Article

# The Book of Daniel - Number Seven

Ang Basahon ni Daniel - Numero Siete

Seven Kings

Pito ka mga Hari

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

Ang pito ka dalugdog nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Kana nga kasaysayan gitipo pinaagi sa kataposang pito ka mga hari sa gingharian sa Juda, gikan kang Manases niadtong 677 BC hangtod kang Sedequias niadtong 586 BC.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

Sa mga sagradong linya sa reporma, usa ka kinaiya sa pagpalig-on sa unang manulonda mao ang usa ka simbolo nga nag-ila sa usa ka butang nga tibuok kalibotan. Niadtong Agosto 11, 1840, ang mensahe sa unang manulonda gipalig-on, ug ang mensahe dayon gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> “Ang kalihokan sa pag-abot sa 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpakita sa gahum sa Dios; ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan.” The Great Controversy, 611.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

Sa maong panahona sa pagtagna, ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad ug gibutang ang usa ka tiil sa yuta ug ang usa sa dagat. Giila ni Sister White kana ingong simbolo sa pangkalibotang kasangkaran sa mensahe.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang baroganan sa manulonda, nga ang usa ka tiil atua sa dagat ug ang lain atua sa yuta, nagpasabot sa halapad nga gidak-on sa pagpahibalo sa mensahe. Motabok kini sa halapad nga katubigan ug igamantala sa ubang mga nasod, bisan ngadto sa tibuok kalibotan.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

Ang pagmantala ni Ciro sa unang sugo usa ka sugo nga alang sa tibuok kalibotan.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> Karon sa unang tuig ni Ciro nga hari sa Persia, aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, gipalihok ni Jehova ang espiritu ni Ciro nga hari sa Persia, busa nagpahibalo siya sa tibook niyang gingharian, ug gisulat usab niya kini, nga nagaingon: Mao kini ang giingon ni Ciro nga hari sa Persia: Si Jehova, ang Dios sa langit, maoy naghatag kanako sa tanang gingharian sa yuta; ug siya nagsugo kanako sa pagtukod alang kaniya ug usa ka balay sa Jerusalem, nga atua sa Juda. Kinsa ba sa taliwala ninyo sa tanan niyang katawohan? Ang iyang Dios magauban unta kaniya, ug paadtoa siya sa Jerusalem, nga atua sa Juda, ug patukora siya sa balay ni Jehova, ang Dios sa Israel, (siya mao ang Dios,) nga atua sa Jerusalem. Ug bisan kinsa nga mahibilin sa bisan unsang dapit diin siya nagpuyo ingon nga langyaw, tabangan siya sa mga tawo sa iyang dapit pinaagi sa salapi, ug pinaagi sa bulawan, ug pinaagi sa mga butang, ug pinaagi sa mga mananap, labut pa sa halad nga kinabubut-on alang sa balay sa Dios nga atua sa Jerusalem. Unya mitindog ang mga pangulo sa mga banay sa Juda ug Benjamin, ug ang mga sacerdote, ug ang mga Levita, uban sa tanan nga ang ilang espiritu gipukaw sa Dios, aron motungas sa pagtukod sa balay ni Jehova nga atua sa Jerusalem. Ezra 1:1–4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

Maingon nga ang unang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa tibuok kalibotan niadtong Agosto 11, 1840, si Ciro nagpaila sa iyang kaugalingon ingon nga hari sa “tanang gingharian sa yuta,” sa dihang iyang gimantala ang unang sugo. Ang pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag 10, ang manulonda nga giila ni Sister White nga “dili ubos nga personahe kay kang Jesu-Cristo mismo,” nagbaton sa samang mga kinaiyang manalagnaon ingon sa gamhanang manulonda sa Pinadayag 18. Giila ni Sister White nga ang katuyoan sa unang manulonda mao usab ang samang katuyoan sa manulonda sa Pinadayag 18.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> “Si Jesus nagsugo ug usa ka gamhanang manulonda aron manaog ug magpasidaan sa mga pumoluyo sa yuta sa pagpangandam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita. Samtang ang manulonda mibiya gikan sa atubangan ni Jesus didto sa langit, usa ka hilabihan ka masanagon ug mahimayaong kahayag ang nag-una kaniya. Gisultihan ako nga ang iyang buluhaton mao ang pagpasidlak sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug ang pagpasidaan sa tawo mahitungod sa umaabot nga kapungot sa Dios.” Early Writings, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

Ang paghatag ug gahum sa unang manulonda usa ka simbolo nga nagpasiugda sa usa ka kalibotanong elemento. Ang unang mensahe sa panahon ni Cristo gihatagan ug gahum diha sa bautismo ni Cristo. Gipaila sa Kasulatan nga ang tibuok Israel miadto sa kamingawan aron sa pagpaminaw sa mensahe ni Juan.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> Unya nanggula ngadto kaniya ang Jerusalem, ug ang tibuok Judea, ug ang tibuok dapit nga naglibot sa Jordan; ug sila gibautismohan niya didto sa Jordan, samtang nagsugid sa ilang mga sala. Mateo 3:5, 6.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

Ang ministeryo ni Cristo gitumong ngadto sa karaang Israel, ug sa maong mahimulongong kahulogan ang tibuok kalibotan gidani ngadto sa Jordan, ang dapit sa bautismo ni Cristo. Apan ang rito sa bautismo, ug ang girepresentar niini sa dihang gibautismohan si Cristo, gitumong ngadto sa tibuok kalibotan.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

Ang ngalan nga Jehoiakim nagpasabot og “Ang Dios mobangon”, ug sa bautismo ni Cristo, sa dihang gipagula ni Juan si Cristo gikan sa tubig, ang timaan sa “pagbangon” gikan sa usa ka lubnganang matubigon nahimong usa ka bahin nianang paghatag og gahum. Sa unang upat ka mga bersikulo sa Ezra nga atong nahisgutan na, ang bersikulo singko nag-ila sa tubag niadtong nakadungog sa sugo pinaagi sa mga pulong, “Unya nanindog ang mga pangulo sa mga balay sa mga amahan sa Juda ug Benjamin, ug ang mga sacerdote, ug ang mga Levita, uban niadtong tanan kansang espiritu gipukaw sa Dios, aron motungas sa pagtukod sa balay ni Jehova nga anaa sa Jerusalem.” Sa dihang ang unang mensahe ginahatagan og gahum, adunay pagbangon, sumala sa gisimbolohan sa ngalan nga Jehoiakim.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

Niadtong Septyembre 11, 2001, ang unang mensahe sa gamhanang kalihokan sa ikatulong manulonda gihatagan ug gahum, sumala sa gihulagway sa paghatag ug gahum sa unang mensahe sa gamhanang kalihokan sa unang manulonda. Si Sister White nagkomento bahin sa pagkalaglag sa Twin Towers niadtong maong petsa.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagawalison pinaagi sa usa ka dambuhalang balod? Kini wala ko gayud isulti. Ang akong giingon mao kini, sa dihang akong nakita ang dagkung mga tinukod nga gipatindog didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkatalagsaon ug makahahadlok nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikapulo ug walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa moabot sa kalibotan. Apan wala akoy piho nga kahayag bahin sa moabot sa New York, gawas lamang nga nahibalo ako nga moabot ang adlaw nga ang dagkung mga tinukod didto pagalaglagon pinaagi sa pagliko ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nasayod ako nga anaa ang kalaglagan sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga estruktura mangapukan. Mangahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang kahadlok dili nato mahanduraw.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

Sa paghatag ug gahum sa nahaunang mensahe sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ang Ginoo “mitindog” aron “uyogon sa makahahadlok ang yuta.” Ang ngalan ni Jehoiakim nagsimbolo sa paghatag ug gahum sa nahaunang mensahe. Niadtong Agosto 11, 1840, ang Ginoo mitindog gikan sa iyang trono ug mikunsad ngadto sa yuta ug mitindog ibabaw sa yuta ug sa dagat. Sa nahaunang sugo ni Ciro, ang mga matinumanon mitindog. Si Jehoiakim maoy simbolo dili lamang sa pag-abot sa unang manulonda, kondili nagrepresentar usab siya sa paghatag ug gahum sa unang manulonda.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

Si Jehoiakim nagrepresentar sa nahauna sa kataposang tulo ka mga hari, apan siya usab nagrepresentar sa ikalima sa pito ka mga hari nga nagdala ngadto sa pagkalaglag sa Jerusalem. Ang mga ngalan niadtong pito ka mga hari mapuslanon kaayo sa paghatag og kahayag. Kadtong pito ka mga hari mao sila si Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin ug Zedekiah.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, si Manases nagrepresentar sa panahon sa katapusan, sa 1798. Ang kahulogan sa ngalan nga Manases mao ang “hinungdan sa pagkalimot,” ug sa 1798 ang bigaon nga babaye sa Tiro hingkalimtan sulod sa kapitoan ka tuig. Si Manases usa sa labing daotang mga hari, ug nagbaton ug mga profetikong kinaiya nga angay pagatagdon.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

Ang katapusang pito ka mga hari sa Juda nagrepresentar sa kasaysayan sa pito ka mga dalugdog sukad sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Si Manases mao ang nahaunang hari sa pito, ug ingon nga nahaunang hari sa pito, siya nagpasimbolo kang Sedequias, ang katapusang hari sa pito ka mga hari. Kanunay nga giila ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan. Si Sedequias, ang katapusang hari sa pito, gidala ngadto sa pagkaulipon sa pagkabinihag sa Babilonia. Ang nahaunang hari sa pito ka katapusang mga hari gidala usab ngadto sa pagkabinihag sa Babilonia, nga nagpasimbolo sa pagdala sa katapusang hari ngadto sa pagkabinihag sa Babilonia.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> Ug ang Ginoo misulti kang Manases, ug sa iyang katawhan: apan sila wala mamati. Busa gipadad-an sila sa Ginoo sa mga kapitan sa panon sa hari sa Asiria, nga midakop kang Manases taliwala sa mga tunok, ug gigapos siya pinaagi sa mga talikala, ug gidala siya ngadto sa Babilonia. Ug sa dihang didto na siya sa kasakit, nangamuyo siya sa Ginoo nga iyang Dios, ug daku kaayo ang iyang pagpaubos sa iyang kaugalingon sa atubangan sa Dios sa iyang mga amahan, Ug nag-ampo kaniya: ug Siya nagpatalinghug kaniya, ug nadungog ang iyang pagpangamuyo, ug gipabalik siya pag-usab ngadto sa Jerusalem sa sulod sa iyang gingharian. Unya si Manases nakaila nga ang Ginoo mao gayud ang Dios. 2 Cronicas 33:10–13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

Ang kasinatian ni Manases sa pag-ila nga ang Ginoo mao ang Dios natuman pinaagi sa iyang pagtangtang gikan sa iyang gingharian, ug unya sa iyang pagpasig-uli ngadto sa iyang gingharian. Si Nabucodonosor, sama kang Manases, miila sa Ginoo sa dihang siya gitangtang gikan sa iyang gingharian ug human niana gipahiuli.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> Ug sa katapusan sa mga adlaw, ako si Nabucodonosor mipataas sa akong mga mata ngadto sa langit, ug ang akong salabutan mibalik kanako, ug akong gipanalanginan ang Labing Hataas, ug gidayeg ug gipasidunggan ko siya nga buhi sa walay kataposan, kansang gingharian maoy gingharian nga walay kataposan, ug ang iyang paghari gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan: Ug ang tanang mga pumoluyo sa yuta giisip nga walay bili; ug siya nagabuhat sumala sa iyang kabubut-on sa panon sa langit, ug sa taliwala sa mga pumoluyo sa yuta: ug walay bisan kinsa nga makapugong sa iyang kamot, o makaingon kaniya, Unsa man ang imong gibuhat? Niadtong maong panahon mibalik kanako ang akong salabutan; ug alang sa himaya sa akong gingharian, ang akong kadungganan ug kahayag mibalik kanako; ug ang akong mga magtatambag ug ang akong mga ginoo nangita kanako; ug ako napalig-on sa akong gingharian, ug ang labing halangdong pagkaharian gidugang kanako. Karon ako si Nabucodonosor nagadayeg ug nagapakataas ug nagapasidungog sa Hari sa langit, kansang tanang mga buhat kamatuoran, ug ang iyang mga dalan paghukom: ug kadtong nagalakaw sa pagkamapahitas-on siya makapahiubos. Daniel 4:34–37.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

Ang kasinatian ni Manases natuman ibabaw kang Nabucodonosor. Si Manases nagarepresentar sa “panahon kang katapusan” sa kasaysayan kan katapusan na tulong hadi sa Judea, asin sa pag-abot kang propesiya kan pitumpulong taon na pagkabihag. Si Nabucodonosor nagarepresentar sa “panahon kang katapusan” sa kasaysayan kan tulong dekreto, siring man na an 1798 iyo an “panahon kang katapusan” sa kasaysayan kan pitong mga dagundong. Sa mga bersikulong nasabi na, an pag-intindi ni Nabucodonosor nagbalik sa saiyang sarili sa “katapusan kang mga aldaw.” An “katapusan kang mga aldaw” binanggit man sa Daniel kapitulo dose.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Apan lumakaw ka sa imong dalan hangtod sa katapusan: kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw. Daniel 12:13.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

Ang “kataposan sa mga adlaw” diha sa Daniel kapitulo dose mao ang “panahon sa katapusan,” kay si Daniel gisultihan sa paglakaw “hangtud sa katapusan.” Niana nga panahon si Daniel “motindog sa iyang bahin.” Ang “motindog sa iyang bahin” nagpasabot sa pagtuman sa iyang katuyoan, nga gibuhat ni Daniel sa dihang ang iyang basahon giablihan sa kataposan sa mga adlaw, nga mao ang “panahon sa katapusan.” Niana nga panahon adunay “pagdugang sa kahibalo” nga pagasaboton sa mga manggialamon. Sa kataposan sa mga adlaw ni Nabucodonosor ang iyang “pagsabut” mibalik kaniya.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> “Sa dihang ang Dios mohatag sa usa ka tawo ug pinasahi nga buluhaton nga pagabuhaton, siya kinahanglan nga motindog diha sa iyang bahin ug dapit sama sa gibuhat ni Daniel, andam sa pagtubag sa tawag sa Dios, andam sa pagtuman sa Iyang katuyoan.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

Si Manases nagrepresentar sa “panahon sa katapusan” diha sa kasaysayan sa kataposang tulo ka mga hari sa Juda, si Nabucodonosor nagrepresentar sa “panahon sa katapusan” diha sa tulo ka mga sugo. Si Manases gisundan sa iyang anak nga si Amon.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

Ang Amon nagkahulogan ug “pagbansay” ug nagrepresentar sa yugto sa panahon sa dihang may “pagdugang sa kahibalo” nga magbansay sa mga “manggialamon” diha sa mensahe nga gibukhad. Si Amon dayon gisundan ni Josiah, ang bugtong hari sa pito nga may medyo maayong, bisan komplikado, nga propetikong kasaysayan.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

Ang Josias nagkahulogan ug “ang patukoranan sa Dios,” ug nagrepresentar sa pagpatukod sa mga kamatuoran nga naablihan na sa “panahon sa katapusan.” Ang pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan ni Amon gipundok ni William Miller, pinaagi sa paggiya ni Gabriel ug sa ubang balaan nga mga manulonda. Ang buluhaton ni Miller girepresentahan sa ngalan nga Josias, kay iyang gitukod ang mga patukoranan sa kalihokan. Aduna pay daghan nga mas mailhan bahin kang Josias, apan mopadayon kita ngadto sa iyang anak nga si Joahaz.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> Si Jehoahaz may kaluhaan ug tulo ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod siya sa paghari; ug naghari siya sulod sa tulo ka bulan sa Jerusalem. Ug ang ngalan sa iyang inahan mao si Hamutal, ang anak nga babaye ni Jeremias nga taga-Libna. Ug iyang gibuhat ang dautan sa panan-aw sa Ginoo, sumala sa tanan nga gibuhat sa iyang mga amahan. Ug gigapos siya ni Faraon-neco sa Ribla, sa yuta sa Hamath, aron dili siya maghari sa Jerusalem; ug gipahamtang sa yuta ang buhis nga usa ka gatus ka talento nga salapi, ug usa ka talento nga bulawan. Ug gihimo ni Faraon-neco si Eliakim, ang anak ni Josias, nga hari puli kang Josias nga iyang amahan, ug giilisan ang iyang ngalan ngadto kang Jehoiakim, ug gidala si Jehoahaz palayo; ug siya miadto sa Egipto, ug didto namatay. 2 Mga Hari 23:31–34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

Ang Jehoahaz nagpasabot ug “si Jehova midakop,” ug siya gidakop ni Faraon-neco. Si Jehoahaz, ang anak ni Josias, gidakop ni Faraon-necoh ug gipulihan sa iyang igsoon nga si Eliakim, nga nagkahulogan ug “ang Dios sa pagpabangon.” Unya giusab ni Faraon-necoh ang ngalan ni Eliakim ngadto kang Jehoiakim, nga nagpasabot ug “ang Dios mobangon.” Ang pag-ilis sa ngalan maoy simbolo sa usa ka pakigsaad nga relasyon, ug sa pagpahigayon sa unang mensahe sa gahum, ang Dios mosulod sa pakigsaad uban sa usa ka katawhan, samtang sa mao rang higayon molabay Siya sa usa ka kanhing katawhan sa pakigsaad.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

Niadtong Agosto 11, 1840, ang Imperyong Ottoman nga girepresentahan sa upat ka mga hangin nga gibuhian sulod sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw, gipugngan, o sumala sa kahulogan sa Jehoahaz, sila “gidakop.” Sa maong higayon, si Eliakim gihimong hari ug ang iyang ngalan giusab ngadto sa Jehoiakim, nga nagkahulogan og “Ang Dios mobangon.” Si Jehoiakim gisundan sa iyang anak nga si Jehoiachin, nga adunay tulo ka mga ngalan diha sa Kasulatan.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

Ang ngalan nga Jehoiachin nagkahulogan og “ang Ginoo magapahamutang ug magapalig-on.” Siya mao ang anak ni Jehoiakim, ug siya nagtimaan sa pag-abot sa ikaduhang manulonda sa tingpamulak sa 1844, ingon nga ang Dios “nagapahamutang ug nagapalig-on” sa bag-o, tinuod, Protestante nga sungay. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda gipalig-on pinaagi sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit, ug ang Jeconiah ug Coniah nagkahulogan og “ang Dios magapalig-on.” Ang tulo ka mga ngalan, nga ang matag usa may samang kahulogan, nagrepresentar sa pagdugtong sa Tungang Gabii nga Singgit ngadto sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Diha sa katapusang pagbubo sa Espiritu Santo sa panahon sa Makusog nga Singgit nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatimbrihan. Ang pagtimbre sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway pinaagi sa antitipo sa Tungang Gabii nga Singgit sa kalihokang Millerite, ug si Jehoiachin, nga gitawag usab nga Jeconiah ug Coniah, maoy usa ka simbolo sa pagtimbre.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> Samtang ako buhi, nagaingon ang Ginoo, bisan pa si Conias nga anak ni Joacim, hari sa Juda, maoy singsing nga patik sa akong too nga kamot, apan lukahon ko gihapon ikaw gikan didto; ug itugyan ko ikaw ngadto sa kamot niadtong nangita sa imong kinabuhi, ug ngadto sa kamot niadtong ang ilang nawong imong gikahadlokan, bisan ngadto sa kamot ni Nabucodonosor nga hari sa Babilonia, ug ngadto sa kamot sa mga Caldehanon. Ug isalibay ko ikaw, ug ang imong inahan nga nag-anak kanimo, ngadto sa laing yuta, diin wala kamo matawo; ug didto mangamatay kamo. Apan sa yuta nga ilang gitinguhang balikan, didto dili sila makabalik. Kining tawhana ba nga si Conias usa ka tinamay, nadugmok nga diosdios? usa ba siya ka sudlanan nga walay kahimut-an? ngano man nga sila gisalikway, siya ug ang iyang kaliwat, ug gisalikway ngadto sa yuta nga wala nila hiilhi? O yuta, yuta, yuta, pamati sa pulong sa Ginoo. Jeremias 22:24–29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

Si Jehoiachin, Jeconiah, ug Coniah nagrepresentar sa panahon sa pagpatik, sa dihang ang ikaduhang manulonda gidugtongan sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Siya nagrepresentar sa panahon sa pagpatik sa mga buang-buang. Ang daotang hari nagrepresentar niadtong mga buang-buang nga birhen sa Laodicea nga, sa panahon sa pagpatik, gitagana sa pagdawat sa marka sa mananap, sanglit sila pagaluwaon sa walay katapusan gikan sa baba sa Ginoo.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

Ang singsing nga patik sa too nga kamot sa Dios mao ang Iyang selyo, ug kadtong mga isuka gikan sa baba sa Ginoo sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gitandi kang Zerubabel, ang tawo nga may tingga nga tuldanan sa “pito ka mga panahon” diha sa iyang kamot.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> Isulti kang Zorobabel, gobernador sa Juda, nga nagaingon: Uyogon ko ang mga langit ug ang yuta; ug akong pukanon ang trono sa mga gingharian, ug laglagon ko ang kusog sa mga gingharian sa mga nasod; ug akong pukanon ang mga carro ug sila nga nanagkabayo diha niini; ug ang mga kabayo ug ang ilang mga magkakabayo mangapukan, ang matag usa pinaagi sa espada sa iyang igsoon. Niadtong adlawa, nagaingon si Jehova sa mga panon, kuhaon ko ikaw, O Zorobabel, akong alagad, ang anak ni Sealtiel, nagaingon si Jehova, ug himoon ko ikaw nga ingon sa usa ka singsing nga patik; kay pinili ko ikaw, nagaingon si Jehova sa mga panon. Hageo 2:21–23.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

Ang “bato nga kapangdolan” nga mao ang “pito ka pilo” mao ang “hulogtimbangan” diha sa kamot ni Zerubbabel, ug siya gilarawan ingon nga “singsing nga pantatak” nga gigamit sa Dios sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang singsing nga pantatak, o ang “timaan,” ibutang ibabaw niadtong mga “nagapanghupaw ug nagatu-aw” tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa Jerusalem. Ang pagpanghupaw ug pagtu-aw nagpaila sa kasinatian niadtong mga gitimrihan, ug ang pagpangtimaan sa ilang pagpanghupaw ug pagtu-aw mao ang simbolo sa ilang sulodnong tubag ngadto sa tambal sa “pito ka pilo.” Kini mao ang pagsugid sa ilang mga sala ug sa mga sala sa ilang mga amahan. Kini mao ang pag-ila nga sila wala magalakaw uban sa Dios ug nga ang Dios wala magalakaw uban kanila sukad pa sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020. Kini mao ang pagsulay nga napakyasan niadtong 1863, sulod sa yugto sa panahon sa dihang ang Philadelphia nagabalhin ngadto sa Laodicea. Kini nagatipo sa yugto sa panahon sa dihang kadtong girepresentahan ni Coniah sa walay kataposan natukod ingon nga mga buang nga ulay nga Laodicean, ug kadtong girepresentahan ni Zerubbabel sa walay kataposan natukod ingon nga mga manggialamon nga ulay nga Philadelphian.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

Si Jehoichin gisundan ni Zedekias, ang kataposang hari sa pito ka mga hari. Ingon nga si Manases nagrepresentar sa 1798, ug sa “panahon sa katapusan,” si Zedekias kinahanglan magrepresentar sa Oktubre 22, 1844, sa dihang ang panan-awon “mosulti, ug dili mamakak.” Ang Zedekias maoy usa ka ngalan nga naporma pinaagi sa paghiusa sa duha ka Hebreohanong mga pulong. Ang usa ka pulong mao ang “Jehova,” ug kini gihiusa uban sa pulong nga gihubad diha sa Daniel kapitulo otso, ug bersikulo katorse, ingon nga “hinloan.” Ang Zedekias nagkahulogan sa paghinlo sa templo sa Dios, nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

Ang katapusang pito ka mga hari sa Juda nagrepresentar sa progresibong kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Si Jehoiakim mao ang simbolo sa Agosto 11, 1840, nga sa baylo nagrepresentar sa Septyembre 11, 2001. Siya usa ka simbolo sa pagpalig-on sa mensahe sa unang manulonda, ug gipaila siya sa unang bersikulo sa Daniel kapitulo uno. Busa, ang kahimtang ug konteksto sa Daniel kapitulo uno mao ang pagpalig-on sa mensahe sa unang manulonda, ingon sa girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo napulo. Sa Pinadayag kapitulo napulo mikunsad si Cristo uban ang usa ka gamayng basahon sa Iyang kamot nga gisugo si Juan sa pagkaon niini. Mao kini ang hinungdan nga ang unang pagsulay diha sa basahon ni Daniel may kalabotan sa pagkaon.

We will continue these subjects in the next article.

Padayonon nato kining mga hilisgutan sa sunod nga artikulo.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, pakan-a ang imong tiyan, ug pun-a ang imong mga tinae niining linukot nga akong gihatag kanimo. Unya gikaon ko kini; ug kini diha sa akong baba sama sa dugos tungod sa katam-is. Ezekiel 3:3.

Back to Articles