Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Two

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodiceanong Iglesia sa Ikapitong Adlaw nga Adbentista - Ikaduha

Number Two

Ikaduhang Numero

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> “Uban sa mainiton nga pangandoy nga akong ginapaabot ang panahon nga ang mga hitabo sa adlaw sa Pentecostes mapahiuli uban sa labi pang dakong gahum kay niadtong higayona. Si Juan nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakong gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya.’ Unya, maingon sa panahon sa Pentecostes, ang mga tawo makadungog sa kamatuoran nga isulti ngadto kanila, ang matag usa sa iyang kaugalingong pinulongan.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> “Ang Dios makahimo sa pagginhawa ug bag-ong kinabuhi ngadto sa matag kalag nga sa kinasingkasing nagatinguha sa pag-alagad Kaniya, ug makahikap sa mga ngabil pinaagi sa buhing baga gikan sa halaran, ug magapahimo kanila nga mahimong madanihong mosulti sa Iyang pagdayeg. Linibo ka mga tingog pagapun-on sa gahum sa pagpamulong sa kahibulongang mga kamatuoran sa Pulong sa Dios. Ang dila nga nagakapaakapa pagaluagan, ug ang mahadlokon pagapalig-onon aron makadala ug maisugong pagpamatuod alang sa kamatuoran. Hinaut nga tabangan sa Ginoo ang Iyang katawhan sa paghinlo sa templo sa kalag gikan sa tanang kahugawan, ug sa pagmintinar sa ingon ka suod nga pakigdugtong Kaniya aron sila mahimong mga umalambit sa ulahing ulan sa diha nga kini igaula na.” Review and Herald, Hulyo 20, 1886.

Pentecost, when considered as a feast of the Lord cannot be separated from Passover, the feast of unleavened bread, the first fruit offering and the feast of weeks. Pentecost is a period of time, though it is also a point in time. This is why it is called “the Pentecostal season.” The season began with Christ’s death, burial and resurrection. After His ascension Christ began forty days of personal instruction that was followed by ten days in the upper room where unity was accomplished. 9/11 began a period that ends at the Sunday law in the United States. That Sunday law is represented by the day of Pentecost as a point in time; a point in time that has been preceded by a period of time which began at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the “Pentecostal season” is repeated.

Ang Pentecostes, sa dihang pagahisgotan ingon nga usa ka pista sa Ginoo, dili mahimong bulagon gikan sa Pasko, sa pista sa tinapay nga walay patubo, sa halad sa unang bunga, ug sa pista sa mga semana. Ang Pentecostes usa ka yugto sa panahon, bisan pa man nga kini usa usab ka tukma nga punto sa panahon. Mao kini ang hinungdan ngano nga gitawag kini nga “ang panahon sa Pentecostes.” Ang maong panahon nagsugod sa kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw ni Cristo. Human sa Iyang pagkayab, si Cristo nagsugod ug kap-atan ka adlaw nga personal nga pagtudlo nga gisundan sa napulo ka adlaw didto sa lawak sa itaas diin ang panaghiusa natuman. Ang 9/11 nagsugod ug usa ka yugto nga matapos sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Kana nga balaod sa Domingo girepresentahan sa adlaw sa Pentecostes ingon nga usa ka punto sa panahon; usa ka punto sa panahon nga giunhan sa usa ka yugto sa panahon nga nagsugod sa 9/11. Gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, ang “panahon sa Pentecostes” gisubli.

Peter explained that the miraculous phenomenon of “tongues of fire,” was not drunken folly, but a fulfillment of the book of Joel because a controversy was brought against the message. “Tongues” represent the presentation of a message, and the fire represents the Holy Spirit. The message of Pentecost represents a combination of divinity (God is a consuming fire) with the humanity of the tongue. Just as Peter represents the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, so too the quibbling Jews represent a former covenant people who are being passed by at the very point in time when the latter rain is falling.

Gipasabot ni Pedro nga ang milagrosong panghitabo sa “mga dila nga kalayo” dili kabuang tungod sa pagkahubog, kondili usa ka katumanan sa basahon ni Joel tungod kay may usa ka pagsupak nga gidala batok sa mensahe. Ang “mga dila” nagrepresentar sa pagpresentar sa usa ka mensahe, ug ang kalayo nagrepresentar sa Balaang Espiritu. Ang mensahe sa Pentecostes nagrepresentar sa usa ka panaghiusa sa pagka-Diosnon (ang Dios maoy usa ka kalayo nga nagaut-ut) uban sa pagkatawo sa dila. Maingon nga si Pedro nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa panahon sa ulahing ulan, sa ingon usab ang mga mapikas nga Judio nagrepresentar sa usa ka katawhan sa unang pakigsaad nga gitalikdan sa tukmang punto sa panahon sa dihang ang ulahing ulan nagapaulan.

> And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? Others mocking said, These men are full of new wine. But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. Acts 2:4–15.

> Ug silang tanan napuno sa Espiritu Santo, ug misugod sa pagsulti sa lainlaing mga pinulongan, sumala sa gihatag sa Espiritu kanila nga ikasulti. Ug didto nanimuyo sa Jerusalem ang mga Judio, mga debotadong tawo, gikan sa tanang nasod ilalom sa langit. Ug sa dihang kini nadungog sa halayo ug mikaylap, ang panon sa katawhan nanagtigum, ug nangalibog, tungod kay ang matag usa nakadungog kanila nga nagsulti sa iyang kaugalingong pinulongan. Ug silang tanan nanghibulong ug nanghitingala, nga nagaingon sa usa ug usa: Ania karon, dili ba mga taga-Galilea man kining tanan nga nanagsulti? Ug giunsa man nga kita, ang matag usa kanato, nakadungog sa atong kaugalingong pinulongan diin kita natawo? Mga Parthian, ug mga Medo, ug mga Elamihanon, ug ang mga nanimuyo sa Mesopotamia, ug sa Judea, ug Cappadocia, sa Pontus, ug Asia, Phrygia, ug Pamphylia, sa Egipto, ug sa mga dapit sa Libya dapit sa Cirene, ug mga lumalangyaw nga taga-Roma, mga Judio ug mga kinabig, mga Cretenhon ug mga Arabianhon, nakadungog kita kanila nga nagasulti sa atong mga pinulongan mahitungod sa kahibulongang mga buhat sa Dios. Ug silang tanan nanghibulong ug naglibog, nga nagaingon sa usa ug usa: Unsay kahulogan niini? Apan ang uban, nga nanamay, miingon: Kining mga tawhana napuno sa bag-ong bino. Apan si Pedro, mitindog uban sa napulo ug usa, mipataas sa iyang tingog, ug miingon kanila: Kamong mga lalaki sa Judea, ug kamong tanan nga nanimuyo sa Jerusalem, ipahibalo kini kaninyo, ug patalinghugi ang akong mga pulong: Kay kining mga tawhana dili hubog, sumala sa inyong pagdahom, kay ikatulong takna pa lamang sa adlaw. Mga Buhat 2:4–15.

Peter is explaining Pentecost as a fulfillment of the book of Joel. He is doing so prophetically when the entire world is represented, for the passage states the audience came “out of every nation under heaven.” At 9/11 the earth was lightened with Christ’s glory and then again at the Sunday law the one hundred and forty-four thousand will perfectly reflect the glory of Christ as they are lifted up as an ensign before the entire world. The Pentecostal period began at 9/11 and it ends at the Sunday law.

Gipasabot ni Pedro ang Pentecostes ingong katumanan sa basahon ni Joel. Gibuhat niya kini sa paagi nga mahitungod sa tagna sa dihang ang tibuok kalibotan girepresentahan, kay ang teksto nagaingon nga ang mga tigpaminaw mianhi “gikan sa tanang nasod sa ilalom sa langit.” Sa 9/11 ang yuta napasidlakan sa himaya ni Cristo ug unya pag-usab sa balaod sa Domingo ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo magapakita sa hingpit sa himaya ni Cristo samtang sila igaalsa ingon nga usa ka bandila atubangan sa tibuok kalibotan. Ang panahon sa Pentecostes nagsugod sa 9/11 ug natapos kini sa balaod sa Domingo.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.

> “Walay usa kanato nga makadawat gayod sa patik sa Dios samtang ang atong mga kinaiya adunay bisan usa ka mansa o buling diha kanila. Gibilin kini kanato ang pag-ayo sa mga kakulangan sa atong mga kinaiya, ang paghinlo sa templo sa kalag gikan sa tanang kahugawan. Unya ang ulahing ulan mokunsad ibabaw kanato maingon nga ang unang ulan mikunsad ibabaw sa mga tinun-an sa Adlaw sa Pentecostes.

> “We are too easily satisfied with our attainments. We feel rich and increased with goods and know not that we are ‘wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Now is the time to heed the admonition of the True Witness: ‘I counsel thee to buy of Me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.’ …

> “Masayon ra kaayo kitang matagbaw sa atong mga naangkon. Nagabati kita nga dato ug nadugangan sa mga kabtangan, ug wala kita masayod nga kita ‘alaot, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo.’ Karon mao ang panahon sa pagpatalinghug sa pagtambag sa Matinud-anong Saksi: ‘Gitambagan ko ikaw sa pagpalit gikan Kanako ug bulawan nga sinulayan sa kalayo, aron ikaw madato; ug maputing bisti, aron ikaw mabistihan, ug aron ang kaulaw sa imong pagkahubo dili makita; ug dihogi ang imong mga mata sa tambal sa mata, aron ikaw makakita.’ …”

> “It is now that we must keep ourselves and our children unspotted from the world. It is now that we must wash our robes of character and make them white in the blood of the Lamb. It is now that we must overcome pride, passion, and spiritual slothfulness. It is now that we must awake and make determined effort for symmetry of character. ‘Today if ye will hear His voice, harden not your hearts.’ We are in a most trying position, waiting, watching for our Lord’s appearing. The world is in darkness. ‘But ye, brethren,’ says Paul, ‘are not in darkness, that that day should overtake you as a thief.’ It is ever God’s purpose to bring light out of darkness, joy out of sorrow, and rest out of weariness for the waiting, longing soul.

> “Karon mao ang panahon nga kinahanglan bantayan nato ang atong kaugalingon ug ang atong mga anak nga magpabilin nga walay buling gikan sa kalibotan. Karon mao ang panahon nga kinahanglan hugasan nato ang mga bisti sa atong kinaiya ug papution kini diha sa dugo sa Cordero. Karon mao ang panahon nga kinahanglan mabuntog nato ang garbo, pagbati, ug espirituhanong pagkatapulan. Karon mao ang panahon nga kinahanglan mamata kita ug maningkamot sa hugot nga tuyo alang sa kasinabtanay sa kinaiya. ‘Karon, kon kamo mamati sa Iyang tingog, ayaw pagahia ang inyong mga kasingkasing.’ Anaa kita sa usa ka labing malisod nga kahimtang, nagpaabot, nagbantay sa pagpakita sa atong Ginoo. Ang kalibotan anaa sa kangitngit. ‘Apan kamo, mga igsoon,’ nagaingon si Pablo, ‘wala kamo sa kangitngit, aron kana nga adlaw moabot kaninyo ingon sa usa ka kawatan.’ Sa kanunay tumong sa Dios ang pagdala ug kahayag gikan sa kangitngit, kalipay gikan sa kasubo, ug kapahulayan gikan sa kakapoy alang sa kalag nga nagpaabot ug nangandoy.”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

> “Unsay inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pagpangandam? Kadtong nakighiusa sa kalibotan nagadawat sa hulma sa kalibotan ug nangandam alang sa marka sa mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios ug nagaputli sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran—sila mao ang nagadawat sa langitnong hulma ug nangandam alang sa patik sa Dios sa ilang mga agtang. Sa dihang mogula na ang sugo ug mapadapat na ang timaan, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa walay katapusan.”

> “Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Karón mao ang panahon sa pagpangandam. Ang timailhan sa Dios dili gayud ibutang sa agtang sa usa ka mahugaw nga lalaki o babaye. Dili gayud kini ibutang sa agtang sa ambisyoso, mahigugmaon sa kalibutan nga lalaki o babaye. Dili gayud kini ibutang sa agtang sa mga lalaki o babaye nga bakakon ug dila o malimbongon ug kasingkasing. Ang tanan nga makadawat sa timailhan kinahanglan walay buling sa atubangan sa Dios—mga kandidato alang sa langit. Padayon kamo, akong mga igsoon nga lalaki ug babaye. Mubo lamang ang akong masulat niining mga puntoha niining panahona, nga ginatawag lamang ang inyong pagtagad ngadto sa panginahanglan sa pagpangandam. Susihon ninyo ang mga Kasulatan alang sa inyong kaugalingon, aron inyong masabtan ang makahahadlok nga kaseryosohan sa karon nga takna.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

Here Sister White identifies Pentecost as a point in time, aligning with the Sunday law in the United States, “when the decree goes forth.” Yet, though she marks the Sunday law and Pentecost as a point in time, her message calling for preparation identifies a period that precedes the Sunday law as typified by the Pentecostal season. The Sunday law is the seventh-day Sabbath test, and the period from 9/11 unto the Sunday law can be identified as the symbolic “day of the Lord’s preparation.” Preparation precedes the test.

Dinhi giila ni Sister White ang Pentecostes ingon nga usa ka punto sa panahon, nga nagkatakdo sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, “sa diha nga mogula na ang sugo.” Apan, bisan pa man nga iyang gimarkahan ang balaod sa Domingo ug ang Pentecostes ingon nga usa ka punto sa panahon, ang iyang mensahe nga nanawagan alang sa pagpangandam nagaila sa usa ka yugto sa panahon nga nag-una sa balaod sa Domingo ingon nga gitipohan sa kapanahonan sa Pentecostes. Ang balaod sa Domingo mao ang pagsulay sa Igpapahulay sa ikapito nga adlaw, ug ang yugto gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo mahimong maila ingon nga simbolikong “adlaw sa pagpangandam sa Ginoo.” Ang pagpangandam nag-una sa pagsulay.

The “latter rain will fall upon” the one hundred and forty-four thousand just “as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.” The period represented as the Pentecostal season began with a sprinkling when Christ returned from His ascension.

Ang “ulahing ulan igabubo ibabaw sa” usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo maingon gayud nga “sama sa unang ulan nga nahulog ibabaw sa mga tinun-an sa Adlaw sa Pentecostes.” Ang panahon nga gihulagway ingon nga panahon sa Pentecostes nagsugod sa usa ka pagwisik sa dihang si Cristo mibalik gikan sa Iyang pagkayab.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> Ug sa nakasulti na siya niini, mihuyop siya kanila, ug miingon kanila, Dawata ninyo ang Espiritu Santo. Juan 20:22.

His breath conveys the Holy Spirit and breath is what produces the sound of words. Jesus is the Word and His breath conveys the Holy Spirit through the impartation of His word. The breath is what brought the body of Adam to life, and the breath is what brings Ezekiel’s army of resurrected dead dry bones to life.

Ang Iyang gininhawa nagapasa sa Espiritu Santo, ug ang gininhawa mao ang nagamugna sa tingog sa mga pulong. Si Jesus mao ang Pulong, ug ang Iyang gininhawa nagapasa sa Espiritu Santo pinaagi sa paghatag sa Iyang pulong. Ang gininhawa mao ang nagdala sa lawas ni Adan ngadto sa kinabuhi, ug ang gininhawa usab mao ang nagadala sa kinabuhi ngadto sa kasundalohan ni Ezekiel nga nabanhaw nga nangauga nga mga bukog sa mga patay.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> “Ang buhat ni Cristo sa pagginhawa ibabaw sa iyang mga tinun-an sa Espiritu Santo, ug sa paghatag sa iyang kalinaw ngadto kanila, sama sa pipila ka tulo sa wala pa ang madagayaong ulan nga igahatag sa adlaw sa Pentecostes.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

At the beginning of the Pentecostal season Christ’s “breath” imparted the Holy Spirit to the disciples, but some doubted.

Sa sinugdanan sa panahon sa Pentecostes, ang “ginhawa” ni Cristo naghatag sa Espiritu Santo ngadto sa mga tinun-an, apan may pipila nga nagduhaduha.

> But Thomas, one of the twelve, called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said unto him, We have seen the Lord. But he said unto them, Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into his side, I will not believe. John 2:24, 25.

> Apan si Tomas, usa sa napulog-duha, nga ginganlag Didymus, wala uban kanila sa dihang miabut si Jesus. Busa ang ubang mga tinun-an miingon kaniya, Nakita namo ang Ginoo. Apan siya miingon kanila, Gawas kon makita ko sa iyang mga kamot ang marka sa mga lansang, ug maipasulod ko ang akong tudlo ngadto sa marka sa mga lansang, ug maituslok ko ang akong kamot sa iyang kilid, dili gayud ako motuo. Juan 2:24, 25.

The Pentecostal period began a period of “testing,” starting with the breath of Christ and Thomas’ controversy of doubt. Thomas’ controversy at the beginning typifies the controversy of the Jews at the ending of the Pentecostal season. Christ imparted His word and the Holy Spirit to the disciples at the beginning, and the disciples imparted the word and the Holy Spirit to the world at the end of the Pentecostal season.

Ang panahon sa Pentecostal nagsugod sa usa ka yugto sa “pagsulay,” nga nagsugod pinaagi sa gininhawa ni Cristo ug sa panaglalis ni Tomas tungod sa pagduhaduha. Ang panaglalis ni Tomas sa sinugdan naghulagway sa panaglalis sa mga Judio sa katapusan sa panahon sa Pentecostal. Gipaambit ni Cristo ang Iyang pulong ug ang Espiritu Santo ngadto sa mga tinun-an sa sinugdan, ug ang mga tinun-an mipaambit sa pulong ug sa Espiritu Santo ngadto sa kalibotan sa katapusan sa panahon sa Pentecostal.

The work that Christ accomplished when He breathed upon the disciples was a second witness to the same work He had just accomplished with the disciples on the road to Emmaus.

Ang buluhaton nga gituman ni Cristo sa dihang gihuyopan Niya ang mga tinun-an maoy ikaduhang pagpamatuod sa mao rang buluhaton nga Iyang bag-ong natuman uban sa mga tinun-an didto sa dalan paingon sa Emmaus.

> And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. …

> Ug nahitabo kini nga, samtang sila nag-istoryahanay ug nagtinukmayay, si Jesus mismo miduol ug mikuyog kanila. Apan ang ilang mga mata gipugngan aron dili nila siya maila. …

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? Luke 24:15, 16, 25–32.

> Unya miingon siya kanila, O mga buang, ug mga mahinay ug kasingkasing sa pagtuo sa tanan nga gisulti sa mga manalagna: Dili ba kinahanglan nga si Cristo magaantus niining mga butanga, ug mosulod sa iyang himaya? Ug sugod kang Moises ug sa tanang mga manalagna, iyang gipatin-aw kanila sa tanang Kasulatan ang mga butang mahitungod sa iyang kaugalingon. Ug sila nagkaduol sa balangay, diin sila paingon: ug siya nagpakaaron-ingnon nga mopadayon pa unta siya sa unahan. Apan ilang gipugos siya, nga nagaingon, Pabilin uban kanamo: kay hapit na ang kagabhion, ug ang adlaw halos matapos na. Ug siya misulod aron mopuyo uban kanila. Ug nahitabo, sa naglingkod siya sa pagkaon uban kanila, nga mikuha siya ug tinapay, ug gipanalanginan kini, ug gipikaspikas, ug gihatag kanila. Ug ang ilang mga mata naablihan, ug ila siyang naila; ug siya nawala gikan sa ilang panan-aw. Ug sila nagaingon ang usa sa usa, Wala ba magdilaab ang atong kasingkasing sa sulod nato, samtang nakigsulti siya kanato diha sa dalan, ug samtang iyang gibuksan kanato ang mga Kasulatan? Lucas 24:15, 16, 25–32.

Just as Jesus “sat with meat” in Emmaus, He thereafter ate with the disciples. In both instances eating is represented. Together they identify that the beginning of the Pentecostal period is marked by the breath of the Holy Spirit and also by eating. The opening events produces a controversy between a class who believes and a class who doubts. The eating, the impartation of the Holy Spirit and the opening of the Scriptures include that Christ began His instruction with “Moses and all the prophets.” Christ’s teaching was conveyed by taking the prophetic line of Moses and aligning it with the lines of all the prophets, here a little and there a little.

Sama sa paglingkod ni Jesus sa pagkaon sa Emmaus, Siya sa ulahi mikaon usab uban sa mga tinun-an. Sa duha ka kahimtang, gilarawan ang pagkaon. Dungan nilang gipaila nga ang sinugdanan sa Pentecostal nga yugto gimarkahan sa gininhawa sa Espiritu Santo ug usab sa pagkaon. Ang mga panghitabo sa pag-abli nagpatungha ug usa ka kontrobersiya tali sa usa ka hut-ong nga mituo ug usa ka hut-ong nga nagduhaduha. Ang pagkaon, ang pagpasa sa Espiritu Santo, ug ang pag-abli sa Kasulatan naglakip nga si Cristo nagsugod sa Iyang pagtudlo pinaagi kang “Moises ug sa tanang mga propeta.” Ang pagtulon-an ni Cristo gipahayag pinaagi sa pagkuha sa propetikong linya ni Moises ug sa pagpaangay niini sa mga linya sa tanang mga propeta, dinhi diyutay ug didto diyutay.

On 9/11 the breath of the four winds of Ezekiel blew upon the dead dry bones of chapter thirty-seven. At that time, as typified by the angel who descended on August 11, 1840 and empowered the first angel’s message, the angel of Revelation eighteen descended with a message that must be eaten, as did the disciples eat at the beginning of the Pentecostal period. The unwillingness of Thomas to believe identifies that when the message is introduced a shaking is marked.

Niadtong 9/11 ang ginhawa sa upat ka mga hangin ni Ezekiel mihuyop ibabaw sa nangamatayng mga mamala nga bukog sa kapitulo traynta ug syete. Niadtong panahona, sumala sa gihulagway sa manulonda nga mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 ug naghatag ug gahum sa mensahe sa unang manulonda, ang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad uban ang usa ka mensahe nga kinahanglan kan-on, maingon nga ang mga tinun-an mikaon sa sinugdanan sa panahon sa Pentecostes. Ang pagdumili ni Tomas sa pagtuo nagtimaan nga sa dihang ang mensahe ipaila, usa ka pag-uyog ang gimarkahan.

Speaking of the fall of the Twin Towers on 9/11 we are told that the Lord arose to “shake terribly the nations.” It is important to remember that a “shaking” among God’s people is accomplished by those who are fighting against a message of truth. There are “shakings” that are external, but internal shakings within the church occur in the environment of a message being presented.

Mahitungod sa pagkahugno sa Twin Towers niadtong 9/11, gisultihan kita nga ang Ginoo mitindog aron “uyogon sa makalilisang ang mga nasod.” Importante nga hinumdoman nga ang usa ka “pag-uyog” taliwala sa katawohan sa Dios ginapahigayon pinaagi niadtong nakig-away batok sa usa ka mensahe sa kamatuoran. Adunay mga “pag-uyog” nga gikan sa gawas, apan ang mga sulodnong pag-uyog sulod sa iglesya mahitabo sa kahimtang diin ang usa ka mensahe ginapresentar.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.

> “Gipangutana ko ang kahulogan sa pag-uyog nga akong nakita, ug gipakita kanako nga kini pagapahinungdanon pinaagi sa matarung nga pagpamatuod nga gipatawag sa tambag sa Tinuod nga Saksi ngadto sa mga Laodiceanhon. Kini adunay epekto sa kasingkasing sa makadawat niini, ug magadala kaniya sa pagbayaw sa bandila ug sa pagpadayag sa matarung nga kamatuoran. Ang uban dili makaantus niining matarung nga pagpamatuod. Mobarug sila batok niini, ug mao kini ang hinungdan sa usa ka pag-uyog taliwala sa katawhan sa Dios.

> “I saw that the testimony of the True Witness has not been half heeded. The solemn testimony upon which the destiny of the church hangs has been lightly esteemed, if not entirely disregarded. This testimony must work deep repentance; all who truly receive it will obey it and be purified.” Early Writings, 271.

> “Nakita ko nga nga ang pagpamatuod sa Tinuod nga Saksi wala tagda bisan sa katunga. Ang madasigon nga pagpamatuod nga maoy gigakbitan sa padulngan sa iglesia gibanabana lamang nga gamay ang bili, kon dili man hingpit nga gisalikway. Kining pagpamatuod kinahanglang magbuhat ug halalum nga paghinulsol; ang tanan nga sa pagkatinuod modawat niini motuman niini ug pagaputlihon.” Early Writings, 271.

The internal “shaking” is caused by those who resist the presentation of the Laodicean message. Sister White identifies Jones and Waggoner’s message of 1888 as the Laodicean message.

Ang sulodnong “pag-uyog” gipahinabo niadtong mga misukol sa pagpahayag sa mensahe sa Laodicea. Gipaila ni Sister White nga ang mensahe nila Jones ug Waggoner niadtong 1888 mao ang mensahe sa Laodicea.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> “Ang mensaheng gihatag kanato pinaagi kang A. T. Jones, ug E. J. Waggoner mao ang mensahe sa Dios ngadto sa iglesya sa Laodicea, ug alaut ang bisan kinsa nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran apan wala magapakita ngadto sa uban sa mga silaw nga gihatag sa Dios.” The 1888 Materials, 1053.

The resistance to the Laodicean message produces a shaking and Sister White aligns the message of 1888 with the descent of the angel of Revelation eighteen.

Ang pagsukol batok sa mensahe sa Laodicea nagpatungha ug usa ka pag-uyog, ug gipahiuyon ni Sister White ang mensahe sa 1888 sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag 18.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> “Ang pagkadili-andam sa pagtugyan sa mga daang gituohang opinyon, ug sa pagdawat niining kamatuoran, maoy nahimutang sa patukoranan sa dakong bahin sa pagsupak nga gipadayag didto sa Minneapolis batok sa mensahe sa Ginoo pinaagi kang mga Igsoon nga Waggoner ug Jones. Pinaagi sa pagpukaw niana nga pagsupak, si Satanas nagmalampuson sa pagpahilayo gikan sa atong katawhan, sa dakong bahin, sa pinasahi nga gahum sa Espiritu Santo nga dugay nang gitinguha sa Dios nga ipaambit ngadto kanila. Gipugngan sila sa kaaway sa pag-angkon niadtong kaepektibo nga mahimo unta nilang maangkon sa pagdala sa kamatuoran ngadto sa kalibotan, maingon sa gipahibalo kini sa mga apostoles human sa adlaw sa Pentecostes. Ang kahayag nga magalamdag sa tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya gisukol, ug pinaagi sa lihok sa atong kaugalingong mga igsoon sa dakong bahin napahilayo gikan sa kalibotan.” Selected Messages, basahon 1, 235.

The doubt of Thomas at the beginning of the Pentecostal season, typifying the rebellion against the message that arrived on the day of Pentecost, typified the shaking that occurred when the leadership of Seventh-day Adventism stood up and resisted the message to the Laodicean church as presented by Jones and Waggoner in 1888. In 1888 the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory, but due in large part to unwillingness of those leaders to set aside preconceived opinions the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated. Thomas, the Jews at Pentecost, Korah’s rebellion in the time of Moses, the rebellion of 1888 all typify 9/11 when, according to Joel—a trumpet was to be blown. That trumpet, according to Isaiah was blown to identify the sins of God’s people, thus typifying 1888 and the message to Laodicea. Jeremiah’s watchman, who blows the trumpet to return to the “old paths” aligns with Isaiah lifting up his voice as a trumpet. Jeremiah’s watchmen are Habakkuk’s watchmen who asks the question about what will be his position in the argument or debate of his history?

Ang pagduhaduha ni Tomas sa sinugdanan sa panahon sa Pentecostes, nga nagasimbolo sa pagsukol batok sa mensahe nga miabot sa adlaw sa Pentecostes, nagsimbolo sa pag-uyog nga nahitabo sa dihang mitindog ang pagpangulo sa Seventh-day Adventism ug misukol sa mensahe ngadto sa iglesia sa Laodicea ingon nga gipresentar nila ni Jones ug Waggoner niadtong 1888. Niadtong 1888 ang gamhanang manolonda sa Pinadayag dieciocho mikunsad aron sa paghatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya, apan tungod sa dakong bahin sa pagkadili-andam niadtong mga pangulo sa pagsalikway sa daan nang gihunahuna nga mga opinyon, ang pagsukol nila ni Core, Datan, ug Abiram gisubli. Si Tomas, ang mga Judio sa Pentecostes, ang pagsukol ni Core sa panahon ni Moises, ang pagsukol niadtong 1888, tanan nagsimbolo sa 9/11 sa dihang, sumala kang Joel—usa ka trumpeta kinahanglan nga huypan. Kadtong trumpeta, sumala kang Isaias, gihuyop aron sa pag-ila sa mga sala sa katawhan sa Dios, sa ingon nagsimbolo sa 1888 ug sa mensahe ngadto sa Laodicea. Ang magbalantay ni Jeremias, nga nagahuyop sa trumpeta aron sa pagbalik ngadto sa “karaang mga dalan,” nahiuyon kang Isaias nga nagabayaw sa iyang tingog sama sa usa ka trumpeta. Ang mga magbalantay ni Jeremias mao ang mga magbalantay ni Habacuc nga nangutana sa pangutana mahitungod sa unsa ang iyang mahimong baruganan sulod sa pakiglalis o debate sa iyang kasaysayan?

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Motindog ako sa akong bantayan, ug mopahimutang sa akong kaugalingon ibabaw sa torre, ug motan-aw ako aron makita kon unsay iyang isulti kanako, ug unsay akong itubag sa diha nga ako pagabadlongon. Habakkuk 2:1.

The word “reproved” means “rebuked or argued with” and it infers a question, for the next verse provides an answer.

Ang pulong nga “gibadlong” nagpasabot ug “gisaway o gilalisan,” ug kini nagpasabot ug usa ka pangutana, kay ang sunod nga bersikulo naghatag ug tubag.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Ug ang Ginoo mitubag kanako, ug miingon: Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw sa ibabaw sa mga papan, aron makadalagan ang magabasa niini. Habakkuk 2:2.

The “debate” or shaking that began in fulfillment of Millerite history was the message of William Miller and his rules of prophetic interpretations versus the theologians of Protestantism. The debate in Millerite history began with the confirmation of the Millerite message on August 11, 1840 when no “less a personage than Jesus Christ” descended with a little book that John was to take and eat. The argument of the watchmen of Habakkuk, the doubts of Thomas, the rebellion of 1888, the rebellion of Korah, the argument of drunkenness at Pentecost all witness to a debate which began at 9/11. The controversy which is debated is over the message of the latter rain, which began to sprinkle on 9/11.

Ang “debate” o pag-uyog nga nagsugod sa katumanan sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang mensahe ni William Miller ug sa iyang mga lagda sa paghubad sa tagna batok sa mga teologo sa Protestantismo. Ang debate sa kasaysayan sa mga Millerite nagsugod sa pagkakompirmar sa mensaheng Millerite niadtong Agosto 11, 1840 sa dihang walay “ubos pa nga personahe kay kang Jesu-Cristo” nga mikunsad uban ang usa ka gamayng basahon nga pagadawaton ug kan-on ni Juan. Ang pakiglalis sa mga magbalantay ni Habakkuk, ang mga pagduhaduha ni Tomas, ang pagsukol sa 1888, ang pagsukol ni Korah, ang pakiglalis mahitungod sa pagkahubog sa Pentecostes—ang tanan nagpamatuod sa usa ka debate nga nagsugod sa 9/11. Ang kontrobersiya nga gilalisan mao ang mensahe sa ulahing ulan, nga nagsugod sa pagwisik sa 9/11.

The answer in Habakkuk that led the Millerites to produce the 1843 chart connects with the development of two classes of worshippers represented Korah and associates versus Moses, by Thomas and the other disciples; the Jews argument of drunkenness at Pentecost, the leadership of Adventism in 1888; the Protestants versus the Millerites in 1844 and the foolish and wise virgins of October 22, 1844.

Ang tubag diha sa Habakkuk nga nagdala sa mga Millerite sa paghimo sa 1843 chart nagdugtong sa paglambo sa duha ka matang sa mga magsisimba nga girepresentahan ni Korah ug sa iyang mga kauban batok kang Moises; ni Tomas ug sa ubang mga tinun-an; sa pangatarungan sa mga Judio mahitungod sa kahubog sa Pentecostes; sa panguloan sa Adventismo niadtong 1888; sa mga Protestante batok sa mga Millerite niadtong 1844; ug sa buang ug maalamong mga ulay sa Oktubre 22, 1844.

On 9/11 Christ breathed upon His disciples the Holy Spirit as a few drops before the full outpouring at the Sunday law. He then opened their understanding to the prophetic message beginning, “line upon line” with Moses by leading those disciples back to Jeremiah’s old paths where they were anointed to blow a warning trumpet. Christ breath at 9/11 came from Ezekiel’s and John’s four winds and it was the Laodicean message, which is the “straight testimony” which causes a shaking as it is resisted. 1888 typifies the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, for it was not only the message which was being rejected, but also the chosen watchmen that were giving the trumpet a certain sound.

Sa 9/11 si Cristo mihuyop ibabaw sa Iyang mga tinun-an sa Espiritu Santo ingon nga pipila ka tulo sa wala pa ang bug-os nga pagbubo sa balaod sa Dominggo. Unya Iyang giablihan ang ilang salabutan ngadto sa mensaheng profesiya, nga nagsugod, “linya ibabaw sa linya,” uban kang Moises pinaagi sa pagdala niadtong mga tinun-an pagbalik ngadto sa karaang mga dalan ni Jeremias diin sila gidihogan aron sa pagpatunog ug trumpeta sa pasidaan. Ang gininhawa ni Cristo sa 9/11 gikan sa upat ka hangin ni Ezekiel ug ni Juan, ug kini mao ang mensahe sa Laodicea, nga mao ang “matarung nga pagpamatuod” nga maoy hinungdan sa usa ka pagkauyog samtang kini gisukol. Ang 1888 nagatipo sa pagsukol ni Kora, Datan, ug Abiram, kay dili lamang ang mensahe ang ginasalikway, kondili usab ang pinili nga mga magbalantay nga naghatag sa trumpeta ug usa ka tino nga tingog.

Sister White penned that the, “shaking I had seen” “would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans.” The 1888 message was that straight testimony, and both 1888 and 9/11 mark the descent of the angel of Revelation eighteen.

Si Sister White misulat nga ang, “uyog nga akong nakita” “mahinungdan pinaagi sa diretso nga pagpamatuod nga gipagula sa tambag sa Tinuod nga Saksi ngadto sa mga Laodiceanhon.” Ang mensahe sa 1888 mao kadto nga diretso nga pagpamatuod, ug ang 1888 ug ang 9/11 parehong nagtimaan sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag 18.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> “Ang usa ka matarong nga pagpamatuod kinahanglan ipadayag ngadto sa atong mga iglesia ug mga institusyon, aron pukawon ang mga natulog.”

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> “Sa diha nga ang pulong sa Ginoo toohan ug tumanon, adunay malig-on nga pag-uswag. Tan-awon nato karon ang atong dakong panginahanglan. Ang Ginoo dili makagamit kanato hangtod nga siya mohuyop ug kinabuhi ngadto sa mga uga nga bukog. Nadungog ko ang mga pulong nga giingon: ‘Kon walay halalum nga paglihok sa Espiritu sa Dios ibabaw sa kasingkasing, kon walay iyang impluwensiyang nagahatag ug kinabuhi, ang kamatuoran mahimong patay nga sulat.’” Review and Herald, Nobyembre 18, 1902.

At 9/11 the Laodicean message reached its perfect fulfillment as the last call to God’s former covenant people began to be sounded. It is then that Sister White notes, “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.” The Laodicean message began when the angel of Revelation eighteen descended at 9/11, which means that at 9/11 the message to Laodicean Seventh-day Adventists was and is to “awake.” Joel commanded the drunkards to awake in verse five of chapter one. 9/11 marks the arrival of the final testing period for Adventism and it represents Joel’s command to awake. The beginning of the Pentecostal season starts with an awakening of God’s people at 9/11 and ends with the fulfillment of the parable of the ten virgins just before the Sunday law.

Niadtong 9/11 ang mensahe sa Laodicea miabot sa hingpit nga katumanan niini sa dihang ang katapusang tawag ngadto sa kanhing katawhan sa Dios sa tugon nagsugod na sa pagpatingog. Niadto nga panahon nga si Sister White nagtimaan, “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.” Ang mensahe sa Laodicea nagsugod sa dihang ang manulonda sa Pinadayag dieciocho mikunsad niadtong 9/11, nga nagpasabot nga sa 9/11 ang mensahe ngadto sa Laodicean Seventh-day Adventists kaniadto ug karon mao ang “mata.” Si Joel nagsugo sa mga hubog nga mamata diha sa bersikulo cinco sa kapitulo uno. Ang 9/11 nagtimaan sa pag-abot sa katapusang panahon sa pagsulay alang sa Adventismo ug kini nagrepresentar sa sugo ni Joel sa pagmata. Ang sinugdanan sa panahon sa Pentecostal magsugod uban sa usa ka pagpukaw sa katawhan sa Dios niadtong 9/11 ug matapos sa katumanan sa sambingay sa napulo ka mga ulay sa wala pa ang balaod sa Domingo.

The awakening at 9/11 is a call to the final generation of a covenant people who are in apostasy. The awakening just before the Sunday law closes the door on the former covenant people. The beginning and the ending are the same and in July of 2023 the two witnesses of Revelation eleven were awakened to the rebellion of the prediction of July 18, 2020. The middle awakening is represented by rebellion, which identifies 9/11 as the first letter of the Hebrew alphabet, July 18, 2020 as the thirteenth letter and the Sunday law as the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet. The twenty-second letter represents the combination of divinity with humanity that is finalized in the last of those three awakenings.

Ang pagpukaw sa 9/11 maoy usa ka tawag ngadto sa kataposang kaliwatan sa usa ka katawhang pinasikad sa tugon nga anaa sa apostasiya. Ang pagpukaw sa wala pa ang balaod sa Domingo nagasira sa pultahan batok sa nahaunang katawhan sa tugon. Ang sinugdanan ug ang katapusan managsama, ug niadtong Hulyo sa 2023 ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse gipukaw ngadto sa pagrebelde sa tagna sa Hulyo 18, 2020. Ang taliwala nga pagpukaw gilarawan pinaagi sa pagrebelde, nga nagaila sa 9/11 ingon nga nahaunang letra sa Hebreohanong alpabeto, sa Hulyo 18, 2020 ingon nga ikapulog-tulo ka letra, ug sa balaod sa Domingo ingon nga ikakaluhaan ug ikaduha ug kataposang letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang ikakaluhaan ug ikaduhang letra nagrepresentar sa pagkahiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo nga ginahingpit sa kataposan niadtong tulo ka mga pagpukaw.

The Lord “breathes life into the dry bones” at 9/11, just as He breathed the Holy Spirit on the disciples at the beginning of the Pentecostal period. The disciples after His ascension represent those who received the Holy Spirit, and who thereafter had their understanding of the prophetic Word opened up through the methodology of “line upon line.” The reception of the Holy Spirit occurred while eating a meal, for to spiritually eat requires that you eat the flesh and drink the blood of Jesus, who is the Word.

Ang Ginoo “nagaginhawa ug kinabuhi ngadto sa mamalang mga bukog” sa 9/11, maingon nga Iyang giginhawaan sa Balaang Espiritu ang mga tinun-an sa sinugdanan sa panahon sa Pentecostal. Ang mga tinun-an human sa Iyang pagkayab ngadto sa langit nagrepresentar niadtong nakadawat sa Balaang Espiritu, ug kinsa human niana giablihan ang ilang pagsabot sa pulong sa tagna pinaagi sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya.” Ang pagdawat sa Balaang Espiritu nahitabo samtang nagkaon ug paniudto, kay ang espirituwal nga pagkaon nagkinahanglan nga kan-on ninyo ang unod ug imnon ang dugo ni Jesus, nga mao ang Pulong.

The rebels who joined with Korah, Dathan and Abiram represent (as do the leadership of Adventism in 1888) the class who cause the shaking by opposing the trumpet message identifying the sins of God’s people, and while also calling for a return to the old paths, the foundational truths represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. The trumpet is calling for both revival and reformation. The first of Miller’s prophetic jewels, and also the first to be rejected by Adventism represents the beginning and ending of the Millerite movement. The beginning and ending of the message of the first angel as proclaimed by the Millerites is marked by Moses’ “seven times.” In the beginning it was accepted, at the end it was rejected. Due to that rejection Ezekiel presents Adventism as a valley of dead dry bones. The period from 1863 unto the Sunday law in the United States is the valley of vision, according to Isaiah twenty-two, but it is a valley of dead dry bones according to Ezekiel. Both of those prophetic valleys align with Joel’s valley of Jehoshaphat, which Joel also identifies as the valley of decision.

Ang mga masupilon nga miapil kang Korah, Datan ug Abiram nagrepresentar (ingon usab sa pagpangulo sa Adventismo niadtong 1888) sa matang nga maoy hinungdan sa pag-uyog pinaagi sa pagsupak sa mensahe sa trumpeta nga nagaila sa mga sala sa katawohan sa Dios, ug samtang nanawag usab alang sa pagbalik sa karaang mga dalan, ang mga patukoranan nga kamatuoran nga girepresentahan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Ang trumpeta nanawag alang sa pagpabuhi ug sa repormasyon. Ang nahaunang maong mahimayaong mutya sa tagna ni Miller, ug usab ang una nga gisalikway sa Adventismo, nagrepresentar sa sinugdanan ug katapusan sa kalihokan sa mga Millerite. Ang sinugdanan ug katapusan sa mensahe sa unang manulonda ingon sa gimantala sa mga Millerite gimarkahan sa “pito ka mga panahon” ni Moises. Sa sinugdanan kini gidawat, sa katapusan kini gisalikway. Tungod niana nga pagsalikway, gipresentar ni Ezequiel ang Adventismo ingon nga usa ka walog sa mga patay nga uga nga mga bukog. Ang yugto gikan sa 1863 hangtod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika mao ang walog sa panan-awon, sumala sa Isaias 22, apan kini usa ka walog sa mga patay nga uga nga mga bukog sumala kang Ezequiel. Kining duha ka mga profetikanhong walog nagtakdo sa walog ni Jehoshaphat diha kang Joel, nga giila usab ni Joel ingon nga walog sa pagdesisyon.

With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost? We’ll try to clarify these concepts in the following articles.

Uban niining mga konsepto nga natukod na, mahimong ipangutana ang pangutana kon giunsa nga sa 9/11 ang basahon ni Joel nahimong mensahe nga giila ni Pedro sa Pentecostes. Paningkamotan namo nga ipatin-aw kining mga konsepto sa mosunod nga mga artikulo.

> “(Written November 5, 1892, from Adelaide, South Australia, to ‘Dear Nephew and Niece, Frank and Hattie [Belden].’)

> “(Sinulat niadtong Nobyembre 5, 1892, gikan sa Adelaide, South Australia, alang kang ‘Minahal nga Pag-umangkon nga Lalaki ug Babaye, Frank ug Hattie [Belden].’)”

> “When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.

> “Sa dihang mapasidan-an ka na sa Balaang Espiritu, imong makita ang tanang kadaotan didto sa Minneapolis sumala sa iyang tinuod nga kahimtang, sumala sa pagtan-aw sa Dios niini. Kon dili na gayud ako makakita kanimo pag-usab niining kalibotana, siguroha nga gipasaylo ko ikaw sa kasubo ug kalisdanan ug kabug-at sa kalag nga gidala mo sa ibabaw nako nga walay hinungdan. Apan alang sa imong kalag, alang sa kapuslanan Niya nga namatay alang kanimo, buot ko nga makita mo ug isugid ang imong mga kasaypanan. Nakig-usa ka gayud niadtong misukol sa Espiritu sa Dios. Anaa na kanimo ang tanang pamatuod nga imong gikinahanglan nga ang Ginoo nagabuhat pinaagi sa mga Igsoon nga sila Jones ug Waggoner; apan wala mo dawata ang kahayag; ug human sa mga pagbati nga imong gitugotan, sa mga pulong nga gisulti batok sa kamatuoran, wala ka mobati nga andam sa pagsugid nga nakabuhat ka ug sayop, nga kining mga tawhana adunay mensahe gikan sa Dios, ug nga imong gipakaubos ang bili sa mensahe ug sa mga mensahero.”

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “Wala pa gayud sukad kaniadto nga nakita ko taliwala sa atong katawhan ang ingon niana kalig-on nga pagkatagbaw sa kaugalingon ug pagdumili sa pagdawat ug pag-ila sa kahayag sama sa gipakita didto sa Minneapolis. Gipakita kanako nga walay usa sa pundok nga nagbaton sa espiritu nga gipakita niadtong tigum nga makabaton pag-usab sa hayag nga kahayag aron maila ang pagkamahalon sa kamatuoran nga gipadala kanila gikan sa langit hangtod nga ila nga ipaubos ang ilang garbo ug isugid nga sila wala pagdasmigi sa Espiritu sa Dios, kondili nga ang ilang mga hunahuna ug mga kasingkasing napuno sa pagpihig. Ang Ginoo nangandoy sa pagpaduol kanila, sa pagpanalangin kanila ug sa pag-ayo kanila gikan sa ilang mga pagtalikod, apan sila wala mamati. Sila gidasmigi sa mao rang espiritu nga nagdasig kang Korah, Dathan, ug Abiram. Kadtong mga tawo sa Israel determinado sa pagsukol sa tanang pamatuod nga magapakita nga sila sayop, ug nagpadayon sila sa ilang dalan sa pagkawalay pagmaunongon hangtod nga daghan ang nadani sa pagtipon uban kanila.”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “Kinsa ba kini sila? Dili ang mga mahuyang, dili ang mga ignoranteng tawo, dili ang mga walay kahayag sa pagsabot. Nianang paghimakak may duha ka gatus ug kalim-an ka mga principe nga inila sa katilingban, mga tawo nga dungganan. Unsa man ang ilang pagpamatuod? ‘ang tibook nga katilingban mga balaan, ang tagsatagsa kanila, ug si Jehova anaa sa taliwala nila: ngano man diay nga ginabayaw ninyo ang inyong kaugalingon labaw sa katilingban ni Jehova?’ [Mga Numero 16:3]. Sa diha nga si Kora ug ang iyang mga kauban nangamatay ilalom sa paghukom sa Dios, ang mga tawo nga ilang nalimbongan wala makakita sa kamot ni Jehova niining milagroha. Ang tibook nga katilingban sa pagkasunod buntag nagsumbong kang Moises ug kang Aaron, ‘Inyong gipatay ang katawohan ni Jehova’ [bersikulo 41], ug ang hampak miabut sa ibabaw sa katilingban, ug kapin sa napulo ug upat ka libo ang nangamatay.”

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.

> “Sa diha nga gitinguha ko ang pagbiya sa Minneapolis, ang manulonda sa Ginoo mitindog sa akong tupad ug miingon: ‘Dili kana; ang Dios adunay buluhaton alang kanimo nga pagabuhaton niining dapita. Ang katawhan nagasubli sa pagrebelde ni Korah, Dathan, ug Abiram. Gibutang ko ikaw sa imong matarung nga kahimtang, nga dili ilhon niadtong wala sa kahayag; dili sila mamati sa imong pagpamatuod; apan magauban ako kanimo; ang Akong grasya ug gahum magapalig-on kanimo. Dili ikaw ang ilang gitamay, kondili ang mga sinugo ug ang mensahe nga Akong gipadala ngadto sa Akong katawhan. Gipakita nila ang pagtamay sa pulong sa Ginoo. Gibutaan ni Satanas ang ilang mga mata ug gipabaliko ang ilang paghukom; ug gawas kon ang matag kalag maghinulsol niining ilang sala, kining dili nabalaan nga kagawasan sa kaugalingon nga nagapasipala sa Espiritu sa Dios, manlakaw sila sa kangitngit. Kuhaon ko ang tangkawan gikan sa iyang dapit gawas kon sila maghinulsol ug makabig, aron sila Akong ayohon. Gitabonan nila ang ilang espirituhanong panan-aw. Dili nila buot nga ang Dios magpadayag sa Iyang Espiritu ug sa Iyang gahum; kay anaa kanila ang espiritu sa pagbiaybiay ug pagdumot sa Akong pulong. Ang pagkapasagad, ang pagpatuyang sa walay kapuslanan, ang pagpasipala pinaagi sa katawa, ug ang pagbinuang ginabuhat nila sa matag adlaw. Wala nila itumong ang ilang mga kasingkasing sa pagpangita Kanako. Nagalakaw sila diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong sindihan, ug gawas kon sila maghinulsol sila manhigda sa kasubo. Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog ka sa imong katungdanan; kay ako magauban kanimo, ug dili ko ikaw biyaan ni talikdan.’ Kining mga pulonga gikan sa Dios wala ko pag-isoga ang pagsalikway.”

> “Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.

> “Ang kahayag nagdan-ag na sa Battle Creek sa matin-aw, mahayag nga mga sidlak; apan kinsa man sa kadtong midala ug bahin sa tigum sa Minneapolis ang miduol sa kahayag ug midawat sa dato nga mga bahandi sa kamatuoran nga gipadala kanila sa Ginoo gikan sa langit? Kinsa ang naglakaw nga nag-uyon, lakang sa lakang, uban sa Pangulo, si Jesu-Cristo? Kinsa ang naghimo sa bug-os nga pagsugid sa ilang nasayop nga kasibot, sa ilang pagkabuta, sa ilang mga pangabugho ug daotang mga pagduda, sa ilang pagsupak sa kamatuoran? Wala gayud ni usa; ug tungod sa ilang dugay nga pagpasagad sa pag-ila sa kahayag, kini nagbilin kanila sa halayo kaayo sa luyo; wala sila nagtubo diha sa grasya ug sa kahibalo kang Cristo Jesus nga atong Ginoo. Napakyas sila sa pagdawat sa gikinahanglang grasya nga mahimo unta nilang maangkon, ug nga unta naghimo kanila nga lig-ong mga tawo sa relihiyosong kasinatian.”

> “The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.

> “Ang baruganan nga gisagop didto sa Minneapolis sa tin-aw nga pagtan-aw maoy usa ka babag nga dili malabang nga, sa dakong bahin, nagpasulod kanila sa panon sa mga nagduhaduha, mga nagapangutana, uban sa mga nagsalikway sa kamatuoran ug sa gahum sa Dios. Sa diha nga moabot na usab ang laing krisis, kadtong dugay nang misukol sa ebidensiya nga gipundo ibabaw sa ebidensiya pagasusihon na usab sa mga punto diin sila dayag kaayong napakyas, ug malisod alang kanila ang pagdawat nianang gikan sa Dios ug ang pagsalikway nianang gikan sa mga gahum sa kangitngit. Busa ang ilang bugtong luwas nga dalan mao ang paglakaw diha sa pagpaubos, nga magahimo ug matul-id nga mga agianan alang sa ilang mga tiil, aron ang piang dili mahisalaag gikan sa dalan. Dako kaayo ang kalainan kon kinsa ang atong kauban, kon kini ba mao ang mga tawo nga nagalakaw uban sa Dios ug nga nagatoo ug nagsalig Kaniya, o ang mga tawo nga nagasunod sa ilang kaugalingong gituohang kinaadman, nga nagalakaw diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong pagsindi.”

> “The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.

> “Ang panahon ug pag-atiman ug paghago nga gikinahanglan aron pagsukol sa impluwensiya niadtong mga nagbuhat batok sa kamatuoran nahimong makalilisang nga kawad-on; kay mahimo unta nga mga katuigan na kita nga nag-una sa espirituhanong kahibalo; ug daghan kaayo, daghan kaayong mga kalag unta ang nadugang sa iglesia kon kadtong angay unta nga naglakaw sa kahayag mipadayon sa pag-ila sa Ginoo, aron ilang mahibaloan nga ang Iyang paggula andam sama sa kabuntagon. Apan sa dihang daghan kaayong paghago ang kinahanglan igugol sulod mismo sa iglesia aron pagsukol sa impluwensiya sa mga mamumuo nga mitindog ingon nga bungbong nga granito batok sa kamatuoran nga gipadala sa Dios ngadto sa Iyang katawohan, ang kalibotan gibiyaan sa may pagkaitom nga kahimtang.”

> “God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.

> “Ang Dios buot nga ang mga magbalantay manindog ug pinaagi sa hiniusang mga tingog magpaanhi ug usa ka malig-ong mensahe, nga maghatag sa trumpeta ug usa ka tin-aw nga tingog, aron ang katawhan managdali sa tanan ngadto sa ilang dapit sa katungdanan ug motuman sa ilang bahin diha sa dakung buluhaton. Unya ang kusgan, matin-aw nga kahayag niadtong laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit nga may dakung gahum, makapuno unta sa yuta sa iyang himaya. Mga katuigan na kita nga napabilin sa luyo; ug kadtong nanindog sa pagkabuta ug nakapugong sa pag-uswag sa maong mensahe nga buot sa Dios nga mopanaw gikan sa tigom sa Minneapolis ingon sa usa ka lamparang nagadilaab, nanginahanglan sa pagpaubos sa ilang mga kasingkasing atubangan sa Dios ug sa pagtan-aw ug pagsabot kon giunsa ang buluhaton napugngan tungod sa ilang kabuta sa hunahuna ug kagahi sa kasingkasing.

> “Hours have been spent in quibbling over little things; golden opportunities have been wasted while heavenly messengers have grieved, impatient at the delay. The Holy Spirit—there has been so little appreciation of its value or the necessity for every soul to receive it. Those who do receive the heavenly endowment will go forth clad with the armor of righteousness to do battle for God. They will respect the leadings of the Lord and will be filled with gratitude to Him for His mercy. But in many, many places, and on many, many occasions, it could truthfully be said as in Christ’s day of those who profess to be God’s people, that not many mighty works could be done, because of their unbelief. Many who have been bound in fetters of darkness have been respected because God has used them, and their unbelief has aroused doubt and prejudice against the message of truth which angels of heaven were seeking to communicate through human agencies—justification by faith, the righteousness of Christ.” The 1888 Materials, 1066–1070.

> “Daghang mga oras ang nagugol sa pagpakiglalis mahitungod sa gagmayng mga butang; ang bulawang mga kahigayonan nausik samtang ang langitnong mga mensahero nasubo, walay pailub tungod sa kalangan. Ang Balaang Espiritu—diyutay kaayo ang pagtagad sa bili niini o sa kinahanglanon nga ang matag kalag modawat niini. Kadtong modawat sa langitnong gasa mogula nga sinul-oban sa hinagiban sa pagkamatarong aron makig-away alang sa Dios. Tahuron nila ang mga paggiya sa Ginoo ug mapuno sila sa pagpasalamat Kaniya tungod sa Iyang kalooy. Apan sa daghan kaayo nga mga dapit, ug sa daghan kaayo nga mga higayon, tinuod nga ikasulti sama sa mga adlaw ni Cristo mahitungod niadtong nag-angkon nga katawhan sa Dios, nga dili daghang gamhanang mga buhat ang mahimo, tungod sa ilang pagkadili-matinoohon. Daghan nga nabugkos sa mga talikala sa kangitngit gitamod tungod kay gigamit sila sa Dios, ug ang ilang pagkadili-matinoohon nakapukaw ug pagduhaduha ug pagpihig batok sa mensahe sa kamatuoran nga gitinguha sa mga manolonda sa langit nga ipaabot pinaagi sa tawhanong mga galamiton—pagkamatarong pinaagi sa pagtoo, ang pagkamatarong ni Cristo.” The 1888 Materials, 1066–1070.

Back to Articles