Article

# The Book of Daniel - Number Ten

Ang Basahon ni Daniel - Numero Napulo

The Process

Ang Proseso

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

Sa Daniel kapitulo uno, si Daniel gidala ngadto sa pagkabinihag sa kapitoan ka tuig nga gitagna ni Jeremias, ug mipadayon hangtod sa unang tuig ni Ciro.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Ug si Daniel nagpadayon hangtod sa unang tuig ni hari Ciro. Daniel 1:21.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

Busa si Daniel nabuhi sa tibuok kasaysayan sa kapitoan ka tuig nga pagkabihag, hangtod sa sugo nga mitugot sa pagbalik sa karaang Israel aron tukoron pag-usab ug ipahiuli ang Jerusalem.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

> Karon sa nahaunang tuig ni Ciro nga hari sa Persia, aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, gipukaw ni Jehova ang espiritu ni Ciro nga hari sa Persia, mao nga nagpahibalo siya sa tibuok niyang gingharian, ug gisulat usab kini, nga nagaingon. Ezra 1:1.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

Busa si Daniel mao ang simbolo sa proseso sa pagsulay sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug nagapadayon hangtod sa “decree,” nga nagtimaan sa pagtawag paggawas gikan sa Babilonya.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> Ug nakadungog ako ug laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut hangtod sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Pinadayag 18:4, 5.

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

Ang kapitoan ka tuig sa pagkabinihag mao ang yugto sa pagsulay ug paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Niadtong Septyembre 11, 2001 miabut ang ikatulong Kaalaotan sa Islam. Kini maila lamang niadtong modawat sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa Adventismo. Ang nahaunang Kaalaotan ug ang ikaduhang Kaalaotan parehong husto nga giila sa mga payunir ingon nga Islam. Sa kapuwa sa 1843 ug sa 1850 nga mga tsart sa mga payunir, nga gisuportahan ni Ellen White, ug nga giila ingon nga katumanan sa Habakkuk kapitulo dos, ang Islam giila ingon nga ikalima ug ikaunom nga mga Trumpeta. Ang kataposang tulo ka mga Trumpeta mao ang mga Trumpeta sa Kaalaotan.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ug nakita ko ug nadungog ang usa ka manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Alaot, alaot, alaot, sa mga pumoluyo sa yuta tungod sa uban pang mga tingog sa trompeta sa tulo ka mga manulonda, nga mangatulog pa! Pinadayag 8:13.

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

Kon adunay tulo ka mga Trumpeta sa Kaalaotan, ug ang nahauna ug ikaduhang mga Trumpeta sa Kaalaotan mao ang Islam, yano ra kaayo ang pag-ila nga ang ikatulong Trumpeta sa Kaalaotan mao usab ang Islam. Usa ka elemento sa simbolo sa Islam ingon nga mga Trumpeta sa Kaalaotan mao ang ilang pagpugong, ug unya ang higayon nga sila pagabuhian. Giila ni Sister White ang upat ka hangin sa Pinadayag siete ingon nga usa ka “masuk-anong kabayo,” nga nagatinguha sa “pagbuak sa pagpugong” ug “pagdala ug kamatayon ug kalaglagan” diha sa agi niini.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuko nga kabayo nga naninguha sa pagbuak sa iyang pagkapugong ug modasmag ibabaw sa nawong sa tibook nga yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa agianan niini.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita sa mismong tumoy sa dayon nga kalibotan? Magmagahi ba kita ug mahimong mabugnaw ug patay? O, hinaut unta nga maangkon nato diha sa atong mga iglesia ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga ihuyop ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan hiktin, ug ang pultahan masigpit. Apan sa atong pag-agi pinaagi sa masigpit nga pultahan, ang gilapdon niini walay utlanan.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

Ang upat ka manulonda nga nagapugong sa upat ka hangin mao ang nagapugong sa “masuk-anong kabayo” sa tagna sa Biblia nga nagadala ug kamatayon ug kalaglagan. Diha sa kapitulo nuwebe sa Pinadayag, diin ang nahauna ug ikaduhang Paghuyop sa Trumpeta sa Kaalaotan giila, adunay usa ka hari nga giila. Giila siya diha sa Pinadayag “nuebe-onse”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

> Ug sila may usa ka hari nga nagmando kanila, nga mao ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreohanon mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon, ingon nga nagmando kanila. Pinadayag 9:11.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

Ang ngalan, ug busa ang kinaiya sa hari sa Islam mao si Abaddon sa Hebreohanon ug si Apollyon sa Grego. Sa daan ug sa bag-ong mga tugon, nga girepresentahan sa Hebreohanon ug sa Grego, ang kinaiya sa Islam makita diha sa kahulogan sa maong duha ka mga ngalan. Sa duha ka mga pulong ang kahulogan mao ang “kamatayon ug kalaglagan.” Si Sister White nagaingon nga ang “masuk-anong kabayo” nga gipugngan sa upat ka mga manulonda samtang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ginatatakan, nagatinguha sa pagbuhi ug magdala og “kamatayon ug kalaglagan” diha sa iyang agianan.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

Ang unang paghisgot sa Kasulatan mahitungod sa Islam mao si Ismael, ang amahan niadtong nagkupot sa relihiyon sa Islam. Niadtong unang paghisgot siya giila ingon nga usa ka ihalas nga tawo, ug ang pulong nga gihubad nga “ihalas” nagkahulogan og “ang ihalas nga asno sa Arabia.” Ang unang profetikong paghisgot sa Islam usa ka simbolo sa kaliwat sa kabayo, ug ang kabayo mao ang paagi sa paghulagway sa mga payunir sa Islam sa nahauna ug ikaduhang Kaalaotan diha sa duha ka sagradong tsart. Ang upat ka hangin sa Pinadayag kapitulo siyete ginapugngan, o “ginababagan,” hangtod nga timrihan sa Dios ang Iyang katawohan. Ang proseso sa pagtimbre sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao usab ang proseso sa pagsulay ug proseso sa paghinlo.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

Kining tanan nga mga mahulagwayong ilustrasyon sa tagna girepresentar sa pagkabihag ni Daniel sulod sa kapitoan ka tuig, nga nagsugod kang Jehoiakim, ang simbolo sa paghatag og gahum sa nahaunang mensahe, hangtod sa “dekreto” nga nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye sa paggawas gikan sa Babilonia. Ang pagpugong ug unya ang pagbuhi sa Islam usa ka mahulagwayong kinaiya sa Islam ingon nga simbolo sa biblikanhong tagna.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

Sa dihang gihisgutan sila ingon nga ang “upat ka mga hangin,” ginapugngan sila samtang ginatatakan ang mga alagad sa Dios. Sa sinugdanan sa ikaduhang Pagkaalaot, diha sa tagna sa panahon nga tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw nga natuman niadtong Agosto 11, 1840, upat ka mga manulonda, nga nagrepresentar sa Islam sa ikaduhang Pagkaalaot, “gibad-an.” Sa katapusan sa tagna, sila “napugngan.”

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> Nga nagaingon sa ikaunom nga manulonda nga may trumpeta: Buhii ang upat ka manulonda nga ginagapos didto sa dakong suba sa Eufrates. Ug gibuhian ang upat ka manulonda, nga giandam alang sa usa ka takna, ug usa ka adlaw, ug usa ka bulan, ug usa ka tuig, aron sa pagpatay sa ikatulong bahin sa mga tawo. Pinadayag 9:14, 15.

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang unang mensahe sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihatagan ug gahum, sa dihang ang Islam sa ikatulong Kaalaotan “gibuhian.” Apan dihadiha kini “gipugngan.” Gipatin-aw ni Sister White nganong nahitabo kini, apan una kinahanglan natong hinumdoman nga ang katuyoan sa Islam sa iyang unang biblikanhong paghisgot mao ang pagpasuko sa mga nasod, kay ang kamot ni Ismael batok man sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok sa Islam.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ug ang manolunda ni Jehova miingon kaniya, Tan-awa, ikaw nagmabdos, ug manganak ka ug usa ka anak nga lalake, ug pagatawgon mo ang iyang ngalan nga Ismael; kay si Jehova nakadungog sa imong kagul-anan. Ug siya mahimong usa ka ihalas nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

Ang katuyoan sa Islam diha sa tagna sa Biblia mao ang paghiusa sa tanang mga nasod batok sa Islam, sa wala pa ibubo sa United Nations ang ilang kapungot ibabaw sa mga magbalantay sa Igpapahulay. Niadtong Setyembre 11, 2001, ang matag-usa nga nakasabot sa 9/11 ingon nga timaan sa sinugdanan sa pagsubli sa han-ay sa mga hitabo sa mga Millerite nahimong sama kang “Daniel” sa dihang gidala siya ngadto sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig. Si Jehoiakim nagtimaan sa pagsugod nianang proseso sa pagsulay, ug ang Islam sa ikatulong Kaalaotan gibuhian dayon, apan dihadiha gipugngan, aron ang Dios makatatak sa Iyang katawhan.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Kining panglantaw gihatag niadtong 1847 sa dihang diyutay pa kaayo ang Adventistang mga igsoon nga nagtuman sa Igpapahulay, ug gikan niini diyutay lamang ang naghunahuna nga ang pagsaulog niini igo kaimportante aron mopahimutang ug utlanan tali sa katawhan sa Dios ug sa mga dili magtutuo. Karon ang katumanan nianang panglantaw nagsugod na sa makita. ‘Ang pagsugod nianang panahona sa kasamok,’ nga gihisgotan dinhi, wala magtumong sa panahon nga ang mga hampak magsugod na sa pag-ula, kondili sa usa ka mubo nga yugto sa dili pa kini igabubo, samtang si Cristo anaa pa sa santuwaryo. Niadtong panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahuman na, ang kasamok moabot sa kalibotan, ug ang mga nasod mangasuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Niadtong panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabot aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan sa pagbarog sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igabubo na.” Early Writings, 85.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

Ang kapitoan ka tuig ni Daniel nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 sa dihang ang Islam gibuhian ug nakapasuko sa mga nasod pinaagi sa kalit ug wala damhang pag-atake niini batok sa mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Ang Islam dayon gipugngan, aron ang buluhaton sa ikatulong manulonda mahimo nang matapos. Ang buluhaton sa ikatulong manulonda mao ang pagpatik sa katawohan sa Dios, ug sa dihang kana nga buluhaton nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Ulahing Ulan misugod sa “pagwisik.” Ang Daniel kapitulo uno naghulagway sa proseso sa pagsulay sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug nagapadayon hangtod nga ang ikaduhang “tingog” sa Pinadayag disiotso motawag sa laing panon sa Dios paggawas gikan sa Babilonia. Busa, si Daniel nagrepresentar sa usa ka katawohan nga anaa karon sa espirituwal nga pagkabinihag, hangtod sa pinakatapusang konklusyon sa proseso sa pagsulay. Ang kataposan sa panahon sa pagsulay sa Daniel kapitulo uno gipaila ingon nga ang “katapusan sa mga adlaw.”

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> Ug sa katapusan sa mga adlaw nga giingon sa hari nga dad-on sila ngadto kaniya, gidala sila sa punoan sa mga eunuco ngadto sa atubangan ni Nabucodonosor. Ug nakigsulti ang hari kanila; ug sa ilang tanan walay hingkaplagan nga sama nila Daniel, Hananias, Misael, ug Azarias; busa mitindog sila sa atubangan sa hari. Ug sa tanang butang mahitungod sa kaalam ug salabutan nga gipangutana sa hari kanila, hingkaplagan niya sila nga napulo ka pilo nga labi ka maayo kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga diha sa tibuok niyang gingharian. Daniel 1:18–20.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

Ang ikatulong pagsulay, nga nagrepresentar sa usa ka propetikong litmus test alang kang Daniel ug sa tulo ka matarong, mao kadtong gihukman sila ni Nabucodonosor, ug hingkaplagan nga “napulo ka pilo nga labi pang maayo kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga diha sa tibuok niyang gingharian.” Ang ikatulong pagsulay girepresentahan sa paghukom, ug ang paghukom nahitabo sa “kataposan sa mga adlaw.” Sa basahon ni Daniel, ang “kataposan sa mga adlaw” mao ang dapit diin si Daniel motindog sa iyang bahin.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “‘Daghan ang pagaputlion, ug pagapaputihon, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magabuhat sa pagkadaotan: ug walay bisan kinsa sa mga daotan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut.... Bulahan siya nga nagapaabot, ug makaabot sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Apan lumakaw ka (Daniel) sa imong dalan hangtud sa katapusan maabut: kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw.’”

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

> “Miabot na ang panahon nga si Daniel motindog diha sa iyang bahin. Miabot na ang panahon nga ang kahayag nga gihatag kaniya moadto sa kalibutan sa paagi nga wala pa sukad kaniadto. Kon kadtong gibuhatan sa Ginoo ug daghan kaayo molakaw diha sa kahayag, ang ilang kahibalo bahin kang Cristo ug sa mga tagna nga may kalabutan Kaniya madugangan pag-ayo samtang sila nagkaduol sa katapusan sa kasaysayan niining yutaa.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

Gipaila ni Sister White ang “katapusan sa mga adlaw” nga may kalabutan sa proseso sa paghinlo sa bersikulo napulo sa Daniel kapitulo dose. Kanunay niyang gigamit ang bersikulo napulo, uban sa “katapusan sa mga adlaw” sa bersikulo trese.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> “‘Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magapadayon sa pagkadaotan: ug walay bisan usa sa mga daotan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut…. Bulahan siya nga magahulat, ug makaabut sa usa ka libo tulo ka gatus ug lima ka katloan ka adlaw. Apan umadto ikaw (Daniel) sa imong dalan hangtud sa katapusan: kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw.’”

> “Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

> “Si Daniel karon nagatindog na sa iyang bahin, ug kinahanglan hatagan nato siya ug luna aron mosulti sa katawhan. Ang atong mensahe kinahanglan mopadayon ingon sa usa ka suga nga nagadilaab. ‘Ug niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong prinsipe nga nagabarug alang sa mga anak sa imong katawhan: ug adunay panahon sa kasamok, nga sama niana wala gayud sukad nga adunay nasod hangtod niadtong maong panahona: ug niadtong panahona maluwas ang imong katawhan, ang tagsatagsa nga hikaplagan nga nahisulat sa basahon. Ug daghan kanila nga nangatulog sa abog sa yuta mamata, ang uban ngadto sa kinabuhing dayon, ug ang uban ngadto sa kaulaw ug dayong pagtamay. Ug sila nga mga manggialamon mosidlak ingon sa kahayag sa hawan sa langit; ug sila nga nagdala sa daghan ngadto sa pagkamatarong sama sa mga bitoon sa walay kataposan ug sa gihapon.’”

> “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> “Kining mga pulonga nagapakita sa buluhaton nga atong pagabuhaton niining kataposang mga adlaw. Dili kita bisan tunga pa nga nahigmata. Wala kita sa gahum nga mahinungdanon alang sa pagbuhat sa buluhaton nga kinahanglan pagabuhaton. Kinahanglan kita mosulod ngadto sa kinabuhi, mosulod ngadto sa panaghiusa. Karon, niining gayud nga higayona, kinahanglan kita motindog nianang kahimtanga diin ang paghinulsol ug kapasayloan mao ang labing dayag nga mga kinaiya sa atong buluhaton. Dili kinahanglan nga adunay mga pagpakiglalis. Ulahi na kaayo ang pag-apil kang Satanas sa iyang buluhaton sa pagbuta sa mga mata. Ulahi na kaayo ang pagpatalinghug sa malimbongong mga espiritu ug sa mga pagtulon-an sa mga yawa.”

> “I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

> “Gitudloan ako sa pag-ingon nga sa diha nga ang Espiritu Santo mohatag ug dila ug pagpamulong, makita nato ang usa ka buhat nga susama niadtong nahimo sa adlaw sa Pentecostes. Ang mga representante ni Cristo magabuhat uban sa salabutan. Wala’y makaplagang usa ka tawo dinhi ug lain didto nga maningkamot sa pagguba ug paglaglag.

> “‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

> “‘Sa dili pa mamunga ang sugo, sa dili pa molabay ang adlaw sama sa tahop, sa dili pa moabot kaninyo ang mabangis nga kasuko sa Ginoo, sa dili pa moabot kaninyo ang adlaw sa kasuko sa Ginoo, pangitaa ninyo ang Ginoo, kamong tanan nga maaghop sa yuta, nga nagbuhat sa Iyang hukom; pangitaa ang pagkamatarong, pangitaa ang kaaghopan: tingali pagatagoon kamo sa adlaw sa kasuko sa Ginoo.’” Australian Union Conference Record, Marso 11, 1907.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

Ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga girepresentahan sa kapitoan ka tuig sa pagkabinihag ni Daniel sa Babilonia, girepresentahan sa Daniel kapitulo dose, ug bersikulo napulo. Ang maong bersikulo nagkupot sa timaan sa “kamatuoran” kay kini nag-ila sa tulo ka lakang nga mao ang mga kinaiya sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran.” Daghan ang pagaputlihon, pagapapution ug unya pagasulayan. Si Daniel ug ang tulo ka bililhon nga mga kauban naputli pinaagi sa kahadlok sa Dios diha sa kapitulo usa, kay ilang gituyo nga dili mokaon sa pagkaon sa Babilonia. Unya ilang gipadayag ang usa ka dagway nga nahimong labi pang maanyag ug mas malamboon kay sa mga mikaon sa pagkaon sa Babilonia. Ang ilang dagway mao ang pagkamatarong ni Cristo nga mao ang maputing mga bisti. Unya sila gisulayan sa dihang misulod sila sa paghukom ni Nabucodonosor, sa katapusan sa mga adlaw.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

Sa “kataposan sa mga adlaw,” sa dihang si Daniel motindog “diha sa iyang bahin,” ang “kahibalo mahitungod kang Cristo ug sa mga tagna nga may kalabotan Kaniya pagadak-on pag-ayo” alang sa katawohan sa Dios. Namatikdan ni Nabucodonosor nga sa “tanang butang sa kaalam ug salabutan,” si Daniel ug ang tulo ka mga takus “nakaplagan” nga “napulo ka pilo nga labaw pa kaysa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga didto sa tibuok niyang gingharian.”

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

Ang unang kapitulo sa Daniel naghulagway sa kasinatian sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga moagi sa usa ka tulo-ka-lakang proseso sa pagsulay. Sa pagkomento bahin niana nga proseso, si Sister White nagaingon, “Kining mga pulonga nagapakita sa buhat nga kinahanglan natong buhaton niining katapusang mga adlaw. Dili pa kita bisan sa tunga pa mahigmata. Wala kita sa gahum nga maoy gikinahanglan sa pagbuhat sa buluhaton nga kinahanglan pagabuhaton. Kinahanglan nga mosulod kita ngadto sa kinabuhi, mosulod ngadto sa panaghiusa. Karon, karon gayud, kinahanglan nga motindog kita nianang kahimtanga diin ang paghinulsol ug kapasayloan mao ang mahimong labing dayag nga mga kinaiya sa atong buluhaton. Kinahanglan nga walay panagbingkil.”

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

Ang proseso sa pagsulay nga nagadala ngadto sa “kataposan sa mga adlaw,” nagadala ngadto sa pagkabanhaw sa duha ka mga saksi diha sa Kapadayagan kapitulo onse. Ang buluhaton nga angay natong buhaton karon mao ang pagdawat sa mensahe sa Septiyembre 11, 2001 ug ang pagpukaw, sumala sa gilarawan sa patay ug uga nga mga bukog. “Kinahanglan kita mabuhi, mahiusa.” Sa diha nga buhaton nato kini, ang labing namatikdan nga mga kinaiya sa atong buluhaton mao ang atong “paghinulsol ug kapasayloan.” Ang labing namatikdan nga kinaiya sa atong buluhaton gilarawan ni Daniel diha sa kapitulo nuwebe, sa diha nga siya nagaampo sa pag-ampo sa Levitico baynte-sais, nga nagapangayo og kapasayloan sa iyang mga sala, ug sa mga sala sa iyang mga amahan, samtang nagaila usab nga siya nagalakaw nga supak sa Dios sukad pa sa kapakyasan nga nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa paglangan niadtong Hulyo 18, 2020. Kinahanglan usab niyang ilhon nga ang Dios nagalakaw nga supak kaniya sulod nianang maong yugto sa panahon. Si Daniel nagrepresentar niadtong mga nakaagi sa usa ka pagkabinihag nga “kapitoan ka tuig”, sukad pa niadtong Hulyo 18, 2020.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

Ang kapitoan ka tuig usa ka simbolo sa “pito ka panahon” sa Levitico 26. Gipahibalo kanato sa basahon sa Cronicas nga ang kapitoan ka tuig mao ang yugto nga ang yuta “makapahimulos” sa mga igpapahulay nga wala niya matamasa tungod sa pagsukol sa karaang Israel batok sa tugon sa Levitico 25.

> To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

> Aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, hangtod nga ang yuta nakapahimulos sa iyang mga Igpapahulay; kay samtang kini biniyaan, nagbantay kini sa Igpapahulay, aron matuman ang kapitoan ka tuig. 2 Cronicas 36:21.

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

Ingon nga simbolo sa usa ka profetikanhong “kamingawan,” ang “tulo ug tunga ka adlaw” diin ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse nangamatay ug naghigda sa dalan human sa Hulyo 18, 2020 usa ka simbolo sa “kapitoan ka tuig,” ug usab usa ka simbolo sa “pito ka mga panahon.” Sa “katapusan sa mga adlaw,” usa kini ka simbolo sa katapusan sa mga profetikanhong adlaw nga gisilyohan sulod sa basahon ni Daniel.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

Sa 1798, ang basahon ni Daniel gibuksan, ug si Daniel mitindog sa iyang bahin, andam sa pagtuman sa iyang katuyoan.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> “Sa diha nga ang Dios mohatag sa usa ka tawo ug pinasahi nga buluhaton nga pagabuhaton, kinahanglan nga motindog siya diha sa iyang bahin ug dapit maingon kang Daniel, andam sa pagtubag sa tawag sa Dios, andam sa pagtuman sa Iyang katuyoan.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

Niadtong Oktubre 22, 1844, sa katumanan sa Daniel kapitulo 8, bersikulo 14, ang basahon ni Daniel sa makausa pa mitindog diha sa iyang bahin. Ang 1798 ug 1844 mao ang katapusan sa nahaunang ug ikaduhang mga kasuko, ug busa nagtimaan sa katapusan sa “pito ka mga panahon.” Ang “katapusan sa mga adlaw” diha sa basahon ni Daniel usa ka simbolo sa katapusan sa usa ka pagkabihag nga girepresentahan sa “pito ka mga panahon.” Sa Daniel kapitulo 4, si Nabucodonosor nagpuyo ingon nga usa ka mapintas nga mananap samtang ang “pito ka mga panahon” miagi ibabaw kaniya. Sa “katapusan sa mga adlaw,” ang iyang gingharian ug pangatarungan gipahiuli kaniya.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

> Ug sa katapusan sa mga adlaw ako, si Nabucodonosor, mipataas sa akong mga mata ngadto sa langit, ug ang akong salabutan mibalik kanako, ug akong gipanalanginan ang Labing Hataas, ug akong gidayeg ug gipasidunggan siya nga buhi sa walay katapusan, kansang gingharian maoy gingharian nga walay katapusan, ug ang iyang paghari gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan: Ug ang tanang mga pumoluyo sa yuta giisip ingon nga walay kapuslanan; ug siya nagabuhat sumala sa iyang kabubut-on sa panon sa langit, ug sa taliwala sa mga pumoluyo sa yuta: ug walay bisan kinsa nga makapugong sa iyang kamot, o makaingon kaniya, Unsay imong gibuhat? Niadtong panahona ang akong pangatarungan mibalik kanako; ug alang sa himaya sa akong gingharian, ang akong kadungganan ug kahayag mibalik kanako; ug ang akong mga magtatambag ug ang akong mga kadagkuan nangita kanako; ug ako natukod sa akong gingharian, ug ang labing halangdong pagkaharianon gidugang kanako. Daniel 4:34–36.

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

Ang katapusan sa panahon sa pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway ingon nga ang “katapusan sa mga adlaw,” ug busa naghulagway sa simbolikong panapos sa “kapitoan ka tuig” ug usab sa “pito ka panahon.” Nianang panahona, ang “paghinulsol ug kapasayloan” mao ang mga ilhanan nga magrepresentar sa buluhaton niadtong kaniadto mga patay diha sa dalan nga moagi sa walog sa mga patay ug uga nga mga bukog.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

Ang makita nga kinaiya sa buhat sa paghinulsol sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gilarawan sa Ezekiel kapitulo nueve, ingon nga “nanghupaw ug nagtiyabaw.” Sa dihang ang katawohan sa Dios mosugid ug mobiya sa ilang kaugalingong mga sala, sa dihang ila nga ilhon nga gisubli nila ang mao rang mga sala sa ilang mga amahan, sa dihang ilang isalikway ang ilang garbo sa kaugalingong hunahuna ug moangkon nga sila naglakaw nga supak sa Dios, ug usab nga Siya naglakaw nga supak kanila sukad miabut ang panahon sa paglangan niadtong Hulyo 18, 2020, nan makaplagan sila nga adunay “napulo ka pilo” nga labaw pa nga gahum sa pagpanagna kay sa tanang uban pang nag-angkon nga manggialamon nga mga tawo sa gingharian.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

Ang proseso sa pagtimri nagsugod pinaagi sa pagpaluag ug dayon sa pagpugong sa Islam. Kana nga proseso matapos ingon sa pagsugod niini, sa dihang ang Islam pagapagawason na usab. Kini pagapagawason sa katapusan sa mga adlaw sa panahon sa pagtimri, nga alang kang Daniel mao ang sugo ni Ciro nga nagtawag sa mga tawo sa paggawas gikan sa Babilonia. Didto, sa katapusan sa mga adlaw sa paghinlo, sa paghukom sa “sugo” sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, ang mga matinumanon hikaplagan nga nanag-iya ug “napulo ka pilo pa” nga gahum sa pagpanagna.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “Gipalayo ra kaayo ninyo ang pag-abot sa Ginoo. Akong nakita nga ang ulahing ulan moabot ingon ka [kalit] sa singgit sa tungang gabii, ug may napulo ka pilo nga gahum.” Spalding and Magan, 5.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

Sugdan nato ang paghisgot sa ikaduhang kapitulo sa Daniel sa sunod nga artikulo.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “Mao kini ang singgit sa tungang gabii, nga maoy magahatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang mga manulonda gipadala gikan sa langit aron pukawon ang mga santos nga naluya ug andamon sila alang sa dakong buluhaton nga anaa sa ilang atubangan. Ang labing may talanto nga mga tawo dili mao ang unang midawat niining mensaheha. Ang mga manulonda gipadala ngadto sa mapaubsanon, masinugtanon nga mga tawo, ug ilang giduso sila sa pagpataas sa singgit, ‘Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon; gumula kamo aron sa pagtagbo Kaniya!’ Kadtong gisaligan sa maong singgit midali, ug sa gahum sa Balaang Espiritu ilang gipalanog ang mensahe, ug gipukaw ang ilang mga igsoon nga naluya. Kining buluhatona wala magatindog diha sa kaalam ug pagkat-on sa mga tawo, kondili diha sa gahum sa Dios, ug ang Iyang mga santos nga nakadungog sa singgit dili makahimo sa pagsukol niini. Ang labing espirituhanon maoy unang midawat niining mensaheha, ug kadtong kaniadto nangulo sa buluhaton mao ang ulahi sa pagdawat ug sa pagtabang sa pagpadako sa singgit, ‘Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon; gumula kamo aron sa pagtagbo Kaniya!’” Early Writings, 238.

Back to Articles