Article

# Parallel Warnings - Number Five

Magkatakdo nga mga Pasidaan - Numero Singko

The Unveiling of the Lion of the Tribe of Judah: Understanding the Closing Scenes of the Great Controversy

Ang Pagpadayag sa Leon sa Banay ni Juda: Pagsabot sa Panapos nga mga Talan-awon sa Dakong Gubat sa Taliwala sa Maayo ug Daotan

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”

Sa gihapon nga bahin nga atong gihisgutan, nga nagkomento kang Cristo ingon nga manulonda diha sa Pinadayag napulo nga mikunsad, si Cristo ingon nga gamhanang manulonda naghulagway sa “bahin nga Iyang ginabuhat diha sa panapos nga mga talan-awon sa dakong away uban kang Satanas.” Ang “kahimtang” nga gikuha ni Cristo sa dihang Iyang gibutang ang Iyang tuo nga tiil ibabaw sa dagat ug ang wala nga tiil ibabaw sa mamala nga yuta “nagapakita sa Iyang labing halangdon nga gahum ug awtoridad ibabaw sa tibuok kalibotan.” Sa dihang si Cristo misinggit “sa kusog nga tingog,” Siya “misinggit” “ingon sa dihang ang leon magangulob.”

Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.

Ipakita ni Cristo ang Iyang pagka-makagagahum sa tanan diha sa “the closing scenes of the great controversy,” ug sa dihang ipakita ni Cristo ang Iyang pagka-makagagahum sa tanan, buhaton Niya kini ingon nga ang Leon sa banay ni Juda.

> “The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.

> “Ang Manluluwas gipakita sa atubangan ni Juan ubos sa mga simbolo sa ‘ang Leon sa banay ni Juda’ ug sa ‘usa ka Cordero nga daw gihalad na.’ Pinadayag 5:5, 6. Kining mga simbolo nagrepresentar sa paghiusa sa gamhanang walay kinutuban nga gahum ug sa gugma nga andam mosakripisyo sa kaugalingon. Ang Leon sa Juda, nga makalilisang kaayo alang sa mga mosalikway sa Iyang grasya, mao ang Cordero sa Dios alang sa mga masinugtanon ug matinumanon.” Acts of the Apostles, 589.

Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”

Ang pagpadayag ni Cristo ingon nga Leon sa banay ni Juda naghatag og paghatag og gibug-aton sa Iyang buluhaton sa pagpatik ug sa paghubad sa tagna sa Biblia, sumala sa Iyang langitnong panahon. Sa dili pa matapos ang pagsulay sa tawo, sa diha nga “ang panahon haduol na,” aduna’y pag-abli sa usa ka pinasahi nga kamatuoran sa Biblia nga nagaila sa “mga butang nga kinahanglan nga sa dili madugay mahitabo.”

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita ngadto sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan sa dili madugay matuman; ug iyang gipadala ug gipahibalo kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipong si Juan: Nga nagpatotoo sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapamati sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi: kay haduol na ang panahon. Pinadayag 1:1–3.

When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”

Sa dihang ang “panahon” nga “haduol na” gayod moabot na sa kasaysayan, adunay pagpanalangin nga gipahayag alang kanila nga nagabasa, nagapamati “ug nagabantay niadtong mga butang nga nahisulat didto.” Ang maong pinasahi nga mensahe usa ka mensaheng nagakinahanglan ug tukmang panahon nga maila lamang sa dihang “ang panahon haduol na.” Unya—nianang panahona, ug dili pa sa wala pa kini—ang mga tawo makahimo sa pagbasa, pagpamati “ug pagbantay niadtong mga butang nga nahisulat” sa basahon sa Pinadayag. Sa dihang ang “panahon haduol na,” ang pagpanalangin nga gipahayag ibabaw kanila nga “nagabasa,” “nagapamati,” “ug nagabantay niadtong mga butang nga nahisulat didto” nagakatakdo sa pag-abli sa basahon ni Daniel sa “panahon sa katapusan.”

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang magbalik-balik sa paglibot, ug ang kahibalo modaghan. Daniel 12:4.

The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.

Ang “daghan” nga nagadalagan “ngadto-nganhi,” (nga nagrepresentar sa pagtuon sa Pulong sa Dios) nagabuhat niana sa “panahon sa katapusan” sa dihang “ang mga pulong” nga “gitak-op” sulod sa “basahon” ni Daniel gibuksan na. Apan adunay laing hut-ong sa mga ulay nga nagadalagan ngadto-nganhi diha-diha lamang pagkahuman sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Ania karon, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoong Dios, nga ipadala ko ang gutom sa yuta, dili gutom sa tinapay, ni kauhaw sa tubig, kondili sa pagpatalinghug sa mga pulong ni Jehova: Ug sila maglatagaw gikan sa usa ka dagat ngadto sa lain, ug gikan sa amihanan bisan ngadto sa sidlakan, sila magdalagan ngadto-nganhi sa pagpangita sa pulong ni Jehova, ug dili makakaplag niini. Niadtong adlawa ang mga matahom nga ulay ug ang mga batan-ong lalake mangaluya tungod sa kauhaw. Sila nga manumpa tungod sa sala sa Samaria, ug magaingon, Buhi ang imong dios, Oh Dan; ug, Buhi ang pamaagi sa Beersheba; bisan sila mangapukan, ug dili na gayud makabangon pag-usab. Amos 8:11–14.

The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.

Ang sala sa Samaria mao ang sala nga gihulagway ni Ahab ug Jezebel, nga si Ahab nagarepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika ug si Jezebel sa Iglesiang Katoliko. Si Jezebel, si Ahab, ug ang mini nga mga manalagna sa ilang pag-atubangay batok kang Elias didto sa Bukid sa Carmel nagatipo sa balaod sa Domingo. Sa maong pag-atubangay may duha ka hugpong sa dili balaang mga manalagna, ang mga manalagna ni Baal ug ang mga pari sa kakahoyan. Si Baal usa sa mga dios nga ginasimba; ang usa pa nga ginasimba sa mga kakahoyan mao si Ashtaroth. Si Baal maoy usa ka lalaki nga dios ug si Ashtaroth maoy usa ka babaye nga dios. Sa tingub, ang lalaki nga dios nagarepresentar sa estado ug ang babaye sa iglesia.

The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.

Ang dios nga gipahamutang sa Dan gipahamutang ni Jeroboam, ang unang hari sa Samaria, nga nagtindog ug usa ka bulawang nating baka sa Bethel ug sa Dan. Ang Bethel nagkahulogan ug balay sa Dios ug ang Dan nagkahulogan ug paghukom, ug sa tingub sila nagrepresentar sa panaghiusa sa iglesia ug sa estado, nga mahitabo sa Estados Unidos sa dili pa ipatuman ang pagbantay sa Dominggo. Kadtong duha ka bulawang nating baka girepresentar pinaagi sa bulawang nating baka ni Aaron.

A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.

Ang nating vaca usa ka mananap ug ang bulawanong estatuwa usa ka larawan, busa ang bulawanong nating vaca ni Aaron ug usab ang duha ka bulawanong nating vaca ni Jeroboam nagrepresentar sa panaghiusa sa iglesia ug estado nga mahitabo sa dili pa ipatuman ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Diha kang Jeroboam, ang duha ka siyudad naghatag ug ikaduhang saksi sa simbolismo sa panaghiusa sa iglesia ug estado, nga gihubit ingong larawan sa mananap diha sa basahon sa Pinadayag.

The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.

Ang paagi sa Beersheba nagarepresentar sa tugon ni Abraham. Ang unang paghisgot sa ngalan nga “Beersheba” makita sa Genesis 21, nga maoy usa ka bahin nga gigamit ni apostol Pablo sa pagsupak niadtong nagsugyot sa iyang panahon nga kinahanglan nimong padayonon ang seremonyal nga mga balaod ug ang pagtuli aron maluwas. Gigamit ni Pablo ang bahin diin nahimutang ang unang paghisgot sa Beersheba. Gigamit niya kana nga kasaysayan aron hisgutan ang duha ka managlahi ug magkasupak nga mga tugon sulod sa mao rang sugilanon. Gigamit ni Pablo ang anak sa ulipon nga babaye (Ismael) aron magrepresentar sa usa ka tugon nga gibase sa tawhanong gahum ug gipaanggid niya si Ismael kang Isaac nga iyang gigamit aron magrepresentar sa usa ka tugon nga gibase sa gahum sa Dios. Kini nga bahin sa Biblia mao ang unang higayon nga gihisgotan ang Beersheba, ug sa ulahi sa kasaysayan gigamit ni Pablo kana nga kasaysayan aron ihulagway ang usa ka kahimtang sa iyang personal nga kasaysayan nga napakita nang daan diha sa kasaysayan sa Biblia. Mituo ug nagtudlo si Pablo nga ang kasaysayan sa Biblia mausab.

Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.

Bisan pa nga gigamit ni Pablo kining teksto gikan sa Genesis 21 aron paghulagway sa duha ka magkasupak nga mga tugon, diha sa maong teksto adunay duha ka mga tugon nga gihimo sa Dios kang Abraham, apan dili kini mao ang duha ka mga tugon nga gikuha ni Pablo gikan sa maong sugilanon. Diha sa teksto ang Dios miusab sa pagsaad nga tumanon Niya ang Iyang saad nga himoon si Abraham nga amahan sa daghang mga nasud pinaagi kang Isaac, ug misaad usab Siya nga himoon Niya si Ismael nga amahan sa usa ka dakong nasud. Usa ka teksto sa Kasulatan, upat ka mga tugon nga gihisgotan, ug kini mao ang unang higayon nga ang Beersheba gihisgotan sa mga Kasulatan.

> Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.

> Busa miingon siya kang Abraham, Isalikway kining ulipong babaye ug ang iyang anak; kay ang anak niining ulipong babaye dili manunod uban sa akong anak, nga mao si Isaac. Ug ang maong butang hilabihan ka makapaguol sa panan-aw ni Abraham tungod sa iyang anak. Apan miingon ang Dios kang Abraham, Ayaw ikaguol sa imong panan-aw tungod sa bata, ug tungod sa imong ulipong babaye; sa tanan nga gisulti ni Sarah kanimo, pamatia ang iyang tingog; kay pinaagi kang Isaac pagatawgon ang imong kaliwat. Ug usab sa anak sa ulipong babaye himoon ko siyang usa ka nasod, tungod kay siya imong kaliwat. Ug si Abraham mibangon pagsayo sa buntag, ug mikuha ug tinapay ug usa ka sudlanan sa tubig, ug gihatag kini kang Hagar, nga gipapas-an sa iyang abaga, uban ang bata, ug gipapauli siya: ug siya milakaw, ug nagsuroysuroy sa kamingawan sa Beersheba. Genesis 21:10–14.

Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.

Ang Beersheba nagrepresentar sa pakigsaad ni Abraham. Sa mao gayod nga kapitulo si Abraham usab naghimo ug pakigsaad kang Abimelech.

> And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.

> Ug nahitabo niadtong panahona, nga si Abimelec ug si Phicol, ang pangulong kapitan sa iyang kasundalohan, misulti kang Abraham, nga nagaingon: Ang Dios nag-uban kanimo sa tanan nga imong ginabuhat. Busa karon manumpa ka kanako dinhi pinaagi sa Dios nga dili ka magbuhat sa paglimbong batok kanako, ni batok sa akong anak, ni batok sa anak sa akong anak; kondili sumala sa pagkamahinatagon nga akong gipakita kanimo, magabuhat ka usab kanako, ug sa yuta diin ikaw nagpuyo ingon nga dumuloong. Ug si Abraham miingon: Manumpa ako.

> And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

> Ug gisaway ni Abraham si Abimelech tungod sa usa ka atabay sa tubig, nga sa mapintas nga paagi giilog sa mga sulugoon ni Abimelech. Ug si Abimelech miingon, Wala ako mahibalo kon kinsa ang naghimo niining butanga; ni wala ka magsugilon kanako, ni nakadungog ako niini hangtod niining adlawa.

> And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

> Ug gikuha ni Abraham ang mga karnero ug mga baka, ug gihatag kini ngadto kang Abimelech; ug silang duha naghimo ug usa ka tugon. Ug gilain ni Abraham ang pito ka nati nga baye sa panon. Ug miingon si Abimelech kang Abraham, Unsay kahulogan niining pito ka nati nga baye nga imong gilain?

> And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.

> Ug siya miingon, Kay kining pito ka nating baye nga karnero pagadawaton mo gikan sa akong kamot, aron kini mahimong saksi alang kanako, nga ako ang nagkalot niining atabay. Busa ginganlan niya kadtong dapita ug Beersheba, tungod kay didto nanumpa silang duha. Sa ingon niini naghimo sila ug tugon sa Beersheba; unya mitindog si Abimelech, ug si Phichol nga pangulong kapitan sa iyang panon, ug mibalik sila ngadto sa yuta sa mga Filistehanon. Ug si Abraham nagtanom ug kakahoyan sa Beersheba, ug didto mitawag sa ngalan sa Ginoo, ang walay-katapusang Dios.

> And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.

> Ug si Abraham mipuyo ingon nga dumuloong sa yuta sa mga Filistehanon sulod sa daghang mga adlaw. Genesis 21:22–34.

Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”

Ang Beersheba mao ang simbolo sa tugon sa Dios kang Abraham. Adunay daghang mga kasaysayan sa tugon nga gimarkahan sa Biblia nga nagdugtong sa Beersheba ngadto sa tugon ni Abraham. Ang “Beer” nagkahulogan ug atabay ug ang “sheba” nagkahulogan ug “pito.” Ang Sheba mao ra ang Hebreohanong pulong nga gihubad ingon nga “makapito” nga husto nga nasabtan ni William Miller nga nagrepresentar sa tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig diha sa Levitico 26. Kini mao ang labing unang “tagna sa panahon” nga iyang nadiskobrehan, ug kini usab mao ang unang pundasyonal nga kamatuoran nga gisalikway niadtong 1863. Diha sa teksto diin ang pulong nga “sheba” gihubad ingon nga “makapito” sa upat ka nagkalainlaing mga bersikulo, ang silot sa Dios nga girepresentahan sa “makapito” gitawag nga “ang pakiglalis sa akong tugon.”

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Unya ako usab magalakaw batok kaninyo, ug silotan ko kamo sa makapito pa tungod sa inyong mga sala. Ug ipadala ko batok kaninyo ang espada, nga magapanimalos alang sa paglalis sa akong tugon; ug sa diha nga managtigum kamo sulod sa inyong mga siyudad, ipadala ko ang kamatay sa taliwala ninyo; ug igatugyan kamo ngadto sa kamot sa kaaway. Levitico 26:24, 25.

The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”

Ang pulong gihubad nga “pito ka panahon” ug nagrepresentar sa “paglalis” sa tugon sa Dios sa Levitico 26, nga mao ang “sheba” diha sa pulong nga Beersheba, gihubad usab kaduha diha sa basahon ni Daniel: kausa ingon nga “ang panumpa” nga nahisulat sa Kasugoan ni Moises ug kausa ingon nga “ang tunglo.” Ang “panumpa” ug ang “tunglo” parehong gihubad gikan sa pulong nga “sheba,” kay kini dili lamang nagpasabot ug ‘pito’ kondili naglakip usab sa konsepto sa usa ka tugon o “panumpa” nga, kon pagabungkagon, magapatungha ug “tunglo.”

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Oo, ang tibuok Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagtalikod, aron dili sila motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises nga ulipon sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Daniel 9:11.

The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.

Ang pulong nga “sheba” o pito, nga nagrepresentar sa pito ka mga nating karnero nga gihalad didto sa usa ka atabay sa Beersheba, nagrepresentar sa tugon. Ug ang tugon sa Dios o ang Iyang panumpa nag-ingon nga ang mga masinugtanon mabuhi, ug ang mga masupilon mamatay.

Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).

Ang Beersheba nagsimbolo sa tugon nga gihulagway sa pagtuo ni Abraham. Busa, sa dihang ang “mga matahum nga ulay” sa Amos 8, nga mao usab ang “buang nga mga ulay” sa Mateo 25, nga mao usab ang “mga dautan” sa Daniel 12, nanumpa “tungod sa sala sa Samaria,” nanumpa sila sa ilang pagkamatinud-anon ngadto sa marka ni Jezebel (ang kapapahan), nga nakighilawas uban kang Ahab (ang United Nations) ug nga nagmando ibabaw sa hulagway sa mapintas nga mananap (ang Tinipong Bansa sa Amerika).

When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.

Sa dihang kadtong mao ra gihapong “manggiloy-ong mga ulay” moingon, “Buhi ang imong dios, O Dan,” sila nangyukbo sa bulawang larawan sa usa ka nating baka, ingon sa giila sa duha ka mga saksi (Aaron ug Jeroboam). Ang bulawang nating baka nagrepresentar sa larawan sa mananap, nga mao ang panaghiusa sa iglesia ug sa estado.

When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.

Sa diha nga kadtong maong mga ulay moangkon nga ang “paagi” sa Beer-seba “buhi,” ang pulong nga “paagi” nagpasabot ug “dalan.” Mao kini gayud ang mao rang pulong nga gigamit sa pagtimaan sa mga “dalan” sa “karaang mga agianan” diha sa Jeremias 6:16. Kadtong mga ulay nagaingon nga bisan pa man ug sila miyukbo sa larawan sa mananap ug midawat sa timaan sa iyang kagamhanan, sila sa gihapon mga anak ni Abraham. Sa hilabihang kakulba sila nagadalagan ngadto-nganhi diha sa Pulong sa Dios sa pagpangita sa mensahe nga gilarawan sa “sidlakan” ug sa “amihanan” ug gikan sa “dagat ngadto sa dagat,” ug sa gihapon nagaangkon nga sila mga Seventh-day Adventists, apan ulahi na kaayo.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Apan ang mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan makasamok kaniya; busa mogula siya uban sa dakong kapungot aron sa paglaglag ug sa hingpit nga pagwagtang sa daghan. Ug iyang itukod ang mga tabernakulo sa iyang palasyo sa taliwala sa mga dagat diha sa mahimayaong balaang bukid; apan moabut siya sa iyang katapusan, ug walay motabang kaniya. Daniel 11:44, 45.

Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”

Kadtong mga ulay nangita sa mensahe niining miaging duha ka mga bersikulo. Ang katapusang pasidaan nga mensahe nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa dihang, sumala sa gihulagway sa Daniel onse, bersikulo kuwarenta, ang mga “nasud” nga nagrepresentar sa kanhing Unyon Sobyet gilaglag sa kapapahan ug sa Tinipong Bansa sa Amerika, nagaila sa katapusang pagbangon ug pagkapukan sa kapapahan. Niining duha ka mga bersikulo ang usa ka mensahe nga girepresentahan sa sidlakan ug sa amihanan nagpasuko sa hari sa amihanan (ang papa) ug nagsugod ang katapusang paglutos, ug kini matapos sa bersikulo kuwarenta’y singko sa dihang ang kapapahan mopahaluna sa mga “tabernakulo” nga nagagikan sa Hebreohanon nga pulong nga nagpasabot ug “tolda,” (ang tolda maoy simbolo sa usa ka iglesia), apan kini mao ang “tabernakulo” sa iyang “palasyo,” nga nagrepresentar sa usa ka estado. Ang dapit diin niya ibutang ang tolda nga nagrepresentar sa paghiusa sa iglesia ug estado, o sumala sa pagtawag niini ni Juan diha sa Pinadayag, ang larawan sa mananap, mao ang “taliwala sa mga dagat,” sa pural. Ang maanyag nga mga ulay nangita sa katapusang pasidaan nga mensahe nga girepresentahan diha sa mga bersikulo kuwarenta’y kwatro ug kuwarenta’y singko sa Daniel onse, ug sa sunod gayud nga bersikulo mitindog si Miguel ug natak-op ang panahon sa kaluoy. Ug nianang panahona ang Amos 8:14 nagaingon nga ang maanyag nga mga ulay “mangapukan, ug dili na gayud makabangon pag-usab.”

When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.

Sa dihang ang matahom nga mga ulay nagaangkon nga sila mga Seventh-day Adventists sa mismong panahon nga sila nagayukbo sa larawan sa mananap, sila gihulagway ni Juan ingon nga mga Judio nga nagaingon nga sila mga Judio apan dili. Sila nagaangkon nga mga anak sila ni Abraham, apan sila nagabakak.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Tan-awa, himoon ko silang gikan sa sinagoga ni Satanas, nga nagaingon nga sila mga Judio, apan dili man diay, kondili namakak; tan-awa, himoon ko sila nga manganhi ug mosimba sa atubangan sa imong mga tiil, ug makaila nga gihigugma ko ikaw. Pinadayag 3:9.

They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.

Ila gidawat ang marka sa kapapahan ug sa ingon niana gidawat usab nila ang iyang kinaiya. Nagpahayag sila nga sila mga Judio, o nagapahayag sila nga sila mga Adventista nga nagabantay sa Igpapahulay, apan nanag-iya sila sa kinaiya sa papa, nga lakip sa ubang mga butang nagalingkod “sa templo sa Dios.” Nagpahayag sila nga sila mga Adventista, o nagapahayag sila nga anaa sila sa templo sa Adventista, apan dili na sila labi pang Adventista kay sa pagka-Kristohanon sa papa.

Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.

Kadtong nagdagan “nganhi-ngadto” sa pagpangita sa “pulong sa Ginoo” dili mao ang “mga manggialamon” nga giila sa basahon ni Daniel—hinunoa, sila giila ingon nga “mga ulay.” Klaro nga kadtong nanghagal, gigutom, ug nangamatay sa kauhaw diha sa mga bersikulo wala “makasabut” sa “mga pulong sa Ginoo,” kay ilang gipangita kana gayud nga butang diha sa mga bersikulo. Ang Pulong sa Ginoo nga gipadayag sa dili pa matapos ang probation mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, ug ang mga buang, daotan, o “mga maanyag nga ulay” mao kadtong wala makasabut sa pagdugang sa kahibalo gikan sa basahon ni Daniel. Wala kanila ang gikinahanglang lana aron makapadayon ngadto sa kasal, sumala sa gitudlo sa Mateo.

That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”

Kana nga “kagutom” mao ang pagtapos sa panahon sa grasya. Ang mga “ulay” ni Amos nga nangita ug tinapay (ang Pulong sa Dios) ug tubig (ang Espiritu Santo) diha sa mga bersikulo, mao ang mga “dautan” ni Daniel nga wala “makasabut.” Sila mao ang mga buang nga ulay sa Mateo nga nangita sa Espiritu Santo, nga sa tingub, pinaagi sa tulo ka mga saksi, nagaila niadtong nakaamgo nga ang ilang kahigayonan sa pagpangandam alang sa kasal milabay na ug sila walay bisti aron moadto sa kasal, kay sila midumili sa “pagpatalinghug” sa pinasahi nga mensahe nga karon ginabukas. Gikan sa panahon nga ang pinasahi nga mensahe ginabukas, hangtod sa pagtapos sa panahon sa grasya, mao ang panahon sa katapusang tawag alang sa kaluwasan. Ang pag-abot nianang panahona nga walay pagpangandam mao ang pagpangandam sa pagpamati sa mga pulong, “Ulahi na kaayo!”

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “Adunay usa ka kalibotan nga nagahigda diha sa pagkadaotan, sa pagpanglimbong ug sa pagkalimbongan, sa mismong landong sa kamatayon,—natulog, natulog. Kinsa man ang nagabati sa kasakit sa kalag aron pukawon sila? Unsa nga tingog ang makadangat kanila? Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umalabot, sa dihang igahatag na ang timaan. ‘Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon; gumula kamo sa pagsugat kaniya.’ Apan ang uban malangan sa pag-angkon sa lana alang sa pagpuno pag-usab sa ilang mga lamparahan, ug sa ulahi na kaayo ilang mahibaloan nga ang kinaiya, nga gilarawan pinaagi sa lana, dili mabalhin ngadto sa lain.” Review and Herald, Pebrero 11, 1896.

The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”

Ang linya sa tagna nga gilarawan pinaagi sa sambingay sa napulo ka mga ulay naggamit sa lana aron magrepresentar sa kinaiya, apan ang “bulawang lana” ug “balaang lana” nagrepresentar usab sa mga mensahe sa “Espiritu sa Dios.”

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Ang mga dinihog nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibuok nga yuta, anaa sa kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga kerubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga nagalibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakigpahibalo sa mga pumoluyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagrepresentar sa grasya nga pinaagi niini ang Dios nagapadayon sa paghatag sa mga suga sa mga magtotoo, aron sila dili mokidlap ug mapalong. Kon dili pa nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit pinaagi sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga ahensya sa dautan adunay bug-os nga pagbulot-an ibabaw sa mga tawo.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili nato dawaton ang mga mensahe nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niana atong isalikway ang bulawanong lana nga Iyang ibubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ikahatag ngadto sa mga anaa sa kangitngit. Sa diha nga moabot ang tawag, ‘Ania karon, ang pamanhonon nagaabot; manggula kamo sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala makadawat sa balaang lana, nga wala magbantay sa grasya ni Cristo diha sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga buang nga ulay, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala sila, diha sa ilang kaugalingon, sa gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi nangalaglag. Apan kon ang Balaang Espiritu sa Dios pangayoon, kon kita magpakilooy, sama sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo ngadto sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa mga bulawanong tubo, ang bulawanong lana igahatag kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong, ang mga anak sa Dios modan-ag ingon nga mga suga sa kalibotan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”

Kadtong nagadalagan “nganhi ug didto” diha sa Amos nagadugang sa pamatuod nga nagaila sa pundok sa mga Seventh-day Adventist nga mosalikway sa ilang katungdanan sa “pagsabot” sa pinasahi nga mensahe gikan sa basahon sa Pinadayag nga gibuksan sa dihang “ang panahon haduol na.”

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> “Karon nagkinabuhi kita sa labing makuyaw nga panahon, ug walay usa kanato nga angay malangan sa pagpangita sa pagpangandam alang sa pag-abot ni Cristo. Hinaut nga walay mosunod sa panig-ingnan sa mga buang nga ulay, ug maghunahuna nga luwas ang paghulat hangtod moabot ang krisis sa dili pa makabaton sa pagpangandam sa kinaiya aron makatindog nianang panahona. Ulahi na kaayo ang pagpangita sa pagkamatarong ni Cristo sa dihang tawgon na ang mga dinapit ug susihon sila. Karon mao ang panahon sa pagsul-ob sa pagkamatarong ni Cristo,—ang bisti sa kasal nga makapaangay kanimo sa pagsulod ngadto sa panihapon sa kasal sa Cordero. Sa sambingay, ang mga buang nga ulay gihulagway nga nangamuyo alang sa lana, apan napakyas sa pagdawat niini sumala sa ilang hangyo. Kini nagsimbolo niadtong wala makapangandam sa ilang kaugalingon pinaagi sa pagpalambo sa usa ka kinaiya nga makatindog sa panahon sa krisis. Daw sama kini nga moadto sila sa ilang mga silingan ug moingon, Ihatag kanako ang inyong kinaiya, kay kon dili mawala ako. Ang mga maalamon dili makahimo sa paghatag sa ilang lana ngadto sa nagkislap-kislap nga mga lampara sa mga buang nga ulay. Ang kinaiya dili mabalhin ngadto sa lain. Dili kini mapalit ni mabaligya; kini pagapanag-iyahon. Ang Ginoo naghatag sa matag usa ka indibiduwal ug kahigayonan sa pag-angkon sa usa ka matarong nga kinaiya sulod sa mga takna sa pagsulay; apan wala Siya magtagana ug paagi diin ang usa ka tawhanong galamiton makahimo sa pagpasa ngadto sa lain sa kinaiya nga iyang naugmad pinaagi sa pag-agi sa malisod nga mga kasinatian, pinaagi sa pagkat-on sa mga leksiyon gikan sa bantugang Magtutudlo, aron siya makapadayag ug pailub ilalom sa pagsulay, ug makagamit ug pagtuo aron iyang mapalihok ang mga bukid sa pagkadili-mahimo. Dili mahimo ang pagpasa sa kahumot sa gugma,—ang paghatag ngadto sa lain sa kalumo, taktika, ug pagkamainantuson. Dili mahimo nga ang usa ka tawhanong kasingkasing magbubo ngadto sa lain sa gugma sa Dios ug sa katawhan.”

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> “Apan moabot ang adlaw, ug haduol na kini kanato, sa diha nga ang matag bahin sa kinaiya igapadayag pinaagi sa pinasahi nga tintasyon. Ang mga magapabiling matinumanon sa prinsipyo, nga magagamit sa pagtuo hangtod sa katapusan, mao kadtong napamatud-an nga matinumanon ilalom sa pagsulay ug kalisdanan sa nangaging mga takna sa ilang panahon sa pagsulay, ug nakaporma ug mga kinaiya sumala sa dagway ni Cristo. Mao kadto ang mga nagkultibar ug suod nga kaila kang Cristo, nga, pinaagi sa iyang kaalam ug grasya, mga umalambit sa balaanong kinaiya. Apan walay bisan kinsang tawhana nga makahatag ngadto sa laing usa ug pagkamatinud-anon sa kasingkasing ug halangdong mga hiyas sa hunahuna, ug mopuno sa iyang mga kakulangan pinaagi sa moral nga gahum. Ang matag usa kanato makahimo ug daku alang sa usag usa pinaagi sa paghatag sa mga tawo ug usa ka panig-ingnan nga sama kang Cristo, sa ingon nagaimpluwensiya kanila sa pag-adto kang Cristo alang sa pagkamatarong nga gawas niini dili sila arang makatindog sa paghukom. Ang mga tawo kinahanglan maghunahuna nga may pag-ampo mahitungod sa mahinungdanong butang sa pagtukod sa kinaiya, ug magporma sa ilang mga kinaiya sumala sa balaanong sumbanan.” The Youth’s Instructor, Enero 16, 1896.

Back to Articles