Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Six

Ang Basahon ni Daniel - Numero Otsenta’y Seis

The Prophetic Unveiling: Understanding the Increase of Knowledge and the Midnight Cry Message

Ang Propetikong Pagbukas: Pagsabot sa Pagdugang sa Kahibalo ug sa Mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

Nagahisgot kita sa pagkaparehas tali sa mga lihok sa nahaunang anghel ug sa ikatulong anghel, aron mas masabtan pag-ayo kung unsay simbolikong girepresentar sa pagdugang sa kahibalo sa dihang kini mabuksan sa panahon sa katapusan. Nagtinguha kita sa pagpakita nga kini nagrepresentar sa usa ka pagtaas sa kamatuoran nga sa katapusan moabot sa kinatumyan niini ingon nga ulahing ulan, nga mao ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw. Ingon nga simbolo, ang “pagdugang sa kahibalo” naggikan sa basahon ni Daniel, ug didto kini giila ingon nga matagnaong kahibalo nga mosulay ug mopatungha sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitak-opan ug gitimrihan hangtud sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagaputlihon, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkamakasasala: ug walay bisan kinsa sa mga dautan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

Niadtong 1989 usa ka “pagdugang sa kahibalo” ang giablihan nga sa kataposan magapadayag sa duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba. Kining duha ka mga hut-ong gihulagway sulod sa konteksto sa ilang kalabutan ngadto sa mensahe sa ulahing ulan. Ang mga dautan wala makaila ni modawat sa ulahing ulan, apan ang mga manggialamon nakaila ug midawat. Busa ang mga dautan wala makakita sa panahon nga ang ulahing ulan misugod sa pag-ulan, ug kini misugod sa pag-ulan sa dihang ang mga nasod nasuko niadtong Septiyembre 11, 2001. Among gitutokan ang pagpangulo sa Laodiceanhong Adventismo sumala sa gihulagway sa Ezekiel kapitulo otso ug siyam, ug usab sa Isaias kapitulo baynte-otso. Diha sa Isaias ang “mga mapahitas-on nga tawo” “naghimong kabakakan” nga ilang “dalangpanan” ug “nagtago” sa ilang kaugalingon “ilalom sa kabakakan.”

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> Busa pamatii ang pulong sa Ginoo, kamo nga mga tawo nga mapatuyangon, nga nagagahum niining katawhan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay kamo nagaingon, Naghimo kami ug pakigsaad uban sa kamatayon, ug uban sa impiyerno anaa kami sa panagkasabut; sa diha nga moagi ang baha nga hampak, dili kini moabut kanamo: kay gihimo namo ang mga bakak nga among dalangpanan, ug sa ilalum sa kabakakan kami nagtago sa among kaugalingon. Isaias 28:14, 15.

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

Ang karaang mga tawo sa Jerusalem sa kataposang mga adlaw napakyas sa pagsulay sa “kapahulayan ug kahupayan” nga girepresentahan sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” nga nagtugot sa mga maalamon sa pag-ila sa ulahing ulan sa kataposang mga adlaw, pinaagi sa historikal nga ilustrasyon sa ulahing ulan diha sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang propetikanhong kinaiya sa “mga tawo nga mabugalbugalon” nga gipasiugda ni Isaias sa maong pahayag mao ang mga bakak ug limbong nga ilang gitaguan sa ilalom ug gihimong ilang dalangpanan. Busa, may kalabutan sa pagsulay sa mensahe sa ulahing ulan (ang kapahulayan ug kahupayan nga ilang gidumilian sa pagpamati), ang karaang mga tawo sa Jerusalem midawat ug usa ka bakak.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

Ang mensahe sa ulahing ulan moabot uban ang usa ka lalis, ingon sa girepresentar sa Habakkuk kapitulo dos, sa dihang ang magbalantay didto nangutana sa Dios kon unsay iyang itubag sa “lalis” sa iyang kasaysayan, kay ang pulong nga “gibadlong” diha sa bersikulo uno sa kapitulo dos nagpasabot ug “gilalisan”.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Motindog ako sa akong pagbantay, ug mopahimutang ako sa ibabaw sa tore, ug motan-aw ako aron makita kon unsay iyang igaingon kanako, ug kon unsay akong itubag sa diha nga ako pagabadlongon. Habakkuk 2:1.

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

Ang mga manggialamon sa panahon sa panaglalis mahitungod sa ulahing ulan nagapresentar sa mga kamatuoran nga gisimbolo ingon nga mga mutya ni Miller, nga mao usab ang mga pundasyonal nga kamatuoran nga giila, gitukod, ug gipresentar sa mga Millerita. Kining mga kamatuoran gisimbolo ingon nga si Cristo, ang Bato sa Tanang Kapanahonan.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> “Ang mga nagatindog ingon nga mga magbalantay sa Dios sa ibabaw sa mga kuta sa Zion kinahanglan mahimong mga tawo nga makahimo sa pagtan-aw sa mga kapeligrohan sa dili pa kini moabot sa katawhan,—mga tawo nga makahimo sa pag-ila sa taliwala sa kamatuoran ug kasaypanan, pagkamatarong ug pagkadili-matarong.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Miabot ang pasidaan: Walay bisan unsa nga tugotan nga mosulod nga makasamok sa patukoranan sa pagtuo nga among gitukoran sukad sa pag-abot sa mensahe niadtong 1842, 1843, ug 1844. Ako anaa niining mensaheha, ug sukad niadto nagtindog ako sa atubangan sa kalibutan, matinumanon sa kahayag nga gihatag sa Dios kanamo. Wala kami maghunahuna nga kuhaon ang among mga tiil gikan sa patukoranan diin kini gibutang samtang adlaw-adlaw nangita kami sa Ginoo pinaagi sa mainiton nga pag-ampo, nga nangita ug kahayag. Nagtuo ba kamo nga biyaan ko ang kahayag nga gihatag sa Dios kanako? Kini mahisama sa Bato sa mga Kapanahonan. Kini maoy naggiya kanako sukad pa sa dihang gihatag kini.” Review and Herald, April 14, 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

Ang karaang mga lalaki nagapresentar ug usa ka bakak nga mensahe sa ulahing ulan nga girepresentahan ni Isaias ingong usa ka “bakak” ug kabakakan. Sa Ezekiel kapitulo otso, anaa ang kasaysayan nga nagaila kon kanus-a ang karaang mga lalaki sa Jerusalem nagayukbo sa adlaw, ug gitandi sila niadtong modawat sa patik sa Dios sa mosunod nga kapitulo. Ang ikatulong dulumtanan (kaliwatan) nagarepresentar ug usa ka bakak nga mensahe sa ulahing ulan, sumala sa pagrepresenta niini sa “paghilak alang kang Tammuz.” Sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo, nga nagsugod niadtong 1919, usa ka “bakak” ang gipaila may kalabutan sa bakak nga ebanghelyo nga sa hayag gipresentar ni W. W. Prescott sa 1919 Bible Conference. Kana nga “bakak” maoy usa ka piho nga hilisgutan sa ikatulong kaliwatan, ug ang “bakak” mao ang bakak nga patukoranan sa bakak nga mensahe sa ulahing ulan, nga girepresentahan sa “paghilak alang kang Tammuz.”

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

Importante nga mogahin ug panahon sa tukmang pag-ila sa “bakak” diha sa tagna, kay ang “bakak” mao ang nag-unang hinungdan nganong ang Laodicean nga Adventismo dili makakita sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989. Ang “bakak” mao nga ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ang paggamit sa “adlaw-adlaw” sa tagna ingon nga ministeryo ni Cristo sa santuwaryo usa ka bakak ug sayop nga pag-aplikar sa tagna, apan ang “bakak” dili lamang ang pag-ila sa sayop nga pagpakilala sa “adlaw-adlaw” ingon nga usa ka simbolo sa tagna; nagrepresentar usab kini sa usa ka “bakak” nga nagaingon nga si Sister White miuyon sa sayop nga aplikasyon, ug dayon gamiton kana nga kabakakan aron mapahimutang ang sayop nga aplikasyon ingon nga natukod nga kamatuoran.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

Ang husto nga pagsabot sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse gitipohan na daan pinaagi sa mga bersikulo traynta hangtod traynta’y-sais, ug sa dihang giila ni Sister White ang bug-os nga katumanan sa Daniel kapitulo onse, iyang gipahayag nga ang “mga talan-awon nga susama niadtong gihulagway” sa mga bersikulo traynta hangtod traynta’y-sais “mobalik pag-usab.”

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

Ang paggamit sa sayop nga depinisyon sa “ang adlaw-adlaw” nagamugna ug sayop nga historikal nga estruktura. Ang kasaysayan nga girepresentar diha sa Daniel kapitulo onse, mga bersikulo traynta hangtod traynta’y sais, naglakip sa pagkuha sa “ang adlaw-adlaw.” Ang “ang adlaw-adlaw” mahimong ang Millerite nga pag-aplikar, o ang pag-aplikar nila Prescott ug Daniells. Depende sa kon hain nga pag-aplikar ang pilion, duha ka nagkalainlaing historikal nga mga estruktura ang mamugna.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ug ang mga bukton motindog diha sa iyang dapig, ug ilang hugawan ang balaang puloy-anan sa kalig-on, ug kuhaon nila ang adlaw-adlaw nga halad, ug ilang ibutang ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan. Daniel 11:31.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

Sumala sa inspirasyon, ang maong propetikong kasaysayan nga girepresentar niini nga bersikulo, ug naglakip sa bersikulo traynta, ug sa mga bersikulo traynta ug dos hangtod traynta ug unom, pagausbon sa mga bersikulo kwarenta hangtod kwarenta ug singko sa Daniel onse.

> “The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> “Ang propesiya sa ikanapulo ug usa sa Daniel hapit na makaabot sa hingpit nga katumanan niini. Daghan sa kasaysayan nga nahitabo ingon nga katumanan niini nga propesiya pagausbon. Sa ika-tloan nga bersikulo gihisgutan ang usa ka gahum nga ‘masubo; [Daniel 11:30–36 gi-quote.]

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “Ang mga talan-awon nga susama niadtong gihulagway niini nga mga pulong mahitabo.” Manuscript Releases, numero 13, 394.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

Ang bersikulo diin atong makita ang “kanunay,” mao ang bersikulo traynta ug usa.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ug ang mga bukton motindog sa iyang bahin, ug hugawan nila ang balaang puloy-anan sa kalig-on, ug kuhaon nila ang adlaw-adlaw nga halad, ug ibutang nila ang kangil-ad nga butang nga nagapahimong biniyaan. Daniel 11:31.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

Ang “mga bukton” diha sa bersikulo motindog “sa iyang dapig.” Ang “mga bukton” usa ka gahum, maingon man kadtong ilang “gitindogan.” Ang “mga bukton” diha sa bersikulo mao ang “motindog sa iyang dapig,” ug ang “mga bukton” ang “nagahugaw sa balaang puloy-anan sa kalig-on,” ug ang “mga bukton” ang “nagtangtang sa adlaw-adlaw” ug mao usab ang “mga bukton” ang “nagapahimutang sa dulumtanan nga nagapahinabo sa pagkabingawan.” Diha sa Pinadayag kapitulo trese, ang dragon, nga mao ang pagano nga Roma, nagahatag ug tulo ka butang sa pagka-papa.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ug ang mapintas nga mananap nga akong nakita sama sa usa ka leopardo, ug ang iyang mga tiil sama sa mga tiil sa usa ka oso, ug ang iyang baba sama sa baba sa usa ka leon: ug gihatag sa dragon kaniya ang iyang gahum, ug ang iyang lingkoranan, ug dakong kagamhanan. Pinadayag 13:2.

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

Ang mananap nga sama sa leopardo gipaila ni Sister White nga mao ang kapapahan, ug sa kapitulo dose gipaila usab ni Sister White nga ang dragon mao si Satanas, ug usab ang pagano nga Roma.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Busa samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang diwa, usa ka simbolo sa paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

Sa bersikulo dos, sa Pinadayag kapitulo trese, gihatag sa paganong Roma ang iyang gahom militar, ang iyang “mga bukton,” ngadto sa kapapahan, sugod kang Clovis nga hari sa mga Franko (Pransiya), sa tuig 496. Gihatag sa paganong Roma ngadto sa papal nga Roma ang lingkoranan sa iyang awtoridad sa tuig 330, sa dihang gibiyaan ni emperador Constantino ang siyudad sa Roma ug gibalhin ang kapital sa imperyal nga Roma ngadto sa siyudad sa Constantinople. Gihatag sa paganong Roma ang sibil nga awtoridad ngadto sa kapapahan sa tuig 533, sa dihang si Justinian nagpagula ug usa ka dekreto nga nag-ila sa kapapahan ingon nga pangulo sa tanang mga iglesia, ug ang magtutul-id sa mga erehe.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

Sa bersikulo traynta’y uno, ang “mga bukton” nga motindog mao ang mga pwersang militar sa paganong Roma, nga mitindog alang sa pagkapapa sugod kang Clovis sa tuig 496. Tungod niini nga buhat, ang pagkapapa nag-ila sa Pransiya ingon nga “panganay sa Simbahang Katoliko,” ug usahay ingon nga “ang kamagulangan nga anak nga babaye sa Simbahang Katoliko.” Sa bersikulo traynta’y uno, human si Constantino mipasa ug usa ka balaod sa Domingo sa tuig 321, ug dayon mibalhin sa kapital gikan sa siyudad sa Roma ngadto sa siyudad sa Constantinople sa tuig 330, ang emperyo nga kaniadto dili mapildi nagsugod sa pagkadugmok, samtang ang unang upat ka gahum sa mga Trumpeta sa Pinadayag kapitulo otso nagsugod ug usa ka padayon nga pakiggubat batok sa Romanhong emperyo. Ang pokus sa mga pag-atake nga gihimo sa mga Barbaro ug ni Genseric gitumong batok sa siyudad sa Roma, nga sa wala pa ang tuig 330 mao ang “balaang puloy-anan sa kusog” alang sa Romanhong emperyo. Gikan sa tuig 330 ug padayon, ang nakasulong nga pakiggubat sa mga barbaro maoy “magahugaw sa balaang puloy-anan sa kusog,” hangtod nga ang “mga bukton” sa paganong Roma motindog alang sa pagkapapa, sugod sa tuig 496.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

Dili lamang nga ang pagano nga Roma naghatag ug tulo ka mga butang ngadto sa gahum sa pagka-papa, pinaagi sa paghatag kaniya sa gahum militar, sa sibil nga awtoridad, ug sa lingkoranan sa siyudad sa Roma, kondili gikuha usab niini ang tulo ka mga sungay alang sa papal nga Roma.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Gitan-aw ko ang mga sungay, ug ania karon, mitungha sa ilang taliwala ang laing gamay nga sungay, sa atubangan niini gibton gikan sa gamut ang tulo sa nahaunang mga sungay; ug ania karon, niining sungaya may mga mata nga sama sa mga mata sa tawo, ug baba nga nagsulti ug dagkung mga butang. Daniel 7:8.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

Ang tulo ka mga sungay nga pagabuntagon “gikan sa gamot” sa Daniel kapitulo pito nagrepresentar sa tulo ka nag-unang gahom nga nagsukol sa pagtungha sa kapapahan ngadto sa gahom. Ang ulahi niadtong tulo ka mga sungay gikuha sa dihang ang mga Goth gipapahawa gikan sa siyudad sa Roma sa tuig 538. Gipapahawa sila gikan sa siyudad pinaagi sa mga “bukton” sa paganong Roma, kay kadtong mga “bukton” mao ang magapalingkod sa kapapahan (ang dulumtanan nga makapaguol) ibabaw sa trono sa kalibotan nga nailhan niadtong panahona sa tuig 538.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

Ang bersikulo traynta ug usa sa Daniel onse nag-ila sa upat ka mga butang nga pagabuhaton sa “mga bukton” (pagano nga Roma). Sila kinahanglan nga “motindog” pabor sa kapapahan, ingon sa ilang gibuhat sa tuig 496. Ila usab pagahugawan ang “santuwaryo sa kalig-on” ingon nga gilarawan sa mga pakigbisog militar nga gihimo batok sa siyudad sa Roma sulod sa gibanabang duha ka siglo. Ila usab “ipahimutang” ang kapapahan sa trono sa yuta sa tuig 538, ug ila usab “kuhaon ang adlaw-adlaw.”

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “pagakuhaon” diha sa bersikulo (sur), nagpasabot ug “pagatangtangon.” Sa tuig 508, ang pagsukol sa paganismo nga diha sa Imperyong Romano, nga naglihok aron pagpugong sa pagbangon sa kapapahan ngadto sa gahom, hingpit nang napailalom o nawala.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

Ang pag-ila sa “adlaw-adlaw” ingon nga ministeryo ni Cristo sa santuwaryo usa ka sayop nga paggamit, apan ang tinuod nga buhat nga natuman sa kasaysayan sa Laodicean Adventist nga nag-ila sa sayop nga paggamit ingon nga kamatuoran, gibase sa usa ka piho nga “bakak” nga natuman sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo. Ang giya ni Sister White nga ang kasaysayan sa mga bersikulo traynta hangtod traynta’y-sais pagausbon sa katapusang katumanan sa Daniel onse, naghimo nga imposible alang sa “mga tawo nga mapakaulawon” nga nagmando sa Jerusalem ang pagbutang ug usa ka hubad ibabaw sa bersikulo traynta’y-uno nga walay dungan nga pagsalikway sa Espiritu sa Tagna.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

Ang “mga tawo nga mapinamataw‑on” nagtudlo nga ang kapapahan nagkuha sa tinuod nga pagsabot sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, pinaagi sa pagpaila sa papal nga misa, nga usa ka peke sa buluhaton ni Cristo diha sa langitnong santuwaryo. Kon mao kini ang tinuod nga kahulogan sa “ang adlaw‑adlaw,” nan ang “mga bukton” nga mitindog sa bersikulo traynta y uno mao ang kapapahan, kay ang gramatikal nga pagkahugpong sa bersikulo nagkinahanglan nga ang “mga bukton” mao ang gahum nga nagkuha sa “ang adlaw‑adlaw.”

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

Aron sa pagsuporta sa ilang pinggang mga sugilanong tinuyo-tuyo, ilang gipangatwiran nga ang kapapahan (mga bukton) naghugaw sa langitnong balaang puloy-anan ni Cristo. Ang Hebreohanon nga pulong nga gihubad nga “balaang puloy-anan (miqdash) sa kalig-on” mao man ang usa ka pagano nga balaang puloy-anan o ang balaang puloy-anan sa Dios. Kon buot ni Daniel nga ipahayag nga ang balaang puloy-anan sa Dios pagahugawan sa kapapahan, gamiton unta niya ang Hebreohanon nga pulong nga “qodesh,” nga mahimo lamang magrepresentar sa balaang puloy-anan sa Dios. Busa, hain ba kini natala sa Biblia o sa Espiritu sa Tagna nga ang langitnong balaang puloy-anan sukad nahugawan o pagahugawan pa sa kapapahan?

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

Sa pagkatinuod, ang mga sala sa mga Kristohanon natala sa mga basahon sa langitnong santuwaryo, apan kana nga hulagway wala magpasabot nga ang santuwaryo sa Dios nahugawan. Ang paghinlo sa santuwaryo nagrepresentar sa paghinlo sa mga basahon sa talaan nga anaa sa sulod sa santuwaryo. Dugang pa, ang gahum sa pagka-papa wala gayud mahimong Kristohanon, busa wala gayud kini maisulod sa mga basahon sa imbestigatibong paghukom. Ang bugtong paghukom nga giila alang sa pagka-papa mao ang ehekutibong paghukom sa kapungot sa Dios.

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

Ang “mga bukton” usab mao ang “magapahimutang sa dulumtanan nga nagapahimong biniyaan,” nga mao unta ang unsang gahum? Unsang gahuma ang gipahimutang sa pagka-papa? Ug unsa man nga gahum kini, diha mismo sa sinugdanan sa bersikulo traynta ug usa, nga gibarugan sa pagka-papa?

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

Ang mga walay kahibalo sulod sa Laodiceanong Adventismo nga nagtugyan sa ilang kinabuhing dayon ngadto sa mga kamot sa mga tawo nga gipaila nga dili makahimo sa pagbasa sa basahon nga tinimrihan, tingali komportable nga mapahupay ang ilang mga igdulungog nga nangatol pinaagi nianang matang sa dunot nga paggamit sa Biblia, apan mas walay kapuslanan pa gayud ang pagsulay sa pagkuha sa kasaysayan nga kinahanglan nilang ilhan aron mapatindog ang ilang kasaypanan, ug ipahaom kini sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

Sa kasaysayan nga nag-una sa pagkapukan sa Unyong Sobyet, nga mahimong ipakita nga girepresentahan ingon nga Hari sa Habagatan diha sa bersikulo kap-atan sa Daniel onse, ang kusog militar sa Tinipong Bansa mitindog alang sa kapapahan, sa dihang si Ronald Reagan naghimo ug tinago nga pakigsaad uban sa anticristo sa tagna sa Biblia. Sa pagbuhat niini, kini nagpaila nga ang bisan unsang Protestante nga pagsukol batok sa pagsaka sa kapapahan napugngan na sa Tinipong Bansa, ingon sa gihulagway pinaagi sa pagwagtang sa pagsukol sa paganismo sa tuig 508. Ang Hari sa Amihanan (ang kapapahan) diha sa maong pahayag unang miwalis sa Unyong Sobyet niadtong 1989, ug gibuhat kini sa panag-uban sa “mga karo” ug “mga mangangabayo,” nga nagrepresentar sa kusog militar sa Tinipong Bansa, ug usab sa kusog pang-ekonomiya sa Tinipong Bansa ingon nga girepresentahan sa “mga sakayan.”

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang “mga bukton” nga mitindog alang sa pagka-papa. Ang Protestantehonismo gikuha, maingon nga ang pagsukol sa paganismo gipukan sa tuig 508. Sa bersikulo kwarentay-uno, ang Tinipong Bansa sa Amerika pagadaugon sa pagka-papa, ug ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga mao ang “balayngaanan sa kusog” sa Tinipong Bansa sa Amerika, pagabalihon samtang ang Tinipong Bansa sa Amerika magapahimutang sa Hari sa Amihanan (ang pagka-papa) sa trono sa kalibotan, maingon sa gibuhat sa paganong Roma niadtong 538. Kon ikaw nagabasa sa mga artikulo niining website, nan mahimo nimong i-download ang magasin nga The Time of the End, ug basahon ang labi pang hingpit nga pagpasundayag sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse, apan sa pagkakaron among yano lamang nga gipaila nga ang pag-ila sa “ang adlaw-adlaw,” ingon nga ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, usa ka sayop nga pag-aplikar sa simbolo. Gibuhat namo kini aron ipakita nga kining sayop nga pag-aplikar gidala ngadto sa Laodiceanong Adventismo pinaagi sa tinuyoang bakak.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

Padayon natong hisgutan ang profetikong bakak sa sunod nga artikulo.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> “Wala na kitay panahon nga angay usikon. Ang malisod nga mga panahon ania sa atong atubangan. Ang kalibotan gipalihok sa espiritu sa gubat. Sa dili madugay ang mga talan-awon sa kalisdanan nga gihisgotan sa mga tagna matuman. Ang tagna diha sa ikanapulog-usa sa Daniel hapit na makaabot sa hingpit nga katumanan niini. Daghan sa kasaysayan nga nahitabo ingon nga katumanan niini nga tagna pagausabon.”

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> “Sa ikakatloan nga bersikulo gihisgutan ang usa ka gahum nga ‘masub-an, ug mobalik, ug adunay kasuko batok sa balaang tugon: mao usab ang iyang buhaton; siya mobalik pa gani, ug makigsabut kanila nga mibiya sa balaang tugon. Ug ang mga kasundalohan motindog pabor kaniya, ug pagahugawan nila ang balaang puloy-anan nga malig-on, ug kuhaon nila ang adlaw-adlaw nga halad, ug ibutang nila ang dulomtanan nga makahimong biniyaan. Ug kadtong nagabuhat sa pagkadaotan batok sa tugon iyang dauton pinaagi sa mga pagdayegdayeg; apan ang katawohan nga nakaila sa ilang Dios mahimong lig-on, ug magabuhat ug mga kaisogang buhat. Ug kadtong may pagsabot taliwala sa katawohan manudlo sa daghan; apan mangapukan sila pinaagi sa espada, ug sa kalayo, pinaagi sa pagkabinihag, ug pinaagi sa inagaw, sa daghang mga adlaw. Karon sa diha nga mangapukan sila, tabangan sila sa diyutay nga tabang: apan daghan ang mouban kanila pinaagi sa mga pagdayegdayeg. Ug ang uban kanila nga may pagsabot mangapukan, aron sulayan sila, ug aron hinloan, ug aron mapaputi sila, hangtod sa panahon sa katapusan: kay alang pa kini sa gitakdang panahon. Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug siya magabayaw sa iyang kaugalingon, ug magapadaku sa iyang kaugalingon labaw sa matag dios, ug magasulti ug kahibulongang mga butang batok sa Dios sa mga dios, ug mouswag hangtod nga matuman ang kapungot: kay ang gitino pagabuhaton.’ Daniel 11:30–36.”

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> “Ang mga talan-awon nga susama niadtong gihulagway niining mga pulonga mahitabo. Atong makita ang ebidensiya nga si Satanas sa madali nagabaton sa pagkontrolar sa mga hunahuna sa mga tawo nga walay kahadlok sa Dios sa ilang atubangan. Basaha ug sabta sa tanan ang mga panagna niining basaha, kay kita karon misulod na sa panahon sa kagul-anan nga gihisgutan:”

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “‘Ug niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong principe nga nagabarog alang sa mga anak sa imong katawohan: ug may panahon sa kasakit nga wala gayud mahitabo sukad pa sa dihang may nasud hangtod nianang maong panahona: ug niadtong panahona maluwas ang imong katawohan, ang tagsatagsa nga hingkaplagang nahisulat sa basahon. Ug daghan kanila nga nangatulog sa abog sa yuta mangamata, ang uban ngadto sa kinabuhing dayon, ug ang uban ngadto sa kaulaw ug dayong pagtamay. Ug sila nga manggialamon modan-ag ingon sa kasidlak sa hawan sa langit; ug sila nga nagdala sa daghan ngadto sa pagkamatarong sama sa mga bitoon sa walay katapusan ug sa gihapon. Apan ikaw, O Daniel, tak-umi ang mga pulong, ug timri ang basahon, bisan hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang magdalagan ngadto-nganhi, ug modaghan ang kahibalo.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, numero 13, 394.

Back to Articles