Article

# Elijah - Number Fourteen

Elias — Numero Katorse

The Prophetic Parallel: From the Millerites to Future for America in the Spirit of Elijah

Ang Propetikong Pagkaparalelo: Gikan sa mga Millerite ngadto sa Future for America diha sa Espiritu ni Elias

Author

Jeff Pippenger

Published

October 21, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

At the time of the end in 1798, the prophetic message of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed, and William Miller was raised up in the spirit and power of Elijah to announce the nearness of God’s judgment.

Sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ang propetikong mensahe sa suba sa Ulai diha sa Daniel kapitulo otso ug siyam gibuksan, ug si William Miller gipatindog sa espiritu ug gahum ni Elias aron ipahibalo ang pagkahaduol sa paghukom sa Dios.

> “To William Miller and his co-laborers it was given to preach the warning in America. This country became the center of the great Advent movement. It was here that the prophecy of the first angel’s message had its most direct fulfillment. The writings of Miller and his associates were carried to distant lands. Wherever missionaries had penetrated in all the world, were sent the glad tidings of Christ’s speedy return. Far and wide spread the message of the everlasting gospel, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his Judgment is come.’” The Great Controversy, 368.

> “Kang William Miller ug sa iyang mga isigka-magbubuhat gihatag ang pagwali sa pasidaan didto sa Amerika. Kini nga nasod nahimong sentro sa dakong kalihokan sa Pag-anhi. Dinhi ang tagna sa mensahe sa unang manulonda nakakaplag sa labing tuwirang katumanan niini. Ang mga sinulat ni Miller ug sa iyang mga kauban gidala ngadto sa halayong kayutaan. Bisan diin nga nakaabot ang mga misyonaryo sa tibuok kalibotan, gipadala ang malipayong balita sa madali nga pagbalik ni Cristo. Sa halapad ug sa halayo mikaylap ang mensahe sa walay-kataposang maayong balita, ‘Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom.’” The Great Controversy, 368.

At the time of the end in 1989, the prophetic message of the Hiddekel river of Daniel chapters ten through twelve was unsealed, and Future for America was raised up in the spirit and power of Elijah to announce the nearness of God’s judgment.

Sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ang mapanagnong mensahe sa suba nga Hiddekel sa Daniel kapitulo napulo hangtod napulog-duha gibuksan, ug ang Future for America gipatindog diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron ipahibalo ang kaduol sa paghukom sa Dios.

The Millerites announced the opening of the judgment, and Future for America announces the close of the judgment. The Millerites’ prophetic framework was the two desolating powers of paganism, followed by papalism. The prophetic framework of Future for America is the three desolating powers of paganism, followed by papalism and then followed by apostate Protestantism.

Ang mga Millerite nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom, ug ang Future for America nagpahibalo sa pagtapos sa paghukom. Ang propetikong balangkas sa mga Millerite mao ang duha ka makalilisang nga gahum sa paganismo, nga gisundan sa papado. Ang propetikong balangkas sa Future for America mao ang tulo ka makalilisang nga gahum sa paganismo, nga gisundan sa papado ug unya gisundan sa apostatang Protestantismo.

The Millerites began as Philadelphians, and transitioned into Laodiceans. Future for America began as Laodiceans, and transitions into Philadelphians. The transition from Philadelphia unto Laodicea for the Millerites was in connection with the death of Elijah and his message of Moses’ oath. The transition of Future for America is in connection with the death and resurrection of Elijah and Moses in Revelation eleven.

Ang mga Millerite nagsugod ingon nga mga taga-Filadelfia, ug mibalhin ngadto sa mga taga-Laodicea. Ang Future for America nagsugod ingon nga mga taga-Laodicea, ug mobalhin ngadto sa mga taga-Filadelfia. Ang pagbalhin gikan sa Filadelfia ngadto sa Laodicea alang sa mga Millerite may kalabotan sa kamatayon ni Elias ug sa iyang mensahe sa panumpa ni Moises. Ang pagbalhin sa Future for America may kalabotan sa kamatayon ug pagkabanhaw ni Elias ug ni Moises diha sa Pinadayag onse.

At the opening of the judgment in 1844, the Millerites had fulfilled the work of Elijah at Mount Carmel. At the close of judgement, at the Sunday law, the movement of Future for America will have fulfilled the work of Elijah at Mount Carmel. In Millerite history the three waymarks of the sixty-five year prophecy that are identified in Isaiah chapter seven, verse eight, were repeated as two nations were joined together as one nation to establish the Protestant horn of the earth beast of Revelation thirteen. In the history of Future for America the three waymarks of the same sixty-five years are repeated when two nations come together to form the horn of Republicanism that speaks as a dragon.

Sa pag-abli sa paghukom niadtong 1844, natuman na sa mga Millerite ang buluhaton ni Elias didto sa Bukid sa Carmel. Sa pagtapos sa paghukom, sa balaod sa Domingo, ang kalihokan sa Future for America makatuman na sa buluhaton ni Elias didto sa Bukid sa Carmel. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang tulo ka mga timailhan sa tagna sa kan-uman ug lima ka tuig nga giila diha sa Isaias kapitulo pito, bersikulo otso, gisubli sa dihang ang duha ka nasod gihiusa pagdungan ingon nga usa ka nasod aron pagatukuron ang Protestante nga sungay sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Sa kasaysayan sa Future for America, ang tulo ka mga timailhan sa maong kan-uman ug lima ka tuig gisubli sa dihang ang duha ka nasod nagkahiusa aron maporma ang sungay sa Republikano nga mosulti ingon sa usa ka dragon.

The first of those three waymarks in the prophetic history of Future for America, was the time of the end in 1989. The second was September 11, 2001 and the third will be the soon coming Sunday law. In Millerite history the sequence of waymarks identified in Isaiah seven was reversed from the sequence of waymarks in the history of Isaiah. In the history of Future for America the sequence aligns with the first reference of the sixty-five years, though at the end there is no longer any element of time. Since October 22, 1844, any application of prophetic time is a satanic delusion.

Ang nahauna niadtong tulo ka mga timaan sa dalan sa propetikong kasaysayan sa Future for America mao ang panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang ikaduha mao ang Septiyembre 11, 2001 ug ang ikatulo mao ang umalabot na nga balaod sa Domingo. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang han-ay sa mga timaan sa dalan nga giila diha sa Isaias pito gibaliwás gikan sa han-ay sa mga timaan sa dalan sa kasaysayan ni Isaias. Sa kasaysayan sa Future for America, ang han-ay nagkauyon sa unang reperensiya sa kan-uman ug lima ka tuig, bisan pa niana, sa katapusan wala nay bisan unsang elemento sa panahon. Sukad sa Oktubre 22, 1844, ang bisan unsang pag-aplikar sa propetikong panahon usa ka satanikong limbong.

The prophetic justification for holding to the sequence of the three waymarks as they are set forth in Isaiah seven, as opposed to their reversed order in Millerite history, is partially based upon the rule of first mention. The order of the sixty-five years is first mentioned in Isaiah seven, and though there is no longer an element of the time of sixty-five years, when the final fulfillment of the prophetic history represented with those years occurs in the movement at the end, the three waymarks are still identified, and they retain the order as in Isaiah’s history.

Ang mabinuhatong pagkamatarung sa paghawid sa han-ay sa tulo ka mga timaan sa dalan sumala sa pagkabutang niini sa Isaias pito, supak sa ilang baliskad nga han-ay sa kasaysayan sa mga Millerita, sa usa ka bahin nagasukad sa lagda sa nahaunang paghisgot. Ang han-ay sa kan-uman ug lima ka tuig unang gihisgotan diha sa Isaias pito, ug bisan wala na ang bahin sa panahon nga kan-uman ug lima ka tuig, sa dihang ang katapusang katumanan sa mabinuhatong kasaysayan nga girepresentahan niadtong mga tuiga mahitabo sa kalihukan sa katapusan, ang tulo ka mga timaan sa dalan giila gihapon, ug ilang gipadayon ang maong han-ay sama sa kasaysayan ni Isaias.

A second justification for retaining the first order of the waymarks, is the relationship of the Millerite history where the sixty-five years were fulfilled, and the continuity that the Millerite movement has with the movement of Future for America. Millerite history was the beginning and Future for America is the ending.

Ang ikaduhang pagpamatuod alang sa pagtipig sa unang han-ay sa mga timaan sa dalan mao ang kalabutan sa kasaysayan sa mga Millerite diin natuman ang kan-uman ug lima ka tuig, ug ang pagpadayon nga anaa sa kalihokan sa mga Millerite diha sa kalihokan sa Future for America. Ang kasaysayan sa mga Millerite mao ang sinugdanan ug ang Future for America mao ang katapusan.

The movement of the Millerites ended in 1863, when the legally organized Seventh-day Adventist church began. At that point the Elijah messenger that had arrived at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river was unsealed, was silenced and sealed up. In 1989, at the time of the end, when the vision of the Hiddekel river was unsealed the Elijah messenger returned.

Ang kalihokan sa mga Millerite natapos niadtong 1863, sa dihang nagsugod ang legal nga naporma nga iglesya sa Seventh-day Adventist. Niadtong tungora, ang mensahero nga si Elias nga miabot sa panahon sa katapusan niadtong 1798, sa dihang ang panan-awon sa suba sa Ulai gibuksan, gipahilom ug gitimrihan. Niadtong 1989, sa panahon sa katapusan, sa dihang ang panan-awon sa suba sa Hiddekel gibuksan, ang mensahero nga si Elias mibalik.

A third justification for retaining the original sequence of waymarks, is found in the line of prophecy that addresses the earth beast and its two horns. In Millerite history, two nations were joined to form the horn of Protestantism. In the history of Future for America the two horns of apostate Protestantism and apostate Republicanism will be joined to form the one nation that is an “image of,” and also an “image to” the beast. The two nations that come together in the ending history to form the single horn of church and state, reach that fulfillment at the Sunday law.

Ang ikatulong katarungan alang sa pagpabilin sa orihinal nga han-ay sa mga waymark, makita diha sa linya sa tagna nga nagtumong sa mananap sa yuta ug sa iyang duha ka sungay. Sa kasaysayan sa mga Millerite, duha ka nasod ang gihiusa aron maporma ang sungay sa Protestantismo. Sa kasaysayan sa Future for America, ang duha ka sungay sa apostatang Protestantismo ug apostatang Republikano pagahiusahon aron maporma ang usa ka nasod nga mao ang usa ka “hulagway sa,” ug usab usa ka “hulagway ngadto sa” mananap. Ang duha ka nasod nga managhiusa sa katapusang kasaysayan aron maporma ang nag-inusarang sungay sa iglesia ug estado, makaabot nianang katumanan diha sa balaod sa Domingo.

When the image of the beast is fully developed, its conclusion is attested to by its ability to pass the Sunday law. The development of that image is a process of time, but the mark of the beast is a point in time. The time of developing the image is represented by the forty-six years that the temple was erected from 1798 to 1844. The Republican horn erects a religious-political temple during the period of time that the image of the beast is being developed.

Sa dihang ang larawan sa mapintas nga mananap hingpit nang napauswag, ang iyang pagkatapos gipamatud-an pinaagi sa abilidad niini sa pagpasa sa balaod sa Domingo. Ang pag-uswag nianang larawan usa ka proseso sa panahon, apan ang timaan sa mapintas nga mananap usa ka piho nga gutlo sa panahon. Ang panahon sa pagpalambo sa larawan girepresentahan sa kap-atan ug unom ka tuig nga gitukod ang templo gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Ang sungay nga Republikano nagatukod ug usa ka relihiyoso-politikal nga templo sulod sa yugto sa panahon diin ang larawan sa mapintas nga mananap ginapauswag.

The development of the image of the beast began prophetically on September 11, 2001. That crisis marked the arrival of the Patriot Act, which marked the change in Constitutional law from the premise of English law unto the premise of Roman law. English law is based upon the principle that a person is innocent until proven guilty, and Roman law is based upon the principle that a person is guilty until proven innocent.

Ang pagpalambo sa larawan sa mapintas nga mananap nagsugod sa propetikong paagi niadtong Septiyembre 11, 2001. Kadtong krisis maoy nagtimaan sa pag-abot sa Patriot Act, nga nagtimaan sa kausaban sa balaod Konstitusyonal gikan sa batakang prinsipyo sa balaod Iningles ngadto sa batakang prinsipyo sa balaod Romano. Ang balaod Iningles nakabasi sa prinsipyo nga ang usa ka tawo inosente hangtod mapamatud-ang sad-an, ug ang balaod Romano nakabasi sa prinsipyo nga ang usa ka tawo sad-an hangtod mapamatud-ang inosente.

The political temple that is erected from September 11, 2001 until the Sunday law is also illustrated by the formation of the image of the beast. Prophetic time is no longer applicable, so the forty-six years that the horn of Protestantism erected the spiritual temple, illustrates a period, not a point in time, when the horn of Republicanism raises up its religious-political temple.

Ang politikal nga templo nga gitukod gikan sa Septiyembre 11, 2001 hangtod sa balaod sa Dominggo gihulagway usab pinaagi sa pagkaporma sa larawan sa mananap. Ang panahon sa tagna dili na magamit, busa ang kap-atan ug unom ka tuig diin ang sungay sa Protestanismo nagtukod sa espirituwal nga templo naghulagway sa usa ka yugto, dili sa usa ka piho nga gutlo sa panahon, sa dihang ang sungay sa Republikanoismo mopatindog sa iyang relihiyoso-politikal nga templo.

The three primary justifications for applying the same sequence of three waymarks of the sixty-five years represented in Isaiah seven are; first, the rule of first mention; 742 BC, 723 BC and 677 BC, thus nineteen years followed by forty-six years. It was opposite in Millerite history; 1798, 1844 and 1863, thus forty-six years followed by nineteen years.

Ang tulo ka pangunang katarungan alang sa paggamit sa mao gihapong sunod-sunod nga tulo ka mga timaan sa dalan sa kan-uman ug lima ka mga tuig nga gihulagway diha sa Isaias 7 mao kini: una, ang lagda sa unang paghisgot; 742 BC, 723 BC ug 677 BC, busa napulog-siyam ka tuig nga gisundan sa kap-atan ug unom ka tuig. Kabaligtaran kini sa kasaysayan sa mga Millerite; 1798, 1844 ug 1863, busa kap-atan ug unom ka tuig nga gisundan sa napulog-siyam ka tuig.

The second justification is continuity of the message of the role and work of Elijah. Elijah arrived at the time of the end in 1798, when the book of Daniel was unsealed (Daniel 8:14) and then arrived at the contest at Mount Carmel from 1840 to 1844, and he was then sealed up with the theology of custom and tradition in 1863. Elijah arrived again at the time of the end in 1989, when the book of Daniel was unsealed. He prophetically traveled to September 11, 2001, where the contest of Mount Carmel begins, only to end at the soon coming Sunday law. The continuity of the role and work of Elijah supports the sequence of waymarks identified in Isaiah seven.

Ang ikaduhang pagpamatuod mao ang pagpadayon sa mensahe mahitungod sa papel ug buluhaton ni Elias. Si Elias miabut sa panahon sa katapusan niadtong 1798, sa dihang gibuksan ang basahon ni Daniel (Daniel 8:14), ug unya miabut siya sa pakigbisog sa Bukid sa Carmelo gikan sa 1840 ngadto sa 1844, ug unya gitimbrihan siya uban sa teolohiya sa nabatasan ug tradisyon niadtong 1863. Si Elias miabut pag-usab sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa dihang gibuksan ang basahon ni Daniel. Sa paagi nga mapanagnaon, mibiyahe siya padulong sa Septiyembre 11, 2001, diin nagsugod ang pakigbisog sa Bukid sa Carmelo, aron lamang matapos sa haduol nga umalabot nga balaod sa Dominggo. Ang pagpadayon sa papel ug buluhaton ni Elias nagpalig-on sa han-ay sa mga ilhanang yugto nga giila diha sa Isaias siete.

The context of the two horns of the earth beast identifies that both horns transition from two powers unto one, one in the beginning and one in the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. When the two sticks of either the beginning or ending are gathered and joined together as one nation, they are represented as building either a spiritual temple in the beginning or as a religious-political spiritual temple at the end. The counterfeit temple is an image of the papal temple, where the pope is seated in the temple of God proclaiming himself to be God.

Ang konteksto sa duruha ka sungay sa mananap sa yuta nagaila nga ang duruha ka sungay parehong mobalhin gikan sa duruha ka gahum ngadto sa usa, usa sa sinugdanan ug usa sa katapusan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa dihang ang duruha ka sungkod sa sinugdanan o sa katapusan pagatigumon ug pagahiusahon ingon nga usa ka nasod, kini girepresentar nga nagatukod sa usa ka espirituhanong templo sa sinugdanan o sa usa ka relihiyoso-politikal nga espirituhanong templo sa katapusan. Ang peke nga templo mao ang hulagway sa papal nga templo, diin ang papa nagalingkod sa templo sa Dios nga nagamantala sa iyang kaugalingon nga Dios.

When the United States speaks as a dragon at the Sunday law, it will be fulfilling that very image, for it will have built a counterfeit temple where church and state are combined into one stick, and the church will be in control of the relationship.

Sa dihang ang Estados Unidos mosulti ingon nga usa ka dragon sa balaod sa Domingo, pagatumanon niini gayud kadtong maong hulagway, kay kini makapatindog na ug usa ka peke nga templo diin ang iglesia ug ang estado mahiusa ngadto sa usa ka sungkod, ug ang iglesia maoy magakontrolar sa maong relasyon.

In Isaiah seven the prophet Isaiah, took his son, to proclaim the message to king Ahaz by the conduit of the upper pool, by the fuller’s field.

Diha sa Isaias 7, ang manalagna nga si Isaias nagdala sa iyang anak aron ipahayag ang mensahe ngadto kang Haring Ahaz didto sa agianan sa ibabaw nga tipiganan sa tubig, dapit sa uma sa maglalaba.

> Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field. Isaiah 7:3.

> Unya miingon ang Ginoo kang Isaias: Lakaw karon aron sa pagsugat kang Ahaz, ikaw ug si Shearjashub nga imong anak, didto sa kinatumyan sa agianan sa ibabawng linaw, sa daplin sa dalan paingon sa uma sa magpaputi. Isaias 7:3.

The word “shearjashub” means “a remnant will return.” The remnant of the beginning movement of Millerites returned in the movement of Future for America in 1989. Isaiah and his son represent a beginning and an ending, through their relationship as father and son. They convey the spirit of Elijah that was to turn the hearts of the fathers to the children and the hearts of the children to the fathers. Isaiah was proclaiming an Elijah message to the wicked king Ahaz. Among other wicked acts, Ahaz is known for closing down the services of the sanctuary and erecting a copy of an Assyrian temple in its place.

Ang pulong “shearjashub” nagpasabot og “usa ka salin mobalik.” Ang salin sa sinugdanang kalihokan sa mga Millerite mibalik diha sa kalihokan sa Future for America niadtong 1989. Si Isaias ug ang iyang anak nagrepresentar sa usa ka sinugdanan ug usa ka katapusan, pinaagi sa ilang relasyon isip amahan ug anak. Ilang gipahayag ang espiritu ni Elias nga maoy magpabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug sa mga kasingkasing sa mga anak ngadto sa mga amahan. Si Isaias nagmantala sa usa ka mensahe ni Elias ngadto sa daotang hari nga si Ahaz. Lakip sa ubang daotang mga binuhatan, si Ahaz nailhan tungod sa pagsira sa mga pag-alagad sa santuwaryo ug sa pagtukod sa usa ka kopya sa usa ka templo sa Asiria puli niini.

> Twenty years old was Ahaz when he began to reign, and reigned sixteen years in Jerusalem, and did not that which was right in the sight of the Lord his God, like David his father. But he walked in the way of the kings of Israel, yea, and made his son to pass through the fire, according to the abominations of the heathen, whom the Lord cast out from before the children of Israel. And he sacrificed and burnt incense in the high places, and on the hills, and under every green tree. Then Rezin king of Syria and Pekah son of Remaliah king of Israel came up to Jerusalem to war: and they besieged Ahaz, but could not overcome him. At that time Rezin king of Syria recovered Elath to Syria, and drave the Jews from Elath: and the Syrians came to Elath, and dwelt there unto this day. So Ahaz sent messengers to Tiglathpileser king of Assyria, saying, I am thy servant and thy son: come up, and save me out of the hand of the king of Syria, and out of the hand of the king of Israel, which rise up against me. And Ahaz took the silver and gold that was found in the house of the Lord, and in the treasures of the king’s house, and sent it for a present to the king of Assyria. And the king of Assyria hearkened unto him: for the king of Assyria went up against Damascus, and took it, and carried the people of it captive to Kir, and slew Rezin. And king Ahaz went to Damascus to meet Tiglathpileser king of Assyria, and saw an altar that was at Damascus: and king Ahaz sent to Urijah the priest the fashion of the altar, and the pattern of it, according to all the workmanship thereof. And Urijah the priest built an altar according to all that king Ahaz had sent from Damascus: so Urijah the priest made it against king Ahaz came from Damascus. And when the king was come from Damascus, the king saw the altar: and the king approached to the altar, and offered thereon. And he burnt his burnt offering and his meat offering, and poured his drink offering, and sprinkled the blood of his peace offerings, upon the altar. And he brought also the brazen altar, which was before the Lord, from the forefront of the house, from between the altar and the house of the Lord, and put it on the north side of the altar. And king Ahaz commanded Urijah the priest, saying, Upon the great altar burn the morning burnt offering, and the evening meat offering, and the king’s burnt sacrifice, and his meat offering, with the burnt offering of all the people of the land, and their meat offering, and their drink offerings; and sprinkle upon it all the blood of the burnt offering, and all the blood of the sacrifice: and the brazen altar shall be for me to inquire by. Thus did Urijah the priest, according to all that king Ahaz commanded. And king Ahaz cut off the borders of the bases, and removed the laver from off them; and took down the sea from off the brazen oxen that were under it, and put it upon a pavement of stones. And the covert for the sabbath that they had built in the house, and the king’s entry without, turned he from the house of the Lord for the king of Assyria. 2 Kings 16:2–18.

> Kaluhaan ka tuig ang panuigon ni Ahaz sa pagsugod niya paghari, ug naghari siya ug napulog-unom ka tuig sa Jerusalem, ug wala niya buhata ang matarong sa atubangan ni Jehova nga iyang Dios, sama kang David nga iyang amahan. Apan milakaw siya sa dalan sa mga hari sa Israel, oo, ug gipagi niya ang iyang anak sa kalayo, sumala sa mga dulumtanan nga buhat sa mga pagano, nga gipapahawa ni Jehova gikan sa atubangan sa mga anak sa Israel. Ug mihalad siya ug nagsunog ug incienso sa mga hatag-as nga dapit, ug sa kabungtoran, ug ilalom sa matag lunhawng kahoy. Unya si Rezin nga hari sa Siria ug si Peka nga anak ni Remalias, hari sa Israel, mitungas ngadto sa Jerusalem aron sa pagpakiggubat; ug ilang gilikosan si Ahaz, apan wala nila siya mabuntog. Niadtong panahona gibawi ni Rezin nga hari sa Siria ang Elath ngadto sa Siria, ug gipahawa ang mga Judio gikan sa Elath; ug ang mga Sirianhon miadto sa Elath ug mipuyo didto hangtod niining adlawa. Busa si Ahaz nagpadala ug mga sinugo ngadto kang Tiglat-pileser nga hari sa Asiria, nga nagaingon: Ako ang imong ulipon ug imong anak: umanhi ka, ug luwasa ako gikan sa kamot sa hari sa Siria, ug gikan sa kamot sa hari sa Israel, nga mitindog batok kanako. Ug gikuha ni Ahaz ang salapi ug ang bulawan nga hingkaplagan sa balay ni Jehova, ug sa mga bahandi sa balay sa hari, ug gipadala kini ingon nga gasa ngadto sa hari sa Asiria. Ug gipatalinghugan siya sa hari sa Asiria; kay ang hari sa Asiria mitungas batok sa Damasco, ug giagaw kini, ug gidala ang mga lumulupyo niini nga binihag ngadto sa Kir, ug gipatay si Rezin. Ug si Ahaz nga hari miadto sa Damasco aron sa pagtagbo kang Tiglat-pileser nga hari sa Asiria, ug nakita niya ang usa ka halaran nga didto sa Damasco; ug si Ahaz nga hari nagpadala kang Urias nga pari sa dagway sa halaran, ug sa hulagway niini, sumala sa tibook pagkabuhat niini. Ug gitukod ni Urias nga pari ang usa ka halaran sumala sa tanan nga gipadala ni Ahaz nga hari gikan sa Damasco; busa gibuhat kini ni Urias nga pari sa wala pa moabot si Ahaz nga hari gikan sa Damasco. Ug sa pag-abot sa hari gikan sa Damasco, nakita sa hari ang halaran; ug miduol ang hari sa halaran, ug mihalad ibabaw niini. Ug iyang gisunog ang iyang halad-nga-sinunog ug ang iyang halad-nga-kalan-on, ug gibubo ang iyang halad-nga-ilimnon, ug gisablig ang dugo sa iyang mga halad-sa-pakigdait ibabaw sa halaran. Ug gidala usab niya ang tumbagang halaran, nga atua sa atubangan ni Jehova, gikan sa atubangan sa balay, gikan sa taliwala sa halaran ug sa balay ni Jehova, ug gibutang kini sa amihanan nga kiliran sa halaran. Ug si Ahaz nga hari nagsugo kang Urias nga pari, nga nagaingon: Sa dakung halaran sunoga ang buntag nga halad-nga-sinunog, ug ang halad-nga-kalan-on sa kagabhion, ug ang halad-nga-sinunog sa hari, ug ang iyang halad-nga-kalan-on, uban sa halad-nga-sinunog sa tibook katawohan sa yuta, ug ang ilang mga halad-nga-kalan-on, ug ang ilang mga halad-nga-ilimnon; ug isablig ibabaw niini ang tanang dugo sa halad-nga-sinunog, ug ang tanang dugo sa halad: apan ang tumbagang halaran alang kanako aron pangutan-on ko pinaagi niini. Mao kana ang gibuhat ni Urias nga pari, sumala sa tanan nga gisugo ni Ahaz nga hari. Ug giputol ni Ahaz nga hari ang mga ngilit sa mga tungtonganan, ug gikuha ang mga banyera gikan kanila; ug gipanaog niya ang dagat gikan sa tumbagang mga baka nga diha sa ilalom niini, ug gibutang kini ibabaw sa usa ka salug nga bato. Ug ang tabon alang sa adlaw nga Igpapahulay nga ilang gitukod sulod sa balay, ug ang agianan sa hari sa gawas, iyang gibalhin gikan sa balay ni Jehova tungod sa hari sa Asiria. 2 Mga Hari 16:2–18.

The king of Assyria represents the king of the north, which is a symbol of the papacy. The wicked king Ahaz was the literal leader of Judah, the literal glorious land. When Isaiah and his son met with him at the conduit of the upper pool by the fuller’s field, with the message that a remnant would return, the wicked king was in the crisis of a civil war between the north and the south. In that crisis, he rejected the message offered by God through the prophet Isaiah, and reached out to the literal king of the north for protection.

Ang hari sa Asiria nagrepresentar sa hari sa amihanan, nga usa ka simbolo sa kapapahan. Ang daotang hari nga si Ahaz mao ang literal nga pangulo sa Juda, ang literal nga mahimayaong yuta. Sa dihang si Isaias ug ang iyang anak nakigkita kaniya didto sa kanal sa ibabaw nga linaw duol sa uma sa maglalaba, uban sa mensahe nga ang usa ka salin mobalik, ang daotang hari anaa sa krisis sa usa ka sibil nga gubat tali sa amihanan ug sa habagatan. Niadtong maong krisis, iyang gisalikway ang mensahe nga gitanyag sa Dios pinaagi sa manalagna nga si Isaias, ug midangop siya sa literal nga hari sa amihanan alang sa panalipod.

The setting of Isaiah seven portrays a leader of the spiritual glorious land who reaches out to the papacy for an alliance in a time of civil war, instead of reaching out to God. Ahaz’s rebellion against God is represented by him visiting the king of the north and making a pattern of the temple of the god of the king of the north, and sending the pattern of the temple to the high priest in Jerusalem, who then erected a duplicate of the counterfeit temple in the sacred grounds of God’s sanctuary. Wicked king Ahaz represents the state, and the high priest’s cooperation represents a combination of church and state.

Ang kahimtang sa Isaias pito naghulagway sa usa ka pangulo sa espirituwal nga mahimayaong yuta nga miduol sa kapapahan alang sa usa ka pakig-alyansa sa panahon sa gubat sibil, imbis nga moduol sa Dios. Ang pagrebelde ni Ahaz batok sa Dios girepresentahan pinaagi sa iyang pagduaw sa hari sa amihanan ug sa paghimo ug usa ka sumbanan sa templo sa dios sa hari sa amihanan, ug sa pagpadala sa maong sumbanan sa templo ngadto sa labawng saserdote sa Jerusalem, nga maoy mitukod dayon ug usa ka hulad sa peke nga templo sulod sa balaang mga dapit sa balaang puluy-anan sa Dios. Ang dautang hari nga si Ahaz nagrepresentar sa estado, ug ang pakigtinabangay sa labawng saserdote nagrepresentar sa usa ka panaghiusa sa iglesia ug estado.

That literal rebellion represents the rebellion of the leader of the spiritual glorious land who duplicates the worship service of the papacy (the king of the north) and shuts down the true worship of God’s sanctuary. Ahaz’s rebellion represents the leadership of the United States, that erects a counterfeit temple in the glorious land, that is a copy of the temple of the king of the north.

Kana nga literal nga pagrebelde nagrepresentar sa pagrebelde sa pangulo sa espirituwal nga mahimayaong yuta nga nagduplikar sa serbisyo sa pagsimba sa kapapahan (ang hari sa amihanan) ug nagpasira sa tinuod nga pagsimba sa santuwaryo sa Dios. Ang pagrebelde ni Ahaz nagrepresentar sa pagpangulo sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga nagpatindog ug peke nga templo sa mahimayaong yuta, nga usa ka kopya sa templo sa hari sa amihanan.

The prophetic setting of Isaiah seven represents the beginning sixty-five years of the earth beast, and more directly the ending period of the earth beast. There is much light to be gleaned from the prophetic setting of Isaiah seven, but at this point we are simply employing the principle that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. We are here making this application, not so much to dig deeply into the ramifications of the historical setting of Isaiah seven. We are identifying that when the horn of apostate Republicanism joins with the horn of apostate Protestantism it is a representation of the erection of a counterfeit temple.

Ang mahimayaong kahimtang sa Isaias syete nagrepresentar sa sinugdanang kan-uman ug lima ka tuig sa mananap sa yuta, ug sa labi pang direkta nga paagi, sa katapusang yugto sa mananap sa yuta. Adunay daghang kahayag nga makuha gikan sa mahimayaong kahimtang sa Isaias syete, apan niining bahina yano ra natong gigamit ang prinsipyo nga si Cristo naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Gihimo nato dinhi kining pag-aplikar, dili kaayo aron sa pagkalot pag-ayo sa mga sangputanan sa historikal nga kahimtang sa Isaias syete. Atong giila nga sa dihang ang sungay sa apostatang Republikano mosumpay sa sungay sa apostatang Protestante, kini maoy representasyon sa pagtukod sa usa ka peke nga templo.

The erection of the counterfeit temple, that is patterned after the temple of the king of the north, represents the history when the image of the beast is formed, and it is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.

Ang pagtindog sa peke nga templo, nga giandam sumala sa sulondan sa templo sa hari sa amihanan, nagrepresentar sa kasaysayan sa dihang maporma ang larawan sa mananap, ug kini mao ang dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, diin pagahukman ang ilang walay katapusang kapalaran.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.

> “Gipakita kanako sa Ginoo sa tin-aw nga paagi nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay; kay kini mao ang mahimong dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, nga pinaagi niini pagahukman ang ilang walay kataposang kapalaran.

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

> “Kini mao ang pagsulay nga pagaatubangon sa katawohan sa Dios sa dili pa sila pagatimrihan. Ang tanan nga nagpamatuod sa ilang pagkamatinumanon sa Dios pinaagi sa pagtuman sa Iyang balaod, ug sa pagdumili sa pagdawat sa usa ka mini nga igpapahulay nga adlaw, mopahimutang ilalom sa bandila sa Ginoong Dios nga si Jehova, ug makadawat sa timri sa buhing Dios. Apan ang mga mosalikway sa kamatuoran nga gikan sa langitnong gigikanan ug modawat sa Dominggong igpapahulay nga adlaw, makadawat sa marka sa mapintas nga mananap” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

Seventh-day Adventists, who are the Laodicean “people of God,” have a “great test” that takes place before probation closes. It is “the test” they must pass “before they are sealed.” The seal of God and the close of probation take place at the Sunday law. The formation of the image of the beast takes place in a period that leads to and culminates at the Sunday law. The image of the beast and its formation is a truth that will decide our eternal destiny. The formation of that image has been illustrated as the joining of two sticks to make one nation. The joining of the two sticks happens at the beginning of the history of the United States and then again at its ending. Two sticks were joined in the beginning to establish the Protestant horn and two sticks are joined at the end to establish the Republican horn.

Ang mga Seventh-day Adventist, nga mao ang Laodiceanong “katawhan sa Dios,” adunay usa ka “dakong pagsulay” nga mahitabo sa dili pa matak-op ang probation. Kini mao “ang pagsulay” nga ilang kinahanglan malabyan “sa dili pa sila patikan.” Ang patik sa Dios ug ang pagtak-op sa probation mahitabo sa Sunday law. Ang pagporma sa larawan sa mananap mahitabo sulod sa usa ka yugto nga modala ngadto ug moabot sa kinapungkayan diha sa Sunday law. Ang larawan sa mananap ug ang pagporma niini usa ka kamatuoran nga magbuot sa atong walay kataposang kapalaran. Ang pagporma niana nga larawan gihulagway ingon sa paghiusa sa duha ka sungkod aron mahimong usa ka nasod. Ang paghiusa sa duha ka sungkod nahitabo sa sinugdanan sa kasaysayan sa Estados Unidos ug unya pag-usab sa katapusan niini. Duha ka sungkod ang gihiusa sa sinugdanan aron mapatindog ang Protestante nga sungay ug duha ka sungkod ang gihiusa sa katapusan aron mapatindog ang Republikano nga sungay.

In the beginning history of 1798 to 1844, the temple of the Protestant horn was erected. Nineteen years later, the first Republican president of the Republican horn spake as a lamb, and in so doing began the process of freeing the slaves, but it cost him his life. The Lamb of God died on the cross to free mankind from the slavery of sin, but it cost him his life. The cross is the Emancipation Proclamation. In the history where the Republican horn was freeing the slaves, the Protestant horn rejected the prophecy of slavery. In the history of the Sunday law, when the Republican horn is re-establishing spiritual slavery, the Protestant horn will be proclaiming the message that sets the captives free.

Sa sinugdanang kasaysayan sa 1798 hangtod sa 1844, ang templo sa Protestante nga sungay gitukod. Napulog-siyam ka tuig sa ulahi, ang unang Republikano nga pangulo sa Republikano nga sungay misulti ingon nga usa ka nating karnero, ug sa pagbuhat niana nagsugod sa proseso sa pagpagawas sa mga ulipon, apan nakagasto kini kaniya sa iyang kinabuhi. Ang Cordero sa Dios namatay sa krus aron sa pagpagawas sa katawhan gikan sa pagkaulipon sa sala, apan nakagasto kini Kaniya sa Iyang kinabuhi. Ang krus mao ang Proklamasyon sa Emansipasyon. Sa kasaysayan diin ang Republikano nga sungay nagpagawas sa mga ulipon, gisalikway sa Protestante nga sungay ang tagna mahitungod sa pagkaulipon. Sa kasaysayan sa balaod sa Dominggo, sa dihang ang Republikano nga sungay nagatukod pag-usab sa espirituhanong pagkaulipon, ang Protestante nga sungay magamantala sa mensahe nga nagahatag ug kagawasan sa mga binilanggo.

The last president of the earth beast’s Republican horn will speak as a dragon, and when he does, the true Protestant horn will be lifted up as an ensign. That is typified in the two horns of the literal and spiritual Medo-Persian Empire. The literal Medo-Persian Empire was the second kingdom of Bible prophecy, and the sixth kingdom of Bible prophecy is the spiritual Medo-Persian Empire. In the book of Daniel, the ram of Medo-Persia had two horns, as does the United States, but the second horn came up last.

Ang kataposang presidente sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta mosulti ingon nga usa ka dragon, ug sa diha nga siya magabuhat niana, ang tinuod nga Protestante nga sungay pagabayawon ingon nga usa ka bandila. Kini gisimbolo sa duha ka sungay sa literal ug espirituwal nga Medo-Persianong Imperyo. Ang literal nga Medo-Persianong Imperyo mao ang ikaduhang gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia mao ang espirituwal nga Medo-Persianong Imperyo. Sa basahon ni Daniel, ang karnero nga naghulagway sa Medo-Persia adunay duha ka sungay, maingon man usab ang Estados Unidos, apan ang ikaduhang sungay mitungha sa ulahi.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko, ug ania karon, didto sa atubangan sa suba nagtindog ang usa ka lakeng karnero nga may duha ka sungay; ug ang duha ka sungay hataas; apan ang usa mas hataas kay sa usa, ug ang mas hataas miturok sa ulahi. Daniel 8:3.

In the prophetic history of the earth beast and its two horns, the Protestant horn was identified first, but instead of ascending and finishing the work it retreated into the wilderness of Laodicean blindness. In the history when the Republican horn speaks as a dragon, and passes the soon-coming Sunday law, the true Protestant horn will at last be lifted up as an ensign. Only those Laodicean Seventh-day Adventists that recognize the test represented by the formation of the image of the beast will receive the seal of God when probation closes. The message that identifies this testing process is now being unsealed for any who wish to be benefited thereby.

Diha sa profetikanhong kasaysayan sa mananap sa yuta ug sa iyang duha ka sungay, ang Protestante nga sungay maoy unang giila; apan imbis nga mosaka ug mohuman sa buluhaton, mipauli kini ngadto sa kamingawan sa Laodiceanhong pagkabuta. Sa kasaysayan nga ang Republikano nga sungay mosulti ingon nga dragon, ug mopasar sa umalabot na nga balaod sa Domingo, ang tinuod nga Protestante nga sungay sa katapusan ipataas ingon nga bandila. Ang mga Laodiceanhong Adbentista sa Ikapitong Adlaw lamang nga makaila sa pagsulay nga gilarawan pinaagi sa pagporma sa larawan sa mananap maoy makadawat sa timailhan sa Dios sa dihang mosira na ang panahon sa pagsulay. Ang mensahe nga nag-ila niining proseso sa pagsulay karon ginahuboan na sa selyo alang sa bisan kinsa nga buot makabenepisyo pinaagi niini.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> Ug si Elias miduol sa tanang katawohan, ug miingon, Hangtod anus-a ba kamo magduhaduha sa taliwala sa duha ka mga hunahuna? Kon ang Ginoo mao ang Dios, sumunod kamo kaniya; apan kon si Baal, nan, sumunod kamo kaniya. Ug ang katawohan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. 1 Mga Hari 18:21.

Back to Articles