Article

# Laodicea - Number Two

Laodicea - Numero Dos

The Protestant Horn

Ang Protestante nga Sungay

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Mahinungdanon kaayo sa pagsabot sa mensahe nga ginabuksan sa basahon sa Pinadayag ang pag-ila sa mga gamot, paglambo, ug kamahinungdanon sa Protestante nga Repormasyon. Tulo ka nag-unang linya sulod sa kasaysayan nianang Repormasyon maoy nagtuki sa Biblia, sa husto nga pamaagi nga gamiton sa pagtuon sa Biblia, ug usab nga ang mga pinili nga mga mensahero sa tibuok nianang kasaysayan maoy mga timaan sa maong kasaysayan. Sama sa kanunay nga mahitabo, si Satanas misulay sa pagtago sa King James Bible pinaagi sa daghang mga peke, ug nagtinguha siya sa pagtago sa husto nga pamaagi sa pagsabot sa Biblia pinaagi sa daghang mga peke, ug usab nagtinguha siya sa pagtago sa husto nga mga mensahero (mga timaan) nga gipatindog diha sa matag lakang nianang kasaysayan.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “Apan si Satanas wala magpatakag walay gibuhat. Karon iyang gisulayan ang iyang gisulayan sa matag usa ka kalihokang repormatorio—ang paglimbong ug paglaglag sa katawhan pinaagi sa pagpahamtang kanila ug usa ka peke puli sa tinuod nga buluhaton. Maingon nga dihay mini nga mga Cristo sa unang siglo sa Cristohanong iglesia, mao man usab nga mitungha ang mini nga mga manalagna sa ikanapulog-unom nga siglo.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

Sa kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1840 hangtod sa 1844, ang kupo sa Protestanismo, (nga usa sa duha ka sungay sa mapintas nga mananap sa yuta nga mao ang Estados Unidos), ang Millerite Adventismo nahimong Protestante nga sungay. Sa samang higayon, ang mga iglesia nga kaniadto nag-angkon nga Protestante nahimong apostatang Protestanismo, o sumala sa pag-ila kanila sa mga Millerite, “ang mga anak nga babaye sa Roma.” Sa dihang gisalikway sa mga Protestante ang mensahe sa unang manulonda niadtong 1843, nangapukan sila ug ang mga Millerite mipadayon sa pagdala sa kupo sa Protestanismo. Ang kasaysayan sa mga Millerite mao ang kinatumyan sa buhat sa Dios sa pagdala sa Iyang “iglesia sa kamingawan” ngadto sa hingpit nga pagsabot sa Pulong sa Dios.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Ang pag-abli sa hukom nga imbestigatibo nagdala sa pagsulay sa balaod sa Dios ug ilabina sa Igpapahulay. Ang pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda nanginahanglan ug usa ka iglesia nga nagatuboy sa balaod sa Dios, nga gilubong ilalom sa mga tradisyon ug mga batasan sa kapapahan sa panahon sa Mangitngit nga Kapanahonan. Gidala ni Cristo ang mga Protestante ngadto sa kasaysayan sa 1840 hangtod 1844 ug gipresentar ang pagsulay ni Elias, nga kaniya si William Miller gihulagway, ug sa dihang gisalikway sa mga Protestante ang mensahe ni Miller mibalik sila sa Roma. Ang pagsulay sa mensahe sa unang manulonda sumala sa pagwali niini ni Miller gihulagway ni Elias didto sa Bukid Carmel.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> Ug si Elias miduol ngadto sa tibook katawohan, ug miingon, Hangtud anus-a man mo magduhaduha taliwala sa duruha ka hunahuna? Kon si Jehova mao ang Dios, sumunod kamo kaniya; apan kon si Baal, nan sumunod kamo kaniya. Ug ang katawohan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. 1 Hari 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

Niadtong 1840, sa dihang giatubang sila sa mensahe ni Elias, nga girepresentahan ni Miller ug sa unang manulonda, gipili sa mga Protestante si Baal!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Ang Protestante nga Repormasyon maoy usa ka pagbukas sa mga kamatuoran sa Biblia nga nagsugod uban sa “bituon sa kabuntagon,” nga gisaad nga igahatag sulod sa kasaysayan nga girepresentahan sa iglesia sa Tiatira. Ang tuwirang pag-atake batok sa Biblia nagsugod mga siglo sa wala pa niini ug dayag nga gipakita sa The Great Controversy, ilabina sa kasaysayan sa mga Waldensian. Niadtong 1930, si Benjamin Wilkerson mipatik sa basahon nga Our Authorized Bible Vindicated. Ang maong basahon nagdokumento sa pakiggubat batok sa mga sagradong orihinal nga teksto nga sa kaulahian gigamit sa paghubad sa King James Bible ug sa nagkalainlaing satanikong peke nga mga teksto nga gipasiugdahan kaniadto ug hangtod karon sa mga Katoliko, sa apostatang Protestantismo, ug sa mga Laodiceanong Adventista. Ang maong pakiggubat nagsugod sa dugay pa sa wala pa ang kasaysayan sa mga Waldensian, apan sila mao ang timaan sa dalan ug simbolo niadtong mga mihatag sa ilang mga kinabuhi aron sa pagpanghimatuod sa kamahinungdanon sa hustong mga manuskrito nga sa kaulahian gihubad ngadto sa 1611 King James Bible.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

Ang paghimo sa King James Bible niadtong 1611 miagi sa usa ka tino ug espesipikong proseso sa paghubad. Ang proseso sa paghubad ug pagmantala sa Biblia natuman pinaagi sa pito ka mga lakang sa paghimo. Gikinahanglan usab kini ug pito ka tuig aron matuman, ug ang pito ka biblikanhong mga tuig mao ang duha ka libo lima ka gatos ug baynte ka adlaw. Kana, sa walay duhaduha, mao usab ang mao rang gidaghanon sa mga profetikong adlaw diin gipalig-on ni Jesus ang tugon uban sa daghan sa katumanan sa Daniel nueve. Sa taliwala nianang balaang semana si Cristo gilansang sa krus, ug siyempre si Cristo nga gilansang sa krus mao ang sentro sa Biblia. Ang maong pito ka mga lakang aron mahimo ang putli nga Pulong sa Dios mao kini ang mosunod.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  Una: Inisyal nga Paghubad sa mga Indibiduwal: Mga 50 ka maghuhubad ang gibahin ngadto sa unom ka mga komite, nga ang matag usa may katungdanan sa nagkalainlaing mga bahin sa Biblia. Kining mga indibiduwal nagtrabaho sa paghubad gikan sa orihinal nga mga pinulongan (Hebreo, Aramaico, ug Grego) ngadto sa Ingles.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  Ikaduha: Pagsusi sa Komite: Human mahuman sa matag komite ang ilang paghubad sa usa ka bahin, ang maong buhat gisusi sa mga miyembro mismo sa komite. Kini nagtugot sa hiniusang kontribusyon ug sa pagtul-id sa mga kasaypanan.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  Ikatulo: Pagsusi sa Kinatibuk-ang Komite: Ang tagsatagsa ka mga hubad sa komite dayon gisumite ngadto sa usa ka mas dako nga pundok sa mga iskolar, nga gitawag og Kinatibuk-ang Komite. Kining komiteha naglangkob sa mga representante gikan sa matag usa sa unom ka mga komite sa paghubad. Ilang gisusi ang tibuok nga buluhaton, nga gitandi ug gipahaom ang nagkalainlaing mga hubad sa mga komite.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  Ikaupat: Dugang nga Pagsusi ug Rebisyon: Ang gibag-o nga bersiyon sa Kinatibuk-ang Komite gipadala pag-usab ngadto sa tagsatagsa ka mga komite alang sa dugang pang pagsusi ug pagpahapsay. Kining balik-balik nga proseso nakatabang sa pagsiguro nga ang hubad makanunayon ug tukma.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  Ikalima: Katapusang Pagrepaso ug Pag-apruba: Sa dihang nahuman na sa tagsatagsa ka mga komite ang ilang mga rebisyon, ang katapusang borador gisumite ngadto sa Heneral nga Komite alang sa katapusang pagrepaso ug pag-apruba.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  Ikaunom: Harianong Pag-apruba ug Pagmantala: Ang giaprobahan nga hubad dayon gipresentar kang Haring James I alang sa iyang pag-apruba.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  Ikapito: Sa dihang iyang gihatag ang iyang harianong pag-aprobar, ang hubad gimantala niadtong 1611 ingon nga King James Version (Authorized Version) sa Biblia.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Ang mga pulong ni Jehova mga pulong nga putli: sama sa salapi nga giulay sa hudno sa yuta, hinlo nga giputli sa makapito. Tipigan mo sila, Oh Jehova, bantayan mo sila gikan niining kaliwatana sa walay katapusan. Mga Salmo 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Sa pakiggubat ni Satanas batok sa Pulong sa Dios, ug batok sa mga timaan sa dalan nga girepresentahan sa nagkalainlaing mga mensahero nianang nagabuklad nga kasaysayan ug sa husto nga pamaagi nga gamiton sa matarung nga pagbahin sa Iyang Pulong, ang King James Bible of 1611 maoy usa ka timaan sa dalan nga sa piho gilauman sa Salmo dose. Wala sa nagkalainlaing mga peke nga Biblia nga naprodyus pinaagi sa mga dinaut nga Katolikong mga manuskrito ang nakatagbo sa mga sukdanan sa Salmo dose. Ang proseso sa pagputli nga miagi sa pito ka mga lakang ug ang yugto sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka mga adlaw nagaila nga ang King James Bible mao ang “mga pulong nga putli” sa Dios. Nagsaad ang Dios nga pagabantayan Niya ang King James Bible ingon nga Iyang putli nga Pulong hangtod sa kahangtoran, ug busa nagsaad Siya sa pagbarog sa pamaagi sa “historicism” nga gigamit sa mga Protestante nga mga repormador, lakip si William Miller.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Sa ikanapulog-upat nga siglo, si John Wycliffe, nga giila sa basahon nga *The Great Controversy* ingon nga “ang bitoon sa kabuntagon sa Repormasyon,” gigamit sa Dios sa paghubad sa Biblia ngadto sa usa ka pinulongan nga masabtan bisan sa ordinaryong tawo. Siya mao ang mensahero nga nagtimaan sa timaan sa sinugdanan sa Protestante nga Repormasyon.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> “Ang dakong kalihokan nga gipasiugdahan ni Wycliffe, nga magapagawas sa konsensiya ug sa salabutan, ug magahatag kagawasan sa mga nasud nga sa hataas nga panahon nahigot sa sakyanang kadaugan sa Roma, naggikan sa Biblia. Dinhi mao ang tinubdan nianang sapa sa panalangin, nga, sama sa tubig sa kinabuhi, nagpadayon sa pag-agos latas sa mga kapanahonan sukad sa ikanapulog-upat nga siglo. Gidawat ni Wycliffe ang Balaang Kasulatan uban sa hingpit nga pagtuo ingon nga dinasig nga pagpadayag sa kabubut-on sa Dios, usa ka igo nga lagda sa pagtuo ug pamatasan. Siya gitudloan sa pagtan-aw sa Simbahan sa Roma ingon nga balaan, dili masayop nga awtoridad, ug sa pagdawat uban sa walay pagduhaduha nga pagpasidungog sa natukod nang mga pagtulon-an ug mga batasan sulod sa usa ka libo ka tuig; apan mitalikod siya gikan niining tanan aron mamati sa balaang pulong sa Dios. Kini mao ang awtoridad nga iyang giawhag sa katawhan nga ilhon. Imbis nga ang simbahan maoy mosulti pinaagi sa papa, iyang gipahayag nga ang bugtong tinuod nga awtoridad mao ang tingog sa Dios nga nagsulti pinaagi sa Iyang pulong. Ug iyang gitudlo dili lamang nga ang Biblia usa ka hingpit nga pagpadayag sa kabubut-on sa Dios, kondili usab nga ang Balaang Espiritu mao lamang ang bugtong maghuhubad niini, ug nga ang matag tawo, pinaagi sa pagtuon sa mga pagtulon-an niini, kinahanglan makakat-on sa iyang katungdanan alang sa iyang kaugalingon. Sa ingon niana iyang gipabalhin ang mga hunahuna sa mga tawo gikan sa papa ug sa Simbahan sa Roma ngadto sa pulong sa Dios.”

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “Si Wycliffe usa sa labing bantugan sa mga Reformador. Sa kalapad sa panghunahuna, sa kasinaw sa paghunahuna, sa kalig-on sa pagmentinar sa kamatuoran, ug sa kaisug sa pagpanalipod niini, diyutay ra ang nakatupong kaniya sa mga miabot pagkahuman niya. Kaputli sa kinabuhi, walay kakapoy nga kakugi sa pagtuon ug sa pagpamuhat, dili madunot nga pagkamatinud-anon, ug gugma ug pagkamasinugtanon nga sama kang Cristo diha sa iyang ministeryo, maoy nagpaila sa nahaunang mga Reformador. Ug kini bisan pa sa intelektuwal nga kangitngit ug moral nga pagkadunot sa panahona diin siya mitungha.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “Ang kinaiya ni Wycliffe maoy usa ka pagpamatuod sa makatudlo ug makapausab nga gahum sa Balaang mga Kasulatan. Ang Biblia mao ang naghimo kaniya sa unsa siya. Ang paningkamot sa pagsabot sa dagkong mga kamatuoran sa pagpadayag nagahatag ug kabag-o ug kusog sa tanang mga katakos. Kini nagapalapad sa hunahuna, nagapahait sa pangilal-an, ug nagapahamtong sa paghukom. Ang pagtuon sa Biblia magapasidungog sa matag hunahuna, pagbati, ug tinguha sa paagi nga walay laing pagtuon ang makahimo. Kini nagahatag ug kalig-on sa katuyoan, pailub, kaisog, ug kalig-on; kini nagapapino sa kinaiya ug nagabalaan sa kalag. Ang matinguhaon ug matinahuron nga pagtuon sa mga Kasulatan, nga nagadala sa hunahuna sa estudyante ngadto sa diretso nga pakigdugtong sa walay kinutoban nga hunahuna, mohatag unta sa kalibutan ug mga tawo nga may mas lig-on ug mas aktibo nga salabutan, ingon man sa mas halangdon nga mga prinsipyo, kay sa nahatod sukad sa labing maayong pagbansay nga mahatag sa pilosopiya sa tawo. ‘Ang pagsulod sa Imong mga pulong,’ nagaingon ang salmista, ‘nagahatag ug kahayag; nagahatag kini ug pagsabot.’ Salmo 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Human sa pagpamatuod mahitungod kang John Wycliffe diha sa The Great Controversy, si Sister White naghatag ug usa ka talaan sa matinumanong mga reformador (mga timaan sa dalan), nga sa kaulahian moabot ngadto sa reformador nga si John Knox. Giila niya ang usa ka mahinungdanong pangutana nga gipangutana kang John Knox ni Mary, ang Reyna sa Scotland.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “Si John Knox mitalikod gikan sa mga tradisyon ug sa mga mistisismo sa iglesia, aron magpakaon sa mga kamatuoran sa Pulong sa Dios, ug ang pagtulon-an ni Wishart nakapalig-on sa iyang determinasyon sa pagsalikway sa pakig-ambit sa Roma, ug sa paghiusa sa iyang kaugalingon ngadto sa mga giilutos nga mga repormador....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “Sa dihang gidala sa atubangan sa rayna sa Scotland, nga sa iyang presensya ang kasibot sa daghang mga pangulo sa mga Protestante naluya, si John Knox mibarog uban sa dili matarug nga pagpamatuod alang sa kamatuoran. Siya dili madani pinaagi sa mga paglamat; wala siya mahadlok atubangan sa mga hulga. Gipasanginlan siya sa rayna og erehiya. Nagtudlo siya sa katawhan sa pagdawat ug relihiyon nga gidili sa Estado, miingon siya, ug sa ingon nakalapas sa sugo sa Dios nga nagmando sa mga sakop sa pagtuman sa ilang mga prinsipe. Si Knox mitubag sa lig-on nga paagi:—‘Maingon nga ang matuod nga relihiyon wala maggikan ni modawat sa iyang kagikanan ni sa iyang awtoridad gikan sa mga prinsipe, kondili gikan lamang sa walay katapusang Dios, mao man usab nga ang mga sakop dili obligado sa pagpahiangay sa ilang relihiyon sumala sa mga gusto sa ilang mga prinsipe. Kay sa kanunay, ang mga prinsipe, labaw sa tanan, mao ang labing walay alamag bahin sa matuod nga relihiyon sa Dios. Kon ang tibook kaliwatan ni Abraham nahisakop sa relihiyon ni Faraon, kansang mga sakop sila sa hataas nga panahon, ako nangamuyo kanimo, madam, unsa kaha nga relihiyon unta ang anaa sa kalibotan? Ug kon ang tanan sa mga adlaw sa mga apostoles nahisakop sa relihiyon sa mga emperador sa Roma, ako nangamuyo kanimo, madam, unsa kaha nga relihiyon unta ang anaa karon sa ibabaw sa yuta? … Busa, madam, imong masabtan nga ang mga sakop dili obligado sa relihiyon sa ilang mga prinsipe, bisan pa man gisugo sila sa paghatag kanila ug pagtahod.’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Miingon si Maria, “Ginahubad mo ang Kasulatan sa usa ka paagi, ug sila [ang mga magtutudlo nga Romano] nagahubad niini sa lain; kinsay akong toohan, ug kinsay mahimong maghuhukom?”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘Kinahanglan motoo kamo sa Dios, nga sa tin-aw nagasulti diha sa Iyang Pulong,’ mitubag ang reformador; ‘ug labaw pa kay sa ginatudlo sa Pulong kaninyo, dili kamo motoo ni sa usa ni sa usa pa. Ang Pulong sa Dios tin-aw diha sa iyang kaugalingon, ug kon sa bisan unsang usa ka dapit adunay pagkangitngit, ang Espiritu Santo, nga dili gayud supak sa iyang kaugalingon, nagahubad niana sa labi pang masinabuton sa ubang mga dapit, aron walay mahibiling pagduhaduha gawas lamang alang kanila nga masukihonong walay kahibalo.’ Mao kadto ang mga kamatuoran nga gisulti sa walay kahadlok nga reformador ngadto sa dunggan sa pagkahari, bisan pa sa kapeligrohan sa iyang kinabuhi. Uban sa mao rang dili matarog nga kaisug siya mipabilin sa iyang katuyoan, nga nagaampo ug nakig-away sa mga gubat sa Ginoo, hangtod nga ang Scotland nahimong gawasnon gikan sa popery.” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Ang pakig-interaksiyon tali sa repormador ug sa rayna nagpasabot sa ikatulong hilo sa kasaysayan sa repormasyon nga nag-ila sa paningkamot ni Satanas sa pagpalsipikar sa Biblia, sa mga repormador, ug sa pamaagi sa pagtuon sa Biblia. Ang tubag ni John ngadto sa Rayna mao nga ang husto nga pamaagi mao ang “historicism” nga nagpahimutang sa sukaranan nga ang usa ka linya sa propetikong kasaysayan ginahubad sa Balaang Espiritu pinaagi sa laing linya sa propetikong kasaysayan.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Ang kahayag giablihan diha sa kangitngit. Si Wycliffe ug ang unang mga repormador hangtod sa tibuok kasaysayan sa mga Millerite migamit sa pamaagi sa pagtuon sa Biblia nga gitawag og “historicism.” Ang kasaysayan sa maong biblikanhong pamaagi sa pagtuon sa Biblia sagad mapasagdan, apan mahinungdanon gayod nga maila kini kon ang usa tinuod nga makakita sa kahulogan sa mga lagda sa paghubad sa tagna nga gidawat ni Miller ug sa ulahi sa Future for America.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Adunay duha lamang ka iglesia nga giila ni Sister White isip denominadong katawhan sa Dios: ang karaang Israel ug ang Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “Ang mga hinungdan nganong gitawag kita nga katawhan sa Dios kinahanglan sublion ug sublion. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, bolyum 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

“Ang iglesia sa mga apostoles,” ang iglesia sa kamingawan panahon sa kangitngit sa kapapahan, wala gayud tawga nga ginganlang katawhan sa Dios; kay ang pulong nagkahulogan sa pagngalan nagpasabot sa usa ka iglesia nga gihatagan sa tulubagon sa pagka-tipiganan sa Kasugoan sa Dios, ug uban sa Adventismo sila usab mahimong mga tinipigan sa matagnaong mga kamatuoran sa Dios.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “Gitawag sa Dios ang Iyang iglesia niining panahona, maingon sa Iyang pagtawag sa karaang Israel, aron motindog ingon nga kahayag diha sa yuta. Pinaagi sa gamhanang sundang sa kamatuoran, ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda, Iyang gibulag sila gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibutan aron dad-on sila ngadto sa balaang pagkahaduol ngadto sa Iyang kaugalingon. Iyang gihimo sila nga mga tinigom sa Iyang kasugoan ug gitugyan kanila ang dagkong mga kamatuoran sa propesiya alang niining panahona. Sama sa mga balaang pulong nga gitugyan ngadto sa karaang Israel, kini usa ka balaang pagsalig nga ipahibalo ngadto sa kalibutan. Ang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14 nagrepresentar sa katawhan nga midawat sa kahayag sa mga mensahe sa Dios ug milakaw ingon nga Iyang mga tigpasiugda aron ipatingog ang pasidaan sa tibuok gilapdon ug gitas-on sa yuta.” Testimonies, tomo 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Si William Miller nagrepresentar sa pinili nga mensahero aron ablihan ang mga kamatuorang matagnaon sa Dios, ug sa dihang kadtong mga kamatuoran nagmando sa usa ka katawhan ngadto sa abli nga pultahan sa Labing Balaang Dapit niadtong 1844, ang Dios mipadayag dayon sa balaod sa Dios. Si Wycliffe maoy usa ka ilhanang timaan sa pag-abli sa Biblia ug sa pagpamunga sa sinugdanan sa Protestanteng Repormasyon, apan siya usab usa ka ilhanang timaan sa buluhaton sa Dios sa pagpatukod sa “dagkung mga kamatuoran sa tagna.” Si John Wycliffe mao ang bituon sa kabuntagon nga giila sa kasaysayan sa napulog-duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga pagmando sa kapapahan. Ang iyang buluhaton nagsugod sa ikanapulog-upat nga siglo, unya sa ikanapulog-pito nga siglo ang laing ilhanang timaan nianang matagnaong linya mao ang paghimo sa King James Bible niadtong 1611. Niana nga linya sa katinuoran, sa katapusan makaabot kita sa ilhanang timaan sa mga lagda ni Miller sa matagnaong paghubad. Si Miller usa ka ilhanang timaan niana nga linya sa kamatuoran, ug ingon man usab ang iyang mga lagda. Ang iyang mga lagda nagahatag ug pagpamatuod ngadto sa usa ka ilhanang timaan sa katapusan sa Adventismo nga girepresentahan sa pagmantala sa Prophetic Keys.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Kon dili nato masabtan nga ang mga lagda ni Miller maoy usa ka timaan sa dalan diha sa usa ka linya sa propetikong kasaysayan nga nagrepresentar sa buluhaton sa pagpreserbar sa orihinal ug husto nga mga teksto sa Biblia ug usab sa buluhaton sa pag-abli sa matuod nga pagsabot sa Biblia, nga nanginahanglan nga ang mga Reformador madala ngadto sa pagsabot ug paggamit sa balaang pamaagi sa pagtuon nga gitawag og “historicism,” kulang kita sa gikinahanglang kasayoran aron maila ang propetikong mga kamatuoran nga nalangkit sa buluhaton sa pagpresentar ug pagpreserbar sa kahayag sa ikatulong manulonda sa katapusan sa Adventism. Tungod niini nga hinungdan, importante nga mohimo kita og mubo nga pagsusi nianang linya sa kasaysayan.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

Ang bugtong tinuod nga kahulogan sa pulong nga “Protestante” mao ang pagsupak sa Roma. Kon ang usa ka iglesya mohunong sa pagsupak sa Roma, dili na kini Protestante ug sa ingon mamahimo kini nga usa ka anak nga babaye sa Roma, sama sa nahitabo sa mga Protestante nga misalikway sa mensahe sa unang manulonda. Ang nag-unang pagsabot nga nahimong “motto” sa mga Protestante nga migula gikan sa iglesyang Katoliko mao ang “ang Biblia ug ang Biblia lamang.” Apan ang kasaysayan nagpamatuod sa kamatuoran nga ang Biblia kinahanglan husto nga mabahin.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Paningkamoti ang imong kaugalingon aron mapamatud-an nga kabulahan sa atubangan sa Dios, usa ka mamumuhat nga walay ikakaulaw, nga nagapahinungod sa pulong sa kamatuoran sa husto. Apan likayi ang walay dios ug kawang nga mga panag-ingon: kay kini modugang ngadto sa labi pang pagkadili-diosnon. 2 Timoteo 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Ang pamaagi sa pagtuon sa Biblia nga gidala sa mga Protestante sa paggamit sa ilang mga paningkamot sa husto nga pagbahin sa pulong sa kamatuoran mao ang “historicism.” Kana nga pamaagi maoy usa ka piho ug seryosong puntirya nga atakehon ni Satanas, ug giatake gayod niya kini.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “Kinahanglan mahibalo kita sa atong kaugalingon kon unsa ang naglangkob sa Kristiyanismo, unsa ang kamatuoran, unsa ang pagtoo nga atong nadawat, ug unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Ang pagpangdaot sa biblikanhong metodolohiya nga gigamit sa mga Reformador hangtod ug apil kang William Miller espesipikong giila nga nagsugod sa ikanapulog-lima nga siglo pinaagi sa usa ka Heswitang eskolar nga ginganlag Francisco Ribera (1537–1591), nga giila nga maoy nagpalapad sa futuristang paghubad. Misulat siya ug komentaryo sa basahon sa Pinadayag nga nagsugyot ug usa ka futuristikong paghubad sa mga tagna, nga nagpalayo niini gikan sa historikal nga konteksto. Gihimo ni Ribera kining metodolohiyáha alang sa katuyoan sa pagsukol sa kamatuoran nga sa kanunay gipamunga sa metodolohiya sa historicismo. Kana nga kamatuoran mao nga ang papa sa Roma mao ang anticristo sa tagna sa Biblia.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Sa ikanapulog-pito ug ikanapulog-walo nga mga siglo, mapamatud-an nga ang Protestanismo nasayod nga ang bakak nga pamaagi ni Ribera sataniko ug walay lig-ong patukoranan. Ang mga Protestante niadtong kasaysayana nagsulat ug mga libro ug mga tract batok sa “malaw-ay ug kawang nga mga sulti” sa Jesuitang eskolar. Apan niadtong 1909, ang kabayong Troyano, ang Scofield Reference Bible, gimantala, ug ang mga reperensiya nga gisulod sa mga footnote sa Biblia gibase sa mga pagtulon-an ni Ribera ug sa laing Jesuita nga ginganlan si Manuel Lacunza (1731–1801). Si Lacunza misulat ubos sa ngalang Juan Josafat Ben-Ezra, ug nagmantala ug usa ka basahon nga may ulohang The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. Sama kang Ribera nga miuna kaniya, ang maong basahon usa ka direktang pag-atake batok sa katumanan sa mga propesiya diha sa basahon sa Pinadayag.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Nasayran ni Satanas nga ang mensahe nga iyang gikinahanglan nga tabonan sa kalibog mao ang katapusang mensahe sa pasidaan nga nagagikan sa basahon sa Pinadayag. Ang pag-apil sa mahugaw ug kawang nga mga pakigpulong sa duha ka paring Heswita ngadto sa mga reperensiya sulod sa Scofield Reference Bible nagtugot kang Satanas sa pagdala sa mga apostatang Protestante ngadto sa pagdawat sa mga pamaagi sa mga Heswita, ug sa ingon pagbuta kanila sa kamatuoran. Gituman kini ni Satanas pinaagi sa pagpaila sa nagkalainlaing Katolikong mga modelo sa tagna nga nagwagtang sa kahigayonan sa tin-aw nga pag-ila kon kinsa ang anticristo sa tagna sa Biblia. Dili kini lisod nga paglimbong alang kang Satanas, kay ang mga Protestante nakabalik na man ngadto sa iglesiang Romano pinaagi sa ilang pagsalikway sa mensahe ni Miller niadtong 1843.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Adunay na kapin sa usa ka mga libro ug mga artikulo nga napatik sulod sa mga katuigan nga nagdokumento sa pag-atake ni Satanas batok sa Biblia, nga nagsugod sa unang pipila ka mga siglo human si Cristo gilansang sa krus. Kadtong pag-atake miabot sa usa ka kahimtang diin gipaila ang mga peke nga manuskrito aron makahimo ug mga peke nga Biblia. Giatake usab ni Satanas ang mga Reformador nga gipatindog aron sa pagbarog sa pulong sa Dios samtang buhi pa sila ug bisan human nangamatay kadtong mga Reformador.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Hunahunaa lamang kon giunsa sa modernong mga historyador ug mga teologo sa Seventh-day Adventist pagtratar ang hilisgutan mahitungod kang William Miller. Daw sama kini sa ilang paghukay sa iyang mga bukog ug paglabay niini ngadto sa Suba sa Mississippi.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “Si William Miller nagasamok sa gingharian ni Satanas, ug ang kaaway sa tanan nangita dili lamang sa pagpugong sa epekto sa mensahe, kondili sa paglaglag sa mensahero mismo. Samtang si Amang Miller nagpatuman sa usa ka praktikal nga pag-aplikar sa kamatuoran sa Kasulatan ngadto sa mga kasingkasing sa iyang mga tigpaminaw, ang kapungot sa mga nag-angkon nga mga Kristohanon misilaob batok kaniya, maingon nga ang kasuko sa mga Judio misilaob batok kang Cristo ug sa iyang mga apostoles. Ang mga sakop sa iglesia nag-aghat sa labing ubos nga mga hut-ong, ug sa pipila ka mga higayon ang mga kaaway naglaraw sa pagkuha sa iyang kinabuhi sa iyang paggawas gikan sa dapit sa tigum. Apan ang balaan nga mga manulonda didto sa panon, ug ang usa niini, sa dagway sa usa ka tawo, mikuptan sa bukton niining alagad sa Ginoo, ug migiya kaniya nga luwas gikan sa nasuk-an nga panon sa katawhan. Ang iyang buluhaton wala pa mahuman, ug si Satanas ug ang iyang mga sinugo napakyas sa ilang katuyoan.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Tan-awa kon giunsa sa maong duha ka kategoriya sa Adventismo (mga teologo ug mga historyador) ang pagpamenos ug pagtago sa pagkabalido sa mga lagda ni Miller, nga gipahibalo kanato ni Sister White nga gamiton sa tanan nga tinuod nga nagamantala sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “Kadtong nakiglambigit sa pagpahibalo sa mensahe sa ikatulong manulonda nagsusi sa Kasulatan sumala sa mao rang pamaagi nga gisunod ni Amang Miller. Sa gamayng basahon nga giulohan og Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, si Amang Miller naghatag sa mosunod nga yano apan maalamon ug mahinungdanong mga lagda alang sa pagtuon ug paghubad sa Biblia:—”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[Gikutlo usa hangtod lima nga gikutlo.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “Ang nasa ibabaw maoy usa ka bahin niini nga mga lagda; ug sa atong pagtuon sa Biblia kitang tanan magabuhat ug maayo kon atong tagdon ang mga prinsipyo nga gipahimutang.” Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Kon dili balikon ang pagrepaso sa tulo ka mga hilo sa linya sa profetikong kasaysayan nga may kalabutan sa paglambo ug pagpatukod sa Pulong sa Dios, imposible nga makita ang kahulogan sa usa ka dakung pagpamatuod nga nagapalig-on kang William Miller ingon nga mensahero nga gitipo ni Elias diha sa iyang pagpresentar sa mensahe, ug ingon kang Moises diha sa saad nga si Miller pagabanhawon sa pagkabanhaw sa mga matarung, ug ingon kang Eliseo diha sa iyang pagkabubut-on sa pagbiya sa iyang uma ug sa pag-alagad sa mensahe ni Elias. Gipasabot ni Sister White nga kining tulo ka mga bayani sa Biblia tanan nagatipo kang William Miller, nga karon gitagad sa modernong mga Adventistang teologo ug mga historyador nga daw siya usa lamang ka “kabus nga batang mag-uuma” gikan sa ikanapulog-walo nga siglo.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Si William Tyndale maoy usa sa daghang mga repormador nga gibangon sulod niining linya sa propetikong kasaysayan. Kon mahimo ko kining isulti sa ingon niini nga paagi, ang iyang “pahayag sa misyon” batok sa mga embahador sa papa nga iyang nakaatubang mao kini: “Pahimoon ko ang batang lalaki nga nagadaro sa uma nga mas makahibalo sa mga Kasulatan kay kaninyo.” Si William Miller mao ang batang lalaki sa uma, nga nagadaro ug nagtuman sa propesiya ni Tyndale.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Kini nga pasiuna gipayano pag-ayo bahin sa tanang kasaysayan nga mahimo untang ikapamatuod sa among gipresentar hangtod karon. Karon atong tagdon ang pipila ka mga timaan sa Alpha ug Omega aron ibalik kita sa paghunahuna kang Miller ingon nga usa ka timaan sa dalan ug usa ka mensahero.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Ang basahon ni Daniel mao ang sinugdanan sa usa ka basahon nga gilangkuban sa duha ka mga basahon. Ang katapusan nianang basahon mao ang basahon sa Pinadayag. Bisan tuod sila duha ka managlahing mga basahon, sa tingub nagrepresentar sila og usa ka basahon.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Mga katuigan na ang milabay, ako nagbaton ug usa ka publikong pakig-uban sa usa ka inilang teolohiyanong Seventh-day Adventist nga nagtrabaho sa Biblical Research Institute sa General Conference of the Seventh-day Adventist Church. Ang maong teolohiyano naninguha sa pagtul-id sa akong pagsabot sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, ug usab sa akong pagsabot sa “adlaw-adlaw” diha sa basahon sa Daniel. Sa among pakig-uban nga nahitabo sulod sa usa ka yugto sa panahon, kay kini naglangkob sa iyang paghimo ug usa ka artikulo nga akong gitubag, nga iyang dayon gitubag pag-usab, ug dayon siyempre akong gipadayag ang akong mga hunahuna, ug padayon pa nga ingon niana. Sa maong pakig-uban iyang gipahibalo ako nga sa komite nga iyang gitrabahoan sa General Conference, siya giisip nga eksperto sa basahon sa Daniel, ug nga usa sa iyang mga kauban sa trabaho giisip nga nag-unang eksperto sa basahon sa Pinadayag. Sa among mga pakig-uban dili siya buot motubag sa mga punto sa basahon sa Pinadayag, kondili ipaabot kana ngadto sa iyang kauban. Buot niyang ipabilin ang panaghisgot sulod lamang sa basahon sa Daniel.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Tin-aw si Sister White nga ang Daniel ug Revelation usa ka libro. Niadtong ang-ang, sila nagrepresentar sa Biblia, nga usa ka libro nga naporma sa duha ka libro, ang daan ug ang bag-o. Nagkomento usab si Sister White bahin sa iglesiang Judio, nga nag-isip lamang sa daang libro ingon nga mao ang usa ka libro, ug nagkomento usab siya bahin niadtong nagapasagad sa daang libro kay ang bag-ong libro lamang ang ilang nasabtan o ang bag-ong libro lamang ang ilang andam sabton. Ang iyang inspirado nga pagpamatuod mao nga kon dawaton mo lamang ang bag-o, nan gisalikway mo ang daan, ug vice versa. Alang sa teologo ang pag-angkon nga siya maoy eksperto sa Daniel, apan dili sa Revelation, usa ka pagsubli sa konsepto sa mga Judio nga modawat lamang sa Daang Tugon, ug nahibalo kita kon asa gidala ang maong pig-ot nga panglantaw sa mga Judio. Ang pagdapit sa bisan hain sa duha ka dapig sa maong isyu—pagdawat sa daan ug dili sa bag-o, o pagdawat sa bag-o apan dili sa daan—mao ang pagsalikway sa tibuok pagpamatuod.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> Nangutana ang Manluluwas sa iyang mga tinun-an kon nakasabut ba sila niining mga butanga. Mitubag sila, “Oo, Ginoo.” Unya miingon siya kanila, “Busa ang matag escriba nga natudloan mahitungod sa gingharian sa Langit sama sa usa ka tawo nga tagbalay, nga nagpagula gikan sa iyang bahandi ug mga butang nga bag-o ug daan.” Niining sambingayha, gipakita ni Jesus sa atubangan sa iyang mga tinun-an ang katungdanan niadtong kansang buluhaton mao ang paghatag sa kalibutan sa kahayag nga ilang nadawat gikan kaniya. Ang Daang Tugon mao ra ang tibuok Kasulatan nga anaa pa niadtong panahona; apan wala kini isulat alang lamang sa mga karaan; kini alang sa tanang kapanahonan ug alang sa tanang katawhan. Buot ni Jesus nga ang mga magtutudlo sa iyang tuloohan maningkamot sa masinabtanon ug matinud-anong pagsusi sa Daang Tugon alang niadtong kahayag nga nagapamatuod sa iyang pagka-Mesiyas nga gitagna sa propesiya, ug nagpadayag sa kinaiya sa iyang buluhaton ngadto sa kalibutan. Ang Daang ug ang Bag-ong Tugon dili mabulag, kay silang duha mao ang mga pagtulon-an ni Cristo. Ang tuloohan sa mga Judio, nga modawat lamang sa Daang Tugon, dili alang sa kaluwasan, sanglit ilang gisalikway ang Manluluwas kansang kinabuhi ug ministeryo maoy katumanan sa kasugoan ug sa mga propesiya. Ug ang tuloohan niadtong nagsalikway sa Daang Tugon dili usab alang sa kaluwasan, tungod kay ilang gisalikway kadtong maoy tuwirang pagpamatuod mahitungod kang Cristo. Ang mga mapagduhaduha magsugod pinaagi sa pagpaubos sa bili sa Daang Tugon, ug usa na lamang ka lakang ang ilang kinahanglan aron ilimod ang pagkamabalido sa Bag-o, ug sa ingon kaparho silang gisalikway.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “Ang mga Judio diyutay rag impluwensiya sa Kristohanong kalibotan sa pagpakita kanila sa kamahinungdanon sa mga sugo, lakip ang nagabugkos nga balaod sa Igpapahulay, tungod kay sa ilang pagpagula sa daang mga bahandi sa kamatuoran, ilang isinasalikway ang bag-o nga mga butang diha sa personal nga mga pagtulon-an ni Jesus. Sa laing bahin, ang labing kusgan nga katarongan nganong ang mga Kristohanon mapakyas sa pag-impluwensiya sa mga Judio sa pagdawat sa mga pagtulon-an ni Cristo ingon nga pinulongan sa balaang kaalam, mao kini: nga, sa ilang pagpagula sa mga bahandi sa iyang pulong, ilang gitamayan ang mga kadato sa Daang Tugon, nga mao ang unang mga pagtulon-an sa Anak sa Dios, pinaagi kang Moises. Ilang gisalikway ang balaod nga gipahibalo gikan sa Sinai, ug ang Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, nga gitukod sa tanaman sa Eden. Apan ang ministro sa ebanghelyo, nga nagsunod sa mga pagtulon-an ni Cristo, makabaton ug hingpit nga kahibalo sa Daang Tugon ug sa Bag-ong Tugon, aron iyang ikapresentar kini sa ilang matuod nga kahayag ngadto sa katawhan ingon nga usa ka dili mabulag nga kinatibuk-an—ang usa nagsalig sa usa ug nagahatag ug kahayag sa usa. Busa, sumala sa pagtudlo ni Jesus sa iyang mga tinun-an, ilang ipagula gikan sa ilang bahandi ang ‘mga butang nga bag-o ug daan.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Ang nag-una nga tambag adunay laing aplikasyon alang sa mga Laodiceanhong Adventista. Ang mag-angkon nga motuo sa Biblia sa tibuok niini, sa daan ug sa bag-ong mga Tugon, apan mosalikway sa Espiritu sa Tagna, mao gayud ang samang kanal sa pagdawat ug usa lamang ka pagpamatuod. Gikinahanglan ang duha ka mga saksi aron mapalig-on ang kamatuoran, busa imposible ang pagpalig-on sa kamatuoran pinaagi sa usa lamang ka saksi, ug kon may mosulay sa pagbuhat niana, ilang gisalikway ang duha ka mga saksi; ilang gibasi ang ilang pagtoo ibabaw sa gitawag nga “tunga nga mga kamatuoran.”

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Karon, sublion ko ang usa ka pangutana nga diha sa usa sa unang mga artikulo nga migawas sukad sa Hulyo, 2023. Ang pangutana mao kini: “Unsang bag-ong kahayag ang migula gikan sa Adventismo sukad sa 1863?” Ang tubag yano ra, “Wala gayud.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag usa ra. Ang usa usa ka tagna, ang usa usa ka pagpadayag; ang usa usa ka basahon nga tinimrihan, ang usa usa ka basahon nga giablihan. Si Juan nakadungog sa mga tinago nga gipamulong sa mga dalugdog, apan gisugo siya nga dili kini isulat.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Busa ang Alpha ug Omega nag-ila nga ang Daniel mao ang nahauna ug ang Pinadayag mao ang naulahi. Ang Daniel nagrepresentar sa sinugdanan ug ang Pinadayag nagrepresentar sa katapusan sa Adventismo.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “Ang Pinadayag maoy usa ka sinilyohang libro, apan usa usab kini ka nabuksang libro. Kini nagarekord sa katingalahang mga hitabo nga mahitabo sa ulahing mga adlaw sa kasaysayan niining kalibutana. Ang mga pagtulon-an niining maong libro matin-aw, dili misteryoso ug dili masabtan. Diha niini, ang mao rang linya sa tagna nga anaa sa Daniel gisubli pagkuha. Ang pipila ka mga tagna gisubli sa Dios, sa ingon nagapakita nga kinahanglan silang hatagan ug dakong importansiya. Ang Ginoo dili magsubli sa mga butang nga walay dakong sangputanan.” Manuscript Releases, tomo 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Sa sinugdanan sa Adventismo, diha gayod sa mga bersikulo nga maoy sentral nga haligi sa Adventismo, ang mga bersikulo nga gibuksan sa tuig 1798; gipaila ni Jesus ang Iyang kaugalingon ingon nga “Palmoni,” ang Kahibulongang Mag-iihap. Sa katapusan sa Adventismo, gipaila ni Jesus ang Iyang kaugalingon ingon nga “Alpha ug Omega,” ang kahibulongang lingguwista—ang Pulong sa Dios. Tungod niini, ang sinugdanan sa Adventismo ug ang mensahe sa nahaunang anghel “gisang-at ibabaw sa panahon.” Sa katapusan sa Adventismo, ang mensahe sa ikatulong anghel igasang-at ibabaw sa Iyang Pulong.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Ang sinugdanan ug katapusan sa Adventismo mahitabo sulod sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia; busa kini mahitabo sulod sa sinugdanan ug katapusan sa Estados Unidos. Ang matagnaong kasaysayan sa Estados Unidos mao ang kasaysayan sa duruha ka sungay sa Republikano ug Protestantismo. Sa panapos nianang kasaysayana, kadtong duruha ka sungay mausab gikan sa usa ka nating carnero ngadto sa usa ka dragon. Ang Republikano mausab ngadto sa demokrasya, ug ang Protestantismo mausab ngadto sa apostatang Protestantismo. Sa dihang ang copa sa panahon sa pagsulay alang sa Estados Unidos magsugod sa pagduol sa iyang panapos, ingon sa nahitabo karon gayud, ang duruha ka sungay sa apostatang Republikano ug apostatang Protestantismo magaporma ug larawan sa mananap, sa ingon magahiusa ang iglesia ug estado ngadto sa usa ka sungay nga magasulti ingon sa usa ka dragon. Apan ang Dios dili mahibilin nga walay saksi, kay sa proseso sa pagdala sa Estados Unidos ngadto sa iyang panapos, Iyang pagapatindogon ang tinuod nga sungay sa Protestantismo aron mosupak sa larawan sa mananap sa Estados Unidos, ug unya usab sa larawan sa mananap nga moatubang sa tibook kalibutan. Ang pagpatindog sa Protestanteng sungay sa katapusan sa Estados Unidos pagahimoon sulod sa mao rang estrukturang pangkasaysayan diin ang Protestanteng sungay gipatindog sa sinugdanan sa Estados Unidos. Ang usa ka nahaunang katawhan sa tugon pagailabwan, ug ang usa ka bag-ong katawhan mahimong bag-ong katawhan sa tugon. Walay bag-o ilalom sa adlaw.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Sa diha nga atong gamiton ang mga tagna sa panahon nga nasabtan ug gipresentar sa kasaysayan sa mga Millerite aron sa pagtimbang-timbang sa Alpha ug Omega, atong makita nga sila usa ra ug mao gihapon. Ang matag tagna sa panahon nagsugod uban sa usa ka kasaysayan diin ang tagna gipahibalo, ug kana nga kasaysayan sa kanunay nagatipolohiya sa kasaysayan diin ang tagna matuman.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Ang kasaysayan sa propesiya sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nagsugod sa ikatulong sugo niadtong 457 BC ug natapos sa mensahe sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844. Sa pag-una niini, apan sa wala pa moabot ang ikatulong sugo, natuman ang buluhaton sa pagtukod sa templo ug sa Jerusalem. Sa samang paagi, sa kasaysayan nga nag-una sa pag-abot sa ikatulong manulonda, natukod ang mga sukaranang kamatuoran sa templong Millerite.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

Niadtong 1798, natuman ang tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga nagsugod niadtong 723 BC pinaagi sa pagkakatag sa amihanang napulo ka mga banay. Kining maong tagna nagpaila sa duha ka yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, nga nagtimaan sa pagyatak sa literal nga templo ug sa literal nga Jerusalem pinaagi sa literal nga paganong Roma, nga gisundan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagyatak sa espirituwal nga siyudad ug templo pinaagi sa papal nga Roma. Nagsugod ang tagna pinaagi sa pagkalaglag sa amihanang gingharian ug sa pagkakatag sa mga lumulupyo sa maong gingharian. Ang tunga sa maong tagna sa 538 nagtimaan sa katapusan sa pagyatak sa katawhan sa Dios pinaagi sa paganong Roma, ang ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug nagpatungha sa pagkakatag sa iglesia sa Dios ngadto sa kamingawan sa Mangitngit nga Kapanahonan. Ang katapusan nianang tagna sa panahon sa 1798 nagtimaan sa katapusan sa ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia. Ang pagkakatag sa amihanang napulo ka mga banay, ug sa Cristohanong iglesia nga mikalagiw ngadto sa kamingawan, nagrepresentar sa pagtigum niadtong gikatagana nga mahimong sungay sa Protestantismo. Ang mga waymark sa kasagaran girepresentahan pinaagi sa mga kaatbang, ug ang pagkakatag mahimong magrepresentar sa usa ka pagtigum, maingon nga si Elias nagrepresentar kang Juan Bautista. Sa mao gihapong propetikanhong komprontasyon, si Elias wala mamatay, ug si Juan Bautista namatay.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Sa tuig 677 BC, ang habagatang tribo sa Juda, (nga usab giila diha sa Kasulatan ingon nga mahimayaong yuta) gipatibulaag sulod sa duha ka libo lima ka gatos ug kaluhaan ka tuig, nga natapos niadtong Oktubre 22, 1844. Kadtong tagna nagaila sa pagyatak sa katawohan sa Dios, nga giila ni Daniel ingon nga “panon” sa Daniel 8:13, 14.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nakadungog ako sa usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtod kanus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa kalapasan nga nagapadangat sa kamingaw, sa pagtugyan sa balaang puloy-anan ug sa panon aron tamakan ilalom sa tiil? Ug siya miingon kanako, Hangtod sa duruha ka libo ug totolo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Ang panagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nga natapos sa mao rang panahon sa panagna sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga nagsugod niadtong 677 BC, maoy nagtimaan sa pagyatak sa balaang puloy-anan, sumala sa gipaila sa Daniel 8:13, 14. Ang panagna bahin sa pagkatibulaag sa Juda niadtong 677 BC giunhan sa tulo ka mga pag-atake ni Nabucodonosor, ug kana nga panagna natapos sa pag-abot sa ikatulong mensahe niadtong Oktubre 22, 1844.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Ang duha ka 2,520 ka-tuig nga mga tagna nga nagtapos matag-usa sa 1798 ug 1844 nagtimaan sa kap-atan ug unom ka tuig sa pagtukod sa pundasyon sa templo nga Millerite. Si Moises nagpabilin sulod sa kap-atan ug unom ka adlaw sa pagdawat sa mga panudlo mahitungod sa pagtukod sa templo; ang pagbag-o sa templo ni Herodes sa panahon ni Cristo milungtad ug kap-atan ug unom ka tuig, nga natapos sa tuig sa bautismo ni Cristo. Gikan sa bautismo Siya miadto sa kamingawan sulod sa kap-atan ka adlaw, ug sa Iyang pagbalik, Iyang gilimpyohan ang templo sa unang higayon ug ang mga mapanghimarautong Judio nangutana kon sa unsang awtoridad Siya nagbuhat niana.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> Ug haduol na ang Pasko sa mga Judio, ug mitungas si Jesus ngadto sa Jerusalem. Ug iyang nakita sa templo ang mga namaligyag mga baka ug mga karnero ug mga salampati, ug ang mga tig-ilis ug salapi nga nanaglingkod. Ug sa nakabuhat siya ug usa ka latigo gikan sa maliliit nga pisi, iyang gipapahawa silang tanan gikan sa templo, lakip ang mga karnero ug ang mga baka; ug iyang giula ang salapi sa mga tig-ilis ug gipanglingo ang mga lamesa. Ug miingon siya sa mga namaligyag mga salampati, Kuhaa kining mga butanga gikan dinhi; ayaw ninyo himoa ang balay sa akong Amahan nga usa ka balay sa patigayon. Ug nahinumduman sa iyang mga tinun-an nga nahisulat, Ang kasibot alang sa imong balay milamoy kanako. Busa mitubag ang mga Judio ug miingon kaniya, Unsang ilhanan ang imong ikapakita kanamo, sanglit ginabuhat mo kining mga butanga? Mitubag si Jesus ug miingon kanila, Gubaa ninyo kining templo, ug sulod sa tulo ka adlaw ako kining patindogon pag-usab. Unya miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig kining temploa gitukod, ug imong patindogon kini pag-usab sulod sa tulo ka adlaw? Apan siya naghisgot mahitungod sa templo sa iyang lawas. Busa sa nabanhaw na siya gikan sa mga patay, nahinumduman sa iyang mga tinun-an nga siya nakaingon niini ngadto kanila; ug mituo sila sa Kasulatan, ug sa pulong nga gisulti ni Jesus. Juan 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Ang templo sa Millerite gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig sukad sa 1798 sa panapos sa nahaunang tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug natapos kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi sa katumanan sa ikaduhang tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig niadtong 1844. Kadtong kap-atan ug unom ka tuig nagsugod sa pag-abot sa nahaunang manulonda ug natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda, kay si Cristo miingon nga ang Iyang templo pagapatindogon sulod sa tulo ka adlaw. Kon dili ka andam sa pagtan-aw niining mga kamatuoran, tungod kini sa duha ka pangunang suliran gawas sa mga suliran nga mahimong anaa sa usa ka dili-andam ug wala makabig nga kasingkasing. Ang unang suliran mao nga dili ka andam sa pagduol sa pulong sa tagna gikan sa panglantaw nga ang kasaysayan magsubli. Dili ka usa ka historicist. Ang laing suliran mao ang kawalay-kabatiran sa paggamit sa mga pulong nga simboliko nga natala sulod sa Pulong sa Dios pinaagi sa Pulong sa Dios. Ang mga sinugdanan sa tanang kining mga tagna maoy nagpaila sa katapusan, ug kanunay nilang gipaila ang labi pang daghan kay sa yano lamang nga mga kasaysayan nga magsubli.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Ang Biblia nagaingon nga kita mao ang templo alang sa Espiritu Santo, ug ang templo sa lawas gilangkuban sa kap-atan ug unom ka kromosoma. Ang mga siyentista nga nagtuon niadtong kap-atan ug unom ka kromosoma nagpahibalo kanato nga ang kawhaan ug tulo ka panglalaki nga kromosoma ug ang kawhaan ug tulo ka pangbabaye nga kromosoma naputos palibot sa usa ka protina nga adunay porma sa usa ka krus.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Sa Daniel dose adunay tulo ka magkakonektang mga panagna mahitungod sa panahon; ang una naghisgot sa pagkakatag sa gahum sa balaang katawhan, nga nagrepresentar sa “pito ka panahon” sa Levitico beinte-sais. Ang pagkakatag sa gahum sa balaang katawhan nga natuman diha kanila maoy duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig, apan sa Daniel dose ang gihisgutan lamang mao ang ulahing katunga nianang panahona. Gipakita niini si Daniel nga wala makasabut unsa ang gipasabot sa maong pagmantala.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> Ug nadungog ko ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga atua sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa dihang gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay katapusan nga kini mahitabo sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa dihang matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaang katawohan, kining tanan nga mga butang mahuman na. Ug nadungog ko, apan wala ako makasabut; unya miingon ako, O akong Ginoo, unsa man ang katapusan niining mga butanga? Daniel 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Ang Daniel dose naghulagway sa mensahe nga gibuksan sa panahon sa katapusan, nga mao ang 1798. Sa maong pahayag, si Daniel nagrepresentar kang William Miller, ang pangunang simbolo sa mga manggialamon nianang kasaysayan. Si Miller unang gidala ngadto sa tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa Levitico baynte-sais, ug sa mga bersikulo siyete ug otso siya nagrepresentar sa mga manggialamon nga kinahanglan maghiusa sa kamatuoran nga ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga pagkatibulaag sa walay pagduhaduha giila ingon nga pagpatibulaag sa Dios sa Iyang katawhan.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Ug kon tungod niining tanan dili gihapon kamo mamati kanako, nan silotan ko kamo sa pito ka pilo pa tungod sa inyong mga sala. Ug bungkagon ko ang garbo sa inyong gahum; ug himoon ko ang inyong langit nga sama sa puthaw, ug ang inyong yuta nga sama sa tumbaga. Leviticus 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Ang “garbo” sa karaang Israel mao ang dihang gitugotan sila sa pagsalikway sa Dios ingon nga ilang Hari ug sa pagpili ug tawhanong hari. Ang ilang garbo, nga nag-una sa pagkahulog (Proverbio 16:18), mao ang ilang tinguha nga mahisama sa tanang masimbahong-hulagwayon nga mga gingharian sa ilang palibot. Ang pagkuha una sa amihanang gingharian ug unya sa habagatang gingharian mao ang pagkatibulaag sa gahum (hari) sa tagsatagsa ka 723 BC ug 677 BC.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Si Miller nagrepresentar sa mga manggialamon nga nakasabut sa pagdugang sa kahibalo nga gibuksan sa miaging mga bersikulo sa Daniel dose, ug sa mga bersikulo pito ug walo siya girepresentar ingon nga wala makasabut sa kalambigitan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig ngadto sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig sa pagsabwag sa katawhan sa Dios. Si Daniel nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa katapusan sa Adventismo, maingon man kang Miller sa sinugdanan sa Adventismo. Sa katapusan sa Adventismo, anaa gihapon ang maong kalisdanan, kay sa dihang gisalikway sa Adventismo ang pagsabot ni Miller sa “pito ka mga panahon,” napugos sila sa pag-ila lamang sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig ingon nga mga Panahon sa Kangitngit. Ang mga manggialamon sa katapusan adunay susamang suliran nga sulbaron, ingon sa gihulagway ni Daniel ug Miller. Nganong gigamit man ang pinulongan sa Levitico baynte-sais aron sa paghulagway sa tulo ug tunga ka mga panahon imbis nga pito ka mga panahon?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Wala gayod hingpit nga masulbad ni Miller kining maong kalisdanan, apan niadtong 1856 ang katapusang “bag-ong kahayag sa tagna” gipresentar diha sa usa ka serye sa unom ka mga artikulo nga wala gayod mahuman, nga nag-ila sa pito ka mga panahon ingon nga nagrepresentar sa tulo ug tunga ka tuig sa pagyatak-yatak sa pagano nga Roma sa literal nga Israel sa Dios, gisundan sa tulo ug tunga ka tuig sa pagyatak-yatak sa papal nga Roma sa espirituwal nga Israel. Pito ka tuig ang milabay, ang Adventismo sa dayag gayod misalikway sa tanang kahayag mahitungod sa pito ka mga panahon, sa ingon nag-andam sa maong kalisdanan alang sa mga manggialamon sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa dihang, sumala sa gihulagway sa Daniel onse, bersikulo kuwarenta, ang mga nasud nga nagrepresentar sa kanhing Soviet Union gilaglag sa kapapahan ug sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Ang nahaunang kahayag nga gihatag kang Miller gisalikway niadtong 1863, ug ang ulahing kahayag bahin sa maong hilisgutan gihatag ni Hiram Edson diha niadtong unom ka mga artikulo. Kadtong mga artikulo gihunong, ug pito ka tuig (mga panahon) sa ulahi ang gahum sa modernong Israel gipahigawas aron sa pagsundog sa mga simbahang diosdiosnon nga pipila ka tuig sa wala pa niana husto nang giila ingon nga mga anak nga babaye sa Babilonia. Ang pito ka mga panahon sa Levitico 26 isip usa ka matagnaong doktrina nahimong bato nga kapangdulan, ug ang pagkamapahitas-on sa karaang Israel, ingon nga girepresentahan sa ilang tinguha nga si Saul maghari kanila ingon nga hari, nasubli. Girepresentahan ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Ang basahon ni Daniel nagaila usab sa usa ka propesiya nga usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka tuig, uban sa usa ka propesiya nga usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka tuig, nga silang duha nagsugod sa pagtangtang sa “the daily” sa 508. Ang pagtangtang sa “the daily” nagrepresentar sa pagwagtang sa pagsukol sa paganong Roma batok sa pagtungha sa gahum sa pagka-papa sa 538. Adunay usa ka katloan ka tuig nga yugto sa pagbalhin sa wala pa ang gahum sa pagka-papa gipahimutang sa trono sa yuta sa 538, ug unya ang nahibiling usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig natapos sa 1798. Ang katloan ka tuig nga pagbalhin gikan sa usa ka gingharian ngadto sa sunod nagaila sa katapusang mga tuig sa pagmando sa pagka-papa nga nagdala ngadto sa ikaunom nga gingharian sa propesiya sa Biblia nga gipahimutang sa trono sa yuta sa 1798. Ang sinugdanan sa propesiya nga usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka tuig nagaila sa usa ka pagbalhin gikan sa usa ka gingharian sa propesiya sa Biblia ngadto sa sunod nga gingharian sa propesiya sa Biblia, maingon man usab ang pagtapos niana nga propesiya.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

Ang tagna sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka tuig nga nagsugod sa pagkuha sa “ang adlaw-adlaw” niadtong 508 matapos sa 1843.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang dulumtanan nga nagapahimong biniyaan pagatukoron, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Bulahan ang nagapaabot, ug makaabot ngadto sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Ang tagna sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka tuig natapos niadtong 1843, ug si Daniel nagaingon nga kadtong “naghulat” sa dihang matuman na ang maong tagna pagapanalanginan. Si Igsoong White nag-ingon niini sa ingon nga paagi.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita sa 1843 ug 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga ilhanan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan matuman. Usa ka dakong buluhaton pagahimoon sulod sa mubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog diha sa iyang bahin, sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Busa, ang sinugdanan sa propesiya sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka tuig nagtimaan sa usa ka pagbalhin gikan sa relihiyon sa paganismo ngadto sa relihiyon sa papalismo, sa ingon nagtimaan usab sa usa ka pagbalhin gikan sa Protestanismo ngadto sa Millerite nga Protestanismo.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Kadtong mga Adventista nga mosalikway sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa Adventismo, mosalikway sa tanang mga tagna mahitungod sa panahon nga gipresentar sa mga Millerita, bisan pa sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel 8:14. Tingali ilimod gayud nila kining kamatuorana, apan mahimo kining mapamatud-an sa lohikal nga paagi nga tinuod kini; apan lahi ang akong tuyo karon, busa pasagdan ko una kana sa pagkakaron samtang naningkamot kita sa pagdala niining artikulo ngadto sa iyang konklusyon.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Ang pagkapatibulaag sa “mahimayaong yuta” sa Juda niadtong 677 BC nagrepresentar sa pagtamakan sa “panon” diha sa Daniel 8:13, 14, ug nagpunting ngadto sa pagkatukod sa modernong mahimayaong yuta, ang Tinipong Bansa sa Amerika. Ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa maong mga bersikulo nagsugod niadtong 457 BC, ug nagrepresentar sa pagtamakan sa “santuwaryo.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagasulti, ug laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtud anus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa kalapasan sa pagkabiniyaan, aron ang santuwaryo ug ang panon itugyan ngadto sa pagatamakan? Ug siya miingon kanako, Hangtud sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya ang santuwaryo pagahinloan. Daniel 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Ang 677 BC ug 457 BC mao ang mga petsa nga nadugtong pinaagi sa relasyon sa katawhan sa Dios ug sa santuwaryo sa Dios. Gidala sa Dios pag-usab ang panon ug ang santuwaryo sa tingub sa samang higayon niadtong Oktubre 22, 1844. Ang duha ka gatus ug baynte ka tuig tali sa 677 BC ug 457 BC nagsimbolo sa usa ka yugto diin ang Dios nagtukod ug usa ka timailhan nga nagrepresentar sa pagdugang sa kahayag. Sa Oktubre 22, 1844 miabot ang kahayag sa ikatulong manolunda, ang kahayag sa santuwaryo misugod sa pagdan-ag, ug didto may usa ka panon aron sa pagmantala sa kahayag.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Sa linya sa tagna nga nagpaila sa tulo-ka-bahing pakiggubat nga gisudlan ni Satanas ug ni Cristo, ang King James Bible sa 1611 napatik. Tukma nga duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa ulahi, sa 1831, gimantala ni William Miller ang iyang mensahe sa unang higayon:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “Sulod sa siyam ka tuig si William Miller nakombinsir nga kinahanglan niyang ipahibalo ang iyang mensahe ngadto sa mga iglesia; apan naghulat siya, naglaom nga adunay usa ka giila nga awtoridad nga magamantala sa malipayong balita sa usa ka Manluluwas nga hapit na moanhi. Sa maong paghulat, gipamatud-an lamang niya ang kamatuoran sa mensahe; adunay usa ka ngalan nga sila buhi, apan sa pagkatinuod paspas silang nangamatay. Niadtong 1831 gihatag ni Miller ang iyang unang wali mahitungod sa mga propesiya.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Gipanalipdan sa Dios ang sagrado ug husto nga orihinal nga mga teksto nga gigamit sa pagmugna sa Biblia. Dayon Iyang gimugna ang Iyang Biblia niadtong 1611. Dayon Iyang gipatindog ang usa ka mensahero nga mogamit sa mga lagda nga nahimutang, nakuha, ug natukod sulod sa Biblia aron sa paghatag sa mensahe sa unang anghel. Niadtong 1831, ang mensahe ni Miller gipormalisar, maingon nga ang mensahe sa kasaysayan ni Cristo gipormalisar pinaagi ni Juan Bautista, maingon usab nga ang mensahe gipormalisar sa matag kalihokang repormatibo. Ang mensahe ni Miller, ang mensahe sa unang anghel nga nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom, tuwirang ginapalig-on pinaagi sa pag-aplikar sa propetikong yugto sa panahon nga duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Kini mao ang mensahe sa pasidaan sa sinugdanan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia—ang Tinipong Bansa sa Amerika.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

Niadtong 1996, nagsugod ang ministeryo sa Future for America, ug ang mensahe sa ikatulong manulonda nga nahubaran sa selyo niadtong 1989—ang mensahe nga nag-ila sa pagkaayo sa makamatay nga samad sa pagka-papa ug sa haduol na nga balaod sa Domingo—giimprenta sa usa ka magasin nga giulohan, The Time of the End. Ang mensahe sa katapusan sa Adventismo gipormalisa maingon nga ang mensahe sa sinugdanan gipormalisa usab. Sa sinugdanan, ang mensahe gibitay ibabaw sa panahon ug nagrepresentar sa dugang nga paglambo sa mga kamatuoran nga nasulod sulod sa Pulong sa Dios. Niadtong 1996, duruha ka gatos ug kaluhaan ka tuig human sa pagkatawo sa Tinipong Bansa sa Amerika niadtong 1776, ang mensahe sa katapusan sa Adventismo gipormalisa ug nagrepresentar sa dugang nga paglambo sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Sa atong paghisgot sa nagkatakdo nga kasaysayan sa sungay nga Republikano ug sa sungay nga Protestante diha sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa propesiya sa Biblia, kinahanglan masabtan kon kinsa ang sungay nga Protestante ug kon kinsa siya dili.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Paningkamoti ang imong kaugalingon aron mapamatud-an nga hinalinan sa Dios, usa ka mamumuo nga walay angay ikaulaw, nga nagatimbang sa pulong sa kamatuoran sa matarung nga paagi. Apan likayi ang mahugaw ug kawang nga mga pagpanghisgot; kay kini mosangpot ngadto sa labi pang pagkadili-diosnon. 2 Timoteo 2:15, 16.

Back to Articles