Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Six

Ang Basahon ni Daniel - Numero Setenta ug Unom

Unsealing Prophecies: The Rejection of Light in 1856 and its Consequences

Pag-abli sa mga Tagna: Ang Pagsalikway sa Kahayag niadtong 1856 ug ang mga Sangpotanan Niini

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In 1856 the light of the “seven times” was unsealed and by 1863 that light was rejected. The prophet from Judah brought the light to wicked king Jeroboam, and Jeroboam rejected the light. Isaiah brought the same light to wicked king Ahaz, and he also rejected the light. For refusing the light associated with the pool of Shiloah, the kingdoms of both Jeroboam (the northern) and Ahaz (the southern) were taken into slavery by a king from the north in 723 BC, and 677 BC respectively.

Niadtong 1856 ang kahayag sa “pito ka mga panahon” gibuksan, ug sa 1863 kana nga kahayag gisalikway. Ang manalagna gikan sa Juda nagdala sa kahayag ngadto kang dautang hari Jeroboam, ug gisalikway ni Jeroboam ang kahayag. Gidala ni Isaias ang maong kahayag ngadto kang dautang hari Ahaz, ug iya usab kining gisalikway. Tungod sa ilang pagsalikway sa kahayag nga nalangkit sa tuboran sa Siloah, ang mga gingharian ni Jeroboam (ang amihanan) ug ni Ahaz (ang habagatan) gidala ngadto sa pagkaulipon sa usa ka hari gikan sa amihanan sa 723 BC ug 677 BC, matag-usa.

Moses, in Aaron’s rebellion; Isaiah with Ahaz and Jeremiah with other kings, represented the faithful of Millerite history who were all representing the messengers of light in the last-day rebellion. The “first” last-day crisis of 1863, and the “last” last-day crisis of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven (the soon-coming Sunday law), are represented by all these prophetic lines. The prophet from Judah represents a prophet that backslid from his responsibility, and ends up buried in the same grave as apostate Protestantism. His death and his burial were in response to his choosing to eat and drink the diet of the lying prophet of Bethel.

Si Moises, diha sa pagrebelde ni Aaron; si Isaias uban kang Ahaz ug si Jeremias uban sa ubang mga hari, nagrepresentar sa mga matinumanon sa kasaysayan sa Millerite nga silang tanan nagrepresentar sa mga mensahero sa kahayag diha sa pagrebelde sa kaulahiang mga adlaw. Ang “nahauna” nga krisis sa kaulahiang mga adlaw sa 1863, ug ang “kataposan” nga krisis sa kaulahiang mga adlaw sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse (ang hapit na moabot nga balaod sa Dominggo), girepresentahan niining tanang mga linya sa tagna. Ang propeta gikan sa Juda nagrepresentar sa usa ka propeta nga mibackslide gikan sa iyang katungdanan, ug sa katapusan gilubong sa maong lubnganan uban sa apostatang Protestantismo. Ang iyang kamatayon ug ang iyang paglubong maoy tubag sa iyang pagpili sa pagkaon ug pag-inom sa pagkaon sa bakakong propeta sa Bethel.

The judgment of being overcome by the papacy (the king of Assyria) at the Sunday law, that was typified by the scattering of the northern and southern kingdoms of Jeroboam and Ahaz, aligns with the fate of the Judean prophet, for he died between a “lion” and an “ass.” The “lion” is the symbol of Babylon which in the last days is the papacy.

Ang paghukom sa pagkapildi ilalom sa kapapahan (ang hari sa Asiria) sa balaod sa Domingo, nga gilantawan daan pinaagi sa pagkakatibulaag sa amihanang ug habagatang mga gingharian ni Jeroboam ug Ahaz, nahiuyon sa kapalaran sa propeta sa Juda, kay namatay siya tali sa usa ka “leon” ug usa ka “asno.” Ang “leon” mao ang simbolo sa Babilonia nga sa katapusang mga adlaw mao ang kapapahan.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

> Ug nahitabo, sa tapos na siya makakaon ug tinapay ug makainom, nga iyang gipasanginan alang kaniya ang asno, alang sa propeta nga iyang gipapabalik. Ug sa nakalakaw na siya, gisugat siya sa usa ka leon diha sa dalan ug iyang gipatay siya; ug ang iyang patayng lawas nahulog sa dalan, ug ang asno nagtindog tupad niini, ug ang leon usab nagtindog tupad sa patayng lawas. Ug ania karon, may mga tawo nga miagi ug nakita ang patayng lawas nga nahulog sa dalan, ug ang leon nga nagtindog tupad sa patayng lawas; ug miadto sila ug gisugilon kini sa siyudad diin nagpuyo ang tigulang nga propeta. Ug sa pagkadungog niini sa propeta nga maoy nagpabalik kaniya gikan sa dalan, siya miingon: Mao kana ang tawo sa Dios, nga wala motuman sa pulong ni Jehova; busa gitugyan siya ni Jehova ngadto sa leon, nga maoy nagkuniskunis kaniya ug mipatay kaniya, sumala sa pulong ni Jehova nga Iyang gisulti kaniya. Ug misulti siya sa iyang mga anak nga lalake, nga nagaingon: Pasangini alang kanako ang asno. Ug ilang gipasanginan kini. Ug siya miadto ug iyang hingkaplagan ang iyang patayng lawas nga nahulog sa dalan, ug ang asno ug ang leon nga nagtindog tupad sa patayng lawas: ang leon wala mokaon sa patayng lawas ni magkuniskunis sa asno. Ug gikuha sa propeta ang patayng lawas sa tawo sa Dios, ug gibutang kini sa ibabaw sa asno, ug gidala kini pabalik; ug ang tigulang nga propeta miadto sa siyudad, aron sa pagbangotan ug sa paglubong kaniya. Ug iyang gibutang ang iyang patayng lawas sa iyang kaugalingong lubnganan; ug ilang gihilakan siya, nga nagaingon: Alaut, igsoon ko! Ug nahitabo, human niya siya malubong, nga siya misulti sa iyang mga anak nga lalake, nga nagaingon: Sa diha nga ako mamatay na, unya ilubong ninyo ako sa lubnganan diin gilubong ang tawo sa Dios; ibutang ang akong mga bukog tupad sa iyang mga bukog: Kay ang pulong nga iyang gisinggit pinaagi sa pulong ni Jehova batok sa halaran sa Bethel, ug batok sa tanang mga balay sa hatag-as nga mga dapit nga anaa sa mga siyudad sa Samaria, sa pagkatinuod matuman gayud. 1 Mga Hari 13:11–32.

The Judean prophet died between two symbols. The lion is a symbol of Babylon, and modern Babylon in the last days is the King of the North, who comes to his end with none to help in Daniel chapter eleven, verse forty-five. The mark of his authority is the worship of the sun, which is the fourth abomination, and where the fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing toward the sun in Ezekiel chapter eight. In Miller’s dream he was shown that not only did the jewels get scattered and covered up, but also that the casket itself, which represented the Bible, was also torn apart.

Ang Judiyong propeta namatay taliwala sa duha ka mga simbolo. Ang leon usa ka simbolo sa Babilonia, ug ang moderno nga Babilonia sa katapusang mga adlaw mao ang Hari sa Amihanan, nga moabut sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya sa Daniel kapitulo onse, bersikulo kap-atan ug lima. Ang timaan sa iyang kagamhanan mao ang pagsimba sa adlaw, nga mao ang ikaupat nga dulumtanan, ug diin ang ikaupat nga kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo gihulagway nga moyukbo paingon sa adlaw sa Ezekiel kapitulo otso. Sa damgo ni Miller gipakita kaniya nga dili lamang ang mga mutya nangkatag ug natabonan, kondili usab nga ang kahon mismo, nga nagrepresentar sa Biblia, gigisi usab.

In the third generation of Adventism the work of introducing the use of the so-called modern translations of the Bible was promoted by the leadership of Adventism. Those so called modern translations were derived from a corrupted set of manuscripts that are promoted by the theologians of the man of sin, and apostate Protestantism. Miller’s casket was the King James Version that was translated from the uncorrupted manuscripts.

Sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo, ang buluhaton sa pagpaila sa paggamit sa gitawag nga modernong mga hubad sa Biblia gipasiugdahan sa pamunoan sa Adventismo. Kadtong gitawag nga modernong mga hubad nakuha gikan sa usa ka dunot nga pundok sa mga manuskrito nga gipasiugdahan sa mga teologo sa tawo sa sala, ug sa apostatang Protestanismo. Ang lungon ni Miller mao ang King James Version nga gihubad gikan sa mga manuskritong walay pagkadunot.

By the fourth generation of Laodicean Adventism, the church had joined the World Council of Churches, a confederacy of the Roman church and her daughters. Adventism argued for years, for the benefit of their sleeping flock, that they were simply “observers,” at the World Council of Churches, until the bylaws of the evil confederacy revealed that the status of an “observer,” represents a full voting member!

Sa ikaupat nga kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo, ang iglesia miapil na sa World Council of Churches, usa ka paghiusa sa simbahan sa Roma ug sa iyang mga anak nga babaye. Sulod sa mga katuigan, nangatarungan ang Adventismo, alang sa kaayohan sa ilang nangatulog nga panon, nga sila mga “observers” lamang sa World Council of Churches, hangtod nga ang mga kasugoan sa dautang paghiusa nagpadayag nga ang kahimtang sa usa ka “observer” nagpasabot diay ug usa ka hingpit nga miyembro nga adunay bug-os nga katungod sa pagboto!

In their fourth generation they twice awarded the “man of sin” a gold medal. At least one of the medals was imprinted with the Catholic understanding of the Second Coming of Christ, portraying Jesus placing His foot upon the earth at His return, and it included a Catholic sun-halo behind Christ, and the Catholic abridgment of the fourth commandment, which simply stated, “remember the Sabbath.” In a court proceeding (which is a legal pronouncement), the President of the General Conference gave testimony where he identified that the Seventh-day Adventist church used to believe the papacy was the antichrist, but that his church had long ago assigned that belief “to the historical trash heap.”

Sa ilang ikaupat nga kaliwatan, kaduha nilang gihatagan ug bulawang medalya ang “tawo sa sala.” Labing menos usa sa mga medalyang iyon adunay nakatatak nga Katolikong pagsabot sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo, nga naghulagway kang Jesus nga nagatamak sa yuta sa Iyang pagbalik, ug niini anaa usab ang Katolikong silaw-sidlak sa adlaw sa luyo ni Cristo, ingon man ang Katolikong pinamub-an nga porma sa ikaupat nga sugo, nga yano lamang nagaingon, “hinumdomi ang adlaw nga igpapahulay.” Sa usa ka paghusay sa hukmanan (nga usa ka ligal nga pagpahibalo), ang Presidente sa General Conference mihatag ug pamatuod diin iyang giila nga ang iglesia Seventh-day Adventist kaniadto nagtuo nga ang pagka-papa mao ang anticristo, apan nga ang iyang iglesia dugay na nga nagbutang niana nga pagtuo “ngadto sa salopanan sa makasaysayanong basura.”

The fourth abomination (generation) is where the twenty-five leaders of the church of Jerusalem bow to the sun. The progressive abominations began with the image of jealousy that was set up at the entry, marking the beginning. The prophet from Judah ends up buried with apostate Protestantism, and the lion (Babylon) slays him, for he reverted to the methodology of apostate Protestantism, and is therefore unable to recognize that it is Rome that establishes the vision, and where there is no vision established by the symbol of the man of sin, you ultimately end up on the side of the man of sin.

Ang ikaupat nga dulumtanan (kaliwatan) mao ang dapit diin ang kaluhaan ug lima ka mga pangulo sa iglesia sa Jerusalem moyukbo sa adlaw. Ang nag-uswag nga mga dulumtanan nagsugod sa larawan sa pangabugho nga gipahimutang sa agianan sa pagsulod, nga nagtimaan sa sinugdanan. Ang propeta gikan sa Juda sa katapusan malubong uban sa apostatang Protestantismo, ug ang leon (Babylon) mopatay kaniya, kay mibalik siya sa pamaagi sa apostatang Protestantismo, ug busa dili siya makahimo sa pag-ila nga ang Roma mao ang nagtukod sa panan-awon, ug diin walay panan-awon nga natukod pinaagi sa simbolo sa tawo sa sala, sa katapusan mahisumpay ka sa dapig sa tawo sa sala.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> “Ang mga malibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga mapakyas sa pagkakita sa kahulogan sa antikristo, sa walay pagduhaduha mopahiluna sa ilang kaugalingon sa dapig sa antikristo.” Kress Collection, 105.

The Judean prophet was buried with the lying prophet of Bethel, who identified him as his “brother,” and he was found dead between two symbols. The “lion” represented his failure to understand the antichrist, and the “ass” is a symbol of Islam. Laodicean Adventism has already demonstrated through its silence concerning September 11, 2001, that it does not recognize that the subject of Islam of the third Woe is the Midnight Cry, latter rain message. Failure to recognize the message of the latter rain, is death! The latter rain began on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended, when the great buildings of New York City were thrown down. The “rain” is a message, and the message must be recognized to receive it.

Ang profeta sa Juda gilubong uban sa bakakon nga propeta sa Bethel, nga miila kaniya ingon nga iyang “igsoon,” ug siya hingkaplagang patay tali sa duha ka mga simbolo. Ang “leon” nagrepresentar sa iyang kapakyasan sa pagsabut sa anticristo, ug ang “asno” usa ka simbolo sa Islam. Ang Adventismo sa Laodicea nakapakita na pinaagi sa iyang kahilom mahitungod sa Septyembre 11, 2001, nga wala kini makaila nga ang hilisgutan sa Islam sa ikatulong Pagkaalaot mao ang Singgit sa Tunga sa Gabii, mensahe sa ulahing ulan. Ang kapakyasan sa pag-ila sa mensahe sa ulahing ulan, mao ang kamatayon! Ang ulahing ulan nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001 sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulog-walo mikunsad, sa dihang ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York gipanglaglag. Ang “ulan” maoy usa ka mensahe, ug ang mensahe kinahanglan ilhon aron madawat kini.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Dili kita angay maghulat sa ulahing ulan. Kini moabut ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa tun-og ug sa mga ulan sa grasya nga nagapaagay kanato. Sa dihang atong tigumon ang mga tipik sa kahayag, sa dihang atong bililhon ang masaligan nga mga kalooy sa Dios, nga nahigugma nga kita mosalig Kaniya, nan matag saad matuman. [Isaias 61:11 quoted.] Ang tibook nga yuta pagapun-on sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

The “whole earth” knows what happened on September 11, 2001, but in order to receive the message that begins there and ultimately lightens the whole earth with God’s glory, the message must be recognized. The word “recognize,” means “to recollect or recover the knowledge of, either with an avowal of that knowledge or not. We recognize a person at a distance, when we recollect that we have seen him before, or that we have formerly known him. We recognize his features or his voice.” Webster’s 1828 Dictionary.

Ang “tibook yuta” nasayod sa nahitabo niadtong Septiyembre 11, 2001, apan aron madawat ang mensahe nga nagsugod didto ug sa katapusan magadan-ag sa tibook yuta pinaagi sa himaya sa Dios, kinahanglan nga ang maong mensahe maila. Ang pulong nga “ilaon,” nagkahulogan og “ang paghinumdum pag-usab o pagbawi sa kahibalo mahitungod sa usa ka butang, uban man o walay pag-angkon niana nga kahibalo. Ilaon nato ang usa ka tawo sa layo, sa dihang atong mahinumduman nga atong nakita na siya kaniadto, o nga kaniadto nakaila na kita kaniya. Ilaon nato ang iyang mga dagway o ang iyang tingog.” Webster’s 1828 Dictionary.

The only way that a Laodicean Adventist can recognize the latter rain message that arrived on September 11, 2001, is if they recognize that they have seen the same manifestation of divine power in the past. On August 11, 1840 the mighty angel of Revelation ten descended, when the prophecy of the second Woe of Islam was fulfilled. That history was perfectly repeated when on September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended when the prophecy of the third Woe of Islam was fulfilled, and the failure to recognize Islam of the third Woe, is to be carried by the wild Arabian ass to the death that is brought about by the lion of modern Babylon.

Ang bugtong paagi nga ang usa ka Laodiceanong Adventista makaila sa mensahe sa ulahing ulan nga miabot niadtong Septyembre 11, 2001, mao kon ila nga maila nga ilang nakita kaniadto ang mao rang pagpakita sa balaang gahum. Niadtong Agosto 11, 1840, mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 10, sa dihang natuman ang tagna sa ikaduhang Pag-antus sa Islam. Kana nga kasaysayan hingpit nga gisubli sa dihang niadtong Septyembre 11, 2001 mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 sa dihang natuman ang tagna sa ikatulong Pag-antus sa Islam, ug ang kapakyasang pag-ila sa Islam sa ikatulong Pag-antus mao ang pagpas-an sa ihalas nga Arabeng asno ngadto sa kamatayon nga gipahinabo sa leon sa modernong Babilonia.

The drunkards of Ephraim, who cannot read the book that is sealed, cannot see the repetition of Millerite history, for that recognition is based upon the latter rain methodology of “line upon line.” The concept that the manifestation of the power of God in Millerite history is repeated in the last days cannot be sustained by the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

Ang mga palahubog sa Ephraim, nga dili makabasa sa basahon nga pinatikanan, dili makakita sa pagbalikbalik sa kasaysayan sa mga Millerite, kay ang maong pag-ila nagasukad sa pamaagi sa ulahing ulan nga “linya ibabaw sa linya.” Ang panghunahuna nga ang pagpadayag sa gahum sa Dios diha sa kasaysayan sa mga Millerite pagausbon sa kaulahiang mga adlaw dili ikabarog pinaagi sa pamaagi sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Ang manulonda nga mahiusa sa pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda magapasanag sa tibook nga yuta pinaagi sa iyang himaya. Usa ka buluhaton nga pangkalibotan ang gidak-on ug talagsaon ang gahum maoy gitagna dinhi. Ang kalihukang Adventista sa 1840–44 usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasud may labing dakong interes sa relihiyon nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagalabwan sa gamhanang kalihukan ilalom sa ulahing pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.

The blind leaders of modern Israel are forced by their methodology to reject the truth that there will be a repetition of the manifestation of the power of God in the last days, as was in former years.

Ang mga buta nga mga pangulo sa modernong Israel napugos sa ilang pamaagi sa pagsalikway sa kamatuoran nga adunay pag-usab sa pagpakita sa gahum sa Dios sa kaulahian nga mga adlaw, ingon sa nahitabo sa unang mga katuigan.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> “Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang unang mibati sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga tawo, sila nga gihatagan sa Dios ug dakung kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituwal nga mga kaayohan sa katawhan, nagbudhi sa pagsalig nga gitugyan kanila. Gikuha nila ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabut ug mga milagro ug sa dayag nga pagpakita sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Ang mga panahon nausab na. Kining mga pulonga nagpalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili magabuhat ug maayo, ni magabuhat Siya ug dautan. Siya hilabihan ka maloloy-on aron pagaduawon ang Iyang katawhan pinaagi sa hukom. Busa, ‘Kalinaw ug kaluwasan’ mao ang singgit sa mga tawo nga dili na gayud usab mopatugbaw sa ilang tingog sama sa trompeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga amang nga iro nga dili mobahò mao ang mga makabati sa matarong nga panimalos sa nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug mga gagmayng bata mangamatay nga tanan nga magkauban.” Testimonies, volume 5, 211.

The Laodicean blindness of the learned men who rule the unlearned of Jerusalem are unable to recognize the latter rain, for not only do they employ a corrupted biblical methodology, but the conclusions their false reasoning puts them in a position where they will deny any future manifestation of the power of God, as in former ages. Yet Malachi three identifies that when the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, then the offering will be as in days of old.

Ang Laodiceanhong pagkabuta sa mga kinaadmanang tawo nga nagmando sa mga walay kahibalo sa Jerusalem dili makaila sa ulahing ulan, kay dili lamang sila naggamit ug nadaot nga biblikanhong pamaagi, kondili ang mga konklusyon nga gidala sa ilang bakak nga pangatarungan nagbutang kanila sa kahimtang diin ilimod nila ang bisan unsang umaabot nga pagpakita sa gahum sa Dios, maingon sa kanhing mga kapanahonan. Apan ang Malakias 3 nagtimaan nga sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad magahinlo sa mga anak ni Levi, nan ang halad mamahimong maingon sa mga adlaw sa karaan.

> “The True Witness declares, ‘I know thy works.’ ‘Repent, and do the first works.’ This is the true test, the evidence that the Spirit of God is working in the heart to imbue you with his love. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ The church is like the unproductive tree which, receiving the dew and rain and sunshine, should have produced an abundance of fruit, but on which the divine search discovers nothing but leaves. Solemn thought for our churches! solemn, indeed, for every individual! Marvelous is the patience and forbearance of God; but ‘except thou repent,’ it will be exhausted; the churches, our institutions, will go from weakness to weakness, from cold formality to deadness, while they are saying, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ The True Witness says, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Will they ever see clearly their condition?

> “Ang Tinuod nga Saksi nagapahayag, ‘Nahibalo Ako sa imong mga buhat.’ ‘Paghinulsol, ug buhata ang nahaunang mga buhat.’ Mao kini ang tinuod nga pagsulay, ang pamatuod nga ang Espiritu sa Dios nagabuhat sa kasingkasing aron mapuno ka sa Iyang gugma. ‘Moadto Ako kanimo sa madali, ug kuhaon Ko ang imong tangkawan gikan sa iyang dapit, gawas kon maghinulsol ka.’ Ang iglesia sama sa walay kapuslanan nga kahoy nga, nakadawat sa yamog ug ulan ug kahayag sa adlaw, unta makapamunga ug daghan, apan diin ang langitnong pagsusi walay makaplagan gawas sa mga dahon. Makalilisang nga hunahuna alang sa atong mga iglesia! makalilisang gayud, alang sa matag usa ka indibiduwal! Kahibulongan ang pailub ug pagkamainantuson sa Dios; apan ‘gawas kon maghinulsol ka,’ kini mahurot; ang mga iglesia, ang atong mga institusyon, magapadayon gikan sa kahuyang ngadto sa kahuyang, gikan sa bugnaw nga pormalidad ngadto sa pagkapatay, samtang sila nagaingon, ‘Dato ako, ug nadugangan sa mga kabtangan, ug wala nay akong gikinahanglan.’ Ang Tinuod nga Saksi nagaingon, ‘Ug wala ka mahibalo nga ikaw alaut, ug miserable, ug kabus, ug buta, ug hubo.’ Makakita ba gayud sila sa ilang kahimtang sa tin-aw?”

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> “Adunay usa ka kahibulongang pagpadayag sa gahum sa Dios nga mahitabo diha sa mga iglesia, apan kini dili molihok ibabaw niadtong wala magpaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Ginoo, ug wala moabli sa pultahan sa kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug paghinulsol. Sa pagpadayag nianang gahum nga nagahatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa himaya sa Dios, ila lamang makita ang usa ka butang nga, sa ilang pagkabuta, ilang gihunahuna nga makapahadlok, usa ka butang nga makapukaw sa ilang mga kahadlok, ug sila manindog sa pagbatok niini. Tungod kay ang Ginoo dili molihok sumala sa ilang mga hunahuna ug mga gilauman, ilang supakon ang buluhaton. ‘Ngano man,’ sila moingon, ‘nga dili man kami makaila sa Espiritu sa Dios, nga kami anaa na man sa buluhaton sulod sa daghang mga tuig?’—Tungod kay wala sila motubag sa mga pasidaan, sa mga paghangyo sa mga mensahe sa Dios, kondili mapinadayunon silang miingon, ‘Dato ako, ug nadugangan sa mga bahandi, ug wala akoy kinahanglan bisan unsa.’ Ang talento, ang hataas nga kasinatian, dili makahimo sa mga tawo nga mga agianan sa kahayag, gawas kon ilang ibutang ang ilang kaugalingon ilalom sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong, ug pagatawagon, ug pagapilion, ug pagapangandamon pinaagi sa paghatag sa Espiritu Santo. Sa diha nga ang mga tawo nga nagkupot sa mga butang nga balaan magpaubos sa ilang kaugalingon ilalom sa gamhanang kamot sa Dios, ang Ginoo magabayaw kanila. Himuon niya sila nga mga tawo sa pag-ila—mga tawo nga dato sa grasya sa iyang Espiritu. Ang ilang kusgan, hakog nga mga kinaiya sa ilang pagkatinagdanan, ang ilang pagkamasukihon, makita diha sa kahayag nga nagadan-ag gikan sa Kahayag sa kalibotan. ‘Moadto ako kanimo sa madali, ug kuhaon ko ang imong tangkawan gikan sa iyang dapit, gawas kon ikaw maghinulsol.’ Kon pangitaon ninyo ang Ginoo sa tibuok ninyong kasingkasing, makaplagan ninyo siya.” Review and Herald, December 23, 1890.

The Judean prophet’s death is represented by both the “lion” of modern Babylon, which is the prophetic symbol that establishes the vision of prophetic history, and also by the “ass.” The first mention of Islam in the Scriptures is when Ishmael is introduced as a “wild man.”

Ang kamatayon sa propeta sa Judea gilarawan pinaagi sa “leon” sa modernong Babilonia, nga mao ang simbolo sa tagna nga nagapahimutang sa panan-awon sa kasaysayan sa tagna, ug pinaagi usab sa “asno.” Ang unang paghisgot sa Islam diha sa Kasulatan makita sa dihang si Ismael gipaila isip usa ka “tawo nga ihalas.”

> And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:12.

> Ug siya mahimong usa ka ihalas nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya mopuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:12.

The rule of first mention in the Scriptures identifies that all the characteristics of the symbol be contained therein, for God’s Word is a seed, and a seed possesses all the DNA necessary to bring to fruition the entire plant. The word translated as “wild man,” is the word for the “wild Arabian ass.” The “ass” in the Scriptures of truth is one of the symbols of Islam.

Ang lagda sa unang paghisgot diha sa mga Kasulatan nagtimaan nga ang tanang kinaiya sa simbolo anaa na niana, kay ang Pulong sa Dios maoy usa ka liso, ug ang liso nagbaton sa tanang DNA nga gikinahanglan aron mapatubo ngadto sa hingpit nga tanom. Ang pulong nga gihubad nga “tawo nga ihalas,” mao ang pulong alang sa “ihalas nga Arabiyanong asno.” Ang “asno” diha sa mga Kasulatan sa kamatuoran usa sa mga simbolo sa Islam.

The message of Ezekiel in chapter thirty-seven that brings the dead bones to life where they stand up as a mighty army, is the message of Islam of the third Woe, and that message is the message of the Midnight Cry of the last days. Sister White directly teaches that Christ’s triumphal entry into Jerusalem represented the message of the Midnight Cry.

Ang mensahe ni Ezekiel sa ikakapulog-pito nga kapitulo, nga naghatag ug kinabuhi sa mga bukog nga nangamatay diin nanindog sila ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan, mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, ug kana nga mensahe mao ang mensahe sa Tungang Gabii nga Pagsinggit sa kaulahing mga adlaw. Si Sister White sa walay pagliko nagtudlo nga ang malampusong pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem nagrepresentar sa mensahe sa Tungang Gabii nga Pagsinggit.

> “The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

> “Ang singgit sa tungang gabii gidala dili kaayo pinaagi sa pangatarongan, bisan pa nga ang pagpamatuod sa Kasulatan tin-aw ug dili malalis. May gahum nga nagduso nga mikuyog niini ug nagpalihok sa kalag. Walay pagduhaduha, walay pagpangutana. Sa higayon sa madaugong pagsulod ni Cristo sa Jerusalem, ang mga tawo nga nagtigom gikan sa tanang dapit sa yuta aron sa pagbantay sa pista, nagpanon ngadto sa Bukid sa mga Olibo, ug sa dihang miapil sila sa panon nga nag-escort kang Jesus, nadala sila sa pagdasig sa maong takna, ug mitabang sa pagpadaku sa singgit, ‘Bulahan siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo!’ [Mateo 21:9.] Sa samang paagi, ang mga dili magtutuo nga nanagtigom ngadto sa mga tigomanan sa mga Adventista—ang uban tungod sa kaikag, ang uban aron lamang sa pagbiaybiay—nakabati sa makapakombinsir nga gahum nga mikuyog sa mensahe, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaabot!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

The Revelation of Jesus Christ is the final message that is unsealed in the last days and it includes Islam of the third Woe. When Christ, who is the message that is unsealed, entered Jerusalem, and thus typified the Midnight Cry of the last days, He was carried (His message was carried) by an “ass”. The final message of Christ’s righteousness is carried by Islam.

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo mao ang katapusang mensahe nga gibuksan sa katapusang mga adlaw, ug kini naglakip sa Islam sa ikatulong Kaalaotan. Sa dihang si Cristo, nga mao ang mensahe nga gibuksan, misulod sa Jerusalem, ug sa ingon nagtimaan sa Singgit sa Tunga-tunga sa Gabii sa katapusang mga adlaw, Siya gidala (ang Iyang mensahe gidala) ibabaw sa usa ka “asno”. Ang katapusang mensahe sa pagkamatarong ni Cristo gidala sa Islam.

Islam was, is, and will be a wild man, as represented by the wild Arabian ass, and any who wish to see (and there are many who don’t wish to see), can easily “recognize,” that the warfare that is now being carried out by Islam is wild insanity. The willingness to commit suicide, believing there will be some great sexual reward in the hereafter is satanic insanity. The first mention of Islam identified that Islam would be a wild man.

Ang Islam kaniadto, karon, ug sa umaabot mahimong usa ka ihalas nga tawo, sumala sa gihulagway sa ihalas nga Arabianong asno; ug bisan kinsa nga buot makakita (ug daghan ang dili buot makakita), dali ra “makaila” nga ang gubat nga karon ginapadayon sa Islam maoy ihalas nga kabuang. Ang pagkaandam sa paghikog, sa pagtoo nga aduna unyay dakong seksuwal nga balos sa kinabuhing umaabot, mao ang satanikong kabuang. Ang unang paghisgot sa Islam nagpaila nga ang Islam mahimong usa ka ihalas nga tawo.

Islam’s warfare brings all mankind together to fight the escalating warfare of the third Woe. Islam is the prophetic logic for the implementation of a one-world government, and the globalists teach that they purposely introduced the Jews back into the land of Israel after World War Two, that they might use the ancient hatred of Islam towards the Jews to initiate a Third World War. The globalists believe, and have taught for decades, that they will need a Third World War to bring about their one-world government. The globalists’ corrupted motivations, as expressed with their own words, fits into the biblical role of Islam.

Ang pakiggubat sa Islam naghiusa sa tibuok katawhan aron makig-away sa nagkagrabeng pakiggubat sa ikatulong Kaalaotan. Ang Islam mao ang propetikong lohika alang sa pagpatuman sa usa ka pangkalibotang kagamhanan, ug ang mga globalista nagtudlo nga tinuyo nilang gipabalik ang mga Judio ngadto sa yuta sa Israel human sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, aron ilang magamit ang karaang pagdumot sa Islam batok sa mga Judio sa pagsugod sa Ikatulong Gubat sa Kalibotan. Ang mga globalista nagtuo, ug sulod sa mga dekada nagtudlo, nga magkinahanglan sila ug Ikatulong Gubat sa Kalibotan aron mapahigayon ang ilang usa ka pangkalibotang kagamhanan. Ang dunot nga mga kadasig sa mga globalista, sumala sa gipahayag sa ilang kaugalingong mga pulong, mohaom sa biblikanhong papel sa Islam.

Possibly the most serious piece of Ishmael’s prophetic DNA, in the verse where he is first mentioned, is the fact that his spirit, which is the spirit of a “wild man,” “dwells in the presence of all his brethren.” The idea that it is only some sects of radical Islam that will be involved in the third Woe, does not square with God’s Word. The common politically correct view that there are a few bad apples in every religious persuasion, and that the majority of the Muslim religion are peace-loving citizens, does not agree with either their own holy book, or the Bible.

Tingali ang labing seryoso nga bahin sa propetikong DNA ni Ismael, diha sa bersikulo diin siya unang gihisgutan, mao ang kamatuoran nga ang iyang espiritu, nga mao ang espiritu sa usa ka “ihalas nga tawo,” “nagapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon.” Ang hunahuna nga pipila lamang ka mga sekta sa radikal nga Islam ang maapil sa ikatulong Kaalaotan, dili mahiuyon sa Pulong sa Dios. Ang kasagarang politikal nga husto nga panglantaw nga adunay pipila ka daotang mga tawo sa matag relihiyosong pagtuo, ug nga ang kadaghanan sa relihiyong Muslim mga mahigugmaon sa pakigdait nga mga lungsoranon, dili mahiuyon sa ilang kaugalingong balaang basahon, ni sa Biblia.

The Koran teaches that it is the duty of every follower of Allah to bring the entire world into conformity to Sharia law, and the first mention of Islam in the book of Genesis identifies that the “wild man” spirit of Ishmael will be in every follower of Islam. The Koran directly teaches its adherents to feign decency when they live in areas where they do not yet have the ability to force their religious rule upon the population, much like Catholicism.

Ang Koran nagtudlo nga katungdanan sa matag sumusunod ni Allah ang pagdala sa tibuok kalibotan ngadto sa pagpahiuyon sa balaod sa Sharia, ug ang unang paghisgot sa Islam diha sa basahon sa Genesis nagpaila nga ang espiritu sa “ihalas nga tawo” ni Ismael anaa sa matag sumusunod sa Islam. Ang Koran direkta nga nagtudlo sa iyang mga sumasalmot nga magpakaaron-ingnon ug pagka-matarong sa dihang sila nagapuyo sa mga dapit diin wala pa nila maangkon ang katakos sa pagpugos sa ilang relihiyosong pagdumala ibabaw sa katawhan, sama sa Katolisismo.

The prophet from Judah confronted Jeroboam when his kingdom was first inaugurated. Apostate Protestantism began in 1844, and it was immediately confronted by Millerite Adventism who had entered the Most Holy Place and discovered the law of God, including the seventh-day Sabbath. Millerite Adventism was told, as represented by Jeremiah, to return to God, but never to return to the “assembly of mockers.” The prophet from Judah was told to not return the same way he came, nor eat or drink the food of the lying prophet of Bethel, but he did so. The prophet from Judah’s death was symbolically placed between two symbols, that represented the papacy and Islam. Laodicean Adventism cannot see those two truths for in 1863, they poked out their own spiritual eyes, and began the process of covering the jewels and methodology employed by William Miller in order to establish the foundations of Adventism with counterfeit coins and jewels, and the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

Ang propeta gikan sa Juda nakig-atubang kang Jeroboam sa dihang unang gitukod ang iyang gingharian. Ang apostatang Protestante nagsugod niadtong 1844, ug gilayon kining giatubang sa Millerite Adventism nga misulod sa Labing Balaang Dapit ug nakadiskobre sa balaod sa Dios, lakip ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Ang Millerite Adventism gisultihan, sumala sa gihulagway ni Jeremias, sa pagbalik ngadto sa Dios, apan dili gayud sa pagbalik ngadto sa “katiguman sa mga mayubiton.” Ang propeta gikan sa Juda gisugo nga dili na mobalik sa samang dalan nga iyang giagian sa pag-anhi, ni mokaon o moinom sa pagkaon sa bakakon nga propeta sa Betel, apan iyang gibuhat kini. Ang kamatayon sa propeta gikan sa Juda sa simbolikong paagi gibutang taliwala sa duha ka mga simbolo, nga nagrepresentar sa kapapahan ug Islam. Ang Laodicean Adventism dili makakita niining duha ka mga kamatuoran kay niadtong 1863, ilang gitusok ang ilang kaugalingong espirituhanong mga mata, ug gisugdan ang proseso sa pagtabon sa mga mutya ug sa pamaagi nga gigamit ni William Miller aron pagtukod sa mga patukoranan sa Adventism pinaagi sa mga peke nga sensilyo ug mga mutya, ug sa pamaagi sa apostatang Protestante ug Katolisismo.

The “dirt brush Man” is now sweeping His floor and restoring the jewels and giving them to Miller to place upon his table, but Adventism is blinded by the belief that they are the remnant people who were raised up as His people in 1844.

Ang “Tawo nga may hugawng brush” karon nagapanilhig sa Iyang salog ug nagapahiuli sa mga mutya ug nagahatag niini kang Miller aron ipahimutang sa iyang lamesa, apan ang Adventismo gibutaan sa pagtuo nga sila mao ang salin nga katawohan nga gipatindog ingon nga Iyang katawohan niadtong 1844.

> And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:9–12.

> Ug ayaw kamo paghunahuna sa pag-ingon sulod sa inyong kaugalingon, Kami adunay Abraham nga among amahan; kay nagaingon ako kaninyo, nga ang Dios makahimo gikan niining mga bato sa pagpatindog ug mga anak alang kang Abraham. Ug karon usab ang wasay gipahamutang na sa gamut sa mga kahoy; busa ang tagsatagsa ka kahoy nga wala magapamunga ug maayong bunga pagaputlon ug ilabay ngadto sa kalayo. Ako sa pagkatinuod nagabautismo kaninyo sa tubig ngadto sa paghinulsol; apan siya nga moanhi sunod kanako labi pang gamhanan kay kanako, kansang mga sapin dili ako takus nga magdala: siya magabautismo kaninyo sa Espiritu Santo, ug sa kalayo: Kansang pala anaa sa iyang kamot, ug iyang hinloan sa hingpit ang iyang giukan, ug tigumon ang iyang trigo ngadto sa dapa; apan sunogon niya ang mga uhot sa kalayo nga dili mapalong. Mateo 3:9–12.

Laodicean Adventism will be spewed out of the mouth of the Lord, except for those individuals who might repent. Laodicean Adventism is to be buried in the same grave as the former covenant people who rejected Miller’s message are buried in, for they are now, also a former covenant people in relation to the one hundred and forty-four thousand. The rebellion of 1863 is illustrated by the prophet who came from Judah, who also left a prediction of king Josiah.

Ang Laodiceanong Adventismo igasuka gikan sa baba sa Ginoo, gawas lamang sa mga indibiduwal nga tingali maghinulsol. Ang Laodiceanong Adventismo ilubong sa mao rang lubnganan diin gilubong ang unang katawhang pinasakdan nga misalikway sa mensahe ni Miller, kay sila karon usab usa na ka unang katawhang pinasakdan maylabot sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang pagsukol sa 1863 gihulagway pinaagi sa propeta nga mianhi gikan sa Juda, nga nagbilin usab ug usa ka panagna mahitungod kang Haring Josias.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kini nga pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Instead of becoming like the world, we are to become more and more distinct from the world. Satan has combined and will continue to combine with the churches in making a masterly effort against the truth of God. Everything that is done by God’s people to make inroads upon the world will call forth determined opposition from the powers of darkness. The enemy’s last great conflict will be a most determined one. It will be the last battle between the powers of darkness and the powers of light. Every true child of God will fight bravely on the side of Christ. Those who in this great crisis allow themselves to be more on the side of the world than of God, will eventually place themselves wholly on the side of the world. Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.

> “Imbes nga mahisama sa kalibotan, kinahanglan nga magkalahi kita sa kalibotan sa nagkadaghan pa gayud. Si Satanas nakig-uban na ug magpadayon sa pakig-uban sa mga iglesia sa paghimo ug usa ka batid kaayo nga paningkamot batok sa kamatuoran sa Dios. Ang tanan nga ginabuhat sa katawhan sa Dios aron makahimo ug mga pagsulong ngadto sa kalibotan magapukaw ug malig-ong pagsupak gikan sa mga gahum sa kangitngit. Ang katapusan nga dakong pakigbisog sa kaaway mahimong usa ka labing malig-on nga pakig-away. Kini mao ang katapusan nga gubat tali sa mga gahum sa kangitngit ug sa mga gahum sa kahayag. Ang matag tinuod nga anak sa Dios makig-away nga maisugon dapig kang Cristo. Kadtong niining dakong krisis nga motugot sa ilang kaugalingon nga mahimong mas dapig sa kalibotan kay sa Dios, sa katapusan ibutang gayud nila ang ilang kaugalingon sa bug-os nga dapig sa kalibotan. Kadtong mangalibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga mapakyas sa pagtan-aw sa kahulogan sa anticristo, sa pagkamatuod ibutang nila ang ilang kaugalingon sa dapig sa anticristo. Wala nay panahon karon alang kanato sa pagpasibo sa atong kaugalingon sa kalibotan. Si Daniel nagatindog sa iyang bahin ug sa iyang dapit. Ang mga tagna ni Daniel ug ni Juan kinahanglan masabtan. Sila nagahubad sa usag usa. Nagahatag sila sa kalibotan ug mga kamatuoran nga kinahanglan sabton sa matag usa. Kining mga tagna kinahanglan mahimong saksi sa kalibotan. Pinaagi sa ilang katumanan niining kaulahing mga adlaw, sila sa ilang kaugalingon magapatin-aw.”

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angel’s messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work. Those who truly believe in Christ will openly conform to the law of Jehovah. The Sabbath is the sign between God and His people, and we are to make visible our conformity to the law of God by observing the Sabbath. It is to be the mark of distinction between God’s chosen people and the world. It means much to be true to God. This embraces health reform. It means that our diet must be simple, that we must be temperate in all things. The many varieties of food so often seen on tables is not necessary, but highly injurious. Mind and body are to be preserved in the best condition of health. Only those who have been trained in the knowledge and fear of God should be chosen to take responsibilities. Those who have been long in the truth, yet who cannot distinguish between the pure principles of righteousness and the principles of evil, whose understanding in regard to justice, mercy, and the love of God is beclouded, should be relieved of responsibility.

> “Ang Ginoo hapit na sa pagsilot sa kalibotan tungod sa iyang kasal-anan. Hapit na Niya silotan ang mga relihiyosong lawas tungod sa ilang pagsalikway sa kahayag ug kamatuoran nga gihatag kanila. Ang dakong mensahe, nga naglangkob sa mga mensahe sa nahauna, ikaduhang, ug ikatulong manulonda, kinahanglan igahatag ngadto sa kalibotan. Kini mao ang palas-anon sa atong buhat. Kadtong tinuod nga nagatoo kang Cristo dayag nga magapahiuyon sa balaod ni Jehova. Ang Igpapahulay maoy timaan tali sa Dios ug sa Iyang katawhan, ug kinahanglan natong himuong makita ang atong pagpahiuyon sa balaod sa Dios pinaagi sa pagbantay sa Igpapahulay. Kini mao ang ilhanan sa kalainan tali sa pinili nga katawhan sa Dios ug sa kalibotan. Dako kaayo ang gipasabot sa pagkamatuod-anon ngadto sa Dios. Nagalakip kini sa reporma sa panglawas. Nagpasabot kini nga ang atong pagkaon kinahanglan yano, ug nga kinahanglan kita magmapugnganon sa tanang butang. Ang daghang nagkadaiyang matang sa pagkaon nga sa kanunay makita ibabaw sa mga lamesa dili kinahanglan, kondili hilabihan ka makadaot. Ang hunahuna ug lawas kinahanglan tipigan sa labing maayong kahimtang sa panglawas. Angayan lamang pilion sa pagdala ug mga katungdanan kadtong nabansay sa kahibalo ug kahadlok sa Dios. Kadtong dugay na diha sa kamatuoran, apan dili makahimo sa pag-ila sa lunsay nga mga prinsipyo sa pagkamatarong ug sa mga prinsipyo sa daotan, kansang pagsabot mahitungod sa hustisya, kalooy, ug sa gugma sa Dios nadulom, kinahanglan tangtangon sa katungdanan.”

> “God has important lessons for his people to learn. Had these lessons been learned before, his cause would not be where it is today. One thing must be done. The truth is not to be withheld from ministers or men in positions of responsibility for fear of incurring their displeasure. There are to be connected with our institutions men who with meekness and in wisdom will declare the whole counsel of God. God’s wrath is kindled against those who in carnal security and price have shown contempt for his management. They are endangering the prosperity of the cause.

> “Ang Dios adunay mahinungdanong mga leksiyon nga angay tun-an sa iyang katawohan. Kon kini nga mga leksiyon nakat-onan pa unta kaniadto, ang iyang buluhaton dili unta maanaa sa kahimtang diin kini karon. Adunay usa ka butang nga kinahanglan pagabuhaton. Ang kamatuoran dili angay itago gikan sa mga ministro o sa mga tawo nga anaa sa mga posisyon sa katungdanan tungod sa kahadlok nga mapukaw ang ilang kasuko. Kinahanglan adunay mahilambigit sa atong mga institusyon nga mga tawo nga uban sa kaaghop ug sa kaalam mopadayag sa tibook nga tambag sa Dios. Ang kapungot sa Dios nagdilaab batok niadtong mga, diha sa lawasnong kasigurohan ug garbo, nagpakita ug pagtamay sa iyang pagdumala. Ilang gipahamtang sa katalagman ang kauswagan sa buluhaton.”

> “Every false way is a deception, and if sustained, will in the end bring destruction. Thus the Lord permits those who maintain false plans to be destroyed. At the very time when praise and adulation is heard, sudden destruction comes. There are those who, notwithstanding they know of the reproof received by others, because of unfaithfulness, turn away from admonition. These are doubly guilty. They knew the Lord’s will and did it not. Their punishment will be proportionate to their guilt. They would not take heed to the word of the Lord.” Kress Collection, 105, 106.

> “Ang matag bakak nga dalan usa ka limbong, ug kon ipadayon, sa katapusan magadala kini ug kalaglagan. Busa gitugotan sa Ginoo nga mapukan kadtong nagapabilin sa bakak nga mga plano. Sa mao gayong higayon nga madungog ang pagdayeg ug paghimaya, moabot ang kalit nga kalaglagan. Anaa ang uban nga, bisan pa man nasayod sila sa pagbadlong nga nadawat sa uban tungod sa pagkadili-matinumanon, motalikod gikan sa pagtambag. Kini sila may doble nga sala. Nailhan nila ang kabubut-on sa Ginoo ug wala nila kini buhata. Ang ilang silot mahiuyon sa ilang sala. Wala sila manumbaling sa pulong sa Ginoo.” Kress Collection, 105, 106.

Back to Articles