Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Eight

Ang Basahon ni Daniel - Numero Singkwenta’y Otso

Wisdom Unsealed: Exploring the Threefold Union and the Riddle of 666 in Prophecy

Ang Kaalam nga Gibuksan: Pagsusi sa Tulo-ka-pilo nga Panaghiusa ug sa Tigmo sa 666 sa Tagna

Author

Jeff Pippenger

Published

January 22, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

It has been established upon several witnesses that in history and in prophecy Rome always comes up eighth and is of the seven. The prophetic riddle of this symbol is part of what the Lion of the tribe of Judah unseals just before the close of probation. Christ never changes, and in the First and Great Disappointments of Millerite history, He revealed a truth which explained the mystery of the disappointment.

Napamatuod na pinaagi sa daghang mga saksi nga sa kasaysayan ug sa tagna ang Roma kanunayng moabot nga ikawalo ug sakop sa pito. Ang matagnon nga tigmo niini nga simbolo kabahin sa ginabukas sa Leon sa banay ni Juda sa wala pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay. Si Cristo dili gayud mausab, ug sa Una ug Dakong mga Kasagmuyo sa kasaysayan sa mga Millerite, Iyang gipadayag ang usa ka kamatuoran nga nagpatin-aw sa misteryo sa maong kasagmuyo.

After the First Disappointment in Millerite history, He removed His hand from a mistake in some of the figures represented upon the 1843 chart. The mistake represented the prophetic misunderstanding that produced the Disappointment. The Millerites were ultimately led to a series of understandings, which firmly established the starting date of the twenty-three hundred days. With a firm starting point, that was primarily based upon the date of the cross, they then saw the same prophetic evidence that they had been employing to identify 1843, actually identified not only 1844, but the very day of October 22, 1844.

Human sa Unang Kasagmuyo sa kasaysayan sa mga Millerite, gikuha Niya ang Iyang kamot gikan sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero nga gipakita sa tsart sa 1843. Ang maong sayop nagrepresentar sa sayop nga pagsabot sa propesiya nga maoy nakaresulta sa Kasagmuyo. Ang mga Millerite sa kataposan gidala ngadto sa sunod-sunod nga mga pagsabot, nga malig-on nga nagpatukod sa petsa sa pagsugod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw. Uban sa usa ka lig-on nga punto sa pagsugod, nga nag-una sa tanan gibase sa petsa sa krus, ilang nakita dayon nga ang samang ebidensiyang propetiko nga ilang gigamit sa pag-ila sa 1843, sa pagkatinuod nagtimaan dili lamang sa 1844, kondili sa mismong adlaw sa Oktubre 22, 1844.

After the second and Great Disappointment, the Lord once again revealed a truth which answered all the prophetic dilemmas created by their incorrect proclamation that October 22, 1844 was the Second Coming of Christ. The Lord opened the subject of the Sanctuary, and its connected truths, and the Great Disappointment was explained.

Human sa ikaduhang ug Daku nga Kapakyasan, ang Ginoo sa makausa pa nagpadayag ug kamatuoran nga mitubag sa tanang mga kalisdanan sa panagna nga namugna pinaagi sa ilang sayop nga pagpahibalo nga ang Oktubre 22, 1844 mao ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Giablihan sa Ginoo ang hilisgotan sa Santuwaryo, ug ang mga kamatuoran nga nalambigit niini, ug ang Daku nga Kapakyasan gipatin-aw.

> “As a people, we should be earnest students of prophecy; we should not rest until we become intelligent in regard to the subject of the sanctuary, which is brought out in the visions of Daniel and John. This subject sheds great light on our present position and work, and gives us unmistakable proof that God has led us in our past experience. It explains our disappointment in 1844, showing us that the sanctuary to be cleansed was not the earth, as we had supposed, but that Christ then entered into the most holy apartment of the heavenly sanctuary, and is there performing the closing work of his priestly office, in fulfillment of the words of the angel to the prophet Daniel, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’

> “Ingon nga usa ka katawhan, kinahanglan kita mahimong matinud-anong mga tigtoon sa tagna; dili kita angay mopahulay hangtod nga mahimo kitang may salabutan mahitungod sa hilisgotan sa santuwaryo, nga gipadayag diha sa mga panan-awon ni Daniel ug ni Juan. Kining hilisgotana naghatag ug dakong kahayag sa atong kasamtangang kahimtang ug buluhaton, ug nagahatag kanato ug dili masukol nga pamatuod nga ang Dios maoy nagmando kanato sa atong nangaging kasinatian. Kini nagpatin-aw sa atong kapakyasan sa 1844, sa pagpakita kanato nga ang santuwaryo nga pagahinloan dili ang yuta, sumala sa atong gihunahuna, kondili nga si Cristo niadto misulod ngadto sa labing balaang dapit sa langitnong santuwaryo, ug didto nagahimo sa panapos nga buluhaton sa iyang katungdanang pagkapari, sa katumanan sa mga pulong sa manulonda ngadto sa propeta nga si Daniel, ‘Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya ang santuwaryo pagahinloan.’”

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great way-marks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so. God’s people are now to have their eyes fixed on the heavenly sanctuary, where the final ministration of our great High Priest in the work of the judgment is going forward,—where he is interceding for his people.” Review and Herald, November 27, 1883.

> “Ang atong pagtoo mahitungod sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda husto. Ang dagkung mga timaan sa dalan nga atong nalabyan dili matarug. Bisan pa kon ang mga panon sa impiyerno mosulay sa paggisi kanila gikan sa ilang patukoranan, ug maningkamot nga magmadaogon sa hunahuna nga sila nakamalampuson, apan sila dili makadaug. Kining mga haligi sa kamatuoran nagatindog nga malig-on sama sa walay-kataposang kabungtoran, dili matarog tungod sa tanang mga paningkamot sa mga tawo inubanan sa mga paningkamot ni Satanas ug sa iyang mga panon. Daghan ang atong ikat-on, ug kinahanglan kita sa kanunay magsusi sa Kasulatan aron makita kon kining mga butanga tinuod ba. Ang katawhan sa Dios karon kinahanglan magtutok sa ilang mga mata ngadto sa langitnong santuwaryo, diin ang katapusang pagministeryo sa atong dakung Labawng Sacerdote diha sa buluhaton sa paghukom nagapadayon,—diin siya nagapangamuyo alang sa iyang katawhan.” Review and Herald, Nobiyembre 27, 1883.

The disappointment of the disciples at the crucifixion was based upon an incorrect understanding of the kingdom which Christ was to establish at the cross. John the Baptist and the apostle Paul’s ministries included the work of identifying that the dispensation of literal Israel and the literal earthly sanctuary had transitioned unto spiritual Israel and the spiritual heavenly sanctuary. The Lion of the tribe of Judah always explains the disappointment to the “wise.” The explanation of the prophetic riddle of Rome being “the eighth, but is of the seven”, is part of the work the Lion of Judah is accomplishing to explain the disappointment of July 18, 2020.

Ang kapakyasan sa paglaum sa mga tinun-an sa paglansang sa krus napasukad sa sayop nga pagsabot sa gingharian nga pagatukoron ni Cristo sa krus. Ang mga ministeryo ni Juan Bautista ug ni apostol Pablo naglakip sa buluhaton sa pag-ila nga ang dispensasyon sa literal nga Israel ug sa literal nga yutan-ong santuwaryo mibalhin ngadto sa espirituwal nga Israel ug sa espirituwal nga langitnong santuwaryo. Ang Leon sa banay ni Juda sa kanunay nagpasabot sa kapakyasan sa paglaum ngadto sa “mga manggialamon.” Ang pagpasabot sa matagnaong tigmo nga ang Roma mao ang “ikawalo, apan iya sa pito,” kabahin sa buluhaton nga ginabuhat sa Leon sa Juda aron ipasabot ang kapakyasan sa paglaum sa Hulyo 18, 2020.

The Millerites saw Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and they saw the distinction between paganism and papalism, but could not see papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Shortly after 1844, the pioneers saw that the United States was the next kingdom of Bible prophecy.

Ang mga Millerite nakakita sa Roma ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug nakita nila ang kalainan tali sa paganoismo ug sa pagkapapa, apan wala nila makita ang papal nga Roma ingon nga ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia. Wala madugay human sa 1844, nakita sa mga pioneer nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang sunod nga gingharian sa tagna sa Biblia.

That recognition is represented upon the 1850 pioneer chart, but their ability to recognize the full illustration of the kingdoms of Bible prophecy, as represented in Revelation chapter seventeen, was beyond their ability to comprehend, for they began to wander in the wilderness of Laodicea after their rejection of the “seven times” in 1863.

Kana nga pag-ila girepresentar diha sa pioneer chart sa 1850, apan ang ilang abilidad sa pag-ila sa bug-os nga hulagway sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ingon sa girepresentar sa Pinadayag kapitulo disi-siyete, labaw pa sa ilang katakus sa pagsabot, kay nagsugod sila sa pagsalaag didto sa kamingawan sa Laodicea human sa ilang pagsalikway sa “pito ka mga panahon” niadtong 1863.

> “The history of ancient Israel is a striking illustration of the past experience of the Adventist body. God led His people in the advent movement, even as He led the children of Israel from Egypt. In the great disappointment their faith was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea. Had they still trusted to the guiding hand that had been with them in their past experience, they would have seen the salvation of God. If all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts. A flood of light would have been shed upon the world. Years ago the inhabitants of the earth would have been warned, the closing work completed, and Christ would have come for the redemption of His people.

> “Ang kasaysayan sa karaang Israel maoy usa ka makapukaw nga hulagway sa nangaging kasinatian sa lawas Adventista. Giyahan sa Dios ang Iyang katawhan diha sa kalihokang advento, maingon usab nga Iyang gigiyahan ang mga anak sa Israel gikan sa Egipto. Diha sa dakong kapakyasan, gisulayan ang ilang pagtuo ingon sa pagtuo sa mga Hebreohanon didto sa Pulang Dagat. Kon nagpadayon pa sila sa pagsalig sa kamot nga nagmando nga nag-uban kanila sa ilang nangaging kasinatian, ilang nakita unta ang kaluwasan sa Dios. Kon ang tanan nga nagbuhat nga nagkahiusa diha sa buluhaton niadtong 1844 midawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug nagmantala niini diha sa gahum sa Espiritu Santo, ang Ginoo molihok unta sa gamhanang paagi uban sa ilang mga paningkamot. Usa ka baha sa kahayag ang maibubo unta ibabaw sa kalibotan. Sa milabay nang mga katuigan, ang mga lumolupyo sa yuta mapasidan-an na unta, ang pangaposang buluhaton mahuman na unta, ug si Cristo mianhi na unta alang sa pagtubos sa Iyang katawhan.”

> “It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

> “Dili kabubut-on sa Dios nga ang Israel maglatagaw sulod sa kap-atan ka tuig didto sa kamingawan; ang Iyang tinguha mao ang pagdala kanila dayon ngadto sa yuta sa Canaan ug pagpahamutang kanila didto ingon nga usa ka balaan, malipayon nga katawhan. Apan ‘wala sila makasulod tungod sa pagkadili-matinoohon.’ Hebreohanon 3:19. Tungod sa ilang pagkasayop sa dalan ug pagtalikod sa pagtoo, nangamatay sila didto sa kamingawan, ug ang uban gipatindog aron makasulod sa Yutang Saad. Sa samang paagi, dili kabubut-on sa Dios nga ang pag-anhi ni Cristo malangan sa ingon ka taas ug nga ang Iyang katawhan magpabilin sulod sa daghang mga tuig niining kalibutan sa sala ug kasubo. Apan ang pagkadili-matinoohon maoy nakapabulag kanila gikan sa Dios. Tungod kay sila midumili sa pagbuhat sa buluhaton nga Iyang gitudlo kanila, ang uban gipatindog aron imantala ang mensahe. Tungod sa kalooy ngadto sa kalibutan, gilangan ni Jesus ang Iyang pag-anhi, aron ang mga makasasala makabaton ug kahigayonan sa pagpatalinghug sa pasidaan ug makakaplag diha Kaniya ug dangpanan sa dili pa ikabubo ang kapungot sa Dios.” The Great Controversy, 458.

James and Ellen White both identified that the movement had transitioned into the movement of Laodicea in 1856, and in the previous passage she identifies that “if all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts.” Then she says, “In like manner,” the “backsliding and apostasy” that ancient Israel manifested, caused ancient Israel to “perish in the desert.” The passage is identifying that Laodicean Adventism began to wander in the wilderness in the time period when those who had proclaimed the message of the Midnight Cry were still alive.

Si James ug si Ellen White parehong nag-ila nga ang kalihukan miagi ngadto sa kalihukan sa Laodicea niadtong 1856, ug sa miaging pahayag iyang giila nga “kon ang tanan nga nagbuhat nga hiniusang naningkamot sa buluhaton niadtong 1844, midawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug nagpahayag niini pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu, ang Ginoo magbuhat unta sa dakung paagi uban sa ilang mga paningkamot.” Unya siya miingon, “Sa sama nga paagi,” ang “pagkabiya sa pagtoo ug apostasiya” nga gipadayag sa karaang Israel, maoy hinungdan nga ang karaang Israel “mangamatay sa kamingawan.” Ang maong pahayag nag-ila nga ang Adventismo sa Laodicea nagsugod sa paglatagaw sa kamingawan sulod sa yugto sa panahon nga buhi pa kadtong mga nagpahayag sa mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii.

Today the theologians (the learned) identify various applications for Revelation chapter seventeen, that are either derived from the methodology of futurism that was invented by the Jesuits, or the corrupted theological practices of apostate Protestantism. The symbols of Revelation seventeen, are very simple. We have identified the necessary symbols, so we will return to the kingdoms represented there and align them with the kingdoms of Daniel chapter two, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Karon ang mga teologo (ang mga kinaadman) nagaila sa nagkalainlaing mga pagpadapat alang sa Pinadayag kapitulo disiyesiete, nga gikuha man gikan sa pamaagi sa futurismo nga giimbento sa mga Heswita, o gikan sa nadaot nga mga pamaaging teolohikal sa apostatang Protestante. Ang mga simbolo sa Pinadayag disiyesiete yano ra kaayo. Atong giila ang gikinahanglang mga simbolo, busa mobalik kita sa mga gingharian nga girepresentahan didto ug ipahiuyon kini sa mga gingharian sa Daniel kapitulo dos, kay si Jesus kanunayng naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:10–12.

> Ug adunay pito ka mga hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa atua karon, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moanhi, kinahanglan nga magapabilin siya sa hamubo lamang nga panahon. Ug ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao, ug karon wala na, siya mao ang ikawalo, ug gikan sa pito, ug moadto ngadto sa pagkalaglag. Ug ang napulo ka mga sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat sila ug gahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Pinadayag 17:10–12.

In verse three, John was spiritually conveyed to 1798. At that vantage point in history, he was told that there were five kingdoms that had already fallen. Those kingdoms were Babylon, Medo-Persia, Greece, pagan Rome and papal Rome. William Miller could not unravel this passage in chapter seventeen, for he could not recognize that papal Rome was a distinct kingdom from pagan Rome. Yet the sequence is addressed in chapters twelve and thirteen of Revelation, for the dragon in chapter twelve represented pagan Rome, the beast that came from the sea in chapter thirteen was the papacy and the earth beast is the United States. Sister White identifies all three of these beasts as the dragon, the beast and the false prophet. In providing her testimony she identifies the sequence of the kingdoms, and the sequence agrees with the application we are making of Revelation seventeen.

Sa bersikulo tres, si Juan gidala sa espiritu ngadto sa tuig 1798. Gikan nianang dapita sa kasaysayan, gisuginlan siya nga adunay lima ka gingharian nga nangapukan na. Kining mga ginghariana mao ang Babilonia, Medo-Persia, Gresya, pagano nga Roma, ug papa nga Roma. Si William Miller wala makahimo sa paghubad niining pahayag sa kapitulo disi-siyete, kay wala niya mailhi nga ang papa nga Roma usa ka lahi nga gingharian gikan sa pagano nga Roma. Apan ang maong sunod-sunod nga pagkahan-ay gihisgotan sa mga kapitulo dose ug trese sa Pinadayag, kay ang dragon sa kapitulo dose nagrepresentar sa pagano nga Roma, ang mananap nga migula gikan sa dagat sa kapitulo trese mao ang kapapahan, ug ang mananap sa yuta mao ang Tinipong Bansa sa Amerika. Gipasabot ni Sister White kining tulo ka mananap ingon nga ang dragon, ang mananap, ug ang mini nga manalagna. Sa paghatag sa iyang pagpamatuod, iyang giila ang sunod-sunod nga pagkahan-ay sa mga gingharian, ug ang maong pagkahan-ay nagkauyon sa paggamit nga among gihimo sa Pinadayag disi-siyete.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> “Ilalom sa mga simbolo sa usa ka dakong mapulang dragon, usa ka mananap nga sama sa leopardo, ug usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa sa nating karnero, ang yutan-ong mga kagamhanan nga ilabina gayud maapil sa pagyatak sa balaod sa Dios ug sa paglutos sa Iyang katawhan, gipakita kang Juan. Ang gubat nagapadayon hangtod sa katapusan sa panahon. Ang katawhan sa Dios, nga gisimbolohan sa usa ka balaang babaye ug sa iyang mga anak, gipadayag nga anaa sa hilabihang pagkaminorya. Sa kaulahiang mga adlaw usa na lamang ka salin ang nahibilin. Mahitungod kanila si Juan nagaingon ingon nga sila mao ang ‘nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug adunay pagpamatuod ni Jesu-Cristo.’”

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.

> “Pinaagi sa paganismo, ug unya pinaagi sa Pagkapapa, gigamit ni Satanas ang iyang gahum sulod sa daghang mga siglo sa paningkamot sa pagpapas gikan sa yuta sa matinumanong mga saksi sa Dios. Ang mga pagano ug ang mga papista gipalihok sa mao rang espiritu sa dragon. Nagkalahi lamang sila niini, nga ang Pagkapapa, nga nagapakaaron-ingnon sa pag-alagad sa Dios, mao ang labi pang makuyaw ug mapintas nga kaaway. Pinaagi sa Romanismo, gibihag ni Satanas ang kalibotan. Ang iglesia sa Dios nga nagaangkon nga iya siya nalambigit ngadto sa han-ay niining limbong, ug sulod sa kapin sa usa ka libo ka tuig ang katawhan sa Dios nag-antus ilalom sa kapungot sa dragon. Ug sa dihang ang Pagkapapa, nga gihinganlan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosubli sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao gihapong mapintas ug mapasipalahong buluhaton. Kini nga gahum, ang ulahi nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbolohan pinaagi sa usa ka mapintas nga mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero.”

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “Apan ang mapintas nga guhit sa propetikong lapis nagpadayag ug kausaban niini nga malinawon nga talan-awon. Ang mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero mosulti uban sa tingog sa dragon, ug ‘gigamit niya ang tanang gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan.’ Ang tagna nagapahayag nga siya moingon kanila nga nagapuyo sa yuta nga kinahanglan sila magbuhat ug larawan sa mananap, ug nga “gipapadawat niya sa tanan, gagmay ug dagko, dato ug kabus, gawasnon ug ulipon, ang usa ka timaan sa ilang toong kamot, o sa ilang mga agtang; ug nga walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas kaniya nga may timaan, o sa ngalan sa mananap, o sa gidaghanon sa iyang ngalan.” Sa ingon niini ang Protestanteismo nagsunod sa mga lakang sa Kapapahan.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

In the first paragraph of the last passage, Sister White identifies pagan Rome, papal Rome and the United States as “earthly governments.” In the second paragraph she identifies that the governments were sequential when she says, “through paganism, and then through the Papacy,” and “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work.” She does not stop there though, for in the third paragraph she identifies that the United States was to force another kingdom upon the entire world. She says, “The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast.”

Sa unang parapo sa kataposang pahayag, giila ni Sister White ang paganong Roma, ang papadong Roma, ug ang Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga “mga yutan-ong kagamhanan.” Sa ikaduhang parapo iyang giila nga ang mga kagamhanan sunod-sunod diha sa pag-abot sa dihang siya miingon, “pinaagi sa paganismo, ug unya pinaagi sa Kapapahan,” ug “sa dihang ang Kapapahan, nga gikawatan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa pagpanglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosangyaw sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa maong mapintas ug mapasipalahong buluhaton.” Apan wala siya mohunong didto, kay sa ikatulong parapo iyang giila nga ang Tinipong Bansa sa Amerika maoy mopugos sa laing gingharian ibabaw sa tibuok kalibotan. Siya miingon, “Ang mananap nga adunay mga sungay nga sama sa nating karnero nagsulti pinaagi sa tingog sa usa ka dragon, ug ‘nagagamit sa tanang kagahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan.’ Ang tagna nagpahayag nga siya magaingon kanila nga nanagpuyo sa yuta nga sila magbuhat ug usa ka larawan alang sa mananap.”

Revelation chapters twelve and thirteen, identify pagan Rome, papal Rome, the United States and the world image of the beast, that is set up by the United States. The definition of the “image of the beast” is the combination of Church and State, and for the entire world to set up an image of the beast, by definition it identifies that in the last days, a one-world government will be forced upon the entire earth. The kingdom will consist of a State and a Church, with the Church ruling over the relationship. Revelation chapters twelve and thirteen, identify four sequential kingdoms, and those same kingdoms are represented in chapter seventeen, and also in Daniel chapter two.

Ang Pinadayag mga kapitulo dose ug trese, nag-ila sa paganong Roma, sa papal nga Roma, sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa pangkalibotang larawan sa mananap nga gitukod sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang kahulogan sa “larawan sa mananap” mao ang paghiusa sa Iglesia ug Estado, ug aron ang tibuok kalibotan makapatindog ug usa ka larawan sa mananap, pinaagi sa kahulugan niini nag-ila kini nga sa kataposang mga adlaw, usa ka pangkalibotang kagamhanan ang ipugos sa tibuok yuta. Ang gingharian maglangkob sa usa ka Estado ug usa ka Iglesia, uban sa Iglesia nga magmando ibabaw sa maong relasyon. Ang Pinadayag mga kapitulo dose ug trese, nag-ila sa upat ka sunod-sunod nga mga gingharian, ug ang mao rang mga gingharian gihulagway sa kapitulo disesiete, ug usab sa Daniel kapitulo dos.

In 1798, John saw the first five kingdoms of Bible prophecy had already fallen, and that in 1798, one kingdom then existed. The kingdom of Bible prophecy that began in 1798, was the earth beast of Revelation thirteen, that began as a lamb, but ends up speaking as a dragon. The United States is the two-horned sixth kingdom of Bible prophecy, that follows the fifth kingdom of spiritual Babylon that had received a deadly wound. The fifth kingdom was spiritual Babylon, who had been typified by the first kingdom of literal Babylon. The sixth kingdom with two horns had been typified by the two arms of silver.

Sa 1798, nakita ni Juan nga ang unang lima ka gingharian sa tagna sa Biblia nangapukan na, ug nga niadtong 1798, may usa ka gingharian nga anaa kaniadto. Ang gingharian sa tagna sa Biblia nga nagsugod niadtong 1798 mao ang mananap sa yuta sa Pinadayag trese, nga nagsugod ingon nga usa ka nating karnero, apan sa katapusan mosulti ingon nga usa ka dragon. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nga adunay duha ka sungay, nga mosunod sa ikalimang gingharian sa espirituwal nga Babilonia nga nakadawat ug samad nga makamatay. Ang ikalimang gingharian mao ang espirituwal nga Babilonia, nga gihulagway nang daan pinaagi sa unang gingharian sa literal nga Babilonia. Ang ikaunom nga gingharian nga adunay duha ka sungay gihulagway nang daan pinaagi sa duha ka bukton nga salapi.

In 1798, there was to be a kingdom that was yet in the future, for in 1798, “the other is not yet come.” When that seventh kingdom came into history, it would only “continue a short space.” The fifth kingdom received a deadly wound, the sixth kingdom had two horns and the seventh kingdom only continues for a brief period of time. The context of the passage identified that the seventh kingdom is represented by the “ten kings”, for when the “ten kings” become a kingdom, they only rule for “one hour,” and one “hour” is a short “space.” When the “ten kings” do reign, they rule together for the “one hour” with the beast.

Sa 1798, adunay usa ka gingharian nga umaabot pa sa unahan, kay sa 1798, “ang usa wala pa moabot.” Sa dihang ang ikapitong gingharian miabot sa kasaysayan, kini “magapadayon lamang sa mubo nga panahon.” Ang ikalimang gingharian nakadawat ug makamatay nga samad, ang ikaunom nga gingharian adunay duha ka sungay, ug ang ikapitong gingharian nagapadayon lamang sulod sa hamubo nga yugto sa panahon. Ang konteksto sa teksto nagpakilala nga ang ikapitong gingharian girepresentahan sa “napulo ka mga hari,” kay sa dihang ang “napulo ka mga hari” mahimong usa ka gingharian, sila magahari lamang sulod sa “usa ka takna,” ug ang usa ka “takna” maoy mubo nga “panahon.” Sa dihang ang “napulo ka mga hari” magahari na, sila magahari nga managsama sulod sa “usa ka takna” uban sa mapintas nga mananap.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat sila ug gahom ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Pinadayag 17:12.

The “ten horns” are the seventh kingdom, but they rule together with the beast for “one hour”. The “one hour” is the period of the Sunday law crisis that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. They agree to rule with the beast, for they are forced to do so by the primary king, which is the United States. Sister White in the passage we just cited, identifies that the last power to persecute God’s people is the earth beast.

Ang “napulo ka sungay” mao ang ikapitong gingharian, apan sila maghari uban sa mapintas nga mananap sulod sa “usa ka takna”. Ang “usa ka takna” mao ang yugto sa krisis sa balaod sa Domingo nga nagsugod sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Sila miuyon sa pagdumala uban sa mapintas nga mananap, kay napugos sila sa pagbuhat niini sa pangulong hari, nga mao ang Estados Unidos. Si Sister White, diha sa sipi nga atong bag-o lang gikutlo, nagpaila nga ang ulahing gahum nga molutos sa katawhan sa Dios mao ang mananap sa yuta.

> “John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “Nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosanong sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao rang mapintas ug mapasipalahong buluhaton. Kini nga gahum, ang ulahi nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbuloan pinaagi sa usa ka mapintas nga mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

The last kingdom of Bible prophecy is brought about through the deception accomplished by the United States, as the False Prophet. The kingdom began as a lamb in 1798, but in the last days it forces the world to accept the worldwide image of the beast, which is by definition the combination of a Church and a State with the Church in control of the relationship. That kingdom is also identified as a three-fold union.

Ang kataposang gingharian sa tagna sa Biblia gipahinabo pinaagi sa limbong nga gidala ngadto sa katumanan sa Tinipong Bansa sa Amerika, ingon nga Mini nga Propeta. Nagsugod ang maong gingharian ingon nga usa ka nating karnero niadtong 1798, apan sa kataposang mga adlaw gipugos niini ang kalibotan sa pagdawat sa tibuok-kalibotang larawan sa mananap, nga sa kahulogan mao ang paghiusa sa usa ka Simbahan ug usa ka Estado uban sa Simbahan nga nagmando sa maong relasyon. Kana nga gingharian giila usab ingon nga usa ka tulo-ka-pilo nga panaghiusa.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> “Ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika maoy manguna sa pag-abot sa ilang mga kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa Espiritismo; sila moabot tabok sa kahiladman aron makiglamano sa gahum sa Roma; ug ubos sa impluwensya niining tulo-ka-bahin nga panaghiusa, kining nasora mosunod sa mga tunob sa Roma sa pagyatak sa mga katungod sa tanlag.” The Great Controversy, 588.

The threefold union is the union of the dragon, the beast and the false prophet, which in Revelation sixteen go forth to the kings of the earth and lead the world to Armageddon.

Ang tulo ka pilo nga panaghiusa mao ang panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta, nga sa Pinadayag 16 mogula ngadto sa mga hari sa yuta ug modala sa kalibotan ngadto sa Armagedon.

> And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.

> Ug nakita ko ang tulo ka mahugaw nga mga espiritu nga sama sa mga baki nga migula gikan sa baba sa dragon, ug gikan sa baba sa mananap, ug gikan sa baba sa mini nga propeta. Kay sila mao ang mga espiritu sa mga yawa, nga nagabuhat ug mga milagro, nga nanggula ngadto sa mga hari sa yuta ug sa tibuok kalibotan, aron tigumon sila ngadto sa gubat nianang dakong adlaw sa Dios nga Makagagahum sa tanan. Pinadayag 16:13, 14.

The “Roman power” is the papacy, the beast and the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound. The “Protestants” represent the United States, the false prophet, the sixth and final kingdom of Bible prophecy. “Spiritualism” is the United Nations, the dragon and the kingdom that agrees to rule for one hour with the beast. The threefold union is accomplished during the “one hour” that is the “hour” of the “great earthquake” in Revelation eleven, which is the soon-coming Sunday law.

Ang “gahum sa Roma” mao ang kapapahan, ang mapintas nga mananap ug ang ikalima nga gingharian sa tagna sa Biblia nga nakadawat ug makamatay nga samad. Ang mga “Protestante” nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang mini nga propeta, ang ikaunom ug katapusang gingharian sa tagna sa Biblia. Ang “Espiritismo” mao ang United Nations, ang dragon ug ang gingharian nga miuyon sa paghari sulod sa usa ka oras uban sa mapintas nga mananap. Ang tulo-ka-bahin nga panaghiusa matuman sulod sa “usa ka oras” nga mao ang “takna” sa “dakung linog” diha sa Pinadayag onse, nga mao ang haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa sugo nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga naglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasud hingpit nga maputol gikan sa pagkamatarong. Sa dihang ang Protestantismo mobakyaw sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahom sa Roma, sa dihang molatas siya sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritismo, sa dihang, ubos sa impluwensiya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga panggamhanan, ug maghimo ug paagi alang sa pagpakaylap sa mga bakak ug mga limbong sa kapapahan, nan mahibaloan nato nga miabut na ang panahon alang sa kahibulongang pagbuhat ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, volume 5, 451.

In Daniel chapter two, Babylon, the first kingdom of Bible prophecy represented by the head of gold, typifies spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy. The twofold kingdom of the Medes and Persians, the shoulders and arms of silver, the second kingdom of Bible prophecy in Daniel two, represents the two-horned earth beast, the United States, the sixth kingdom of Bible prophecy. The brass of the image of Daniel two, representing Greece, the third kingdom of Bible prophecy, represents the United Nations, the seventh head that continues for “one hour”, and that agrees to accept a position in the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

Sa Daniel kapitulo dos, ang Babilonya, ang unang gingharian sa tagna sa Biblia nga gilarawan pinaagi sa ulo nga bulawan, nagtimaan sa espirituwal nga Babilonya, ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia. Ang duruha ka bahin nga gingharian sa mga Medo ug Persiano, ang mga abaga ug mga bukton nga salapi, ang ikaduhang gingharian sa tagna sa Biblia diha sa Daniel dos, nagrepresentar sa mapintas nga mananap nga adunay duha ka sungay nga mogula gikan sa yuta, ang Tinipong Bansa sa Amerika, ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang tumbaga sa hulagway sa Daniel dos, nga nagrepresentar sa Gresya, ang ikatulong gingharian sa tagna sa Biblia, nagrepresentar sa Tinipong Bansa, ang ikapitong ulo nga magpadayon sulod sa “usa ka takna”, ug nga miuyon sa pagdawat sa usa ka katungdanan diha sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa bakak nga manalagna.

The iron kingdom of Daniel chapter two, the fourth kingdom of Bible prophecy, represents the eighth kingdom, that is of the seven. Literal pagan Rome, the fourth kingdom, represents modern Rome, which is a kingdom that is structured with the combination of Church and State, with the Church ruling over the relationship. That kingdom is threefold in nature, for the premier king of the “ten kings” is the sixth kingdom which is the earth beast. The sixth kingdom is Ahab, who was married to Jezebel. The sixth kingdom when represented in its threefold union is modern Rome, that was preceded by the fifth kingdom that was papal Rome, which was preceded by the fourth kingdom of pagan Rome.

Ang puthaw nga gingharian sa Daniel kapitulo dos, ang ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, nagrepresentar sa ikawalong gingharian, nga iya sa pito. Ang literal nga pagano nga Roma, ang ikaupat nga gingharian, nagrepresentar sa moderno nga Roma, nga usa ka gingharian nga napahimutang pinaagi sa panaghiusa sa Simbahan ug Estado, diin ang Simbahan mao ang nagmando sa maong relasyon. Kana nga gingharian may tulo-ka-bahin nga kinaiya, kay ang pangulong hari sa “napulo ka mga hari” mao ang ikaunom nga gingharian nga mao ang mananap sa yuta. Ang ikaunom nga gingharian mao si Ahab, nga naminyo kang Jezebel. Ang ikaunom nga gingharian, sa dihang girepresentar diha sa iyang tulo-ka-bahin nga panaghiusa, mao ang moderno nga Roma, nga giuna sa ikalimang gingharian nga mao ang pagkapapa sa Roma, nga giuna usab sa ikaupat nga gingharian sa pagano nga Roma.

The Millerites only saw Rome as the fourth and final kingdom. They recognized it was twofold in nature, but could see no other following earthly kingdom. The fourth kingdom was pagan Rome, which preceded papal Rome the fifth kingdom, that is followed by modern Rome the sixth kingdom. The sixth kingdom is the third of three Roman manifestations.

Ang mga Millerite nakakita lamang sa Roma ingon nga ikaupat ug kataposang gingharian. Ilang giila nga kini adunay duha ka porma sa kinaiya, apan wala silay nakita nga laing mosunod nga yutan-ong gingharian. Ang ikaupat nga gingharian mao ang pagano nga Roma, nga nag-una sa papal nga Roma, ang ikalimang gingharian, nga gisundan sa modernong Roma, ang ikaunom nga gingharian. Ang ikaunom nga gingharian mao ang ikatulo sa tulo ka pagpakita sa Roma.

The threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is both modern Rome and also Babylon the Great, whose deadly wound is healed. The United States, the United Nations and the whore of Tyre represent the eighth and final kingdom, but they are all three allies in the threefold union of the sixth kingdom, which is the last power “to wage war against the church and the law of God.”

Ang tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta mao ang modernong Roma ug usab ang Dakong Babilonia, kansang makamatay nga samad naayo na. Ang Estados Unidos, ang Nagkahiusang mga Nasod, ug ang bigaon nga Tiro nagrepresentar sa ikawalo ug kataposang gingharian, apan silang tulo mga kaalyado diha sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa ikaunom nga gingharian, nga mao ang kataposang gahum “sa pagpakiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios.”

The United States is one-third of the sixth kingdom. The United Nations, as part of the threefold union, is also one-third of the sixth kingdom, and the papacy is also one-third of the sixth kingdom. At this level the number for the United States is SIX, and the number for the United Nations is SIX and the number of the papacy is SIX. The threefold union represents the number of a man, the “man of sin”, and his number is SIX-SIX-SIX.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika maoy usa ka ikatulo sa ikaunom nga gingharian. Ang United Nations, isip kabahin sa tulo ka pilo nga panaghiusa, usa usab ka ikatulo sa ikaunom nga gingharian, ug ang kapapahan usa usab ka ikatulo sa ikaunom nga gingharian. Niini nga ang-ang ang numero alang sa Tinipong Bansa sa Amerika mao ang UNOM, ug ang numero alang sa United Nations mao ang UNOM, ug ang numero sa kapapahan mao ang UNOM. Ang tulo ka pilo nga panaghiusa nagrepresentar sa numero sa usa ka tawo, ang “tawo sa sala,” ug ang iyang numero mao ang UNOM-UNOM-UNOM.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Ania ang kaalam. Ang adunay salabutan pakuentaha ang gidaghanon sa mapintas nga mananap; kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:18.

The sixth and final separate kingdom is the United States, but it deceives the world, for it is the False Prophet.

Ang ikaunom ug kataposang lahi nga gingharian mao ang Estados Unidos, apan gilimbongan niini ang kalibotan, kay kini mao ang Mini nga Manalagna.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:12–14.

> Ug gigamit niya ang tanang kagahom sa nahaunang mapintas nga mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba niya ang yuta ug ang mga nagpuyo niini sa nahaunang mapintas nga mananap, kansang makamatay nga samad naayo. Ug nagbuhat siya ug dagkong mga katingalahan, sa ingon nga iyang gipakanaog ang kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta sa atubangan sa mga tawo, ug gilimbongan niya ang mga nagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatag kaniya ang kagahom sa pagbuhat sa atubangan sa mapintas nga mananap; nga nagaingon sa mga nagpuyo sa yuta, nga kinahanglan magbuhat sila ug larawan alang sa mapintas nga mananap, nga may samad pinaagi sa espada, ug nabuhi. Pinadayag 13:12–14.

The “power of the first beast before him,” represents the power that was given to the papacy by the kings of Europe, beginning with Clovis in the year 496. The United States uses its military might, accompanied by its economic might to deceive and coerce the world. The United States forces the world to worship the papacy, through the enforcement of Sunday worship. The United States performs great wonders by making fire, (a symbol of a message) to come down out of heaven, that is to be accomplished by the Information Super-Highway, that represents the full development of brainwashing and propaganda, that is the modern manifestation of hypnosis. Because of the escalating crisis brought upon the earth by Islam, as they fulfill their role in angering the nations, the world is deceived to accept the worldwide system of the combination of Church and State that consists of the dragon, the beast and the false prophet.

Ang “gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan,” nagrepresentar sa gahum nga gihatag sa kapapahan sa mga hari sa Europa, sugod kang Clovis sa tuig 496. Gigamit sa Estados Unidos ang iyang kusog militar, inubanan sa iyang gahum pang-ekonomiya, aron limbongan ug pugson ang kalibotan. Gipugos sa Estados Unidos ang kalibotan sa pagsimba sa kapapahan pinaagi sa pagpatuman sa pagsimba sa Domingo. Nagabuhat ang Estados Unidos ug dagkong mga katingalahan pinaagi sa pagpakanaug ug kalayo, (usa ka simbolo sa usa ka mensahe) gikan sa langit, nga pagatumanon pinaagi sa Information Super-Highway, nga nagrepresentar sa hingpit nga pagpalambo sa paghugas sa utok ug propaganda, nga mao ang modernong pagpakita sa hipnosis. Tungod sa nagkakusog nga krisis nga gidala sa Islam ngadto sa yuta, samtang gituman nila ang ilang papel sa pagpahagit sa kapungot sa mga nasod, ang kalibotan gilimbongan aron modawat sa tibuok-kalibotang sistema sa panaghiusa sa Iglesia ug Estado nga naglangkob sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta.

When verse eighteen of Revelation thirteen says count the number of the beast, the number is the three powers that come together to make up the sixth and final kingdom. When that kingdom of 666, is put in place, it will be the fulfillment of the prophetic riddle that the eighth king is of the seven. That prophetic riddle is part of the truth that is unsealed when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ.

Sa dihang ang bersikulo disiotso sa Pinadayag trese nagaingon, “ihap ang gidaghanon sa mapintas nga mananap,” ang gidaghanon mao ang tulo ka mga gahom nga maghiusa aron maporma ang ikaunom ug katapusang gingharian. Sa dihang kadtong gingharian sa 666 mapahimutang na, kini mao ang katumanan sa matagnaong tigmo nga ang ikawalong hari gikan sa pito. Kining matagnaong tigmo kabahin sa kamatuoran nga mabuksan sa dihang ang Leon sa banay ni Juda mobukas sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

For this reason the riddle of the final kingdom that is the threefold sixth kingdom, that is also spiritual Babylon that was forgotten for seventy symbolic years, and who is modern Rome, and who is also the worldwide image of the beast, who was typified by the first kingdom of Babylon, and the fourth kingdom of pagan Rome, is twice witnessed to by the identification that it is the “wise” that will understand this truth, for the enigma of 666, is premised upon those who have wisdom, as is the enigma of the eighth king being of the seven.

Tungod niini ang tigmo sa kataposang gingharian nga mao ang tulo-ka-bahin nga ikaunom nga gingharian, nga mao usab ang espirituwal nga Babilonia nga hingkalimtan sulod sa kapitoan ka simbolikong katuigan, ug nga mao ang modernong Roma, ug nga mao usab ang tibuok-kalibotang larawan sa mananap, nga gitipo sa unang gingharian sa Babilonia, ug sa ikaupat nga gingharian sa pagano nga Roma, ginapamatud-an sa makaduhang higayon pinaagi sa pag-ila nga ang mga “manggialamon” mao ang makasabut niining kamatuoran, kay ang tinagong kahulogan sa 666, nagasalig ibabaw niadtong may kaalam, maingon man usab ang tinagong kahulogan sa ikawalong hari nga gikan sa pito.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Aniay ang kaalam. Ang adunay salabutan mag-isip sa gidaghanon sa mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang Unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:18.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 17:9.

> Ug ania karon mao ang hunahuna nga adunay kaalam. Ang pito ka ulo mao ang pito ka bukid, nga sa ibabaw niini naglingkod ang babaye. Pinadayag 17:9.

The unsealing of the Revelation of Jesus Christ is understood by the “wise,” not by the wicked. Both references of wisdom in the book of Revelation are about those who have “understanding,” and what the “wise” understand is the “increase of knowledge”. The “increase of knowledge” that is the Revelation of Jesus Christ is the revelation that the eighth kingdom, which is the threefold kingdom of 666, is also represented in Daniel chapter two, for the jewels of Miller’s dream are to shine ten times brighter in the last days.

Ang pag-abli sa Pinadayag ni Jesu-Cristo masabtan sa mga “manggialamon,” dili sa mga daotan. Ang duha ka paghisgot sa kaalam diha sa basahon sa Pinadayag mahitungod niadtong mga adunay “pagsabot,” ug ang gisabtan sa mga “manggialamon” mao ang “pag-uswag sa kahibalo”. Ang “pag-uswag sa kahibalo” nga mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo mao ang pinadayag nga ang ikawalong gingharian, nga mao ang tulo-ka-bahin nga gingharian sa 666, girepresentahan usab diha sa Daniel kapitulo dos, kay ang mga mutya sa damgo ni Miller modan-ag ug napulo ka pilo nga mas hayag sa ulahing mga adlaw.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “In the Revelation are portrayed the deep things of God. The very name given to its inspired pages, ‘the Revelation,’ contradicts the statement that this is a sealed book. A revelation is something revealed. The Lord Himself revealed to His servant the mysteries contained in this book, and He designs that they shall be open to the study of all. Its truths are addressed to those living in the last days of this earth’s history, as well as to those living in the days of John. Some of the scenes depicted in this prophecy are in the past, some are now taking place; some bring to view the close of the great conflict between the powers of darkness and the Prince of heaven, and some reveal the triumphs and joys of the redeemed in the earth made new.

> “Diha sa Pinadayag gihulagway ang halalum nga mga butang sa Dios. Ang mismong ngalan nga gihatag sa mga panid niini nga dinasig, ‘ang Pinadayag,’ mosupak sa pahayag nga kini maoy usa ka sinilyohang basahon. Ang usa ka pinadayag maoy usa ka butang nga gipadayag. Ang Ginoo Mismo maoy nagpadayag sa Iyang ulipon sa mga tinago nga anaa niining basahona, ug tuyo Niya nga kini mahimong abli sa pagtoon sa tanan. Ang mga kamatuoran niini gitumong ngadto niadtong nangabuhi sa ulahing mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa, maingon man ngadto niadtong nangabuhi sa mga adlaw ni Juan. Ang uban sa mga talan-awon nga gihulagway dinhi niining tagnaana anaa na sa nangagi, ang uban nagakahitabo karon; ang uban nagapakita sa katapusan sa dakung pakigbisog tali sa mga gahum sa kangitngit ug sa Prinsipe sa langit, ug ang uban nagapadayag sa mga kadaugan ug kalipay sa mga tinubos diha sa yuta nga gibuhat nga bag-o.

> “Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> “Ayaw tugoti ang bisan kinsa nga, tungod kay dili nila mahubad ang kahulogan sa matag simbolo diha sa Pinadayag, wala kini kapuslanan alang kanila ang pagsusi niining basaha sa paningkamot nga mahibaloan ang kahulogan sa kamatuoran nga anaa niini. Ang Usa nga mipadayag niining mga tinago kang Juan mohatag sa masinabuton nga magsususi sa kamatuoran ug usa ka paunang tilaw sa langitnong mga butang. Kadtong ang ilang mga kasingkasing bukás sa pagdawat sa kamatuoran pagahimoon nga arang makasabut sa mga pagtulon-an niini, ug igahatag kanila ang panalangin nga gisaad alang niadtong ‘mamati sa mga pulong niini nga tagna, ug magabantay niadtong mga butanga nga nahisulat dinhi.’”

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

> “Diha sa Pinadayag ang tanang mga basahon sa Biblia magkatagbo ug matapos. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel. Ang usa mao ang usa ka tagna; ang usa mao ang usa ka pinadayag. Ang basahon nga gitimbrehan dili ang Pinadayag, kondili kadtong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabotan sa katapusang mga adlaw. Ang anghel misugo, ‘Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timbrehi ang basahon, bisan hangtod sa panahon sa katapusan.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

Back to Articles