Article

# Parallel Warnings - Number Three

Magkatakdo nga mga Pahimangno — Numero Tulo

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

Ang Paghatag-Gahum sa mga Minsahe nga Propetiko: Ang Sunod-sunod nga Proseso sa Pagsulay sa mga Manulonda sa Pinadayag

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

Gitapos nato ang kataposang artikulo pinaagi sa pag-ila nga ang tanan nga tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14 adunay usa ka mensahe diha sa ilang mga kamot. Ang ikaduhang ug ikatulong manulonda giila nga adunay usa ka “linukot nga sulat” uban kanila samtang sila manaog uban ang ilang mensahe. Ang matag manulonda nagrepresentar ug usa ka mensahe, ug ang pag-abot sa matag mensahe maoy hinungdan sa usa ka epekto. Ang nahaunang manulonda miabot niadtong 1798. Kadtong mensahe gibukhad ug may pagdugang sa kahibalo mahitungod sa nagkaduol nga paghukom. Kadtong pagdugang sa kahibalo nakapamunga ug duha ka matang sa mga magsisimba. Sa dihang miabot ang ikaduhang manulonda, ang mensahe sa pagkahulog sa mga Protestante gibukhad ug may pagdugang sa kahibalo ug napamunga ang duha ka matang. Sa dihang miabot ang mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Kagabhion niadtong Oktubre 22, 1844, kini gibukhad sa tigom sa kampo sa Exeter ug may pagdugang sa kahibalo ug napamunga ang duha ka matang sa mga ulay. Sa dihang miabot ang ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, ang mensahe sa ikatulong manulonda ug ang tanan nga iyang girepresentahan gibukhad ug may pagdugang sa kahibalo ug napamunga ang duha ka matang.

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

Ang laing kinaiya nga makita diha sa mga manulonda may kalabotan sa paghatag og gahum sa mga mensahe sa manulonda. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihatagan og gahum pinaagi sa mensahe sa Tungang-gabii nga Singgit, sumala sa gipakita sa miaging artikulo, apan ang Tungang-gabii nga Singgit wala ilarawan pinaagi sa usa ka manulonda lamang, kondili ilarawan kini pinaagi sa daghang mga manulonda. Ang kasaysayan nga nagtugbang sa ikaduhang manulonda ug sa Tungang-gabii nga Singgit nagpakita nga ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihatagan og gahum sa dihang ang Tungang-gabii nga Singgit miduyog niini. Sa mao gihapong basahon gisultihan kita:

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> “Nakita ko ang mga manulonda nga nagdali-dali ngadto-ngari sa langit. Nanglugsong sila ngadto sa yuta, ug unya misaka pag-usab ngadto sa langit, nga nagaandam alang sa katumanan sa usa ka mahinungdanon nga panghitabo. Unya nakita ko ang lain pang gamhanang manulonda nga gisugo sa paglugsong ngadto sa yuta, ug sa paghiusa sa iyang tingog uban sa ikatulong manulonda, ug sa paghatag ug gahum ug kusog sa iyang mensahe. Dakong gahum ug himaya ang gihatag ngadto sa manulonda, ug sa dihang siya milugsong, ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ang kahayag nga miuna ug misunod niining manulondaha, mihatag ug kahayag sa tanang dapit, samtang siya misinggit sa makusog, uban sa usa ka gamhanang tingog, nga nagaingon, Nahulog na ang dakong Babilonya, nahulog na, ug nahimo nang puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dulumtanan nga langgam. Ang mensahe mahitungod sa pagkapukan sa Babilonya, sumala sa gihatag sa ikaduhang manulonda, gihatag pag-usab, uban ang dugang nga mga pagkadunot nga nanulod sa mga iglesia sukad sa 1844. Ang buluhaton niining manulondaha miabut sa hustong panahon, ug miapil sa katapusang dakong buluhaton sa mensahe sa ikatulong manulonda, samtang kini mitubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Ug ang katawohan sa Dios giandam sa tanang dapit aron makabarog sa takna sa pagtintal nga ilang paga-atubangon sa dili madugay. Nakita ko ang usa ka dakong kahayag nga mipahiluna diha kanila, ug naghiusa sila diha sa mensahe, ug walay kahadlok nga gimantala uban sa dakong gahum ang mensahe sa ikatulong manulonda.”

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> “Ang mga manulunda gipadala aron motabang sa gamhanang manulunda gikan sa langit, ug ako nakadungog ug mga tingog nga daw nagtingog bisan asa, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak; kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Kini nga mensahe daw usa ka dugang sa ikatulong mensahe, ug nahilakip niini, maingon nga ang singgit sa tungang gabii nahilakip sa mensahe sa ikaduhang manulunda niadtong 1844. Ang himaya sa Dios mipabilin ibabaw sa mapailubon, naghulat nga mga santos, ug sila walay kahadlok nga mihatag sa katapusang mabug-at nga pasidaan, nga nagmantala sa pagkapukan sa Babilonia, ug nagtawag sa katawohan sa Dios sa paggula gikan kaniya; aron sila makalikay sa iyang makalilisang nga silot.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

Ang Tungang Gabi nga Singgit mikuyog sa ikaduhang anghel, ug ang anghel sa Pinadayag dieciocho mikuyog sa ikatulong anghel; ug sa dihang siya mikuyog sa ikatulong anghel, iyang gisubli ang pagpakig-uban sa Tungang Gabi nga Singgit ug sa ikaduhang anghel sa sinugdanan sa Adventismo. Pinasukad sa duha ka mga saksi, ang ikaduhang anghel ug ang ikatulong anghel, ang matag mensahe sa anghel adunay ikaduhang mensahe nga naghatag niini ug gahum. Kining duha ka mga saksi nagtudlo nga sa dihang ang mensahe sa unang anghel miabut sa kasaysayan, kinahanglan moabot ang usa ka punto human niana diin kana nga mensahe pagahatagan ug gahum pinaagi sa usa ka ikaduhang mensahe. Kini, siyempre, tinuod usab mahitungod sa unang anghel. Sa unang parapo sa hataas nga pahayag nga atong bag-o lang gipadayag, giila ni Sister White ang mao rang mga kinaiya sa unang anghel nga giila ni Juan sa anghel sa Pinadayag dieciocho sa dihang siya miingon, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” Tin-aw nga sa maong pahayag naghisgot siya sa unang anghel.

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

Ang mensahe sa nahaunang manulonda miabot niadtong 1798, ug pagkahuman niana kini gipakusgan niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang ang pagkalabaw sa Ottoman mihunong. Nianang taknaa ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad gikan sa langit ug gibutang ang usa ka tiil sa yuta ug ang usa sa dagat. Siya nagrepresentar sa pagpakusog sa nahaunang manulonda, ug mao kini ang nagaila sa buluhaton sa nahaunang manulonda ingon nga mao ra nga buluhaton sa manulonda sa Pinadayag 18. Silang duha gitudlo sa paghatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa ilang himaya, apan ang manulonda sa Pinadayag 18 miduyog sa ikatulong manulonda, maingon nga ang Singgit sa Tungang Gabii miduyog sa ikaduhang manulonda ug maingon usab nga ang manulonda nga mikunsad diha sa Pinadayag 10 miduyog sa nahaunang manulonda.

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

Busa, sa pag-abot sa unang manulonda, may usa ka mensahe nga giablihan ang patik nga nagpatungha ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Sa dihang ang mensahe sa unang manulonda gihatagan ug gahum sa manulonda sa Pinadayag napulo, siya adunay usa ka gamayng basahon diha sa iyang kamot nga iyang gisugo kang Juan nga kan-on, nga nagpakita nga siya nagdala ug usa ka mensahe, giablihan ang patik niini, ug kini nagpatungha ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Sa pag-abot sa ikaduhang manulonda, sa Tungang Gabii nga Singgit, ug sa ikatulong manulonda, may usa ka mensahe nga giablihan ang patik nga misulay ug nagpatungha ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba.

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

Ang pahayag nga atong gihisgutan nagpasiugda, pinaagi sa pagtandi sa kasaysayan ni Cristo ug sa kasaysayan sa mga Millerite, nga ang sunod-sunod nga proseso sa pagsulay nga nahitabo sa kasaysayan sa mga Millerite nahitabo usab sa mga adlaw ni Cristo, nga mao ang katapusan sa karaang Israel. Kon ang usa ka sunod-sunod nga proseso sa pagsulay nahitabo sa sinugdanan sa espirituhanong Israel ug sa katapusan sa karaang Israel, nan adunay usa ka sunod-sunod nga proseso sa pagsulay sa katapusan sa espirituhanong Israel, maingon nga diha sa sinugdanan sa karaang Israel.

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

Sa kasaysayan sa Millerite, kini magrepresentar sa lima ka mga pag-abli sa selyo nga misulay ug nagpamunga sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba gikan sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Ang teksto sa dayag nagtudlo nga kon mapakyas ka sa usa ka pagsulay, dili ka makapasar sa sunod nga pagsulay, kay dili ka gani mosulay. Tin-aw usab nga sa panahon ni Cristo ang proseso sa pagsulay matapos nga ang unang pinili nga katawhan sa tugon mahimutang sa hingpit nga kangitngit mahitungod sa plano sa kaluwasan. Si Daniel ug si Juan nagrepresentar niadtong namati sa tingog sa ilang likod, niadtong nakaagi sa usa ka progresibong proseso sa pagsulay nga nanginahanglan sa tagsatagsa ka indibiduwal nga pagsusi sa matag bag-ong kamatuoran nga giablihan sa selyo.

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag usa ka basahon, ug si Daniel ug si Juan mao ang duha ka mga saksi nianang usa ka basahon. Ang usa ka saksi mao ang sinugdanan sa basahon, ug ang laing saksi mao ang katapusan sa basahon. Ang duha ka mga saksi miagi sa kamatayon ug pagkabanhaw sa simbolikong paagi; ang usa gilutos sa gingharian sa Medo-Persia, (nga naghulagway sa Tinipong Bansa sa Amerika) ug ang usa gilutos sa Roma, (nga naghulagway sa kapapahan). Si Juan gilutos tungod kay siya magbabantay sa Igpapahulay nga adlaw, uyon sa kamatuoran nga si Daniel gilutos tungod sa iyang pagdumili sa pag-usab sa iyang mga pamaagi sa pagsimba. Dungan silang nagrepresentar niadtong anaa sa katapusan sa kalibotan nga gilutos tungod sa ilang pagdumili sa pagdawat sa pagsimba sa Domingo ilis sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw.

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

Ang mga katawohan nga girepresentahan ni Daniel ug ni Juan mao o mamahimong kadtong mga tinimrihan; kay sa dihang si Daniel gibutang sa lungib sa mga leon tungod sa iyang wala pagtuman sa “sugo” sa hari, gitimrihan sa hari ang bato aron ang tuyo dili mausab. Si Daniel gitimrihan alang sa walay katapusan, tungod kay ang sugo sa hari ug usab ang awtoridad sa iyang timri dili mausab, sumala sa mga balaod sa mga Medo ug mga Persiano. Ang timri sa hari gibutang ibabaw sa usa ka bato ug ang pultahan gitak-op. Ang pultahan pagatak-opon sa balaod sa Domingo, ug walay tawo nga makabukas niana nga pultahan, maingon nga ang pultahan gitak-op niadtong Oktubre 22, 1844. Kini usa ka yano nga hulagway sa kamahinungdanon sa pagtamod dili lamang sa mga hitabo nga matagnaon nga gipadayag diha sa usa ka tagna, kondili usab sa kamahinungdanon sa pag-aplikar sa mga kahimtang nga naglibot sa manalagna sa dihang siya gihulagway sulod sa sugilanon.

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

Apan kini usab maoy usa ka paghulagway sa gahum sa pagtan-aw sa sinugdanan (ang libro ni Daniel) uban sa katapusan (ang libro sa Pinadayag) ingon nga duha ka saksi sa mao rang tagna, kay ang gikinahanglan sa pagpamatuod sa usa ka kamatuoran nga biblikal mao ang duha ka saksi. Ang gitagna nga mga panghitabo ug ang paghulagway sa mga kalihokan sa mga propeta may kalabotan sa tagna, silang duha dinasig.

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> Ang tanang Kasulatan gihatag pinaagi sa inspirasyon sa Dios, ug mapuslanon alang sa pagtulon-an, alang sa pagbadlong, alang sa pagtul-id, alang sa pagpanudlo diha sa pagkamatarong: Aron ang tawo sa Dios mamahimong hingpit, nga sangkap sa hingpit alang sa tanang maayong mga buhat. 2 Timoteo 3:16, 17.

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

Kon ang gitagna nga mga hitabo sa Biblia naghulagway sa katapusan sa kalibotan, nan ang hulagway sa propeta ug sa iyang palibot sa dihang siya makadawat ug makapanghimatuod sa maong tagna maoy usa usab ka hulagway sa katapusan sa kalibotan. Busa, sa dihang ang palibot ug ang mga kalihokan sa usa ka propeta gihulagway sa paagi nga matagnaon—ang propeta maoy hulagway sa katawhan sa Dios sa katapusan sa kalibotan. Uban niining pagsabot nga natukod na, sa dihang atong pagahiuson ang linya sa tagna ni Elias diha sa Malakias uban sa mga linya sa Pinadayag 14 ug 18, silang tanan nagapanghimatuod mahitungod sa kasaysayan sa katapusang mensahe sa pasidaan—apan ang ilang pagpanghimatuod adunay duha ka bahin.

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

Ang mensahe naglangkob sa mga gitagna nga panghitabo nga anaa sa gawas sa katawohan sa Dios, ug ang ikaduhang pagpamatuod naglangkob sa kasinatian sa manalagna samtang nagadawat ug nagamantala sa mensahe. Ang profetikanhong konsepto sa duha ka profetikanhong linya nga nagarepresentar sa gawas ug sulod sa mao rang kasaysayan giila ug gibutang sa publikong rekord sa mga unang payunir sa Adventismo. Ang klasikal nga pananglitan niini nga paggamit sa mga payunir, sa akong hunahuna, mao sa dihang ilang giila nga ang pito ka mga iglesia sa Pinadayag ug ang pito ka mga timri sa Pinadayag maoy managsama nga mga kasaysayan nga nagaila sa sulod ug gawas nga kasaysayan sa iglesia. Ang mga timri nagarepresentar sa gawas nga kasaysayan; ang mga iglesia, sa sulod.

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

Ang mensahe ni Elias sa Malakias, ang Pinadayag kapitulo katorse ug napulog-walo, nag-ila sa mao rang katapusang mensahe sa pasidaan nga gitawag usab nga “ang Pinadayag ni Jesu-Cristo” diha sa unang kapitulo sa Pinadayag. Sa unang kapitulo ang Dios nga Amahan mihatag sa mensahe kang Cristo, nga unya gihatag niya kang Gabriel, nga unya mihatag niini kang Juan nga unya mipadala niini ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe ni Elias, maingon man ang mga mensaheng girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo usa, katorse ug napulog-walo, mao gayud ang usa ug mao rang mensahe.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Ug ang mga espiritu sa mga propeta mapailalom sa mga propeta. Kay ang Dios dili mao ang tagsulat sa kalibog, kondili sa pakigdait, ingon sa tanang mga iglesia sa mga balaan. 1 Corinto 14:32, 33.

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

Sa kanunay mao ra gihapon nga mensahe, kay ang “mga propeta nasakop sa mga propeta.” Ang pulong nga gihubad nga “nasakop” diha sa mga bersikulo nagpasabot, “ipaubos; sa pamaagi nga nagapakita sa kaugalingon, motuman: – mapasakop sa pagkamasinugtanon (masinugtanon), ipailalom, pailalon ngadto, mahimong (o himuon nga) sakop (sa, ngadto sa), mapailalom sa pagkasakop (sa, ilalom sa), motugyan sa kaugalingon ngadto sa.” Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usag usa ug nagapailalom sa usag usa, kay kon dili, ang mensahe nga ilang gihatag makapamunga ug kalibog.

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

Ang tanang mga hulagway nga profetiko sa katapusang mensahe sa pasidaan nagrepresentar sa mao gihapong mensahe. Disenyo sa Ginoo nga kadtong giisip nga “manggialamon” diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga gitawag usab nga “manggialamon” nga “makasabut” sa “pagdugang sa kahibalo” sa dihang ang basahon ni Daniel maablihan, kabubut-on sa Ginoo nga ang “manggialamon” makaila sa pinasahi nga mensahe sa dihang kini maablihan. Kana nga pag-ila matuman pinaagi sa paggamit sa pamaagi sa biblikanhong pagtuon nga sa piho gayud giila sulod sa Biblia mismo. Kana nga pamaagi matuman subay sa Isaias beinte-otso pinaagi sa proseso sa pagdala sa nagkalainlaing mga linya sa tagna nga naghisgot sa usa ka biblikanhong hilisgutan sa pagkatakdoay sa usa’g usa aron matukod ang husto nga mga hitabo nga profetiko.

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

Nagahangyo ako sa inyong pagpailub samtang tapuson nato dinhi kining maong artikulo ug ipadayon kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.

Back to Articles