Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-One

Ang Tinagong Kasaysayan sa Bersikulo Kwarenta - Numero Baynte-uno

The Second Woe - Part Eight - Ezekiel Number Two

Ang Ikaduhang Kaalaotan – Bahin Walo – Ezekiel Numero Dos

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”

Si Ezekiel nagrepresentar niadtong mga gipahigayonan sa usa ka buluhaton sa pagtulon-an pinaagi sa León sa banay ni Juda, ug ang Iyang sukaranang pagtulon-an mao ang “linya ibabaw sa linya.”

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.

> Kaniya siya miingon, Kini mao ang kapahulayan diin inyong mapahulay ang gikapuyan; ug kini mao ang pagpasig-uli: apan sila dili buot mamati. Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan. Isaias 28:12, 13.

Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Passover. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.

Sa pagkakaron ang Leon sa banay ni Juda nagabukas sa basahon ni Ezekiel. Gipahibalo kita nga si Ezekiel usa ka pari sa ikakatloan ka tuig, bisan kon ang “katloan” nagrepresentar sa iyang simbolikong panuigon ingon nga pari, o sa ikakatloan ka tuig sa linya sa panagna nga nagsugod sa Dakong Paskuwa ni Josias. Ang kataposang pagkapari sa ulahing mga adlaw mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang karaang literal nga mga kasaysayan naghulagway daan sa usa ka simbolikong kasaysayan sa ulahing mga adlaw.

> But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.

> Apan pagatawgon nga mga Saserdote ni Jehova; ang mga tawo motawag kaninyo nga mga Ministro sa atong Dios; kamo mokaon sa mga bahandi sa mga Hentil, ug sa ilang himaya kamo magapangandak sa inyong kaugalingon. Isaias 61:6.

Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.

Si Ezekiel maoy usa ka simbolo sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw—ang sagradong kasaysayan nga giila sa matag pamatuod sa tagna. Kana nga sagradong kasaysayan mao ang kalihokan sa ikatulong manulonda, nga sa pinasahi gilarawan daan sa kalihokan sa unang manulonda niadtong 1840. Ang kalihokan sa unang manulonda mao ang alpha nga manulonda sa tulo ka mga manulonda ug ang ikatulo mao ang omega nga manulonda. Busa si Ezekiel nahimutang uyon kang Pedro sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang simbolikong kasaysayan diin nahimutang silang Pedro ug Ezekiel gilarawan ingon nga kasaysayan sa Panium.

## The Little Book

Ang Gamay nga Basahon

Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.

Gikuha ni Ezekiel ang gamayng basahon, maingon sa gibuhat ni Juan diha sa Pinadayag 10.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

> Apan ikaw, anak sa tawo, pamati sa akong gisulti kanimo; ayaw pagmasinupakon sama nianang masinupakong panimalay: bukha ang imong baba, ug kaona ang akong ihatag kanimo. Ug sa dihang mitan-aw ako, ania karon, may kamot nga gituy-od nganhi kanako; ug, tan-awa, diha niana ang usa ka linukot nga basahon; Ug iyang gibuklad kini sa akong atubangan; ug kini sinulatan sa sulod ug sa gawas: ug didto nahisulat ang mga pagminatay, ug pagbangotan, ug pagkaalaot. Labut pa miingon siya kanako, Anak sa tawo, kaona ang imong hikaplagan; kaona kining linukot, ug lumakaw, isulti sa panimalay sa Israel. Busa gibukhad ko ang akong baba, ug iyang gipakaon ako niadtong linukot. Ug miingon siya kanako, Anak sa tawo, pakan-a ang imong tiyan, ug pun-a ang imong mga tinai niining linukot nga akong gihatag kanimo. Unya gikaon ko kini; ug kini diha sa akong baba sama sa dugos tungod sa katam-is. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.

Sa Pinadayag 10, gikaon ni Juan ang gamayng basahon, ug ang tibuok kapitulo nagrepresentar sa pagpakita sa gahum sa Dios sukad Agosto 11, 1840 hangtod Oktubre 22, 1844.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Ang manulonda nga naghiusa sa pagpahibalo sa mensahe sa ikatulong manulonda mao ang magadan-ag sa tibuok kalibotan pinaagi sa iyang himaya. Usa ka buluhaton nga may tibuok-kalibotang kasakupan ug dili naandan nga gahum ang dinhi gitagna. Ang kalihokang Advento sa 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod dihay labing dakong relihiyosong pagpakabana nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagalabwan sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.

Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Si Ezequiel nahiuyon kang Juan diha sa ikanapulog kapitulo sa Pinadayag, busa si Pedro, Juan ug Ezequiel nagbarug nga magkauban sa ilang gitagana nga dapit sa panahon sa pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.

Ang 1840 hangtod 1844 nagrepresentar sa usa ka yugto nga upat ka tuig nga nagsugod sa dihang ang tagna sa panahon nga nagsugod uban sa usa ka yugto nga usa ka gatus ug kalim-an ka tuig niadtong Hulyo 27, 1299. Kadtong “lima ka bulan” natapos ug midugtong sa tagna sa panahon nga tulo ka gatus kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw nga nahuman niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang ang mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios gipadayag hangtod sa Oktubre 22, 1844. Unya mihunong ang paggamit sa matagnaong panahon.

> And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

> Ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan, nga mao ang nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay panahon. Pinadayag 10:6.

Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.

Ang matagnaong panahon natapos isip usa ka balido nga paggamit sa tagna niadtong Oktubre 22, 1844. Si Ezekiel, si Pedro, ug si Juan matag usa nagrepresentar sa mga maalamong ulay sa Dios sa kalihukan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda ug usab sa kalihukan sa ikatulong manulonda.

## Visions

Mga Panan-awon

The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.

Ang unang “onse” ka mga kapitulo sa Ezekiel nagapresentar ug usa ka sunod-sunod nga mga “panan-awon” sumala sa gipahayag sa bersikulo uno sa kapitulo uno.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Karon nahitabo sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat nga bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang ania ako uban sa mga binihag sa daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naabli, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Ezekiel 1:1.

The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.

Ang “mga panan-awon” sa unang onse ka mga kapitulo unang gihatag sa kapitulo uno didto sa daplin sa suba sa Chebar, unya kini gipadako pa diha sa panan-awon sa kapitulo tres sa “kapatagan,” ug unya pag-usab sa panan-awon sa kapitulo otso sa Jerusalem. Ang tulo ka mga dapit—ang suba sa Chebar, ang kapatagan, ug ang Jerusalem—nagrepresentar ug tulo ka mga panan-awon nga sa tingub naghimo ug usa ka panan-awon, nga mao ang “mga panan-awon” sa bersikulo uno ug sa unang ‘onse’ ka mga kapitulo.

## Jubilee

Hubileo

Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.

Ang pag-isip sa ikakatloan ka tuig ingon nga ikakatloan ka tuig sa siklo sa Jubileo nga nagsugod sa bantugang Pasko ni Josias, ug unya natapos sa Oktubre 22, sayon ra nga mapamatud-an, kay kadtong partikular nga laray sa sagradong kasaysayan malinaw nga gipakita, linya ibabaw sa linya, nga adunay labaw sa usa ka saksi. Pananglitan; ang Pasko nagrepresentar sa mga pista sa Tingpamulak ug ang adlaw sa pagtabon-sa-sala nagrepresentar sa mga pista sa Tinghunlak. Busa, ang Levitico baynte-tres nahiuyon sa siklo sa Jubileo nga nagsugod kang Josias. Aduna pay ubang mga laray nga nahiuyon sa kasaysayan nga girepresentahan ni hari Josias hangtod sa Oktubre 22, 573 BC. Ang historikal nga katumanan sa Oktubre 22, 573 BC sa usa ka tuig sa Jubileo gisuportahan sa mga historyador.

The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.

Ang mga kronolohista sa kinatibuk-an komportable sa pagbutang sa adlaw sa pagtabon-sa-sala sa Oktubre 22, 573 BC, ug ang Dakong Paskuwa ni Josias sa 622 BC usa usab ka petsang gidawat niadtong mga biblikanhong kronolohista. Ang Paskuwa, nga simbolo sa mga kasaulogan sa tingpamulak, nagsugod ug usa ka kap-atan ug siyam ka tuig nga siklo sa Jubileo, nga natapos sa simbolo sa mga kasaulogan sa tinghunlak sa adlaw sa pagtabon-sa-sala. Ang pito ka semana sa mga tuig nga naglangkob sa kap-atan ug siyam ka tuig maoy mga simbolo sa Igpapahulay sa yuta.

> “In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.

> “Sa matag panid, bisan kini kasaysayan, o sugo, o panagna, ang mga Kasulatan sa Daang Tugon gidan-agan sa himaya sa Anak sa Dios. Sangtang kini pinasukad sa balaang pagtukod, ang tibuok nga sistema sa Judaismo maoy usa ka hiniusang panagna sa maayong balita. Kang Cristo “ang tanang mga manalagna nagapamatuod.” Mga Buhat 10:43. Gikan sa saad nga gihatag kang Adan, paubos pinaagi sa kaliwatan sa mga patriarka ug sa legal nga laraw, ang mahimayaong kahayag sa langit nagpatin-aw sa mga tunob sa Manunubos. Ang mga manalagna nakakita sa Bitoon sa Betlehem, sa Shilo nga moabot, samtang ang mga butang sa umalabot milabay sa ilang atubangan diha sa usa ka misteryosong prosesyon. Sa matag halad napakita ang kamatayon ni Cristo. Sa matag panganod sa incienso mitungas ang Iyang pagkamatarong. Sa matag trumpeta sa tuigng pangilin ang Iyang ngalan gipatugbaw. Diha sa makahahadlok nga tinago sa labing balaan nga dapit nagpuyo ang Iyang himaya.” The Desire of Ages, 211.

## Seventeen

Napulog pito

Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.

Si Zedekias gidala ngadto sa Babilonia sa dihang napukan ang Jerusalem napulog-upat ka tuig sa wala pa ang 573 BC. Giila sa mga historyador nga Judio ang siklo sa Jubileo sukad kang Josias niadtong 622 hangtod sa Oktubre 22, 573 ingon nga ika-17 nga siklo sa Jubileo. Ang yugto gikan sa gubat sa Raphia ngadto sa gubat sa Panium napulog-pito ka tuig. Si Ptolemy mao ang madaogong panig sa gubat sa Raphia, ug siya naghari ingon nga hari sa habagatan sulod sa napulog-pito ka tuig. Gikan sa Edict of Milan hangtod sa pagbahin ni Constantine sa iyang imperyo niadtong 330, napulog-pito ka tuig. Sa ika-napulog-pito nga siklo sa Jubileo gilaglag ang Jerusalem ni Nabucodonosor.

> For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.

> Kay ang mga anak sa Israel magapabilin sulod sa daghang mga adlaw nga walay hari, ug walay principe, ug walay halad, ug walay larawan, ug walay epod, ug walay terapim: Human niini ang mga anak sa Israel mobalik, ug mangita kang Jehova nga ilang Dios, ug kang David nga ilang hari; ug mangahadlok kang Jehova ug sa iyang kaayo sa ulahing mga adlaw. Oseas 3:4, 5.

Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.

Si Hosea naghisgot ug usa ka hilisgutan nga adunay tuwirang kalabutan sa pagkabinihag ni Zedekias, bisan pa man kini nagrepresentar usab sa sinugdanan sa pagkabinihag alang sa amihanang gingharian niadtong 723 BC. Ang hinungdan nga ang teksto ni Hosea nagkadugtong sa pagpamatuod ni Ezekiel may kalabutan sa pagsalikway sa Dios sa dihang ang Israel miinsistir sa usa ka tawhanong hari. Ang tinguha sa Israel nga pagaharian sa usa ka tawhanong hari, imbis sa usa ka Balaang Hari, gihulagway ingong “ang garbo sa inyong gahum” diha sa paghukom sa “pito ka panahon” sa Levitico 26.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Ug kon tungod niining tanan dili pa gayud kamo mamati kanako, nan silotan ko kamo sa makapito pa ka labi tungod sa inyong mga sala. Ug gub-on ko ang pagkamapahitas-on sa inyong gahum; ug himoon ko ang inyong langit nga sama sa puthaw, ug ang inyong yuta nga sama sa tumbaga. Leviticus 26:18, 19.

The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.

Ang “garbo sa inyong gahum” nagrepresentar sa tinguha sa Israel nga mahimong sama sa kalibotan ug magbaton sa ilang kaugalingong hari. Ang pagtangtang sa hari gikan sa amihanang gingharian sa 723 BC ug unya ang pagkabihag ni Haring Zedekias sa habagatang gingharian sa 586 BC nagrepresentar sa pagbungkag sa “garbo” sa karaang Israel, ug ang garbo nagauna sa pagkapukan. Sa tagna sa Biblia, ang usa ka “gahum” maoy usa ka hari o gingharian, ug ang garbo sa Israel sa pagsiguro ug tawhanong hari nagtimaan sa pagsalikway sa teokrasya ug sa Balaan nga Hari.

> And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.

> Ug nahitabo, sa diha nga tigulang na si Samuel, nga iyang gihimo ang iyang mga anak nga mga maghuhukom ibabaw sa Israel. Karon ang ngalan sa iyang kamagulangan mao si Joel; ug ang ngalan sa iyang ikaduha, si Abias: sila mga maghuhukom didto sa Beersheba. Ug ang iyang mga anak wala maglakaw sa iyang mga dalan, kondili misimang sunod sa kahakog sa ganansiya, ug midawat ug mga hiphip, ug gipahisalaag ang hukom. Unya ang tanang mga anciano sa Israel nagtigum sa ilang kaugalingon, ug miadto kang Samuel didto sa Rama, Ug miingon kaniya, Tan-awa, ikaw tigulang na, ug ang imong mga anak wala maglakaw sa imong mga dalan: busa karon himoi kami ug hari aron maghukom kanamo sama sa tanang mga nasud. Apan ang maong butang nakapahimuot nga dili kang Samuel, sa diha nga sila miingon, Hatagi kami ug hari aron maghukom kanamo. Ug si Samuel nag-ampo ngadto sa Ginoo. Ug ang Ginoo miingon kang Samuel, Pamati sa tingog sa katawhan sa tanan nga ilang igaingon kanimo: kay wala ka nila isalikway, kondili ako ang ilang gisalikway, aron dili ako maghari ibabaw kanila. Sumala sa tanang mga buhat nga ilang gibuhat sukad sa adlaw nga gidala ko sila gikan sa Egipto hangtod niining adlawa, nga pinaagi niini ilang gibiyaan ako, ug nag-alagad sa ubang mga dios, mao man usab ang ilang gibuhat kanimo. Busa karon pamatii ang ilang tingog: hinoon pagbuhat ug maligdong nga pagpamatuod ngadto kanila, ug ipakita kanila ang pamaagi sa hari nga magahari ibabaw kanila. 1 Samuel 8:1–9.

It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”

Kinahanglan nga timan-an nga niadtong higayona gisalikway sa Israel dili lamang ang Dios ingon nga ilang hari, kondili usab ang Espiritu sa Propesiya, nga girepresentahan ni Samuel, kay nagaingon kini, “ila akong gibiyaan, ug nag-alagad sa laing mga dios, mao man usab ang ilang gibuhat kanimo.”

> “Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “Si Satanas mao... sa kanunay nagapugos sa peke—aron ipahisalaag gikan sa kamatuoran. Ang labing ulahing limbong gayud ni Satanas mao ang paghimo nga walay kapuslanan ang pagpamatuod sa Espiritu sa Dios. ‘Diin walay panan-awon, ang katawohan mangahanaw’ (Proverbio 29:18). Si Satanas molihok sa matinugotong paagi, sa nagkalainlaing mga pamaagi ug pinaagi sa nagkalainlaing mga kasangkapan, aron uy-ogon ang pagsalig sa salin nga katawohan sa Dios diha sa tinuod nga pagpamatuod.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “Adunay pagdumot nga pagadagdokon batok sa mga Pagpamatuod nga sataniko ang kinaiya. Ang mga lihok ni Satanas mao ang pagpalig-on sa pagduhaduha ug pagpakurog sa pagtoo sa mga iglesia diha kanila, tungod niining katarungan: si Satanas dili makabaton ug ingon ka hayag nga dalan aron ipasulod ang iyang mga paglimbong ug mabihag ang mga kalag diha sa iyang mga limbong kon ang mga pasidaan ug mga pagbadlong ug mga tambag sa Espiritu sa Dios pagatamdon.” Selected Messages, book 1, 48.

The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”

Ang katapusang paglimbong batok sa teokrasya sa karaang Israel maoy usa ka pagsalikway dili lamang sa Dios, kondili usab sa Espiritu sa Tagna. Kana nga pagsalikway niadtong 1097 BC naghulagway sa katapusang paglimbong sa Laodicean nga Seventh-day Adventism niadtong 1863. Ang “pito ka mga panahon” sa Levitico baynte-sais mao ang Pulong sa Dios, ug ang Espiritu sa Tagna nagaingon mahitungod sa “pito ka mga panahon” nga kini “dili angay usbon.”

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “Nakita ko nga ang tsart sa 1843 gimandoan pinaagi sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero nahisubay sumala sa Iyang gusto; nga ang Iyang kamot diha sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang Iyang kamot gikuha na.” Early Writings, 74.

The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.

Ang Espiritu sa Tagna dayag nga miuyon sa “pito ka panahon,” ug ang iyang pag-uyon maoy usa ka pasidaan nga dili usbon ang mga numero sa tsart, diin ang "pito ka panahon" anaa sa tunga nga kolum ug sa ibabaw nga tuo nga kanto. Uban sa peke nga tsart ni Uriah Smith niadtong 1863, misugod ang hinay-hinayng pagsalikway sa mga patukoranan nga kamatuoran, nga gihulagway pinaagi sa karaang Israel diha sa ilang pagsalikway sa Dios, ug ang Espiritu sa Tagna nagpaila sa pagrebelde sa 1863. Ang petsa sa pagrebelde sa 1863 nahiuyon sa propetikong linya nga gipadayag diha sa basahon ni Ezekiel. Niadtong linya sa kasaysayan, ang kataposan mao ang pagkalaglag sa Jerusalem, nga maoy hulagway sa balaod sa Domingo. Ang 1863 ngadto sa umalabot nga balaod sa Domingo gihulagway pinaagi sa kasaysayan ni hari Saul niadtong 1097 BC hangtod kang Zedekiah niadtong 586 BC.

Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.

Si Zedekias gidala nga binihag ngadto sa Babilonia napulog-upat ka tuig sa wala pa ang Jubilee sa 573 BC. Ang ikanapulog-pito nga siklo sa Jubilee nagsugod niadtong 622 BC, ug sa ikakatloan ka tuig si Ezekiel gipahimutang ingon nga saserdote niadtong 591 BC, ug unya lima ka tuig sa ulahi gilaglag ang Jerusalem niadtong 586 BC. Gilaglag kini sa mao rang adlaw sa tuig nga gilaglag usab kini sa ikaduhang higayon niadtong AD 70 pinaagi kang Tito. Ang bersikulo uno sa Ezekiel uno mao ang lima ka tuig sa wala pa ang pagkalaglag sa Jerusalem ug napulog-siyam ka tuig sa wala pa ang panan-awon sa templo sa kapitulo cuarenta.

> In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

> Sa ikakaluhaan ug ikalimang tuig sa among pagkabinihag, sa sinugdan sa tuig, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, sa ikapulo ug ikaupat ka tuig human mapukan ang siyudad, niadtong maong adlaw gayud ang kamot sa Ginoo diha kanako, ug gidala niya ako didto. Ezekiel 40:1.

For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.

Tungod sa pagkamasupilon ngadto sa tugon sa Igpapahulay sa yuta, gipaila sa Dios nga ang “pito ka panahon” mao ang tunglo alang sa pagkamasupilon ngadto sa ikapitong-tuig, nga mao ang Igpapahulay sa yuta. Ang “panahon” usa ka tuig, ug ang “tuig” may tulo ka gatus ug kan-uman ka adlaw, ug ang pito ka panahon nga gipadaghan sa tulo ka gatus ug kan-uman maoy duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig. Ang mga Millerite tingali wala mogamit sa pahayag nga “ang baynte singko baynte,” apan ang ilang duha ka sagradong tsart parehong nagtimaan sa numero sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig.

The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.

Ang pagmantala sa tunglo sa pito ka mga panahon ibabaw sa amihanang gingharian sa Israel ug sa habagatang gingharian sa Juda mao ang nahauna, o mahimo mong isulti nga “pundasyonal,” o mahimo pa gani nimo isulti nga mao ang “alpha” nga pagsabot ni William Miller. Niadtong 1863 ang Laodicean nga Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw misalikway sa pundasyonal nga pagsabot sa mga nadiskobrehan ni Miller; mga “nadiskobrehan” nga nagrepresentar sa tibuok pundasyon sa kalihokang Millerite. Ang Inspirasyon mipasidaan sa tin-aw nga paagi nga kini mahimong mahitabo, ug kini nahitabo, ug nahitabo kini sa dugay nang panahon.

The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.

Ang patukoranan sa templo nga gitukod pag-usab human sa pagkabinihag sa Babilonia nahuman sulod sa kasaysayan sa nahaunang sugo, ug sa wala pa ang ikaduhang sugo. Ang templo hingpit nga natukod sulod sa kasaysayan sa ikaduhang sugo. Sa ikatulong sugo ang nasodnong pagkagamhanan gipahiuli ngadto sa literal nga karaang Israel. Si William Miller nagrepresentar sa nahaunang manulonda nga miabot niadtong 1798 ug gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840. Ang ikaduhang manulonda miabot human mapahimutang ang mga patukoranan, ingon sa girepresentahan sa 1843 chart, nga gipatik niadtong Mayo sa 1842. Sa nahaunang kasagmuyo sa 1844, ang alpha nga kasagmuyo sa 1844, ang ikaduhang manulonda ug usab ang panahon sa paglangan diha sa sambingay sa mga ulay miabot, ug sa dihang ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihatagan ug gahum sa Exeter camp meeting ang templo nahuman. Unya sa dako, o omega, nga kasagmuyo sa 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit miadto sa Iyang templo, sa katumanan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig nga nagsugod sa ikatulong sugo ug natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda.

Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.

Si Josias, nagkahulogan ug “ang patukoranan sa Dios.” Bisan si hari Josias o si Josiah Litch; silang duha mga simbolo sa mga patukoranan, ingon sa girepresentar sa kasaysayan sa unang sugo ug ingon usab sa girepresentar sa mga kapistahan sa tingpamulak nga gipadayag sa unang baynte-dos ka bersikulo sa Levitico baynte-tres. Ang mga patukoranan, ang mga kapistahan sa tingpamulak, ug ang unang sugo, silang tanan mga simbolo sa 1840 ug sa paghatag ug gahum sa unang manulonda. Ang Oktubre 22, 573 BC, ingon sa gipadayag sa Ezequiel kapitulo kuwarenta ug bersikulo uno, usa ka simbolo sa Oktubre 22, 1844 ug sa pag-abli sa paghukom sa mga patay, ug simbolo usab sa Septyembre 11, 2001 sa pag-abli sa paghukom sa mga buhi. Bisan kinsa nga nagsunod niini nga mga artikulo kinahanglan mahibalo sa mga pag-aplikar nga akong gigamit.

Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.

Si Ezekiel usa ka simbolo sulod sa kasaysayang mapanagnaon nga girepresentahan sa iyang mga sinulat. Atua si Ezekiel sa dihang ang kaluhaan ug lima ka mga tawo miyukbo sa adlaw sa katapusan sa kapitulo otso. Atua usab siya sa misunod nga mga kapitulo sa dihang ang “pagpatik nga gisundan sa pagpamatay” gidala ibabaw sa Jerusalem, nga giila ni Ellen White nga mao ang iglesya nga Seventh-day Adventist. Sa unang onse ka mga kapitulo, si Ezekiel gidala ngadto sa langitnong santuwaryo aron modawat sa iyang mga pahimangno, maingon nga ang mga Millerite gitawag sa pagbuhat niini niadtong 1844, ug maingon usab nga kining kalihokan gitawag karon sa pagbuhat niini.

> Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

> Busa si Ezekiel nahimong usa ka ilhanan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat, mao usab ang inyong pagabuhaton; ug sa moabut kini, mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoong Dios. Ezekiel 24:24.

## When This Cometh

Sa Diha Nga Kini Moabot

When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”

Sa dihang moabot kita sa punto sa ulahing mga adlaw nga ang mga butang nga gihulagway ni Ezekiel nagasubli taliwala sa katawohan sa Dios, nan nahiabot na kita sa timaan ni Ezekiel. Sa dihang masayran mo nga si Ezekiel nagarepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug masayran mo kini sa giladmon sa pagtuo ug pagsabot nga nagabaton sa binalaan nga pagpaabut nga ang tanan nga gihulagway ni Ezekiel sa iyang mga sinulat nagatipo sa usa ka balaang han-ay sa mga hitabo sa ulahing mga adlaw nga nagalakip sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo—sa dihang masayran mo kana, nan “kamo makaila” nga “ang Ginoo” mao ang “Dios.”

We will continue these thoughts in the next article.

Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.

Back to Articles