Article

# Elijah - Number Eight

Elias — Numero Ocho

Jericho

Jerico

Author

Jeff Pippenger

Published

October 9, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the beginning of ancient literal Israel and also the beginning of modern spiritual Israel, at the Red Sea crossing, and then at the great disappointment, a series of progressive tests began that ultimately arrived at the final test. The failure of that last test in the book of Numbers and in Millerite history marks the beginning of a wilderness wandering.

Sa sinugdanan sa karaang literal nga Israel ug usab sa sinugdanan sa modernong espirituwal nga Israel, sa pagtabok sa Mapulang Dagat, ug unya sa dakong kapakyasan, misugod ang usa ka sunod-sunod nga mga progresibong pagsulay nga sa katapusan miabot sa katapusang pagsulay. Ang kapakyasan nianang ulahing pagsulay diha sa basahon sa Mga Numero ug sa kasaysayan sa mga Millerite nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka paglatagaw sa kamingawan.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.

> “Sulod sa kap-atan ka tuig ang pagkadili-matinoohon, pagbagulbol, ug pagsukol maoy nakapugong sa karaang Israel gikan sa yuta sa Canaan. Ang mao gihapong mga sala maoy nakapalangan sa pagsulod sa moderno nga Israel ngadto sa langitnong Canaan. Sa duha ka kahimtang, ang mga saad sa Dios dili maoy sayop. Ang pagkadili-matinoohon, pagkamakalibotanon, kakulang sa pagkahinungod, ug panagbingkil taliwala sa mga nagpaila nga katawhan sa Ginoo maoy nakapabilin kanato dinhi niining kalibotan sa sala ug kasubo sulod sa daghang mga tuig.

> “We may have to remain here in this world because of insubordination many more years, as did the children of Israel; but for Christ’s sake, His people should not add sin to sin by charging God with the consequence of their own wrong course of action.” Evangelism, 696.

> “Tingali kinahanglan pa kitang magpabilin dinhi niining kalibotana sulod sa daghang mga tuig tungod sa pagkamasupilon, sama sa mga anak sa Israel; apan tungod kang Cristo, ang Iyang katawhan dili angay modugang ug sala ngadto sa sala pinaagi sa pagpasangil sa Dios sa sangputanan sa ilang kaugalingong sayop nga pamaagi sa paglihok.” Evangelism, 696.

At the end of ancient Israel’s history, as in the beginning there was a progressive testing process which ended when ancient literal Israel was taken into captivity in Babylon. At the end of modern spiritual Israel, they too will face a progressive testing process. That process ends when Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law. As with ancient Israel, modern Israel will be taken captive by spiritual Babylon.

Sa kataposan sa kasaysayan sa karaang Israel, maingon sa sinugdanan, dihay usa ka anam-anam nga proseso sa pagsulay nga natapos sa dihang ang karaang literal nga Israel gidala ngadto sa pagkabinihag sa Babilonia. Sa kataposan sa modernong espirituwal nga Israel, sila usab moatubang sa usa ka anam-anam nga proseso sa pagsulay. Kana nga proseso matapos sa dihang ang mga Adventistang Laodiceano mapukan ilalom sa balaod sa Dominggo. Maingon sa karaang Israel, ang modernong Israel mabihag pinaagi sa espirituwal nga Babilonia.

The Millerite movement that began prophetically in 1798, and ended officially in 1863, typifies the movement of the one hundred and forty-four thousand that began in 1989 and ends at the close of human probation and the Second Coming of Christ. Between the ending of the Millerite movement and the arrival of the mighty movement of the third angel, is the history of the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church.

Ang kalihokan sa mga Millerite nga sa pagtagna nagsugod niadtong 1798, ug opisyal nga natapos niadtong 1863, nagatipo sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod niadtong 1989 ug matapos sa pagtapos sa panahon sa pagsulay sa tawo ug sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Taliwala sa pagtapos sa kalihokan sa mga Millerite ug sa pag-abot sa gamhanang kalihokan sa ikatulong manulonda, anaa ang kasaysayan sa legal nga narehistro nga Laodicean nga Seventh-day Adventist nga iglesia.

> “A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed their march when the cloud at last gave the signal for an onward movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from Egypt, and what blessings might they not expect now that they had formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been acknowledged as the chosen people of the Most High?” Patriarchs and Prophets, 376.

> “Ang gilay-on nga onse lamang ka adlaw nga panaw maoy nahimutang tali sa Sinai ug Kadesh, sa mga utlanan sa Canaan; ug uban sa paglaum sa madali nga pagsulod sa matahum nga yuta, ang mga panon sa Israel mipadayon pag-usab sa ilang panaw sa dihang ang panganod sa katapusan mihatag sa timaan alang sa pagpaabante. Si Jehova naghimo ug mga katingalahan sa pagpagula kanila gikan sa Egipto, ug unsang mga panalangin kaha ang dili nila mapaabot karon nga sila sa pormal nakigsaad sa pagdawat Kaniya ingon nga ilang Soberano, ug giila ingon nga piniling katawhan sa Labing Halangdon?” Patriarchs and Prophets, 376.

Their short journey ended up being forty years, due to their unbelief and disobedience. Had they manifested a faith that was based upon their mighty deliverance out of slavery, they would have soon crossed over the Jordan river and entered into the Promised Land. Their first obstacle thereafter would have been the same obstacle that Joshua later took up. After forty years, literal Israel left the wilderness for the Promised Land, and Jericho was their first step, and it stands as a symbol of the power of God unto salvation unto everyone that believes. Jericho is also the symbol of the work that the Millerite movement was to confront in 1863, but they retreated into the wilderness. The symbolism of Elijah is directly connected with the symbolism of Jericho, and it is informative to consider Elijah’s historical connection with Jericho.

Ang ilangad nilang panawong nahimong kap-atan ka tuig tungod sa ilang kawalay-pagtuo ug pagkamasupilon. Kon gipadayag pa unta nila ang usa ka pagtuo nga nakabase sa ilang gamhanang kaluwasan gikan sa pagkaulipon, sa dili madugay makatabok unta sila sa Suba sa Jordan ug makasulod sa Yutang Saad. Ang ilang unang babag human niana mao ra unta ang maong babag nga giatubang sa ulahi ni Josue. Human sa kap-atan ka tuig, ang literal nga Israel migula sa kamingawan paingon sa Yutang Saad, ug ang Jerico mao ang ilang unang lakang, ug kini nagabarog ingon nga simbolo sa gahum sa Dios ngadto sa kaluwasan alang sa matag usa nga nagatuo. Ang Jerico usab simbolo sa buluhaton nga paga-atubangon unta sa kalihukang Millerite niadtong 1863, apan sila mipauli sa kamingawan. Ang simbolismo ni Elias diretso nga nalambigit sa simbolismo sa Jerico, ug mapuslanon nga hunahunaon ang kasaysayanong kalambigitan ni Elias sa Jerico.

> Now the rest of the acts of Omri which he did, and his might that he showed, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Israel? So Omri slept with his fathers, and was buried in Samaria: and Ahab his son reigned in his stead. And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:27–17:1.

> Karon ang nahibilin nga mga buhat ni Omri nga iyang gibuhat, ug ang iyang kagahum nga iyang gipadayag, wala ba sila mahisulat sa basahon sa mga cronica sa mga hari sa Israel? Busa si Omri natulog uban sa iyang mga amahan, ug gilubong sa Samaria; ug si Ahab nga iyang anak naghari puli kaniya. Ug sa ikakatloan ug walo ka tuig ni Asa nga hari sa Juda misugod si Ahab nga anak ni Omri sa paghari ibabaw sa Israel; ug si Ahab nga anak ni Omri naghari ibabaw sa Israel sa Samaria sulod sa kaluhaan ug duha ka tuig. Ug si Ahab nga anak ni Omri nagbuhat ug daotan sa panan-aw sa Ginoo labaw pa sa tanan nga nanghiuna kaniya. Ug nahitabo nga, daw butang lamang nga walay kapuslanan alang kaniya ang paglakaw sa mga sala ni Jeroboam nga anak ni Nebat, nga iyang gipangasawa si Jezabel nga anak ni Ethbaal nga hari sa mga Sidonianhon, ug milakaw siya ug mialagad kang Baal, ug misimba kaniya. Ug nagpatindog siya ug usa ka halaran alang kang Baal sa balay ni Baal, nga iyang gitukod sa Samaria. Ug si Ahab naghimo ug Ashera; ug si Ahab nakahimo ug labaw pa sa pagpasuko sa Ginoong Dios sa Israel kay sa tanang mga hari sa Israel nga nanghiuna kaniya. Sa iyang mga adlaw gitukod ni Hiel nga Betelhanon ang Jerico: iyang gipahimutang ang patukoranan niini pinaagi kang Abiram nga iyang kamagulangang anak, ug gipatindog ang mga ganghaan niini pinaagi kang Segub nga iyang kamanghuran nga anak, sumala sa pulong sa Ginoo nga iyang gisulti pinaagi kang Josue nga anak ni Nun. Ug si Elias nga Tishbinhon, nga usa sa mga lumolupyo sa Gilead, miingon kang Ahab: Ingon nga buhi ang Ginoong Dios sa Israel, nga sa iyang atubangan ako nagatindog, walay tun-og ni ulan niining mga tuiga gawas lamang sumala sa akong pulong. 1 Mga Hari 16:27–17:1.

The confrontation that Elijah had with the gods of Ahab and Jezebel at Mount Carmel was in response to the apostasy of the northern kingdom of Israel’s seventh king who “did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him.” The word ‘provoke’ in the passage, is a reference to the “day of provocation” that was represented by the tenth test in Numbers fourteen. Ahab’s provoking of God represented the last of ten tests that was brought about by the evil report of ten spies in Numbers fourteen. Therefore, it represents the last test for the Millerite movement and the last test for the one hundred and forty-four thousand.

Ang komprontasyon nga gibuhat ni Elias batok sa mga dios ni Ahab ug Jezebel didto sa Bukid sa Carmel maoy tubag sa apostasya sa ikapitong hari sa amihanang gingharian sa Israel nga “nagbuhat ug labaw pa aron sa pagpasuko kang Jehova nga Dios sa Israel kay sa tanang mga hari sa Israel nga nanghiuna kaniya.” Ang pulong nga “pagpasuko” diha sa maong pahayag usa ka pagtumong sa “adlaw sa pagpasuko” nga girepresentahan sa ikanapulong pagsulay diha sa Numeros katorse. Ang pagpasuko ni Ahab sa Dios nagrepresentar sa katapusan sa napulo ka mga pagsulay nga nahitabo tungod sa daotang taho sa napulo ka mga maniniid diha sa Numeros katorse. Busa, kini nagrepresentar sa katapusang pagsulay alang sa kalihokang Millerite ug sa katapusang pagsulay alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> Wherefore as the Holy Ghost saith, Today if ye will hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness. Hebrews 3:7, 8.

> Busa, ingon sa giingon sa Espiritu Santo, Karong adlawa, kon maminaw kamo sa iyang tingog, ayaw pagahia ang inyong mga kasingkasing, ingon sa paghagit sa kapungot, sa adlaw sa pagtintal didto sa kamingawan. Hebreohanon 3:7, 8.

In the prophetic “day of provocation” represented by Ahab, the prophet Elijah prayed that if it was necessary, God would bring judgments upon Israel that His people might repent from the sins they were participating in.

Sa mapanagnaong “adlaw sa paghagit” nga gisimbolohan ni Ahab, ang propeta nga si Elias nag-ampo nga kon gikinahanglan, ang Dios magadala ug mga paghukom ibabaw sa Israel aron ang Iyang katawhan maghinulsol gikan sa mga sala nga ilang giapilan.

> “The people of Israel had gradually lost their fear and reverence for God until His word through Joshua had no weight with them. ‘In his [Ahab’s] days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his first-born, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun.’

> Ang katawohan sa Israel hinay-hinay nga nawad-an sa ilang kahadlok ug pagtahod sa Dios hangtod nga ang Iyang pulong pinaagi kang Josue wala nay gibug-aton alang kanila. “Sa iyang [ni Ahab] mga adlaw gitukod ni Hiel nga taga-Bethel ang Jerico: iyang gipahimutang ang patukoranan niini diha kang Abiram nga iyang kamagulangan, ug gitindog ang mga ganghaan niini diha kang Segub nga iyang kamanghuran, sumala sa pulong ni Jehova, nga Iyang gisulti pinaagi kang Josue nga anak ni Nun.”

> “While Israel was apostatizing, Elijah remained a loyal and true prophet of God. His faithful soul was greatly distressed as he saw that unbelief and infidelity were fast separating the children of Israel from God, and he prayed that God would save His people. He entreated that the Lord would not wholly cast away His sinning people, but that He would by judgments if necessary arouse them to repentance and not permit them to go to still greater lengths in sin and thus provoke Him to destroy them as a nation.

> “Sa dihang ang Israel nag-apostasiya, si Elias nagpabiling usa ka matinumanon ug tinuod nga propeta sa Dios. Ang iyang matinud-anong kalag nasakit pag-ayo sa dihang iyang nakita nga ang pagkadili-matuohon ug pagluib sa pagtoo sa madali nagapabulag sa mga anak sa Israel gikan sa Dios, ug siya nag-ampo nga ang Dios magaluwas sa Iyang katawhan. Naghangyo siya nga ang Ginoo dili gayod sa hingpit magsalikway sa Iyang makasasala nga katawhan, kondili nga pinaagi sa mga paghukom, kon gikinahanglan, pukawon Niya sila ngadto sa paghinulsol ug dili itugot nga sila mopadayon pa ngadto sa labi pang dakong kalapasan sa sala ug sa ingon magpukaw Kaniya sa paglaglag kanila ingon nga usa ka nasod.

> “The message of the Lord came to Elijah to go to Ahab with the denunciations of His judgments because of the sins of Israel. Elijah traveled day and night until he reached the palace of Ahab. He solicited no admission, and waited not to be formally announced. All unexpectedly to Ahab, Elijah stands before the astonished king of Samaria in the coarse garments usually worn by the prophets. He makes no apology for his abrupt appearance, without invitation; but, raising his hands to heaven, he solemnly affirms by the living God, who made the heavens and the earth, the judgments which would come upon Israel: ‘There shall not be dew nor rain these years, but according to my word.’

> “Ang mensahe sa Ginoo miabut kang Elias aron moadto kang Ahab uban ang mga pagpahibalo sa Iyang mga paghukom tungod sa mga sala sa Israel. Mibiyahe si Elias adlaw ug gabii hangtod nakaabut siya sa palasyo ni Ahab. Wala siya mangayo ug pagtugot sa pagsulod, ni naghulat nga pormal siyang ipahibalo. Sa hingpit nga wala damha ni Ahab, mitindog si Elias sa atubangan sa natingala nga hari sa Samaria, nga nagsul-ob sa bagis nga mga bisti nga kasagarang gisul-ob sa mga propeta. Wala siya mangayo ug pasaylo tungod sa kalit niyang pagpakita, nga walay pagdapit; apan, nga gibayaw ang iyang mga kamot ngadto sa langit, sa matinud-anon nga pagkasolemne iyang gipamatuod pinaagi sa buhi nga Dios, nga nagbuhat sa mga langit ug sa yuta, ang mga paghukom nga moabut ibabaw sa Israel: ‘Walay tun-og ni ulan niining mga tuiga, gawas sumala sa akong pulong.’”

> “This startling denunciation of God’s judgments because of the sins of Israel fell like a thunderbolt upon the apostate king. He seemed to be paralyzed with amazement and terror; and before he could recover from his astonishment, Elijah, without waiting to see the effect of his message, disappeared as suddenly as he came. His work was to speak the word of woe from God, and he instantly withdrew. His word had locked up the treasures of heaven, and his word was the only key which could open them again.” Testimonies, volume 3, 273.

> “Kining makapakurat nga pagbadlong sa mga paghukom sa Dios tungod sa mga sala sa Israel miigo sa apostatang hari sama sa usa ka kilat. Morag naparalisa siya sa kahibulong ug kalisang; ug sa wala pa siya makaulì gikan sa iyang pagkatingala, si Elias, nga wala maghulat sa pagtan-aw sa epekto sa iyang mensahe, nawala sa kalit sama sa iyang pag-anhi. Ang iyang buluhaton mao ang pagsulti sa pulong sa kaalaut gikan sa Dios, ug dihadiha siya mipahawa. Ang iyang pulong maoy nagtak-om sa mga bahandi sa langit, ug ang iyang pulong lamang mao ang yawe nga makabukas kanila pag-usab.” Testimonies, tomo 3, 273.

Israel had forgotten that Joshua had strictly commanded them not to associate with the heathen nations, and to never rebuild Jericho. Though the battle of Jericho was a tremendous demonstration of God’s power and a symbol of God’s promise to lead His people into the Promised Land, there was also a sin, a curse and a deliverance associated with Jericho. The ‘sin’ was that of Achan who coveted the wealth and influence of Jericho, the ‘curse’ was upon any man that would rebuild Jericho and the harlot Rahab represented the ‘deliverance’. Achan wanted the beautiful Babylonian robe. He thought he could hide his sin, as Adam and Eve sought to hide their sin with a garment of fig leaves. Achan wanted the prosperity that Jericho represented, and he wished to be associated with Babylon.

Nahikalimot ang Israel nga si Josue hugot kaayo nga nagsugo kanila nga dili makig-uban sa mga nasod nga pagano, ug nga dili gayud nila tukoron pag-usab ang Jerico. Bisan tuod ang gubat sa Jerico usa ka daku kaayong pagpadayag sa gahum sa Dios ug usa ka simbolo sa saad sa Dios nga Siya maoy magmando sa Iyang katawhan ngadto sa Yutang Saad, adunay usab kalabotan sa Jerico nga usa ka sala, usa ka tunglo, ug usa ka kaluwasan. Ang ‘sala’ mao ang kang Acan nga nangibog sa bahandi ug impluwensiya sa Jerico, ang ‘tunglo’ anaa ibabaw sa si bisan kinsa nga tawo nga magatukod pag-usab sa Jerico, ug ang bigaon nga si Rahab nagrepresentar sa ‘kaluwasan’. Gusto ni Acan ang matahum nga kupo nga Babiloniahanon. Naghunahuna siya nga matago niya ang iyang sala, maingon nga si Adan ug si Eva naninguha sa pagtago sa ilang sala pinaagi sa usa ka sapot nga hinimo sa mga dahon sa igos. Gusto ni Acan ang kauswagan nga girepresentar sa Jerico, ug nangandoy siya nga mahiuban sa Babilonia.

Jericho is set forth as a symbol of the work of carrying the third angel’s message to the world, but it possesses a warning about the sin of loving and trusting in the world. The symbol of Jericho also contains a curse against the rebuilding of Jericho and Rahab represents those still in Babylon that come out when the loud cry of the third angel is proclaimed.

Ang Jerico gipadayag ingon nga usa ka simbolo sa buluhaton sa pagdala sa mensahe sa ikatulong manulonda ngadto sa kalibutan, apan kini naglangkob usab ug usa ka pasidaan mahitungod sa sala sa paghigugma ug pagsalig sa kalibutan. Ang simbolo sa Jerico naglangkob usab ug usa ka tunglo batok sa pagtukod pag-usab sa Jerico, ug si Rahab nagrepresentar niadtong anaa pa sa Babilonia nga manggula sa dihang ipahayag na ang makusog nga pagsinggit sa ikatulong manulonda.

> “Elijah’s faithful soul was grieved. His indignation was aroused, and he was jealous for the glory of God. He saw that Israel was plunged into fearful apostasy. And when he called to mind the great things that God had wrought for them, he was overwhelmed with grief and amazement. But all this was forgotten by the majority of the people. He went before the Lord, and, with his soul wrung with anguish, pleaded for Him to save His people if it must be by judgments. He pleaded with God to withhold from His ungrateful people dew and rain, the treasures of heaven, that apostate Israel might look in vain to their gods, their idols of gold, wood, and stone, the sun, moon, and stars, to water and enrich the earth, and cause it to bring forth plentifully. The Lord told Elijah that He had heard his prayer and would withhold dew and rain from His people until they should turn unto Him with repentance.

> Ang matinumanong kalag ni Elias nasubo pag-ayo. Napukaw ang iyang kasuko, ug siya nangabugho alang sa himaya sa Dios. Nakita niya nga ang Israel nahilugdang ngadto sa makahahadlok nga apostasiya. Ug sa dihang iyang nahinumduman ang dagkung mga butang nga gibuhat sa Dios alang kanila, siya napuno sa hilabihang kasubo ug katingala. Apan kining tanan hingkalimtan sa kadaghanan sa mga tawo. Miadto siya sa atubangan sa Ginoo, ug, uban sa iyang kalag nga gikusokuso sa kasakit, nangamuyo nga Siya magluwas sa Iyang katawohan bisan pa kon kinahanglan kini pinaagi sa mga paghukom. Nagpakilooy siya sa Dios nga pugngan gikan sa Iyang walay pagpasalamat nga katawohan ang yamog ug ulan, ang mga bahandi sa langit, aron ang apostatang Israel mangita nga kawang sa ilang mga dios, sa ilang mga larawan nga binuhat sa bulawan, kahoy, ug bato, sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, sa pagpatubig ug pagpatambok sa yuta, ug sa pagpapatubo niini sa madagayaon. Ang Ginoo miingon kang Elias nga Iyang nadungog ang iyang pag-ampo ug pugngan Niya ang yamog ug ulan gikan sa Iyang katawohan hangtud nga sila mobalik ngadto Kaniya uban ang paghinulsol.

> “God had specially guarded His people against mingling with the idolatrous nations around them, lest their hearts should be deceived by the attractive groves and shrines, temples and altars, which were arranged in the most expensive, alluring manner to pervert the senses so that God would be supplanted in the minds of the people.

> “Gilain sa Dios sa usa ka pinasahi nga paagi ang Iyang katawhan batok sa pagsagol sa mga nasod nga palibot kanila nga masimbahon sa mga diosdios, aron ang ilang mga kasingkasing dili malimbongan pinaagi sa madanihong mga kakahoyan ug mga balaang puloy-anan, mga templo ug mga halaran, nga gihan-ay sa labing mahalon ug labing makadani nga paagi aron tuison ang mga pagbati aron ang Dios mapulihan diha sa mga hunahuna sa katawhan.

> “The city of Jericho was devoted to the most extravagant idolatry. The inhabitants were very wealthy, but all the riches that God had given them they counted as the gift of their gods. They had gold and silver in abundance; but, like the people before the Flood, they were corrupt and blasphemous, and insulted and provoked the God of heaven by their wicked works. God’s judgments were awakened against Jericho. It was a stronghold. But the Captain of the Lord’s host Himself came from heaven to lead the armies of heaven in an attack upon the city. Angels of God laid hold of the massive walls and brought them to the ground. God had said that the city of Jericho should be accursed and that all should perish except Rahab and her household. These should be saved because of the favor that Rahab showed the messengers of the Lord. The word of the Lord to the people was: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’

> “Ang siyudad sa Jerico gitugyan ngadto sa labing hilabihan nga pagsimba sa mga diosdios. Ang mga lumulupyo niini daghan kaayog bahandi, apan ang tanang mga bahandi nga gihatag sa Dios kanila giisip nila nga mga gasa sa ilang mga dios. Aduna silay bulawan ug salapi nga daghan kaayo; apan, sama sa mga tawo sa wala pa ang Lunop, sila dautan ug mapasipalahon, ug pinaagi sa ilang mga dautang buhat ilang gipasipalahan ug gihagit ang Dios sa langit. Ang mga paghukom sa Dios napukaw batok sa Jerico. Kini usa ka kuta nga malig-on. Apan ang Kapitan sa panon ni Jehova Mismo mianhi gikan sa langit aron mangulo sa mga kasundalohan sa langit sa pag-atake batok sa siyudad. Ang mga manulonda sa Dios mipugong sa dagkung mga kuta ug gidala kini ngadto sa yuta. Ang Dios miingon nga ang siyudad sa Jerico pagatunglohon ug nga ang tanan mangamatay gawas kang Rahab ug sa iyang panimalay. Kini sila pagaluason tungod sa pabor nga gipakita ni Rahab sa mga sinugo sa Ginoo. Ang pulong sa Ginoo ngadto sa katawhan mao kini: ‘And ye, in anywise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it.’ ‘And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his first-born, and in his youngest son shall he set up the gates of it.’”

> “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God. He guarded His people by most positive commands; yet notwithstanding the solemn injunction from God by the mouth of Joshua, Achan ventured to transgress. His covetousness led him to take of the treasures that God had forbidden him to touch because the curse of God was upon them. And because of this man’s sin the Israel of God were as weak as water before their enemies.

> “Ang Dios maoy labi ka piho mahitungod sa Jerico, aron dili unta madani ang katawohan sa mga butang nga gisimba sa mga pumoluyo niini ug ang ilang mga kasingkasing mapahilayo gikan sa Dios. Iyang gibantayan ang Iyang katawohan pinaagi sa labing piho nga mga sugo; apan bisan pa sa halangdong pagdili gikan sa Dios pinaagi sa baba ni Josue, si Achan nangahas sa paglapas. Ang iyang kahakog mitultol kaniya sa pagkuha sa mga bahandi nga gidili sa Dios kaniya sa paghikap, tungod kay ang tunglo sa Dios diha kanila. Ug tungod sa sala niining tawhana ang Israel sa Dios nahimong mahuyang sama sa tubig sa atubangan sa ilang mga kaaway.”

> “Joshua and the elders of Israel were in great affliction. They lay before the ark of God in most abject humility because the Lord was wroth with His people. They prayed and wept before God. The Lord spoke to Joshua: ‘Get thee up; wherefore liest thou thus upon thy face? Israel hath sinned, and they have also transgressed My covenant which I commanded them: for they have even taken of the accursed thing, and have also stolen, and dissembled also, and they have put it even among their own stuff. Therefore the children of Israel could not stand before their enemies, but turned their backs before their enemies, because they were accursed: neither will I be with you any more, except ye destroy the accursed from among you.’

> “Si Josue ug ang mga anciano sa Israel didto sa dakong kasakitan. Nanghapa sila sa atubangan sa arka sa Dios uban sa labing lawom nga pagpaubos tungod kay ang Ginoo nasuko batok sa Iyang katawohan. Nangamuyo sila ug mihilak sa atubangan sa Dios. Misulti ang Ginoo kang Josue: ‘Tindog; nganong naghigda ka man sa ingon niana nga ang imong nawong atua sa yuta? Ang Israel nakasala, ug gilapas usab nila ang Akong tugon nga Akong gisugo kanila; kay mikuha pa gani sila sa butang nga tinunglo, ug nangawat usab, ug naglimbong usab, ug gibutang pa gani nila kini taliwala sa ilang kaugalingong mga butang. Busa ang mga anak sa Israel dili makatindog sa atubangan sa ilang mga kaaway, kondili mitalikod sila sa atubangan sa ilang mga kaaway, tungod kay sila nahimong tinunglo: dili na usab Ako magauban kaninyo, gawas kon laglagon ninyo ang butang nga tinunglo gikan sa taliwala ninyo.’”

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded.” Testimonies, volume 3, 263, 264.

> “Gipakita kanako nga ang Dios dinhi naghulagway kon giunsa Niya pagtan-aw ang sala taliwala niadtong nagaangkon nga sila mao ang Iyang katawohang nagabantay sa Iyang mga sugo. Kadtong Iyang gipasidunggan sa pinasahi pinaagi sa pagsaksi sa kahibulongang mga pagpadayag sa Iyang gahum, sama sa karaang Israel, ug nga bisan pa niana mangahas sa pagsalikway sa Iyang tin-aw nga mga sugo, mamahimong mga tumong sa Iyang kapungot. Buot Niyang itudlo sa Iyang katawhan nga ang pagkamasupilon ug sala hilabihan ka makapasuko Kaniya ug dili angay pagatagdon nga daw butang lamang nga walay bili.” Testimonies, tomo 3, 263, 264.

The story of Jericho includes the warning to not trust in the perceived strength and glory of the wicked and affluent city. A “city” in Bible prophecy is a kingdom, and Achan took a Babylonian garment. A garment prophetically represents character, so in the “last days,” Achan’s hiding of the Babylonish garment represents a hidden desire to possess the character of spiritual Babylon. The character, or image of spiritual Babylon is what the United States covets when it brings together church and state.

Ang sugilanon sa Jerico naglakip sa pasidaan nga dili mosalig sa ginahunahuna nga kalig-on ug himaya sa daotan ug mauswagon nga siyudad. Ang usa ka “siyudad” diha sa tagna sa Biblia mao ang usa ka gingharian, ug si Achan mikuha ug usa ka Babilonianhong bisti. Ang bisti sa pagtagna nagrepresentar sa kinaiya, busa sa “ulahing mga adlaw,” ang pagtago ni Achan sa Babilonianhong bisti nagrepresentar sa tinagong tinguha sa pagpanag-iya sa kinaiya sa espirituwal nga Babilonia. Ang kinaiya, o dagway sa espirituwal nga Babilonia mao ang ginahandom sa Tinipong Bansa sa Amerika sa diha nga kini maghiusa sa iglesia ug estado.

Confronted with the possibility of the youth of the Millerite movement being drafted into the Civil War, and recognizing the need of organization, the leaders of the movement became legally connected with the affluent nation that they were never to assimilate unto. Even the Constitution of that affluent country designed that it was never necessary for a church to be connected with the state. There were denominations that existed during the Millerite time period, that still exist today; some of those denominations have never entered into the legal relationship with the United States government, and their choice to not establish that relationship, never in any way prevented them from organizing their respective churches.

Sa atubangan sa posibilidad nga ang mga batan-on sa kalihokang Millerite ipatawag ngadto sa Gubat Sibil, ug sa pag-ila sa panginahanglan sa organisasyon, ang mga pangulo sa maong kalihokan nahimong legal nga nalambigit sa adunahang nasod nga dili gayod unta nila pakig-angayan o ipahiuyon ang ilang kaugalingon. Bisan pa gani ang Konstitusyon nianang adunahang nasod gituyo nga dili gayod kinahanglan nga ang usa ka iglesia may kalambigitan sa estado. Adunay mga denominasyon nga naglungtad sa panahon sa Millerite, nga naglungtad gihapon hangtod karon; ang pipila nianang mga denominasyon wala gayod misulod sa legal nga relasyon uban sa gobyerno sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos, ug ang ilang pagpili nga dili pagtukod niana nga relasyon wala gayod, sa bisan unsang paagi, makababag kanila sa pag-organisa sa ilang tagsatagsa ka mga iglesia.

Long after Joshua fought the battle of Jericho, in the time of Ahab, all the warnings of Achan’s apostasy and the destruction of Jericho had been forgotten by God’s apostate people. Elijah prayed to God, requesting if necessary that God’s judgments would be exercised to bring His people to repentance. When Malachi records the final words of the Old Testament the promise is set within the context of the Lord striking the world with a curse. The curse associated with Jericho, was upon any man who would rebuild Jericho. The curse was upon any who would like Achan, desire to trust in the wealth and affluency associated with Jericho. Achan’s “sin” represents the hidden unsanctified inward desire to wear the Babylonish garment. The ‘curse’ was for the work of acting out those inward desires.

Dugay na kaayo human makiggubat si Josue sa gubat sa Jerico, sa panahon ni Ahab, ang tanang mga pasidaan mahitungod sa pagtalikod ni Achan ug sa pagkalaglag sa Jerico hingpit nang nahikalimtan sa nagtalikod nga katawohan sa Dios. Si Elias nag-ampo sa Dios, nga naghangyo nga kon gikinahanglan ang mga paghukom sa Dios ipatuman aron madala ang Iyang katawohan ngadto sa paghinulsol. Sa dihang gitala ni Malakias ang kataposang mga pulong sa Daang Tugon, ang saad gibutang sulod sa kahimtang sa Ginoo nga mohampak sa kalibutan pinaagi sa usa ka tunglo. Ang tunglo nga nalangkit sa Jerico anaa sa bisan kinsang tawo nga motukod pag-usab sa Jerico. Ang tunglo anaa sa bisan kinsa nga, sama kang Achan, nagtinguha sa pagsalig sa bahandi ug kaadunahan nga nalangkit sa Jerico. Ang “sala” ni Achan nagrepresentar sa tinagong wala mabalaang pangsulod nga tinguha sa pagsul-ob sa bisti nga Babiloniahon. Ang “tunglo” alang sa buhat sa pagpatuman niadtong mga pangsulod nga tinguha.

Miller’s message was the Elijah message for his time and the Civil War represented the judgments that accompany the Elijah message. In the middle of the Civil War in 1863, Millerite Adventism rebuilt Jericho, as witnessed by the details of Joshua’s curse upon any man who did so.

Ang mensahe ni Miller mao ang mensahe ni Elias alang sa iyang panahon, ug ang Gubat Sibil nagrepresentar sa mga paghukom nga nagauban sa mensahe ni Elias. Sa taliwala sa Gubat Sibil niadtong 1863, gitukod pag-usab sa Millerite Adventism ang Jerico, ingon sa gipamatud-an sa mga detalye sa tunglo ni Josue batok sa bisan kinsang tawo nga magabuhat niana.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> Ug si Josue nanumpa kanila niadtong panahona, nga nagaingon, Matunglo sa atubangan sa Ginoo ang tawo nga motindog ug motukod pag-usab niining siyudara sa Jerico: pinaagi sa iyang kamagulangan nga anak igapahaluna niya ang patukoranan niini, ug pinaagi sa iyang kamanghuran nga anak igapatindog niya ang mga ganghaan niini. Josue 6:26.

The word “adjured” in the command of Joshua is both an oath and a curse. Cursed if you break Joshua’s command, and blessed if you keep the oath. The word translated as “adjured” is also translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The oath and curse of Moses as Daniel expresses it in chapter nine, is connected with the rebuilding of Jericho.

Ang pulong “gipanumpa” diha sa sugo ni Josue mao ang usa ka panumpa ug usa ka tunglo. Matunglo ka kon lapason mo ang sugo ni Josue, ug mapanalanginan kon tumanon mo ang panumpa. Ang pulong nga gihubad nga “gipanumpa” gihubad usab nga “pito ka higayon” diha sa Levitico 26. Ang panumpa ug tunglo ni Moises, sumala sa gipahayag ni Daniel sa kapitulo 9, may kalabutan sa pagtukod pag-usab sa Jerico.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagbiya, aron dili sila motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises, ang ulipon sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Daniel 9:11.

Sister White said, “God was very particular in regard to Jericho, lest the people should be charmed with the things that the inhabitants had worshiped and their hearts be diverted from God.” God was very particular in accomplishing the destruction of Jericho and therefore He was very particular in recording the warning represented by Achan. He was careful in recording the curse associated with rebuilding Jericho and also careful in defining the divine tactics employed in bringing the walls down.

Miingon si Sister White, “Ang Dios hugot kaayo sa pagtagad mahitungod sa Jerico, aron ang katawhan dili madani sa mga butang nga gisimba sa mga pumoluyo niini ug ang ilang mga kasingkasing dili mapahilayo gikan sa Dios.” Ang Dios hugot kaayo sa pagtagad sa pagtuman sa pagkalaglag sa Jerico, ug busa hugot usab kaayo Siya sa pagrekord sa pasidaan nga girepresentahan ni Achan. Maampingon Siya sa pagrekord sa tunglo nga nalangkit sa pagtukod pag-usab sa Jerico ug maampingon usab sa paglatid sa balaang mga taktika nga gigamit sa pagpahugno sa mga kuta niini.

It was most certainly Jesus, as the Captain of the Lord’s host that directed the angels to bring Jericho’s walls down, and nothing is done by accident in God’s Word, but in this instance, we have the prophetess telling us that “God was very particular in regard to Jericho.” Seven days the ark was carried around the city, and a day is a year in prophecy. That principle was recorded at the beginning of the forty years of wilderness wandering and at the end of those forty years they compassed Jericho for seven days.

Sa pagkamatuod gayud si Jesus kadto, ingon nga Kapitan sa panon sa Ginoo, nga maoy nagmando sa mga manulonda sa pagpahugno sa mga paril sa Jerico; ug walay bisan unsa nga mahitabo nga sulagma sa Pulong sa Dios, apan niining hitaboa, ang manalagnaong babaye nagsulti kanato nga “ang Dios maampingon kaayo mahitungod sa Jerico.” Sulod sa pito ka adlaw gidala ang arka libot sa siyudad, ug ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig diha sa tagna. Kining prinsipyoha natala sa sinugdanan sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw sa kamingawan, ug sa katapusan niadtong kap-atan ka tuig ilang gilibotan ang Jerico sulod sa pito ka adlaw.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Sumala sa gidaghanon sa mga adlaw nga inyong gisusi ang yuta, nga may kap-atan ka adlaw, ang matag adlaw alang sa usa ka tuig, pagapas-anon ninyo ang inyong mga kasal-anan, kap-atan ka tuig, ug inyong mahibaloan ang akong paglapas sa saad. Numeros 14:34.

Seven days the ark was carried around the city and on the seventh-day it was taken around the city “seven times.” This provides two prophetic witnesses that Jericho is associated with the “seven times” of Moses’ oath. God’s covenant people are priests, and seven priests blew seven trumpets.

Sulod sa pito ka adlaw gidala ang arka libot sa siyudad, ug sa ikapitong adlaw gilibot kini sa siyudad “makapito.” Naghatag kini ug duha ka profetikong mga saksi nga ang Jerico nalangkit sa “makapito” sa panumpa ni Moises. Ang mga katawohan sa tugon sa Dios mga pari, ug pito ka mga pari ang mihuyop sa pito ka mga trumpeta.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Kamo usab, ingon nga mga buhing bato, gitukod ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad nga madawat sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.

A trumpet represents either a warning message, or a judgment or a call to a holy convocation depending on the context where it is located. In the last days a trumpet is to be blown by the watchmen, as it was blown by the Millerites in their history. The priests represent the watchmen on the walls of Zion that blow a trumpet, warning God’s people of a coming judgment, while also calling those very same people unto a holy convocation.

Ang trumpeta nagrepresentar bisan og usa ka mensahe sa pasidaan, o usa ka paghukom, o usa ka tawag ngadto sa balaang katilingban, sumala sa konteksto diin kini nahimutang. Sa ulahing mga adlaw ang usa ka trumpeta kinahanglan pagahuypon sa mga magbalantay, maingon nga kini gihuyop sa mga Millerite sa ilang kasaysayan. Ang mga saserdote nagrepresentar sa mga magbalantay sa mga kuta sa Sion nga naghuyop ug trumpeta, nga nagpasidaan sa katawhan sa Dios mahitungod sa umaabot nga paghukom, samtang sa samang higayon nagtawag usab niadtong mao rang mga katawhan ngadto sa usa ka balaang katilingban.

> Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand … Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly: Gather the people, sanctify the congregation, assemble the elders, gather the children, and those that suck the breasts: let the bridegroom go forth of his chamber, and the bride out of her closet. Let the priests, the ministers of the Lord, weep between the porch and the altar, and let them say, Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach, that the heathen should rule over them: wherefore should they say among the people, Where is their God? Joel 2:1, 15–17.

> Patunoga ninyo ang trumpeta didto sa Zion, ug ipatugbaw ang pasidaan sa akong balaang bukid: pakurog-a ang tanang pumoluyo sa yuta: kay moanhi ang adlaw sa Ginoo, kay haduol na gayud kini … Patunoga ang trumpeta didto sa Zion, balaana ang usa ka pagpuasa, tawga ang usa ka balaang katiguman: Tigoma ang katawohan, balaana ang katilingban, tapoka ang mga anciano, tigoma ang mga kabataan, ug kadtong nagasuso pa sa dughan: ipagula ang pamanhonon gikan sa iyang lawak, ug ang pamanhonon nga babaye gikan sa iyang sulod nga lawak. Pasagdi nga ang mga sacerdote, ang mga ministro sa Ginoo, managbakho sa taliwala sa alagianan ug sa halaran, ug ipaingon kanila: Luoy-i ang imong katawohan, Oh Ginoo, ug ayaw itugot nga ang imong panulondon mahatag ngadto sa pagtamay, aron ang mga nasod nga walay Dios maghari ibabaw kanila: nganong moingon man sila sa taliwala sa mga katawohan, Hain ang ilang Dios? Joel 2:1, 15–17.

The trumpet message is the Elijah message. All the various usages of the word “seven” in Joshua chapter six, is the same word or a related derivative of the word which is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. Yet the dish of fables handed out by the Laodicean theologians claim that the word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six only represents fullness of power, or completeness or some other foolish variation of their denial that Miller was correct in applying a numerical value to the word translated as “seven times.” The priests led the people around the city seven times, not fully or completely around Jericho. The word translated as “seven times” represents a numerical value!

Ang mensahe sa trumpeta mao ang mensahe ni Elias. Ang tanang nagkalain-laing paggamit sa pulong nga “pito” diha sa Josue kapitulo sais, mao ra nga pulong o usa ka may kalabutan nga hinangpong porma sa pulong nga gihubad nga “pito ka higayon” diha sa Levitico baynte-sais. Apan ang pinggan sa mga sugilanon nga gipang-apod-apod sa mga teologo sa Laodicea nagaangkon nga ang pulong nga gihubad nga “pito ka higayon” diha sa Levitico baynte-sais nagrepresentar lamang sa kahingpitan sa gahum, o pagkahingpit, o uban pang binuang nga kalainan sa ilang paglimod nga si Miller husto sa paghatag ug numerikal nga bili sa pulong nga gihubad nga “pito ka higayon.” Gipangulohan sa mga pari ang katawhan nga milibot sa siyudad sa pito ka higayon, dili nga sa hingpit o sa bug-os lang nga paglibot sa Jerico. Ang pulong nga gihubad nga “pito ka higayon” nagrepresentar ug numerikal nga bili!

At Jericho, when the people shouted, it represented the loud cry of the one hundred and forty-four thousand, who are cut out of the mountain without hands in Daniel chapter two, who strike and break in pieces the image.

Sa Jerico, sa dihang misinggit ang katawhan, kini naghulagway sa makusog nga pagsinggit sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga giputol gikan sa bukid nga dili pinaagi sa mga kamot diha sa Daniel kapitulo dos, nga moigo ug mopulpog sa larawan.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Ug sa mga adlaw niining mga hariha ang Dios sa langit magapatindog ug gingharian nga dili gayud malaglag; ug ang gingharian dili igatugyan ngadto sa laing katawohan, kondili kini magadugmok ug magaut-ut niining tanan nga mga gingharian, ug kini magapadayon sa walay katapusan. Sanglit nakita mo nga ang bato giputol gikan sa bukid nga walay mga kamot, ug nga kini nagdugmok sa puthaw, sa tumbaga, sa kolonon, sa salapi, ug sa bulawan; ang bantugang Dios nagpahibalo sa hari sa mahitabo sa ulahi; ug ang damgo tinuod, ug ang hubad niini sigurado. Daniel 2:44, 45.

God was careful to list the precious metals that were found in Jericho as gold, silver, brass and iron. Prophetically, clay represents God’s people as typified by Rahab. Jericho represents the end of all earthly kingdoms during the loud cry of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Dios maampingong naglista sa mga bililhong metal nga nakaplagan sa Jerico ingon nga bulawan, salapi, tumbaga, ug puthaw. Sa pagpanagna, ang kolon nagrepresentar sa katawhan sa Dios, sumala sa gihulagway ni Rahab. Ang Jerico nagrepresentar sa katapusan sa tanang yutan-ong mga gingharian sa panahon sa makusog nga singgit sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. Joshua 6:19.

> Apan ang tanang salapi, ug bulawan, ug mga sudlanan nga tumbaga ug puthaw, gipahalad ngadto kang Jehova: kini igasulod ngadto sa tipiganan ni Jehova. Josue 6:19.

Jericho represents the work of conquering the Promised Land, which typifies the work of the mighty movement of the third angel. That work includes a warning, a curse and the saving of those outside the priesthood, as represented by the harlot, Rahab.

Ang Jerico nagrepresentar sa buhat sa pagpanag-iya sa Yutang Saad, nga naghulagway sa buhat sa gamhanang lihok sa ikatulong manulonda. Kana nga buhat naglakip sa usa ka pasidaan, usa ka tunglo, ug sa pagluwas niadtong anaa sa gawas sa pagkapari, ingon sa girepresentahan sa bigaon, si Rahab.

Joshua’s prophetic “curse” was later fulfilled in the days of Ahab and Elijah. The curse against rebuilding Jericho contained the specific prediction that the man that did so, would lose his youngest son when he set up the gates of Jericho, and he would lose his oldest son when he laid the foundations thereof. In the time of Elijah, Hiel the Bethelite fulfilled that prophecy, and his youngest son died when he set up the gates and his oldest son died when he laid the foundations. The “curse” which is associated with the Elijah message was represented by the work of rebuilding Jericho.

Ang matagnaong “tunglo” ni Josue natuman sa ulahi sa mga adlaw ni Ahab ug ni Elias. Ang tunglo batok sa pagtukod pag-usab sa Jerico naglangkob sa piho nga tagna nga ang tawo nga magbuhat niana mawad-an sa iyang kamanghuran nga anak nga lalake sa dihang iyang ibarug ang mga ganghaan sa Jerico, ug mawad-an siya sa iyang kamagulangang anak nga lalake sa dihang iyang ibutang ang mga patukoranan niini. Sa panahon ni Elias, si Hiel nga Betelhonon nagtuman niana nga tagna, ug ang iyang kamanghuran nga anak nga lalake namatay sa dihang iyang ibarug ang mga ganghaan ug ang iyang kamagulangang anak nga lalake namatay sa dihang iyang ibutang ang mga patukoranan. Ang “tunglo” nga nalangkit sa mensahe ni Elias girepresentahan sa buluhaton sa pagtukod pag-usab sa Jerico.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug samaran ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.

The curse of Millerite history that was associated with Miller’s Elijah message was predicted by Joshua and fulfilled in the time of Elijah and Ahab.

Ang tunglo sa kasaysayan sa mga Millerita nga may kalabutan sa mensahe ni Elias ni Miller gitagna ni Josue ug natuman sa panahon ni Elias ug ni Ahab.

> In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. 1 Kings 16:34.

> Sa iyang mga adlaw gitukod ni Hiel nga taga-Bethel ang Jerico: iyang gipahimutang ang mga patukoranan niini pinaagi kang Abiram nga iyang kamagulangan, ug gitindog ang mga ganghaan niini pinaagi kang Segub nga iyang kinamanghuran, sumala sa pulong sa Ginoo, nga iyang gisulti pinaagi kang Josue nga anak ni Nun. 1 Hari 16:34.

The curse of rebuilding Jericho cannot be separated from the manifestation of power that God exercised in bringing the walls of Jericho down. Sister White said, “Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath.” The Millerites had just participated in the manifestation of God’s power that climaxed with the Midnight Cry, yet they rejected Moses’ oath of the seven times which Daniel also identifies as the curse of Moses.

Ang tunglo sa pag-usab sa pagtukod sa Jerico dili mahimong bulagon gikan sa pagpadayag sa gahum nga gigamit sa Dios sa pagpukan sa mga paril sa Jerico. Si Sister White miingon, “Kadtong mga gitamod Niya sa pinasahi nga paagi pinaagi sa pagpahimong saksi sa talagsaong mga pagpakita sa Iyang gahum, maingon sa karaang Israel, ug nga bisan pa niana mangahas sa pagtamay sa Iyang tin-aw nga mga sugo, mahimong mga tumong sa Iyang kapungot.” Ang mga Millerite bag-o pa lang nakaambit sa pagpadayag sa gahum sa Dios nga miabut sa kinatumyan diha sa Midnight Cry, apan ilang gisalikway ang panumpa ni Moises mahitungod sa pito ka mga panahon, nga giila usab ni Daniel ingon nga tunglo ni Moises.

Names are a symbol of character in God’s Word, and the name of the man who rebuilt Jericho, along with the names of his oldest and youngest son are very informative. Hiel means the living God of strength and suggests that Hiel was a follower of the living God. The fact that he is identified as a Bethelite identifies him with the church. Abiram, his firstborn means the father of height, in terms of being exalted and lifted up. His youngest son Segub means lofty and to exalt and lift up. All three names represent elements of God’s character, but in the context of the prophecy which they fulfilled, they represent a man who was lifting up and exalting himself above the Almighty God who had brought Jericho down. A “gate” in prophecy represents a church.

Ang mga ngalan maoy simbolo sa kinaiya diha sa Pulong sa Dios, ug ang ngalan sa tawo nga nagtukod pag-usab sa Jerico, uban sa mga ngalan sa iyang kamagulangang anak ug sa iyang kamanghuran nga anak, mapadayag kaayo. Ang Hiel nagkahulogan nga ang buhing Dios sa kusog, ug nagpasabot nga si Hiel maoy usa ka sumusunod sa buhing Dios. Ang kamatuoran nga siya giila nga usa ka Betelihanon nag-ila kaniya nga may kalabutan sa iglesia. Ang Abiram, ang iyang kamagulangan, nagkahulogan nga ang amahan sa kahitas-an, sa diwa sa pagbayaw ug pagpataas. Ang iyang kamanghuran nga anak nga si Segub nagkahulogan nga hataas ug sa pagbayaw ug pagpataas. Ang tanang tulo ka ngalan nagrepresentar ug mga bahin sa kinaiya sa Dios, apan diha sa konteksto sa tagna nga ilang gituman, sila nagrepresentar sa usa ka tawo nga nagbayaw ug nagapahitas-on sa iyang kaugalingon labaw sa Makagagahum nga Dios nga maoy nagpukan sa Jerico. Ang “ganghaan” diha sa tagna nagrepresentar sa usa ka iglesia.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> “Alang sa mapainubsanon, matinuhuon nga kalag, ang balay sa Dios dinhi sa yuta mao ang ganghaan sa langit. Ang awit sa pagdayeg, ang pag-ampo, ang mga pulong nga gisulti sa mga representante ni Cristo, mao ang mga paagi nga gitudlo sa Dios aron sa pag-andam sa usa ka katawhan alang sa iglesia sa kahitas-an, alang nianang labi pang hataas nga pagsimba nga niini walay bisan unsa nga mahugaw ang makasulod.” Testimonies, tomo 5, 491.

The beginning of the work to start a church began in 1860, as testified to by Adventist historians such as Arthur White, Ellen White’s grandson.

Ang sinugdanan sa buluhaton sa pagsugod og usa ka iglesia nagsugod niadtong 1860, sumala sa pagpanghimatuod sa mga historyador nga Adventista sama ni Arthur White, ang apo ni Ellen White.

> “While Ellen White had written and published at some length on the need of order in managing the work of the church (see Early Writings, 97–104), and while James White had kept this need before the believers in addresses and Review articles, the church was slow to move. What had been presented in general terms, was well received, but when it came to translating this with something constructive there was resistance and opposition. James White’s brief articles in February aroused not a few from complacency, and now a great deal was being said.

> “Samtang si Ellen White nakasulat ug nakapamantala na sa medyo halapad nga paagi mahitungod sa panginahanglan sa kahapsay sa pagdumala sa buluhaton sa iglesia (tan-awa ang Early Writings, 97–104), ug samtang si James White nagpadayon sa pagpahinumdom niining panginahanglanha ngadto sa mga magtutuo pinaagi sa mga pakigpulong ug mga artikulo sa Review, mahinay ang lihok sa iglesia. Ang gipahayag sa kinatibuk-ang mga pulong gidawat pag-ayo, apan sa dihang miabot na sa paghubad niini ngadto sa usa ka butang nga matinukuron, dihay pagsukol ug pagsupak. Ang mubo nga mga artikulo ni James White niadtong Pebrero nakapukaw sa dili diyutay gikan sa ilang katagbaw sa kahimtang, ug karon daghan kaayo ang gipanulti.”

> “J. N. Loughborough, working with White in Michigan, was the first to respond. His words were in the affirmative, but on the defensive:

> “Si J. N. Loughborough, nga nagtrabaho uban kang White sa Michigan, maoy una nga mitubag. Ang iyang mga pulong maoy usa ka pag-uyon, apan mapanagangon:

> “‘Says one, if you organize so as to hold property by law, you will be a part of Babylon. No; I understand there is quite a difference between our being in a position that we can protect our property by law and using the law to protect and enforce our religious views. If it is wrong to protect church property, why is not wrong for individuals to hold any property legally?—Review and Herald, March 8, 1860.’

> “‘Magaingon ang usa, kon kamo mag-organisa aron makapanag-iya ug kabtangan sumala sa balaod, mahimo kamo nga kabahin sa Babilonia. Dili; nasabtan ko nga adunay dakong kalainan tali sa atong pagbutang sa atong kaugalingon sa usa ka kahimtang diin mapanalipdan nato ang atong kabtangan pinaagi sa balaod ug sa paggamit sa balaod aron mapanalipdan ug mapatuman ang atong relihiyosong mga panglantaw. Kon sayop ang pagpanalipod sa kabtangan sa iglesia, nganong dili man usab sayop alang sa mga indibiduwal ang pagpanag-iya ug bisan unsang kabtangan sa legal nga paagi?—Review and Herald, Marso 8, 1860.’

> “James White had closed his statement in the Review, laying the matter of the need of organization of the publishing interests before the church with the words ‘If any object to our suggestions, will they please write out a plan on which we as a people can act?’—Ibid., February 23, 1860. The first minister laboring out in the field to respond was R. F. Cottrell, a stalwart corresponding editor of the Review. His immediate reaction was decidedly negative:

> “Gitapos ni James White ang iyang pamahayag sa Review, nga gipahimutang sa atubangan sa iglesia ang butang mahitungod sa panginahanglan sa pag-organisa sa mga kalihokan sa pagmantala pinaagi sa mga pulong, ‘Kon adunay mosupak sa among mga sugyot, mahimo ba nilang isulat ang usa ka laraw nga atong mahimo, isip usa ka katawhan, nga pagabuhaton?’—Ibid., Pebrero 23, 1860. Ang unang ministro nga nagapangabudlay didto sa kapatagan nga mitubag mao si R. F. Cottrell, usa ka lig-on nga manunulat nga editor sa Review. Ang iyang diha-diha nga reaksyon tino gayud nga negatibo:”

> “‘Brother White has asked the brethren to speak in relation to his proposition to secure the property of the church. I do not know precisely what measure he intends in this suggestion, but understand it is to get incorporated as a religious body according to law. For myself, I think it would be wrong to ‘make us a name,’ since that lies at the foundation of Babylon. I do not think God would approve of it.—Ibid., March 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, volume 1, 420, 421.

> “‘Si Brother White nangayo sa mga igsoon nga mosulti may kalabotan sa iyang sugyot aron maseguro ang katigayonan sa iglesia. Wala ako mahibalo sa tukma kon unsang lakang ang iyang gituyo niini nga sugyot, apan nasabtan ko nga kini mao ang pagparehistro aron mahimong usa ka relihiyosong lawas sumala sa balaod. Alang kanako, naghunahuna ako nga sayop ang ‘maghimo kanato ug ngalan,’ sanglit kana anaa sa patukoranan sa Babilonia. Wala ako maghunahuna nga pagauyonan kini sa Dios.—Ibid., Marso 22, 1860.” Arthur White, Ellen G. White, bolyum 1, 420, 421.

James White began his effort to become a church in 1860, and a church is represented by a “gate”. Ellen White says this about the year 1860.

Si James White nagsugod sa iyang paningkamot nga mahimong iglesia niadtong 1860, ug ang usa ka iglesia gihulagway pinaagi sa usa ka “ganghaan”. Si Ellen White nagaingon niini mahitungod sa tuig 1860.

> “In 1860 death stepped over our threshold, and broke the youngest branch of our family tree. Little Herbert, born September 20, 1860, died December 14 of the same year.” Testimonies, volume 1, 103.

> “Niadtong 1860 ang kamatayon milabang sa among pultahanan, ug giputol ang labing batan-ong sanga sa among kahoy sa kaliwatan. Ang gamayng Herbert, nga natawo niadtong Septyembre 20, 1860, namatay niadtong Disyembre 14 sa maong tuig.” Testimonies, bolyum 1, 103.

In 1863, the Whites also lost their eldest son. After playing and becoming overheated, he went into the room where the cloth charts were prepared and took a nap upon some damp cloths that were used in preparation of the charts. The 1843 and 1850 charts represent the foundations of the Millerite movement. The chart produced in 1863, represent a rejection of the “seven times” of Leviticus twenty-six as previously represented upon the two tables of Habakkuk. It presents a counterfeit foundational message.

Niadtong 1863, nawad-an usab ang mga White sa ilang kamagulangan nga anak nga lalaki. Human sa pagdula ug sa pagkainit pag-ayo sa lawas, misulod siya sa lawak diin giandam ang mga tsart nga panapton ug mitulog ibabaw sa pipila ka umog nga mga panapton nga gigamit sa pag-andam sa mga tsart. Ang mga tsart sa 1843 ug 1850 nagrepresentar sa mga pundasyon sa kalihokang Millerite. Ang tsart nga gihimo niadtong 1863 nagrepresentar sa pagsalikway sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 ingon sa kaniadto gipakita ibabaw sa duha ka mga lamisa ni Habakkuk. Nagpresentar kini og peke nga mensaheng pundasyonal.

> “When on Friday, November 27, [1863] the parents reached Topsham, they found their three sons and Adelia waiting for them at the depot. They were all apparently in good health, except for Henry, who had a cold. But the next Tuesday, December 1, Henry was very ill with pneumonia. Years later Willie, his youngest brother, reconstructed the story:

> “Sa dihang niadtong Biyernes, Nobyembre 27, [1863] miabot ang mga ginikanan sa Topsham, ilang nakita sa estasyon nga naghulat kanila ang ilang tulo ka mga anak nga lalaki ug si Adelia. Silang tanan sa dayag anaa sa maayong kahimtang sa panglawas, gawas kang Henry, nga adunay sip-on. Apan sa misunod nga Martes, Disyembre 1, si Henry grabe na kaayo’g balatian tungod sa pulmonya. Mga tuig sa ulahi, si Willie, ang iyang kamanghuran nga igsoon, misaysay pag-usab sa maong hitabo:”

> ‘During the absence of their parents, Henry and Edson, under the supervision of Brother Howland, were busily engaged in mounting the charts on cloth, ready for sale. They worked in a rented store building about a block from the Howland home. At length they had a respite for a few days while they were waiting for charts to be sent from Boston. . . . Returning from a long tramp by the river, he [Henry] thoughtlessly lay down and slept on a few damp cloths used in backing the paper charts. A chilly wind was blowing in from an open window. This indiscretion resulted in a severe cold.’” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

> “Sa panahon sa pagkawala sa ilang mga ginikanan, si Henry ug si Edson, ubos sa pagdumala ni Igsoon nga si Howland, abtik nga nagtrabaho sa pagpahimutang sa mga tsart ibabaw sa panapton, andam na alang sa pagbaligya. Nagtrabaho sila sa usa ka giabangang tindahang bilding nga mga usa ka bloke ang gilay-on gikan sa balay ni Howland. Sa kaulahian, nakakaplag sila ug pahulay sulod sa pipila ka adlaw samtang naghulat sila sa mga tsart nga ipadala gikan sa Boston.... Sa pagbalik gikan sa taas nga paglakaw daplin sa suba, siya [Henry], sa walay paghunahuna, mihigda ug nakatulog ibabaw sa pipila ka mamasaon nga mga panapton nga gigamit sa pagtabon sa likod sa mga papel nga tsart. Usa ka mabugnaw nga hangin ang misulod gikan sa usa ka abli nga bintana. Kini nga pagkawalay-pagmatngon miresulta sa usa ka grabeng sip-on.’” Arthur White, Ellen G. White, tomo 2, 70.

In 1863, the Millerite movement ended with the formation of a church and the rejection of the foundational truths represented upon the two tables of Habakkuk. The primary leader, as typified by Hiel the Bethelite had begun the work of setting up the gates in 1860 and lost his youngest son for doing so. In 1863, the counterfeit charts became the resting place where Hiel’s oldest son took a nap. He caught a chill and died the same year. His death was directly connected to sleeping on the charts that were then being produced. But the chart that was being produced in 1863, was the counterfeit of the foundation that Elijah, represented by Miller had raised up.

Niadtong 1863, ang kalihokang Millerite natapos pinaagi sa pagporma sa usa ka iglesia ug sa pagsalikway sa mga patukoranan nga kamatuoran nga girepresentar diha sa duha ka papan ni Habakkuk. Ang nag-unang pangulo, sumala sa gihulagway ni Hiel nga Bethelanon, misugod na sa buluhaton sa pagpahaluna sa mga ganghaan niadtong 1860 ug nawad-an sa iyang kamanghuran nga anak tungod sa pagbuhat niana. Niadtong 1863, ang peke nga mga tsart nahimong dapit nga kapahulayan diin ang kamagulangan nga anak ni Hiel mipahulay sa pagkatulog. Gidapuan siya sa tugnaw ug namatay sa maong tuig. Ang iyang kamatayon tuwirang nalambigit sa iyang pagkatulog ibabaw sa mga tsart nga gipanugdâ niadtong panahona. Apan ang tsart nga gipanugdâ niadtong 1863 mao ang peke sa patukoranan nga gipatindog ni Elias, nga girepresentar ni Miller.

The command of Joshua against rebuilding Jericho, was expressed with the word “adjure.” It represents an oath and a curse, and is the same word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. It is the curse that accompanies the Elijah message, and that curse was accomplished in 1860 and 1863 as Millerite Adventism rebuilt Jericho with the formation of a legal church and the rejection of Miller’s stone of stumbling. Hiel was a Bethelite, thus prophetically emphasizing the work of Hiel in rebuilding Jericho, as the work of building a church.

Ang sugo ni Josue batok sa pagtukod pag-usab sa Jerico gipahayag pinaagi sa pulong nga “ipanumpa.” Kini nagrepresentar sa usa ka panumpa ug usa ka tunglo, ug mao usab ang mao nga pulong nga gihubad nga “sa makapito ka higayon” diha sa Levitico 26. Mao kini ang tunglo nga nag-uban sa mensahe ni Elias, ug kana nga tunglo natuman niadtong 1860 ug 1863 samtang ang Millerite nga Adventismo nagtukod pag-usab sa Jerico pinaagi sa pagkaporma sa usa ka legal nga iglesya ug sa pagsalikway sa bato nga kapangdolan ni Miller. Si Hiel usa ka Betelanhon, sa ingon sa matagnaong paagi nga naghatag og paghatag-diin sa buhat ni Hiel sa pagtukod pag-usab sa Jerico, ingon nga buhat sa pagtukod og usa ka iglesya.

The “curse” of Joshua was proclaimed in conjunction with the story of the battle of Jericho, a battle that cannot be told without repeatedly identifying “seven times.”

Ang “tunglo” ni Josue gimantala kasabay sa sugilanon sa gubat sa Jerico, usa ka gubat nga dili ikasaysay nga walay balik-balik nga paghingalan sa “makapito ka higayon.”

In 1863, the message or “oath” of Moses, as presented by Elijah, and represented by William Miller produced a “curse.” Both the message of Moses and the work of Elijah were rejected. Elijah returned in 1989, but was not reconnected with Moses until post September 11, 2001. That information is yet to be defended, but it is air tight.

Niadtong 1863, ang mensahe o “panumpa” ni Moises, ingon sa gipadayag ni Elias, ug girepresentahan ni William Miller, nakapamunga ug usa ka “tunglo.” Ang mensahe ni Moises ug ang buluhaton ni Elias parehong gisalikway. Mibalik si Elias niadtong 1989, apan wala siya mahiusa pag-usab kang Moises hangtod sa panahon human sa Septiyembre 11, 2001. Kana nga kasayuran wala pa mapamatud-an, apan lig-on gayod kini.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> “Ang mga ministro nga wala mabalaan naglinya sa ilang kaugalingon batok sa Dios. Gidayeg nila si Cristo ug ang dios niining kalibotana sa mao rang gininhawa. Samtang sa ilang pag-angkon nagadawat sila kang Cristo, ilang gigakos si Barabbas, ug pinaagi sa ilang mga binuhatan nagaingon, ‘Dili kining Tawo, kondili si Barabbas.’ Ang tanan nga magabasa niining mga pulonga, magmatngon unta. Si Satanas nagpasigarbo na sa iyang mahimo. Nagahunahuna siya nga mabungkag niya ang panaghiusa nga giampo ni Cristo nga unta magapabilin sa Iyang iglesia. Nagaingon siya, ‘Mogula ako ug mahimong bakakon nga espiritu aron sa paglimbong niadtong akong mahimo, sa pagpangita ug sayop, ug sa paghukom, ug sa pagpalsipikar.’ Tugoti nga ang anak sa limbong ug sa bakakong pagpamatuod pagadawaton sa usa ka iglesia nga nakabaton ug dakong kahayag, dakong ebidensiya, ug kana nga iglesia isalikway ang mensahe nga gipadala sa Ginoo, ug dawaton ang labing dili-makatarongan nga mga pagpahayag ug bakak nga mga pagtuo ug bakak nga mga teoriya. Si Satanas mokatawa sa ilang kabuang, kay nahibalo siya kon unsa ang kamatuoran.”

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> “Daghan ang motindog sa atong mga pulpito nga nagkupot sa sulo sa bakak nga pagpanagna diha sa ilang mga kamot, nga gipasiga gikan sa impiyernong sulo ni Satanas. Kon ang mga pagduhaduha ug dili pagtoo pagatamayon ug amumahon, ang mga matinumanong ministro pagakuhaon gikan sa katawhan nga naghunahuna nga daghan kaayo silag nahibaloan. ‘Kon ikaw nahibalo pa lamang,’ miingon si Cristo, ‘bisan ikaw, sa labing diyutay niining imong adlawa, sa mga butang nga nahisakop sa imong pakigdait! apan karon sila tinago gikan sa imong mga mata.’”

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> “Bisan pa niana, ang patukoranan sa Dios nagapabiling malig-on. Ang Ginoo nakaila kanila nga Iya. Ang gibalaan nga ministro kinahanglan walay limbong sa iyang baba. Kinahanglan siya hayag sama sa adlaw, gawasnon gikan sa tanang mansa sa dautan. Ang gibalaan nga ministeryo ug pamantalaan mahimong usa ka gahum sa pagpasidlak sa kahayag sa kamatuoran ibabaw niining baliko nga kaliwatan. Kahayag, mga igsoon, dugang pang kahayag ang atong gikinahanglan. Patunuga ang trumpeta sa Zion; ipatingog ang pahimangno diha sa balaang bukid. Tiguma ang panon sa Ginoo, nga may gibalaan nga mga kasingkasing, aron mamati sa isulti sa Ginoo ngadto sa Iyang katawhan; kay Iyang gidugangan ang kahayag alang sa tanan nga mamati. Hinaut nga sila masangkap ug maandam, ug manungas ngadto sa gubat—sa pagtabang sa Ginoo batok sa mga gamhanan. Ang Dios gayud maoy molihok alang sa Israel. Ang matag bakakon nga dila mapahilom. Ang mga kamot sa mga manulonda magapukan sa malimbongong mga laraw nga ginaporma. Ang mga kuta ni Satanas dili gayud modaog. Ang kadaugan magauban sa mensahe sa ikatulong manulonda. Maingon nga ang Kapitan sa panon sa Ginoo nagguba sa mga kuta sa Jerico, mao man usab nga ang mga tawo sa Ginoo nga nagabantay sa Iyang mga sugo modaog, ug ang tanang mga nagasukol nga pwersa mapildi. Ayaw tugoti nga adunay kalag nga magreklamo batok sa mga alagad sa Dios nga mianha kanila uban ang usa ka mensaheng gipadala gikan sa langit. Ayaw na ninyo sila pangitaig sayop, nga nagaingon, ‘Sobra sila kapositibo; kusog ra kaayo sila mosulti.’ Tingali kusog sila mosulti; apan dili ba gikinahanglan kini? Ang Dios mopatingog sa mga dalunggan sa mga mamiminaw kon dili nila tagdon ang Iyang tingog o ang Iyang mensahe. Iyang pagasawayon kadtong mosukol sa pulong sa Dios.”

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> “Gihimo ni Satanas ang tanang paagi nga mahimo aron walay moabot sa atong taliwala ingon nga usa ka katawhan nga magasaway ug magabadlong kanato, ug magatambag kanato sa pagsalikway sa atong mga kasaypanan. Apan adunay usa ka katawhan nga magadala sa arka sa Dios. Ang uban mogula gikan sa atong taliwala nga dili na magadala sa arka. Apan kini sila dili makahimo ug mga kuta aron babagan ang kamatuoran; kay kini magapadayon sa pag-abante ug sa pagsaka hangtod sa katapusan. Sa nangagi nagpatindog ang Dios ug mga tawo, ug Siya sa gihapon adunay mga tawo sa kahigayonan nga nagahulat, andam sa pagbuhat sa Iyang sugo—mga tawo nga molabang sa mga pagpugong nga sama lamang sa mga kuta nga pinahiran ug wala mapatugmang apog. Sa dihang ibutang sa Dios ang Iyang Espiritu ibabaw sa mga tawo, sila manarbaho. Ilang imantala ang pulong sa Ginoo; ilang ipataas ang ilang tingog sama sa trumpeta. Ang kamatuoran dili mapakunhod o mawad-an sa gahum diha sa ilang mga kamot. Ilang ipakita sa katawhan ang ilang mga kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala.” Testimonies to Ministers, 409–411.

Back to Articles