Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatus ug Kawaloan ug Unom

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

Ang Saad sa Panium: Ang Katapusang Pagpatik ug ang Pagpadayag sa Singgit sa Tunga sa Gabii

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Sa Panium, nga mao ang Cesarea Filipos, nga mao ang mga bersikulo trese hangtod kinse sa kapitulo onse sa basahon ni Daniel, nga mao ang kasaysayan diin ang Republikano ug Protestante nga mga sungay nagtuman sa enigmatikong kahulogan sa pagkahimong ikawalo nga gikan sa pito, nga mao ang kasaysayan diin ang Selyo sa Dios permanente nga natimprinta ibabaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang kasaysayan sa pag-abot sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit, si Cristo mihatag ug usa ka saad ngadto sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> Ug ako usab magaingon kanimo, nga ikaw si Pedro, ug ibabaw niining bato pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makadaug batok kaniya. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawe sa gingharian sa langit: ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta pagabugkoson sa langit: ug bisan unsa ang imong pagaluagan dinhi sa yuta pagaluagan sa langit. Mateo 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

Ang yugto sa pagtimri nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, sa dihang gipukan ang mga gamhanang tinukod sa Siyudad sa New York, nga matapos sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo, gituyo sa Alpha ug Omega. Ang pinakakatapusang bahin sa maong yugto nagasubli sa pinakaunang bahin sa maong yugto. Niadtong Septiyembre 11, 2001 ang Ginoo nagmando sa Iyang katawhan balik ngadto sa karaang mga alagianan, diin, uban sa ubang mga kamatuoran, ilang nadiskobrehan ang “pito ka panahon,” maingon sa pagkakaplag niini sa mga adlaw ni Haring Josias. Unya ang ulahing ulan misugod sa pag-ulan-ulan, ug nagsugod ang usa ka proseso sa pagsulay nga nagpatungha sa pagkabahin sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Sa pagtuman sa Habakkuk kapitulo dos, nadiskobrehan ang duha ka sagradong tsart ug nahimong usa ka emblema nianang makasaysayanong yugto. Ingon usab ka mahinungdanon, nagsugod ang “debate” sa Habakkuk kapitulo dos, tali sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, nga mao ang pamaagi sa ulahing ulan, batok sa pamaagi sa apostatang Protestanteismo nga hinayhinayng gisagop sa Adventismo sugod sa rebelyon sa 1863.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Nagsaad si Jesus nga Iyang ihatag sa Iyang katawhan sa kaulahiang mga adlaw “ang mga yawi sa gingharian,” ug sa pagbuhat niini, Siya nagpasabot sa husto nga biblikanhong pamaagi, nga naglangkob sa gikinahanglang mga yawe nga mapropetiko aron maila, mapalig-on, ug imantala ang mensahe sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit ug sa Makusog nga Singgit.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “Ang mga nakig-ambit sa Dios nagalakaw diha sa kahayag sa Adlaw sa Pagkamatarung. Wala nila pasipad-i ang dungog sa ilang Manunubos pinaagi sa pagdaot sa ilang dalan sa atubangan sa Dios. Ang langitnong kahayag mosidlak ibabaw kanila. Sa nagkahiduol sila sa katapusan niining kasaysayan sa yuta, ang ilang kahibalo mahitungod kang Cristo, ug mahitungod sa mga tagna nga may kalabutan kaniya, modaku pag-ayo. Sila adunay walay kinutuban nga bili sa pagtan-aw sa Dios; kay sila anaa sa panaghiusa uban sa iyang Anak. Alang kanila ang pulong sa Dios adunay labawng katahum ug kaanyag. Ila makita ang kahinungdanon niini. Ang kamatuoran ipadayag kanila. Ang doktrina sa pagkaunod nagabistihan ug malumo nga kasidlak. Ila makita nga ang Kasulatan mao ang yawi nga nag-abli sa tanang mga tinago ug nagasulbad sa tanang mga kalisdanan. Kadtong mga dili andam sa pagdawat sa kahayag ug sa paglakat diha sa kahayag dili makasabut sa tinago sa pagkadiosnon, apan kadtong wala magduhaduha sa pagpas-an sa krus ug sa pagsunod kang Jesus, makakita sa kahayag diha sa kahayag sa Dios.” The Southern Watchman, Abril 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Kadtong girepresentahan ni Pedro, nga mao ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, mao kadtong midawat sa mensahe sa Laodicea nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, nga karon gisubli na sukad sa Hulyo, 2023. Ang mensahe sa Laodicea nga miabot niadtong 1856, mao ang nagkadaghang kahibalo bahin sa “pito ka mga panahon,” ug sa dihang gipahiusa ni Cristo ang mga bukog nga patay, ug unya gidala sila ngadto sa kinabuhi, mibalhin sila gikan sa kalihokan sa Laodicea sa ikatulong manulonda ngadto sa kalihokan sa Filadelfia sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Kana nga pagbalhin ginapahigayon pinaagi sa Pulong ni Cristo, kay sila gibalaan pinaagi sa Iyang Pulong, ug ang Iyang Pulong mao ang “kamatuoran,” ug ang Iyang Pulong mao ang “yawi” nga nag-abli sa Iyang Pulong.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> Ug sa manulonda sa iglesia sa Philadelphia isulat; Kini nga mga butang nagaingon siya nga balaan, siya nga matuod, siya nga may yawi ni David, siya nga nagabukas, ug walay tawo nga makasira; ug nagasira, ug walay tawo nga makaabli; Ako nahibalo sa imong mga buhat: ania karon, gibutang ko sa atubangan mo ang usa ka pultahang inablihan, ug walay tawo nga makasira niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug gitipigan mo ang akong pulong, ug wala ilimod ang akong ngalan. Pinadayag 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

Ang metodolohiya sa “linya ibabaw sa linya” mao ang yawe nga gisaad ni Cristo sa Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw diha sa gubat sa “mga ganghaan”. Ang usa ka “ganghaan” mao ang usa ka iglesia.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> Ug si Jacob nahigmata gikan sa iyang pagkatulog, ug miingon siya, Sa pagkamatuod, ania niining dapita ang Ginoo; ug wala ako mahibalo niini. Ug siya nahadlok, ug miingon, Pagkatalagsaon ug pagkamakahadlokan niini nga dapit! kini walay lain kondili ang balay sa Dios, ug kini mao ang ganghaan sa langit. Genesis 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Ang gubat didto sa mga ganghaan nagrepresentar sa mga relihiyosong pakigbisog nga mahitabo tali sa kamatuoran ug sayop, ug ang sayop sa relihiyon sa Gresya mao ang ganghaan sa impiyerno, ug ang relihiyon sa apostatang Laodiceanong Adventismo usab usa ka ganghaan. Ang ganghaan sa Laodiceanong Adventista nagrepresentar sa dapit diin natuman ang pakiglalis sa Habakkuk.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> Nianang adlawa, ang Ginoo sa mga panon mahimong purongpurong sa himaya ug diadema sa katahum alang sa salin sa iyang katawhan, Ug mahimong espiritu sa paghukom alang kaniya nga nagalingkod sa paghukom, ug kusog alang kanila nga mopabalik sa gubat didto sa ganghaan. Apan sila usab nangasayup tungod sa bino, ug tungod sa maisog nga ilimnon nangasalaag; ang pari ug ang propeta nangasayup tungod sa maisog nga ilimnon, nangalamoy sila sa bino, nangasalaag sila tungod sa maisog nga ilimnon; nangasayup sila sa panan-awon, nangapandol sila sa paghukom. Kay ang tanang mga lamesa napuno sa suka ug kahugaw, mao nga walay dapit nga mahinlo. Kinsa man ang iyang tudloan sa kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa pagtulon-an? sila ba nga gipabulag na sa gatas, ug gipahawa na gikan sa mga dughan. Kay ang lagda kinahanglan igapatong sa lagda, lagda ibabaw sa lagda; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa nag-ungol nga mga ngabil ug laing pinulongan mosulti siya niining katawhan. Kang kinsa siya miingon, Kini mao ang kapahulayan nga pinaagi niini mahimo ninyong mapahulay ang gikapuyan; ug kini mao ang pagpabag-o: apan sila dili buot mamati. Apan ang pulong sa Ginoo alang kanila mao ang lagda ibabaw sa lagda, lagda ibabaw sa lagda; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mangatumba paatras, ug mangabuak, ug mabitik, ug madakpan. Busa pamatia ninyo ang pulong sa Ginoo, kamong mga mapasipad-anong tawo, nga nagahari niining katawhan nga anaa sa Jerusalem. Isaias 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Ang mga yawe sa gingharian mao ang mga pulong sa mga Kasulatan, nga gihatag ngadto sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw pinaagi sa Pulong.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> “Adunay mga kamatuoran diha sa pulong nga, sama sa mga ugat sa bililhong mineral, natago ilalom sa nawong. Ang tinagong bahandi madiskobrehan samtang kini ginapangita, maingon nga ang usa ka minero mangita ug bulawan ug salapi. Ang pamatuod sa pagkatinuod sa pulong sa Dios anaa sa pulong mismo. Ang Kasulatan mao ang yawi nga nagaabli sa Kasulatan. Ang halalum nga kahulogan sa mga kamatuoran sa pulong sa Dios gipadayag sa atong mga hunahuna pinaagi sa Iyang Espiritu.

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> “Ang Biblia mao ang dakong basahon sa pagtulon-an alang sa mga tinun-an sa atong mga tulunghaan. Kini nagtudlo sa bug-os nga kabubut-on sa Dios mahitungod sa mga anak nga lalake ug mga anak nga babaye ni Adan. Kini mao ang lagda sa kinabuhi, nga nagtudlo kanato mahitungod sa kinaiya nga kinahanglan natong maporma alang sa umaabot nga kinabuhi. Dili nato kinahanglan ang malaw-ayng kahayag sa tradisyon aron mahimong masabtan ang Kasulatan. Ingon usab unta niana ang paghunahuna nga ang adlaw sa udto nagkinahanglan sa nagkurap nga kahayag sa sulo sa yuta aron dugangan ang iyang himaya. Ang mga pulong sa pari ug sa ministro dili gikinahanglan aron luwason ang mga tawo gikan sa kasaypanan. Kadtong mokonsulta sa balaang Orakulo makabaton ug kahayag. Diha sa Biblia ang matag katungdanan gihimo nga tin-aw. Ang matag gihatag nga pagtulon-an masabtan. Ang matag pagtulon-an nagpadayag kanato sa Amahan ug sa Anak. Ang pulong makahimo sa paghimo sa tanan nga manggialamon ngadto sa kaluwasan. Diha sa pulong ang siyensiya sa kaluwasan dayag nga gipadayag. Susiha ang Kasulatan, kay kini mao ang tingog sa Dios nga nagsulti sa kalag.” Testimonies, volume 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Ang mga yawi nga gihatag ni Cristo ngadto sa iglesia sa kataposang mga adlaw adunay mao rang gahum nga ilang nabatonan sa dihang gihatag sila kang Pedro.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> “Gipahayag ni Pedro ang kamatuoran nga mao ang patukoranan sa pagtuo sa iglesia, ug si Jesus karon midungog kaniya ingon nga representante sa tibuok lawas sa mga magtutuo. Miingon Siya, ‘Ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit: ug bisan unsa ang imong pagabugkoson dinhi sa yuta pagabugkoson sa langit: ug bisan unsa ang imong pagaluagan dinhi sa yuta pagaluy-an sa langit.’”

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> “‘Ang mga yawi sa gingharian sa langit’ mao ang mga pulong ni Cristo. Ang tanang mga pulong sa Balaang Kasulatan iya, ug nalakip dinhi. Kining mga pulonga adunay gahum sa pag-abli ug sa pagsira sa langit. Kini nagapahayag sa mga kondisyon diin ang mga tawo pagadawaton o isalikway. Busa ang buhat niadtong nagawali sa pulong sa Dios usa ka kahumot sa kinabuhi ngadto sa kinabuhi o sa kamatayon ngadto sa kamatayon. Ila kini nga misyon nga gibug-atan sa walay-kataposang mga sangpotanan.” The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Ang gahum nga mapadayag pinaagi sa Iyang mga pulong, sa dihang itugyan ngadto sa mga kamot sa mga tawo, nagasukad sa mga prinsipyo nga gipaila diha sa Iyang pulong. Tingali ang labing yano, ug tingali usab ang labing halangdon, mao nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagpamatuod sa duha.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> “Ang laing grabe nga kadautan nga mitumaw sa iglesia mao ang pagdinala sa mga igsoon sa usag usa ngadto sa hukmanan. Daghang igong tagana ang nahimo alang sa pagsulbad sa mga kalisdanan taliwala sa mga magtotoo. Si Cristo gayud mismo mihatag ug tin-aw nga pagtulon-an kon sa unsang paagi ang maong mga butang pagahusayon. ‘Kon ang imong igsoon makasala batok kanimo,’ mitambag ang Manluluwas, ‘adtoa ug badlonga siya sa iyang sala tali lamang kanimo ug kaniya: kon mamati siya kanimo, nabatonan mo ang imong igsoon. Apan kon dili siya mamati kanimo, pagdala ug usa o duha pa uban kanimo, aron pinaagi sa baba sa duha o tulo ka mga saksi ang matag pulong mapalig-on. Ug kon dili niya tagdon sila, isugilon kini ngadto sa iglesia: apan kon dili niya tagdon ang iglesia, ipahimo siya kanimo ingon sa usa ka Gentil ug maniningil sa buhis. Sa pagkatinuod magaingon Ako kaninyo, Bisan unsa nga inyong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit: ug bisan unsa nga inyong pagaluagan dinhi sa yuta pagaluagan sa langit.” Mateo 18:15–18.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Adunay labing menos tulo ka heograpikal nga mga saksi sa yugto sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatimbrihan sa Tungang Gabiing Pagtuaw. Sa paghinumdom sa kamatuoran nga sa pagtuaw sa tungang gabii ulahi na kaayo ang pag-angkon sa lana, atong makita ang heograpikal nga pagpamatuod sa camp meeting sa Exeter nga naghatag ug hulagway sa punto diin ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw pagatimbrihan, ug atong makita kana nga kamatuoran nga girepresentahan sa heograpiya sa Cesarea Filipos, ug usab pinaagi sa pagpamatuod sa gubat sa Panium, diha sa bersikulo trese ngadto sa kinse sa Daniel kapitulo onse. Tingali may gamayng kalikayan ang pag-ila niining tulo ka mga saksi ingon nga heograpikal, apan gigamit ko kana nga termino tungod kay ang heograpiya sa pagkatinuod kabahin sa kahimtang sa Exeter ug Cesarea Filipos. Gibutang ni Jesus si Pedro sulod sa propetikong heograpiya diin ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo makaplagan ang ilang kaugalingon sa katapusang mga adlaw. Unya mihatag Siya ug usa ka sugo.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> Ug akong ihatag kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit; ug bisan unsa ang imong buhian dinhi sa yuta pagabuhian sa langit. Unya nagsugo siya sa iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus ang Cristo. Sukad niadtong panahona nagsugod si Jesus sa pagpadayag sa iyang mga tinun-an nga kinahanglan siyang moadto sa Jerusalem, ug magaantus sa daghang mga butang gikan sa mga anciano ug sa mga pangulong sacerdote ug sa mga escriba, ug pagapatyon, ug pagabanhawon pag-usab sa ikatulong adlaw. Unya gidala siya ni Pedro sa daplin, ug gisugdan siya sa pagbadlong, nga nagaingon, Palayoa kana gikan kanimo, Ginoo; dili kini mahitabo kanimo. Apan milingi siya, ug miingon kang Pedro, Pahilayo sa akong luyo, Satanas; ikaw maoy kapangdolanan kanako; kay wala ka magtagad sa mga butang nga iya sa Dios, kondili sa mga butang nga iya sa mga tawo. Mateo 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Ang pulong “Exeter” mao ang ngalan sa usa ka siyudad sa Devon, England. Ang iyang etimolohiya masubay ngadto sa Karaang Iningles, diin kini nailhan ingong “Exanceaster” o “Execestre.” Gituohan nga ang maong ngalan naggikan sa mga pulong sa Karaang Iningles nga “Exe” (nga nagtumong sa Suba sa Exe, diin nahimutang ang siyudad) ug “ceaster” (nga nagpasabot og “Romanhong kuta” o “binakod nga siyudad”). Busa, ang “Exeter” nagpasabot sa “kuta sa Suba sa Exe,” o “ang binakod nga siyudad daplin sa Suba sa Exe.” Ang heograpiya nga nalangkit sa pag-abot ug katumanan sa Midnight Cry sa kasaysayan sa mga Millerite nag-ila sa usa ka dapit diin adunay tubig, nga nagrepresentar sa pagbubo sa Balaang Espiritu, ug sa usa ka punto diin ang Dios nagpatindog ug usa ka kasundalohan aron imantala ang mensahe ngadto sa kalibutan, nga sumala sa gipahibalo kanato ni Sister White miadto sama sa usa ka “tidal wave.” Ang usa ka tidal wave dili lamang tubig sa suba; kini tubig nga labawng gipalig-on sa gahum.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Ang kasaysayan sa mga Millerita mao ang katumanan sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo dad-on ngadto sa kataposan sa panahon sa pagtimri, ilang usbon ang mga timaan sa dalan nga nailhan sa sinugdanan sa panahon sa pagtimri, ug usab ang kasaysayan sa tigom-kampo sa Exeter. Usa ka manulonda mokanaug uban ang usa ka mensahe sa pagsulay nga gikinahanglan nga kan-on. Kana nga mensahe modala ngadto sa mga patukoranan, ug atubangon niini ang duha ka mga hut-ong pinaagi sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Kini maglakip sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihulagway ni Pedro ingon nga pagdawat nga si Jesus gidihogan ingon nga Cristo, sa dihang ang balaang simbolo mikunsad diha sa dagway sa salampati, nga nagatipo sa Septiyembre 11, 2001. Kini maglakip sa pagsabot nga si Jesus mao ang balaang Anak sa Dios, ug usab nga pinaagi sa pagpas-an ni Jesus sa unod sa nahulog nga katawhan ibabaw sa Iyang balaang pagkatawo, Siya usab mao ang Anak sa tawo.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Kining mga kamatuoran magpatungha ug duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba, maingon sa ilang gibuhat human sa Setyembre 11, 2001. Ang duha ka mga hut-ong girepresentahan sa camp meeting sa Exeter, kay niadtong camp meeting adunay usa ka tolda nga gitukod sa usa ka pundok gikan sa Watertown, nga misalikway sa mensahe sa Midnight Cry ingon sa gipresentar pinaagi ni Samuel Snow. Nagpahigayon sila ug peke nga mga tigom nga hilabihan ka kusog ug emosyonal, sa pagkaagi nga ang mga pangulo sa mga tigom ni Snow miadto kanila ug mipahibalo kanila nga maghinay-hinay. Sa camp meeting napadayag ang duha ka mga hut-ong, ug silang duha nag-angkon nga may kalabutan sa tubig, apan ang usa peke ug nagrepresentar sa mga buang-buang nga walay lana. Ang pundok sa tolda sa Exeter mao ang kasundalohan nga mao ang siyudad, nga usa usab ka kuta, kay sila naghulagway sa patay nga uga nga mga bukog ni Ezekiel nga gipabangon ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan pinaagi sa mensahe sa Midnight Cry.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

Sa kasaysayan diin gipadayag kadtong duha ka mga hut-ong, si Pedro nagrepresentar sa duha ka mga hut-ong. Ang iyang pagsugid nga nagpaila kang Jesus ingon nga ang Cristo, ug ang Anak sa Dios, gipamuhat pinaagi sa inspirasyon sa Balaang Espiritu, kay si Cristo sa tin-aw miingon kaniya, “Unod ug dugo wala magpadayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga anaa sa langit.” Sa dihang si Jesus unya nagpahibalo sa mga tinun-an mahitungod sa krus, si Pedro, nga niadtong higayona walay impluwensiya sa Balaang Espiritu, midala kang Cristo, “ug misugod sa pagbadlong Kaniya, nga nagaingon, Halayo kini kanimo, Ginoo: dili kini mahitabo kanimo. Apan Siya milingi, ug miingon kang Pedro, Lumakaw ka sa akong luyo, Satanas: ikaw maoy kapangdolan kanako: kay wala ka magtagad sa mga butang nga iya sa Dios, kondili sa mga iya sa mga tawo.”

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Ang pagbuto sa emosyon ni Pedro nahiuyon sa emosyonal nga pagsimba nga nagakahitabo sa tolda sa Watertown sa dihang si Samuel Snow nagpresentar sa mensahe sa Midnight Cry. Niadtong antasa si Pedro nagrepresentar niadtong mga kandidato nga mahimong maapil sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kining mga kandidato nagrepresentar sa usa ka hut-ong nga may lana, nga mao ang Balaang Espiritu, ug kini mao ang mensahe ug kini mao ang kinaiya, ug ang laing hut-ong walay lana. Sa kahimtang sa Caesarea Philippi, si Cristo misugod sa pagpadayag “nga kinahanglan siya moadto sa Jerusalem, ug magaantus ug daghang mga butang gikan sa mga anciano ug mga pangulong sacerdote ug mga escriba, ug pagapatyon, ug pagabanhawon pag-usab sa ikatulong adlaw.”

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Ang kasagmuyo sa mga tinun-an sa dihang kadtong mga panghitabo natuman gayud didto sa krus mao ang kasaysayan nga gigamit ni Sister White aron ihulagway ang kasagmuyo sa Oktubre 22, 1844, ug ang kasagmuyo sa mga Hebreohanon didto sa pagtabok sa Dagat nga Mapula samtang ang kasundalohan ni Faraon nagkaduol na ug ang katubigan sa dagat anaa sa ilang atubangan. Kining tanan nga mga saksi nagtimaan sa haduol nga pag-abot sa balaod sa Domingo, ug ang pagpadayag sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse, naghatag sa pagpamatuod sa mga panghitabo nga modala ngadto nianang balaod sa Domingo. Sa pagbuhat niini sila usab nagrepresentar sa “bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabutan sa kaulahiang mga adlaw.”

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> “Ang mabinantayon nga pagtuon sa mga tipo ug antitipo nagdala ngadto sa pagmatngon nga ang paglansang sa krus kang Cristo nahitabo gayud sa maong adlaw sulod sa tinuig nga siklo sa mga seremonyang gihatag ngadto sa Israel diin ang nating karnero sa Paskuwa giihaw. Dili ba usab ang paghinlo sa santuwaryo nga gihulagway sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala—nga mahulog sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan—mahitabo usab gayud sa maong adlaw sa tuig nga gisaulog diha sa tipo? (tan-awa ang The Great Controversy, 399). Kini, sumala sa tinuod nga Mosaic nga paagi sa pag-ihap sa panahon, mao ang Oktubre 22. Sa sayong bahin sa Agosto, 1844, sa usa ka camp meeting sa Exeter, New Hampshire, kining panglantaw gipaila, ug gidawat kini ingon nga petsa alang sa katumanan sa profesiya sa 2300 ka mga adlaw. Ang sambingay sa napulo ka mga ulay diha sa Mateo 25:1–13 nakaangkon ug piho nga kahulogan—ang paglangan sa pamanhonon, ang pagpaabot ug pagkatulog sa mga nagpaabot sa kasal, ang singgit sa tungang gabii, ang pagsira sa pultahan, ug uban pa. Ang mensahe nga si Cristo moanhi sa Oktubre 22 nailhan ingon nga ang ‘singgit sa tungang gabii.’ ‘Ang “singgit sa tungang gabii,”’ misulat si Ellen White, ‘gimantala sa linibo ka mga magtotoo.’ Midugang pa siya:”

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> “‘Sama sa usa ka balod-dagat, ang kalihokan [sa ikapito nga bulan] mikatag sa tibuok yuta. Gikan sa siyudad ngadto sa siyudad, gikan sa baryo ngadto sa baryo, ug ngadto sa halayong mga dapit sa kabaryohan kini miadto, hangtod nga ang nagpaabut nga katawohan sa Dios hingpit nga nahigmata.—The Great Controversy, 400.’”

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> “Ang kapaspason sa pagkatag sa mensahe gihulagway sa mga magsusulat nga gikutlo ni L. E. Froom:

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> “Gibilin ni Bates ang talaan nga ang mensahe sa Exeter ‘milupad, maingon nga diha sa mga pako sa hangin.’ Ang mga lalaki ug mga babaye midali pinaagi sa tren ug sa tubig, pinaagi sa karwaheng hila ug sa kabayo, nga may mga bugkos sa mga libro ug mga mantalaan, nga gipang-apod-apod kini ‘sa hilabihan nga kadagaya sama sa mga dahon sa tingdagdag.’ Miingon si White, ‘Ang buluhaton nga anaa sa among atubangan mao ang paglupad ngadto sa tanang bahin niadtong halapad nga kaumahan, pagpatunog sa pahimangno, ug pagpukaw sa mga nangatulog.’ Ug midugang si Wellcome nga ang kalihukan mibutho sama sa pinakawalas nga katubigan sa usa ka dam. Ang mga uma sa hinog nga lugas gipasagdan nga nagtindog nga wala maani, ug ang dagkong mga patatas gibilin nga wala mahukayi diha sa yuta. Haduol na ang pag-anhi sa Ginoo. Wala nay panahon karon alang sa maong yutan-ong mga butang.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> “Ingon usa ka saksi sa kaugalingong mga mata ug usa ka partisipante sa maong kalihukan, gihulagway ni Ellen White ang kinaiya sa buluhatong paspas nga nagkadali:”

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> “‘Nakita sa mga magtutuo nga nawala ang ilang pagduhaduha ug kalibog, ug ang paglaum ug kaisog nakapabuhi sa ilang mga kasingkasing. Ang buluhaton gawas sa mga hilabihang pagpasobra nga sa kanunay makita kon adunay tawhanong kapukaw nga walay nagadumala nga impluwensiya sa pulong ug Espiritu sa Dios…. Kini nagdala sa mga kinaiya nga nagtimaan sa buhat sa Dios sa matag kapanahonan. Diyutay lamang ang malipayon nga kalipay nga ekstátiko, kondili hinoon lalom nga pagsusi sa kasingkasing, pagsugid sa sala, ug pagbiya sa kalibutan. Ang pagpangandam sa pagtagbo sa Ginoo mao ang gibug-aton sa mga kalag nga nagaantus….

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> “‘Sa tanang dagkung relihiyosong mga kalihokan sukad pa sa mga adlaw sa mga apostoles, walay usa nga labaw nga gawasnon gikan sa tawhanong pagkadili-hingpit ug sa mga limbong ni Satanas kay niadtong sa tinghunlak sa 1844. Bisan karon, human sa paglabay sa daghang mga tuig [1888], ang tanan nga nakigbahin nianang kalihokana ug nagpabiling malig-on ibabaw sa patukoranan sa kamatuoran, sa gihapon nagabati sa balaang impluwensiya nianang bulahan nga buhat ug nagapanghimatuod nga kini iya sa Dios.—Ibid., 400, 401.’”

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> “Bisan pa sa mga pamatuod sa usa ka buluhaton nga mikatap sa tibuok yuta ug nagdani sa linibo ngadto sa panag-ambit sa Ikaduhang Pag-anhi, ug mga duha ka gatus ka mga ministro gikan sa nagkalainlaing mga iglesya ang nahiusa sa pagpakaylap sa mensahe, [Tan-awa si C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] ang mga Protestante nga mga iglesya sa kinatibuk-an misalikway niini ug migamit sa tanang paagi nga anaa sa ilang kagamhanan aron mapugngan ang pagkatag sa pagtoo sa haduol nga pag-anhi ni Cristo. Walay bisan kinsa nga nangahas sa paghisgot diha sa usa ka panagtigom sa pagsimba mahitungod sa paglaom sa haduol nga pag-anhi ni Jesus, apan alang niadtong mga nagpaabot sa maong hitabo, lahi gayud kini.”

> “Ellen White told what it was like:

> “Giasoy ni Ellen White kon unsa kini:”

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> “‘Ang matag gutlo daw bililhon ug sa kinataas nga kahinungdanon alang kanako. Gibati ko nga kami nagabuhat ug buluhaton alang sa walay kataposan, ug nga ang mga walay pagmatngon ug walay interes anaa sa labing dakong katalagman. Ang akong pagtuo walay kabalaka, ug giangkon ko alang sa akong kaugalingon ang bililhon nga mga saad ni Jesus….

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> “‘Uban sa mainampingong pagsusi sa mga kasingkasing ug mapainubsanong pagsugid, kami nag-ampo nga miabut ngadto sa panahon sa pagpaabut. Matag buntag among gibati nga ang among unang buluhaton mao ang pagsiguro sa pamatuod nga ang among mga kinabuhi matarong sa atubangan sa Dios. Among nasabtan nga kon kami wala magauswag diha sa pagkabalaan, sigurado nga kami mopaubos paatras. Midugang ang among kabalaka alang sa usag usa; kami nagaampo ug daghan uban sa ug alang sa usag usa.

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> “‘Nagkatigom kami sa mga tanamanan ug sa mga kakahoyan aron makig-ambitay sa Dios ug aron ihalad ngadto Kaniya ang among mga pangamuyo, nga mas dayag namong gibati ang Iyang presensiya sa dihang gilibotan kami sa Iyang mga buhat sa kinaiyahan. Ang mga kalipay sa kaluwasan mas labaw pang gikinahanglan namo kay sa among pagkaon ug ilimnon. Kon ang mga panganod motabon sa among mga hunahuna, wala kami mangahas sa pagpahulay o pagkatulog hangtod nga kini mapapas pinaagi sa panimuot nga gidawat kami sa Ginoo.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

Back to Articles