Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Kawaloan ug Duha

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

Mga Propetikong Alyansa ug mga Gubat: Gikan sa Karaang Seleucus ngadto sa Modernong Geopolitika

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

Ang mga bersikulo trese ug katorse nag-ilhan sa usa ka kasaysayan diin si Seleucus ug si Felipe sa Macedon nagmugna ug usa ka pakigsaad, ug sila nagtimaan sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga mao ang unang proxy nga kasundalohan sa Roma, ug ang Macedon (Gresya) usa ka simbolo sa United Nations. Nianang sayong kasaysayan, ang usa ka pakigsaad sa hari sa amihanan (Seleucus) ug ni Felipe (Gresya) nagrepresentar sa kasaysayan nga modala ngadto sa Gubat sa Panium, nga, duha ka siglo sa ulahi, ang ngalan sa lungsod giusab gikan sa Panium ngadto sa lungsod sa Caesarea Philippi. Ang pilo ka ngalan sa lungsod wala maghandum sa pakigsaad ni Seleucus ug ni Felipe sa Macedon.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

Ang ngalan nga “Caesarea Philippi” naggikan sa kasaysayanong pagbag-o sa karaang siyudad nga nailhan nga Paneas o Panium. Ang siyudad sa sinugdan ginganlan ug Paneas tungod sa kaduol niini sa usa ka bantogang tuboran nga gipahinungod sa Griegong diyos nga si Pan. Ang maong tuboran, nga usa ka mahinungdanong relihiyosong dapit sa karaang panahon, misubay ngadto sa Suba sa Jordan.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

Sa panahon sa paghari ni Haring Herodes nga Bantugan, mga unang siglo sa wala pa si Cristo, ang siyudad nakaagi ug dagkong pag-ayo, ug kini gipalapdan ug gipadayandayanan. Ang Cesarea Filipos ginganlan ni Herodes Felipe, usa ka anak ni Herodes nga Bantugan. Iyang ginganlan ang siyudad nga Cesarea agig dungog sa Romanhong Emperador nga si Cesar Augusto, ug Filipos sumala sa iyang kaugalingon nga ngalan, busa nahimo kining Cesarea Filipos. Busa, ang “Cesarea Filipos” maoy usa ka kombinasyon sa “Cesarea,” nga nagpakita sa pagpasidungog ni Herodes kang Cesar Augusto, ug “Filipos,” nga nagpasidungog kang Herodes Felipe.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Sa paagi sa pagtagna, ang Panium nalangkit sa usa ka kompederasyon tali kang Seleucus ug Philip sa Macedon, ug usab sa alyansa tali kang Caesar ug Herod Philip. Kining duha ka alyansa nagtumong sa alyansa tali sa Estados Unidos ug sa United Nations nga mosunod sa pagkahugno sa Russia ni Putin ingon sa girepresentahan nila Seleucus ug Philip. Nagrerepresentar usab sila sa alyansa tali sa Kapapahan, nga mao ang inahan, ug sa Estados Unidos, nga mao ang anak nga babaye, ingon sa girepresentahan nila Caesar ug Philip, nga silang duha mga representante sa Roma. Sa tingub ilang giila ang Estados Unidos nga miabot “tabok sa pangpang aron kuptan ang kamot sa gahom sa Roma,” ug miabot “ibabaw sa kahiladman aron magkupotay og mga kamot uban sa Espirituwalismo.” Sa wala pa ang balaod sa Dominggo sa bersikulo disesais, ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa natukod na daan.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Ang Panium nagarepresentar sa sentro sa Griyegong pagsimba sa dios nga si Pan. Ang tuboran nga gipahinungod sa Griyegong dios nga si Pan nailhan usab niadtong panahona ingon nga ang “Mga Ganghaan sa Impiyerno,” ug sa dihang miduaw si Jesus didto, ang Iyang pahayag mahitungod sa “Mga Ganghaan sa Impiyerno” nagtimaan sa usa ka pakigbisog tali sa politikal ug relihiyosong mga kinaiya sa Gresya (globalismo), ug sa apostatang Protestantehon nga mahitabo sa kaulahiang mga adlaw. Mao kini ang gubat nga unang gisugdan sa adunahang Presidente nga nakapukaw sa gingharian sa Grecia diha sa bersikulo dos. Kini usa ka pangkalibutang gawasnong gubat ug usab usa ka sulodnong gubat sulod sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

Ang relihiyon sa globalismo mao ang relihiyon sa dragon, nga sa atong modernong kahimtang mao ang relihiyon sa woke-ism. Niadtong 2020, ang mananap gikan sa bung-aw nga walay kinutoban, nga giila diha sa Pinadayag kapitulo onse, nagpadayag sa iyang politikal ug relihiyosong gahum ug mipatay sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Kanang bung-aw nga walay kinutoban, lakip sa ubang mga butang, girepresentahan sa “Tuboran ni Pan,” nga maoy nagpakaon sa Suba sa Jordan.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

Sa mitolohiyang Griyego, si Pan gilambigit sa kinaiyahan, sa kamingawan, ug sa musikang bukidnon, ug ang presensya sa usa ka tuboran nga gipahinungod kaniya adunay relihiyosong kamahinungdanon alang sa mga magsisimba. Ang dios nga si Pan sa kasagaran gihulagway nga may mga bitiis, sungay, ug dalunggan sa kanding. Si Pan giisip nga dios sa mga magbalantay sa karnero ug sa mga panon, ug sa kanunay gihulagway ingon nga usa ka maligdong ug malimbongong diyos nga nagdula-dula sa kalasangan ug sa kabukiran. Ang hulagway ni Pan ingon nga usa ka diyos nga may mga bitiis sa kanding nahiuyon sa Daniel kapitulo otso, diin ang Gresya girepresentahan pinaagi sa usa ka laking kanding. Ang mga kanding maoy kasagarang mananap nga binuhi sa karaang Gresya, ug sa kanunay makaplagan sa kabukirang dapit diin gitoohan nga naglatagaw si Pan. Kining paghulagwaya nahimong bantugang bahin sa ikonograpiya ni Pan ug mipadayon sa arte ug literatura sa Gresya nga naghulagway sa maong dios, lakip ang nasodnong salapi.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

Sa dihang miduaw si Jesus sa Caesarea Philippi, Iyang gipahayag nga ang “Mga Ganghaan sa Impiyerno” dili makadaug batok sa iglesia. Ang gipahayag ni Pedro isip tubag sa pangutana ni Jesus nasabtan sa kasaysayan ug tradisyon sa Kristiyanismo ingon nga “Kristohanong Pagtuoang Pagpamatuod.”

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Sa pag-abot ni Jesus sa mga utlanan sa Cesarea Filipos, nangutana siya sa iyang mga tinun-an, nga nagaingon: Kinsa man kuno ako, ang Anak sa tawo, sumala sa giingon sa mga tawo? Ug sila miingon: Ang uban nagaingon nga ikaw si Juan nga Magbabautismo; ang uban, si Elias; ug ang uban pa, si Jeremias, o usa sa mga propeta. Siya miingon kanila: Apan kamo, kinsa man ako sumala sa inyong giingon? Ug si Simon Pedro mitubag ug miingon: Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa Dios nga buhi. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya: Bulahan ikaw, Simon Barjona; kay dili unod ug dugo ang nagpadayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga atua sa langit. Ug ako usab magaingon kanimo, nga ikaw si Pedro, ug ibabaw niining bato tukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makabuntog batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta, pagagapuson sa langit; ug bisan unsa ang imong buhian dinhi sa yuta, pagabuhian sa langit. Unya gisugo niya ang iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus nga Cristo. Mateo 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Kini nga teksto mahinungdanon tungod kay kini nagrepresentar sa usa ka mapasaligon nga takna sa ministeryo ni Jesus ug sa pag-uswag sa Kristohanong teyolohiya. Ang pagsugid ni Pedro kang Jesus ingon nga Mesiyas, ang Anak sa buhing Dios, giisip nga pundasyon sa Kristohanong pagtuo ug batong pamag-ang diin gitukod ang iglesia. Ang pulong nga “ibabaw niining batoa pagatukoron ko ang akong iglesia” gihubad sa tradisyong Katoliko ingon nga usa ka pagtumong kang Pedro mismo, nga giila ni Jesus ingon nga “bato” diin pagatukoron ang iglesia. Kini nga paghubad mao ang nag-alagad nga patukoranan sa pagkalabaw ug awtoridad sa papa sa Katolikong teyolohiya.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

Sa Protestante nga teolohiya, ang “bato” wala sabta nga nagtumong kang Pedro sa iyang kaugalingon, kondili sa pagtuo nga gikumpisal ni Pedro mahitungod kang Jesus ingon nga Mesiyas ug Anak sa Dios. Niining panglantaw, ang patukoranan sa iglesia dili si Pedro, kondili ang kumpisal nga si Jesus mao ang Cristo ug ang Anak sa Dios. Bisan pa sa teolohikanhong paghubad, ang Kumpisal ni Pedro diha sa Mateo 16:13–20 giisip nga usa ka sentral ug pundasyonal nga teksto sa Kristohanong pagtuo, nga naghatag og pagpalandong sa identidad ni Jesus ingon nga Mesiyas ug Anak sa Dios, ug nga nagpamatuod sa misyon ug katuyoan sa iglesia.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

Sa miaging artikulo among gipresentar ang usa ka pahayag gikan sa The Desire of Ages, diin si Sister White nag-ila sa pipila ka mga isyu nga nalangkit sa pagduaw ni Cristo sa Caesarea Philippi. Usa sa mga punto nga iyang namatikdan mao nga gidala ni Cristo ang mga tinun-an palayo sa impluwensiya sa mga Judio aron ipahamtang ang mga leksyon sa Caesarea Philippi.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> “Si Jesus ug ang Iyang mga tinun-an niadto nakasulod na sa usa sa mga lungsod duol sa Cesarea Filipos. Naa na sila sa gawas sa mga utlanan sa Galilea, sa usa ka rehiyon diin mikaylap ang pagsimba sa mga dios-dios. Dinhi ang mga tinun-an gipalayo gikan sa nagdumalang impluwensiya sa Judaismo, ug gidala ngadto sa mas suod nga pakigdugtong sa pagano nga pagsimba. Sa ilang palibot makita ang mga porma sa patuotuo nga naglungtad sa tanang bahin sa kalibotan. Gitinguha ni Jesus nga ang pagtan-aw niini nga mga butang magdala kanila sa pagbati sa ilang responsibilidad ngadto sa mga pagano. Sa panahon sa Iyang pagpuyo niining maong rehiyon, naningkamot Siya sa paglikay sa pagtudlo sa katawhan, ug sa paghalad sa Iyang kaugalingon sa labi pang bug-os ngadto sa Iyang mga tinun-an.” The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

Niadtong Hulyo 18, 2020, gikuha ni Cristo ang mga tinun-an sa Septyembre 11, 2001 gikan sa impluwensiya sa Laodiceanong Adventismo. Ang unang kapakyasan sa sambingay sa napulo ka ulay nagpatungha ug pagbulag sa kalihokan gikan sa katilingban sa mga mabugalbugalon nga anaa na sa proseso sa pagabiyaan. Kini nga kamatuoran natuman sa kasaysayan sa mga Millerita niadtong Abril 19, 1844, ug pag-usab niadtong Hulyo 18, 2020. Unya misugod ang kasaysayan sa panahon sa paglangan, ug kini nagbaton sa timaan sa “Kamatuoran” diha sa kalihokan sa nahaunang ug ikatulong mga manulonda.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

Ang unang kapakyasan mao ang una sa tulo ka mga timaan sa dalan, ug ang maong kasaysayan natapos sa Dakong Kapakyasan sa Oktubre 22, 1844, nga nagapatigayon sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse. Ang sinugdanan, ang unang letra sa Hebreohanong alpabeto, nagarepresentar sa usa ka kapakyasan, ug ang katapusan, ang ikakaluha ug ikaduhang letra sa Hebreohanong alpabeto, nagarepresentar usab sa usa ka kapakyasan. Ang ikapulog tulo ka letra, nga nagarepresentar sa pagsukol, nagaila sa kapakyasan sa mga buang nga ulay nga nagapadayag sa ilang nawalang kahimtang sa dihang ang tawag sa Tungang Gabhii nagaila kon kinsa ang nangandam ug kinsa ang wala mangandam alang sa krisis. Ang kawhaan ug duha ka mga letra sa Hebreohanong alpabeto nagarepresentar sa simbolo sa pagkahiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo nga natuman sulod nianang maong kasaysayan, bisan pa nga ang kasaysayan sa mga Millerita nagarepresentar sa unang Kades, ug ang atong kasaysayan karon nagarepresentar sa katapusang Kades.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

Ang duha ka linya managsama, apan ang usa nagrepresentar sa kapakyasan sa katawohan sa Dios ug ang usa nagrepresentar sa kadaugan sa katawohan sa Dios. Sa dili pa ang krus, gidala ni Jesus ang Iyang mga tinun-an ngadto sa Panium, maingon usab nga Iyang gidala ang Iyang mga tinun-an sa katapusang mga adlaw ngadto sa Panium, ug sa pagbuhat niana Iyang gitugotan nga ang usa ka kapakyasan magpahilayo sa Iyang mga tinun-an sa katapusang mga adlaw gikan sa “controlling influence” sa Laodicean Adventism, nga girepresentahan sa “Judaism” diha sa kasaysayan sa Mateo kapitulo sais. Sa pagbuhat niana, sa samang higayon gidala usab Niya ang Iyang mga tinun-an ngadto sa labi pang suod nga pakighilambigit sa pagkaheathen, sa ingon nagrepresentar sa palibot sa pagtrabaho sa Iyang mga tinun-an sa katapusang mga adlaw nga karon nagkinabuhi sa hingpit nang pagpakita sa satanikong gahum nga girepresentahan sa modernong mga sistema sa komunikasyon nga gigamit aron sa paggiya sa tibuok kalibotan ngadto sa pagdawat sa marka sa mananap.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

Ang kasaysayan sa Cesarea Filipos nagkauyon sa kasaysayan sa Gubat sa Panium, ug sa mga bersikulo trese hangtod kinse. Si Cristo ug ang Iyang mga tinun-an nagtindog sa landong sa krus, nga naghulagway sa Iyang mga tinun-an sa katapusang mga adlaw nga nagtindog sa landong sa balaod sa Domingo. Didto, sa mga bersikulo trese hangtod kinse, nga mao ang Cesarea Filipos, ug usab ang Gubat sa Panium, nga mao ang dapit diin kita nagatindog karon, si Cristo nagsugod sa pagtudlo sa Iyang mga tinun-an mahitungod sa mahitabo na sa bersikulo diecisais.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> “Magasugilon na unta Siya kanila mahitungod sa pag-antos nga nagaabot Kaniya. Apan una Siya mipahawa nga nag-inusara, ug nag-ampo aron ang ilang mga kasingkasing maandam sa pagdawat sa Iyang mga pulong.” The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Sa wala pa si Cristo mosulti sa Iyang mga tinun-an mahitungod sa krus, una Siyang mipahawa, o naglangan, sa ingon nagtimaan sa panahon sa paglangan diha sa sambingay ug sa kasaysayan gikan sa Hulyo 18, 2020 hangtod sa Hulyo 2023.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> “Sa dihang miduyog Siya kanila, wala Niya dihadiha ipahibalo kadto nga Iyang gitinguhang ipahayag. Sa wala pa Niya kini buhata, gihatagan Niya sila ug higayon sa pagsugid sa ilang pagtoo Kaniya aron sila mapalig-on alang sa umaabot nga pagsulay.” The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

Niadtong Hulyo 2023, ang Ginoo nagsugod sa paghatag ug kahigayonan alang niadtong mga nalambigit sa kapakyasan, sa pagpahayag sa ilang pagtuo. Gibuhat Niya kini pinaagi sa pag-abli sa mensahe sa Ezekiel 37, nga usa ka pagpamatuod sa mensahe sa Septiyembre 11, 2001. Kini mao ang hibla nga nagdugtong sa panahon sa pagpatik gikan sa Septiyembre 11, 2001 ngadto sa haduol nang umaabot nga balaod sa Dominggo. Gibuhat kini pinaagi sa pagbutang sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020 sulod sa gambalay sa kamatuoran, kay kadtong mga andam nga makakita, makaila nga ang matag kalihokang repormatoryo adunay usa ka tema nga nagdagan latas sa ilang talagsaong sagradong kasaysayan.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

Sa kataposang mga adlaw, ang mensahe sa ikatulong kaalaut miabut niadtong Septiyembre 11, 2001; unya gipahibalo ang usa ka bakak nga mensahe sa ikatulong kaalaut nga nagpatungha ug kapakyasan; apan ang mensahe nga nagdala kanila pag-usab ngadto sa kinabuhi human sa tulo ug tunga ka adlaw sa pagkahimong mga bukog nga patay, uga, ug nagkatibulaag mao ang mensahe sa upat ka hangin, nga mao usab ang ikatulong kaalaut.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

Ang mga tinun-an sa ulahing mga adlaw makakita, kon pilion nila ang pagtan-aw, nga ang tulo ka mga timailhan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang samang tema sa matag lakang, ug nga sa ikaduhang lakang, ang pagsukol nga girepresentahan sa ikanapulo ug tulo ka letra sa Hebreohanong alpabeto nagpamatuod sa mensahe ingon nga “Kamatuoran.” Ang ikaduhang saksi nga gihatag sa Ginoo makita sa kamatuoran nga ang unang kapakyasan sa nangaging mga kalihokang repormatibo nagasukad sa pagsukol batok sa gipadayag nga kabubut-on sa Dios, bisan pa kon kini mao si Moises nga wala magpatuli sa iyang anak, o si Uzza nga mihikap sa arka, o si Marta ug Maria nga nagduhaduha sa pulong ni Jesus mahitungod sa kamatayon ni Lazaro. Ang bugtong linya sa reporma nga wala magpalig-on sa kamatuoran nga ang unang kapakyasan nagasukad sa pagkamasupilon mao ang kalihokang repormatibo sa mga Millerita, apan gipakita usab niadtong panahona nga ang kasaysayan sa mga Millerita adunay sulodnon nga mga timailhan nga nagasukad sa kamatuoran sa ikawalo, nga iya sa pito.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Ang kamatuoran nga ang ikawalo iya sa pito maoy usa ka dakong elemento sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga karon ginabuksan na, ug ang pagbalhin sa Philadelphian nga Millerite nga kalihukan ngadto sa iglesya sa Laodicea maoy usa ka timaan sa dalan nga nagpaila kon kanus-a ang Laodicean nga kalihukan sa ikatulong manulonda mobalhin ngadto sa Philadelphian nga kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Busa, ang kamatuoran nga ang unang kahigawad sa mga Millerite natuman nga wala ang ilang kalihukan nagpakita og pagkamasinupakon, naghatag sa pagtandi alang sa maong mao rang timaan sa dalan sa katapusang mga adlaw diin ang Laodicean nga kalihukan sa ikatulong manulonda mosupak ug mopahinabo og usa ka kahigawad, ug sa pagbuhat niana motakdo kini sa Millerite nga timaan sa dalan, ug magmugna sa lohika aron makita nga ang kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang ikawalo, nga iya sa pito.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

Niadtong Hulyo 2023, ang Ginoo nagpatindog ug usa ka “tingog sa kamingawan” aron sa pag-andam sa Iyang katawohan sa kataposang mga adlaw alang sa krisis sa balaod sa Domingo, ug sa dihang mibalik Siya gikan sa paglangan sa pag-ampo ngadto sa mga tinun-an, gihatagan Niya sila ug kahigayonan sa pagpahayag sa ilang pagtuo. Sa mga adlaw ni Cristo ang mensahe mao ang Iyang bautismo, ang punto diin si Jesus, nahimong si Jesu-Cristo. Kana nga timailhan nahiuyon sa Septiyembre 11, 2001, ug ang Iyang mga tinun-an gipangutana kon unsay hunahuna sa mga tawo, ug dayon gipangutana unsa gayud ang hunahuna sa mga tinun-an mahitungod kang Cristo.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “Sa diha nga mikuyog Siya kanila, wala Niya dayon ipahibalo ang maong butang nga Iyang gitinguhang ipaambit. Sa dili pa Niya kini buhata, Iyang gihatagan sila ug higayon sa pagsugid sa ilang pagtuo Kaniya aron sila mapalig-on alang sa umaabot nga pagsulay. Nangutana Siya, ‘Kinsa man ang giingon sa mga tawo nga Ako, ang Anak sa tawo, mao?’”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> “Makapaguol, napugos ang mga tinun-an sa pag-ila nga ang Israel napakyas sa pag-ila sa ilang Mesiyas. Aduna gayod pipila nga, sa dihang nakita nila ang Iyang mga milagro, nagpahayag nga Siya mao ang Anak ni David. Ang mga panon nga gipakaon didto sa Bethsaida nangandoy sa pagmantala Kaniya nga hari sa Israel. Daghan ang andam sa pagdawat Kaniya ingon nga usa ka propeta; apan wala sila motoo nga Siya mao ang Mesiyas.” The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

Ang kadaghanan sa Adventismo wala motoo sa ikatulong kaalaut sa Septiyembre 11, 2001. Mituo sila sa pipila sa mga katingalahang buhat sa pulong sa tagna nga gipadayag diha sa kalihukan, ug ang uban nakasabot nga ang mensahe sa Septiyembre 11, 2001 adunay mga bahin sa kamatuoran, apan wala gayod sila motuo sa mga pag-angkon sa Septiyembre 11, 2001.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

Ang pag-angkon sa Septiyembre 11, 2001, gitipohan na daan pinaagi sa pag-angkon sa Agosto 11, 1840, ug kana nga pag-angkon gipadayag ni Sister White sa dihang siya mikomentaryo bahin sa katumanan sa Agosto 11, 1840. Siya miingon:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Sa takna gayod nga gitakda, ang Turkiya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa mga kaalyadong gahom sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagpugong sa mga Cristohanong nasod. Ang hitabo mituman sa tagna sa tukma gayod. Sa pagkahibalo niini, daghan kaayo ang nakombinsir sa kahustuhan sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang nahatag sa kalihokan sa advento. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang nakighiusa kang Miller, sa pagwali ingon man sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton mitubo sa matulin nga paagi.” The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

Ang gikompirmar niadtong Agosto 11, 1840 mao nga husto ang mga propetikong panglantaw ni Miller, ug ang pangangkon sa Septyembre 11, 2001 mao ang pagpamatuod nga husto ang mga propetikong panglantaw sa Future for America. Ang walay paghinulsol nga panon niadtong Hulyo sa 2023 dili makadawat ug dili gyud modawat sa pasikaran nga ang pamaagi nga gidisenyo ni Cristo, ug gisalig ngadto sa Future for America, mao gayud ang pamaagi sa ulahing ulan. Apan unya gipangutana ni Cristo ang Iyang mga tinun-an kon unsa ang ilang hunahuna, dili ang sa panon.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> Unya si Jesus mipangutana pag-usab sa ikaduhang pangutana, nga may kalabotan sa mga tinun-an mismo: “Apan kamo, kinsa man ang nagaingon nga ako?” Mitubag si Pedro, “Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios.”

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “Gikan pa sa sinugdan, si Pedro nagtuo na nga si Jesus mao ang Mesiyas. Daghan pang uban nga nakombinsi pinaagi sa pagwali ni Juan Bautista, ug midawat kang Cristo, misugod sa pagduhaduha mahitungod sa buluhaton ni Juan sa dihang siya gipriso ug gipapatay; ug sila karon nagduhaduha nga si Jesus mao ang Mesiyas, nga ilang gihulat sulod sa hataas nga panahon. Daghan sa mga tinun-an nga mainiton nga nagpaabut nga si Jesus molingkod sa Iyang dapit sa trono ni David mibiya Kaniya sa dihang ilang nasabtan nga Siya walay maong tuyo. Apan si Pedro ug ang iyang mga kauban wala motalikod sa ilang pagkamaunongon. Ang mausab-usab nga paglihok niadtong mga nagdayeg kagahapon ug naghukom sa silot karon wala makaguba sa pagtuo sa matuod nga sumusunod sa Manluluwas. Si Pedro mipahayag, ‘Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios.’ Wala siya maghulat sa harianong mga dungog aron purongpurongan ang iyang Ginoo, kondili gidawat niya Siya diha sa Iyang pagpaubos.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “Gipahayag ni Pedro ang pagtuo sa napulog-duha. Apan ang mga tinun-an layo pa kaayo sa pagsabut sa buluhaton ni Cristo. Ang pagsupak ug sayop nga paglarawan sa mga sacerdote ug mga punoan, bisan tuod dili makapahilayo kanila gikan kang Cristo, nakapahinabo gihapon kanila ug dakong kalibog. Wala nila makita sa tin-aw ang ilang dalan. Ang impluwensya sa ilang unang pagbansay, ang pagtulon-an sa mga rabbi, ang gahum sa tradisyon, nagpugong gihapon sa ilang pagtan-aw sa kamatuoran. Matag karon ug unya ang bililhong mga sidlak sa kahayag gikan kang Jesus misidlak ibabaw kanila, apan sa makadaghan sila sama sa mga tawo nga nagapanghapa taliwala sa mga anino. Apan niadtong adlawa, sa wala pa sila atubangon sa dakong pagsulay sa ilang pagtuo, ang Espiritu Santo mikunsad ibabaw kanila uban sa gahum. Sulod sa hamubo nga panahon ang ilang mga mata gipaliso gikan sa ‘mga butang nga makita,’ aron tan-awon ang ‘mga butang nga dili makita.’ 2 Corinto 4:18. Ilalom sa dagway sa pagka-tawo ilang nailhan ang himaya sa Anak sa Dios.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> “Si Jesus mitubag kang Pedro, nga nagaingon, ‘Bulahan ka, Simon Bar-jona: kay dili unod ug dugo ang nagpahayag niini kanimo, kondili ang Akong Amahan nga anaa sa langit.’” The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Ang pag-ila ni Pedro nga si Cristo mao ang Anak sa Dios misulti sa tin-aw gayud ngadto sa pangutana sa pagsulay niadtong kasaysayana. Miabot na ang panahon nga ang Mesias motungha, sumala sa gipahimutang sa pulong sa tagna sa Dios, ug kadto lamang nga midawat nianang kamatuoran maapil uban niadtong girepresentahan sa pahayag ni Pedro. Si Pedro nagrepresentar niadtong midawat sa mensahe nga natukod niadtong Septyembre 11, 2001, ug nga nagsugid nga si Jesus mao ang Anak sa Dios. “Peter had expressed the faith of the twelve,” ug ang napulog-duha nga iyang girepresentahan mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Tungod niini, giilisan ni Cristo ang ngalan ni Pedro gikan kang Simon Bar-jona ngadto kang Pedro diha sa maong pahayag.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

Ang “Simon” nagkahulogan ug “siya nga nakadungog,” ug ang “bar” nagkahulogan ug “anak ni,” ug ang Jonah nagkahulogan ug “salampati.” Si Simon nagrepresentar niadtong mga nakadungog sa mensahe sa salampati, nga nagrepresentar sa mga kamatuoran nga may kalabotan sa bautismo ni Jesus, sa dihang Siya nahimong Cristo, nga gidihogan sa gahum, ingon sa simbolikong girepresentar pinaagi sa pagkanaog sa Espiritu Santo sa dagway sa usa ka salampati.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

Ang mga linya sa reporma nagkahan-ay nga magkapareha sa usag usa, ug si Juan nagrepresentar sa mga Millerita, nga niadtong Agosto 11, 1840, mikaon sa gamayng basahon. Si Jeremias nahiuyon niana nga hitabo, ug sa dihang mikaon siya sa gamayng basahon, unya gitawag siya pinaagi sa ngalan sa Dios.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug gikaon ko kini; ug ang imong pulong nahimong kalipay ug pagmaya sa akong kasingkasing; kay ako gitawag sa imong ngalan, Oh Jehova nga Dios sa mga panon. Jeremias 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Sa dihang ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban kang Abram, giilisan Niya ang iyang ngalan ngadto kang Abraham, maingon sa Iyang gibuhat kang Sarai ug kang Jacob. Ang pag-ilis sa usa ka ngalan nagrepresentar sa usa ka relasyon sa pakigsaad, ug sa timaan sa dalan diin mokanaog ang Balaang simbolo, ang katawohan sa Dios kinahanglan mokaon sa mensahe, mosulod sa pakigsaad, ug unya mausab ang ilang ngalan. Ingon nga representante sa mga tinun-an sa panahon ni Cristo, si Simon Bar-jona nagrepresentar niadtong mga “nakadungog” sa mensahe sa “salampati.”

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Sa diha nga siya mihatag ug pagpamatuod nga iyang giila nga niadtong timailhan sa dalan si Jesus nahimong Cristo, ug nga Siya mao ang Anak sa Dios, ug ang tanan nga kauban niana, unya giusab ni Cristo ang iyang ngalan ngadto kang Pedro. Gipadayag niya ang mensahe nga gidawat sa mga katawhan sa tugon ni Cristo niadtong maong kasaysayan, ug sa pagbuhat niana siya usab nahimong hulagway sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa katapusang mga adlaw.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

Ang litera nga “P” mao ang ikanapulog-unom nga litera sa alpabetong Iningles, ug ang litera nga “E” mao ang ikalima nga litera sa alpabeto, ug ang litera nga “T” mao ang ikakaluhaan nga litera, ang litera nga “E” gisubli, ug ang ngalan natapos sa litera nga “R” nga mao ang ikanapulog-walo nga litera. Ang napulog-unom nga “gibulagway sa” lima, “gibulagway sa” kaluhaan, “gibulagway sa” lima, “gibulagway sa” napulog-walo katumbas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang Kahibulongang Lingguwista misulti kang Pedro sa Hebreohanon, ug ang Bag-ong Tugon gisulat sa pinulongang Griyego, ug ang mga maghuhubad sa King James Version nagmugna sa Bag-ong Tugon sa Iningles.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Bisan pa sa tulo ka ang-ang sa nagkalainlaing mga pinulongan, si Cristo, nga mao ang Anak sa Dios, ang Katingalahang Lingguwista, ug ang Katingalahang Mag-iihap, nagbutang ug usa ka hulagway sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo diha sa Mateo kapitulo sais, nga nahiuyon sa Gubat sa Panium, ug sa Iyang pagduaw sa Caesarea Philippi. Gibuhat Niya kini pinaagi sa paggamit sa Iyang pagdumala sa pinulongan ug sa mga numero, kay Siya mao ang Palmoni (ang Katingalahang Mag-iihap), ug ang Pulong (ang Katingalahang Lingguwista).

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> “Halos duha ka libo ka tuig na ang milabay, usa ka tingog nga adunay tinagong kahulogan nadungog didto sa langit, gikan sa trono sa Dios, ‘Ania, mianhi Ako.’ ‘Sa halad ug sa paghalad wala Ka mahimuot, apan usa ka lawas ang Imong giandam alang Kanako…. Ania, mianhi Ako (sa linukot nga basahon kini nahisulat mahitungod Kanako,) sa pagbuhat sa Imong kabubut-on, Oh Dios.’ Hebreohanon 10:5–7. Niining mga pulonga gipahibalo ang katumanan sa katuyoan nga natago sukad sa walay kinutuban nga mga kapanahonan. Si Cristo hapit na mobisita sa atong kalibotan, ug mahimong nagpakatawo. Siya nagaingon, ‘Usa ka lawas ang Imong giandam alang Kanako.’ Kon Siya magpakita pa uban sa himaya nga Iya uban sa Amahan sa wala pa ang kalibotan, dili kita makalahutay sa kahayag sa Iyang presensya. Aron atong matan-aw kini ug dili kita malaglag, ang pagpadayag sa Iyang himaya gitabonan. Ang Iyang pagka-Dios gitabonan sa pagkatawo,—ang dili makita nga himaya diha sa makita nga tawhanong porma.

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> “Kining daku nga katuyoan gipaila nang daan pinaagi sa mga hulagway ug mga simbolo. Ang nagdilaab nga sapinit, diin si Cristo mitungha kang Moises, nagpadayag sa Dios. Ang simbolo nga gipili aron magrepresentar sa Pagka-Dios mao ang usa ka mapaubsanon nga sapinit, nga daw walay bisan unsang makadani. Dinhi gipuy-an ang Walay-Kataposan. Ang Dios nga puno sa kalooy mitabon sa Iyang himaya diha sa labing mapaubsanon nga hulagway, aron si Moises makatan-aw niini ug mabuhi. Busa usab, pinaagi sa haligi sa panganod sa adlaw ug sa haligi sa kalayo sa gabii, ang Dios nakigsulti sa Israel, nagpadayag sa mga tawo sa Iyang kabubut-on, ug nagahatag kanila sa Iyang grasya. Ang himaya sa Dios gipahinay, ug ang Iyang pagkahalangdon gitabonan, aron ang maluya nga panan-aw sa kinutuban nga mga tawo makasud-ong niini. Sa ingon niini, si Cristo moanhi diha sa ‘lawas sa atong pagpaubos’ (Filipos 3:21, R. V.), ‘diha sa dagway sa mga tawo.’ Sa panan-aw sa kalibotan Siya walay katahom nga pagatinguhon nila Kaniya; apan Siya mao ang Dios nga nahimong unod, ang kahayag sa langit ug sa yuta. Ang Iyang himaya gitabonan, ang Iyang pagkadaku ug pagkahalangdon gitago, aron Siya makaduol sa masulob-on ug tinintal nga mga tawo.

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> “Gisugo sa Dios si Moises alang sa Israel, ‘Ug himoan nila Ako ug usa ka balaang puloy-anan; aron magapuyo Ako sa taliwala nila’ (Exodo 25:8), ug Siya mipuyo sa maong balaang puloy-anan, sa taliwala sa Iyang katawhan. Sa tibuok nilang kapoy ug hago nga pagpanglatagaw sa kamingawan, ang simbolo sa Iyang presensya nag-uban kanila. Busa si Cristo nagtukod sa Iyang tabernakulo sa taliwala sa among tawhanong pinuy-anan. Iyang gitindog ang Iyang tolda tupad sa mga tolda sa mga tawo, aron Siya magapuyo sa taliwala nato, ug aron himoon kitang pamilyar sa Iyang diosnong kinaiya ug kinabuhi. ‘Ang Pulong nahimong unod, ug nagtabernakulo sa taliwala nato (ug nakita namo ang Iyang himaya, himaya ingon sa bugtong Anak gikan sa Amahan), nga puno sa grasya ug kamatuoran.’ Juan 1:14, R. V., margin.”

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> “Sukad si Jesus mianhi aron magpuyo uban kanato, nahibalo kita nga ang Dios nakaila sa atong mga pagsulay, ug nagabati og kaluoy sa atong mga kasub-anan. Ang matag anak nga lalaki ug babaye ni Adan makasabot nga ang atong Magbubuhat mao ang higala sa mga makasasala. Kay diha sa matag pagtulon-an sa grasya, matag saad sa kalipay, matag buhat sa gugma, matag langitnong pagdani nga gipadayag sa kinabuhi sa Manluluwas dinhi sa yuta, atong makita ang ‘Dios uban kanato.’”

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> “Gihulagway ni Satanas ang balaod sa gugma sa Dios ingon nga usa ka balaod sa kahakog. Iyang gipamatuod nga imposible alang kanato ang pagtuman sa mga lagda niini. Ang pagkapukan sa atong unang mga ginikanan, uban sa tanang kasubo nga miresulta gikan niini, iyang gipapasangil sa Magbubuhat, nga nagdala sa mga tawo sa pagtan-aw sa Dios ingon nga maoy tinubdan sa sala, ug pag-antos, ug kamatayon. Si Jesus maoy magapadayag niini nga paglimbong. Ingon nga usa kanato Siya magahatag ug panig-ingnan sa pagkamatinumanon. Alang niini Iyang gisul-ob sa Iyang kaugalingon ang atong kinaiya, ug miagi sa atong mga kasinatian. ‘Sa tanang mga butang gikinahanglan nga Siya mahisama sa Iyang mga igsoon.’ Hebreohanon 2:17. Kon kita kinahanglan mag-antus ug bisan unsa nga wala maantus ni Jesus, nan niining bahinha igalarawan ni Satanas ang gahum sa Dios ingon nga dili igo alang kanato. Busa si Jesus ‘sa tanang mga bahin gitintal sama kanato.’ Hebreohanon 4:15. Iyang giantus ang matag pagsulay nga atong masinati. Ug Siya wala mogamit alang sa Iyang kaugalingong kapuslanan ug bisan unsang gahum nga wala ihatag nga walay bayad usab kanato. Ingon nga tawo, Iyang giatubang ang pagtintal, ug midaog pinaagi sa kusog nga gihatag Kaniya gikan sa Dios. Siya nagaingon, ‘Nalipay Ako sa pagbuhat sa Imong kabubut-on, O Akong Dios: oo, ang Imong balaod ania sa sulod sa Akong kasingkasing.’ Salmo 40:8. Samtang Siya naglibot sa pagbuhat ug maayo, ug sa pagpang-ayo sa tanan nga gisakit ni Satanas, Iyang gipatin-aw ngadto sa mga tawo ang kinaiya sa balaod sa Dios ug ang kinaiya sa Iyang pag-alagad. Ang Iyang kinabuhi nagpamatuod nga posible usab alang kanato ang pagtuman sa balaod sa Dios.

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> “Pinaagi sa Iyang pagkatawo, gihikap ni Cristo ang katawhan; pinaagi sa Iyang pagka-Dios, gikupot Niya ang trono sa Dios. Ingon nga Anak sa tawo, naghatag Siya kanato ug panig-ingnan sa pagkamasinugtanon; ingon nga Anak sa Dios, gihatagan Niya kita ug gahum sa pagtuman. Si Cristo mao ang nagsulti kang Moises gikan sa sapinit didto sa Bukid sa Horeb, nga nagaingon, ‘AKO MAO ANG AKO MAO.… Mao kini ang igasulti mo sa mga anak sa Israel, AKO MAO maoy nagsugo kanako nganha kaninyo.’ Exodo 3:14. Kini mao ang pasalig sa kaluwasan sa Israel. Busa sa dihang mianhi Siya ‘diha sa dagway sa mga tawo,’ gipahayag Niya ang Iyang kaugalingon ingon nga AKO MAO. Ang Bata sa Betlehem, ang malumo ug mapaubsanong Manluluwas, mao ang Dios nga ‘gipadayag diha sa unod.’ 1 Timoteo 3:16. Ug kanato Siya nagaingon: ‘AKO MAO ang Maayong Magbalantay sa mga Karnero.’ ‘AKO MAO ang buhing Tinapay.’ ‘AKO MAO ang Dalan, ang Kamatuoran, ug ang Kinabuhi.’ ‘Ang tanang gahum gihatag Kanako sa langit ug sa yuta.’ Juan 10:11; 6:51; 14:6; Mateo 28:18. AKO MAO ang kasigurohan sa matag saad. AKO MAO; ayaw kahadlok. ‘Ang Dios uban kanato’ mao ang pasalig sa atong kaluwasan gikan sa sala, ang kasigurohan sa atong gahum sa pagtuman sa balaod sa langit.” The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles