lig-on ibabaw sa plataporma ug nag-awhag niadtong nanglugsong na nga undangon ang ilang mga pagreklamo; kay ang Dios mao ang Magtutukod, ug sila nakig-away batok Kaniya. Ilang gisugilon pag-usab ang kahibulongang buhat sa Dios, nga maoy nagmando kanila ngadto sa malig-on nga plataporma, ug sa panaghiusa ilang giyahat ang ilang mga mata ngadto sa langit ug uban sa makusog nga tingog naghimaya sa Dios. Kini nakaapekto sa uban niadtong nagreklamo ug mibiya sa plataporma, ug sila uban sa mapaubsanong panagway mitungtong pag-usab niini.”

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “Gibalik ako sa pagpahibalo sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias [nga naghulagway sa mensahe sa unang manulonda] aron sa pag-andam sa dalan ni Jesus. Kadtong misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala mapahimusli sa mga pagtulon-an ni Jesus [nga naghulagway sa mensahe sa ikaduhang manulonda]. Ang ilang pagsupak sa mensahe nga nagtagna sa Iyang pag-anhi nagbutang kanila sa kahimtang nga dili sila andam sa pagdawat sa labing malig-on nga ebidensiya nga Siya mao ang Mesias. Gipadayon ni Satanas ang paggiya niadtong misalikway sa mensahe ni Juan aron mopadayon pa gayod sila sa ilang pagsalikway, hangtod sa pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus [nga naghulagway sa mensahe sa ikatulong manulonda]. Sa pagbuhat niini ilang gibutang ang ilang kaugalingon sa kahimtang nga dili sila makadawat sa panalangin sa adlaw sa Pentecostes, [nga naghulagway sa manulonda sa Pinadayag napulog walo,] nga unta maoy motudlo kanila sa dalan paingon ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang pagkabugto sa tabil sa templo nagpakita nga ang mga halad ug mga tulomanon sa mga Judio dili na pagadawaton. Ang daku nga Halad nahalad na ug gidawat na, ug ang Balaang Espiritu nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes maoy nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, diin si Jesus misulod pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, aron ibubo sa Iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa Iyang pagpasig-uli. Apan ang mga Judio gibiyaan sa hingpit nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta ilang maangkon mahitungod sa laraw sa kaluwasan, ug misalig gihapon sila sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga paghalad. Ang langitnong santuwaryo mipuli sa yutan-ong santuwaryo, apan wala silay kahibalo sa maong kausaban. Busa, dili sila makapahimulos sa pagpangamuyo ni Cristo didto sa balaang dapit.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “Daghan ang nagtan-aw uban sa kalisang sa agi sa mga Judio sa ilang pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus; ug samtang ilang basahon ang kasaysayan sa Iyang makauulaw nga pag-abuso, maghunahuna sila nga nahigugma sila Kaniya, ug nga dili unta nila Siya ilimod sama sa gibuhat ni Pedro, o ilansang Siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios nga nagabasa sa mga kasingkasing sa tanan, nagdala sa pagsulay niana nga gugma alang kang Jesus nga ilang giangkon nga ilang gibati. Ang tibook langit nagtan-aw uban sa labing halalum nga interes sa pagdawat sa mensahe sa nahaunang manulonda. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma kang Jesus, ug nga nagpaagay ug mga luha sa dihang ilang basahon ang sugilanon sa krus, mibiaybiay sa maayong balita sa Iyang pag-anhi. Inay sa pagdawat sa mensahe uban sa kalipay, ilang gipahayag nga kini usa ka limbong. Gidumtan nila kadtong mga nahigugma sa Iyang pagpakita ug gipapahawa sila gikan sa mga iglesia. Kadtong nagsalikway sa nahaunang mensahe dili makapahimulos sa ikaduhang mensahe; ni makapahimulos sila sa singgit sa tungang gabii, nga maoy mag-andam kanila sa pagsulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtoo ngadto sa labing balaan nga dapit sa langitnong santuwaryo. Ug pinaagi sa ilang pagsalikway sa duruha ka nahaunang mga mensahe, ilang gipangitngit pag-ayo ang ilang salabutan, mao nga wala silay makita nga kahayag sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga nagapakita sa dalan paingon sa labing balaan nga dapit. Nakita ko nga maingon nga ang mga Judio naglansang kang Jesus sa krus, mao usab nga ang mga nominal nga iglesia naglansang niining mga mensahe, ug busa wala silay kahibalo sa dalan ngadto sa labing balaan, ug dili sila makapahimulos sa pagpangamuyo ni Jesus didto alang kanila. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang walay kapuslanan nga mga halad, ilang ihalad ang ilang walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan na ni Jesus; ug si Satanas, nga nalipay sa paglimbong, nagpasundayag ug relihiyosong kinaiya, ug ginadani ang mga hunahuna niining mga nagaangkon nga mga Cristiano ngadto sa iyang kaugalingon, nga nagabuhat uban sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan, ug sa bakak nga mga katingalahan, aron ipahugot sila sa iyang lit-ag.” Early Writings, 258–261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

Ang mga pahayag gikan sa basahon nga Early Writings balik-balik nang gitudlo pinaagi sa ministeryo sa Future for America. Apan adunay mga kamatuoran nga gipakita niini nga mga pahayag nga wala hingmatikdi.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

Ang mga timailhan sa kasaysayan sa kalihukang Millerite natukod ibabaw sa daghang mga kalihukang repormatibo diha sa Biblia. Kon walay bisan gamayng pagkasinati sa mga timailhan nga makita sa matag kalihukang repormatibo, mahinungdanong dili lagmit nga adunay makasabot sa kahulogan sa kalainan tali sa panahon nga ang usa ka mensahe “moabot” ug sa panahon nga kini “gagahumon.” Lagmit usab nga daghan sa mga pamilyar sa magkaparalelong mga kalihukang repormatibo ang wala makamatikod sa pipila ka labing mahinungdanong mga kinaiya sa nagkalainlaing mga timailhan sa mga kalihukang repormatibo.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

Ang “pito ka mga dalogdog” nga nagrepresentar sa mga hitabo sa sinugdanan sa Adventismo ug sa mga hitabo sa katapusan sa Adventismo, mao ang kahayag nga pagabukson sa dili pa motakop ang panahon sa grasya. Gipahibalo kita nga ang “pito ka mga dalogdog” nagrepresentar sa duha ka butang: “usa ka paghulagway sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda,” ug “umaabot nga mga hitabo nga igapadayag sumala sa ilang han-ay.” Ang “pito ka mga dalogdog” naglangkob sa pirma sa Alpha ug Omega.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

Ang “paglatid sa mga hitabo” nga nahitabo “ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda,” naghulagway sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mensahe sa ikatulong manulonda. Sa dihang gisugo si Juan nga dili isulat ang gipamulong sa pito ka mga dalugdog, ang maong sugo gihulagway na daan pinaagi sa sugo nga gihatag kang Daniel sa pagpatik sa iyang basahon, kay gipahibalo kita nga human “makapamulong ang pito ka mga dalugdog sa ilang mga tingog, ang mando miabot kang Juan maingon kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Patiki kining mga butanga nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’”

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

Si Ezequiel ug si Juan kapuwa naghulagway sa katawohan sa Dios nga nagakaon sa mensahe sa dihang gihatagan ug gahum ang unang manulonda niadtong 1840, ug ang propeta nga si Jeremias naghulagway sa kasubo nga nahitabo sa taliwala sa katawohan sa Dios sa dihang ang mensahe sa unang manulonda daw napakyas.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug akong gikaon kini; ug ang imong pulong alang kanako nahimong kalipay ug pagmaya sa akong kasingkasing: kay ako ginatawag sa imong ngalan, O Ginoong Dios sa mga panon. Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mabiaybiayon, ni malipay; nag-inusara ako nga milingkod tungod sa imong kamot: kay imo akong gipuno sa kapungot. Nganong ang akong kasakit walay paghunong, ug ang akong samad dili na mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba nga ikaw alang kanako sama sa usa ka bakakon, ug sama sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo, Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug ikaw motindog sa akong atubangan: ug kon imong ipagula ang bililhon gikan sa dautan, ikaw mahimong ingon sa akong baba: pasagdi sila nga mobalik nganha kanimo; apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawohan nga usa ka kinutaan nga paril nga tumbaga: ug sila makig-away batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo: kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa pagpakalingkawas kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa dautan, ug lukaton ko ikaw gikan sa kamot sa makalilisang. Jeremias 15:16–21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

Nakaplagan ni Jeremias ang mga pulong sa diyutayng basahon, maingon usab kang Juan ug Ezequiel, ug siya usab mikaon sa mensahe; apan ang mensahe nahimong usa ka mensahe (tubig) nga napakyas. Daw sama kini nga ang Dios namakak, nga sa pagkatinuod dili gayod mahimo, apan ang pasangil sa usa ka “bakak” naghatag sa yawe aron mailhan ang dapit ni Jeremias diha sa unang kapakyasan sa mga Millerite nga girepresentahan diha kang Habakkuk.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Motindog ako sa akong bantayan, ug mopahimutang ako sa tore, ug motan-aw ako aron makita kon unsay iyang igaingon kanako, ug unsay akong itubag sa dihang pagabadlongon ako. Ug mitubag kanako ang Ginoo, ug miingon, Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw ibabaw sa mga papan, aron ang magabasa niini makadalagan. Kay ang panan-awon alang pa sa gitakdang panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili magbakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay sa pagkamatuod moabot kini, dili kini malangan. Habakkuk 2:1–3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

Ang panan-awon sa mensahe sa unang manulonda gisulat diha sa tsart sa mga payunir sa 1843 nga gimandoan sa “kamot” sa Dios.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “Nakita ko nga nga ang tsart sa 1843 gimandoan pinaagi sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero mao gayod sumala sa Iyang gitinguha; nga ang Iyang kamot anaa sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga gikuha ang Iyang kamot.” Early Writings, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

Ang “tinudlong panahon” sa 1843 girepresentar diha sa tsart, ug mao kana ang hinungdan nganong gitawag kini nga tsart sa 1843. Gipatik kini niadtong 1842, sa katumanan sa sugo diha sa Habakkuk nga “isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw ibabaw sa mga papan.” Ang panan-awon pagahimoon nga tin-aw ibabaw sa “mga papan,” sa plural, sa ingon nagpaila nga human kuhaa sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa sayop sa tsart sa 1843, kini matul-id diha sa tsart sa mga payunir sa 1850. Ang sayop maoy nagpahinabo sa unang kapakyasan, ug si Jeremias nagarepresentar niadtong nakaon sa gamayng basahon niadtong Agosto 11, 1840 ug nangapakyas sa dihang napakyas ang tinudlong panahon sa 1843.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

Sa dihang gikaon ni Jeremias ang diyutayng basahon niadtong 1840, kini mao ang “kalipay ug pagmaya” sa iyang kasingkasing; apan sa pag-abot sa kapakyasan, wala na siya “magmaya,” ug siya “milingkod nga nag-inusara tungod sa” “kamot” sa Dios. Ang kamot sa Dios maoy mitabon sa “usa ka kasaypanan sa pipila sa mga numero,” ug tungod niini gikonsiderar ni Jeremias ang posibilidad nga ang Dios namakak. Ang saad nga gihatag kang Jeremias mao nga kon siya “mobalik” gikan sa iyang kaguol, himoon sa Dios si Jeremias nga “baba” sa Dios. Kon si Jeremias mobalik ngadto sa Dios gikan sa iyang kapakyasan ug moila nga siya anaa sa naglangayng panahon sa sambingay sa napulo ka mga ulay, gamiton siya sa Dios ingon nga tigsulti aron sa tukmang pag-ila kon kanus-a moabot ang panan-awon ug dili na maglangan.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

Ang katuyoan sa paglatid niining mga kamatuoran dinhi mao ang pagpasikad nga, uban sa tanang mga mensahe sa manulonda, ang ilang mga “pag-abot” ug mga “paghatag og gahum” nagapresentar ug usa ka mensahe sa kinabuhi-o-kamatayon nga nagapamunga ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang tulo ka mga manulonda mao ang tulo ka mga lakang sa usa ka progresibong proseso sa pagsulay. Labaw ka importante sa atong gitumong nga punto mao nga, bisan tuod ang pagsabot sa pito ka mga dalogdog naila sa wala madugay human sa pag-abot sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989 sa dihang ang katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel giablihan, nga nagpahibalo sa panapos sa paghukom, adunay laing pag-abli sa pito ka mga dalogdog sa katapusan sa kasaysayan sa ikatulong manulonda.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

Ang kasaysayan sa sinugdanan sa Adventismo nagsugod sa pag-abli sa unang anghel niadtong 1798, ug natapos kini sa pag-abli sa usa ka kamatuoran nga gitabonan sa Ginoo pinaagi sa Iyang kamot aron mopahinabo og usa ka kapakyasan sa gipaabot. Human niana, gikuha Niya ang Iyang kamot (giablihan), ug gipadayag ang mensahe sa panahon sa paglangan.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

Ang kasaysayan sa pagtapos sa Adventismo nagsugod sa pagbukhad sa mensahe sa ikatulong manulonda niadtong 1989, ug kini natapos sa pagbukhad sa usa ka kamatuoran nga gitabonan sa kamot sa Ginoo aron magpatungha ug kapakyasan. Karon iyang ginatangtang ang Iyang kamot, ug sa ingon ginabukhad ang mensahe sa unang kapakyasan ug sa panahon sa paglangay. Iyang ginabukhad ang katuyoan sa Hulyo 18, 2020.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug ikaw motindog sa akong atubangan; ug kon imong ipagula ang bililhon gikan sa walay pulos, ikaw mahimong sama sa akong baba; paulia sila nganhi kanimo, apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw ngadto niining katawhan nga usa ka kinutaang kuta nga tumbaga; ug sila makig-away batok kanimo, apan sila dili makadaug batok kanimo; kay ako anaa uban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa pagpagawas kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa dautan, ug tubson ko ikaw gikan sa kamot sa makalilisang. Jeremias 15:19–21.

Back to Articles