Article

# Elijah - Number Nine

Elias — Numero Nueve

The Prophet Lied

Ang Propeta Namilos

Author

Jeff Pippenger

Published

October 11, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.

Gitapos nato ang miaging artikulo pinaagi sa usa ka tudling nga naghisgot bahin sa “usa ka bakakon nga espiritu.” Ang mosunod maoy usa sa mga parapo gikan nianang tudlinga.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.

> “Ang mga ministro nga wala mabalaan nagapahimutang sa ilang kaugalingon batok sa Dios. Gidayeg nila si Cristo ug ang dios niining kalibutana sa samang gininhawa. Samtang sa ilang pagpamatuod nagadawat sila kang Cristo, ilang gidawat si Barabbas, ug pinaagi sa ilang mga binuhatan nagaingon, ‘Dili Kini nga Tawo, kondili si Barabbas.’ Ang tanan nga nagabasa niining mga linya, magmatngon. Gihimo ni Satanas ang iyang pagpanghambog mahitungod sa iyang arang mahimo. Nagahunahuna siya sa pagbungkag sa panaghiusa nga giampo ni Cristo nga unta magapabilin sa Iyang iglesia. Nagaingon siya, ‘Mogula ako ug mahimong espiritu nga bakakon aron paglimbongan kadtong akong malimbongan, sa pagpanaway, ug sa paghukom sa silot, ug sa paglimbong pinaagi sa bakak.’ Tugoti nga ang anak sa limbong ug bakak nga pagpamatuod pagadawaton sa usa ka iglesia nga nakadawat ug dakong kahayag, dakong ebidensiya, ug kana nga iglesia isalikway ang mensahe nga gipadala sa Ginoo, ug dawaton ang labing dili-makatarunganong mga pamahayag ug bakak nga mga pangagpas ug bakak nga mga teoriya. Mikatawa si Satanas sa ilang kabuang, kay nasayod siya kon unsa ang kamatuoran.” Testimonies to Ministers, 409.

Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.

Hinaut nga ang “anak sa limbong ug sa bakak nga pagpamatuod pagadawaton sa usa ka iglesia nga nakabaton ug dakong kahayag, dakong ebidensiya, ug kana nga iglesia isalikway ang mensahe nga gipadala sa Ginoo, ug dawaton ang labing walay katarungan nga mga pagpamahayag ug bakak nga mga pagtuo ug bakak nga mga teyoriya.” Sa 1863, ang Millerite Adventism ‘mibalik’ ngadto sa walay katarungan ug bakak nga pamaagi nga gigamit sa apostatang Protestantismo ug misalikway sa pag-ila ni William Miller sa pito ka mga panahon sa Levitico 26. Ang hilisgutan sa ‘pagbalik’ girepresentahan sa mga masupilon diha sa Numeros 14, sa dihang ilang gituyo ang pagpili ug usa ka kapitan ug ang pagbalik ngadto sa Egipto.

> And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.

> Ug sila miingon sa usag usa, Magbuhat kita ug usa ka pangulo, ug mamauli kita ngadto sa Egipto. Numeros 14:4.

The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.

Ang hilisgotan sa “pagbalik” ngadto sa apostatang Protestantehong relihiyon gilarawan usab ni Jeremias, sa dihang sa kapitulo kinse gisultihan siya nga ang nangahulog nga mga Protestante makabalik ngadto kaniya, apan siya dili “mobalik” ngadto kanila.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.

> Wala ako molingkod sa katigoman sa mga mayubiton, ni malipay; nag-inusara ako tungod sa imong kamot, kay gipuno mo ako sa kapungot. Nganong ang akong kasakit walay hunong, ug ang akong samad dili na mamaayo, nga nagadumili nga maulian? Mahimo ba ikaw alang kanako nga sama sa bakakon, ug sama sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo, Kon mobalik ikaw, nan ibalik ko ikaw pag-usab, ug ikaw motindog sa akong atubangan: ug kon ipagula mo ang mahalon gikan sa walay pulos, mamahimo ikaw nga sama sa akong baba: pabalika sila nganha kanimo; apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawhan nga usa ka kinutaang paril nga tumbaga: ug sila makig-away batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo: kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa paghatod kanimo sa kagawasan, nagaingon ang Ginoo. Jeremias 15:17–20.

Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.

Tingali ang labing tin-aw nga mahulagwayong ilustrasyon sa prinsipyo sa dili pagbalik ngadto sa apostatang Protestantismo makita diha sa sugilanon sa masupilon nga propeta, nga naghatod ug mensahe sa pagbadlong kang Jeroboam, ang unang hari sa amihanang gingharian sa napulo ka mga banay.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.

> Ug ang hari miingon sa tawo sa Dios, Umuban ka kanako sa akong balay, ug pahayaha ang imong kaugalingon, ug hatagan ko ikaw ug ganti. Apan ang tawo sa Dios miingon sa hari, Bisan pa ihatag mo kanako ang katunga sa imong balay, dili ako mouban kanimo, ni mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig niining dapita: Kay sa ingon niana ako gisugo pinaagi sa pulong sa Ginoo, nga nagaingon, Ayaw pagkaon ug tinapay, ni pag-inom ug tubig, ni pagbalik pag-usab agi sa samang dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Busa milakaw siya sa laing dalan, ug wala mobalik agi sa dalan nga iyang giagian sa pag-anhi sa Bethel. 1 Mga Hari 13:7–10.

The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.

Ang masupilon nga propeta gisultihan na sa Dios nga dili siya mobalik agi sa dalan nga iyang giagian pag-abot. Ang Millerite Adventism migula gikan sa Protestantismo nga girepresentahan sa Sardis, ug dili sila angay mobalik. Bisan tuod ang masupilon nga propeta nasayod pag-ayo nga dili siya mobalik agi sa dalan nga iyang giagian, usa ka mini nga propeta sa gingharian ni Jeroboam misulti kaniya nga ang Dios miingon nga ang masupilon nga propeta kinahanglan mobalik sa balay sa mini nga propeta ug mokaon uban kaniya. Bisan pa sa mando sa Dios, gibuhat niya gayud kana. Sa dihang nagsugod na siya sa pagkaon sa kalan-on sa mini nga propeta, tin-aw nga giingon sa Biblia nga ang propeta sa Samaria namakak.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.

> Karon didto sa Betel nagpuyo ang usa ka tigulang nga propeta; ug miadto ang iyang mga anak ug gisugilon kaniya ang tanan nga mga buhat nga gibuhat niadtong adlawa sa tawo sa Dios didto sa Betel: ang mga pulong nga iyang gisulti ngadto sa hari, gisugilon usab nila ngadto sa ilang amahan. Ug ang ilang amahan miingon kanila, Asa nga dalan siya miagi? Kay nakita sa iyang mga anak ang dalan nga giagian sa tawo sa Dios, nga mianhi gikan sa Juda. Ug siya miingon sa iyang mga anak, Sangali ako sa asno. Busa ilang gisanglian siya sa asno: ug siya mikabayo niini, Ug miapas sa tawo sa Dios, ug iyang hingkaplagan siya nga naglingkod ilalom sa usa ka encina: ug siya miingon kaniya, Ikaw ba ang tawo sa Dios nga mianhi gikan sa Juda? Ug siya miingon, Ako mao. Unya siya miingon kaniya, Umuban ka kanako pauli, ug kumaon ka ug tinapay. Ug siya miingon, Dili ako makahimo sa pagbalik uban kanimo, ni mosulod uban kanimo: ni mokaon ako ug tinapay ni moinom ug tubig uban kanimo niining dapita: Kay giingnan ako pinaagi sa pulong ni Jehova, Dili ka mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig didto, ni mobalik pag-usab pinaagi sa dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Siya miingon kaniya, Ako usab usa ka propeta sama kanimo; ug usa ka manolonda misulti kanako pinaagi sa pulong ni Jehova, nga nagaingon, Ibalik siya uban kanimo ngadto sa imong balay, aron siya makakaon ug tinapay ug makainom ug tubig. Apan siya nagbakak kaniya. Busa mibalik siya uban kaniya, ug mikaon ug tinapay sa iyang balay, ug miinom ug tubig. 1 Mga Hari 13:11–19.

The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.

Ang masinupakon nga propeta mikaon ug miinom uban sa bakakon nga propeta sa Samaria, nga nagpasabot nga iyang gidawat ang mensahe sa usa ka apostatang propeta, ug gisalikway ang mensahe sa Ginoo. Ang mensahe nga iyang matinumanong gipahibalo nianang maong adlawa. Nasayod siya pag-ayo nga dili siya angay mobalik, apan gibuhat niya gihapon kini. Si Sister White nagpahibalo kanato nga kon ang “anak sa limbong ug bakak nga pagpanghimatuod pagadawaton sa usa ka iglesia nga nakadawat ug dakong kahayag, dagkong pamatuod, ug kana nga iglesia magsalikway sa mensahe nga gipadala sa Ginoo.” Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang unang manulonda nagpasiga sa kalibotan pinaagi sa iyang himaya. Sa 1840, ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa tanang estasyon sa misyon sa kalibotan.

> “The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> “Ang balita mahitungod sa haduol nang pag-anhi sa Ginoo nga adunay gahum ug dakong himaya ngadto sa atong kalibotan mao ang kamatuoran, ug niadtong 1840 daghang mga tingog ang mipataas sa pagmantala niini.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.

Wala madugay human niana, ang Millerite Adventism mibalik ngadto sa “bakak” sa pamaagi sa apostatang Protestante, ug gisalikway ang “mensahe sa Ginoo” nga gipadala sa Dios pinaagi kang William Miller. Ilang gisalikway ang mensahe ni Moises sumala sa pagpahayag niini ni Elias, ug ang “bakak” nga gidawat sa sinugdanan sa kasaysayan sa Millerite, nagrepresentar sa “bakak” nga pagatuohan sa katapusan; ang “bakak” nga nagdala ug kusog nga paglimbong ibabaw sa Laodicean Adventism.

> And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.

> Ug uban ang tanang pagpanglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nangahanaw; tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron unta maluwas sila. Ug tungod niini nga hinungdan ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga pagpalimbong, aron motoo sila sa bakak: Aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nahimuot sa pagkadili-matarong. 2 Tesalonica 2:10–12.

We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”

Nanglimbasog kita sa pagpakita sa tahas ni Elias isip usa ka simbolo nga may kalabutan sa magkaparehong mga kasaysayan sa sungay sa Protestantismo ug sa sungay sa Republikanoismo sulod sa panahon nga ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nagahari. Ang kalisdanan sa paghiusa sa tanang mga isyu sa 1863 sa tagna, labing menos alang kanako, mao ang nagkalainlaing mga linya nga nagkasinabtanay ug nagkadugtong nga naghapit sa konsepto sa “paikot-ikot nga lohika”. Ang prangka ug diretso nga lohika mao sa kanunay ang labing maayong pamaagi, apan ang pag-ila sa balaang mga kamatuoran ug sa mga relasyon nianang mga kamatuorana sa usag usa maoy usa ka lisod nga buluhaton, kay kini makita sa Biblia “dinhi ug diyutay, didto ug diyutay.”

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.

> Kinsa ba ang iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa ba ang iyang pasabton sa pagtulon-an? ang mga binulag na sa gatas, ug gikuha na gikan sa mga suso. Kay ang sugo kinahanglan nga anaa sa ibabaw sa sugo, sugo sa ibabaw sa sugo; linya sa ibabaw sa linya, linya sa ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay. Isaias 28:9, 10.

It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.

Usab kini ka lisod nga buluhaton kon ang imong tumong nga mamiminaw naglakip niadtong pamilyar na sa mga nag-unang kamatuoran nga imong gihisgutan, apan ang uban bag-o pa sa tanan niini. Hapit tanan sa mga kamatuoran nga akong tuyo nga ihatag ang usa ka kinatibuk-ang pagtan-aw niining artikuloha, makita sa mga Talaan ni Habakkuk. Aron malikayan nga daw naggamit ako ug “liko-likong lohika,” isulti ko daan kaninyo kon asa kita padulong sa dili pa gayud kita moadto didto.

In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.

Niadtong 1863, ang Laodicean Millerite Adventism nagpatindog ug larawan sa kasina. Ang larawan sa kasina nagrepresentar sa nahaunang henerasyon sa upat ka henerasyon sa Laodicean Adventism.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, iyahat karon ang imong mga mata ngadto sa amihanan. Busa giyahat ko ang akong mga mata ngadto sa amihanan, ug ania karon, sa amihanan dapit sa ganghaan sa halaran, kining larawan sa pangabugho diha sa alagianan. Ezekiel 8:5.

The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.

Ang upat ka kaliwatan sa iglesya sa Seventh-day Adventist ginarepresentahan diha sa nagkalainlaing mga pahayag sa Kasulatan, apan gigamit ko ang Ezekiel otso ingon nga pangunang punto sa reperensiya. Ang hinungdan niini mao nga ang kapitulo otso nagadala ngadto sa kapitulo nuwebe. Sa Ezekiel nuwebe, ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway, ug sa Testimonies, volume five, si Sister White tin-aw nga nagaila niini nga kamatuoran. Diha sa mga komentaryo ni Sister White, tin-aw niyang gihisgutan ang duha ka matang sa mga magsisimba sa Jerusalem sa dihang mahitabo ang pagtimri. Gibuhat usab kini ni Ezekiel, ug ang matang nga wala makadawat sa timri girepresentahan diha sa kapitulo otso.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> “Ang panon sa mga tawo nga wala mobati og kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkunhod, ni magminatay tungod sa mga sala sa uban, biyaan nga walay patik sa Dios. Ang Ginoo nagsugo sa Iyang mga mensahero, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay diha sa ilang mga kamot: ‘Sunod kamo kaniya latas sa siyudad, ug pamatya: ayaw pagpasayloa sa inyong mata, ni magmaloloy-on kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug batan-on, mga dalaga, ug gagmayng mga bata, ug mga babaye: apan ayaw pagpaduol sa bisan kinsang tawo nga anaa kaniya ang timailhan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga didto sa atubangan sa balay.’”

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> “Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang unang nakabati sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga lalaki, sila nga gihatagan sa Dios ug dakong kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong mga kapakanan sa katawhan, nagbudhi sa salig nga gitugyan kanila. Gikuha nila ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabot ug mga milagro ug sa dayag nga pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Nahiusab na ang mga panahon. Kini nga mga pulong nagapalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili mobuhat ug maayo, ni mobuhat usab Siya ug daotan. Maloloy-on ra kaayo Siya aron silotan ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa ang singgit nga ‘Kalinaw ug kasigurohan’ nagagikan sa mga tawo nga dili na gayod mopatugbaw pag-usab sa ilang tingog sama sa usa ka trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga iro nga amang nga dili motahol mao ang mga mobati sa matarong nga panimalos sa usa ka nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug mga gagmayng bata mangamatay nga tanan sa tingub.” Testimonies, tomo 5, 211.

Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.

Ang kapitulo otso nagahulagway niadtong mga anaa sa Jerusalem—“ang iglesia” nga anaa sa ikaupat sa upat ka mga kaliwatan—nga gihulagway ingon nga nanagyukbo ngadto sa adlaw.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> Ug gidala niya ako ngadto sa sulod nga sawang sa balay ni Jehova; ug ania karon, diha sa pultahan sa templo ni Jehova, sa taliwala sa alagianan nga portiko ug sa halaran, may mga kaluhaan ug lima ka tawo, nga ang ilang mga likod nagaatubang ngadto sa templo ni Jehova, ug ang ilang mga nawong ngadto sa sidlakan; ug sila misimba sa adlaw paingon sa sidlakan. Unya miingon siya kanako, Nakita mo ba kini, O anak sa tawo? Usa ba kini ka magaan nga butang alang sa balay sa Juda nga ilang ginabuhat ang mga dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi? kay ilang gipuno ang yuta sa kapintasan, ug mibalik sila aron sa paghagit kanako ngadto sa kasuko: ug, ania karon, ilang gipahimutang ang sanga sa ilang ilong. Busa ako usab molihok diha sa kapungot: ang akong mata dili mopasaylo, ni ako malooy: ug bisan pa sila motuwaw sa akong mga dalunggan sa makusog nga tingog, apan dili ko sila pamatian. Ezekiel 8:16–18.

Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.

Sama usab sa daotang taho sa napulo ka mga maniniktik, ang kaluhaan ug lima ka mga pangulo sa pagrebelde nga nagsimba sa adlaw “nakapasuko” sa Ginoo. Ang balaod sa Domingo mao ang “adlaw sa paghagit” nga gitumong sa mga propeta ngadto sa umaabot. Ang kapitulo siyam naghulagway niadtong nakadawat sa patik sa Dios sa mao rang higayon sa panahon, kay kini yano lamang nga nagasubli ug nagapalapad sa kapitulo walo.

> “This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.

> “Kining pagtimri sa mga ulipon sa Dios [Pinadayag pito] mao ra ang mao usab nga gipakita kang Ezequiel diha sa panan-awon.” Testimonies to Ministers, 445.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.

Niadtong 1863, ang unang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo nagsugod sa iyang panawng paglatagaw latas sa kamingawan. Ang propetikong kasaysayan nga nag-ila sa larawan sa kasina niadtong 1863 mao ang bulawanong nating baka ni Aaron. Ang mga propetikong kinaiya sa bulawanong nating baka mao nga kini usa ka larawan sa usa ka mananap, ug kini bulawan. Ang bulawan mao ang simbolo sa Babilonia, busa ang bulawanong nating baka ni Aaron mao ang larawan sa mananap sa Babilonia. Ang larawan sa mananap gihubit lamang ingon nga panaghiusa sa iglesia ug estado diin ang iglesia maoy nagkontrol sa maong relasyon.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> “Apan unsa man ang ‘larawan sa mapintas nga mananap’? ug sa unsang paagi kini pagahimoon? Ang larawan gihimo sa mapintas nga mananap nga may duha ka sungay, ug kini maoy usa ka larawan alang sa mapintas nga mananap. Gitawag usab kini nga larawan sa mapintas nga mananap. Busa, aron mahibaloan nato kon unsa ang dagway sa maong larawan ug sa unsang paagi kini pagahimoon, kinahanglan natong tun-an ang mga kinaiya sa mapintas nga mananap mismo—ang kapapahan.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> “Sa dihang ang unang iglesia nadunot pinaagi sa pagtalikod gikan sa kayano sa ebanghelyo ug sa pagdawat sa mga pagano nga ritwal ug mga batasan, nawala kaniya ang Espiritu ug gahum sa Dios; ug aron makontrol ang mga kaisipan sa katawhan, nangita siya sa suporta sa sekular nga kagamhanan. Ang resulta mao ang kapapahan, usa ka iglesia nga nagkontrol sa gahum sa estado ug naggamit niini aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga katuyoan, ilabina alang sa pagsilot sa ‘erehiya.’ Aron ang Tinipong Bansa sa Amerika makahimo ug larawan sa mananap, ang relihiyosong gahum kinahanglan nga makakontrol sa sibil nga gobyerno sa ingon nga ang awtoridad sa estado pagagamiton usab sa iglesia aron matuman ang iyang kaugalingong mga katuyoan.” The Great Controversy, 443.

The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.

Ang nating baka nga gibuhat ni Aaron gitukod sa dihang si Moises nagadawat sa Napulo ka Sugo. Ang ikaduhang sugo nagdili sa pagsimba sa mga diosdios, ug naglakip sa usa ka bahin nga paghulagway sa kinaiya sa Dios, sa dihang giila niini ang Dios ingon nga usa ka Dios nga mapangabughoon.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Dili ka magbuhat alang sa imong kaugalingon ug linilok nga larawan, ni bisan unsang dagway sa bisan unsa nga anaa sa langit sa ibabaw, o nga anaa sa yuta sa ubos, o nga anaa sa tubig sa ilalom sa yuta: Dili ka moyukbo sa imong kaugalingon kanila, ni mag-alagad kanila: kay ako, si Jehova nga imong Dios, usa ka Dios nga masuk-anon, nga nagadu-aw sa kasal-anan sa mga amahan ngadto sa mga anak hangtod sa ikatolo ug ikaupat nga kaliwatan niadtong mga nagadumot kanako; Ug nagapakita ug kalooy ngadto sa linibo niadtong mga nahigugma kanako, ug nagabantay sa akong mga sugo. Exodo 20:4–6.

Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.

Ang larawan ni Aaron sa bulawang nating baka, ingon nga usa ka diosdios, nagrepresentar sa usa ka larawan sa pangabugho, kay kini maoy nakapahinabò sa matarong nga kasuko nga mipugos kang Moises sa paghulog ug pagdugmok sa unang duha ka papan sa Napulo ka Sugo. Among tuyo nga ipakita nga ang peke nga tsart sa 1863 girepresentahan sa bulawang nating baka ni Aaron. Ang pangabugho sa Dios gipadayag batok sa bulawang nating baka ni Aaron, kay ang bulawang nating baka nagrepresentar sa usa ka mini nga dios. Ang nating baka maoy peke nga representasyon sa Dios. Gipahibalo ni Aaron nga kini nagrepresentar sa mga dios nga nagluwas kanila gikan sa pagkaulipon sa Ehipto. Ang duha ka papan nga gibungkag ni Moises niadtong maong kasaysayan, usa ka “transcript” sa kinaiya sa matuod nga Dios, ang Dios nga sa tinuod mao ang nagpagula kanila gikan sa Ehipto. Ang peke nga tsart nga gihimo niadtong 1863 usa ka larawan sa pangabugho, kay gibungkag niini ang duha ka papan sa Habakkuk kapitulo dos pinaagi sa pagtangtang sa pito ka mga panahon sa panumpa ni Moises.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> “Nakita ko nga ang tsart sa 1843 gigiyahan sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero sumala sa Iyang gitinguha; nga ang Iyang kamot anaa sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga gikuha na ang Iyang kamot.” Early Writings, 74, 75.

Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”

Dugang pa niini, gidugang ni Ellen White sa sugo nga dili usbon ang 1843 chart, uban ang kwalipikasyon nga “gawas kon pinaagi sa inspirasyon.”

> “I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> “Nakita ko nga ang karaang tsart gimandoan sa Ginoo, ug nga walay bisan usa ka numero niini ang angay usbon gawas lamang pinaagi sa inspirasyon. Nakita ko nga ang mga numero sa tsart maingon sa gusto sa Dios nga maanaa sila, ug nga ang Iyang kamot ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa makakita niini hangtod kuhaon ang Iyang kamot.” Spalding and Magan, 2.

James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.

Si James ug si Ellen White nagpuyo uban sa pamilya ni Otis Nichol sa dihang giandam ug gihimo sa mga Nichol ang tsart sa 1850. Ang bugtong butang nga “giusab” sa tsart sa 1850 mao nga ang tuig nga ‘1844’ gigamit aron mopuli sa tuig nga ‘1843,’ nga gipakita sa tsart sa 1843. Ang bugtong butang nga “giusab” mao ang pagtul-id sa “sayop” nga gilabonan sa Dios sa Iyang kamot. Ang inspirasyon sa manalagnang babaye anaa mismo sa balay diin ang tsart sa 1843 “giusab” ngadto sa tsart sa 1850, ug ang pito ka mga panahon sa Levitico beinte-sais nagpabiling gibanhaw ibabaw nianang tsarta, maingon nga didto usab kini sa tsart sa 1843.

The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.

Ang ikaduhang sugo naglakip ug laing bahin niining propetikong panagtagbo, kay kini nagpadayag nga ang Dios nagaihap sa mga kaliwatan hangtod nga Iyang duawon ang kasal-anan nga mahitabo. Ang 1863 maoy sinugdanan sa nahaunang sa upat ka mga kaliwatan sa iglesya sa Seventh-day Adventist, kay ang kalihukang Millerite natapos niadtong higayona.

The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.

Ang duha ka papan sa Napulo ka mga Sugo nagtimaan sa duha ka papan ni Habakuk, apan nagtimaan usab kini sa duha ka tinapay nga ginawarawara sa Pentecostes, nga mao lamang ang halad sa pag-alagad sa santuwaryo nga naglakip sa sala. Ang pagpadayag sa gahum sa Dios sa paghatag sa Napulo ka mga Sugo, ang pagpadayag sa gahum sa Dios sa pagbubo sa Pentecostes, ug ang pagpadayag sa gahum sa Dios sa kasaysayan sa duha ka mga tsart sa mga Millerita, ang tanan nagtimaan sa katapusang pagpadayag sa pagbubo sa Balaang Espiritu diha sa ulahing ulan. Ang duha ka tinapay nga ginawarawara sa Pentecostes nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga pagabayawon ingon nga usa ka bandila sa panahon sa ulahing ulan.

The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.

Ang mga balod nga tinapay sa Pentecostes pag-andamon unta uban sa “levadura,” nga nagrepresentar sa sala, apan ang levadura gilaglag pinaagi sa proseso sa pagluto.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> Samtang niadtong panahona, sa dihang nagkatigom ang usa ka dili maisip nga panon sa katawhan, bisan pa nga nagtinukmoday sila sa usag usa, misugod siya sa pagsulti una sa tanan ngadto sa iyang mga tinun-an: Magbantay kamo sa levadura sa mga Pariseo, nga mao ang pagkasalingkapaw. Lucas 12:1.

The wave loaves were a first fruit offering.

Ang mga tinapay nga iuyog maoy halad sa unang mga bunga.

> Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.

> Magdala kamo gikan sa inyong mga puloy-anan ug duha ka tinapay nga itabyog, nga hinimo gikan sa duha ka ikapulo ka bahin; kini kinahanglan nga gikan sa maayong harina; kini pagahimoon nga linuto uban sa levadura; kini mao ang mga inunahang bunga alang kang Jehova. Levitico 23:17.

The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang halad nga unang bunga sa ulahing mga adlaw.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Ug ako mitan-aw, ug ania karon, usa ka Cordero ang nagtindog sa bukid sa Sion, ug uban kaniya ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga adunay ngalan sa iyang Amahan nga nasulat sa ilang mga agtang. Ug nadungog ko ang usa ka tingog gikan sa langit, sama sa tingog sa daghang katubigan, ug sama sa tingog sa usa ka dakung dalugdog: ug nadungog ko ang tingog sa mga manunugtog ug alpa nga nanugtog sa ilang mga alpa: Ug sila nanag-awit ingon sa usa ka bag-ong awit sa atubangan sa trono, ug sa atubangan sa upat ka mga mananap, ug sa mga anciano: ug walay bisan kinsa nga makakat-on niadtong awita gawas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gitubos gikan sa yuta. Kini sila mao ang wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila mao ang nagsunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, ingon nga mga inunahang bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Ug sa ilang baba walay limbong nga hingkaplagan: kay sila walay ikasaway sa atubangan sa trono sa Dios. Pinadayag 14:1–5.

The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.

Ang hut-ong sa mga magsisimba sa kaulahiang mga adlaw nga dili gayod mamatay, nga girepresentahan ni Elias, hingpit na nga makabuntog sa sala, kay ang kalayo sa paghinlo nga ipadala kanila sa Mensahero sa Pakigsaad, sa hingpit magluto ug magwagtang sa igpapatubo gikan sa mga anak ni Levi.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ania karon, ipadala ko ang akong sinugo, ug andamon niya ang dalan sa akong atubangan: ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, moanhi sa kalit ngadto sa iyang templo, bisan ang sinugo sa tugon, nga inyong gikahimut-an: ania karon, moanhi siya, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa may makaagwanta sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa may makabarog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga manggugupak sa panapton: Ug molingkod siya ingon nga magtutunaw ug magpuputli sa salapi: ug putlion niya ang mga anak ni Levi, ug lunsayon sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong kahimut-an sa Ginoo, sama sa nangaging mga adlaw, ug sama sa unang mga tuig. Malakias 3:1–4.

The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.

Ang halad nga “sama sa mga adlaw sa karaan” mao ang Pentecostal nga halad nga inuy-og nga duha ka tinapay. Kini gipataas ingon nga usa ka halad, nga nagaila sa duha ka manalagna nga gipamatay sa kadalanan, ug nga unya gipataas ngadto sa langit ingon nga usa ka bandila, sa sinugdanan sa krisis sa balaod sa Domingo.

When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.

Sa dihang gihimo ni Aaron ang iyang bulawang nating baka, iyang gipahayag nga ang nating baka mao ang mga dios nga nagpagula kanila gikan sa Egipto, ug unya iyang gimantala ang usa ka pista alang sa Ginoo.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.

> Ug gidawat niya kini gikan sa ilang kamot, ug gihulma niya kini pinaagi sa usa ka galamiton sa pagkulit, sa tapus siya makahimo ug usa ka tinunaw nga nating baka; ug sila miingon, Mao kini ang imong mga dios, O Israel, nga nagpagula kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug sa pagkakita ni Aaron niini, nagtukod siya ug usa ka halaran sa atubangan niini; ug si Aaron nagpahibalo, ug miingon, Ugma maoy usa ka fiesta alang sa Ginoo. Exodo 32:4, 5.

When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.

Sa dihang mibulag ang amihanang gingharian sa Israel gikan sa habagatang gingharian sa Juda, si Jeroboam, ang unang hari sa Israel, tinuyo nga nagpasiugda ug peke nga pag-alagad sa duha ka siyudad, mihimo sa mao rang pamahayag nga gihimo ni Aaron, nga nag-angkon nga ang iyang duha ka bulawanong nating baka mao ang mga dios nga nagpagula kanila gikan sa Ehipto, ug nagtukod ug peke nga fiesta sama sa gihimo ni Aaron.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Ug si Jeroboam miingon sa iyang kasingkasing, Karon ang gingharian mobalik ngadto sa balay ni David: Kon kining katawhan mosaka aron sa paghalad diha sa balay sa Ginoo sa Jerusalem, nan ang kasingkasing niining katawhan mobalik pag-usab ngadto sa ilang ginoo, ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda, ug patyon nila ako, ug mobalik sila pag-usab ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda. Busa ang hari nagpahimulos ug tambag, ug naghimo ug duruha ka nating vaca nga bulawan, ug miingon kanila, Sobra na alang kaninyo ang pagsaka sa Jerusalem: tan-awa ang imong mga dios, Oh Israel, nga maoy nagpagula kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug iyang gibutang ang usa sa Bethel, ug ang usa gibutang niya sa Dan. Ug kining butanga nahimong sala: kay ang katawhan nangadto aron sa pagsimba sa atubangan sa usa, bisan hangtod sa Dan. Ug naghimo siya ug usa ka balay sa hatag-as nga mga dapit, ug naghimo ug mga sacerdote gikan sa labing ubos sa katawhan, nga dili gikan sa mga anak ni Levi. Ug si Jeroboam nagtukod ug usa ka pista sa ikawalo nga bulan, sa ikanapulog-lima ka adlaw sa bulan, sama sa pista nga anaa sa Juda, ug siya mihalad ibabaw sa halaran. Ingon niini ang iyang gibuhat sa Bethel, nga naghalad ngadto sa mga nating vaca nga iyang gihimo: ug iyang gibutang sa Bethel ang mga sacerdote sa hatag-as nga mga dapit nga iyang gihimo. Busa mihalad siya ibabaw sa halaran nga iyang gihimo sa Bethel sa ikanapulog-lima ka adlaw sa ikawalo nga bulan, sa mao gayod nga bulan nga iyang gilaraw sa iyang kaugalingong kasingkasing; ug nagtukod ug pista alang sa mga anak sa Israel: ug mihalad siya ibabaw sa halaran, ug nagsunog ug incienso. 1 Mga Hari 12:26–33.

Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.

Ang Dan nagkahulogan ug paghukom, ug nagrepresentar sa usa ka kahimtang; ang Bethel nagkahulogan ug balay sa Dios. Sama sa pagrebelde ni Aaron ug sa kang Haring Jeroboam, ang mga simbolo nagpaila sa panaghiusa sa iglesia ug estado nga sa katapusan mahitabo diha sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos.

The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.

Ang balaod sa Domingo mahitabo sa katapusan sa Adventismo, ug sa sinugdanan sa Adventismo, ang kalihukan, nga giila ingon nga Protestante nga sungay sa ting-init sa 1844, naghiusa sa legal nga paagi uban sa Republikano nga sungay. Busa, ang pagrebelde ni Aaron ug ni Jeroboam nagrepresentar sa 1863 ug sa umaabot sa dili madugay nga balaod sa Domingo.

The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”

Ang hinungdan nga ang mensahero sa tugon nagaputli sa “mga anak ni Levi” ug dili sa bisan unsa nga lain sa mga banay, mao tungod kay sa pagrebelde bahin sa bulawanong nating baka ni Aaron, ang mga Levihanon mao ang mibarog uban kang Moises. Tungod sa ilang pagkamatinumanon, sila unya gihimong banay nga nagrepresentar sa pagkapari, usa ka dungog nga kaniadto gituyo nga mapahimutang sa mga kamagulangan nga anak sa matag usa sa mga banay. Mao kini ang hinungdan nga gisiguro ni Jeroboam nga ang iyang peke nga pagkapari dili gikan sa mga anak ni Levi, ug hinoon gihimo niya ang iyang pagkapari nga “gikan sa labing ubos sa mga tawo, nga dili gikan sa mga anak ni Levi.”

The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.

Ang mga anak ni Levi mao kadtong ginaputli pinaagi sa kalayo ingon nga usa ka bandila, o halad nga iuyog sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo. Ang kasaysayan sa krisis sa balaod sa Domingo sa katapusang mga adlaw gisimbolohan sa krisis sa 1863, sa dihang ang bag-ong nailhang Protestante nga sungay nahimong legal nga nadugtong sa Republikano nga sungay. Aduna pa kitay usa ka linya sa kasaysayan nga atong hisgutan sa dili pa kita magsugod sa pag-usisa sa mga pahayag nga ato nang gikutlo.

That line is the year 1856, and we will address that in our next article.

Kana nga linya mao ang tuig 1856, ug atong hisgutan kana sa sunod natong artikulo.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Ang pag-abot ni Cristo ingon nga atong labawng sacerdote ngadto sa labing balaang dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita diha sa Daniel 8:14; ang pag-abot sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar diha sa Daniel 7:13; ug ang pag-abot sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini usab girepresentahan pinaagi sa pag-abot sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

Back to Articles