Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Singkwenta’y Uno

Palmoni: Unveiling the Master of Time and Language in Daniel and Revelation

Palmoni: Pagbutyag sa Agalon sa Panahon ug Pinulongan diha sa Daniel ug Revelation

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

Kadtong “usa ka balaan nga nagsulti” sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese ug katorse, mao si Cristo ingon nga Palmoni. Sa basahon sa Pinadayag, si Cristo giila ingon nga Alpha ug Omega, nga, uban sa uban pang katingalahang mga kamatuoran, nagaila kang Cristo ingon nga Kahibulongang Linggwista; ug sa tingub, ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag nagrepresentar kang Cristo ingon nga Agalon sa panahon ug pinulongan. Labaw kini sa katakos sa tawo ang pagsabut sa kahulogan ug giladmon sa gipasabot nga si Cristo, ingon nga Palmoni (ang Tig-ihap sa mga Tinago), nagpaila nianang kinaiyahan sa Iyang karakter diha sa duha ka bersikulo nga nagatukod sa sentral nga haligi sa Adventismo; apan ang mga tinago nga gipili sa Tig-ihap sa mga Tinago nga ipadayag mao ang atong tulubagon nga ilhon ug panalipdan.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> Ang mga tinago nga butang iya ni Jehova nga atong Dios; apan ang mga butang nga gipadayag iya nato ug sa atong mga anak hangtod sa kahangtoran, aron atong buhaton ang tanang mga pulong niini nga Kasugoan. Deuteronomio 29:29.

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

Usa ka tinago nga gipadayag mao nga ang Mag-iihap sa mga Tinago (Palmoni), mao kadtong “usa ka balaan nga nagsulti”; ug sa duha ka mga bersikulo diin Iyang gipadayag ang Iyang Kaugalingon, ang sentral nga haligi sa Adventismo giila. Niadtong duha ka mga bersikulo ang Kahibulongang Mag-iihap nagaila sa “pagdugang sa kahibalo” nga Iya, ingon nga ang Leon sa banay ni Juda, giablihan sa 1798. Niadtong duha ka mga bersikulo, ang mga mutya sa damgo ni Miller, nga nagrepresentar sa “pagdugang sa kahibalo,” pinaagi sa pagmando sa kamot ni Palmoni, gimantala ibabaw sa duha ka mga papan ni Habakkuk.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug laing balaan miingon ngadto nianang usa ka balaan nga nagsulti, Hangtod anus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa paglapas nga nagadala ug kamingaw, nga motugot nga ang balaang puloy-anan ug ang panon pagatamakan? Ug siya miingon kanako, Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

Human madawat ni Daniel ang profetikong panan-awon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ug unya nadungog niya ang langitnong panaghisgot diha sa mga bersikulo trese ug katorse, nangita siya sa pagsabot sa “panan-awon.”

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> Ug nahitabo, sa diha nga ako, ako si Daniel, nakakita sa panan-awon, ug nangita sa kahulogan niini, nan, ania karon, may mitindog sa akong atubangan nga may dagway sa usa ka tawo. Ug nadungog ko ang tingog sa usa ka tawo taliwala sa mga tampi sa Ulai, nga mitawag, ug miingon, Gabriel, pasabta kining tawhana sa panan-awon. Daniel 8:15, 16.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

Ang “panan-awon” nga gipaningkamotan ni Daniel nga masabtan mao ang panan-awong “chazon,” apan ang panan-awong “mareh” mao ang gisugo kang Gabriel nga ipasabut kang Daniel. Ang matag kamatuoran adunay kalabutan niini, ug kon kini nga kamatuoran mapasagdan, ang estruktura ug disenyo sa maong tudling mabungkag gayod sa kinauyokan niini. Sa bersikulo kinse, sa dihang nangita si Daniel nga masabtan ang panan-awong “chazon,” ang “mareh” natago, apan anaa gihapon nga girepresentahan; kay pinaagi sa “dagway sa usa ka tawo” (Gabriel), ang Hebreohanong pulong nga “mareh” gihubad nga “dagway.” Sa bersikulo kinse, ang duha ka pulong nga gihubad nga “panan-awon” anaa nga girepresentahan. Si Daniel, sa bersikulo kinse, nangita nga masabtan ang “chazon,” apan si Palmoni nagsugo kang Gabriel, sa bersikulo disisais, nga pasabton si Daniel sa “mareh.” Ang disenyo niining duha ka bersikulo tinuyoan, ug nagpasiugda sa kalambigitan ug kalainan tali sa duha ka pulong.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

Si Palmoni mao ang nagsugo kang Gabriel sa pagpahinabot kang Daniel sa “mareh,” kay ang Nagsugo kang Gabriel mao ang Nagtindog ibabaw sa tubig, ug nadungog ni Gabriel ang Iyang tingog, “tingog sa usa ka tawo sa taliwala sa mga daplin sa Ulai.” Ang suba sa Ulai mao ang nagaagay taliwala sa mga daplin, ug si Cristo mao ang Nagtindog ibabaw sa tubig diha sa Kasulatan. Inubanan niana nga kamatuoran, mao usab ang kamatuoran nga si Cristo, ingon nga arkanghel, mao ang Nagsugo sa mga manulunda. Ang tingog sa taliwala sa mga daplin mao ang tingog niadtong “usa ka balaang nilalang” sa bersikulo trese, ug ang Iyang pulong mao ang nagsugo kang Gabriel sa pagpahinabot kang Daniel sa panan-awon nga “mareh.” Sa kapitulo dose sa Daniel, si Cristo sa makausa pa anaa sa taliwala sa mga daplin sa suba. Sa kapitulo dose Siya sinul-oban ug lino, ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi sa walay kataposan.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang magadalagan ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan. Unya ako si Daniel mitan-aw, ug ania karon, may nagtindog nga laing duha, ang usa niining daplina sa tampi sa suba, ug ang usa niadtong daplina sa tampi sa suba. Ug ang usa miingon sa tawo nga sinul-oban ug lino, nga diha sa ibabaw sa katubigan sa suba, Hangtod kanus-a pa ba ang katapusan niining mga katingalahan? Ug nadungog ko ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga diha sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa dihang gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan nga kini molungtad sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa diha nga mahuman na niya ang pagkatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanang mga butanga mahuman. Daniel 12:4–7.

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

Ang Tawo nga “sinul-oban ug lino, nga atua sa ibabaw sa katubigan sa suba,” “mipataas sa Iyang toong kamot ug sa Iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi sa walay katapusan,” ug Siya mao ang mao rang Tawo nga, sa ikawalong kapitulo, nagsugo kang Gabriel. Sa Pinadayag kapitulo 10, si Cristo usab mipataas sa Iyang kamot ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi sa walay katapusan, apan didto Siya nagtindog ibabaw sa katubigan ug sa yuta.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, Ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan, nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay panahon. Pinadayag 10:5, 6.

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

Ang gamhanang manulonda sa ikanapulong kapitulo sa Pinadayag mao si Palmoni, nga misulti kang Gabriel gikan sa taliwala sa mga daplin sa suba diha sa ikawalong kapitulo, ug nagpaila kon kanus-a mahitabo ang “katapusan sa” mga “katingalahan” diha sa ikanapulog-duha nga kapitulo. Diha sa ikanapulong kapitulo sa Pinadayag, Siya mao ang mihunghong sa makusog nga tingog ingon nga usa ka “leon,” kay Siya girepresentar didto ingon nga ang Leon sa banay ni Juda.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

> Ug usa sa mga anciano miingon kanako, Ayaw paghilak: ania karon, ang Leon sa banay ni Juda, ang Gamut ni David, nakadaug aron sa pagbuka sa basahon, ug sa pagtangtang sa pito ka mga patik niini. Ug mitan-aw ako, ug ania karon, sa taliwala sa trono ug sa upat ka mga buhing binuhat, ug sa taliwala sa mga anciano, may nagtindog nga usa ka Cordero nga daw gipatay na, nga may pito ka mga sungay ug pito ka mga mata, nga mao ang pito ka mga Espiritu sa Dios nga gipadala ngadto sa tibuok kalibotan. Ug siya miadto ug gikuha ang basahon gikan sa tuong kamot niya nga naglingkod sa trono. Pinadayag 5:5–7.

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

Ingon sa Leon sa banay ni Juda, si Cristo mao ang nating karnero nga nakadaug aron sa pag-abli sa basahon nga gitimrihan ug pito ka mga timri. Bisan kon Siya naglakaw ibabaw sa tubig diha sa basahon ni Daniel, o adunay usa ka tiil sa dagat ug ang usa sa yuta diha sa Pinadayag, ang matag usa sa mga hulagwayng manalagna nalangkit sa panahon sa tagna. Ug ingon sa Leon sa banay ni Juda, si Cristo mao ang nagtimri ug nag-abli sa Iyang Pulong. Maingon nga Iyang gitimrihan ang basahon ni Daniel, mao usab nga Iyang gitimrihan ang pito ka mga dalogdog diha sa ikanapulo nga kapitulo sa Pinadayag.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> “Ang gamhanang manulonda nga nagtudlo kang Juan dili ubos kang Jesukristo mismo. Ang pagbutang Niya sa Iyang tuo nga tiil ibabaw sa dagat, ug sa Iyang wala ibabaw sa mamala nga yuta, nagapakita sa bahin nga Iyang ginatuman diha sa panapos nga mga talan-awon sa dakong pakigbisog batok kang Satanas. Kining kahimtanga nagapasabot sa Iyang labing halangdong gahum ug awtoridad ibabaw sa tibook nga yuta. Ang pakigbisog nagakakusgan ug nagakapin ka malig-on sa matag kapanahonan, ug magapadayon sa pagbuhat niini hangtod sa katapusang mga talan-awon sa dihang ang malalangong pagbuhat sa mga gahum sa kangitngit makaabot sa kinatumyan niini. Si Satanas, inubanan sa dautang mga tawo, magalimbong sa tibook kalibutan ug sa mga iglesia nga wala modawat sa gugma sa kamatuoran. Apan ang gamhanang manulonda nagakinahanglan ug pagtagad. Siya nagasinggit sa dakong tingog. Iyang ipakita ang gahum ug awtoridad sa Iyang tingog ngadto kanila nga nakighiusa kang Satanas sa pagsupak sa kamatuoran.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> “Human sa pagpatingog sa ilang mga tingog niining pito ka mga dalugdog, miabot ang sugo kang Juan, maingon usab kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Timrihi ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’ Kini may kalabutan sa umalabot nga mga hitabo nga igapadayag sa ilang husto nga pagkasunod-sunod. Si Daniel motindog sa iyang bahin sa kataposan sa mga adlaw. Nakita ni Juan ang gamayng basahon nga wala na matimrihi. Unya ang mga tagna ni Daniel adunay ilang husto nga dapit sa mga mensahe sa nahauna, ikaduhang, ug ikatulong manulonda nga igahatag ngadto sa kalibotan. Ang pag-abli sa timri sa gamayng basahon mao ang mensahe may kalabutan sa panahon.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> “Ang mga libro ni Daniel ug sa Pinadayag usa ra. Ang usa usa ka tagna, ang usa usa ka pagpadayag; ang usa usa ka librong pinatikan, ang usa usa ka librong giablihan. Nadungog ni Juan ang mga tinago nga gipamulong sa mga dalugdog, apan gimandoan siya nga dili kini isulat.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan nga gipadayag diha sa pito ka mga dalogdog usa ka paglatid sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

Si Cristo, nga gihulagway ingon nga Palmoni, ang Tawo sa kapitulo otso ug dose nga anaa sa ibabaw sa tubig, mao usab ang gamhanang manulonda nga may diyutay nga basahon sa Iyang kamot. Siya mao ang Leon sa banay ni Juda nga nagpatik ug naghubad sa Iyang Pulong, ug Siya mao ang nagamando kang Gabriel, kay Siya mao si Miguel nga arkanghel.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Apan si Miguel nga arkanghel, sa nakiglalis siya sa yawa ug nakiglalis mahitungod sa lawas ni Moises, wala mangahas sa pagpasangil batok kaniya ug mapanamastamasong sumbong, kondili miingon, Ang Ginoo magbadlong kanimo. Judas 1:9.

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

Si Michael mao ang ngalan ni Cristo, ug kana nga ngalan nagrepresentar nga Siya mao ang pangulo dili lamang sa mga manulonda, kondili Siya usab mao ang may gahum sa pagpabuhi pag-usab. Ang ngalan nga Michael nagkahulogan, “kinsa ang sama sa Dios.” Sa dihang nakita ni Nabucodonosor ang usa nga sama sa Anak sa Dios didto sa hudno uban sa tulo ka matinumanon, iyang nakita si Michael. Ug si Miguel nga arkanghel mao usab ang principe sa katawohan sa Dios nga gipasulabi sa gamayng sungay sa paganong Roma ang ilang kaugalingon batok kaniya didto sa krus sa katumanan sa Daniel kapitulo otso, bersikulo onse.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Apan ipakita ko kanimo ang nahisulat sa Kasulatan sa kamatuoran; ug walay bisan kinsa nga nagabarug uban kanako niining mga butanga gawas kang Miguel nga inyong prinsipe. Daniel 10:21.

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

Si Michael mao ang nagmando sa mga manulonda, nga nagbanhaw sa mga patay, ug nga nagbuot kon kanus-a matapos ang panahon sa pagpasulay.

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

> “‘Ug niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong principe nga nagatindog alang sa mga anak sa imong katawhan: ug moabot ang panahon sa kasamok, nga wala pa gayud mahitabo sukad may nasud hangtod niadtong maong panahona: ug niadtong panahona ang imong katawhan pagaluwason, ang matag-usa nga hikaplagan nga nahisulat sa basahon.’ Sa dihang moabot kining panahona sa kasamok, ang matag kahimtang nahukman na; wala nay panahon sa pagsulay, wala nay kalooy alang sa mga dili mahinulsolon. Ang patik sa buhing Dios anaa sa Iyang katawhan. Kining gamayng salin, nga dili makahimo sa pagpanalipod sa ilang kaugalingon diha sa makamatay nga panag-away batok sa mga gahum sa yuta nga gipahimutang sa panon sa dragon, himoon ang Dios nga ilang depensa. Ang sugo gipakanaug na sa kinatas-ang awtoridad sa yuta nga sila magasimba sa mapintas nga mananap ug modawat sa iyang timaan ubos sa silot sa paglutos ug kamatayon. Hinaut unta nga tabangan sa Dios ang Iyang katawhan karon, kay unsa may ilang mahimo unya sa ingon niana ka makahahadlok nga panag-away kon wala ang Iyang tabang!” Testimonies, tomo 5, 212.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

Ang katapusang tinagoan nga gibuksan sa Leon sa banay ni Juda mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, ug kini naglakip sa kamatuoran nga Siya mao ang nagagahum sa laraw ug estruktura sa matag elemento sa Iyang pulong nga matagnaon. Ang Tawo nga sinul-oban ug lino nga nagatindog ibabaw sa mga tubig, nga nagbayaw sa Iyang kamot ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan, ug nga nagatuaw ingon sa usa ka Leon, nga maoy hinungdan nga ang pito ka mga dalogdog mopagula sa ilang mga tingog, mao Siya nga nagatak-op sa basahon ni Daniel ug nagatak-op sa pito ka mga dalogdog sa Pinadayag. Siya mao ang nagabukas sa basahon nga tinakpanan ug pito ka mga patik, nga adunay gahum sa pagpabangon, ug nga mao ang dakong Prinsipe nga motindog ug mopahibalo sa katapusan sa panahon sa pagsulay. Sa dihang gisugo ni Palmoni si Gabriel sa pagpahimo kang Daniel nga makasabot sa panan-awon nga “mareh,” mao gayod kana ang Iyang gipasabot.

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

Wala niya sugoa si Gabriel nga pasabton si Daniel sa panan-awon nga “chazon.” Ang panan-awon nga “chazon” mao ang panan-awon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia diha sa Daniel kapitulo otso, bersikulo usa hangtod dose, ug mao usab kini ang “panan-awon” nga gihisgotan sa bersikulo trese, sulod sa usa ka pangutana mahitungod sa gidugayon. “Unsa kadugay ang panan-awon?” Ang panan-awon nga “chazon” naghisgot sa adlaw-adlaw (pagano) ug sa kalapasan (kapapahan) nga mga gahom sa paglaglag nga nagatamakan sa santuwaryo ug sa panon.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon ngadto niadtong balaan nga nagsulti, Hangtud anus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa kalapasan sa pagkabiniyaan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon itugyan sa pagyatak ilalom sa tiil? Daniel 8:13.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

Si Cristo, ingon nga Palmoni (ang Kahibulongang Mag-iihap), gipangutana, “hangtod kanus-a” ba ang panan-awon nga “chazon,” ug mitubag siya, “ngadto sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan.” Unya si Daniel nangandoy nga makasabut sa panan-awon nga “chazon” nga mahitungod sa “kanunay nga halad, ug sa kalapasan sa pagkamingaw, aron itugyan ang balaang puloy-anan ug ang panon aron tunobtunoban sa tiil.” Apan si Gabriel gisugo sa pagpahingabot kang Daniel sa panan-awon nga “mareh.” Ang matag kamatuoran may kalambigitan diha sa Pulong sa Dios. Ang panan-awon nga “mareh” mao ang panan-awon sa kagabhion ug kabuntagon nga giila diha sa bersikulo baynte-sais.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> Ug ang panan-awon mahitungod sa gabii ug sa buntag nga gisulti maoy tinuod; busa sirhi ang panan-awon, kay kini alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 8:26.

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

Ang pulong nga “panan-awon” gihisgotan kaduha sa maong bersikulo. Ang unang paghisgot mao ang “mareh” nga panan-awon ug ang ikaduha mao ang “chazon” nga panan-awon. Ang “mareh” nga panan-awon mao ang panan-awon sa “mga kahaponon ug mga kabuntagon.” Ang Hebreohanon nga pahayag sa “mga kahaponon ug mga kabuntagon” sagad makita sa Biblia, ug sa kanunay gihubad kini nga “mga kahaponon ug mga kabuntagon,” sama sa anaa sa bersikulo baynte-sais. Ang bugtong dapit sa Biblia diin kini gihubad sa lahi nga paagi kay sa “mga kahaponon ug mga kabuntagon,” mao ang sa bersikulo katorse, diin gihubad kini nga yano lamang “mga adlaw.” Ang tinuod nga Hebreohanon sa bersikulo katorse mabasa sa ingon niini: “Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga kahaponon ug mga kabuntagon.”

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

Ang bersikulo nga maoy sentral nga haligi sa Adventismo mao ang bugtong bersikulo sa Pulong sa Dios diin ang “gabii ug kabuntagon” gipahayag lamang ingon nga “mga adlaw.” Ang matag kamatuoran adunay iyang kalabutan, ug kon wala nay lain, dayag nga si Palmoni tinuyoang naghatag ug pagpasiugda sa maong bersikulo. Gibuhat niya kini pinaagi sa pagdumala sa hunahuna sa mga naghubad sa King James Bible aron isulat ang hugpong sa pulong sa paagi nga lahi sa kanunay nga pagsulat niini diha sa Iyang Pulong. Ang punto nga makuha gikan niining kamatuoran mao nga sa dihang gisugo si Gabriel sa pagpahimong makasabut kang Daniel sa panan-awon nga “mareh,” gisugo siya sa pagpahimong makasabut kang Daniel sa panan-awon sa pagpakita sa 1844, ug dili sa panan-awon nga “chazon” mahitungod sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

Ang panan-awon sa “mga gabii ug mga buntag” mahitungod sa usa ka pagpakita nga nahitabo sa dihang nagsugod ang paghinlo sa balaang puloy-anan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang panan-awon sa pagpakita niadtong Oktubre 22, 1844, dili mahitungod sa pagyatak sa balaang puloy-anan, kondili sa paghinlo sa balaang puloy-anan. Aduna bay usa ka manalagnong pagpakita nianang maong petsa?

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Ang pag-anhi ni Cristo ingon nga atong Labing Halangdong Saserdote ngadto sa Labing Balaang Dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipadayag diha sa Daniel 8:14; ang pag-anhi sa Anak sa tawo ngadto sa Karaan sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar diha sa Daniel 7:13; ug ang pag-anhi sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini usab girepresentahan pinaagi sa pag-anhi sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

Si Gabriel gisugoan sa pagpasabot kang Daniel sa propetikong pagpakita ni Cristo diha sa Iyang templo niadtong Oktubre 22, 1844. Tungod niini, gihatagan ni Gabriel si Daniel ug ikaduhang saksi alang sa petsa nga Oktubre 22, 1844, kay si Gabriel maoy nagmando sa matag tagsulat sa Biblia nga nagrekord sa pipila ka porma sa biblikanhong prinsipyo nga nagaila nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagpamatuod sa duha. Kon si Gabriel magapasabot kang Daniel sa Oktubre 22, 1844, magkinahanglan siya ug ikaduhang saksi aron mapalig-on “ang panan-awon sa pagpakita.”

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

Si Gabriel nagsugod sa iyang buluhaton pinaagi sa unang pagtubag sa tinguha ni Daniel nga masabtan ang panan-awon sa “chazon,” ug gibuhat niya kini pinaagi sa pag-ila nga ang panan-awon sa “chazon” mao ang panan-awon nga matapus sa “panahon sa katapusan” sa 1798.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

> Ug nadungog ko ang tingog sa usa ka tawo taliwala sa mga pangpang sa Ulai, nga mitawag ug miingon, Gabriel, pasabta kining tawhana sa panan-awon. Busa miduol siya sa dapit diin ako nagtindog; ug sa iyang pag-abot, nahadlok ako, ug mihapa sa akong nawong; apan siya miingon kanako, Sabta, Oh anak sa tawo: kay ang panan-awon alang sa panahon sa katapusan. Daniel 8:16, 17.

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

Ang “panan-awon” diha sa miaging bersikulo, nga mao ang “sa panahon sa katapusan,” mao ang panan-awong “chazon,” ug ang “panahon sa katapusan” diha sa basahon ni Daniel mao ang 1798. Kini mao ang “panan-awon” nga gipangita ni Daniel nga masabtan, apan dili kini mao ang “panan-awon” nga gisugo kang Gabriel nga ipasabot kang Daniel. Kay bahin niana, si Gabriel mohatag ug ikaduhang saksi.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> Busa miduol siya sa dapit diin ako nagatindog; ug sa iyang pagduol, nahadlok ako, ug mihapa nga ang akong nawong ngadto sa yuta; apan miingon siya kanako, Sabta, O anak sa tawo; kay ang panan-awon alang sa panahon sa katapusan. Ug samtang siya nagsulti kanako, nahilom ako sa halalum nga pagkatulog, nga ang akong nawong ngadto sa yuta; apan gihikap niya ako, ug gipatindog ako nga matul-id. Ug miingon siya, Tan-awa, ipahibalo ko kanimo ang mahitabo sa ulahing katapusan sa kasuko; kay sa panahon nga gitagal pagabuton ang katapusan. Daniel 8:17–19.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

Gidawat ni Gabriel ang iyang katungdanan pinaagi sa pagpahibalo kang Daniel nga, “tan-awa,” nga maoy pagpahibalo kang Daniel sa pagtagad sa mosunod nga kamatuoran. Ang mosunod nga kamatuoran mao nga ang “kataposang kasuko,” sa duha ka “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, matapos sa 1844. Ang “kataposang kasuko” tuwirang giila ingon nga usa ka tagna sa panahon, kay kini adunay “gitudlong panahon” nga sa niini kini “matapos.” Ang “kasuko” kinahanglan magrepresentar ug usa ka yugto sa panahon, kay kini adunay “gitudlong panahon” alang sa iyang pagkatapos. Kon ang “kasuko” usa lamang ka punto sa panahon, dili unta kini adunay katapusan; kondili, kini unta mao lamang ang punto sa dihang kini nahitabo.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

Ang “kapungot” may tiniman-an nga kataposan, busa kini nagrepresentar sa kataposan sa usa ka yugto sa panahon. Ang maong yugto sa panahon ginarepresentar ingon nga “ang kataposang kapungot.” Kon adunay kataposan, nan kinahanglan adunay sinugdanan. Ang “unang kapungot” giila diha sa Daniel kapitulo onse, ug didto usab kini usa ka yugto sa panahon, kay ang kapapahan magapadayon sa “pagbuhat ug paglambo” hangtod sa kataposan sa “kapungot”.

> And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

> Ug ang pipila kanila nga may pagsabot mangapukan, aron sulayan sila, ug aron hinloan sila, ug aron paputihon sila, hangtod sa panahon sa katapusan: kay kini alang pa man sa usa ka panahon nga tinudlo. Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug iyang bayawon ang iyang kaugalingon, ug padakuon ang iyang kaugalingon labaw sa matag dios, ug magasulti ug katingalahang mga butang batok sa Dios sa mga dios, ug molampos hangtod nga matuman ang kasuko: kay ang gitino pagabuhaton gayud. Daniel 11:35, 36.

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

Niining duha ka bersikulo, ang hari nga nagabuhat sumala sa iyang kaugalingong kabubut-on ug nagapahitas-on sa iyang kaugalingon mao ang gihisgutan. Ang bersikulo traynta’y sais mao ang bersikulo nga gihulagway pag-usab ni Pablo, samtang iyang giila ang “tawo sa sala” nga nagalingkod sa templo sa Dios ug nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. Ang paglutos sa Mangitngit nga mga Kapanahonan gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798 mailhan diha sa bersikulo traynta’y singko, ug kini nagapadayon hangtod sa “panahon sa katapusan” nga mao ang 1798, nga mao ang “tinudlong panahon.” Unya ang bersikulo traynta’y sais nagaila nga ang pagka-papa “molambo” “hangtod nga matuman ang kapungot.” Ang bersikulo nagaila nga ang pagka-papa milambo hangtod sa 1798, nga niadtong higayona, ang nahaunang “kapungot” “natuman na.” Ang propetikong Pulong sa Dios “gitino” nga ang pagka-papa magapadayon sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, hangtod sa 1798, nga mao ang “panahon sa katapusan.”

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

Ang nahaunang “kasuko” natapos niadtong 1798, ug ang “ulahi nga kasuko” natapos niadtong 1844. Ang duha ka mga kasuko gihulagway ingon nga mga yugto sa panahon, nga may piho nga mga katapusan, sa ingon nagaila kanilang duha ingon nga mga panagna sa panahon. Si Gabriel gisugo ni Palmoni sa pagpahibalo kang Daniel sa pagsabot sa panan-awon sa pagpakita (“mareh”), sa “mga gabii ug mga buntag” (mga adlaw) nga nagpaila sa Oktubre 22, 1844, ug gibuhat niya kini pinaagi sa paghatag ug ikaduhang saksi alang nianang petsaha.

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

Ang “chazon” nga panan-awon sa bersikulo trese, nga gitinguha ni Daniel nga masabtan, mao ang panan-awon sa pagyatak nga natapos sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798. Ang “mareh” nga panan-awon sa bersikulo katorse, natapos sa pagpakita ni Cristo diha sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, sa katumanan sa tagna sa panahon nga duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ug usab sa katumanan sa tagna sa panahon nga duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Kining duruha ka mga tagna sa panahon girepresentar ibabaw sa sagradong mga papan ni Habakkuk, nga giila ni Sister White nga gimandoan sa kamot sa Ginoo, ug dili angay usbon.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “Aduna kitay daghang mga leksiyon nga angay natong tun-an, ug daghan kaayo, daghan kaayo usab nga angay natong kalimtan. Ang Dios ug ang langit lamang ang dili masayop. Kadtong naghunahuna nga dili gayud nila kinahanglan biyaan ang usa ka gihigugmang panglantaw, ug nga dili gayud moabot ang panahon nga kinahanglan nilang usbon ang usa ka pagtuo, mapakyas sa ilang gilauman. Samtang magkupot kita sa atong kaugalingong mga ideya ug mga opinyon uban sa malig-ong pagkamapiliton, dili kita makabaton sa panaghiusa nga giampo ni Cristo.” Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles