Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Seven

Ang Basahon ni Daniel - Gatus Tulo ka Napulo ug Pito

Unveiling the Prophetic Significance of Waymarks: From 1776 to 2023

Pagbutyag sa Propetikanhong Kahulogan sa mga Timaan sa Dalan: Gikan sa 1776 ngadto sa 2023

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the Sunday law in the United States, is the period where the effect of every vision is fulfilled. Some of those visions extend all the way through to the second coming of Christ, but even those that occur after the Sunday law are anchored to the period of the sealing. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the everlasting covenant is perfectly fulfilled. In that period Christ writes His law upon the hearts and minds of His people for eternity. That sealing is represented by the combination of divinity with humanity, which does not sin.

Ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug matapos sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, mao ang yugto diin matuman ang epekto sa matag panan-awon. Ang uban nianang mga panan-awon molugway hangtod sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, apan bisan kadtong mahitabo human sa balaod sa Domingo, nakaugmad gihapon sa panahon sa pagtimri. Ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang dapit diin ang walay katapusang tugon hingpit nga matuman. Nianang panahona gisulat ni Cristo ang Iyang balaod sa mga kasingkasing ug hunahuna sa Iyang katawhan alang sa kahangturan. Kana nga pagtimri gihulagway pinaagi sa paghiusa sa pagka-Dios ug pagka-tawo, nga dili makasala.

The symbolic link of “two hundred and twenty,” represents both restoration, and the combination of divinity with humanity. The two hundred and twenty years from the King James Bible to William Miller’s first public presentation in 1831 and the eventual publishing in the Vermont Telegraph in 1833, represents the combination of divinity with humanity. It contains the signature of “truth,” which is the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist that combines the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to form the word “truth”. The two hundred and twenty years from 1611, and the King James Bible, unto 1831 and Miller’s publication of his message, reflects the Wonderful Linguist’s signature.

Ang simbolikong sumpay sa “duha ka gatus ug kaluhaan,” nagrepresentar sa pagpasig-uli ug sa panaghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo. Ang duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig gikan sa King James Bible ngadto sa unang publikong presentasyon ni William Miller niadtong 1831 ug sa ulahing pagmantala niini sa Vermont Telegraph niadtong 1833, nagrepresentar sa panaghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo. Kini naglangkob sa pirma sa “kamatuoran,” nga mao ang Hebreohanong pulong nga gibuhat sa Talagsaong Lingguwista pinaagi sa paghiusa sa nahauna, ikanapulog-tulo, ug katapusang mga letra sa Hebreohanong alpabeto aron maporma ang pulong nga “kamatuoran”. Ang duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig gikan sa 1611, ug sa King James Bible, ngadto sa 1831 ug sa pagmantala ni Miller sa iyang mensahe, nagpakita sa pirma sa Talagsaong Lingguwista.

In the middle of those two dates (1611 and 1831), the time of the end in 1798, represents the unsealing of a message from the book of Daniel (the King James Bible), that produces the increase of knowledge that led to Miller’s publication in 1831. The time of the end in 1798 also marked the beginning of a testing process that produced the rebellion of the foolish virgins, who Daniel in chapter twelve identifies as the wicked. Thus 1798 represents the number thirteen, in the middle of the first and last letter, for thirteen is a symbol of rebellion. 1798 also connects with the period of preparation from 1776 unto 1798, the time of the end.

Sa taliwala niadtong duha ka mga petsa (1611 ug 1831), ang panahon sa katapusan niadtong 1798 nagrepresentar sa pagbukas sa usa ka mensahe gikan sa basahon ni Daniel (ang King James Bible), nga nagpatungha sa pagdugang sa kahibalo nga miagak ngadto sa pagmantala ni Miller niadtong 1831. Ang panahon sa katapusan niadtong 1798 nagtimaan usab sa sinugdanan sa usa ka proseso sa pagsulay nga nagpatungha sa pagsukol sa mga buangbuang nga mga ulay, nga giila ni Daniel sa ikanapulog-duha nga kapitulo nga mao ang mga dautan. Busa ang 1798 nagrepresentar sa numero trese, sa taliwala sa nahaunang ug kinaulahian nga letra, kay ang trese usa ka simbolo sa pagsukol. Ang 1798 nalambigit usab sa panahon sa pagpangandam gikan sa 1776 hangtod sa 1798, ang panahon sa katapusan.

As with Miller’s link of two hundred and twenty years, 1776 is also marked by a divine publication, the Declaration of Independence, and begins a period that ends at 1798 with the publication of the Alien and Sedition Acts. The two hundred and twenty years of Miller’s symbolic link of divinity and humanity, is connected by the year 1798 with the twenty-two years of preparation from the publication of the Declaration of Independence unto the publication of the Alien and Sedition Acts of 1798. Twenty-two being a tenth of two hundred and twenty, or a tithe of two hundred and twenty; the number twenty-two, as with the number two hundred and twenty, represents the link of divinity with humanity.

Sama sa durugtong ni Miller nga duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ang 1776 gimarkahan usab pinaagi sa usa ka balaang publikasyon, ang Declaration of Independence, ug nagsugod sa usa ka panahon nga matapos sa 1798 pinaagi sa publikasyon sa Alien and Sedition Acts. Ang duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa simbolikong durugtong ni Miller sa pagka-Dios ug sa pagkatawo, gidugtong sa tuig 1798 ngadto sa kaluhaan ug duha ka tuig sa pagpangandam sukad sa publikasyon sa Declaration of Independence ngadto sa publikasyon sa Alien and Sedition Acts sa 1798. Ang kaluhaan ug duha, ingon nga ikapulo sa duha ka gatus ug kaluhaan, o usa ka ikapulo sa duha ka gatus ug kaluhaan; ang numero nga kaluhaan ug duha, maingon man ang numero nga duha ka gatus ug kaluhaan, nagrepresentar sa durugtong sa pagka-Dios uban sa pagkatawo.

Miller’s two hundred and twenty years possesses the signature of truth, as does the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the period of preparation from 1776 unto 1798 also possesses the same signature, for the middle date of 1789, marks the publication of the Constitution which was ratified by thirteen colonies.

Ang duha ka gatus ug baynte ka tuig ni Miller nagdala sa timaan sa kamatuoran, maingon man ang panahon sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang yugto sa pagpangandam gikan sa 1776 hangtod sa 1798 nagdala usab sa maong timaan, kay ang tunga-tungang petsa nga 1789 mao ang nagtimaan sa pagmantala sa Konstitusyon nga gipamatud-an sa napulo ug tulo ka mga kolonya.

Miller’s link that began in 1611 and ended in 1831, which found its midpoint in 1798, is linked to the twenty-two year period of 1776 to 1798, with the midpoint of 1789. All five dates; 1611, 1776, 1789, 1798 and 1831, are represented by a work of publishing. The dates of the period of preparation contain the tithe of twenty-two years from 1776 to 1798, and that period illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which is the time when divinity is combined with humanity. Miller’s period of two hundred and twenty years, and the twenty-two year preparation period of 1776 unto 1798, both represent the link of divinity with humanity.

Ang sumpay ni Miller nga nagsugod niadtong 1611 ug natapos niadtong 1831, nga ang tunga-tungang punto niini makita sa 1798, nalambigit sa kaluhaan ug duha ka tuig nga yugto gikan sa 1776 ngadto sa 1798, nga ang tunga-tungang punto mao ang 1789. Ang tanang lima ka mga petsa—1611, 1776, 1789, 1798, ug 1831—ginarepresentahan pinaagi sa usa ka buluhaton sa pagmantala. Ang mga petsa sa yugto sa pagpangandam naglangkob sa ikapulo sa kaluhaan ug duha ka tuig gikan sa 1776 ngadto sa 1798, ug kana nga yugto naghulagway sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang panahon sa dihang ang pagka-Dios gihiusa sa pagkatawhanon. Ang yugto ni Miller nga duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug ang kaluhaan ug duha ka tuig nga yugto sa pagpangandam gikan sa 1776 ngadto sa 1798, silang duha nagarepresenta sa sumpay sa pagka-Dios uban sa pagkatawhanon.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 and was marked by Islam of the third woe striking the spiritual glorious land. Twenty-two years later, on October 7, 2023, Islam of the third woe, struck again at the typical, literal glorious land. At the soon coming Sunday law the sealing of the one hundred and forty-four thousand will be completed, and Islam of the third woe, will again strike the United States.

Ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug gimarkahan sa Islam sa ikatulong kaalaut nga miigo sa espirituwal nga mahimayaong yuta. Kaluhaan ug duha ka tuig sa ulahi, niadtong Oktubre 7, 2023, ang Islam sa ikatulong kaalaut miigo na usab sa tipikal, literal nga mahimayaong yuta. Sa haduol na nga umalabot nga balaod sa Domingo, ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo pagahumanon, ug ang Islam sa ikatulong kaalaut, miigo na usab sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The sealing time begins with an attack by Islam upon the earth beast, and it ends with an attack of Islam upon the earth beast. In the middle Islam of the third woe, struck the nation of Israel, which biblically is represented as Judah. Judah was the ancient literal glorious land of the Bible, and the United States is the modern spiritual glorious land.

Ang panahon sa pagtimri nagsugod pinaagi sa usa ka pag-atake sa Islam batok sa mananap sa yuta, ug kini matapos pinaagi sa usa ka pag-atake sa Islam batok sa mananap sa yuta. Sa tunga-tunga, ang Islam sa ikatulong alaut miigo sa nasod sa Israel, nga sa Biblia girepresentahan ingon nga Juda. Ang Juda mao ang karaang literal nga mahimayaong yuta sa Biblia, ug ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang moderno nga espirituwal nga mahimayaong yuta.

The three strikes of Islam were all carried out against the glorious land. The first and last was against the modern spiritual glorious land, and the middle strike was carried out against the ancient literal glorious land. The middle waymark was an attack against the modern nation of Israel, and in the crucifixion of their Messiah literal Israel became a symbol of rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Ang tulo ka hampak sa Islam ang tanan gihimo batok sa mahimayaong yuta. Ang nahauna ug ang naulahi batok sa moderno, espirituwal nga mahimayaong yuta, ug ang tunga-tungang hampak gihimo batok sa karaan, literal nga mahimayaong yuta. Ang tunga nga waymark maoy usa ka pag-atake batok sa modernong nasod sa Israel, ug sa paglansang sa ilang Mesiyas sa krus ang literal nga Israel nahimong usa ka simbolo sa pagsukol, sumala sa gihulagway sa ikanapulog-tulo nga letra sa Hebreohanon nga alpabeto.

The preparation period from 1776 to 1798 is also connected with the two hundred and twenty years of the movement of the third angel, for, beginning in 1776 with the Declaration of Independence, until 1996, and the publication of The Time of the End magazine, is two hundred and twenty years. In the middle of that history is the time of the end in 1989, marking the rebellion of the foolish wicked virgins. Therefore, 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 and the soon-coming Sunday law are all waymarks associated with the truth that divinity combined with humanity does not sin. Ten waymarks, two of which are twice repeated.

Ang panahon sa pagpangandam gikan sa 1776 ngadto sa 1798 nalambigit usab sa duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa lihok sa ikatulong manulonda, kay sukad sa 1776 uban sa Declaration of Independence, hangtod sa 1996, ug sa pagmantala sa magasing The Time of the End, mao ang duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Sa taliwala niana nga kasaysayan anaa ang panahon sa katapusan sa 1989, nga nagtimaan sa pagsukol sa mga buang nga daotan nga mga ulay. Busa, ang 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 ug ang haduol na nga balaod sa Dominggo, tanan mga timaan sa dalan nga may kalabutan sa kamatuoran nga ang pagka-Dios inubanan sa pagkatawo dili makasala. Napulo ka mga timaan sa dalan, diin ang duha niini gisubli sa makaduha.

Ten is the number representing a test, and when you add the two repeated dates of 1776 and 1798, you have a total of twelve waymarks, representing the one hundred and forty-four thousand. The waymarks all address the testing process of the one hundred and forty-four thousand that takes place from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law, where Christ accomplishes the work of the third angel by combining His divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand who, for the rest of eternity—do not sin. Of course, this fact can only be seen by those who as Isaiah says it, choose to “see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

Ang napulo maoy gidaghanon nga nagrepresentar sa usa ka pagsulay, ug sa dihang imong idugang ang duha ka gisubli nga mga petsa sa 1776 ug 1798, makabaton ka ug kinatibuk-ang napulog-duha ka mga timaan sa dalan, nga nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang tanang timaan sa dalan nagtumong sa proseso sa pagsulay sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mahitabo gikan sa Septiyembre 11, 2001 hangtod sa haduol nga umaabot nga balaod sa Dominggo, diin si Cristo motuman sa buluhaton sa ikatulong manolunda pinaagi sa paghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga, sa nahibiling walay kataposang panahon—dili makasala. Sa pagkatinuod, kining kamatuoran makita lamang niadtong mga, sumala sa gipahayag ni Isaias, mopili sa “pagkakita pinaagi sa ilang mga mata, ug pagpatalinghog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug pagsabot pinaagi sa ilang kasingkasing, ug pagkabig, ug pagkaayo.”

On October 22, 1844 the third angel arrived as Christ suddenly came to His temple to accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A group of Millerites then followed Christ into the Most Holy Place, even though they thereafter ceased to follow the advancing light of the third angel and repeated the rebellion of the first Kadesh, and were assigned to wander in the wilderness of Laodicea until they all died.

Niadtong Oktubre 22, 1844, miabot ang ikatulong manulonda sa dihang si Cristo kalit nga miadto sa Iyang templo aron tumanon ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Usa ka pundok sa mga Millerite unya misunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit, bisan pa nga sa ulahi mihunong sila sa pagsunod sa nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manulonda ug gisubli ang pagsukol sa unang Kadesh, ug gitugyan sa paglatagaw sa kamingawan sa Laodicea hangtod nga silang tanan nangamatay.

When Christ suddenly entered the Most Holy Place, the combination of divinity and humanity represented the work He was prepared to accomplish, and that work was symbolically represented by the Wonderful Linguist with two witnesses. Those witnesses were Habakkuk and John. In chapter TWO verse TWENTY, of both books, October 22, 1844 is identified. One emphasized the work of atonement (at-one-ment), that began on that date, and the other identified a temple that was to be cleansed.

Sa dihang si Cristo kalit nga misulod sa Labing Balaang Dapit, ang panaghiusa sa pagka-Dios ug pagka-tawo nagrepresentar sa buluhaton nga Iyang andam nang tumanon, ug kana nga buluhaton sa simbolikong paagi girepresentar sa Kahibulongang Lingguwista uban sa duha ka mga saksi. Kadtong mga saksi mao si Habakkuk ug si Juan. Sa kapitulo DOS bersikulo BAYNTE, sa duha ka mga libro, ang Oktubre 22, 1844 giila. Ang usa nagpasiugda sa buluhaton sa pagpasig-uli (pagkahimong-usa), nga nagsugod niadtong maong petsa, ug ang usa nag-ila sa usa ka templo nga pagahinloan.

The temple He suddenly came to is represented by the temple which had been trampled down by the daily (paganism) and the abomination of desolation (papalism) powers. The temple also represented Christ, who is the temple that was destroyed and then raised up in three days. It also represented the temple of the Millerites that was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. It also represented the human temple, which is organized by the forty-six chromosomes and defines and governs a human body’s genetic makeup. It is not an accident that every cell in the human body is fully replaced every twenty-five hundred and twenty days.

Ang templo nga Iyang kalit nga giadtoan gilarawan pinaagi sa templo nga gitamakan sa adlaw-adlaw (paganismo) ug sa dulumtanan sa pagkabiniyaan nga mga gahum (papismo). Ang templo naglarawan usab kang Cristo, nga mao ang templo nga giguba ug dayon gipatindog pag-usab sulod sa tulo ka adlaw. Naglarawan usab kini sa templo sa mga Millerite nga gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Naglarawan usab kini sa templo sa tawo, nga giorganisar pinaagi sa kap-atan ug unom ka mga kromosoma ug naghubit ug nagdumala sa henetikong pagkabinuhat sa lawas sa tawo. Dili aksidente nga ang matag selula sa lawas sa tawo hingpit nga mapulihan matag duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw.

In all these divine illustrations of the temple, that represent Christ’s work of combining divinity with humanity, divinity always precedes humanity. 1611 precedes 1831. 1776 precedes 1798. 1776 precedes 1996. 2001 precedes 2023. The Millerites followed Christ into the Most Holy Place. In the beginning God created man.

Sa tanang niining balaang mga hulagway sa templo, nga nagrepresentar sa buhat ni Cristo sa paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo, ang pagka-Dios kanunay nga nag-una sa pagkatawo. Ang 1611 nag-una sa 1831. Ang 1776 nag-una sa 1798. Ang 1776 nag-una sa 1996. Ang 2001 nag-una sa 2023. Ang mga Millerita misunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit. Sa sinugdan gibuhat sa Dios ang tawo.

We will now return to our consideration of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, which represent the period of preparation that typifies the sealing time. The first period represented by 1776, the Declaration of Independence, and the period of the two Continental Congresses; and the second period represented by 1789, the Constitution, and the period of the Articles of Confederation unto 1798.

Mobalik kita karon sa atong pagtagad sa tulo ka mga ilhanan sa dalan sa 1776, 1789, ug 1798, nga nagrepresentar sa panahon sa pagpangandam nga naghulagway sa panahon sa pagpatik. Ang nahaunang yugto nga girepresentahan sa 1776, ang Deklarasyon sa Kagawasan, ug ang panahon sa duha ka Continental Congresses; ug ang ikaduhang yugto nga girepresentahan sa 1789, ang Konstitusyon, ug ang panahon sa mga Articles of Confederation hangtod sa 1798.

The secret of the image of the beasts, which is the truth that the eighth head is of the seven heads, is identified in both periods. It is also identified in the third waymark of that history, but that waymark is addressing the eighth, being of the seven, as fulfilled by the papacy. The first two periods represent the fulfillment of the eighth being of the seven within the United States.

Ang tinago nga kahulogan sa hulagway sa mga mananap, nga mao ang kamatuoran nga ang ikawalong ulo iya sa pito ka mga ulo, gipaila sa duha ka mga kapanahonan. Gipaila usab kini sa ikatulong waymark niana nga kasaysayan, apan kana nga waymark naghisgot sa ikawalo, nga iya sa pito, ingon nga natuman pinaagi sa pagka-papado. Ang unang duha ka mga kapanahonan nagrepresentar sa katumanan sa ikawalo nga iya sa pito sulod sa Estados Unidos.

The United States consists of two horns, one is associated with a man and the other with a woman. The man is the political power, it is the Republican horn. The woman is the religious power, it is the Protestant horn. Therefore, the period represented by 1776, and the Declaration of Independence, is representing the Protestant horn, for divinity always precedes humanity. The period represented by 1789, and the Constitution, is representing the Republican horn.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika gilangkoban sa duha ka mga sungay; ang usa may kalabutan sa usa ka lalaki ug ang usa sa usa ka babaye. Ang lalaki mao ang gahum sa politika; kini mao ang Republikano nga sungay. Ang babaye mao ang gahum sa relihiyon; kini mao ang Protestante nga sungay. Busa, ang yugto nga gisimbolohan sa 1776, ug sa Deklarasyon sa Kagawasan, nagarepresentar sa Protestante nga sungay, kay ang pagka-Dios kanunay nga nagauna sa pagkatawo. Ang yugto nga gisimbolohan sa 1789, ug sa Konstitusyon, nagarepresentar sa Republikano nga sungay.

In 2020, both horns were slain by modern satanic atheistic dragon powers. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain afterwards on November 3, 2020. In 2023, the two witnesses stood up, and the world which had been rejoicing over their dead bodies, began to fear.

Niadtong 2020, ang duha ka sungay gipatay sa makabag-ong satanikong ateistikong mga gahom sa dragon. Ang tinuod nga Protestante nga sungay gipatay niadtong Hulyo 18, 2020, ug ang Republikano nga sungay gipatay pagkahuman niadtong Nobyembre 3, 2020. Niadtong 2023, mitindog ang duha ka mga saksi, ug ang kalibotan nga nagakalipay ibabaw sa ilang mga patayng lawas, nagsugod sa pagkahadlok.

In 2023, the final work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the final generation of earth’s history. Divinity is now being combined with humanity for eternity, as the faithful of the last days reproduce for eternity—the image of Christ.

Niadtong 2023, nagsugod ang katapusang buluhaton sa pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Ang pagka-Dios karon gikahiusa na uban sa pagkatawo alang sa walay kataposan, samtang ang mga matinumanon sa ulahing mga adlaw nagapamunga alang sa walay kataposan—sa dagway ni Cristo.

In 2023, the final work of combining the apostate Church with the apostate State in the nation of the earth beast began. The structure of power represented by the papacy, consisting of an apostate Church ruling over an apostate State was then being set up, and reproducing the image of the beast.

Sa 2023, nagsugod ang katapusang buluhaton sa paghiusa sa apostatang Iglesia uban sa apostatang Estado sa nasud sa mananap sa yuta. Ang estruktura sa gahum nga girepresentahan sa kapapahan, nga naglangkob sa usa ka apostatang Iglesia nga naghari ibabaw sa usa ka apostatang Estado, niadto gitukod na, ug nagpadaghan sa dagway sa mananap.

The great test for those who have been called is the test of seeing the formation of the image of the beast, as represented by the “voices, lightnings, thunders” and the coming “earthquake.” The sealing time is the period where every vision finds its perfect effect (fulfillment). In the period of preparation from 1776 unto 1798, that typifies the sealing time, there were wheels within wheels, which is part of the vision which Ezekiel saw when he looked into the Most Holy Place, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Those wheels, Sister White identifies as the “complex interplay of human events.” The period of preparation from 1776 to 1798 contained some of those “complex interplays of human events,” that should be noted.

Ang dakong pagsulay alang niadtong mga gitawag mao ang pagsulay sa pagtan-aw sa pagkaporma sa larawan sa mananap, sumala sa girepresentahan sa “mga tingog, mga kilat, mga dalugdog” ug sa umaabot nga “linog.” Ang panahon sa pagtimri mao ang yugto diin ang matag panan-awon makakaplag sa hingpit nga epekto niini (katumanan). Sa panahon sa pagpangandam gikan sa 1776 hangtod sa 1798, nga naghulagway sa panahon sa pagtimri, dihay mga ligid sulod sa mga ligid, nga kabahin sa panan-awon nga nakita ni Ezekiel sa dihang siya mitan-aw ngadto sa Labing Balaan nga Dapit, sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kadtong mga ligid, giila ni Sister White ingon nga ang “masalimuot nga panagdugtongdugtong sa tawhanong mga panghitabo.” Ang panahon sa pagpangandam gikan sa 1776 hangtod sa 1798 naglangkob sa pipila nianang “masalimuot nga panagdugtongdugtong sa tawhanong mga panghitabo,” nga angayng timan-an.

One is associated with the truth that Revolutionary France typified the United States. Both nations place the papacy on the throne of the earth, and both take her down. Both nations dedicate their military and economic power to accomplish that work. Both nations suddenly remove their established religions to become Catholic. Both nations suffer an “earthquake” that overthrows their established governments. Both nations histories are tied together with 1789, for in 1789, the French Revolution began and the US Constitution took effect.

Ang usa ka butang nalangkit sa kamatuoran nga ang Rebolusyonaryong Pransiya maoy tipo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang duha ka nasod nagbutang sa kapapahan sa trono sa yuta, ug silang duha usab maoy magpukan kaniya. Ang duha ka nasod naghalad sa ilang gahum militar ug pang-ekonomiya aron matuman kana nga buluhaton. Ang duha ka nasod kalit nga mipapas sa ilang natukod nang mga relihiyon aron mahimong Katoliko. Ang duha ka nasod nagaantus sa usa ka “linog” nga nagapukan sa ilang natukod nang mga kagamhanan. Ang mga kasaysayan sa duha ka nasod nalanggikit sa 1789, kay niadtong 1789, nagsugod ang Rebolusyong Pranses ug ang Konstitusyon sa US misugod pagpatuman.

The French Revolution lasted ten years. Napoleon Bonaparte rose to power during the latter stages of the French Revolution. He became a prominent military leader and played a key role in the French government following his successful coup on November 9, 1799, which led to him becoming the First Consul of the French Republic.

Ang Rebolusyong Pranses milungtad ug napulo ka tuig. Si Napoleon Bonaparte misaka sa gahum sa ulahing mga hugna sa Rebolusyong Pranses. Nahimo siyang iladong pangulo sa militar ug nagdula ug mahinungdanong papel sa kagamhanan sa Pransiya human sa iyang malampusong kudeta niadtong Nobyembre 9, 1799, nga mitultol sa iyang pagkahimong Unang Konsul sa Republika sa Pransiya.

In the second period of the preparation period of 1776 to 1798, the man who was the eighth (not in sequence), that was of the seven, was John Hancock. He was one of the eight presidents in the second period represented by 1789 (the year of the French Revolution). He was the only one of those eight presidents, who had also presided as president in the first period, represented by 1776. In this prophetic sense he was the eighth, that was of the seven.

Sa ikaduhang yugto sa panahon sa pagpangandam gikan sa 1776 hangtod 1798, ang tawo nga mao ang ikawalo (dili sa han-ay), nga gikan sa pito, mao si John Hancock. Usa siya sa walo ka mga presidente sa ikaduhang yugto nga gilarawan sa 1789 (ang tuig sa Rebolusyong Pranses). Siya lamang ang usa niadtong walo ka mga presidente nga nakapangulo usab isip presidente sa unang yugto, nga gilarawan sa 1776. Niining propetikong pagbatiha, siya mao ang ikawalo, nga gikan sa pito.

He is the signature of the human period, for the first period represents the divine, and he is therefore the signature that ties both periods together (the divine and the human). His signature is the most well-known signature in human history, and it represented more than his wonderful penmanship.

Siya mao ang timaan sa yugto sa tawo, kay ang unang yugto nagrepresentar sa langitnon, ug busa siya mao ang timaan nga nagbugkos sa duha ka yugto (ang langitnon ug ang tawhanon). Ang iyang timaan mao ang labing inila nga timaan sa kasaysayan sa tawo, ug kini nagrepresentar sa labaw pa kay sa iyang kahibulongang pamaagi sa pagsulat.

John Hancock’s signature on the Declaration of Independence is the most famous signature in history. His large and flamboyant signature has become iconic, symbolizing American independence and the defiance of the American colonies against British rule. Hancock, who was President of the Continental Congress at the time the Declaration was signed in 1776, reportedly signed his name prominently to ensure that King George III could read it without his spectacles, symbolizing his boldness and commitment to the cause of independence.

Ang pirma ni John Hancock sa Declaration of Independence mao ang labing bantog nga pirma sa kasaysayan. Ang iyang dako ug hayag nga pirma nahimong iladong simbolo, nga nagtimaan sa kagawasan sa Amerika ug sa pagsukol sa mga kolonya sa Amerika batok sa pagmando sa Britanya. Si Hancock, nga mao ang Presidente sa Continental Congress sa panahon nga gipirmahan ang Declaration niadtong 1776, gikatahong mipirma sa iyang ngalan sa dayag kaayo nga paagi aron mabasa kini ni Haring George III bisan walay iyang antipara, nga nagsimbolo sa iyang kaisog ug sa iyang pagtugyan sa kawsa sa kagawasan.

Hancock was one of the eight presidents from the period represented by 1789, but he was of the seven men who were presidents in the period represented by 1776. He was the president when the Declaration of Independence was signed. Hancock ties the two periods together with his human signature, and he is located in both the first history and the second history. The first history represents the divine and the second represent the human, and the signature that ties the two histories together is the signature of the Wonderful Linguist that employed a human instrument to combine the divine period represented by 1776, with the human period represented by 1789.

Si Hancock usa sa walo ka mga presidente gikan sa panahon nga girepresentahan sa 1789, apan siya usa sa pito ka mga tawo nga nahimong mga presidente sa panahon nga girepresentahan sa 1776. Siya mao ang presidente sa dihang gipirmahan ang Declaration of Independence. Gidugtong ni Hancock ang duha ka mga panahon pinaagi sa iyang tawhanong pirma, ug siya nahimutang sa unang kasaysayan ug sa ikaduhang kasaysayan. Ang unang kasaysayan nagrepresentar sa balaan ug ang ikaduhang kasaysayan nagrepresentar sa tawhanon, ug ang pirma nga nagdugtong niining duha ka mga kasaysayan mao ang pirma sa Wonderful Linguist nga migamit ug usa ka tawhanong galamiton aron iusa ang balaang panahon nga girepresentahan sa 1776 uban sa tawhanong panahon nga girepresentahan sa 1789.

There is only one other signature in the history of the world that competes with the Hancock’s signature in terms of recognition, and it is also a signature associated with 1789, and the French Revolution. The signature contains the same type of boldness that Hancock intended to convey, and it is found in the history of France.

Aduna lamang usa pa ka pirma sa kasaysayan sa kalibotan nga makigtigi sa pirma ni Hancock sa bahin sa pagkaila niini, ug kini usab usa ka pirma nga nalangkit sa 1789 ug sa Rebolusyong Pranses. Ang maong pirma naglangkob sa samang matang sa kaisog nga gitinguha ipaabot ni Hancock, ug kini makita sa kasaysayan sa Pransiya.

In terms of global recognition and symbolic significance, the signature of Napoleon Bonaparte has a status that compares to John Hancock’s, albeit in a different historical and cultural context. Napoleon, a prominent military and political leader of France, left a significant mark on European and global history, especially during the Napoleonic Wars. His signature, often characterized by its bold and distinctive style, came to symbolize his powerful influence and the sweeping changes he brought to Europe, including legal reforms known as the Napoleonic Code.

Sa bahin sa pangkalibotang pag-ila ug simbolikong kahulogan, ang pirma ni Napoleon Bonaparte adunay kahimtang nga ikatanding sa kang John Hancock, bisan pa man sa lahi nga makasaysayanon ug kultural nga konteksto. Si Napoleon, usa ka inila nga militar ug politikanhong pangulo sa Pransiya, mibilin ug mahinungdanong marka sa kasaysayan sa Uropa ug sa kalibotan, ilabi na sa panahon sa mga Gubat ni Napoleon. Ang iyang pirma, nga sagad mailhan tungod sa maisugon ug lahi nga porma niini, nahimong simbolo sa iyang gamhanang impluwensiya ug sa halapad nga mga kausaban nga iyang gidala sa Uropa, lakip na ang mga legal nga reporma nga nailhan nga Napoleonic Code.

Like Hancock’s signature, which symbolizes defiance against British rule and the quest for American independence, Napoleon’s signature represents a different kind of boldness and ambition—the reshaping of European political boundaries and the promotion of French revolutionary ideals. Both signatures are emblematic of their respective historical figures’ roles in shaping the destinies of their nations and the broader implications of their actions on world history.

Sama sa pirma ni Hancock, nga nagsimbolo sa pagsukol batok sa pagmando sa Britanya ug sa tinguha alang sa kagawasan sa Amerika, ang pirma ni Napoleon nagrepresentar sa lahi nga matang sa kaisog ug ambisyon—ang pagbag-o sa politikal nga mga utlanan sa Uropa ug ang pagpasiugda sa mga mithi sa Rebolusyong Pranses. Ang duha ka pirma maoy mga ilhanan sa tagsatagsa nilang papel isip makasaysayanong mga tawo sa paghulma sa kapalaran sa ilang mga nasud ug sa mas halapad nga mga sangpotanan sa ilang mga binuhatan sa kasaysayan sa kalibotan.

When Ezekiel saw the wheels within the wheels, representing the complex interplay of human events during the history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, one of those wheels had been typified by a wheel in 1789, when the Constitution of the United States, the beast with a Republican horn and a Protestant horn, intersected with France the beast with the horn of Egypt and the horn of Sodom.

Sa dihang nakita ni Ezekiel ang mga ligid sulod sa mga ligid, nga nagrepresentar sa masalimuot nga panag-uban sa mga panghitabo sa tawo sulod sa kasaysayan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, usa niadtong mga ligid gitipohan na pinaagi sa usa ka ligid niadtong 1789, sa dihang ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang mananap nga may usa ka Republikano nga sungay ug usa ka Protestante nga sungay, miatubang sa Pransiya nga maoy mananap nga may sungay sa Ehipto ug sungay sa Sodoma.

From 1789, onward to 1799, France was convulsed with an “earthquake” that originated with the beast of atheism that came from the bottomless pit. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, 1789 represents the period beginning on July 18, 2020, when the beast of atheism overthrew and slew the horn of true Protestantism, and then on November 3, 2020 the beast of atheism also overthrew and slew the horn of Republicanism. The wheel of 1789 represents the wheel of 2020, as represented by July 18 (divinity), and November 3, 2020 (humanity).

Gikan sa 1789, padulong sa 1799, ang Pransiya gikutaw sa usa ka “linog” nga naggikan sa mananap sa ateyismo nga migula gikan sa walay-kinutoban nga kahiladman. Sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang 1789 nagrepresentar sa yugto nga nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020, sa dihang ang mananap sa ateyismo mipukan ug mipatay sa sungay sa tinuod nga Protestantehanon, ug unya niadtong Nobyembre 3, 2020 ang mananap sa ateyismo mipukan ug mipatay usab sa sungay sa Republikano. Ang ligid sa 1789 nagrepresentar sa ligid sa 2020, ingon sa gihulagway sa Hulyo 18 (pagka-Dios), ug Nobyembre 3, 2020 (pagkatawhan).

God’s signature, as represented by humanity, is found in the world’s two most famous signatures, that are both tied to 1789, and both represent the powers who place and remove the papacy from the throne of the earth. 1789, as the middle of the three waymarks that represent God’s signature of truth, possesses the signature of “thirteen” colonies and the “rebellion” of the French Revolution.

Ang pirma sa Dios, ingon nga girepresentahan sa katawhan, makita diha sa duha ka labing inila nga pirma sa kalibotan, nga ang duha nalambigit sa 1789, ug ang duha nagrepresentar sa mga gahum nga naglingkod ug nagpapahawa sa kapapahan gikan sa trono sa yuta. Ang 1789, ingon nga tunga sa tulo ka mga timaan sa dalan nga nagrepresentar sa pirma sa Dios sa kamatuoran, nagbaton sa pirma sa “napulog tulo” ka mga kolonya ug sa “pagrebelde” sa Rebolusyong Pranses.

1789, unto 1799, represents the history of the French Revolution, and the number ten represents a test. 1789 is the first letter of “truth”, and 1799 represents the last letter of the period in France. The middle period was marked by the execution of the king of France in 1793, as the citizens rebelled against his arrogant kingly rule.

Ang 1789 ngadto sa 1799 nagrepresentar sa kasaysayan sa Rebolusyong Pranses, ug ang gidaghanon nga napulo nagrepresentar sa usa ka pagsulay. Ang 1789 mao ang unang letra sa “kamatuoran,” ug ang 1799 nagrepresentar sa katapusang letra sa maong yugto sa Pransiya. Ang tunga-tungang yugto gimarkahan pinaagi sa pagpatay sa hari sa Pransiya niadtong 1793, samtang ang mga lungsoranon mialsa batok sa iyang mapahitas-ong paghari ingon nga hari.

> “The gospel of peace which France had rejected was to be only too surely rooted out, and terrible would be the results. On the 21st of January, 1793, two hundred and fifty-eight years from the very day that fully committed France to the persecution of the Reformers, another procession, with a far different purpose, passed through the streets of Paris.” The Great Controversy, 230.

> “Ang maayong balita sa pakigdait nga gisalikway sa Pransiya sa pagkatinuod pagalukahon gayod; ug makalilisang ang mga sangpotanan. Niadtong ika-21 sa Enero, 1793, duha ka gatos ug kalim-an ug walo ka tuig sukad sa mismong adlaw nga hingpit nga nagtugyan sa Pransiya sa paglutos sa mga Repormador, laing prosesyon, nga may tumong nga hilabihan ka lahi, miagi sa kadalanan sa Paris.” The Great Controversy, 230.

1789 marked the rebellion of the thirteenth letter for the two horned beast of the United States, and the first letter for the two-horned beast of France. France’s middle letter was 1793, when the king of France had his head removed, and Napoleon represented the last letter when he took control of the government in 1799. The signature of “truth” in the history of the overthrow of France, represented by 1789, 1793, and 1799 is a prophetic wheel that is tied together with the prophetic wheel of 1776, 1789, and 1798.

Ang 1789 nagtimaan sa rebelyon sa ikanapulog-tulo nga letra alang sa mananap nga may duha ka sungay sa Estados Unidos, ug sa unang letra alang sa mananap nga may duha ka sungay sa Pransiya. Ang tunga-tungang letra sa Pransiya mao ang 1793, sa dihang ang hari sa Pransiya giputlan sa ulo, ug si Napoleon nagrepresentar sa kataposang letra sa dihang iyang gikuha ang pagpugong sa gobyerno niadtong 1799. Ang pirma sa “kamatuoran” diha sa kasaysayan sa pagkapukan sa Pransiya, nga girepresentahan sa 1789, 1793, ug 1799, mao ang usa ka propetikong ligid nga gitaod pag-usa uban sa propetikong ligid sa 1776, 1789, ug 1798.

Both histories contain the two most famous signatures in human history, thus tying the divine signature of “truth” together with two human signatures. Both wheels are connected with the thirteenth letter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period from the slaying of the two witnesses in 2020, until they stood up in 2023, which is marked by October 7, 2023.

Ang duha ka kasaysayan naglangkob sa duha ka labing bantogang pirma sa kasaysayan sa tawo, sa ingon nagdugtong sa balaang pirma sa “kamatuoran” uban sa duha ka tawhanong pirma. Ang duha ka ligid nalambigit sa ikanapulog-tulo nga letra sulod sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang panahon gikan sa pagpatay sa duha ka mga saksi niadtong 2020, hangtod sila mitindog niadtong 2023, nga gimarkahan sa Oktubre 7, 2023.

We will continue our study in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuon sa sunod nga artikulo.

Back to Articles