Article

# Elijah - Number Five

Elias — Numero Singko

Prophetic Silence

Propetikong Kahilom

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

Sa dihang gipatawag ni Elias ni Ahab ang tibook Israel ngadto sa Carmel, kini maoy naglandong daan sa pagdala sa Dios sa iglesia gawas sa mga Mangitngit nga Kapanahonan niadtong 1798 human sa tulo ug tunga ka tuig nga paglutos, ug sa paggiya kanila ngadto sa 1844 ug pagkahuman ngadto sa 1863. Kining tulo ka mga petsa mao ang katapusang tulo ka mga timaan sa dalan sa estruktura sa “pito ka mga panahon” sumala sa gipahimutang ni Isaias sa ikapitong kapitulo.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

Ang mao gihapong kasaysayan sa 1798, 1844, ug 1863 gitinguha usab pinaagi sa hulagway sa dihang gipangulohan ni Moises ang mga anak sa Israel gikan sa pagkaulipon sa Ehipto paingon sa Bukid sa Sinai. Ang kasaysayan sa nahaunang ug sa ikaduhang mga manulonda nagrepresentar sa kalihukang Millerite nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798 ug mipadayon hangtod nga ang maong kalihukan nahimong usa ka iglesia niadtong 1863. Si Elias ug si Moises mao ang duha ka pangunang mga saksi sa kasaysayan sa Millerite, ug sila usab mao ang duha ka pangunang mga saksi diha sa basahon sa Pinadayag sa panahon sa ikatulong manulonda.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

Ang kalihokan sa mga Millerite maoy nagtimaan sa sinugdanan sa walay-kataposang ebanghelyo sa Pinadayag 14, ug ang Future for America maoy nagtimaan sa katapusan. Tali sa sinugdanang kalihokan sa mga Millerite ug sa katapusang kalihokan, atong makita ang Iglesia Adventista del Séptimo Día. Sumala sa mga historyador sa iglesia Adventista niadtong 1856, ang salin sa kalihokan sa mga Millerite misulod sa kahimtang sa Laodicea, sa ingon nagtapos sa yugto sa Filadelfia nga nagrepresentar sa 1798 hangtod sa 1856.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

Sa miaging artikulo among gipakita nga ang inspirasyon nagpatakdo sa kapakyasang kasinatian sa pagtabok sa Mapulang Dagat uban sa dakong kapakyasan sa 1844. Niana nga punto, ang pagsulay mahitungod sa Igpapahulay ingon sa gihulagway pinaagi sa manna miabot sa kasaysayan ni Moises. Sa mao gihapong matagnaong punto, ang kahayag nga miabut gikan sa Labing Balaan nga Dapit nagsugod sa usa ka proseso sa pagsulay ug paghinlo nga nagsugod sa Igpapahulay, alang niadtong mga mitabok sa dagat ug misulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaan nga Dapit. Ang proseso sa pagsulay nga miuna sa 1844 nagsugod sa kasaysayan ni Moises sa iyang pagkatawo ug alang sa mga Millerite sa 1798 uban sa pagdugang sa kahibalo nga giila ni Daniel nga magapamunga ug tulo ka hugna nga proseso sa pagsulay nga nagdala ngadto sa paghukom.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Daghan ang maputli, ug mapaputi, ug pagatintalon; apan ang mga dautan magabuhat sa kadautan: ug walay bisan usa sa mga dautan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

Ang pag-abli sa paghukom niadtong Oktubre 22, 1844, gitipohan pinaagi sa paghukom kang Paraon nga nagsugod sa mga kamagulangan sa Egipto ug natapos sa katubigan sa Mapulang Dagat. Sa dihang ang mga manggialamon misulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit, o mitabok latas sa Mapulang Dagat, ang proseso sa pagsulay nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798 nagpadayon lampas pa sa 1844. Sa kasaysayan ni Moises, kini girepresentahan pinaagi sa napulo ka mga pagsulay, diin napakyas ang Israel sa matag lakang. Ang ulahing pagsulay sa napulo mao kadtong gisusi sa napulog-duha ka mga maniniid ang Yutang Saad. Ang unang pagsulay sa kasaysayan ni Moises mao ang pagsulay sa manna nga nagrepresentar sa Igpapahulay, ug alang sa mga Millerita ang Igpapahulay giila ingon nga unang pagsulay human sa Oktubre 22, 1844. Sanglit ang unang pagsulay mao ang Igpapahulay sa duruha ka managsama nga mga kasaysayan, ang misunod nga siyam ka mga pagsulay sa kasaysayan ni Moises nagaila nga human sa 1844, aduna untay sunod-sunod nga mga pagsulay nga magdala ngadto sa pagsulod sa Yutang Saad o sa kamingawan sa kamatayon. Ang 1863 nagrepresentar sa katapusang pagsulay alang sa kalihukang Millerita. Sugdan nato kini nga pagtan-aw sa dihang ang napulog-duha ka mga maniniid mipauli uban sa ilang mga taho mahitungod sa Yutang Saad.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> Ug mibalik sila gikan sa pagsusi sa yuta tapos sa kap-atan ka adlaw. Ug miadto sila ug miabut kang Moises, ug kang Aaron, ug sa tibook nga katilingban sa mga anak sa Israel, didto sa kamingawan sa Paran, sa Kades; ug ilang gidala balik ang taho ngadto kanila, ug ngadto sa tibook nga katilingban, ug ilang gipakita kanila ang bunga sa yuta. Ug ilang gisuginlan siya, ug miingon, Miadto kami sa yuta diin ikaw nagpadala kanamo, ug sa pagkamatuod nagapaagay kini ug gatas ug dugos; ug mao kini ang bunga niini. Apan ang katawohan nga nagpuyo sa yuta kusgan, ug ang mga siyudad kinutaan ug dagku kaayo; ug labut pa nakita namo didto ang mga anak ni Anak. Ang mga Amalecanhon nagpuyo sa yuta sa habagatan; ug ang mga Hetehanon, ug ang mga Jebusehanon, ug ang mga Amorehanon, nagpuyo sa kabukiran; ug ang mga Canaanhanon nagpuyo daplin sa dagat, ug sa daplin sa Jordan. Ug gipahilom ni Caleb ang katawohan sa atubangan ni Moises, ug miingon, Manungas kita dayon, ug panag-iyahon kini; kay arang gayod kita sa pagbuntog niini. Apan ang mga lalake nga mitungas uban kaniya miingon, Dili kita arang sa pagtungas batok sa katawohan; kay sila labi pang kusgan kay kanato. Ug nagdala sila ug dautang taho mahitungod sa yuta nga ilang gisusi ngadto sa mga anak sa Israel, nga nagaingon, Ang yuta nga among giagian sa pagsusi niini, mao ang yuta nga nagalamoy sa mga pumoluyo niini; ug ang tanang katawohan nga among nakita didto mga tawo nga hatag-as ug tindog. Ug didto nakita namo ang mga higante, ang mga anak ni Anak, nga nangagikan sa mga higante: ug sa among kaugalingong pagtan-aw sama kami sa mga dulon, ug ingon man usab kami sa ilang pagtan-aw. Mga Numero 13:25–33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

Kining tudlôna gikan sa Mga Numero adunay pipila ka mahinungdanon kaayong mga kamatuoran nga angay timan-an, nga mahimong sayon ra nga dili mamatikdan kon ang kasaysayan nga girepresentahan niini dili hunahunaon ingon nga nagatipolohiya sa kalihukang Millerite. Usa ka punto mao nga ang mga rebelde nga may “daotang taho” napakyas sa ilang ikanapulo ug katapusang pagsulay, ug niadtong katapusang pagsulay duha ka hut-ong sa mga tawo ang gipadayag. Ang duha ka hut-ong nga nagakahugpong sa tibuok kasaysayan sa miaging siyam ka mga pagsulay nagpadayag sa ilang mga kinaiya sumala sa kon hain nga “taho” ang ilang gipili nga dawaton. Sa 1863, ang Millerite Adventism misalikway sa taho ni Moises ingon sa girepresentahan sa tagna sa pagkaulipon diha sa Levitico 26. Ang taho nga gipresentar nila Josue ug Caleb mao lamang ang pag-usab sa “taho” sa Dios sa tibuok kasaysayan sa ilang kaluwasan gikan sa pagkaulipon. Gikan sa pagkahimugso ni Moises padayon, gisaad sa Dios nga Iyang kuhaon sila gikan sa pagkaulipon ug dad-on ngadto sa yuta nga gisaad kang Abraham sa gatusan na ka tuig sa wala pa. Si Josue ug Caleb nagarepresentar niadtong nanindog ibabaw sa patukoranan nga taho; ang laing napulo ka mga maniniid misalikway nga ang Dios sa pagkatinuod maoy naghatag niana nga taho.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> Ug ang tibook nga katilingban mipatugbaw sa ilang tingog ug mingtu-aw; ug ang katawohan mihilak niadtong gabhiona. Ug ang tanang mga anak sa Israel mingsung-aw batok kang Moises ug batok kang Aaron; ug ang tibook nga katilingban miingon kanila, Maayo pa unta kon nangamatay kami sa yuta sa Ehipto! o maayo pa unta kon nangamatay kami niining kamingawan! Ug nganong gidala man kami ni Jehova ngadto niining yutaa, aron mangapukan pinaagi sa pinuti, aron ang among mga asawa ug ang among mga kabataan mahimong tulokbonon? dili ba labi pang maayo alang kanamo ang mobalik ngadto sa Ehipto? Ug sila miingon ang usa sa usa, Magbutang kita ug usa ka pangulo, ug mobalik kita ngadto sa Ehipto. Mga Numeros 14:1–4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

Sa dihang niadtong 1863 si James White misulat ug usa ka artikulo sa Review and Herald nga nagsalikway sa pagsabot ni Miller sa “seven times” ug sa maong tuig usab si Uriah Smith nagmantala sa peke nga tsart nga walay bisan unsang pakisayran sa “seven times” sa Levitico, silang duha, si White ug si Smith, nagbutang sa daplin sa buluhaton ni William Miller ug gigamit ang biblikanhong pamaagi sa apostatang Protestantismo. Ang pamaagi sa mga apostata nga ila bag-o lang giila ingon nga mga “anak nga babaye sa Babilonia,” maoy gigamit ingon nga pangatarungan sa pagsalikway sa mensahe ni Miller nga gimandoan sa manulonda nga si Gabriel. Sa ikanapulo nga pagsulay alang sa karaang Israel sila sa dayag miingon, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” Ang kapakyasan sa ikanapulo ug katapusang pagsulay nakabase sa pagsalikway sa “report” nga nahiuyon sa report sukad pa sa sinugdan, ug sa tinguha sa pagbalik ngadto sa pagkaulipon sa Egipto. Sa dihang si Jeremias sa simbolikong paagi nagrepresentar niadtong mga napakyas sa ilang gilauman tungod sa napakyas nga tagna sa 1843, ang Dios sa piho mitawag kaniya sa pagbalik ngadto sa Dios ug sa iyang kanhing kapinit alang sa mensahe, apan nagsugo usab Kaniya nga dili gayod mobalik niadtong mga nailhan nga mga anak nga babaye sa Babilonia.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon ikaw mobalik, nan papabalikon ko ikaw, ug ikaw motindog sa akong atubangan; ug kon imong ipagula ang bililhon gikan sa walay bili, ikaw mamahimong sama sa akong baba; pabalika sila nganha kanimo, apan ayaw ikaw pagbali ngadto kanila. Jeremias 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

Niadtong 1863, si James White ug si Uriah Smith nagtudlo ug bag-ong kapitan aron magmando kanila pabalik sa dapit nga gisugo sila nga dili adtoan. Si Josue ug si Caleb nagrepresentar niadtong nangandoy sa pagpadayon sa unahan, si White ug si Smith nagrepresentar niadtong nangandoy sa pagbalik.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

Laing punto nga angay timan-an sa pahayag gikan sa basahon sa Numeros mao nga ang katapusang pagsukol, nga maoy naghukom nga ang tanang masinupakon mamatay sa kamingawan sulod sa mosunod nga kap-atan ka tuig, mao ang usa sa duha ka nag-unang reperensiya nga nagapahimutang sa prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig sa panagna sa Biblia, nga tingali mao ang labing mahinungdanong lagda sa panagna nga gigamit ni Miller sa pag-abli sa mensahe sa walay kataposang maayong balita ug sa unang manulonda. Ang laing biblikanhong saksi alang niini nga lagda makita diha sa basahon ni Ezequiel.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> Ug sa diha nga nahuman mo na kini, humigda ka pag-usab sa imong tuo nga kiliran, ug dad-on mo ang kasal-anan sa balay ni Juda sulod sa kap-atan ka adlaw: gitudlo Ko kanimo ang matag adlaw alang sa usa ka tuig. Ezekiel 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

Ang kasagarang dili mamatikdan mahitungod sa duha ka mga bersikulo nga nagtukod sa prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig mao ang historikal nga konteksto sa maong duha ka mga bersikulo.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Sumala sa gidaghanon sa mga adlaw nga inyong gisusi ang yuta, nga kap-atan ka adlaw, ang matag adlaw alang sa usa ka tuig, pagapas-anon ninyo ang inyong mga kasal-anan, bisan kap-atan ka tuig, ug inyong mahibaloan ang akong paglapas sa saad. Numeros 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

Ang bersikulo sa Mga Numero nahitabo sa sinugdanan sa karaang Israel ug nagrepresentar sa pagrebelde sa katawhan sa Dios nga may pakigsaad, ug ang bersikulo sa Ezekiel nahitabo sa katapusan sa karaang Israel ug nagrepresentar sa pagrebelde sa katawhan sa Dios nga may pakigsaad. Ang silot sa sinugdanan mao ang kamatayon didto sa kamingawan ug ang silot sa katapusan mao ang pagkaulipon sa yuta sa ilang mga kaaway. Ang prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig nagpasiugda sa pagrebelde sa usa ka katawhang may pakigsaad. Duha ka mga silot, usa sa sinugdanan ug usa sa katapusan, apan lahi ang duha. Ang nahauna mao ang kamatayon pinaagi sa hinayhinay nga pagkahanaw samtang nanaw sa kamingawan, ang naulahi mao ang pagkabinihag ug pagkaulipon sa literal nga Babilonia.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> Unya si Moises ug si Aaron mihapa sa ilang mga nawong sa atubangan sa tibook nga katigoman sa panagkatigum sa mga anak sa Israel. Ug si Josue ang anak ni Nun, ug si Caleb ang anak ni Jepune, nga mga lakip niadtong misusi sa yuta, nagisi sa ilang mga bisti; ug misulti sila sa tibook nga pundok sa mga anak sa Israel, nga nagaingon: Ang yuta nga among giagian aron sa pagsusi niini, usa ka hilabihang maayo nga yuta. Kong mahimuot ang Ginoo kanato, nan dad-on niya kita ngadto niining yutaa, ug ihatag kini kanato; usa ka yuta nga nagaagay sa gatas ug dugos. Apan ayaw kamo pagrebelde batok sa Ginoo, ni ayaw kahadlok sa katawohan sa yuta; kay sila tinapay alang kanato: ang ilang panalipod nabulag na gikan kanila, ug ang Ginoo nagauban kanato: ayaw sila kahadloki. Apan ang tibook nga katigoman nagsugo nga batohon sila sa mga bato. Ug ang himaya sa Ginoo mipakita sa tabernaculo sa panagkatigum sa atubangan sa tanang mga anak sa Israel. Ug ang Ginoo miingon kang Moises: Hangtod anus-a ba ako pagahagit-hagiton niining katawohana? ug hangtod anus-a ba sila dili motoo kanako, tungod sa tanang mga ilhanan nga akong gipakita sa taliwala nila? Silotan ko sila pinaagi sa kamatay, ug kuhaon ko gikan kanila ang panulondon; ug himoon ko ikaw nga usa ka nasud nga labi pang daku ug labi pang kusgan kay kanila. Ug si Moises miingon sa Ginoo: Nan ang mga Egiptohanon makadungog niini, (kay pinaagi sa imong gahum gikuha mo kini nga katawohan gikan sa taliwala nila;) ug ilang isugilon kini sa mga pumoluyo niining yutaa: kay nakadungog sila nga ikaw, Ginoo, ania sa taliwala niining katawohan, nga ikaw, Ginoo, makita sa nawong ug nawong, ug nga ang imong panganod nagatindog sa ibabaw nila, ug nga nagauna ikaw kanila, sa adlaw diha sa usa ka haligi nga panganod, ug sa gabii diha sa usa ka haligi nga kalayo. Karon kong pamatyon mo kining tibook nga katawohan ingon sa usa ka tawo, nan ang mga nasud nga nakadungog sa imong kabantog mosulti, nga magaingon: Tungod kay ang Ginoo wala makahimo sa pagdala niining katawohan ngadto sa yuta nga iyang gipanumpa kanila, busa iyang gipamatay sila didto sa kamingawan. Ug karon, nagapangaliyupo ako kanimo, ipadayag unta nga daku ang gahum sa akong Ginoo, sumala sa imong gipamulong, nga nagaingon: Ang Ginoo maantuson sa dugay, ug daku sa kalooy, nga nagapasaylo sa kasal-anan ug kalapasan, ug dili gayud magpasipala sa sad-an, nga nagapanimalos sa kasal-anan sa mga amahan ngadto sa mga anak hangtod sa ikatolo ug ikaupat nga kaliwatan. Pasayloa, nagapangaliyupo ako kanimo, ang kasal-anan niining katawohan sumala sa kadaku sa imong kalooy, maingon nga imong gipasaylo kining katawohan sukad sa Egipto hangtod karon. Numeros 14:5–19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

Ang kasaysayan nga gihulagway niini nga mga bersikulo nahimong usa ka biblikanhong simbolo nga gitawag nga “ang adlaw sa paghagit.” Ang “adlaw sa paghagit” gihisgotan sa Salmo nobenta’y singko, Jeremias trenta’y dos, ug Hebreohanon tres, apan dili nato hisgutan kana nga simbolo niining panahona. Adunay usa ka mahinungdanong prinsipyo nga gipaila sa miaging pahayag nga kinahanglan maila. Kini nga prinsipyo gihulagway usab sa manalagna nga si Samuel, ni Lucifer, ni Ellen White, ug siyempre ni Moises niining pahayag.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> Ug miingon sila kaniya, Tan-awa, tigulang na ikaw, ug ang imong mga anak wala maglakaw sa imong mga dalan: busa karon himoa kami ug usa ka hari aron maghukom kanamo sama sa tanang mga nasod. Apan kini nga butang nakapasubo kang Samuel, sa dihang miingon sila, Hatagi kami ug usa ka hari aron maghukom kanamo. Ug si Samuel nag-ampo ngadto sa Ginoo. Ug ang Ginoo miingon kang Samuel, Pamatii ang tingog sa katawohan sa tanan nilang gisulti kanimo: kay dili ikaw ang ilang gisalikway, kondili ako ang ilang gisalikway, aron dili ako maghari ibabaw kanila. Sumala sa tanan nilang mga binuhatan nga ilang gibuhat sukad sa adlaw nga gikuha ko sila gikan sa Egipto hangtod niining adlawa, diin ilang gibiyaan ako ug nag-alagad sa ubang mga dios, mao usab kana ang ilang gibuhat kanimo. Busa karon pamatia ang ilang tingog: apan sa gihapon pasidan-i sila sa labing solemne nga paagi, ug ipakita kanila ang pamaagi sa hari nga maghari ibabaw kanila. Ug gisugilon ni Samuel ang tanang mga pulong sa Ginoo ngadto sa katawohan nga nangayo kaniya ug usa ka hari. Ug miingon siya, Mao kini ang pamaagi sa hari nga maghari ibabaw ninyo: kuhaon niya ang inyong mga anak nga lalake, ug itudlo sila alang sa iyang kaugalingon, alang sa iyang mga karwahe, ug aron mahimong iyang mga magkakabayo; ug ang uban modagan sa unahan sa iyang mga karwahe. Ug magbutang siya alang sa iyang kaugalingon ug mga kapitan sa tagsa ka libo, ug mga kapitan sa tagsa ka kalim-an; ug ibutang niya sila sa pagdaro sa iyang yuta, ug sa pag-ani sa iyang abot, ug sa paghimo sa iyang mga galamiton sa gubat, ug sa mga galamiton sa iyang mga karwahe. Ug kuhaon niya ang inyong mga anak nga babaye aron mahimong mga maghuhumot, ug mga magluluto, ug mga magbubuhat ug tinapay. Ug kuhaon niya ang inyong mga kaumahan, ug ang inyong mga kaparrasan, ug ang inyong mga tanamanan sa olibo, bisan ang labing maayo kanila, ug ihatag kini sa iyang mga alagad. Ug kuhaon niya ang ikapulo sa inyong binhi, ug sa inyong mga kaparrasan, ug ihatag kini sa iyang mga opisyal, ug sa iyang mga alagad. Ug kuhaon niya ang inyong mga ulipon nga lalake, ug ang inyong mga ulipon nga babaye, ug ang inyong labing maayong mga batan-ong lalake, ug ang inyong mga asno, ug gamiton sila sa iyang buluhaton. Kuhaon niya ang ikapulo sa inyong mga karnero: ug kamo mahimong iyang mga ulipon. Ug managhilak kamo niadtong adlawa tungod sa inyong hari nga inyong pagapilion alang sa inyong kaugalingon; ug ang Ginoo dili mamati kaninyo niadtong adlawa. Bisan pa niana, ang katawohan midumili sa pagtuman sa tingog ni Samuel; ug miingon sila, Dili; kondili gusto kami ug usa ka hari ibabaw namo; aron kami usab mahisama sa tanang mga nasod; ug aron ang among hari maghukom kanamo, ug mogula sa among unahan, ug makig-away sa among mga gubat. Ug nadungog ni Samuel ang tanang mga pulong sa katawohan, ug gisubli niya kini sa mga dalunggan sa Ginoo. Ug ang Ginoo miingon kang Samuel, Pamatii ang ilang tingog, ug himoi sila ug usa ka hari. Ug si Samuel miingon sa mga tawo sa Israel, Panglakaw kamo, ang matag usa ngadto sa iyang lungsod. 1 Samuel 8:5–22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

Niining tudlúa ang karaang Israel sa Dios isip ilang hari, ug ang kasaysayan nagatudlo ngadto sa panahon sa dihang ilang gimantala nga wala silay hari gawas kang Cesar. Ilang gisalikway ang teokrasya sa Dios, ug miinsistir nga hatagan sila ug hari gikan sa ilang kaugalingong katawhan, apan sa katapusan nagmantala lamang nga ang ilang hari mao ang usa ka Romanong hari. Ang Romanong hari sa kaulahian nga mga adlaw mao ang papa sa Roma.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Apan sila misinggit, “Ipapahawa siya, ipapahawa siya, ilansang siya sa krus.” Miingon si Pilato kanila, “Ilansang ko ba sa krus ang inyong Hari?” Mitubag ang mga pangulong saserdote, “Wala kamiy hari gawas kang Cesar.” Juan 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

Ang pagsalikway sa teokrasya maoy hilabihan ka mapasipalahanon ug personal alang kang Samuel nga iyang nasabtan kini ingon nga pagsalikway sa iyang propetikong katungdanan. Apan gisiguro sa Dios nga masabtan ni Samuel nga ang ilang pagsalikway iya sa Dios, ug dili sa propeta. Kining duha ka mga pahayag nga naglatid sa propetikong relasyon ni Moises ug ni Samuel ngadto sa pagsukol sa karaang Israel, ang silot tungod sa pagsukol nga misunod dili mao ang katapusan alang sa karaang Israel. Aduna pa gihapoy usa ka pundok nga girepresentahan ni Josue ug ni Caleb nga mosulod sa Yutang Saad, ug sa sugilanon ni Samuel ang katapusan sa karaang Israel didto sa pagtapos sa mga hari sa Israel, dili sa sinugdan.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

Nangatarungan si Moises uban sa Dios aron magpadayon Siya sa paglihok uban sa karaang Israel, kay nangatarungan si Moises nga ang pagtapus kanila niadtong tungora magpasayop sa sagradong kasaysayan sa pagluwas sa Iyang katawhan ug sa Iyang saad sa paggiya kanila ngadto sa yuta nga gisaad sa Dios kang Abraham. Ang punto dinhi mao nga ang Dios mopili sa pagtugot nga ang pagsukol mahitabo ug magpadayon sa dihang nagtuyo Siya sa paggamit sa maong pagsukol ingon nga saksi sa kamatuoran.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

Ang kinaiya sa matarong nga kasuko nga gipadayag ni Samuel gipadayag usab ni Ellen White.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> “Wala pa gayud sukad kaniadto nga nakita ko taliwala sa atong katawhan ang ingon niana ka lig-ong pagkatagbaw sa kaugalingon ug pagdumili sa pagdawat ug pag-ila sa kahayag sama sa gipadayag didto sa Minneapolis. Gipakita kanako nga walay bisan usa sa pundok nga nagatagad sa espiritu nga gipadayag niadtong tigom ang makabaton pag-usab ug tin-aw nga kahayag aron maila ang pagkahalangdon sa kamatuoran nga gipadala kanila gikan sa langit hangtod nga mapaubos nila ang ilang garbo ug isugid nga wala sila gimandoan sa Espiritu sa Dios, kondili nga ang ilang mga hunahuna ug mga kasingkasing napuno sa pagpihig. Ang Ginoo nangandoy nga moduol kanila, sa pagpanalangin kanila ug sa pag-ayo kanila gikan sa ilang mga pagtalikod, apan sila wala magpatalinghug. Gidala sila sa mao rang espiritu nga nagdasig kang Korah, Dathan, ug Abiram. Kadtong mga tawo sa Israel determinado sa pagsukol sa tanang pamatuod nga magapakita nga sila nasayop, ug nagpadayon sila sa ilang dalan sa pagkadismaya ug pagsukol hangtod nga daghan ang nabani palayo aron makighiusa kanila.”

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> “Kinsa ba kini sila? Dili ang mga mahuyang, dili ang mga walay alamag, dili ang mga walay kahayag. Niana nga pagrebelde may duruha ka gatus ug kalim-an ka mga prinsipe nga ilado sa katilingban, mga tawo nga dungganon. Unsay ilang pagpamatuod? ‘ang tibook nga katilingban mga balaan man, ang matag usa kanila, ug si Jehova anaa sa taliwala nila: busa nganong gibayaw man ninyo ang inyong kaugalingon sa ibabaw sa katilingban ni Jehova?’ [Numeros 16:3]. Sa dihang si Core ug ang iyang mga kauban nangamatay ilalom sa paghukom sa Dios, ang katawohan nga ilang nalimbongan wala makakita sa kamot ni Jehova niining milagroha. Ang tibook nga katilingban sa pagkaugma mibasol kang Moises ug kang Aaron, ‘Gipamatay ninyo ang katawohan ni Jehova’ [bersikulo 41], ug ang hampak midangat sa katilingban, ug kapin sa napulo ug upat ka libo ang nangamatay.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> “Sa dihang ako adunay tinguha sa pagbiya sa Minneapolis, ang manulonda sa Ginoo mitindog tupad kanako ug miingon: ‘Dili kana; ang Dios adunay buluhaton alang kanimo nga pagabuhaton niining dapita. Ang katawhan nagbalik sa paglihok sa pagsukol ni Korah, Dathan, ug Abiram. Gibutang ko ikaw sa imong hustong kahimtang, nga dili ilhon niadtong wala sa kahayag; dili nila paminawon ang imong pagpamatuod; apan magauban Ako kanimo; ang Akong grasya ug gahum magapalig-on kanimo. Dili ikaw ang ilang gitamay, kondili ang mga sinugo ug ang mensahe nga Akong gipadala ngadto sa Akong katawhan. Nagpakita sila ug pagtamay sa pulong sa Ginoo. Gibutahan ni Satanas ang ilang mga mata ug gipatipas ang ilang paghukom; ug gawas kon ang matag kalag maghinulsol niining ilang sala, niining dili balaang pagkahilain nga nagapasipala sa Espiritu sa Dios, magalakaw sila sa kangitngit. Kuhaon Ko ang tangkawan gikan sa iyang dapit gawas kon sila maghinulsol ug makabig, aron Ako mag-ayo kanila. Gipangitngitan nila ang ilang espirituhanong panan-aw. Dili nila buot nga ang Dios magpadayag sa Iyang Espiritu ug sa Iyang gahum; kay anaa kanila ang espiritu sa pagbiaybiay ug kasukaon sa Akong pulong. Ang pagkamagaan, pagpatuyang sa walay kapuslanan, pagbinuang, ug pagpakatawa ginabuhat adlaw-adlaw. Wala nila itutok ang ilang mga kasingkasing sa pagpangita Kanako. Nagalakaw sila diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong pagpasiga, ug gawas kon sila maghinulsol magahigda sila sa kasubo. Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog ka sa imong haligi sa katungdanan; kay Ako nagauban kanimo, ug dili Ko ikaw biyaan ni pasagdan man.’ Kining mga pulong gikan sa Dios wala ako mangahas sa pagsalikway.” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

Giparis ni Sister White ang kinaiya ni Samuel ug gisultihan nga magpabilin uban sa mga rebelde ug sa ilang pagrebelde ug “motindog sa” “puwesto” sa iyang “katungdanan.” Gisugo siya nga magbarug sa iyang puwesto, human niya (ang propetisa) gitinoan nga biyaan ang mga rebelde ug ang ilang pagrebelde ngadto sa ilang kaugalingon.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

Ang lagda sa unang paghisgot, nga maoy usa ka pangunang bahin sa prinsipyo sa Alpha ug Omega, nagaila nga ang unang higayon nga ang usa ka hilisgutan mahisgotan maoy labing dako ug kahinungdanon. Nahiuyon sa mismong sinugdanan sa pagrebelde ni Lucifer mao ang kamatuoran nga kon buot pa sa Dios, anaa Kaniya ang tanang gahum nga gikinahanglan aron laglagon si Lucifer sa iyang labing unang hakog nga hunahuna nga mitungha sulod sa hunahuna ni Lucifer. Mahimo unta sa Dios nga wagtangon si Lucifer gikan sa kabuhatan, ug anaa Kaniya ang gahum nga kon maoy Iyang gipili ang pagbuhat niana, mahimo Niya kadto sa paagi nga ang ubang mga anghel dili gani mahibalo sa nahitabo. Siyempre, wala Niya kini buhata, kay lakip sa ubang mga butang kini unta usa ka paglilimod sa Iyang kinaiya, apan aduna gayud Siya sa gahum sa paglalang nga magtugot Kaniya sa pagbuhat nianang mismong butanga. Apan wala Niya kini buhata. Mapailubon Niyang gitugotan nga ang pagrebelde mahimong kabahin sa pagpamatuod sa Iyang kinaiya, kabahin sa pagpanghimatuod sa away nga misugod sa langit ug sa ulahi moabut sa yuta. Mao kini ang natuman pinaagi sa pakigpulong ni Moises alang sa karaang Israel. Gitugotan sa Dios nga ang kaliwatan sa mga rebelde mamatay sa kamingawan ug gigamit kana nga kasaysayan ingon nga usa ka biblikanhong panig-ingnan aron mapauswag ang mga kamatuoran nga may kalabutan sa walay-katapusang ebanghelyo.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

Sa ingon usab, sa pagsalikway sa Dios ingon nga Hari sa mga adlaw ni Samuel. Si Samuel gisugo sa pagpadayon ug pagtindog sa iyang haligi sa katungdanan, bisan pa sa personal nga mga kombiksyon ni Samuel ug sa iyang propetikong kahibalo. Kini nga bahin sa propetikong ug kasaysayanhong pagdumala sa Dios giila usab diha sa pagtukod pag-usab sa templo human sa pagkabinihag sa Babilonia. Gitagna ug gidumalahan sa Dios ang matag bahin sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag; ang pagbalik ngadto sa Jerusalem, ang pagtukod pag-usab sa Jerusalem, sa templo, ug sa mga dalan ug mga kuta. Iyang gipadayag ang mga panagtagna sa panahon nga nagtimaan kon kanus-a sila pagabuhian gikan sa pagkabinihag. Iyang gipiho kung pila ka mga sugo ang aduna aron magtimaan sa sinugdanan sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Iyang gihinganlan si Ciro, ang pagano nga hari nga maoy magsugod sa maong proseso pinaagi sa nahaunang sugo. Ang tanang mga bahin sa pagtukod pag-usab sa Jerusalem ug sa templo espesipikong gipiho, ug Iyang gipatindog ang matarong nga mga tawo ug mga propeta aron matuman ang buluhaton.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

Bisan pa sa tanang dayag nga diosnong propetikong pag-ila nang daan ug pagpangilabot, ang pagsukol nga maoy mitultol ngadto sa pagkabihag sa Babilonia nakapahinapos na sa Iyang personal nga presensya uban sa katawohan sa Dios. Ang himaya sa shekinah wala na gayud mobalik sa templo nga gitukod pag-usab. Ang tibuok kasaysayan gigamit aron sa paghatag ug propetikong estruktura ngadto sa kasaysayan sa katapusan sa kalibotan, bisan pa nga ang templo wala na gayud mapanalanginan pag-usab sa presensya sa shekinah diha sa Labing Balaang Dapit. Niining kahulogan, ang templo nga gitukod pag-usab maoy pagpamatuod dili sa presensya sa Dios, kondili sa pagsukol sa Israel. Apan ang mga manalagna nianang kasaysayana, sama kang Samuel ug Sister White sa Minneapolis, nagpadayon sa pag-alagad sa kapasidad isip mga manalagna.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

Ang pagrebelde ni Lucifer mao ang unang butang nga gihisgutan sa dakong away tali kang Cristo ug kang Satanas, ug gitugotan sa Dios ang pagrebelde nga magpadayon alang sa Iyang kaugalingong mga katuyoan. Si Samuel, bisan pa sa iyang matarong nga kasuko batok sa tinguha sa Israel nga mahisama sa ubang mga nasod, gimandoan sa pag-apil sa pagdihog sa unang duha ka mga hari. Ug ang mga manalagna sa Dios miapil sa pagtukod pag-usab sa templo sa Dios, ang templo nga dili na gayud pagausaban nga maangkon ang presensya sa Dios nga shekinah.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

Kadtong naggamit sa ilang “mga pinggan sa mga sugilanon” batok sa profetikanhong Pulong, sa paningkamot sa pagtabon sa pagrebelde sa Adventismo niadtong 1863, ug nga mipili sa pagpahimutang sa ilang pangatarungan ibabaw sa lohika nga kon aduna may nahitabo nga sayop niadtong 1863, unta gidid-an kini sa propetisa, tinuyoang wala mahibalo sa unang prinsipyo nga giila sa labing unang paghisgot sa pagrebelde batok sa Dios. Gitugotan sa Dios ang pagrebelde alang sa Iyang kaugalingong mga katuyoan ug kon Iyang pilion nga ang Iyang mga propeta magpabiling neyutral o maghilom sa mga pagrebelde nga mahimong moabot, kana mao ang Iyang pagpili.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Samtang magsugod kita sa paghisgot sa proseso sa pagsulay gikan sa 1844 hangtod sa 1863, nga gitipohan sa napulo ka mga pagsulay nga napakyas sa karaang Israel human sila makatabok sa Dagat nga Mapula, mahinungdanon nga masabtan kining kamatuoran sa Biblia. Ang mga propeta sa Dios nagabuhat ingon nga Iyang mga propeta sa mga panahon sa pagtuman ug sa pagkadili-masinugtanon, ug usahay dili sila mosukol sa mga butang nga sa pangibabaw daw ingon sa usa ka butang nga gipaabut nga sukdon sa usa ka propeta. Usahay dayag nga sila nakahibalo sa pagrebelde apan gipugngan sila, ug sa ubang mga higayon gitabonan sa Ginoo ang ilang mga mata mahitungod sa pagrebelde. Kon maila kana nga panglantaw, ang 1863 mahimong usa ka mahinungdanong timaan sa dalan sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, alang sa sungay sa Protestanismo ug sa sungay sa Republikano.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> Ako usab nagsulti pinaagi sa mga propeta, ug gipadaghan ko ang mga panan-awon, ug migamit ako ug mga sambingay, pinaagi sa pag-alagad sa mga propeta. Hosea 12:10.

Back to Articles