Article

# Laodicea - Number Three

Laodicea - Numero Tulo

What are the Rules?

Unsa ang mga Lagda?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Kinahanglan mahibalo kita sa atong kaugalingon kon unsa ang naglangkob sa Kristiyanismo, unsa ang kamatuoran, unsa ang pagtoo nga atong nadawat, unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad.” The 1888 Materials, 403.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

Sulod sa pipila ka mga tuig, ang Future for America nagpaila nga ang pito ka mga iglesia sa Pinadayag dili lamang nagrepresentar sa kasaysayan sa modernong Israel sukad sa panahon sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan, kondili nga ang pito ka mga iglesia nagrepresentar usab sa karaang Israel sukad sa panahon ni Moises hangtod sa pagbato kang Esteban. Ang mga pionero sa Adventismo wala magtudlo niini nga kamatuoran, apan ilang nasabtan ug gigamit ang mga prinsipyo nga nagatukod niini nga kamatuoran. Gipaila ni Jesus ang katapusan gikan sa sinugdanan ug ang karaang Israel nagrepresentar sa modernong Israel. Busa, ang bisan unsang kamatuoran nga kabahin sa mga profetikanhong kinaiya sa modernong Israel anaa usab sa karaang Israel.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

Sa wala pa ang kasaysayan sa Millerite, ang tradisyonal nga Kristohanong pagtan-aw sa pito ka mga iglesia mao nga kini nagrepresentar sa tinuod nga mga iglesia sa Asia Minor sa panahon ni Juan. Ang tradisyonal nga pagtan-aw nakasabut usab nga ang tambag ngadto sa tagsa-tagsa ka iglesia mahimo usab sabton nga nagrepresentar sa piho nga tambag ngadto sa nagkalainlaing mga iglesia sa tibuok kasaysayan sa Kristiyanismo, ug usab nga kining mao rang mga tambag ug mga pasidaan alang sa tagsa-tagsa ka mga Kristohanon. Nasabtan usab nila nga ang pito ka mga iglesia nagrepresentar sa pito ka mga yugto sa kasaysayan sa iglesia sukad sa panahon sa mga tinun-an hangtod sa katapusan sa kalibotan. Kining mga panglantaw nag-una pa sa kasaysayan sa Millerite. Kadtong upat ka mga pag-ila sa pito ka mga iglesia nga naglangkob sa tradisyonal nga pagtan-aw nga nag-una pa kang William Miller kaniadto ug karon gibase sa “historicist” nga paghubad sa Biblia. Mao kana nga pamaagi nga gidala sa mga manulonda sa Dios si William Miller sa pagsagop.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “Ang pito ka mga iglesia sa Asia maoy usa ka kasaysayan sa iglesia ni Cristo diha sa iyang pito ka mga porma, sa tanan niyang mga liko ug pagtuyok, sa tanan niyang kauswagan ug kalisdanan, sukad sa mga adlaw sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan. Ang pito ka mga selyo maoy usa ka kasaysayan sa mga kalihokan sa mga gahum ug mga hari sa yuta ibabaw sa iglesia, ug sa pagpanalipod sa Dios sa iyang katawhan sulod sa maong panahon. Ang pito ka mga trumpeta maoy usa ka kasaysayan sa pito ka talagsaon ug mabug-at nga mga paghukom nga gipadala ibabaw sa yuta, o sa gingharian sa Roma. Ug ang pito ka mga panaksan maoy ang pito ka ulahing mga hampak nga gipadala ibabaw sa Papal nga Roma. Inubanan niini ang daghang uban pang mga hitabo, nga hinabol sa sulod sama sa mga sanga sa suba nga modagayday ngadto niini, ug nagpuno sa dakong suba sa tagna, hangtod nga ang kinatibuk-an moabot sa atong atubangan diha sa kadagatan sa walay kataposan.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “Kini, alang kanako, mao ang laraw sa tagna ni Juan diha sa basahon sa Pinadayag. Ug ang tawo nga buot makasabot niining basahona, kinahanglan adunay hingpit nga kahibalo sa ubang mga bahin sa pulong sa Dios. Ang mga hulagway ug mga pasumbingay nga gigamit niining tagnaa, dili tanan mahubad sulod niana mismo, kondili kinahanglan pangitaon sa ubang mga manalagna, ug hubaron diha sa ubang mga teksto sa Kasulatan. Busa dayag nga gilaraw sa Dios ang pagtuon sa tibuok, bisan aron makabaton ug tin-aw nga kahibalo sa bisan unsang bahin.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

Si Sister White miuyon ug mipadayon sa “historicist” nga panglantaw nga gihuptan ni Miller, apan iyang gidugangan kini ug mas halalum nga pagsabot sa basahon sa Pinadayag kaysa nakita ni Miller, kay wala mailhi ni Miller ang santuwaryo sumala sa tinuod niyang kahimtang. Iyang nasabtan ang santuwaryo nga mao ang yuta. Giila ni Sister White nga sa dihang gipadayag ni Jesus ang mga panagna nga gilarawan diha sa basahon sa Pinadayag, si Cristo nagabuhat niana inubanan sa Iyang buluhaton ingon nga Langitnong Labawng Sacerdote.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

Sa dihang milingi si Juan ug nakita si Cristo, Siya nagalakaw taliwala sa mga tangkawan nga nagsul-ob sa mga sapot sa pagka-saserdote, ug ang mga tangkawan nahimutang sa balaang dapit, ug busa sa kasaysayan human sa Iyang pagkayab, apan sa dili pa Siya mibalhin ngadto sa Labing Balaang Dapit niadtong 1844. Si Miller dili makahimo sa pagsabot sa kahulogan niining kamatuoran. Dili usab si Tyndale, Luther o si John Wycliffe o bisan kinsa sa unang mga repormador. Ang kamatuoran progresibo, nagasidlak nga mas hayag ug labi pang hayag ngadto sa hingpit nga adlaw.

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> “Ang dakong prinsipyo nga sa halangdong paagi gipasiugda ni Robinson ug Roger Williams, nga ang kamatuoran padayon nga ginapadayag, ug nga ang mga Kristohanon kinahanglan andam sa pagdawat sa tanang kahayag nga modan-ag gikan sa balaang pulong sa Dios, nawala sa pagtagad sa ilang mga kaliwat. Ang mga Protestante nga mga iglesia sa Amerika,—ug usab kadtong sa Europa,—nga hilabihan ka gipaluyohan pinaagi sa pagdawat sa mga panalangin sa Repormasyon, napakyas sa pagpadayon sa unahan diha sa dalan sa reporma. Bisan pa nga may pipila ka matinumanong mga tawo nga mitungha, matag higayon, aron imantala ang bag-ong kamatuoran ug ibutyag ang mga kasaypanan nga dugay nang gikupot, ang kadaghanan, sama sa mga Judio sa mga adlaw ni Cristo o sa mga papista sa panahon ni Luther, nakontento sa pagtuo sumala sa gituohan sa ilang mga amahan ug sa pagpuyo sumala sa ilang gipanginabuhian. Busa ang relihiyon mius-os na usab ngadto sa pormalismo; ug ang mga kasaypanan ug mga patuotuo nga unta gisalikway kon ang iglesia nagpadayon sa paglakaw diha sa kahayag sa pulong sa Dios, gipabilin ug gihigugma. Sa ingon niana ang espiritu nga gipukaw sa Repormasyon hinayhinay nga napuo, hangtod nga hapit ingon kadako ang panginahanglan sa reporma sa mga Protestante nga mga iglesia sama sa sulod sa Simbahang Romano sa panahon ni Luther. Aduna ang maong kaparehong pagkahigugma sa kalibutan ug espirituhanong pagkamanhid, susamang pagpasidungog sa mga panghunahuna sa mga tawo, ug pagpuli sa tawhanong mga teoriya puli sa mga pagtulon-an sa pulong sa Dios.” The Great Controversy, 297.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

Kon dili ilhon nga ang kamatuoran nagpadayon sa anam-anam nga paglambo sulod sa tibuok kasaysayan, nan ang kamahinungdanon sa bisan unsang bag-ong kahayag niining katapusang kaliwatan mahimo gayod nga dili na maila. Sa higayon nga ang usa ka tawo mohunong sa pagsabot sa progresibong kinaiya sa “kamatuoran,” awtomatiko siyang magsugod sa pagsalig sa mga tradisyon, mga nabatasan, ug sa giya sa nahulog nga tawhanong kinaiya.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

Ang pamaagi nga gigamit ni Miller maoy usa ka ilhanan sa dalan nga nagdagan latas sa tibuok propetikong linya, nga nagapakita ug usa ka pagpamatuod sa pag-uswag sa kamatuoran sa Biblia nga nagsugod uban sa mga apostoles. Apan diha sa ilhanan sa dalan nga gihulagan ni Miller, atong makita ang usa ka sinugdanan nga nagkinahanglan ug katugbang sa katapusan. Kadaghanan wala gayud makasabut niining mga kamatuorana, apan dili ingon niana si Satanas.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

Si Satanas misukol sa kamatuoran ug sa pag-uswag niini sukad sa iyang pagrebelde didto sa langit. Sa dihang miabot kini sa punto sa kasaysayan nga ang mga Reformador nagsugod sa tin-aw nga pagsabot kon unsaon pagtuon sa Biblia, gibuhat ni Satanas ang kanunay niyang ginabuhat ug iyang gipaila ang mga peke. Ang makasaysayanong ebidensiya sa iyang buhat sa pagpalsipika sa kamatuoran nagpakita nga ang mga Heswita sama nila Ribera ug Louis de Alcazar nagtutok sa ilang pamaagi sa pagpalsipika ilabina batok sa basahon sa Pinadayag. Ang dunot nga pamaagi nga gitawag og “preterism” nagsugod sa ikaduha ug ikatulong mga siglo uban sa duha ka nag-unang representante nianang bakak nga pamaagi. Ang usa mao si Eusebius sa Caesarea (260–339), ug si Victorinus sa Pettau (namatay mga 304). Kining duha ka unang mga dagkong tawong makasaysayanon mipasiugda sa pamaagi nga nagsugyot nga ang basahon sa Pinadayag natuman sa panahon sa Imperyong Romano pinaagi sa maong mga tawong makasaysayanon sama sa bantogang dautang emperador nga si Nero.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

Sa ikanapulog-siyam nga siglo si John Darby (1800–1882) gikan sa United Kingdom nagpaila sa laing satanikanhong pamaagi nga gisulod usab sa mga footnote sa Trojan horse nga Biblia nga gitawag og Scofield Reference Bible nga atong giila kaniadto. Ang “Dispensationalism” maoy usa ka teolohikanhong laraw nga nagbahin sa kasaysayan ug sa pakig-uban sa Dios sa katawhan ngadto sa managlahing mga yugto, o mga “dispensation,” diin ang Dios nagdumala sa Iyang plano sa nagkalainlaing mga paagi. Akong ginamatikdan kini niining bahina, kay usa kini sa mga kabakakan nga gipasulod ngadto sa kalihokan sa Future for America pinaagi sa mga tingog gikan sa maong dapit diin gipakaylap ni Darby ang iyang satanikanhong mga ideya. Ang mga ideya ni Darby nga miatake sa Future for America giubanan sa pilosopiya sa gitawag nga modernong-panahong kalihokang “woke” nga nagpalambo sa mao rang anarkiya nga girepresentahan sa French Revolution ug sa mao rang kahilayan nga girepresentahan sa Sodom and Gomorrah.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

Karon ang mga teologo sa modernong Adventismo naggamit ug usa ka sistema sa pagbahinbahin sa mga kamatuoran sa Biblia nga nakabase sa usa ka duruha ka pilo nga sistema sa paghubad sa Biblia nga ilang gigamit aron gub-on ug ilimod ang Biblia ug ang Espiritu sa Propesiya. Ilang giila ang mga tawo ingon nga mga eksperto sa mga pinulongan sa Biblia o ingon nga mga eksperto sa kasaysayan sa Biblia. Busa, ang mga teologo sa Adventismo karon nagdumala sa mga hunahuna sa Laodiceanong Adventismo pinaagi man sa paghubad sa Pulong sa Dios sumala sa pagsabot sa nahulog nga tawo bahin sa kasaysayan o sa pagsabot sa nahulog nga tawo bahin sa pinulongan. Kining modernong mga pagpadayag sa kasaypanan nga sa makadaghan gigamit sa pag-atake sa mensahe nga imong gibasa karon pagahisgutan pa sa dugang niining mga artikulo sa dihang atong tagdon ang simbolismo sa Rebolusyong Pranses. Buhi si Satanas, ug nahibalo siya nga hamubo na ang iyang panahon. Ang katapusang lagda sa mga lagda ni Miller, numero katorse, nagatapos sa mosunod nga parapo.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> “Ang pagka-Diosnong pagtulon-an nga gitudlo sa atong mga tulunghaan kanunayng gipasukad sa usa ka sektaryanhong tinoohan. Mahimo kini alang sa pagkuha ug usa ka hunahuna nga walay sulod ug patikman kini niining matanga, apan kini sa kanunay matapos sa pagkapanatiko. Ang usa ka gawasnong hunahuna dili gayud matagbaw sa mga panglantaw sa uban. Kon ako usa ka magtutudlo sa mga batan-on sa pagka-Diosnong pagtulon-an, tun-an ko una ang ilang katakos ug hunahuna. Kon maayo kini, pasudlon ko sila sa pagtuon sa Biblia alang sa ilang kaugalingon, ug ipadala ko sila nga gawasnon aron sa pagbuhat ug kaayohan sa kalibotan. Apan kon sila walay hunahuna, patikan ko sila sa hunahuna sa laing tawo, isulat ang panatiko sa ilang agtang, ug ipadala ko sila nga mga ulipon!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

Sa panahon diha-diha human mabuhi si Juan nga Tigpadayag, ug sa mga adlaw sa Repormasyon, si Satanas aktibong nagmugna ug bakak nga pamaagi sa paghubad sa tagna aron sa paglibog ug paglaglag sa tinuod nga biblikanhong pagsusi. Ang usahay dili mahibantayan niining makasaysayanong mga kamatuoran mao nga kining tanan nga satanikanhong mga pamaagi gitumong sa tuwiran ngadto sa walay laing basahon kondili sa basahon sa Pinadayag. Mao kana ang hilisgutan sa matag usa niining mga tigpalambo sa satanikanhong kalibog. Ang basahon sa Pinadayag sa kanunay mao ang puntirya ni Satanas. Nahibalo si Satanas nga ang basahon sa Pinadayag mao ang basahon nga iyang kinahanglan pakiggirahan. Sa dihang atong maila kining kamatuoran, mahimo usab nato unyang maila ang laing dili makita nga kamatuoran, nga natabonan sa laing mahinungdanong kamatuoran.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

Ang bakak nga pamaagi sa mga Heswita gituyo aron mapugngan ang usa ka tin-aw nga pagsabot nga ang papa sa simbahan sa Roma mao ang anticristo sa tagna sa Biblia. Ang matag usa ka Protestante nga Repormador miila ug nagpaila niini nga kamatuoran. Busa, sa dihang ang husto nga kasaysayan sa mga tawo sama nila Ribera ug Louis de Alcazar sa nangagi gipadayag sa atubangan sa publiko pinaagi sa pulong ug sa mga publikasyon, ang kasaysayan sa mga tawo sama nila Ribera ug Louis de Alcazar gigamit alang sa katuyoan sa pagpakita sa satanikong mga paningkamot aron mapugngan ang husto nga pagsabot sa “tawo sa sala.” Ang sinulat o gisulti nga mga pagpamatuod nga nagbutyag sa katuyoan sa pagpaila niining satanikong mga pamaagi husto kutob sa ilang nahatagan, apan si Satanas naninguha sa pagtabon sa labaw pa kay sa yano lamang nga mga biblikanhong pamatuod nga nagpaila sa anticristo ingon nga papa sa Roma.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

Adunay mga kamatuoran diha sa basahon sa Pinadayag nga natabonan sa kalibog nga nahimo niining mga bakak nga sistema sa paghubad sa Biblia nga nahilayo sa hilisgutan sa tawo kansang numero mao ang unom, unom, unom. Usa sa maong mga kamatuoran sa walay pagduhaduha mao ang kamatuoran nga girepresentar sa dihang ang pito ka mga iglesia masabtan sa ilang labing hingpit nga pag-uswag. Adunay mga kamatuoran nga anaa sulod sa pito ka mga iglesia nga nagsulti sa tuwiran mahitungod sa kasaysayan nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 ug matapos sa krisis sa balaod sa Dominggo. Si Satanas nagapangita sa pagpadayon nga malubong kining kahayag, ug iyang gimugna ang satanikanhong mga pamaagi aron sa pagtabon sa pipila ka mga mutya sa kamatuoran nga anaa sa basahon sa Pinadayag, dili lamang ang pag-ila sa papa sa Roma ingon nga anticristo.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

Sa wala pa mapadayag “ang tawo sa sala” niadtong 538, ang mga tawo sama nila Eusebius ug Victorinus misulong batok sa basahon sa Pinadayag sa paningkamot sa pagtago sa pagtungha sa gahum sa kapapahan. Sa ulahi sa kasaysayan gituman ni Cristo ang Iyang saad ngadto sa Thyatira ug gipagula ang bitoon sa kabuntagon sa Repormasyon (Wycliffe), ug si Satanas human niana nagpamunga ug duha ka iladong makasaysayanong mga dagway aron mahimong mga kampeon ug magpadayon sa iyang satanikong buluhaton. Ang hataas ug malungtarong gubat bahin sa pag-uswag sa kamatuoran nga moabot sa kinatumyan niini sa dihang maablihan ang tinago sa basahon sa Pinadayag, (hapit na sa pagtapos sa panahon sa pagsulay) naglakip sa kahayag gikan sa pito ka mga iglesia nga wala kailhi ni Miller, ni ni Sister White, apan sayon nga ikapakita nga si Miller ug ang Espiritu sa Tagna parehong nagabarug sa bag-ong kahayag, kay ang bag-ong kahayag dili gayud mosupak sa daang kahayag.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> “Usa kini ka kamatuoran nga ania kanato ang kamatuoran, ug kinahanglan natong kuptan uban sa kalig-on ang mga baruganan nga dili matarug; apan dili kita magtan-aw uban sa pagduda ngadto sa bisan unsang bag-ong kahayag nga mahimong ipadala sa Dios, ug moingon, Sa pagkatinuod, dili kita makakita nga nagakinahanglan pa kita ug dugang nga kahayag gawas sa daang kamatuoran nga atong nadawat hangtod karon, ug diin kita nahimutang na sa kalig-on. Samtang nagapabilin kita niini nga baruganan, ang pagpamatuod sa Tinuod nga Saksi nagapadapat sa atong mga kahimtang sa Iyang pagbadlong, ‘Ug wala ka makaila nga ikaw alaut, ug miserable, ug kabus, ug buta, ug hubo.’ Kadtong mibati nga sila dato ug nagmadagayaon sa mga kabtangan ug wala magkinahanglan ug bisan unsa, anaa sa kahimtang sa pagkabuta mahitungod sa ilang tinuod nga kahimtang sa atubangan sa Dios, ug wala sila mahibalo niini.” Review and Herald, Agosto 7, 1894.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

Ang pangunang pagsulay sa bag-ong kahayag mao kon kini mosupak ba sa natukod nang kamatuoran, ug kon kini magapadayon sa pagtuboy sa mga sukaranang kamatuoran.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> “Sa diha nga ang gahum sa Dios nagpamatuod kon unsa ang kamatuoran, kana nga kamatuoran kinahanglan magpabilin sa walay kataposan ingon nga kamatuoran. Walay ulahing mga paghunahuna nga sukwahi sa kahayag nga gihatag sa Dios ang angay dawaton. Mangtindog ang mga tawo nga may mga paghubad sa Kasulatan nga alang kanila kamatuoran, apan dili kamatuoran. Ang kamatuoran alang niining panahona, gihatag sa Dios kanato ingon nga patukoranan sa atong pagtoo. Siya Mismo nagtudlo kanato kon unsa ang kamatuoran. Motungha ang usa, ug unya ang lain pa gayud, nga may bag-ong kahayag nga mosupak sa kahayag nga gihatag sa Dios ilalom sa pagpamatuod sa Iyang Balaang Espiritu.” Selected Messages, book 1, 162.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

Gihimo ni Satanas nga puntirya sa iyang mga pag-atake ang basahon sa Pinadayag sukad pa sa panahon nga gisulat ni Juan ang mga mensahe nga anaa niini. Miingon si Jesus:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> Apan bulahan ang inyong mga mata, kay kini makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay kini makadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, Nga daghang mga manalagna ug mga matarung nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong makita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong madungog, ug wala makadungog niini. Mateo 13:16, 17.

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

Ang panalangin nga nalambigit sa pagtan-aw ug pagpamati mao ang panalangin sa pagsabot sa mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo. Sa dihang si Juan nagrepresentar niadtong anaa sa “katapusang mga adlaw” nga makakita ug makadungog sa mensahe, mihapa siya aron mosimba sa manulonda nga si Gabriel, nga dihadiha mipahibalo kang Juan nga dili niya kini buhaton.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> Ug ako si Juan nakakita niining mga butanga, ug nakadungog niini. Ug sa diha nga ako nakadungog ug nakakita, ako mihapa aron mosimba sa atubangan sa mga tiil sa manulonda nga nagpakita kanako niining mga butanga. Unya miingon siya kanako, Tan-awa nga dili mo kana buhata: kay ako imong masigkaulipon, ug sa imong mga igsoon nga mga manalagna, ug niadtong nagabantay sa mga pulong niini nga basahon: simbahon ang Dios. Pinadayag 22:8, 9.

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

Si Gabriel ug si Juan mga binuhat nga linalang lamang, nga kinahanglan mosimba lamang sa Magbubuhat. Daghang mga manalagna ug mga matarong nga tawo, apil ang mga anghel, nangandoy nga “makakita” ug “makadungog” sa mensahe sa Tungang Gabii nga Pagtuaw sa diha nga kini pagausbon sa katapusan sa kalibotan.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Si Cristo miingon, ‘Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga igdulungog, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod ako magaingon kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarung nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini’ [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga hingkit-an sa 1843 ug 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Gihatag na ang mensahe. Ug kinahanglan nga walay kalangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga timailhan sa kapanahonan nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan pagabuhaton. Usa ka dako nga buluhaton pagabuhaton sulod sa mubo nga panahon. Sa dili madugay, pinaagi sa pagtudlo sa Dios, igahatag ang usa ka mensahe nga moburot ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog sa iyang bahin, sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Ang ilang matarong nga mga tawo (Juan) ug ang ilang mga isigka-ulipon (mga manulunda) nangandoy nga makita mao ang katapusang katumanan sa Singgit sa Tungang Gabii sa katapusan sa Adventismo, sa dihang ang yuta pagadan-agan sa himaya sa Dios. Kining katapusang pagpakita sa gahum diha sa ulahing ulan mapahinabo pinaagi sa pag-abli sa pinetikohan sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> Mahitungod nianang kaluwasan, ang mga propeta nangutana ug nagsusi pag-ayo, sila nga nanagna mahitungod sa grasya nga moabot kaninyo: nga nanukiduki kong unsa, o unsang matang sa panahon, ang gipaila sa Espiritu ni Cristo nga anaa kanila, sa dihang kini nagpamatuod nang daan sa mga pag-antos ni Cristo ug sa himaya nga mosunod. Kaniya gipadayag, nga dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato, nga ilang gialagaran kining mga butanga, nga karon gikapahibalo na kaninyo pinaagi kanila nga nagwali sa Maayong Balita kaninyo pinaagi sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga ginatinguha sa mga manulonda nga masud-ong. Busa, baksi ang hawak sa inyong hunahuna, pagmabinantayon, ug magsalig hangtod sa katapusan sa grasya nga igahatag kaninyo sa pagpadayag ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 1:10–13.

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

Ang mga propeta, mga matarong nga tawo ug mga manulonda nangandoy nga mabuhi sa panahon sa dihang ang “grasya” o ang gahum sa Dios igabubo sa katapusang katumanan sa Midnight Cry. Kana nga “grasya,” nga mao ang mamugnaong gahum sa Dios, gihatod ngadto sa mga tawo sa dihang ang Revelation of Jesus Christ maablihan na. Nasayod si Satanas nga ang dalan sa paghatod sa mamugnaong gahum sa Dios ngadto sa Iyang katawhan matuman pinaagi sa mensahe nga maablihan diha sa libro sa Revelation, ug busa mao kini ang iyang labing dakong paningkamot nga libugon, pugngan ug tabonan ang kahayag nga anaa sa libro sa Revelation. Kana nga kahayag dili lamang ang pag-ila sa tawong makasasala, kay kana nga kamatuoran hingpit nang napamatud-an sa tanang mga Protestanteng Repormador daghang mga siglo na ang milabay.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> Diha ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nakadungog ako sa akong luyo ug usa ka dakung tingog, sama sa usa ka trumpeta, nga nagaingon, Ako ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang katapusan; ug, Ang imong nakita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Smirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Ug miliso ako aron makita ang tingog nga misulti kanako. Ug sa nakaliso na ako, nakita ko ang pito ka bulawang kandelerohan; Ug sa taliwala sa pito ka kandelerohan may usa nga sama sa Anak sa tawo, nga nagsul-ob ug kupo nga miabot hangtod sa mga tiil, ug gibakus sa palibot sa dughan ug usa ka bulawang bakus. Ang iyang ulo ug ang iyang buhok maputi sama sa balhibo sa karnero, maputi sama sa nieve; ug ang iyang mga mata sama sa kalayo nga nagadilaab; Ug ang iyang mga tiil sama sa lunsayng tumbaga, ingon sa gisiga sila sa hudno; ug ang iyang tingog sama sa dinahunog sa daghang katubigan. Ug diha sa iyang tuong kamot may pito ka mga bitoon: ug gikan sa iyang baba migula ang usa ka mahait nga espada nga may duruha ka sulab: ug ang iyang dagway sama sa adlaw nga nagasidlak sa iyang kusog. Ug sa pagkakita ko kaniya, nahulog ako sa iyang mga tiil ingon nga patay. Ug iyang gibutang ang iyang tuong kamot sa ibabaw nako, nga nagaingon kanako, Ayaw kahadlok; Ako ang nahauna ug ang katapusan: Ako siya nga buhi, ug namatay; ug, ania karon, ako buhi sa walay katapusan, Amen; ug ako adunay mga yawi sa impiyerno ug sa kamatayon. Isulat ang mga butang nga imong nakita, ug ang mga butang nga ania karon, ug ang mga butang nga mahitabo sa ulahi. Pinadayag 1:10–19.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

Samtang ang Adventismo nagpatunhay sa “historicist” nga metodolohiya, ila usab giila nga ang tanang mga iglesia sa Pinadayag dos ug tres masubli diha sa katapusang iglesia. Apan ikasubo, sa katapusan sa ikanapulog-siyam nga siglo, si Satanas nagasira na sa mga mata sa Adventismo ngadto sa balaang metodolohiya, sa pagpanalipod niini, ug sa pagbuhat niini ingon nga mahinungdanong kabahin sa ilang katungdanan isip “the depositaries of the great truths of prophecy.” Bisan pa sa dihang ang metodolohiya gisugdan na sa pagpahiluna sa kilid sulod sa Adventismo, aduna gihapoy mga tawo nga nagagamit sa balaang metodolohiya. Gigamit namo ang libro nga Story of the Seer of Patmos ingon nga saksi sa kamatuoran nga ang pag-aplikar sa tanang mga iglesia ngadto sa kasaysayan sa Laodicea usa ka balido nga pag-aplikar sa tagna. Ang mosunod maoy mga kinutlo gikan nianang maong libro nga nagpatin-aw sa punto nga akong gihisgutan.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> “Kinahanglan hinumdoman nga, maingon nga ang kasinatian sa Efeso, Esmirna, ug Pergamo masubli diha sa kataposang iglesia sa dili pa ang ikaduhang pag-anhi ni Cristo, mao man usab nga ang kasaysayan sa Tiatira adunay iyang katugbang sa kataposang kaliwatan.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

Husto nga gipunting ni Haskell nga ang kasinatian sa unang upat ka mga iglesia mahibalik, o sumala sa iyang giingon, “adunay katumbas niini sa katapusang kaliwatan.”

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> “Iyang gigamit ang pagsulay, apan ang tanan nagtudlo ngadto sa tuig 1843 ingon nga maoy panahon nga ang kalibotan kinahanglan modawat sa iyang Manluluwas. Ang kahimtang sa katawhan sa unang pag-anhi ni Cristo karon nasubli.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

Si Haskell nagsulti mahitungod kang William Miller nga nagtino sa 1843 ingon nga panahon sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo, ug nagpakita nga ang mga kahimtang sa nahaunang pag-anhi gisubli sa panahon sa mga Millerite. Husto si Haskell, ug gipamatud-an ni Sister White nga si Miller gayod mismo girepresentahan ni Juan Bautista.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> “Maingon nga si Juan Bautista nagmantala daan sa unang pag-abot ni Jesus ug nag-andam sa dalan alang sa Iyang pag-anhi, mao usab si William Miller ug kadtong miduyog kaniya nagmantala sa ikaduhang pag-abot sa Anak sa Dios.” Early Writings, 229.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

Gipaila pa gani ni Haskel nga sa panahon sa kasaysayan sa Pergamos, (ang ikatulong iglesia nga nagrepresentar sa pagkompromiso sa Kristiyanismo uban sa idolatriya), nasubli ang kasaysayan sa Sardis, ang ikalimang iglesia.

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> “May usa ka panahon sa kasaysayan sa Pergamos, sa dihang ang Kristiyanismo naghunahuna nga ang Paganismo patay na; apan sa pagkatinuod, ang relihiyon nga sa panagway napildi, maoy nakadaog. Ang Paganismo nga gibunyagan, misulod ngadto sa iglesia. Sa mga adlaw sa Sardis kini nga kasaysayan nasubli.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

Ang Sardis mao ang iglesia sa Repormasyon nga nahigmata ug miprotesta batok sa satanikong mga kabakakan sa kapapahan, apan sa wala pa mahuman ang ilang buluhaton, nagsugod na sila sa pagbalik ngadto sa Roma. Nagtoo sila, sama sa iglesia sa Pergamos, nga ang kapapahan patay na, apan sa pagkatinuod, buhi pa kini. Giila usab ni Haskell nga sa salin nga iglesia nagasidlak “ang natigom nga mga silaw sa tanang nangaging mga kapanahonan.”

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> “Sa ibabaw niining ulahing iglesia—ang salin,—mopasanag ang natigom nga mga silaw sa tanang nangaging kapanahonan.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

Wala ako magsugyot nga si Haskell nakaila nga ang progresibong kasaysayan nga gilarawan sa pito ka mga iglesia natuman usab diha sa kasaysayan sa karaang Israel, apan sa pagkatinuod iyang ginapalig-on kana nga kamatuoran sa dihang iyang gisulat nga ang “natigom nga mga silaw sa tanang nangaging kapanahonan” “modan-ag” ibabaw sa “katapusang iglesia.” Ang karaang Israel nalakip sa “mga silaw sa” “nangaging kapanahonan.” Ug bisan pa nga iyang ginapalig-on ang mga prinsipyo nga gikinahanglan aron maila ang simbolismo sa pito ka mga iglesia diha sa kasaysayan sa karaang Israel, dili ako masiguro kon unsa gayod kalawom ang iyang pag-ila sa mga kaangayan nga gilarawan nianang mga simbolo. Sigurado usab ako nga wala niya mailhi ang labi pang mahinungdanong bahin sa mga kasaysayan nga gilarawan sa pito ka mga iglesia, usa ka bahin nga among padulngan.

We will address this truth in our next article.

Atong hisgutan kining kamatuoran sa atong sunod nga artikulo.

Back to Articles