Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Numero Baynte-Dos

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

Pagbutyag sa Panaglalis nga Propetiko: Ang Metodolohiya sa Ulahing Ulan ug sa Katapusang Krisis

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

Ang pamaagi nga gitugotan sa Dios espesipikong giila diha sa Isaias kapitulo beinte-otso ug beinte-nuwebe, diin ang maong pamaagi gihulagway ingong “linya ibabaw sa linya.” Niadtong Septyembre 11, 2001, ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad, ug sa pagbuhat niana, iyang gisubli ang pagkunsad nga iyang gihimo niadtong Agosto 11, 1840. Sa duha ka kahimtang, human sa iyang pagkunsad, ang Babilonia giila nga napukan, ug usa ka tawag gihimo, ug sa dili madugay pagahimoon pag-usab, alang niadtong anaa pa sa iyang pakig-ambit aron manggawas. Sa duha ka kahimtang, ang hitabo nga nagtuman sa tagna adunay tibuok-kalibotang epekto, kay maingon nga ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa “every mission station in the world” niadtong 1840, ang tibuok kalibotan naigo ug nakasabot sa hitabo sa Septyembre 11, 2001. Ang tagna nga natuman niadtong Agosto 11, 1840 usa ka tagna nga nagpakaila nga usa ka pagpugong gipahamtang ibabaw sa Islam sa ikaduhang alaut, ug dihadiha human sa Septyembre 11, 2001 usa ka pagpugong gipahamtang ibabaw sa Islam sa ikatulong Alaut.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

Ang Agosto 11, 1840 nagrepresentar sa paghatag ug gahum sa mensahe nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug ang Septiyembre 11, 2001 nagrepresentar sa paghatag ug gahum sa mensahe nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang pangunang lagda sa kalihokan sa unang manulonda gikumpirma niadtong Agosto 11, 1840, ug ang maong lagda mao ang prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig. Ang pangunang lagda sa kalihokan sa ikatulong manulonda gikumpirma niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang lagda mao nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagdala ug “linya ibabaw sa linya,” nga nagpakita nga ang katapusan gihulagway pinaagi sa sinugdanan, ug nga ang kasaysayan mausab. Ang propetikong hitabo sa Septiyembre 11, 2001 dili lamang napalig-on pinaagi sa direkta nga mga pulong ni Sister White, kondili labi pang mahinungdanon pinaagi sa kamatuoran nga ang mga hitabo hingpit nga miparalelo sa maong sama nga timailhan sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang nailhan uban sa hitabo sa Agosto 11, 1840 dili kaayo ang katumanan sa tagna, kondili hinoon ang kalig-on sa pamaagi nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> “Ang maong hitabo nagtuman sa tagna sa hingpit gayod. Sa dihang nahibaloan kini, daghang mga tawo nakombinsir sa pagkahusto sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang nahatag sa kalihokan sa pag-anhi. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang mikuyog kang Miller, sa pagwali ug sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 ngadto sa 1844 ang buluhaton misidlak sa pagpalapad sa madali.” The Great Controversy, 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

Niadtong Septyembre 11, 2001, sa dihang ang ulahing ulan nagsugod na sa pagsukod, ang “debate” kaniadto ug hangtod karon mao ug mao gihapon ang bahin sa tinuod o bakak nga metodolohiya. Ang mga tagna sa kalihokan sa mga Millerite gipakita diha sa duha ka tsart sa 1843 ug 1850, nga giuyonan ni Sister White ingon nga gidisenyo sa Ginoo, ug ingon usab nga katumanan sa Habakkuk kapitulo dos. Ang mensahe sa mga Millerite nga namugna pinaagi sa “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” nga sa ulahi mipamunga sa “wonderful impetus” nga naghatag gahum sa mensahe sa Midnight Cry, gilarawan diha sa duha ka sagradong tsart. Ang mga tagna nga gilarawan diha niadtong duha ka sagradong tsart giila ug gitukod pinaagi sa mga lagda sa tagna ni Miller. Ang mga tsart maoy katumanan sa sugo diha sa Habakkuk nga sa biswal ipakita ang mga tagna nga natukod pinaagi sa metodolohiya ni Miller ibabaw sa “tables,” sa plural. Ang Habakkuk kapitulo dos nag-ila ug may tuwirang kalabutan sa “debate” sa Isaias kapitulo baynte-siyete.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Motindog ako sa akong bantayan, ug mopahimutang ako sa torre, ug magtutok ako sa pagtan-aw kon unsay iyang isulti kanako, ug unsay akong itubag sa diha nga ako pagabadlongon. Habakkuk 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

Ang pulong “gisaway” diha sa bersikulo nagpasabot ug ‘gilalisan.’ Si Habakkuk, nga nagrepresentar sa mga magbalantay sa kalihukan sa nahaunang ug ikatulong manulonda, pagalalisan, ug nangandoy siya nga masabtan kon unsa ang iyang tubagon sa dihang magsugod na ang paglalis. Ang tubag sa kasaysayan sa nahaunang manulonda mao ang pagpagula sa duha ka balaang tsart, ug ang tubag sa kasaysayan sa kalihukan sa ikatulong manulonda mao ang pagpagula sa sunod-sunod nga mga tagna nga giulohan, Habakkuk’s Two Tables. Ang mga tsart ug ang maong serye gitukod ibabaw sa pamaagi nga girepresentahan sa matag usa niadtong tagsatagsa ka mga kasaysayan. Diha kang Habakkuk, ang pamaagi nagrepresentar sa gigamit sa mga magbalantay sa pagtukod sa mensahe, ug kini usab nagpaila sa isyu nga “gilalisan,” nga sa baylo nagpatungha ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Motindog ako sa akong bantayan, ug magapahimutang ako sa torre, ug magatan-aw aron makita ko kon unsay iyang igaingon kanako, ug unsay akong itubag sa diha nga ako pagabadlongon. Ug ang Ginoo mitubag kanako, ug miingon, Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw sa ibabaw sa mga papan, aron ang magabasa niini makadalagan. Kay ang panan-awon alang pa sa tinudlong panahon, apan sa katapusan kini magasulti, ug dili mamakak: bisan pa kon maglangan, hulata kini; kay sa pagkamatuod moabot kini, dili kini magalangan. Ania karon, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong diha kaniya: apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo. Habakkuk 2:1–4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

Ang usa ka hut-ong gipakamatarung pinaagi sa pagtuo, ug ang laing hut-ong gipatuboy diha sa kalag, sumala sa gihulagway sa Fariseo ug sa Publikano. Ang mga Fariseo misalig sa usa ka pamaagi nga gipasukad sa nabatasan ug sa tradisyon, ug ang Fariseo usab nagrepresentar sa usa ka relihiyosong sistema nga nagpadayon sa pagkontrolar sa ilang panon pinaagi sa pagpatuman sa usa ka hirarkikal nga sistema nga gimandoan niadtong nag-angkon nga sila mao ang pinili nga katawohan sa Dios, ug ang mga tigpanalipod sa kamatuoran, apan sa katapusan miapil sa paglansang sa Kamatuoran sa krus. Ang propetikong “lalis” sa Isaias kapitulo baynte-siyete, mahitungod sa tinuod ug bakak nga biblikanhong pamaagi. Ang mga magkasupak sa “lalis” mao kadtong nagsunod sa pamaagi sa Elias alang nianang panahona, ug sa dugay nang napahimutang nga sistema sa mga eksperto sa teolohiya, nga gihulagway sa Sanhedrin sa panahon ni Cristo.

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

Ang kapitulo baynte-siyete nagpaila nga ang “lantugi” nagsugod sa dihang siya “mopabilin,” o sa dihang pugngan sa Dios “ang iyang mabangis nga hangin,” sa “adlaw sa hangin sa sidlakan.” “Sa sukod, sa diha nga kini moturok, ikaw makiglalis batok niini: pugngan niya ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa pinaagi niini pagahingpiton ang sala ni Jacob.” Ang pulong nga “pagahingpiton” nagpasabot nga pagabayaran, ug nagrepresentar sa pagpapas sa sala diha sa investigatibong paghukom. Ang pamaagi nga gilantugian nagrepresentar sa pagsulay nga kinahanglan mapasar, kon ang mga sala sa katawhan sa Dios pagapason. Ang pamaagi ni Elias ingon nga usa ka pagsulay girepresentar sa kasaysayan ni Cristo, diin kita gipasidan-an nang daan nga niadtong panahona, kadtong misalikway sa mensahe ni Juan Bautista (nga giila ni Cristo ingon nga si Elias), dili makapahimulos sa mga pagtulon-an ni Jesus.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

Ang mensahe sa ulahing ulan gihulagway ingon nga mga pagtulon-an ni Jesus, kay Siya mao ang Pulong; ug labaw pa niini, ang ulahing ulan gihulagway ingon nga “ang pagpabag-o,” nga gihubit ingon nga “ang presensya sa Ginoo.”

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> Busa paghinulsol kamo, ug mangakabig, aron mapapas ang inyong mga sala, sa diha nga moabot ang mga panahon sa kahupayan gikan sa presensya sa Ginoo; Ug igapadala niya si Jesu-Cristo, nga kaniadto gikawali na kaninyo. Mga Buhat 3:19, 20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

Gipaila ni Sister White nga ang manulonda nga mikunsad diha sa Pinadayag kapitulo 10, niadtong Agosto 11, 1840, “dili ubos nga persona kaysa kang Jesu-Cristo.” Busa, ang manulonda nga mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, “dili ubos nga persona kaysa kang Jesu-Cristo.” Ang Iyang pagkunsad sa bisan hain nga kasaysayan nagtimaan sa sinugdanan sa matagnaong “lalis” bahin sa tinuod o bakak nga pamaagi, kay kini girepresentahan sa basahon nga anaa sa Iyang kamot nga gisugo ang katawhan sa Dios sa pagkaon niini. Sa diha pa Siya didto sa Galilea, gitudloan ni Jesus ang mga tinun-an nga kinahanglan nila kaonon ang Iyang unod ug imnon ang Iyang dugo, kay didto Iyang giingon nga Siya mao ang tinapay nga mikunsad gikan sa langit. Didto Siya nawadan ug mas daghang tinun-an kaysa sa bisan unsang laing bahin sa Iyang ministeryo, ug kadtong nanghawa, wala na gayud mobalik. Kadtong nanghawa, mihimo niana tungod kay ilang gipili ang pagsusi sa Iyang mga pagtulon-an pinaagi sa bakak nga pamaagi sa pagkuha sa Iyang mga pulong sa ilang literal nga kahulogan, inay sa paggamit niini sa husto nga espirituwal nga kahulogan. Ang “lalis” sa Isaias 27 usa ka matagnaong timaan sa dalan nga adunay daghang mga saksi aron pagpahimutang nga kini nagrepresentar sa usa ka napahimutang nga ginasugid nga sistema sa biblikanhong pagsusi nga nag-atubang sa pamaagi nga girepresentahan sa mensahero ni Elias.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

Kini nagtimaan sa usa ka piho nga punto sa nagpadayon nga paglabay sa kanhing tugon ug sa pinili nga katawhan sa Dios, ug sa sinugdanan sa pakigsaad nga relasyon uban niadtong “nga kaniadto dili katawhan sa Dios.” Ang “debate,” nga labi pang hinungdanon, nagrepresentar sa sinugdanan sa yugto sa panahon nga moabot sa pagtapos pinaagi sa haduol nang pag-abot nga balaod sa Domingo. Ang Alpha ug Omega kanunay nagrepresentar sa katapusan uban sa sinugdanan, ug sa pagbuhat niana ang maong “debate” nahimong simbolo sa usa sa mga sala sa atong mga amahan, nga kinahanglan ilhon ug isugid, aron matuman ang pag-ampo sa Levitico baynte-sais.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

Ang pag-ampo ni Daniel sa kapitulo nuebe nagrepresentar sa pag-ampo nga kinahanglan ihalad sa pagtapos sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse. Kana nga yugto sa panahon girepresentar sa Isaias beinte-siete ingon nga panahon sa dihang “ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug mahibilin nga sama sa kamingawan: didto manibsib ang nating baka, ug didto siya mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niini. Sa dihang ang mga sanga niini malaya na, pagabakia kini: moanhi ang mga babaye, ug sunogon kini: kay sila maoy katawhan nga walay salabutan: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nag-umol kanila dili magpakita kanila ug kahamut-an.”

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

Ang duha ka mga saksi gipakita nga “walay pabor,” kay ilang gimantala ang usa ka bakak nga tagna nga maoy nagpasulod sa panahon sa “kamingawan” nga tulo ug tunga ka adlaw. Unya nahimo sila nga usa ka “katawhang walay pagsabot,” bisan tuod kaniadto sila mao ang “kinutoban nga ciudad.” Dayon kana nga ciudad nahimong “biniyaan” ug usa ka “puloy-anan” nga “gisalikway.” Nahimo kini nga patay ug uga nga mga bukog nga naghigda sa dalan sa ciudad sa Sodoma ug Egipto. Sa dihang ang mga patay dayon tawgon sa pagbangon, sila pagasulayan pinaagi sa mga sala sa ilang mga amahan, nga naglakip sa “lalis” sa sinugdanan sa maong panahon nga magsugod uban sa paghatag ug gahum sa unang mensahe ug matapos sa pag-abot sa ikatulong mensahe. Ang lalis mao kon dawaton ba o isalikway ang pamaagi nga gilarawan sa Elias sa ilang kasaysayan. Niadtong 1863, ang mga amahan sa Adventismo misalikway sa mensahe sa “pito ka mga panahon” ni Moises, nga gipresentar pinaagi ni Elias.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

Sugod niadtong Hulyo 2023, ang nangalaya nga mga sanga sa Isaias beinte-siyete kinahanglan modesisyon kon ilang sublion ang mga sala sa iglesia sa Galilea, ug ang kasaysayan sa 1863, ingon man usab ang kasaysayan sa Septiyembre 11, 2001. Ang pagsalikway sa pamaagi nga girepresentahan sa Habakuk kapitulo dos, ug sa Isaias beinte-siyete, ug ni Elias, Juan Bautista, ug William Miller maoy pagsubli sa mga sala sa atong mga amahan, imbis nga mapahimuslan pinaagi sa balaang mga ehemplo nga gisulat alang kanila nga sa ibabaw nila miabut ang mga katapusan sa yuta.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan; ug kini gisulat alang sa among pagpahimangno, nga kami maoy giabtan sa mga katapusan sa kalibotan. Busa siya nga nagahunahuna nga nagatindog, magmatngon aron dili siya mapukan. Wala pay pagtintal nga miabot kaninyo gawas sa masinati sa tawo: apan ang Dios matinumanon, nga dili motugot nga kamo tintalon labaw sa inyong arang mahimo; kondili uban sa pagtintal maghimo usab siya ug dalan sa pag-ikyas, aron mahimo ninyo ang pag-antus niini. Busa, akong mga hinigugmang pinalangga, kalagiwi ang pagsimba sa mga diosdios. Nagsulti ako ingon sa mga manggialamon; hukmi ninyo ang akong gisulti. 1 Corinto 10:11–15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

Ang balaang pamaagi nagapahaluna sa mensahe sa Tinguha sa Tungang Gabii, nga mao ang mensahe sa ulahing ulan. Kana nga mensahe, kon kan-on sa espirituhanong paagi, nagapamunga ug katugbang nga kasinatian sama ka sigurado nga ang pagkaon ni Daniel ug sa tulo ka takus nga mga batan-on sa utan, nakapamunga ug mas maanyag ug mas matambok nga dagway. Apan sa Habakkuk kapitulo dos, ang kapangdolan alang niadtong mosalikway sa tanyag sa pagkamatarong pinaagi sa pagtoo, mao ang garbo nga nagapugong kanila sa pagpadayon aron makaila sa Ginoo. Kon aduna man gayoy panahon nga ang katawhan sa Dios dili na makapalangan sa buhat sa pagdawat sa matuod nga pamaagi, ug sa pagkaon sa mensahe gikan sa kamot sa manulonda, karon gayod kana!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Dili kita angay maghulat sa ulahing ulan. Kini moabut ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa yamog ug sa mga ulan sa grasya nga nagakahulog ibabaw kanato. Sa diha nga atong tigumon ang mga tipik sa kahayag, sa diha nga atong pabilhan ang malig-on nga mga kalooy sa Dios, nga nahigugma nga kita mosalig Kaniya, nan matuman ang matag saad. ‘Kay maingon nga ang yuta mopagula sa iyang usbong, ug maingon nga ang tanaman mopaturok sa mga butang nga gipugas diha niini; mao man ang Ginoong Dios magpaturok sa pagkamatarung ug pagdayeg sa atubangan sa tanang mga nasud.’ Isaias 61:11. Ang tibook nga yuta pagapun-on sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

Ang matagnaong Pulong sa Dios nagpaila nga sa dihang ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York gipanglumpag, ang manulonda sa Pinadayag napulog-walo mokanaog ug “ang Pinadayag napulog-walo, bersikulo uno hangtod tres matuman.” Ang Isaias baynte-siete nagpaila nianang panahona ingon nga “adlaw sa hangin sa sidlakan,” ug mao kini ang panahon sa dihang “ang mabangis nga hangin” gipugngan. “Sa sukod, sa diha nga kini moturok, ikaw makiglalis niini: iyang gipahunong ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan.” Gipaila ni Sister White ang mao gayud nga panahon.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Nianang panahona, samtang nagakahuman ang buluhaton sa kaluwasan, ang kalisdanan moabut sa yuta, ug ang mga nasod masuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa atubangan sa Ginoo, moabut, aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan aron makatindog sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igaula na.” Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

Ang gahum nga nakapasuko sa mga nasod miabut sa dihang ang ulahing ulan nagsugod na sa pag-ulan. Apan sa diha nga kadtong gahuma nakapasuko sa mga nasod, kini gipugngan, kay si Isaias nagtala nga siya “nagapabilin sa iyang mabangis nga hangin.” Ang mabangis nga hangin mao ang hangin sa sidlakan, ug kana nga hangin ginapugngan sa dihang ang ulahing ulan nagsugod sa pagpamilok, ug ang buhat sa kaluwasan nagakahuman na. Ang panapos nga buhat sa kaluwasan mao ang panahon sa pagtimri. “Linya ibabaw sa linya,” ang mabangis, o hangin sa sidlakan nga ginapugngan panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao ang upat ka hangin sa Pinadayag kapitulo siyete.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ug human niini nakita ko ang upat ka mga manulonda nga nanindog sa upat ka suok sa yuta, nga nagkupot sa upat ka hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuros sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga mitungas gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka mga manulonda, nga kanila gihatag ang pagdaot sa yuta ug sa dagat, nga nagaingon: Ayaw ninyo pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtud nga mapatakan namo ang mga ulipon sa among Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 7:1–3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

Ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gilarawan sa tipolohiya pinaagi sa madaugon nga pagsulod ni Cristo sa Jerusalem. Didto si Cristo, sa bugtong higayon sa tibuok Niyang kinabuhi, mikabayo ibabaw sa usa ka asno (usa ka simbolo sa Islam), ug si Lazaro maoy nangulo sa prosesyon paingon sa Jerusalem. Giila ni Sister White si Lazaro ingon nga simbolo sa timri nianang maong kasaysayan.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> “Sa paglangan sa pag-adto ngadto kang Lazaro, si Cristo may katuyoan nga kalooy alang niadtong wala modawat Kaniya. Milangan Siya aron pinaagi sa pagbanhaw kang Lazaro gikan sa mga patay, makahatag Siya sa Iyang masukihon, dili-matuohon nga katawohan ug laing pamatuod nga Siya gayod ‘ang pagkabanhaw, ug ang kinabuhi.’ Dili Siya andam sa pagbiya sa tanang paglaum alang sa katawohan, sa kabus, naglatagawng mga karnero sa balay sa Israel. Ang Iyang kasingkasing nabugto tungod sa ilang pagkadilihinulsol. Diha sa Iyang kalooy gituyo Niya nga ihatag kanila ang usa pa ka pamatuod nga Siya mao ang Magpapasig-uli, ang Usa nga Siya ra lamang ang makahimo sa pagpadayag sa kinabuhi ug sa pagka-imortal. Kini mahimong usa ka pamatuod nga ang mga saserdote dili makahubad sa sayop. Mao kini ang hinungdan sa Iyang paglangan sa pag-adto sa Betania. Kining labing halangdong milagro, ang pagbanhaw kang Lazaro, maoy magpatik sa patik sa Dios ibabaw sa Iyang buluhaton ug ibabaw sa Iyang pag-angkon sa pagka-Dios.” The Desire of Ages, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

Ang panahon sa paghulat nga nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020 girepresentahan sa paglangan ni Cristo sa wala pa Niya banhawa si Lazaro. Ang panahon sa paghulat sa Kapitulo onse sa Pinadayag matapos sa pagtapos sa tulo ug tunga ka adlaw. Niadtong mga adlawa, ang duha ka saksi naghigda nga patay sa dalan. Ug maingon nga si Lazaro pagabanhawon human sa usa ka panahon sa paghulat, mao man usab si Juan nga duha ka saksi. Sa dihang nangabanhaw na sila, sila nangulo sa prosesyon paingon ngadto sa Jerusalem, nga nagarepresentar sa “timri sa Dios,” ug sa “purongpurong nga milagro” nga nagapanghimatuod sa pagka-Dios ni Cristo. Ang pagkabanhaw nagaila sa pagtapos sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mahitabo samtang ang upat ka hangin, ang hangin sa sidlakan, ang mabangis nga hangin, nga miabut niadtong Septiyembre 11, 2001, gipugngan.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

Sa takna nga mao ang balaod sa Domingo, kadtong mga hangin pagabuhi-an aron magdala ug mapanimaslon nga paghukom ibabaw sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Karon gani nagalusot na sila sa mga tudlo niadtong upat ka mga manulonda nga nagapugong kanila sulod sa panahon sa pagtimri. Usa sa labing halalum nga mga reperensiya diha sa Espiritu sa Propesiya nga may kalabutan sa adlaw sa hangin sa sidlakan makita sa Testimonies, bolyum nueve. Kana nga bolyum nagsugod sa mga dinasig nga mga pulong sa panid onse, busa sa simbolikong paagi nagsugod kini sa “nueve-onse”. Ang ulohan sa kapitulo mao ang, “Ang Katapusang Krisis”, apan mao usab kini ang unang kapitulo sa usa ka seksiyon nga adunay ulohan, “Alang sa Pag-anhi sa Hari”.

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

Walay ebidensiya nga ang seksiyon ug ang ulohan sa kapitulo gituyo gayud nga gimaniobra sa mga editor nga nagtipon sa tomo, apan ang pag-abot sa Hari sayon ra kaayong maila nga mao ang pag-abot sa pamanhonon, nga sa sambingay sa napulo ka ulay mahitabo uban sa krisis sa tungang gabii nga mapamugos sa mga ulay pinaagi sa presensya o kakulang sa lana sa ilang mga sudlanan. Ang krisis sa tungang gabii nga karon nagasingabot mao, sumala sa gihulagway sa ulohan—ang katapusang krisis alang sa napulo ka ulay. Niana nga krisis ilang ipakita kon anaa ba kanila ang lana, o wala. Ang lana dili lamang yano nga ang Espiritu Santo, kini tukma gayud nga gihubit ingon nga ang Espiritu Santo, ug ingon man usab nga ang husto nga mensahe, ug ingon man usab nga ang husto nga kinaiya.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

Ang hustong pamaagi nagapahimutang sa hustong mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii, ug kana nga mensahe, kon madawat ug tumanon, nagapatungha sa hustong kinaiya. Kana nga kinaiya diha sa katapusang krisis mao ang kinaiya nga makadawat sa patik sa Dios. Ang proseso sa pagpatik sa katawhan sa Dios nagsugod sa pag-abot sa adlaw sa hangin sa sidlakan, niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang mensahe nianang panahona kinahanglan unta kan-on. Kon mokaon ba o dili mokaon girepresentahan sa “debate” ni Isaias, ug usab sa pangutana ni Habakuk kon unsay tubag sa mga magbalantay diha sa lalis. Ang panahon sa paghulat sa Mateo baynte-singko ug Habakuk natapos uban sa representasyon sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang panahon sa paghulat, nga girepresentahan sa tulo ug tunga ka adlaw diha sa Pinadayag kapitulo onse, hapit na mahuman.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

Kadtong panahon sa paglangan gilarawan usab sa sinugdanan sa kapitulo diha sa ikasiyam nga tomo, pinaagi sa usa ka pahayag gikan sa Hebreohanon, diin gipahayag ni Pablo sa laing pagkasulti ang bersikulo upat sa Habakuk kapitulo duha. Ang pagtumong ni Pablo nagbutang sa Habakuk duha sulod sa kalihokan sa ikatulong manulonda, kay diha niana nga kasaysayan si Cristo misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit, ug diha usab niana nga kasaysayan gipadayag ang kahayag sa Iyang ministeryo isip Labing Halangdong Saserdote, ug anaa sa basahon sa Hebreohanon nga si Pablo nagpadayag sa labing tin-aw nga kapahayagan sa ministeryo ni Cristo isip Labing Halangdong Saserdote diha sa Pulong sa Dios.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

Ang Habakkuk dos sa kalihokan sa unang manulonda wala pa makaila sa kalihokan ni Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit, kay wala kini mahitabo hangtod sa katapusan sa pagpahayag sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii. Ang panahon sa paglangan nga gihisgotan ni Pablo mao ang panahon sa paglangan sa Habakkuk ug Mateo, apan mao kini ang panahon sa paglangan nga magsugod sa Hulyo 18, 2020. Ang kataposang bersikulo sa Habakkuk dos nagrepresentar sa pagtapos sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii sa kasaysayan sa mga Millerita, ug sa pag-abot sa ikatulong manulonda:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Apan si Jehova anaa sa iyang balaang templo; pahiloma ang tibuok yuta sa iyang atubangan. Habakkuk 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

Gipasiugda sa Testimonies, volume nine, sugod sa panid onse (nine-eleven), ang sambingay sa napulo ka ulay, ang panahon sa paglangan ug ang kalambigitan niini sa Habakkuk ug Mateo, ug ang katapusang krisis ug ang Septyembre 11, 2001, sa dihang miabot ang panaglalis nga mahitungod sa tagna.

> “Section 1—For the Coming of the King

> “Seksyon 1—Alang sa Pag-abot sa Hari

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> “‘Sa dili madugay, ug Siya nga moanhi moanhi gayud, ug dili maglangan.’ Hebreohanon 10:37.

> “The Last Crisis

> “Ang Katapusang Krisis”

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> “Nagkinabuhi kita sa panahon sa katapusan. Ang paspas nga nagakatuman nga mga timailhan sa mga panahon nagapamatuod nga ang pag-anhi ni Cristo haduol na gayud. Ang mga adlaw nga atong ginapuy-an mabug-at ug mahinungdanon. Ang Espiritu sa Dios hinayhinay apan sa pagkatinuod ginabawi na gikan sa yuta. Ang mga hampak ug mga paghukom nahulog na karon ibabaw sa mga nagatamay sa grasya sa Dios. Ang mga kalamidad sa yuta ug sa dagat, ang dili malinawon nga kahimtang sa katilingban, ang mga pahimangno sa gubat, mga timaan kini nga makapabalaka. Nagtagna kini sa nagakahiduol nga mga hitabo nga labing daku ang kahulogan.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> Ang mga ahensiya sa daotan naghiusa sa ilang mga pwersa ug nagkonsolida. Nagpalig-on sila alang sa kataposang dakong krisis. Dagkong mga kausaban sa dili madugay mahitabo sa atong kalibotan, ug ang kataposang mga lihok mahimong tulin.

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> “Ang kahimtang sa mga butang sa kalibotan nagapakita nga ang mga panahon sa kalisdanan ania na gayod sa atong ibabaw. Ang matag-adlaw nga mga pamantalaan napuno sa mga timailhan sa usa ka makalilisang nga panagbingkil sa haduol nga kaugmaon. Maisugon nga mga pagpangawat kanunayng mahitabo. Ang mga welga kay komon. Mga pagpangawat ug mga pagpatay ginabuhat sa tanang dapit. Ang mga tawo nga gipanag-iyahan sa mga yawa nagakuha sa kinabuhi sa mga lalaki, mga babaye, ug gagmayng mga bata. Ang mga tawo nahimong naulipon sa bisyo, ug ang tanang matang sa kadautan nagaluntad.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> “Ang kaaway nagmalampuson sa pagbaliko sa hustisya ug sa pagpuno sa mga kasingkasing sa mga tawo sa tinguha alang sa hakog nga ganansiya.

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> “‘Ang katarungan nagpabilin sa halayo: kay ang kamatuoran nahulog sa dalan, ug ang pagkamatarung dili makasulod.’ Isaias 59:14. Sa dagkong mga siyudad may daghang katawhan nga nagkinabuhi diha sa kakabos ug kaalaotan, hapit na mahikawan sa pagkaon, kapuy-an, ug sapot; samtang sa maong mga siyudad anaa usab ang mga adunay labaw pa sa mahimong handumon sa kasingkasing, nga nagkinabuhi sa kaharuhay ug kaluho, nga nag-usik sa ilang salapi sa mga balay nga hamugaway ug mahal ang kasangkapan, sa pagpangadorno sa kaugalingon, o, labi pang dautan, sa pagtagbaw sa lawasnong mga kahilayan, sa ilimnong makahubog, tabako, ug uban pang mga butang nga naglaglag sa mga gahum sa utok, nagpasimang sa hunahuna, ug nagpaubos sa kalag. Ang mga pagtuaw sa gutom nga katawhan nagautbo sa atubangan sa Dios, samtang pinaagi sa tanang matang sa pagdaugdaug ug pagpangilad ang mga tawo nagatigum ug dagkung bahandi.”

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “Sa usa ka higayon, sa didto ako sa Siyudad sa New York, sa panahon sa kagabhion gitawag ako aron motan-aw sa mga bilding nga nagtindog, andana ibabaw sa andana, paingon sa langit. Kini nga mga bilding gigarantiya nga dili masunog, ug gitukod kini aron sa paghimaya sa ilang mga tag-iya ug mga magtutukod. Mas hataas pa ug mas hataas pa ang ilang pagtindog, ug diha niini gigamit ang labing mahal nga mga materyal. Kadtong mga tag-iya niining mga bildinga wala mangutana sa ilang kaugalingon: ‘Unsaon man namo sa labing maayong paagi ang paghimaya sa Dios?’ Ang Ginoo wala diha sa ilang mga hunahuna.”

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “Nahunahuna ko: ‘Oh, nga unta kadtong nagapamuhunan sa ilang mga kapanguhaan sa ingon niini nga paagi makakita sa ilang ginabuhat sumala sa pagtan-aw sa Dios niini! Nagapatindog sila ug halangdong mga building, apan pagkabuang-buang sa panan-aw sa Magmamando sa uniberso ang ilang pagplano ug paglalang. Wala nila tun-i uban sa tanang gahum sa kasingkasing ug hunahuna kon sa unsang paagi nila mahimong himayaon ang Dios. Nawala na sa ilang panan-aw kini, ang nahaunang katungdanan sa tawo.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “Samtang nagtindog kining hatag-as nga mga tinukod, ang mga tag-iya nangalipay uban sa ambisyosong pagkamapahitas-on nga sila adunay salapi nga magamit sa pagpatuyang sa kaugalingon ug sa pagpasinaad sa kasina sa ilang mga silingan. Dako nga bahin sa salapi nga ilang gipamuhunan sa ingon niini nakuha pinaagi sa pagpangikil, pinaagi sa mapintas nga pagdaugdaug sa mga kabos. Nahikalimot sila nga didto sa langit gitipigan ang talaan sa matag kalihokan sa patigayon; ang matag dili-matarong nga pakigtransaksiyon, ang matag malimbongong buhat, didto natala. Moabot ang panahon nga sa ilang pagpanglimbong ug pagkainsolente ang mga tawo makaabot sa usa ka sukod nga dili na itugot sa Ginoo nga ilang lapason, ug ilang mahibal-an nga adunay utlanan ang pailub ni Jehova.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> “Ang talan-awon nga misunod nga milabay sa akong atubangan mao ang usa ka alarmang sunog. Ang mga tawo mitan-aw sa hatag-as ug giingong dili masunog nga mga bilding ug miingon: ‘Hingpit silang luwas.’ Apan kining mga bildinga nangaut-ut ingon nga daw hinimo sa alkitran. Ang mga makina sa pamatay-sunog walay nahimo aron mapugngan ang kalaglagan. Ang mga bombero wala makahimo sa pagpaandar sa mga makina.” Testimonies, volume 9, 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

Ang “debate” nga nahitabo mahitungod sa metodolohiya sa sinugdanan sa yugto nga girepresentahan sa Daniel kapitulo uno; ug usab girepresentahan sa Daniel kapitulo uno hangtod tres; ug usab girepresentahan sa kasaysayan nga nagsugod niadtong Agosto 11, 1840; ug usab girepresentahan sa kasaysayan sa Juan kapitulo sais, sa krisis sa Galilea; ug usab girepresentahan sa kasaysayan sa Septiyembre 11, 2001 (hangtod Hulyo 18, 2020), karon ginabalik, dili sa Adventismo sa kinatibuk-an, kondili taliwala sa mga patayng uga nga mga bukog nga ginapukaw gikan sa ilang kaluya pinaagi sa usa ka “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

Pagahisgotan nato sa atong sunod nga artikulo ang pamaagi nga mao ang ulahing ulan, ingon sa gihulagway diha sa Isaias kapitulo baynte-otso ug baynte-nuwebe.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> Unya nadungog ko ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanamo? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Ug siya miingon, Lakaw, ug sultihi kining katawohan, Sa pagkatinuod magapatalinghug kamo, apan dili makasabut; ug sa pagkatinuod magatan-aw kamo, apan dili makaila. Patamboka ang kasingkasing niining katawohan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug pumikit sa ilang mga mata; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug makabig, ug mamaayo. Unya miingon ako, Ginoo, hangtud anus-a? Ug siya mitubag, Hangtud ang mga ciudad mangagun-ob nga walay pumoluyo, ug ang mga balay walay tawo, ug ang yuta mahimong hingpit nga biniyaan, Ug ipapahawa sa Ginoo ang mga tawo sa halayo, ug aduna pay dakung pagkabiya sa taliwala sa yuta. Apan bisan pa niana, aduna pa unyay ikapulo diha niana, ug kini mobalik, ug pagaut-uton: sama sa kahoy nga teil, ug sama sa ensina, kansang unod anaa pa kanila sa diha nga mangatagak ang ilang mga dahon: mao usab ang balaan nga kaliwat mao ang unod niana. Isaias 6:8–13.

Back to Articles