Article

# Panium - Number Ten

Panium - Numero Napuloan

The Rise and Fall of Nations: Sealing the 144,000 and the Hidden Prophetic History of Daniel 11:10–16

Ang Pagsaka ug Pagkahugno sa mga Nasod: Ang Pagpatik sa 144,000 ug ang Tinagong Kasaysayang Tagnaon sa Daniel 11:10–16

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, as is the final rise and fall of the United States represented in the final president in verse two, as is the final earthly representative of the dragon power; the United Nation’s final rise and fall represented in verses three and four. Verses five through nine represent the history of the papal power from 538 unto 1798. 538 marks the empowerment of the papal power, 1798 marks the deadly wound of the papacy, and therefore verses five through nine represent the final rise and fall of the beast. Verse ten marks 1989 as the fall of the king of the south as represented in the former Soviet Union.

Ang tema diha sa bersikulo onse ug dose mao ang pagbangon ug pagkapukan sa hari sa habagatan, maingon man ang katapusang pagbangon ug pagkapukan sa Tinipong Bansa sa Amerika nga girepresentahan diha sa katapusang pangulo sa bersikulo dos, ingon usab sa katapusang yutan-ong representante sa gahum sa dragon; ang katapusang pagbangon ug pagkapukan sa United Nations nga girepresentahan diha sa bersikulo tres ug upat. Ang mga bersikulo singko hangtod nuebe nagrepresentar sa kasaysayan sa gahum sa kapapahan sukad sa 538 hangtod sa 1798. Ang 538 nagtimaan sa paghatag ug gahum sa gahum sa kapapahan, ang 1798 nagtimaan sa makamatay nga samad sa kapapahan, ug busa ang mga bersikulo singko hangtod nuebe nagrepresentar sa katapusang pagbangon ug pagkapukan sa mananap. Ang bersikulo diyes nagtimaan sa 1989 isip pagkapukan sa hari sa habagatan ingon sa girepresentahan sa kanhing Soviet Union.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> “Ang matag nasod nga misulod sa entablado sa kalihokan gitugotan sa pag-okupar sa iyang dapit sa yuta, aron makita kon tumanon ba niini ang tuyo sa ‘the Watcher and the Holy One.’ Ang tagna nagsubay sa pagtungha ug pagkapukan sa dagkung mga imperyo sa kalibotan—Babylon, Medo-Persia, Greece, ug Rome. Sa matag usa niini, maingon man sa mga nasod nga diyutay ug gahum, ang kasaysayan miusab sa iyang kaugalingon. Ang matag usa may panahon sa pagsulay, ang matag usa napakyas, ang iyang himaya nalawos, ang iyang gahum napapas, ug ang iyang dapit giokupar sa lain....”

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> “Gikan sa pagbangon ug pagkapukan sa mga nasod sumala sa tin-aw nga gipadayag diha sa mga panid sa Balaang Kasulatan, kinahanglan nila nga mahibaloan kon unsa ka walay kapuslanan ang hubo nga panggawas ug kalibutanong himaya. Ang Babilonia, uban sa tanang iyang gahum ug kahalangdon, nga sukad niadto ang atong kalibotan wala na makakita sa sama niini,—gahum ug kahalangdon nga alang sa mga tawo niadtong panahona daw lig-on kaayo ug malungtaron,—pagkahingpit gayud sa iyang pagkawala! Ingon sa ‘bulak sa balili’ kini nangahanaw. Sa ingon niana mapapas ang tanan nga walay Dios ingon nga patukoranan. Ang molungtad lamang mao kadtong nahiusa sa Iyang katuyoan ug nagapadayag sa Iyang kinaiya. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang bugtong malig-on nga mga butang nga nailhan sa atong kalibotan.” Education, 177, 184.

Verses eleven and twelve identify the final rise and fall of the king of the south, as represented by Russia. Verses thirteen through fifteen identify the final rise and fall of the United States. The entire prophetic narrative of chapter eleven is built upon the structure of the rise and fall of kingdoms. The student of prophecy must consider this fact if he is to have any possibility of rightly dividing the prophetic message of chapter eleven.

Ang mga bersikulo onse ug dose nagtimaan sa katapusang pagsaka ug pagkapukan sa hari sa habagatan, ingon sa girepresentahan sa Russia. Ang mga bersikulo trese hangtod kinse nagtimaan sa katapusang pagsaka ug pagkapukan sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang tibuok propetikong asoy sa kapitulo onse gitukod ibabaw sa balangkas sa pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian. Ang estudyante sa tagna kinahanglan magpalandong niining kamatuoran kon aduna siyay bisan unsang posibilidad sa husto nga pagbahin sa propetikong mensahe sa kapitulo onse.

The foundational perspective of Daniel chapter eleven is that it consists of repeated illustrations of the rise and fall of kingdoms. When Sister White stated, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” she is identifying “Grecia” as the dragon, “Rome” as the beast and “Medo-Persia” as the false prophet. She is identifying the final rise and fall of the final earthly kingdom which consists of the dragon, the beast and the false prophet who begin their rise at the Sunday law and lead the world to Armageddon in fulfillment of Revelation 16:12–21. She is directing God’s people to “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” as the perspective to employ in order “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”

Ang pundasyonal nga panglantaw sa Daniel kapitulo onse mao nga kini naglangkob sa gisubli nga mga paghulagway sa pagtungha ug pagkapukan sa mga gingharian. Sa dihang si Sister White miingon, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” iyang giila ang “Grecia” ingon nga ang dragon, ang “Rome” ingon nga ang mapintas nga mananap, ug ang “Medo-Persia” ingon nga ang mini nga manalagna. Iyang giila ang katapusang pagtungha ug pagkapukan sa katapusang yutan-ong gingharian nga naglangkob sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna, nga nagsugod sa ilang pagtungha diha sa balaod sa Dominggo ug modala sa kalibutan ngadto sa Armageddon sa katumanan sa Pinadayag 16:12–21. Iyang ginamando ang katawohan sa Dios ngadto sa “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” ingon nga maong panglantaw nga angay gamiton aron “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”

The reason we need “to learn how worthless is mere outward and worldly glory,” is to further understand that everything perishes “that has not God for its foundation.” It is therefore a life-or-death proposition to have God or not to have God as your foundation. From that point in the development of the thought Sister White then defines what it means to have God as your foundation when she states, “Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure.” She has just explained that everything not on God’s foundation perishes, and that a two-fold qualifier of what is built upon the foundation is whether a thing is “bound up with His purposes,” and that which “expresses His character.” His character is His foundation.

Ang hinungdan nga gikinahanglan natong “makakat-on kon unsa pagkawalay kapuslanan ang yano nga panggawas ug kalibotanong himaya,” mao ang dugang pa nga pagsabot nga ang tanang butang mangahanaw “nga walay Dios ingon nga patukoranan niini.” Busa, usa kini ka sugyot sa kinabuhi o kamatayon ang pagbaton sa Dios o ang dili pagbaton sa Dios ingon nga imong patukoranan. Gikan nianang puntoha sa pag-uswag sa hunahuna, si Sister White dayon naghubit kon unsay kahulogan sa pagbaton sa Dios ingon nga imong patukoranan sa dihang siya miingon, “Ang makalahutay lamang mao kadtong nahigot sa Iyang katuyoan ug nagapadayag sa Iyang kinaiya.” Bag-o lang niya gipatin-aw nga ang tanang wala sa patukoranan sa Dios mangahanaw, ug nga ang duruha ka bahin nga sukdanan sa gitukod ibabaw sa patukoranan mao kon ang usa ka butang “nahigot sa Iyang mga katuyoan,” ug kadtong “nagapadayag sa Iyang kinaiya.” Ang Iyang kinaiya mao ang Iyang patukoranan.

Then in the closing sentence of the paragraph she states that “His principles are the only steadfast things our world knows.” God’s character is His principles, and His principles express His character. It is a life-or-death proposition on how mankind relates to God as the foundation of all things. I contend that the foundational structure of Daniel chapter eleven is built upon the narrative of the rise and fall of kingdoms. There is a passage where inspiration informs us of a correct type of study.

Unya sa panapos nga tudling sa parapo iyang giingon nga “Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang bugtong malig-on nga mga butang nga nahibaloan sa atong kalibutan.” Ang kinaiya sa Dios mao ang Iyang mga prinsipyo, ug ang Iyang mga prinsipyo nagapadayag sa Iyang kinaiya. Kini usa ka sugyot nga may kalabotan sa kinabuhi ug kamatayon kon giunsa sa katawhan ang pagpakigrelasyon sa Dios ingon nga patukoranan sa tanang butang. Akong gipasikad nga ang pundasyonal nga estruktura sa Daniel kapitulo onse gitukod ibabaw sa asoy sa pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian. Adunay usa ka pahayag diin ang inspirasyon nagpahibalo kanato sa husto nga matang sa pagtuon.

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The Ministry of Healing, 441.

> “Adunay pagtuon sa kasaysayan nga dili angay hukman. Ang balaang kasaysayan maoy usa sa mga tun-anon sa mga tulunghaan sa mga manalagna. Diha sa talaan sa Iyang mga pakiglabot sa mga nasud, nasubay ang mga tunob ni Jehova. Busa karon usab angay natong palandongon ang mga pakiglabot sa Dios sa mga nasud sa yuta. Angay natong makita diha sa kasaysayan ang katumanan sa tagna, tun-an ang mga lihok sa Providencia diha sa dagkong kalihokan sa reporma, ug sabton ang padayon nga dagan sa mga hitabo diha sa pagpahimutang sa mga nasud alang sa katapusang panagbangi sa dakong away.” The Ministry of Healing, 441.

A sanctified study of history is identified as studying God’s dealing with the nations of the earth and also in God’s providential leading of His reformatory movements, thus a sanctified history includes an external and internal line of study. The purpose of employing history in confirming God’s prophetic Word is to use that prophetic history in order to “understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The previous paragraph from Sister White was taken from a very enlightened explanation of the necessity of building a prophetic model of sacred history which is based upon the foundational structure represented in the “rise and fall” of kingdoms.

Ang usa ka gibalaan nga pagtuon sa kasaysayan mailhan ingon pagtuon sa pakiglabot sa Dios sa mga nasud sa kalibotan ug usab sa mapanalipdanong pagpanguna sa Dios sa Iyang mga kalihokang repormatoryo; busa, ang usa ka gibalaan nga kasaysayan naglakip sa usa ka eksternal ug usa ka internal nga linya sa pagtuon. Ang katuyoan sa paggamit sa kasaysayan sa pagpamatuod sa profetikanhong Pulong sa Dios mao ang paggamit nianang profetikanhong kasaysayan aron “masabtan ang pag-uswag sa mga panghitabo diha sa paghan-ay sa mga nasud alang sa katapusang panagbangi sa dakung kontrobersiya.” Ang miaging parapo gikan kang Sister White gikuha gikan sa usa ka hilabihang matin-aw nga pagpasabot sa panginahanglan sa pagtukod ug usa ka profetikanhong modelo sa sagradong kasaysayan nga gibase sa pundasyonal nga estruktura nga girepresentar sa “pagsaka ug pagkapukan” sa mga gingharian.

> “As a preparation for Christian work, many think it essential to acquire an extensive knowledge of historical and theological writings. They suppose that this knowledge will be an aid to them in teaching the gospel. But their laborious study of the opinions of men tends to the enfeebling of their ministry, rather than to its strengthening. As I see libraries filled with ponderous volumes of historical and theological lore, I think, Why spend money for that which is not bread? The sixth chapter of John tells us more than can be found in such works. Christ says: ‘I am the Bread of Life: he that cometh to Me shall never hunger; and he that believeth on Me shall never thirst.’ ‘I am the living Bread which came down from heaven: if any man eat of this Bread, he shall live forever.’ ‘He that believeth on Me hath everlasting life.’ ‘The words that I speak unto you, they are spirit, and they are life.’ John 6:35, 51, 47, 63.

> “Ingon pagpangandam alang sa Kristohanong buluhaton, daghan ang naghunahuna nga mahinungdanon ang pag-angkon ug halapad nga kahibalo sa mga sinulat nga historikal ug teolohikal. Nagtuo sila nga kining kahibalora mahimong tabang kanila sa pagtudlo sa ebanghelyo. Apan ang ilang hago nga pagtuon sa mga opinyon sa mga tawo nagpadulong sa pagpapukan sa ilang ministeryo, inay sa pagpalig-on niini. Sa akong pagtan-aw sa mga aklatan nga napuno sa mabug-at nga mga tomo sa historikal ug teolohikal nga kahibalo, ako maghunahuna, Nganong mogasto man ug salapi alang niana nga dili tinapay? Ang ikaunom nga kapitulo sa Juan nagsulti kanato ug labaw pa kay sa makita sa maong mga buhat. Si Cristo nagaingon: ‘Ako mao ang Tinapay sa Kinabuhi: ang moanhi Kanako dili na gayud gutomon; ug ang motuo Kanako dili na gayud uhawon.’ ‘Ako mao ang buhi nga Tinapay nga mikunsad gikan sa langit: kon adunay mokaon niini nga Tinapay, siya mabuhi hangtod sa kahangturan.’ ‘Ang motuo Kanako adunay kinabuhing dayon.’ ‘Ang mga pulong nga Akong gisulti kaninyo, sila espiritu, ug sila kinabuhi.’ Juan 6:35, 51, 47, 63.”

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.

> “Aduna’y usa ka pagtuon sa kasaysayan nga dili angay hukman sa silot. Ang sagradong kasaysayan usa sa mga pagtuon sa mga tulunghaan sa mga propeta. Sa talaan sa Iyang mga pakighilambigit sa mga nasud, nakita ang mga tunob ni Jehova. Busa karon usab kinahanglan natong palandongon ang mga pakighilambigit sa Dios uban sa mga nasud sa kalibotan. Kinahanglan natong makita diha sa kasaysayan ang katumanan sa tagna, tun-an ang mga buhat sa Providence diha sa dagkong mga kalihokang repormatoryo, ug sabton ang pag-uswag sa mga hitabo sa paghan-ay sa mga nasud alang sa katapusang panagbangi sa dakong kontrobersiya.

> “Such study will give broad, comprehensive views of life. It will help us to understand something of its relations and dependencies, how wonderfully we are bound together in the great brotherhood of society and nations, and to how great an extent the oppression and degradation of one member means loss to all.

> “Ang maong pagtuon mohatag ug halapad, kinatibuk-ang mga pagtan-aw sa kinabuhi. Makatabang kini kanato sa pagsabot sa pipila ka bahin sa mga kalambigitan ug mga pagdepende niini, unsa ka kahibulongan nga kita nalambigit sa usag usa diha sa dakong panag-igsoonay sa katilingban ug sa mga nasod, ug kon unsa kadakong gidak-on nga ang pagdaugdaug ug pagpaubos sa usa ka sakop nagpasabot ug kapildihan alang sa tanan.

> “But history, as commonly studied, is concerned with man’s achievements, his victories in battle, his success in attaining power and greatness. God’s agency in the affairs of men is lost sight of. Few study the working out of His purpose in the rise and fall of nations.

> “Apan ang kasaysayan, sumala sa kasagarang pagtuon niini, nagapunting sa mga nahimo sa tawo, sa iyang mga kadaugan sa gubat, sa iyang kalampusan sa pagkab-ot sa gahum ug pagkadaku. Ang lihok sa Dios diha sa mga kalihokan sa mga tawo mawala sa pagtan-aw. Diyutay ra ang nagtuon sa pagkatuman sa Iyang katuyoan diha sa pagtungha ug pagkapukan sa mga nasod.

> “And, to a great degree, theology, as studied and taught, is but a record of human speculation, serving only to ‘darken counsel by words without knowledge.’ Too often the motive in accumulating these many books is not so much a desire to obtain food for mind and soul, as it is an ambition to become acquainted with philosophers and theologians, a desire to present Christianity to the people in learned terms and propositions.

> “Ug, sa dakong bahin, ang teyolohiya, ingon sa gitun-an ug gitudlo, usa lamang ka talaan sa mga pagpangagpas sa tawo, nga nag-alagad lamang aron sa ‘pagngitngit sa tambag pinaagi sa mga pulong nga walay kahibalo.’ Sa hilabihan ka kanunay, ang motibo sa pagtigom niining daghang mga libro dili kaayo ang tinguha sa pag-angkon ug pagkaon alang sa hunahuna ug kalag, kondili ang ambisyon nga makaila sa mga pilosopo ug mga teologo, ang tinguha sa pagpaila sa Kristiyanismo ngadto sa katawohan diha sa inalamon nga mga pulong ug mga proposisyon.

> “Not all the books written can serve the purpose of a holy life. ‘Learn of Me’, said the Great Teacher, ‘take My yoke upon you,’ ‘learn My meekness and lowliness.’ Your intellectual pride will not aid you in communicating with souls that are perishing for want of the bread of life. In your study of these books you are allowing them to take the place of the practical lessons you should be learning from Christ. With the results of this study the people are not fed. Very little of the research which is so wearying to the mind furnishes that which will help one to be a successful laborer for souls.

> “Dili ang tanang mga basahon nga nahisulat makaalagad sa katuyoan sa usa ka balaang kinabuhi. ‘Pagtuon kamo gikan Kanako,’ miingon ang Dakong Magtutudlo, ‘ipapas-an ninyo ang Akong yugo,’ ‘kat-ona ang Akong kaaghop ug pagkamapaubsanon.’ Ang inyong intelektuwal nga garbo dili makatabang kaninyo sa pagpakigsulti sa mga kalag nga nangahanaw tungod sa kakulang sa tinapay sa kinabuhi. Sa inyong pagtuon niining mga basahona, gitugotan ninyo sila sa pag-ilis sa dapit sa mapraktikal nga mga leksiyon nga unta inyong ginakat-on gikan kang Cristo. Pinaagi sa mga sangpotanan niining pagtuona, ang mga tawo wala mapakaon. Diyutay kaayo sa maong panukiduki, nga makapakapoy kaayo sa hunahuna, maoy nagahatag nianang makatabang sa usa ka tawo aron mahimong malampusong mamumuo alang sa mga kalag.”

> “The Saviour came ‘to preach the gospel to the poor.’ Luke 4:18. In His teaching He used the simplest terms and the plainest symbols. And it is said that ‘the common people heard Him gladly.’ Mark 12:37. Those who are seeking to do His work for this time need a deeper insight into the lessons He has given.

> Ang Manluluwas mianhi “aron sa pagwali sa maayong balita ngadto sa mga kabus.” Lucas 4:18. Sa Iyang pagtulon-an gigamit Niya ang labing yano nga mga pulong ug ang labing masabtan nga mga simbolo. Ug giingon nga “ang komon nga katawhan naminaw Kaniya sa malipayon.” Marcos 12:37. Kadtong naninguha sa pagbuhat sa Iyang buluhaton alang niining panahona nanginahanglan ug mas lawom nga pagsabot sa mga leksyon nga Iyang gihatag.

> “The words of the living God are the highest of all education. Those who minister to the people need to eat of the bread of life. This will give them spiritual strength; then they will be prepared to minister to all classes of people.” The Ministry of Healing, 441–443.

> “Ang mga pulong sa buhing Dios mao ang labing hataas sa tanang edukasyon. Kadtong nagaalagad sa katawhan kinahanglan mokaon sa tinapay sa kinabuhi. Kini magahatag kanila ug espirituwal nga kusog; unya maandam sila sa pag-alagad sa tanang hut-ong sa mga tawo.” The Ministry of Healing, 441–443.

Sister White further defines that recognizing the outworking of God’s power in setting up kings and removing kings based upon the king’s choices is the true philosophy of historical study.

Gihulagway pa ni Sister White nga ang pag-ila sa paglihok sa gahum sa Dios sa pagpahimutang ug mga hari ug sa pagpanaog sa mga hari sumala sa mga pagpili sa hari mao ang tinuod nga pilosopiya sa pagtuon sa kasaysayan.

> “In the history of nations the student of God’s word may behold the literal fulfillment of divine prophecy. Babylon, shattered and broken at last, passed away because in prosperity its rulers had regarded themselves as independent of God, and had ascribed the glory of their kingdom to human achievement. The Medo-Persian realm was visited by the wrath of Heaven because in it God’s law had been trampled underfoot. The fear of the Lord had found no place in the hearts of the vast majority of the people. Wickedness, blasphemy, and corruption prevailed. The kingdoms that followed were even more base and corrupt; and these sank lower and still lower in the scale of moral worth.

> “Sa kasaysayan sa mga nasod ang tigtoon sa pulong sa Dios makakita sa literal nga katumanan sa balaang tagna. Ang Babilonia, sa katapusan nabuak ug nadugmok, nangahanaw tungod kay sa kauswagan ang iyang mga punoan nag-isip sa ilang kaugalingon nga dili magkinahanglan sa Dios, ug giila nila ang himaya sa ilang gingharian nga bunga sa kalampusan sa tawo. Ang gingharian sa Medo-Persia giduaw sa kapungot sa Langit tungod kay niini ang balaod sa Dios gitamakan. Ang kahadlok sa Ginoo walay dapit sa mga kasingkasing sa hilabihang kadaghanan sa katawhan. Ang kadaotan, pagpasipala, ug pagkadunot naghari. Ang mga gingharian nga misunod labi pang ubos ug dunot; ug kini nanglusad ngadto sa mas ubos ug mas ubos pa sa sukdanan sa moral nga bili.

> “The power exercised by every ruler on the earth is Heaven-imparted; and upon his use of the power thus bestowed, his success depends. To each the word of the divine Watcher is, ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’ Isaiah 45:5. And to each the words spoken to Nebuchadnezzar of old are the lesson of life: ‘Break off thy sins by righteousness, and thine iniquities by showing mercy to the poor: if it may be a lengthening of thy tranquillity.’ Daniel 4:27.

> “Ang gahum nga gigamit sa matag magmamando sa yuta gikahatag sa Langit; ug ang iyang kalamposan nagdepende sa paagi sa iyang paggamit sa maong gahum nga gihatag kaniya. Alang sa matag usa, ang pulong sa balaang Magbalantay mao kini: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’ Isaiah 45:5. Ug alang sa matag usa, ang mga pulong nga gisulti kaniadto kang Nebuchadnezzar mao ang pagtulon-an sa kinabuhi: ‘Break off thy sins by righteousness, and thine iniquities by showing mercy to the poor: if it may be a lengthening of thy tranquillity.’ Daniel 4:27.”

> “To understand these things,—to understand that ‘righteousness exalteth a nation;’ that ‘the throne is established by righteousness,’ and ‘upholden by mercy;’ to recognize the outworking of these principles in the manifestation of His power who ‘removeth kings, and setteth up kings,’—this is to understand the philosophy of history. Proverbs 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.

> “Aron masabtan kining mga butanga,—aron masabtan nga ‘ang pagkamatarong nagabayaw sa usa ka nasod;’ nga ‘ang trono malig-on pinaagi sa pagkamatarong,’ ug ‘ginasaligan pinaagi sa kalooy;’ aron ilaon ang pagpadayag sa pagbuhat niining mga prinsipyo diha sa pagpadayag sa Iyang gahum nga maoy ‘nagatangtang sa mga hari, ug nagapahimutang sa mga hari,’—mao kini ang pagsabot sa pilosopiya sa kasaysayan. Proverbio 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.”

> “In the word of God only is this clearly set forth. Here it is shown that the strength of nations, as of individuals, is not found in the opportunities or facilities that appear to make them invincible; it is not found in their boasted greatness. It is measured by the fidelity with which they fulfill God’s purpose.” Prophets and Kings, 501, 502.

> “Sa pulong lamang sa Dios kini klarong gipadayag. Dinhi gipakita nga ang kalig-on sa mga nasud, maingon man sa tagsatagsa ka mga tawo, wala diha sa mga kahigayonan o mga paagi nga nagpakita nga naghimo kanila nga dili mapildi; wala usab kini diha sa ilang ikapasigarbo nga pagkadaku. Kini masukod sumala sa pagkamatinumanon nga ilang gipakita sa pagtuman sa katuyoan sa Dios.” Prophets and Kings, 501, 502.

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, but more importantly the verses mark the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the second of three tests that began at the time of the end in 1989 as represented in verse ten.

Ang tema sa bersikulo onse ug dose mao ang pagsaka ug pagkapukan sa hari sa habagatan, apan ang labi pang mahinungdanon, kini nga mga bersikulo nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug sa ikaduha sa tulo ka mga pagsulay nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989 sumala sa girepresentahan diha sa bersikulo diyes.

That sealing is represented by Daniel in the lion’s den, the three worthies in the fiery furnace, Daniel and the three worthies praying to understand Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts in chapter two, Daniel praying the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, the wise who understand the increase of knowledge, Joshua having his sin removed in Zechariah chapter three, Zerubbabel in chapter four, Joseph becoming the second ruler in Egypt, the disciples in the upper room for ten days in advance of Pentecost, the Millerites at the Exeter camp meeting, Lazarus leading the procession at the Triumphal Entry, and the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter seven.

Kining pagpatik mao ang gihulagway ni Daniel diha sa langob sa mga leon, ang tulo ka mga takus diha sa hudno nga nagdilaab sa kalayo, si Daniel ug ang tulo ka mga takus nga nagaampo aron makasabot sa damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa larawan sa mga mananap diha sa ikaduhang kapitulo, si Daniel nga nagaampo sa pag-ampo sa Levitico 26 diha sa ikasiyam nga kapitulo, ang mga manggialamon nga nakasabot sa pagdugang sa kahibalo, si Josue nga gikuha ang iyang sala diha sa Zacarias kapitulo 3, si Zorobabel diha sa kapitulo 4, si Jose nga nahimong ikaduhang magmamando sa Egipto, ang mga tinun-an didto sa taas nga lawak sulod sa napulo ka adlaw sa wala pa ang Pentecostes, ang mga Millerita didto sa camp meeting sa Exeter, si Lazaro nga nangulo sa prosesyon sa Triumphal Entry, ug ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo diha sa Pinadayag kapitulo 7.

Verse eleven arrived in 2014 at the outset of the Ukrainian war and in July of 2023 the visual test, where God’s people are “made white” began. The fifth line in chapter eleven is verses thirteen through fifteen.

Ang ikanapulog-usa nga bersikulo miabot niadtong 2014 sa sinugdanan sa gubat sa Ukraina, ug niadtong Hulyo sa 2023 nagsugod ang makita nga pagsulay, diin ang katawhan sa Dios “ginapaputi.” Ang ikalima nga linya sa kapitulo onse mao ang mga bersikulo trese hangtod kinse.

## Fifth Line Overview

Ikalimang Linya nga Kinatibuk-ang Pagtan-aw

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:13–15.

> Kay ang hari sa amihanan mobalik, ug magpatungha ug usa ka panon nga mas daku pa kay sa nahauna, ug sa pagkatinuod moanhi siya human sa pipila ka mga tuig uban ang usa ka dakung kasundalohan ug uban ang daghang mga bahandi. Ug niadtong mga panahona daghan ang motindog batok sa hari sa habagatan: usab ang mga tulisan sa imong katawhan magapahitaas sa ilang kaugalingon aron sa paglig-on sa panan-awon; apan sila mangapukan. Busa moanhi ang hari sa amihanan, ug magapundo ug usa ka bungtod nga salipdanan, ug makakuha sa mga labing kinutaang siyudad: ug ang mga bukton sa habagatan dili makasukol, ni ang iyang piniling katawhan, ni aduna pay kusog nga makasukol. Daniel 11:13–15.

These verses were fulfilled in 200 BC and they identify the Battle of Panium, which includes the opposing kings and their alliances, and the verses are also the point in history where pagan Rome first asserted itself into the history of Daniel eleven. The verses include the final rise and fall of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the biblical history of Christ visiting Caesarea Philippi, where Peter locates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This history typifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand with the arrival of the third of the three tests of chapter twelve consisting of being “purified, made white and tried.”

Kining mga bersikulo natuman niadtong 200 BC ug kini nag-ila sa Gubat sa Panium, nga naglakip sa nagkasupak nga mga hari ug sa ilang mga pakig-alyansa, ug ang mga bersikulo mao usab ang bahin sa kasaysayan diin ang paganong Roma unang mipahimutang sa iyang kaugalingon sulod sa kasaysayan sa Daniel onse. Ang mga bersikulo naglakip sa katapusang pagbangon ug pagkapukan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, apan usab sa biblikanhong kasaysayan sa pagduaw ni Cristo sa Caesarea Philippi, diin gipahiluna ni Pedro ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kini nga kasaysayan naghulagway sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo uban sa pag-abot sa ikatulo sa tulo ka mga pagsulay sa kapitulo dose nga naglangkob sa pagka “naputli, napaputi ug nasulayan.”

These three verses lead to verse sixteen where the Sunday law in the United States is represented. When the Exeter camp meeting ended on August 17, 1844 the wise virgins carried the message of the Midnight Cry across the eastern seaboard of the United States in sixty-six days. There is a period when all the virgins awake and one class has no oil, and everything which that identifies. When Simon Barjona’s name was changed to Peter the sealing of the one hundred and forty-four thousand is marked. From that point onward Jesus began to teach the disciples about the events connected with the cross.

Kining tulo ka bersikulo nagdala ngadto sa bersikulo disisais, diin girepresentar ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Sa dihang natapos ang camp meeting sa Exeter niadtong Agosto 17, 1844, gidala sa mga maalamong ulay ang mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit tabok sa sidlakang baybayon sa Estados Unidos sulod sa unom ka puʼg unom ka adlaw. Adunay usa ka yugto sa panahon nga ang tanang ulay mamata, ug ang usa ka pundok walay lana, ug ang tanang butang nga gipasabot niana. Sa dihang ang ngalan ni Simon Barjona giusab ngadto kang Pedro, gimarkahan ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Sukad niadto nga punto padayon, misugod si Jesus sa pagtudlo sa mga tinun-an mahitungod sa mga hitabo nga nalambigit sa krus.

The cross is a symbol of the close of probation and William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had in turn been typified by Elijah was raised up to present the “events connected with the close of probation” as did both John the Baptist and Elijah. John said it this way.

Ang krus usa ka simbolo sa pagtapos sa panahon sa pagpasulay, ug si William Miller, nga gisimbolohan ni Juan Bautista, nga sa iyang bahin gisimbolohan ni Elias, gibangon aron ipresentar ang “mga hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa pagpasulay,” maingon usab nga gibuhat ni Juan Bautista ug ni Elias. Si Juan miingon niini sa ingon nga paagi.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Apan sa iyang pagkakita nga daghan sa mga Pariseo ug mga Saduseo nangabut ngadto sa iyang bautismo, siya miingon kanila, Kamong kaliwatan sa mga bitin, kinsa ba ang nagpasidaan kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umalabut? Mateo 3:7.

Elijah said it this way.

Si Elias misulti niini nga paagi.

> And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:33–17:1.

> Ug si Ahab naghimo ug usa ka Ashera; ug si Ahab naghimo ug labaw pa aron sa paghagit sa kasuko sa Ginoong Dios sa Israel kay sa tanang mga hari sa Israel nga nanghiuna kaniya. Sa iyang mga adlaw si Hiel nga Betelihanon nagtukod sa Jerico: iyang gipahimutang ang patukoranan niini pinaagi kang Abiram nga iyang kamagulangan, ug gitindog ang mga ganghaan niini pinaagi kang Segub nga iyang kamanghuran, sumala sa pulong ni Jehova, nga iyang gisulti pinaagi kang Josue anak ni Nun. Ug si Elias nga Tishbitahanon, nga gikan sa mga lumulupyo sa Galaad, miingon kang Ahab, Ingon nga buhi si Jehova, ang Dios sa Israel, nga sa atubangan niya ako nagatindog, niyamang mga tuiga walay tun-og ni ulan, gawas sumala sa akong pulong. 1 Mga Hari 16:33–17:1.

Speaking of William Miller’s work as a modern reformer Sister White stated:

Sa paghisgot sa buluhaton ni William Miller ingon nga usa ka moderno nga repormador, si Sister White miingon:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> “Kinahanglan nga ang mga tawo mapukaw ngadto sa ilang kapeligrohan; nga sila pagatag-on sa pag-andam alang sa mga mabug-at nga hitabo nga may kalabotan sa pagtapos sa panahon sa grasya.” The Great Controversy, 310.

The last six verses of Daniel eleven represent the “events connected with the close of probation.” Those events were unsealed at the time of the end in 1989, and they were clearly revealed.

Ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse nagrepresentar sa “mga panghitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa grasya.” Kadtong mga panghitabo gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ug kini tin-aw nga gipadayag.

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> “Sa wala pa ang Iyang paglansang sa krus, gipatin-aw sa Manluluwas ngadto sa Iyang mga tinun-an nga Siya pagapatyon ug mabanhaw pag-usab gikan sa lubnganan, ug ang mga manulonda anaa aron ipatigbabaw ang Iyang mga pulong sa ilang mga hunahuna ug mga kasingkasing. Apan ang mga tinun-an nagpaabut ug temporal nga kaluwasan gikan sa yugo sa Roma, ug dili nila maantus ang hunahuna nga Siya, nga diin nakasentro ang tanan nilang mga paglaum, mag-antus sa usa ka makauulaw nga kamatayon. Ang mga pulong nga ilang gikinahanglan nga hinumdoman gipapahawa gikan sa ilang mga hunahuna; ug sa dihang miabot ang panahon sa pagsulay, kini nakakaplag kanila nga dili andam. Ang kamatayon ni Jesus maingon sa hingpit nga naglaglag sa ilang mga paglaum nga daw wala Niya sila daan pa pasidaan. Busa sa mga tagna ang kaugmaon gibuksan sa atong atubangan sa sama ka dayag nga paagi ingon sa pagkabuksan niini ngadto sa mga tinun-an pinaagi sa mga pulong ni Cristo. Ang mga hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa grasya ug sa buluhaton sa pagpangandam alang sa panahon sa kagul-anan, tin-aw nga gipadayag. Apan ang mga panon sa katawhan wala nay labaw pang pagsabot niining mahinungdanong mga kamatuoran kay sa daw wala pa kini ikapadayag kanila. Si Satanas nagbantay aron kuhaon ang matag impresyon nga makahimo unta kanila nga manggialamon ngadto sa kaluwasan, ug ang panahon sa kagul-anan makakaplag kanila nga dili andam.” The Great Controversy, 595.

It was at Caesarea Philippi, which is Panium, which is verses thirteen through fifteen that Christ began to teach His disciples about the cross, thus typifying the history of the Exeter camp meeting until October 22, 1844. At the beginning of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” were unsealed and at the end of the movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” are unsealed within the hidden history of verse forty.

Didto sa Caesarea Philippi, nga mao ang Panium, sa mga bersikulo trese hangtod kinse, nga si Cristo nagsugod sa pagtudlo sa Iyang mga tinun-an mahitungod sa krus, sa ingon naghulagway sa kasaysayan sa camp meeting sa Exeter hangtod sa Oktubre 22, 1844. Sa sinugdanan sa kalihokang repormatorio sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ang “mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa probation” gibuksan; ug sa katapusan sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ang “mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa probation” gibuksan sulod sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “Karon, diha sa espiritu ug gahum ni Elias ug ni Juan Bautista, ang mga mensahero nga tinudlo sa Dios nagtawag sa pagtagad sa usa ka kalibotan nga padulong sa paghukom ngadto sa mabug-at nga mga panghitabo nga sa dili madugay mahitabo maylabot sa panapos nga mga takna sa panahon sa grasya ug sa pagpakita ni Cristo Jesus ingon nga Hari sa mga hari ug Ginoo sa mga ginoo.” Prophets and Kings, 715, 716.

The “events connected with the close of probation” are the events that are unsealed in the hidden history of verse forty. In Zechariah chapter three the final scenes of the investigative judgment are illustrated. Inspiration combines Zechariah’s testimony with those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Ang “mga panghitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa probasyon” mao ang mga panghitabo nga gibuksan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan. Diha sa Zacarias kapitulo tres, gihulagway ang kataposang mga talan-awon sa mapangusisang paghukom. Ang Inspirasyon naghiusa sa pagpamatuod ni Zacarias uban niadtong mga pinatikanan sa Ezequiel kapitulo nuebe.

> “The people of God are sighing and crying for the abominations done in the land. With tears they warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they humble themselves before the Lord on account of their own transgressions. The wicked mock their sorrow, ridicule their solemn appeals, and sneer at what they term their weakness. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, and their eyes are fixed upon His perfect purity, that they so clearly discern the exceeding sinfulness of sin. Their contrition and self-abasement are infinitely more acceptable in the sight of God than is the self-sufficient, haughty spirit of those who see no cause to lament, who scorn the humility of Christ, and who claim perfection while transgressing God’s holy law. Meekness and lowliness of heart are the conditions for strength and victory. The crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross. Blessed are these mourners, for they shall be comforted.

> “Ang katawhan sa Dios nag-agulo ug nagahilak tungod sa mga kangil-ad nga buhat nga ginahimo sa yuta. Uban sa mga luha ilang ginapasidan-an ang daotan mahitungod sa kapeligrohan nila sa pagtamay sa balaang kasugoan, ug uban sa dili masaysay nga kasubo sila nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Ginoo tungod sa ilang kaugalingong mga kalapasan. Ang mga daotan nagabiaybiay sa ilang kasubo, nagayubit sa ilang masinabtanon nga mga pagpangamuyo, ug nagatamay sa ilang gitawag nga kaluya. Apan ang kaguol ug pagpaubos sa katawhan sa Dios maoy dili ikalimod nga pamatuod nga sila nagabawi pag-usab sa kusog ug pagkahalangdon sa kinaiya nga nawala tungod sa sala. Kini tungod kay sila nagaduol pag-ayo kang Cristo, ug ang ilang mga mata natutok sa Iyang hingpit nga kaputli, nga tungod niana ilang makita sa hilabihan ka tin-aw ang hilabihang pagkamakasasala sa sala. Ang ilang paghinulsol ug pagpaubos sa kaugalingon labi pa kaayo nga kahimut-an sa atubangan sa Dios kay sa espiritu nga masaligon sa kaugalingon ug mapahitas-on niadtong walay makita nga hinungdan sa pagminatay, nga nagatamay sa pagpaubos ni Cristo, ug nga nagaangkon sa pagkahingpit samtang nagalapas sa balaang kasugoan sa Dios. Ang kaaghop ug pagkamapaubsanon sa kasingkasing mao ang mga kahimtang alang sa kusog ug kadaogan. Ang purongpurong sa himaya nagaabot kanila nga moyukbo diha sa tiilan sa krus. Bulahan kining mga nagaminatay, kay sila pagaulion.”

> “The faithful, praying ones are, as it were, shut in with God. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could their eyes be opened, as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see the angels of God encamped about them, by their brightness and glory holding in check the hosts of darkness.

> “Ang matinumanong mga tawo sa pag-ampo, daw sa ingon, gitak-uban uban sa Dios. Sila mismo wala mahibalo kon unsa ka luwas ang pagpanalipod nga naglibot kanila. Dinuso ni Satanas, ang mga magmamando niining kalibutana naninguha sa paglaglag kanila; apan kon maablihan pa lamang ang ilang mga mata, maingon sa mga mata sa ulipon ni Eliseo didto sa Dothan, ilang makita ang mga manulonda sa Dios nga nagpahaluna sa ilang kaugalingon sa palibot nila, ug pinaagi sa ilang kasidlak ug himaya gipugngan ang mga panon sa kangitngit.”

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments’ from them, and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, yet faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. And the remnant are not only pardoned and accepted, but honored. ‘A fair miter’ is set upon their heads. They are to be as kings and priests unto God. While Satan was urging his accusations and seeking to destroy this company, holy angels, unseen, were passing to and fro, placing upon them the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’”

> “Samtang ang katawhan sa Dios nagpaubos sa ilang mga kalag sa Iyang atubangan, nga nangamuyo alang sa kaputli sa kasingkasing, ang sugo gihatag, ‘Kuhaa ang mahugaw nga mga sapot’ gikan kanila, ug ang makapadasig nga mga pulong gisulti, ‘Tan-awa, gipakuha Ko ang imong kasal-anan gikan kanimo, ug pabistihan Ko ikaw ug inilis nga bisti.’ Ang walay buling nga kupo sa pagkamatarong ni Cristo gibutang ibabaw sa mga sinulayan, gitintal, apan matinumanong mga anak sa Dios. Ang tinamay nga salin gibistihan ug mahimayaong sapot, nga dili na gayud mahugawan pag-usab sa mga pagkadunot sa kalibutan. Ang ilang mga ngalan gipabilin diha sa basahon sa kinabuhi sa Cordero, inila taliwala sa mga matinumanon sa tanang kapanahonan. Sila nakasukol sa mga limbong sa malimbongon; wala sila mapahilayo sa ilang pagkamaunongon tungod sa pagngulob sa dragon. Karon sila walay kataposang luwas gikan sa mga paagi sa maninintal. Ang ilang mga sala ibalhin ngadto sa tinubdan sa sala. Ug ang salin dili lamang mapasaylo ug madawat, kondili pasidunggan usab. ‘Usa ka matahum nga mitra’ ibutang ibabaw sa ilang mga ulo. Mamahimo sila nga ingon sa mga hari ug mga pari alang sa Dios. Samtang si Satanas nagdasig sa iyang mga sumbong ug naningkamot sa paglaglag niining pundoka, ang mga balaang manulonda, nga dili makita, nagbalik-balik, nga nagabutang kanila sa timri sa buhing Dios. Mao kini sila nga nagatindog ibabaw sa Bukid sa Sion uban sa Cordero, nga adunay ngalan sa Amahan nga nasulat sa ilang mga agtang. Nag-awit sila sa bag-ong awit sa atubangan sa trono, niana nga awit nga walay bisan kinsa nga makat-on gawas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gitubos gikan sa yuta. ‘Mao kini sila nga nagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Ug sa ilang baba walay limbong nga hingkaplagan: kay sila walay ikasaway sa atubangan sa trono sa Dios.’”

> “Now is reached the complete fulfillment of those words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My servant the Branch.’ Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.”’ Testimonies, volume 5, 474–476.

> “Karon hingpit na nga natuman ang mga pulong sa Manulonda: ‘Pamati karon, O Josue nga labawng sacerdote, ikaw ug ang imong mga kauban nga naglingkod sa imong atubangan; kay sila mga tawo nga kahibudngan: kay, ania karon, ipagula Ko ang Akong Alagad nga Sanga.’ Si Cristo gipadayag ingon nga Manunubos ug Manluluwas sa Iyang katawohan. Karon sa pagkatinuod ang salin mga ‘tawo nga kahibudngan,’ samtang ang mga luha ug pagpaubos sa ilang panaw-ilogon mopuli ngadto sa kalipay ug kadungganan diha sa atubangan sa Dios ug sa Cordero. ‘Nianang adlawa ang sanga ni Jehova mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong halangdon ug maanindot alang kanila nga nangalagiw sa Israel. Ug mahitabo nga siya nga mahibilin sa Sion, ug siya nga mahabilin sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang tagsatagsa nga nahisulat taliwala sa mga buhi sa Jerusalem.”’ Testimonies, tomo 5, 474–476.

The one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation are Ezekiel’s group that are “sealed” as they “sigh and cry” for the abominations that are in the land. They are sealed when they are given the garment of Christ’s righteousness and the fair miter which represents Peter’s “kings and priests,” who were not the people of God, but have now become the people of God.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa basahon sa Pinadayag mao ang pundok ni Ezequiel nga “gitimrihan” samtang sila “nagapanghupaw ug nagatu-aw” tungod sa mga dulumtanan nga anaa sa yuta. Gitimrihan sila sa dihang gihatagan sila sa bisti sa pagkamatarong ni Cristo ug sa matahum nga purongpurong nga nagrepresentar sa “mga hari ug mga pari” ni Pedro, nga kaniadto dili katawohan sa Dios, apan karon nahimo nang katawohan sa Dios.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. Dearly beloved, I beseech you as strangers and pilgrims, abstain from fleshly lusts, which war against the soul; Having your conversation honest among the Gentiles: that, whereas they speak against you as evildoers, they may by your good works, which they shall behold, glorify God in the day of visitation. 1 Peter 2:9–12.

> Apan hinoon mao ang usa ka pinili nga kaliwatan, usa ka harianong pagkapari, usa ka balaan nga nasod, usa ka katawohang iya sa kaugalingon sa Dios; aron inyong ikapadayag ang mga pagdayeg kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawohan, apan karon mao na ang katawohan sa Dios: kamo nga wala kaniadto makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. Mga hinigugma, ako nangamuyo kaninyo ingon nga mga lumalangyaw ug mga dumuloong, nga maglikay kamo sa mga unodnong kailibgon, nga nakiggubat batok sa kalag; Nga ang inyong paggawi mamahimong matarung taliwala sa mga Gentil: aron nga, samtang sila magasulti batok kaninyo ingon nga mga mamumuhat ug dautan, pinaagi sa inyong maayong mga buhat, nga ilang makita, ilang mahimaya ang Dios sa adlaw sa pagduaw. 1 Pedro 2:9–12.

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Busa karon, kong kamo sa pagkatinuod magpatalinghug sa akong tingog, ug magabantay sa akong tugon, nan kamo mamahimong akong pinasahi nga bahandi labaw sa tanang katawohan; kay ako man ang tag-iya sa tibook nga yuta: Ug kamo mamahimong alang kanako usa ka gingharian sa mga sacerdote, ug usa ka balaan nga nasud. Mao kini ang mga pulong nga igasulti mo ngadto sa mga anak sa Israel. Exodo 19:5, 6.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> “Sa kataposang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibutana, ang tugon sa Dios uban sa Iyang katawhan nga nagtuman sa Iyang mga sugo pagabag-ohon. ‘Nianang adlawa magahimo Ako ug tugon alang kanila uban sa mga mananap sa kapatagan, ug uban sa mga langgam sa langit, ug uban sa mga nagakamang nga butang sa yuta: ug pagabunggoon Ko ang pana ug ang espada ug ang gubat gikan sa yuta, ug papahulayon Ko sila nga may kasigurohan. Ug pakaslan Ko ikaw ngadto Kanako sa walay katapusan; oo, pakaslan Ko ikaw ngadto Kanako diha sa pagkamatarung, ug sa paghukom, ug sa mahigugmaong-kalolot, ug sa mga kalooy. Pakaslan Ko gayod ikaw ngadto Kanako diha sa pagkamatinud-anon; ug maila mo ang Ginoo.’”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> “‘Ug mahitabo nianang adlawa, ako mamati, nagaingon ang Ginoo, ako mamati sa kalangitan, ug sila mamati sa yuta; ug ang yuta mamati sa trigo, ug sa bino, ug sa lana; ug sila mamati kang Jezreel. Ug ako siya ipugas alang kanako sa yuta; ug ako malooy kaniya nga wala makadawat og kalooy; ug ako magaingon kanila nga dili akong katawohan, Ikaw akong katawohan; ug sila magaingon, Ikaw akong Dios.’ Oseas 2:14–23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘Niadtong adlawa,... ang salin sa Israel, ug ang nangalagiw sa balay ni Jacob,... magasalig sa Ginoo, ang Balaan sa Israel, sa kamatuoran.’ Isaias 10:20. Gikan sa ‘matag nasud, ug kabanayan, ug pinulongan, ug katawhan’ adunay mga motubag nga may kalipay sa mensahe, ‘Kahadloki ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom.’ Motalikod sila sa matag diosdios nga nagbugkos kanila niining kalibotana, ug ‘mosimba kaniya nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa katubigan.’ Pagabuhion nila ang ilang kaugalingon gikan sa tanang pagkalambigit, ug motindog sila sa atubangan sa kalibotan ingon nga mga handumanan sa kalooy sa Dios. Masinugtanon sa matag langitnong kinahanglanon, ila silang pagailhon sa mga manulonda ug sa mga tawo ingon nga mao ang mga ‘nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtuo ni Jesus.’ Pinadayag 14:6–7, 12.”

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘Ania karon, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoo, nga ang magdadaro makaapas sa mag-aani, ug ang magatamak sa ubas sa nagapugas sa liso; ug ang kabukiran motulo ug matam-is nga bino, ug ang tanang kabungtoran matunaw. Ug akong ibalik ang pagkabinihag sa akong katawohan nga Israel, ug pagatukoron nila ang mga lungsod nga nahimong awaaw, ug pagapuy-an nila kini; ug magtanom sila ug mga kaparrasan, ug moinom sa bino niini; maghimo usab sila ug mga tanaman, ug mokaon sa bunga niini. Ug itanom ko sila sa ilang yuta, ug dili na gayud sila ibton gikan sa ilang yuta nga akong gihatag kanila, nagaingon ang Ginoo mong Dios. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

It is evident that from the point when the final chosen generation of the one hundred and forty-four thousand are sealed that there are still Gentiles who can be influenced by the one hundred and forty-four thousand’s life style (conversation) during the day of the Gentile’s visitation.

Dayag nga sukad sa higayon nga ang katapusang pinili nga kaliwatan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo matimrihan na, aduna pay mga Gentil nga mahimong maimpluwensiyahan pinaagi sa pamaagi sa ilang kinabuhi (pakigpulong) niadtong usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa adlaw sa pagduaw sa mga Gentil.

> “Human power and human might did not establish the church of God, and neither can they destroy it. Not on the rock of human strength, but on Christ Jesus, the Rock of Ages, was the church founded, ‘and the gates of hell shall not prevail against it.’ Matthew 16:18. The presence of God gives stability to His cause. ‘Put not your trust in princes, nor in the son of man,’ is the word that comes to us. Psalm 146:3. ‘In quietness and in confidence shall be your strength.’ Isaiah 30:15. God’s glorious work, founded on the eternal principles of right, will never come to nought. It will go on from strength to strength, ‘not by might, nor by power, but by My Spirit, saith the Lord of hosts.’ Zechariah 4:6.

> “Ang tawhanong gahum ug tawhanong kusog wala magtukod sa iglesia sa Dios, ug dili usab kini nila malaglag. Dili ibabaw sa bato sa tawhanong kusog, kondili kang Cristo Jesus, ang Bato sa Kapanahonan, natukod ang iglesia, ‘ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makabuntog batok niini.’ Mateo 16:18. Ang presensya sa Dios mao ang nagahatag ug kalig-on sa Iyang buluhaton. ‘Ayaw ibutang ang inyong pagsalig sa mga principe, ni sa anak sa tawo,’ mao ang pulong nga moabot kanato. Salmo 146:3. ‘Diha sa kahilum ug sa pagsalig anaa ang inyong kusog.’ Isaias 30:15. Ang mahimayaong buluhaton sa Dios, nga gitukod ibabaw sa walay kataposang mga prinsipyo sa pagkamatarong, dili gayud mapakyas. Kini mopadayon gikan sa kusog ngadto sa kusog, ‘dili pinaagi sa kagahum, ni pinaagi sa kusog, kondili pinaagi sa Akong Espiritu, nagaingon ang Ginoo sa mga panon.’ Zacarias 4:6.”

> “The promise, ‘The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it,’ was literally fulfilled. Verse 9. ‘The elders of the Jews builded, and they prospered through the prophesying of Haggai the prophet and Zechariah the son of Iddo. And they builded, and finished it, according to the commandment of the God of Israel, and according to the commandment of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia. And this house was finished on the third day of the month Adar [the twelfth month], which was in the sixth year of the reign of Darius the king.’ Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.

> “Ang saad, ‘Ang mga kamot ni Zerubbabel maoy nagbutang sa patukoranan niining balaya; ang iyang mga kamot usab maoy motapos niini,’ natuman gayod sa literal. Bersikulo 9. ‘Ang mga anciano sa mga Judio nanagtukod, ug sila milambo pinaagi sa pagpanagna ni Hagai nga manalagna ug ni Zacarias nga anak ni Iddo. Ug sila nanagtukod, ug nahuman nila kini, sumala sa sugo sa Dios sa Israel, ug sumala sa sugo ni Ciro, ug ni Dario, ug ni Artajerjes nga hari sa Persia. Ug kining balaya nahuman sa ikatulong adlaw sa bulan nga Adar [ang ikanapulog-duha nga bulan], nga nahitabo sa ikaunom ka tuig sa paghari ni Dario nga hari.’ Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.

Verses thirteen to fifteen represent the prophetic events that lead to the close of probation for Sabbath-keepers at the Sunday law. They also represent the third of three steps in verse ten of Daniel twelve. Verse ten is the “purification,” verses eleven and twelve represent the “made white” and verses thirteen to fifteen represent the litmus test where the Sabbath-keeping virgins are “tried.”

Ang mga bersikulo trese hangtod kinse nagrepresentar sa mga mahitabo nga tagna nga modala ngadto sa pagtapos sa probation alang sa mga tigtipig sa Igpapahulay sa panahon sa balaod sa Dominggo. Nagarepresentar usab sila sa ikatulo sa tulo ka mga lakang diha sa bersikulo diez sa Daniel dose. Ang bersikulo diez mao ang “pagkaputli,” ang mga bersikulo onse ug dose nagrepresentar sa “pagkahimong maputi,” ug ang mga bersikulo trese hangtod kinse nagrepresentar sa litmus test diin ang mga ulay nga nagbantay sa Igpapahulay “pagasulayan.”

The internal message in the book of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters seven through nine and the external message is represented by the Hiddekel River vision of chapters ten through twelve. Chapter twelve is the climax of both the internal and external visions, and it presents the method in which Christ raises up and cleanses the one hundred and forty-four thousand. Verses ten through sixteen represent the hidden history of verse forty from 1989 unto the Sunday law of verse forty-one and sixteen. The verses that fit into the hidden history represent the perfect fulfillment of verse ten of chapter twelve.

Ang sulodnong mensahe sa basahon ni Daniel girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai sa mga kapitulo pito hangtod siyam, ug ang gawasnong mensahe girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel sa mga kapitulo napulo hangtod dose. Ang kapitulo dose mao ang kinatumyan sa sulodnon ug gawasnong mga panan-awon, ug kini nagpresentar sa paagi diin si Cristo nagpatindog ug naghinlo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang mga bersikulo napulo hangtod napulo ug unom nagrepresentar sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta sukad sa 1989 ngadto sa balaod sa Domingo sa bersikulo kwarenta ug usa ug napulo ug unom. Ang mga bersikulo nga mohaom sulod sa tinagong kasaysayan nagrepresentar sa hingpit nga katumanan sa bersikulo napulo sa kapitulo dose.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:10–12.

> Daghan ang pagaputlion, ug pagahimoon nga maputi, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagbuhat ug kadautan: ug walay usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang makalilisang nga butang nga nagapahimong biniyaan igatukod, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Bulahan siya nga nagahulat, ug makaabot sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:10–12.

The “wise” who understand verses ten through sixteen and who have been sealed both “intellectually” and “spiritually” are those who understand the external prophetic message represented in the hidden history of verse forty, and they have been “intellectually” settled into that understanding before the Sunday law. The “wise” are those who have been transformed by the internal message represented by Revelation chapter eleven and verse eleven and they have settled into the experience before the Sunday law.

Ang “mga manggialamon” nga nakasabut sa mga bersikulo napulo hangtod sa napulog-unom ug nga natimrihan sa “intelektuwal” ug sa “espirituwal” mao kadtong nakasabut sa gawasnong mensaheng matagnaon nga girepresentahan diha sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan, ug sila “intelektuwal” nang nalig-on niana nga pagsabut sa wala pa ang balaod sa Dominggo. Ang “mga manggialamon” mao kadtong mga nabag-o pinaagi sa sulodnong mensahe nga girepresentahan sa Pinadayag kapitulo onse ug bersikulo onse, ug sila nangalig-on na niana nga kasinatian sa wala pa ang balaod sa Dominggo.

The “wise” are those who have received the “blessing” associated with “waiting,” marking the one hundred and forty-four thousand as those who fulfill the perfect and final fulfillment of the ten virgins. Revelation eleven verse eleven arrived in July of 2023, thus marking the “time of the end,” when Daniel and Revelation mark with two witnesses that the increase of knowledge which was unsealed in July of 2023 identifies the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. Eleven plus eleven equals twenty-two, which is a symbol of the combination of divinity with humanity, and those who pass the three-step purification process that produces the one hundred and forty-four thousand are identified in Daniel twelve, verse twelve providing another signature of Palmoni, for twelve times twelve equals one hundred and forty-four thousand.

Ang “manggialamon” mao kadtong nakadawat sa “panalangin” nga nalangkit sa “paghulat,” nga nagtimaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga sila mao ang nagtuman sa hingpit ug katapusang katumanan sa napulo ka ulay. Ang Pinadayag onse bersikulo onse miabot niadtong Hulyo sa 2023, sa ingon nagtimaan sa “panahon sa katapusan,” diin ang Daniel ug ang Pinadayag nagtimaan pinaagi sa duha ka mga saksi nga ang pagdugang sa kahibalo nga giablihan niadtong Hulyo sa 2023 nag-ila sa proseso sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang onse inubanan sa onse katumbas sa baynte-dos, nga usa ka simbolo sa paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug kadtong nakaagi sa tulo ka hugna sa paghinlo nga nagpatungha sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo giila diha sa Daniel dose, bersikulo dose, nga naghatag ug laing timaan ni Palmoni, kay ang dose pilo sa dose katumbas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

Back to Articles