Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo - Numero Napulo ug Walo

The Sins of the Fathers

Ang mga Sala sa mga Amahan

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

Niadtong 1856, ang kaniadto Philadelphian nga Millerite Adventism giila nila ni James ug Ellen White nga Laodicean. Unya si James White misugod sa pagpasiugda sa mensahe sa Laodicea ngadto sa kalihokan pinaagi sa Review and Herald. Sa maong publikasyon usab, sa maong tuig, ang dugang nga kahayag mahitungod sa “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais gipresentar usab sa usa ka serye sa walo ka mga artikulo ni Hiram Edson, nga gitamod pag-ayo sa mga White hangtod nga ilang gihinganlan ang ilang kamagulangan nga anak sunod kaniya. Ang serye natapos uban sa saad nga kini pagatapuson sa umaabot, apan wala na kini misubang pag-usab. Sa dapit sa pagbalhin sa kalihokan sa unang manulunda, gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea, ang kalihokan napandol tungod sa “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais, nga nagrepresentar sa pinakaunang ‘tagna sa panahon’ nga ang mga manulunda sa Dios maoy nangulo kang William Miller sa pag-ila ug sa pagpahibalo niini.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

Ang “pito ka mga panahon” maoy pangulong batong pamag-ang sa patukoranan sa templo sa mga Millerita. Ang matag profetikong hulagway sa usa ka balaang patukoranan maoy hulagway ni Cristo, kay walay laing patukoranan nga ikapahimutang gawas kang Cristo.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Kay wala nay laing pundasyon nga ikabutang sa bisan kinsa gawas sa nahimutang na, nga mao si Jesu-Cristo. 1 Corinto 3:11.

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

Dili lamang nga si Cristo mao ang patukoranan, Siya usab mao ang batong patukoranan nga gisalikway sa mga magtutukod ug sa ulahi ilang hingkapyanan. Siya mao ang bato nga sa katapusan nahimong ulohan sa pamag-ang. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang “pito ka mga panahon” mao ang simbolo nianang batong pamag-ang.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

Gipalig-on ni Cristo ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana. Ang estruktura sa tagna sa “pito ka mga panahon” batok sa amihanang gingharian sa Israel (nga giila ni Hiram Edson diha sa walo ka wala mahuman nga mga artikulo) nagpatungha sa mao gayud nga estruktura sa matagnaong semana diin gipalig-on ni Cristo ang tugon sa katumanan sa Daniel kapitulo nuwebe, bersikulo baynte-siyete. Ang semana diin gitigom ni Cristo ang Israel mao ang mao gayud nga estruktura sa semana diin gipatibulaag ni Cristo ang Israel. Ang pagkatibulaag sa karaang Israel milungtad ug duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig, ug ang pagtigom sa espirituwal nga Israel milungtad ug duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw. Gitigom Niya ang Israel aron sa pagpalig-on sa tugon ug Iyang gipatibulaag ang Israel tungod sa panaglalis mahitungod sa Iyang tugon. Ang pag-ila sa “pito ka mga panahon” ingon nga batong patukoranan sa templong Millerite hingpit nga nahiuyon sa pag-ila kang Cristo ingon nga Batong Patukoranan. Ang pagsalikway nianang batoha mao ang pagsalikway kang Cristo.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

Sa dihang si Cristo, niadtong 1856, sa labing unang higayon sa kasaysayan sa Kristiyanismo, mitindog nga nagapanuktok sa pultahan sa Laodicea, nangita Siya sa pagpatungha sa usa ka pagdugang sa kahibalo ibabaw sa bato nga kapangdolan nga hapit nang isalikway sa mga magtutukod. Pito ka tuig sa ulahi, o mahimo mong isulti, duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka simbolikong mga adlaw sa ulahi, gisirhan sa Laodiceanong Adventismo ang pultahan. Makasubo, midumili ang Adventismo sa pagtan-aw sa pagdugang sa kahibalo. Ang usa ka bato nga imong hingad-an maoy usa ka bato nga wala nimo makita, apan anaa gihapon kini.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawhan malaglag tungod sa kakulang sa kahibalo: tungod kay imong gisalikway ang kahibalo, ako usab magasalikway kanimo, aron dili ka na mahimong pari alang kanako: sanglit imong hingkalimtan ang balaod sa imong Dios, ako usab mahikalimot sa imong mga anak. Hosea 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

Ang tunglo sa “pito ka panahon,” batok sa habagatang gingharian sa Juda nagsugod niadtong 677 BC ug natapos niadtong Oktubre 22, 1844, uban sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse. Ang “pito ka panahon” kabahin sa mao gayud nga tagna nga giila isip “patukoranan ug sentrong haligi” sa kalihokang Advento. Ang patukoranan ug sentrong haligi sa Adventismo natuman sa tukmang samang panahon uban sa pipila pa ka ubang mga tagna. Ang “pito ka panahon,” ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw, ang Malakias kapitulo tulo, ang Daniel kapitulo pito, bersikulo trese, ug ang sambingay sa Mateo 25 mahitungod sa napulo ka mga ulay, tanan natuman niadtong Oktubre 22, 1844. Ang petsa nga Oktubre 22, 1844, mao ang patukorananong petsa sa kalihokang Advento, ug may kalabotan niana nga petsa, usa lamang ka sugo ang giila.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagatindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, Ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan, nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay panahon. Pinadayag 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

Gipaila ni Sister White ang manulonda sa Pinadayag kapitulo 10, nga mitindog ibabaw sa yuta ug sa dagat, ingon nga si Jesu-Cristo.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang gamhanang manulonda nga nagtudlo kang Juan dili ubos sa pagkausa ka personahe kay kang Jesu-Cristo mismo. Ang pagpahimutang sa Iyang tuong tiil ibabaw sa dagat, ug sa Iyang wala ibabaw sa mamala nga yuta, nagpakita sa bahin nga Iyang ginabuhat sa panapos nga mga talan-awon sa dakong panagbangi batok kang Satanas. Kini nga kahimtang nagapaila sa Iyang labing hataas nga gahum ug awtoridad ibabaw sa tibuok yuta.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

Gikuha ni Cristo ang posisyon sa pagbarog ibabaw sa dagat ug sa yuta aron ilarawan ang Iyang labing hataas nga awtoridad. Unya giyahat Niya ang Iyang kamot ug nagsugo nga “wala nay panahon.” Si Cristo nagasulod sa pakigsaad uban sa mga Millerite ug gihatagan Niya sila ug usa ka sugo, maingon nga gihatag Niya kang Abraham sa dihang misulod Siya sa pakigsaad uban kaniya. Gisugo Niya si Abraham nga tulion ang mga lalaking anak. Sa dihang misulod Siya sa pakigsaad uban sa usa ka piniling katawhan sa kasaysayan ni Moises, mihatag Siya ug daghang mga sugo, ug ang maong mga sugo naglakip sa mando nga ang mga pari lamang ang makatandog sa arka. Giyahat Niya ang Iyang kamot ug nanumpa niadtong Oktubre 22, 1844, nga ang propetikong panahon dili na ilakip sa mga panagna sa Biblia. Gihisgutan ni Jesus ang hilisgutan sa “mga panahon ug mga tingga” sa dihang mitungas Siya ngadto sa langit diha sa usa ka panganod sa mga manulonda, sa ingon nagapaila sa pagtungas sa duha ka mga saksi ingon nga timaan. Ang Iyang gisugo niadto may kalabotan sa “mga panahon ug mga tingga.”

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> Busa sa nagkatigum sila, nangutana sila kaniya, nga nagaingon, Ginoo, niining panahona ba igapahiuli mo pag-usab ang gingharian ngadto sa Israel? Ug siya miingon kanila, Dili alang kaninyo ang paghibalo sa mga panahon o sa mga takna, nga gibutang sa Amahan sa iyang kaugalingong kagahum. Apan magadawat kamo ug gahum sa diha nga ang Espiritu Santo mokunsad kaninyo: ug kamo mahimong akong mga saksi sa Jerusalem, ug sa tibuok Judea, ug sa Samaria, ug ngadto sa kinatumyan nga bahin sa yuta. Mga Buhat 1:6–8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

Si Jesus wala moingon nga walay mga panahon ug mga kapanahonan, kay sa paglitok pinaagi kang Solomon iyang gipamatuoran nga anaa ang “mga panahon ug mga kapanahonan.”

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> Alang sa tanang butang may panahon, ug panahon alang sa matag katuyoan ilalom sa langit: Ecclesiastes 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

Adunay mga “panahon ug mga tim-os” sulod sa biblikanhong kasaysayan nga mga pagpamatuod kang Palmoni, ang “Kahibulongang Manug-ihap,” apan sukad sa Oktubre 22, 1844, ang katawhan sa Dios gisugo nga dili na gayud pag-usab magmantala ug usa ka mensaheng matagnaon nga nagsandig sa panahon. Ang tambag ni Jesus ngadto sa mga tinun-an sa wala pa Siya mokayab nagrepresentar sa kasaysayan sa dili pa ang Iyang hinlo nga katawhan pagabayawon ingon nga usa ka bandila diha sa Pinadayag kapitulo onse, ug kini nagkauyon sa sugo nga Iyang gihatag niadtong Oktubre 22, 1844. Sa patukoranan nga petsa sa Adventismo, si Cristo nagsugo nga wala nay unta laing mga mensaheng matagnaon nga gibase sa panahon, ug sa Iyang pagkayab nga nagtimaan daan sa pagkayab sa duha ka mga saksi diha sa Pinadayag onse, gisubli Niya kana nga sugo.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> “Ang tanan natong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye kinahanglan magmatngon batok kang bisan kinsa nga magtakda ug panahon alang sa Ginoo sa pagtuman sa Iyang pulong mahitungod sa Iyang pag-anhi, o mahitungod sa bisan unsang laing saad nga Iyang gihimo nga may pinasahi nga kahinungdanon. ‘Dili alang kaninyo ang pagkahibalo sa mga panahon o sa mga tingpanahon, nga gibutang sa Amahan sulod sa Iyang kaugalingong kagahum.’ Ang bakak nga mga magtutudlo mahimo nga makita nga mainiton kaayo alang sa buluhaton sa Dios, ug mahimong mogasto ug mga kapanguhaan aron ipaila ang ilang mga teoriya sa atubangan sa kalibotan ug sa iglesia; apan samtang ilang isagol ang kasaypanan uban sa kamatuoran, ang ilang mensahe usa ka paglimbong, ug modala sa mga kalag ngadto sa bakak nga mga dalan. Kinahanglan silang atubangon ug supakon, dili tungod kay sila daotang mga tawo, kondili tungod kay sila mga magtutudlo sa kabakakan ug naninguha sa pagbutang sa patik sa kamatuoran ibabaw sa kabakakan.” Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

Si Sister White tin-aw kaayo nga dili gayod kita makabaton ug mensahe bahin sa panahon nga magaila sa bisan unsang butang nga adunay pinasahi nga kamahinungdanon, dili lamang sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi. Ang tagna sa panahon, nga mao ang tema sa kalihokan sa mga Millerite, natapos niadtong Oktubre 22, 1844, ug ang bugtong sugo nga nalangkit nianang pundasyonal nga petsa mao nga ang panahon dili na gayod gamiton pag-usab sa pagpahayag sa mensahe sa Dios.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

Sa sinugdanang lihok sa unang manulonda, sa mismong punto sa pagbalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea, gihatag ang dugang nga kahayag mahitungod sa pundasyonal nga kamatuoran sa kalihokang Millerite. Paglabay sa pito ka tuig, o duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka simbolikong mga adlaw sa ulahi, o usa ka “kamingawan” sa ulahi, niadtong 1863, ang pundasyonal nga bato sa “pito ka mga panahon” gisalikway sa mga magtutukod.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

Sa katapusang lihok sa ikatulong manulonda, sa mismong punto sa pagbalhin gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia, gihatag ang usa ka pagsulay nga naglakip sa pag-ila sa mga sala sa mga amahan. Ang pagsulay sa patukoranan alang sa mga amahan mao ang “pito ka mga panahon,” nga maoy ilang batong patukoranan. Pagapasagdan ba sa katapusang lihok ang bugtong sugo nga nalangkit sa petsa sa patukoranan, maingon nga ang ilang mga amahan nagpasagad sa ilang batong patukoranan?

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

Oo. Sa pagkatinuod gayod gibuhat nila kana gayod nga butang. Gisubli nila ang mga sala sa ilang mga amahan.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

Ang ilang amahan nila wala makasala niadtong patukoranan nga petsa, kay, labaw sa ubang mga butang, mga taga-Filadelfia pa sila niadtong patukoranan nga petsa. Napakyas ang ilang mga amahan sa ilang patukoranan nga pagsulay sa dihang sila nausab ngadto sa Laodicea ug misalikway sa “pito ka panahon” uban sa nagkadaghang kahayag niini.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

Ang ilang pundasyonal nilang kapakyasan niadtong 1863, giunhan sa pito ka tuig sa pagpanuktok ni Cristo sa pultahan sa ilang mga kasingkasing nga Laodicean. Ang pito ka tuig simboliko sa “pito ka panahon” ug sa “kamingawan.” Human sa “kamingawan” gikan sa 1856 hangtod sa 1863, napakyas sila sa ilang pundasyonal nga pagsulay.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

Sa nahaunang kapakyasan sa kalihukan sa ikatulong manulonda, nakasala ang katawohan sa Dios pinaagi sa ilang pagsalikway sa bugtong sugo nga tuwirang nalambigit sa patukoranan nga petsa. Ilang gipili ang paglakip sa panagna sa panahon ngadto sa mensahe sa propesiya, sa dihang nasayod sila sa mas maayo. Sa pagbuhat niini ilang gisubli ang sala ni Moises, ang iyang pagpasagad sa pagtuli sa iyang anak nga lalake, ug ang sala ni Uzza sa paghikap sa arka, nga nahibalo siya nga gidid-an siya sa pagbuhat. Ang kalihukan sa ikatulong manulonda nagbuhat sa ilang nahibaloan nga dili matarong! Kon adunay buot mopintal aron matabonan kana nga kamatuoran, nan gamita ang nahibilin sa lata sa pintura, aron tabonan ang kamatuoran nga si Moises ug si Uzza parehong nakasala ug nagpaila sa pagsukol batok sa kabubut-on sa Dios samtang sila naghulagway sa nahaunang kapakyasan sa labing ulahi sa tanang mga linya sa reporma—ang linya sa reporma nga gitutokan sa tanang mga linya sa reporma ngadto sa umalabot. Ang mga hulagway sa nahaunang kapakyasan diha sa mga linya sa reporma nagdala sa timaan sa Alpha ug Omega, ug ang talaan niana anaa alang sa kaayohan sa katawohan sa Dios, bisan pa kon ang katawohan sa Dios magdumili nga makabenepisyo pinaagi niana.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

Ang kalihokan sa unang manulonda gihatagan ug yugto nga pito ka tuig, nga usa ka simbolo sa kamingawan sa “pito ka panahon,” aron dawaton ang mensahe sa Laodicea uban sa kahayag sa “pito ka panahon.” Ang tunglo sa “pito ka panahon” mao ang tunglo sa igasuka gikan sa baba sa Ginoo. Niadtong 1863, gisubli nila ang buhat sa pagtukod pag-usab sa Jerico, usa ka buhat nga naglangkob ug “tunglo.” Ang pito ka tuig gikan sa 1856 hangtod sa 1863 usa ka gamayng hulagway sa pagrebelde sa kasal-anan sa mga amahan sa karaang Israel nga nagdala kanila sa tunglo sa “pito ka panahon.” Gisubli sa moderno nga Israel ang mga sala sa ilang mga amahan niadtong 1863.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

Ang lihok sa ikatulong manulonda napakyas sa pagsulay sa unang kapakyasan maingon sa pagkapakyas usab ni Moises ug ni Uzza. Unya gipamatay sila sa kadalanan sulod sa usa ka “kamingawan” nga yugto nga tulo ka adlaw ug tunga. Karon ginaporma sila ngadto sa mga lawas pinaagi sa tingog sa Manlalaban. Ang tingog sa Manlalaban gihatag pinaagi sa “tingog” diha sa kamingawan, ug karon giatubang na sila sa pagsulay, dili sa pagtudlo sa panahon, kondili sa “pito ka panahon.” Napakyas na sila kaniadto sa pagsulay sa pagtudlo sa panahon.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

Wala sila sulayi kon motuo ba sila nga ang “pito ka mga panahon” usa ka balido nga kamatuoran, kay kaniadto na sila nagpamatuod nga ilang gidawat ang “pito ka mga panahon” ingon nga usa ka balido nga tagna. Ilang giangkon nga sila nagatoo sa tagna sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa pagkakatibulaag. Apan tingali wala sila mahibalo nga may bag-ong nagsulay nga kahayag mahitungod sa “pito ka mga panahon.” Nagabarug sila sa dapit diin nagbarug ang ilang mga amahan niadtong 1856. Ang bag-ong kahayag mao nga ang tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse dili lamang nagaila sa Rebolusyong Pranses, kondili kini karon usa ka kamatuoran sa presente nga kamatuoran.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

Ang pag-abli sa tinagong kasaysayan sa pito ka dalugdog, ug ang pag-abli sa ikapitong selyo, tinuod ba nga maoy duha ka mga saksi nga nagpaila nga ang Pinadayag ni Jesucristo karon ginabuklad na? Kon mao kini, tinuod ba gayod nga ang tibuok basahon sa Pinadayag naghisgot sa katapusang mga adlaw? Kon tinuod kana, nan ang tulo ka adlaw ug tunga ba nagrepresentar sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa ulay? Kon mao kini, nan ang tambal nga “pito ka mga panahon” tinuod ba nga nagrepresentar sa usa ka sugo nga kinahanglang tumanon niadtong mga miapil sa tagna sa Nashville niadtong Hulyo 18, 2020?

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

Pagkamatingala gayud! Anaa ang usa ka pagsulay alang kaninyo! Kadtong mga nakamata ug nakaamgo nga anaa sila sa panahon sa paghulat, kinahanglan ba gayud silang maghinulsol sa ilang mga sala, ug sa mga sala sa ilang mga amahan sa kataposan sa tulo ug tunga ka adlaw? Sala ba gayud ang pagsalikway sa sugo nga dili gamiton ang panahon diha sa usa ka tagna?

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

Alang niadtong mikuha sa baruganan nga ang napakyas nga tagna sa Nashville maoy usa ka tuyo sa Dios sa usa ka paagi, ug nga sa ulahi naningkamot sa pagpalig-on niana nga pangangkon, ako magdugang ug usa pa ka obserbasyon, labaw pa sa sala sa paggamit sa panahon diha sa mga tagna sa Dios. Ang nahitabo sa bakak nga tagna sa Nashville dili lamang usa ka pagpakita sa pagsukol sa sugo ni Cristo niadtong 1844, kondili usa usab kini ka buhat nga nagsulti sa mga anaa sa gawas sa Adventismo nga ang mga tagna nga makita sa Espiritu sa Tagna masayopon. Kini usa ka kaulawan ibabaw sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna. Kini naghatag ug ebidensiya alang niadtong anaa sa kalibotan nga ang mga sinulat ni Ellen White sama ka mahinungdanon sa mga sinulat ni Joseph Smith, o ni Nostradamus. Ang bililhong mga pulong ni Ellen White gihugawan pinaagi sa mahugaw nga mga pulong sa atong pagsukol. Dili lamang kini usa ka pagsukol batok kang Cristo, nga mao ang Pulong sa Dios, kondili sa samang higayon usa usab kini ka pagsukol batok sa Espiritu sa Tagna. Si Juan ginalutos didto sa pulo nga ginganlag Patmos, dili tungod kay iyang gipahimutang ang iyang tawhanong opinyon labaw sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna, kondili tungod kay iyang gituman kadtong duha ka mga saksi.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ako si Juan, nga usab inyong igsoon ug kauban sa kasakit, ug sa gingharian ug pailub ni Jesu-Cristo, didto sa isla nga ginganlag Patmos tungod sa pulong sa Dios ug tungod sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Pinadayag 1:9.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

Gisubli namo ang mga sala sa atong amahan nga si Moises sa atong unang kapakyasan, ug kinahanglan natong isugid kini. Kinahanglan natong isugid kini kay ania na kita karon sa 1856. Aduna karon ug bag-ong kahayag mahitungod sa “pitong ka mga panahon,” maingon usab nga didto kaniadto. Ania na kita karon sa pagbalhin gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia maingon nga ang sinugdanang kalihokan didto sa pagbalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea niadtong 1856. Sa 1856, gipahunong sa atong mga amahan ang pagmantala sa pagdugang sa kahibalo mahitungod sa “pitong ka mga panahon.” Tingali dili kita makahimo sa pagpahunong sa pagmantala nianang kahayag, apan sa walay duhaduha mahimo natong sirhan ang mga pultahan sa atong mga kasingkasing batok niining kahayag. Mahimo kitang magpakaaron-ingnon, sama sa gibuhat sa unang mga magtutukod sa Seventh-day Adventist, nga ang bato wala gayud didto, ug magpadayon sa pagkapangdol tungod niini. Ang atong suliran mao nga wala kita ug kapin sa usa ka siglo aron ilubong ang atong mga ulo sa balas, kay ang mga paghukom nagsugod na gayud.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

Kon atong tugotan ang Alpha ug Omega sa pagtudlo kanato pinaagi sa prinsipyo nga ang katapusan sa usa ka butang gihulagway pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, dali ra natong makita nga ang Alpha ug Omega nagapakita nga ang tagna sa Nashville gitipoan sa atong mga amahan. Sa diha nga atong ilhon kining kamatuoran, atubangon dayon kita sa kamatuoran nga sukad sa maong tagna, ang matag paningkamot sa paghimog usa ka matang sa tawhanong lohika aron pamatud-an ang napakyas nga tagna dili labaw pa sa usa ka dahon sa igos. Unya makita nato nga ang Dios wala magalakaw uban kanato samtang atua kita sa yuta sa kaaway. Atua Siya didto, apan sa kahulogan lamang nga Siya nagapanuktok sa mga pultahan sa mga kasingkasing, nangita ug pagsulod. Kon ang dahon sa igos sa tawhanong lohika kuhaon, nan makita usab unta nato nga ang paglimod, o ang sayop nga tawhanong lohika nga atong gigamit aron pamatud-an ang tagna sa Nashville, mao ang pamatuod nga kita nagalakaw nga supak kang Cristo.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

Sa 1856, ang Philadelphianong Adventismo nahimong Laodicea, ug nahibalo sila niini. Gipamatud-an kini sa Ginoo pinaagi sa mga pulong sa propetisa ug sa iyang bana. Samtang nagtindog si Cristo sa mga pultahan niadtong mga kasingkasing nga Laodiceano, mitanyag Siya sa pagsulod ug sa pagpangaon uban kanila. Ang pagkaon nga Iyang gidala aron ilang kan-on mao ang bato nga pamag-ang sa “pitong panahon.” Sila mibalibad.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

Sa tuig 2023, ang katapusang lihok karon nagalatas gikan sa Laodicea padulong sa Philadelphia, kay ang ikawalong iglesia iya sa pito ka mga iglesia. Ang Ginoong Alpha ug Omega nagpamatuod niini pinaagi sa Iyang pulong sa “kamatuoran.” Si Cristo karon nagtindog na sa pultahan niadtong bag-ong nangamatay nga mga uga nga bukog, nagtanyag sa pagsulod ug sa pagpakigsalo sa pagkaon uban kanila, ug ang pagkaon nga Iyang gustong ipaambit kanila mao gayud ang maong pagkaon nga Iyang gisulayan sa pagpaambit sa ilang mga amahan niadtong 1856. Dili kini lamang ang payak nga mga batakang bahin sa doktrina sa “seven times,” maingon nga ingon niana kini alang sa ilang mga amahan niadtong 1856. Dili, kini mao ang mapait nga tambal sa “seven times,” ug ang maong tambal nagkinahanglan sa matang sa pagkamapainubsanon nga sagad lisod tunlon.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> Ang pulong ni Jehova miabot pag-usab kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, sultihi ang principe sa Tiro: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Tungod kay ang imong kasingkasing mapahitas-on, ug ikaw nagaingon, Ako usa ka dios, ako nagalingkod sa lingkoranan sa Dios, sa kinataliwad-an sa mga dagat; apan ikaw tawo man, ug dili Dios, bisan pa ginahimo mo ang imong kasingkasing nga sama sa kasingkasing sa Dios. Ania karon, ikaw labi pang maalamon kay kang Daniel; walay tinago nga ilang matago gikan kanimo. Ezekiel 28:1–3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

Tingali ang kadtong uban kanato nga miapil sa panagna sa Nashville mas maalamon pa kay kang Daniel?

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> Sa nahaunang tuig sa iyang paghari, ako si Daniel nakasabut pinaagi sa mga basahon sa gidaghanon sa mga tuig, nga mahitungod niini miabot ang pulong ni Jehova kang Jeremias nga manalagna, nga pagatumanon niya ang kapitoan ka tuig sa pagkabiniyaan sa Jerusalem. Ug gitumong ko ang akong nawong ngadto sa Ginoong Dios, aron mangita pinaagi sa pag-ampo ug mga pangamuyo, uban ang pagpuasa, ug sako, ug abo. Ug nag-ampo ako kang Jehova nga akong Dios, ug naghimo ako sa akong pagsugid, ug miingon: O Ginoo, ang daku ug makahahadlok nga Dios, nga nagabantay sa tugon ug kalooy alang kanila nga nahigugma kaniya, ug alang kanila nga nagabantay sa iyang mga sugo; Nakasala kami, ug nakabuhat ug kasal-anan, ug nakabuhat ug kadautan, ug misukol, bisan pinaagi sa pagtalikod sa imong mga lagda ug sa imong mga hukom. Wala usab kami mamati sa imong mga alagad nga mga manalagna, nga nagsulti sa imong ngalan ngadto sa among mga hari, sa among mga principe, ug sa among mga amahan, ug sa tanang katawohan sa yuta. O Ginoo, ang pagkamatarung anaa kanimo, apan kanamo ang kaulaw sa nawong, sama niining adlawa; sa mga tawo sa Juda, ug sa mga pumoluyo sa Jerusalem, ug sa tibook Israel, nga anaa sa duol ug nga anaa sa halayo, sa tanang mga yuta diin imong gipapahawa sila, tungod sa ilang kalapasan nga ilang gilapas batok kanimo. O Ginoo, kanamo ang kaulaw sa nawong, sa among mga hari, sa among mga principe, ug sa among mga amahan, tungod kay nakasala kami batok kanimo. Sa Ginoo nga among Dios anaa ang mga kalooy ug mga kapasayloan, bisan pa man misukol kami batok kaniya. Wala usab kami motuman sa tingog ni Jehova nga among Dios, sa paglakaw diha sa iyang mga kasugoan, nga iyang gibutang sa among atubangan pinaagi sa iyang mga alagad nga mga manalagna. Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong kasugoan, bisan pa gani pinaagi sa pagtalikod, aron dili sila motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa Kasugoan ni Moises nga alagad sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Ug iyang gituman ang iyang mga pulong, nga iyang gisulti batok kanamo, ug batok sa among mga maghuhukom nga mihukom kanamo, pinaagi sa pagpahinabo sa ibabaw namo ug dakung kadautan; kay sa ilalum sa tibook langit wala pa mahitabo ang sama sa nahitabo sa Jerusalem.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> Sumala sa nahisulat sa Kasugoan ni Moises, kining tanang kadautan miabut ibabaw kanamo; apan wala kami mag-ampo sa atubangan ni Jehova nga among Dios, aron kami motalikod gikan sa among mga kasal-anan, ug makasabot sa imong kamatuoran. Busa si Jehova nagbantay sa kadautan, ug gidala kini ibabaw kanamo; kay si Jehova nga among Dios matarung sa tanan niyang mga buhat nga iyang ginabuhat; kay wala kami manumbaling sa iyang tingog. Ug karon, Oh Ginoo nga among Dios, nga nagpagula sa imong katawhan gikan sa yuta sa Egipto pinaagi sa kamot nga gamhanan, ug nakakuha ka ug dungog alang sa imong kaugalingon, sama niining adlawa; nakasala kami, nakahimo kami ug kadautan. Oh Ginoo, sumala sa tanan mong pagkamatarung, nagahangyo ako kanimo, ipahalayo unta ang imong kasuko ug ang imong kapungot gikan sa imong ciudad nga Jerusalem, sa imong balaang bukid; tungod kay tungod sa among mga sala, ug tungod sa mga kasal-anan sa among mga amahan, ang Jerusalem ug ang imong katawhan nahimong kaulawan sa tanan nga naglibot kanamo. Busa karon, Oh among Dios, pamatia ang pag-ampo sa imong alagad, ug ang iyang mga pangamuyo, ug pasidlaka ang imong nawong ibabaw sa imong balaang puloy-anan nga nahimong awaaw, tungod sa Ginoo. Oh akong Dios, iduko ang imong dalunggan, ug pamati; ablihi ang imong mga mata, ug tan-awa ang among mga pagkagun-ob, ug ang ciudad nga ginatawag sa imong ngalan: kay wala kami magahalad sa among mga pangamuyo sa imong atubangan tungod sa among pagkamatarung, kondili tungod sa imong dagkung mga kalooy. Oh Ginoo, pamati; Oh Ginoo, pasayloa; Oh Ginoo, patalinghugi ug buhata; ayaw paglangan, tungod sa imong kaugalingon, Oh akong Dios: kay ang imong ciudad ug ang imong katawhan ginatawag sa imong ngalan. Ug samtang nagasulti pa ako, ug nagaampo, ug nagsugid sa akong sala ug sa sala sa akong katawhan nga Israel, ug nagahalad sa akong pangamuyo sa atubangan ni Jehova nga akong Dios alang sa balaang bukid sa akong Dios; Oo, samtang nagasulti pa ako diha sa pag-ampo, ang tawo nga si Gabriel, nga akong nakita sa panan-awon sa sinugdan, nga gipalupad sa madali gayod, mihikap kanako sa may panahon sa halad sa kagabhion. Ug iyang gipahibalo ako, ug nakigsulti kanako, ug miingon, Oh Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabut. Daniel 9:2–22.

Back to Articles