Article

# The Book of Daniel - Number Forty-One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Kuarenta ug Usa

Paul’s Prophetic Ministry: Connecting Ancient Israel to Spiritual Israel

Ang Propetikong Ministeryo ni Pablo: Pagdugtong sa Karaang Israel ngadto sa Espirituwal nga Israel

Author

Jeff Pippenger

Published

January 5, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.

Ang apostol nga si Pablo mao ang sumpay nga nagdugtong tali sa karaang Israel ug sa espirituhanong Israel, kay ang iyang ministeryo, ang iyang ngalan, ang iyang personal nga kahimtang, ug ang iyang propetikong buluhaton tanan nagpamatuod niining kamatuoran. Giila niya ang iyang kaugalingon ingon nga labing ubos sa mga apostol, kay gilutos niya ang katawhan sa Dios.

> For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.

> Kay ako mao ang labing ubos sa mga apostoles, ug dili takos nga tawgon nga apostol, tungod kay gilutos ko ang iglesia sa Dios. 1 Corinto 15:19.

The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.

Ang ngalan nga gihatag kaniya sa iyang pagkakabig mao si Pablo, nga nagpasabot og gamay o diyutay, kay siya mao ang labing ubos sa mga apostoles. Apan ang iyang orihinal nga ngalan mao si Saul, nga nagpasabot og “pinili”.

> Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.

> Unya si Ananias mitubag, Ginoo, nakadungog ako gikan sa daghan mahitungod niining tawhana, unsa kalabi ang daotan nga iyang nahimo batok sa imong mga balaan didto sa Jerusalem: Ug dinhi aduna siyay kagamhanan gikan sa mga pangulong saserdote sa paggapos sa tanan nga nagasawag sa imong ngalan. Apan ang Ginoo miingon kaniya, Lakaw sa imong dalan: kay siya pinili nga sudlanan alang kanako, sa pagdala sa akong ngalan sa atubangan sa mga Hentil, ug sa mga hari, ug sa mga anak sa Israel, Mga Buhat 9:13–15.

Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.

Si Saul “usa ka pinili nga sudlanan” aron magdala sa ebanghelyo ngadto sa mga Gentil, apan kinahanglan una siyang makabig ug mapainubsanon ngadto kang Pablo (gamay), kay siya magkinahanglan man nga mahimong gamhanan. Nasabtan ni Pablo nga ang iyang kusog makita diha sa iyang pagkagamay, o sa iyang kaluyahon.

> And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.

> Ug aron dili ako ipahitaas sa hilabihan tungod sa kadagaya sa mga pinadayag, gihatagan ako ug tunok sa unod, sinugo ni Satanas aron sa pagsagpa kanako, aron dili ako ipahitaas sa hilabihan. Mahitungod niining butanga, sa makatulo ako nagpakilooy sa Ginoo nga kini mopahawa unta gikan kanako. Ug siya miingon kanako, Ang akong grasya igo alang kanimo; kay ang akong gahum ginahingpit diha sa kaluya. Busa sa labing dakong kalipay magapasigarbo hinoon ako sa akong mga kaluya, aron ang gahum ni Cristo mopuyo sa ibabaw nako. Busa nagakalipay ako sa mga kaluya, sa mga pagpakaulaw, sa mga panginahanglan, sa mga paglutos, sa mga kalisdanan tungod kang Cristo: kay sa diha nga ako maluya, nan kusgan ako. 2 Corinto 12:7–10.

Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.

Si Saul “pinili,” apan aron siya mahimong kusgan siya gihimong gamay (Pablo). Gipili siya aron dad-on ang ebanghelyo ngadto sa mga Hentil, apan siya napili usab sa usa ka bahin tungod sa iyang kahibalo sa Daang Tugon.

> Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.

> Ilabi na gayud tungod kay nahibalo ako nga ikaw eksperto sa tanang mga batasan ug mga pangutana nga anaa sa taliwala sa mga Judio; busa nangamuyo ako kanimo nga paminawon mo ako nga may pailub. Ang akong paagi sa kinabuhi sukad sa akong pagkabatan-on, nga sa sinugdan didto sa taliwala sa akong kaugalingong nasod sa Jerusalem, nahibaloan sa tanang mga Judio; Nga nakaila kanako sukad pa sa sinugdan, kon buot lamang sila motestigo, nga sumala sa labing mahigpit nga pundok sa among relihiyon nagpuyo ako nga usa ka Fariseo. Mga Buhat 26:3–5.

Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.

Si Saul gibansay ni Gamaliel, nga giisip nga usa sa labing bantugang mga magtutudlo sa mga Kasulatan sa Daang Tugon.

> “The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.

> Gitugot ang hangyo, ug “si Pablo mitindog sa hagdanan, ug misinyas pinaagi sa kamot ngadto sa katawhan.” Ang maong lihok nakadani sa ilang pagtagad, samtang ang iyang paggawi nagmando ug pagtahod. “Ug sa diha nga may dakong kahilom na, misulti siya kanila sa pinulongang Hebreohanon, nga nagaingon, Mga tawo, mga igsoon, ug mga amahan, pamatia ninyo ang akong pangatarungan nga akong gihimo karon kaninyo.” Sa pagkadungog sa pamilyar nga mga pulong nga Hebreohanon, “sila mihilom pa gayud,” ug sa taliwala sa kinatibuk-ang kahilom mipadayon siya: “‘Sa pagkatinuod ako usa ka tawo nga Judeo, natawo sa Tarso, usa ka siyudad sa Cilicia, apan nagdako dinhi niining siyudara sa tiilan ni Gamaliel, ug gitudloan sumala sa hingpit nga paagi sa balaod sa mga amahan, ug madasigon ngadto sa Dios, maingon nga kamong tanan usab niining adlawa.’ Walay bisan kinsa nga makalimod sa mga pahayag sa apostol, kay ang mga kamatuoran nga iyang gihisgutan ilado kaayo sa daghan nga buhi pa niadtong panahona sa Jerusalem.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 408.

Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.

Si Saul wala mapili sa walay hinungdan, ug usa sa piho nga mga katuyoan sa ministeryo ni Pablo mao ang pagdugtong sa sagradong kasaysayan sa literal nga Israel ngadto sa sagradong kasaysayan sa espirituwal nga Israel. May kalabotan niini nga kamatuoran, siya ang nagsulat sa kadaghanan sa Bag-ong Tugon. Usa ka kapitulo sa iyang mga sinulat nagaila sa sukaranan alang sa balangkas sa mensahe sa unang manulonda ug usab alang sa balangkas sa mensahe sa ikatulong manulonda. Kining tekstoha maoy usa ka handumanan sa kasaysayan sa Adventismo nga nagaila sa kalainan tali sa mga manggialamon ug mga buang sa sinugdanan ug sa katapusan sa Adventismo.

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> Karon nangamuyo kami kaninyo, mga igsoon, mahitungod sa pag-abot sa atong Ginoong Jesu-Cristo ug sa atong panagtigom ngadto kaniya, nga dili kamo sa madali matarog sa hunahuna, ni mangalibog, bisan pinaagi sa espiritu, o pinaagi sa pulong, o pinaagi sa sulat nga daw gikan kanamo, nga ang adlaw ni Cristo haduol na. Ayaw tugoti nga may bisan kinsa nga maglimbong kaninyo sa bisan unsang paagi; kay kadtong adlawa dili moabot gawas kon moabot una ang pagtalikod, ug mapadayag ang tawong makasasala, ang anak sa kapildihan; nga mosupak ug magabayaw sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga gitawag nga Dios o gisimba; mao nga siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. Wala ba kamo mahinumdom nga, sa diha pa nga anaa pa ako uban kaninyo, gisuginlan ko kamo niining mga butanga? Ug karon kamo nasayod na kon unsa ang nagapugong aron siya mapadayag sa iyang panahon. Kay ang tinago sa kasal-anan nagalihok na daan; apan siya nga karon nagapugong, magapugong hangtud nga siya kuhaon gikan sa dalan. Ug unya mapadayag ang Dautan, nga laglagon sa Ginoo pinaagi sa espiritu sa iyang baba, ug pawalaon pinaagi sa kahayag sa iyang pag-abot; siya, kansang pag-abot sumala sa paglihok ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nangahanaw; tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran aron sila maluwas. Ug tungod niini ang Dios magapadala kanila ug kusog nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak; aron silang tanan pagahukman nga silotan nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nahimuot hinuon sa pagkadili-matarong. 2 Thessalonians 2:1–12.

The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”

Ang konteksto niini nga pahayag mao ang pagtagad sa pangutana kon kanus-a mobalik si Cristo sa ikaduhang higayon. Gipahinumdoman ni Pablo ang mga taga-Tesalonica nga iya nang natubag kaniadto ang maong kabalaka sa dihang siya miingon, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Si Pablo naninguha sa pagpugong sa mga igsoon nga dili malimbongan mahitungod sa hilisgutan sa “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”

The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.

Giila sa mga historyador nga ang katunga sa mensahe ni William Miller napasikad sa iyang pag-ila sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel kapitulo otso, ug bersikulo katorse. Ang laing katunga sa iyang mensahe, nga usahay dili mailhan, mao ang iyang buluhaton sa pagsalikway sa mga bakak nga pagtulon-an mahitungod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.

Pinasukad sa bakak nga pamaagi sa mga Jesuita, dihay (ug anaa gihapon) usa ka inila nga bakak nga pagpanudlo nga makanunayon nga gisupak ni William Miller. Mao kini ang bakak nga pagpanudlo nga ang ikaduhang pag-anhi sa Ginoo pagaunhan sa usa ka libo ka tuig nga kalinaw nga gitawag og “temporal millennium,” nga gisupak usab ni Sister White.

Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.

Ang buhat ni Miller usab nagpalig-on sa kamatuoran bahin sa literal nga pagbalik ni Cristo, batok sa nagkalainlaing bakak nga mga panghunahuna mahitungod sa milenyo nga kaylap sa iyang kapanahonan. Si Pablo naghisgot mahitungod sa Ikaduhang Pag-anhi diha sa 2 Tesalonica, busa ang maong teksto kabahin sa pagsabot ni Miller sa usa ka literal nga Ikaduhang Pag-anhi. Ang kapitulo mao ang “Present Truth” alang kang Miller.

Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.

Giila ni Pablo ang usa ka mahinungdanong sunod-sunod nga mga hitabo nga may kalabutan sa Ikaduhang Pag-abot, ug naghatag usab siya sa lohika kon nganong ang mga taga-Tesalonica dili angay magdahom sa pagbalik sa Ginoo sulod sa ilang kinabuhi. Miingon si Pablo, “Karon kami nagahangyo kaninyo, mga igsoon, mahitungod sa pag-anhi sa atong Ginoong Jesu-Cristo, ug sa atong pagkatigum ngadto kaniya.” Ang pulong nga “nagahangyo” nagkahulogan ug pagpangutana. Gipalangkob ni Pablo sa pangatarongan ang mga bahin nga may kalabutan sa Ikaduhang Pag-abot ug gigiyahan ang iyang mga tigpaminaw pinaagi sa usa ka matang sa pagpangutana, nga gituyo aron makapukaw sa pagsusi sa iyang lohika sa iyang mga tigpaminaw.

The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.

Ang estruktura sa iyang lohika mao nga sa dili pa mobalik si Cristo sa ikaduhang higayon, ang pagkapapa kinahanglan nga mailhan ug maghari, ug nga sa dili pa motungha ang pagkapapa sa kasaysayan kinahanglan una nga adunay pagtalikod sa pagtuo. Ang maong pagtalikod sa pagtuo umaabot pa kaniadto, busa ang pagtungha sa pagkapapa anaa pa gani sa unahan niana. Busa, unsaon man sa bisan kinsa nga malimbongan sa paghunahuna nga haduol na ang pagbalik ni Cristo? Gigamit niya ang daghang mga simbolo sa pagkapapa aron pag-ila gayod kon kinsa kadtong gahum nga mapadayag human sa pagtalikod sa pagtuo. Gitawag niya ang pagkapapa nga “tawo sa sala,” kadtong “dautan,” “ang anak sa kalaglagan” ug ang “tinago sa kasal-anan.” Si Sister White hayag sa pag-ingon nga kining tanan mga simbolo nga nag-ila sa pagkapapa.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> “Apan sa dili pa ang pag-anhi ni Cristo, may mga mahinungdanong kalamboan sa kalibotang relihiyoso nga pagatumanon, sumala sa gitagna sa profesiya. Ang apostol miingon: ‘Ayaw kamo sa madali pagkatay-og sa hunahuna, ni pagpakabalaka, bisan pinaagi sa espiritu, ni pinaagi sa pulong, ni pinaagi sa sulat nga daw gikan kanamo, nga ang adlaw ni Cristo haduol na. Ayaw tugoti nga bisan kinsa maglimbong kaninyo sa bisan unsang paagi: kay kadtong adlawa dili moabot, gawas kon moabot una ang pagkahulog sa pagtoo, ug ikapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa kapildihan; nga mosupak ug magapahitas-on sa iyang kaugalingon labaw sa tanang ginganlang Dios, o nga ginasimba; aron siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios.’

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> “Ang mga pulong ni Pablo dili angay pagahubaron sa sayop. Dili angay itudlo nga siya, pinaagi sa pinasahi nga pagpadayag, nakapasidaan na sa mga taga-Tesalonica mahitungod sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo. Ang maong baruganan magapahinabo ug kalibog sa pagtoo; kay ang kapakyasan sa gilaoman sa makadaghan mosangpot ngadto sa dili-pagtoo. Busa ang apostol mipahimangno sa mga igsoon nga dili modawat sa bisan unsang maong mensahe ingon nga gikan kaniya, ug dayon iyang gipasantop ang kamatuoran nga ang gahum sa pagkapapa, nga sa tin-aw kaayo gihulagway sa manalagna nga si Daniel, moabut pa ug makiggubat batok sa katawohan sa Dios. Hangtud nga kini nga gahum makahimo na sa iyang makamatay ug mapasipalahong buhat, kawang lamang alang sa iglesia ang pagpaabut sa pag-anhi sa ilang Ginoo. ‘Wala ba kamo mahinumdom,’ nangutana si Pablo, ‘nga sa diha pa ako uban kaninyo, gisuginlan ko na kamo niining mga butanga?’”

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> Makalilisang ang mga pagsulay nga moatake sa matuod nga iglesia. Bisan gani sa panahon nga nagsulat ang apostol, ang “tinago sa kasal-anan” nagsugod na sa pagbuhat. Ang mga kalamboan nga mahitabo sa umalabot mamahimo “sumala sa paglihok ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga mangahanaw.”

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> “Ilabi na pagkasolemne ang pamahayag sa apostol mahitungod niadtong mosalikway sa pagdawat sa ‘gugma sa kamatuoran.’ ‘Tungod niini nga hinungdan,’ siya mipahayag bahin sa tanan nga tinuyong mosalikway sa mga mensahe sa kamatuoran, ‘ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motoo sila sa bakak: aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motuo sa kamatuoran, kondili nalipay sa pagkadili-mataronganon.’ Ang mga tawo dili makasalikway nga walay silot sa mga pasidaan nga sa kalooy gipadala sa Dios ngadto kanila. Gikan niadtong nagapadayon sa pagtalikod niining mga pasidaan, kuhaon sa Dios ang Iyang Espiritu, ug pasagdan sila ngadto sa mga paglimbong nga ilang gihigugma.” Acts of the Apostles, 265, 266.

Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

Bisan tuod si Sister White diretso nga nag-ila sa “tawo sa sala,” kadtong “dautan,” “ang anak sa kapildihan” ug “ang tinago sa kasal-anan” gikan sa pahayag ni Pablo, ug nagtawag niini nga “ang gahum sa pagkapapa,” siya miingon pa ug labaw niini. Iyang giila nga kining mga simbolo nga gigamit ni Pablo sa pag-ila sa papa sa Roma, gitukod gikan sa basahon ni Daniel, sa dihang siya miingon, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Si Pablo nagbase sa bahin sa mensahe ngadto sa mga taga-Tesalonica nga nag-ila sa pagkapapa ibabaw sa Daniel kapitulo onse, ug bersikulo traynta ug sais.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug siya magabayaw sa iyang kaugalingon, ug magapadaku sa iyang kaugalingon labaw sa matag dios, ug magasulti ug kahibulongang mga butang batok sa Dios sa mga dios, ug mouswag hangtod nga matuman ang kapungot; kay kadtong gitagal pagabuhaton. Daniel 11:36.

When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.

Sa dihang giila ni Pablo ang papa ingon nga “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” si Pablo nagpasabot pag-usab sa paghulagway sa manalagna nga si Daniel mahitungod sa “hari” nga nagbuhat “sumala sa iyang kabubut-on,” ug nagbayaw “sa iyang kaugalingon” ug nagpadaku “sa iyang kaugalingon labaw sa matag dios.” Ang papa mao ang hari nga nagsulti ug “marvelous things against the God of gods”, ug ang papa mao ang gahum nga “molampos hangtud nga ang” nahaunang “indignation” “matuman” sa 1798.

Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.

Ang Daniel onse, ug ang bersikulo traynta’y sais, hingpit nga mahinungdanon nga masabtan sa husto kon ang pagdugang sa kahibalo niadtong 1989 sabton sa husto. Tungod niini, ang bakak nga pagtulon-an nga ang hari sa maong bersikulo mao ang France, sumala sa pagpaila niini ni Uriah Smith, gipaila sa unang kaliwatan sa Adventismo (1863 ngadto sa 1888). Giusab ni Smith ang teksto sa bersikulo traynta’y sais gikan sa “ang” hari (nga mao ang pagkapapa nga gihulagway sa nangaging mga bersikulo) ngadto sa “usa ka” hari (bisan unsang hari) aron ikapasangil sa ateyistikong France ang mga kinaiya sa estilo sa pagsimba sa Roma, apan kana usa lamang ka panugdanan aron ipasulong ang iyang paboritong teyorya mahitungod sa Turkey nga mao ang hari sa amihanan sa bersikulo kuwarenta ug sa mosunod pa.

Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.

Si Satanas misugod sayo sa pagtabon sa kamatuoran nga ang hari diha sa maong bersikulo mao ang kapapahan, ug ang apostol nga si Pablo mao ang naghatag sa pagpamatuod ni Daniel ug ikaduhang saksi niini nga kamatuoran. Si Sister White maoy naghatag sa ikatulong saksi.

Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.

Dili lamang kay si Satanas naningkamot sa pagtabon sa kamatuoran nga ang hari sa maong bersikulo mao ang papa, kondili pinaagi usab sa pagpasayop sa pagdumala sa kamatuoran nga anaa sa maong bersikulo, gihimo usab ni Satanas nga malawom sa kangitngit ang kahulogan sa girepresentahan sa “kasuko” diha sa bersikulo. Ang pagkapapa diha sa bersikulo magamalampuson hangtod sa 1798 sa dihang gidala ngadto kaniya ang makamatay nga samad niini. Ang 1798 mao ang katapusan sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa kasuko sa Dios nga gipahamtang batok sa amihanang gingharian sa Israel, nga nagsugod sa 723 BC.

If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.

Kon gitamod ug gisuportahan sa Adventism ang “pito ka panahon” niadtong 1863, hapit na gayod dili mahimo kang Uriah Smith ang pagpalusot sa maong kabuang mahitungod sa bersikulo traynta’y-sais, kay ang “kapungot” unta nasabtan ingon nga nagrepresentar sa unang kapungot sa Dios nga “pito ka panahon,” ug busa walay bisan unsang kalabutan sa Pransiya. Ang pagdugang sa kahibalo niadtong 1989 gisuportahan ni Pablo diha sa maong pahayag, ug tungod niini ang pasidaan ni Pablo sa maong pahayag mahitungod niadtong wala modawat sa gugma sa kamatuoran, kondili midawat sa kusog nga limbong, ingon niana tungod sa ilang pagsalikway sa mga kamatuoran nga gipahayag ni Pablo sa maong pahayag. Usa sa maong mga kamatuoran mao ang husto nga pag-ila sa hari sa amihanan diha sa Daniel kapitulo onse, mga bersikulo kwarenta hangtod kwarenta’y-singko.

In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”

Niiniining tekstoha, human nga maila ni Pablo ang papa sa Roma, iyang giila ang sunod-sunod nga mga panghitabo sa katapusan sa kalibotan nga nag-una sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo, nga mao ang hilisgutan sa maong teksto. Siya nagaingon, “unya igapadayag kana nga Dautan.” Kining “dautan” mao ang papa, “nga pagaut-uton sa Ginoo pinaagi sa espiritu sa iyang baba, ug pagalaglagon pinaagi sa kasanag sa iyang pag-anhi.” Unya miingon si Pablo, “Bisan siya, kansang pag-anhi sumala sa paglihok ni Satanas uban ang tanang gahum ug mga ilhanan ug mini nga mga katingalahan.” Si Jesus mao ang “kansang pag-anhi sumala sa paglihok ni Satanas.”

Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.

Ang milagrosong pagbuhat ni Satanas mao ang yugto sa panahon sukad sa hapit nang umaabot nga Balaod sa Dominggo hangtod nga mitindog si Miguel ug ang panahon sa pagsulay sa tawo matapos. Si Satanas walay nahimo nga mga milagro sa panahon sa Pito ka Ulahing mga Hampak nga gibubo sukad sa pagtapos sa panahon sa pagsulay hangtod sa pagbalik ni Cristo.

> “Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

> “Miingon si Cristo, ‘Pinaagi sa ilang mga bunga maila ninyo sila.’ Kon kadtong pinaagi kanila gihimo ang mga pagpang-ayo andam, tungod niining mga pagpadayag, sa pagpasantop sa ilang pagpasagad sa balaod sa Dios ug magpadayon sa pagkamasupilon, bisan pa kon sila may gahum sa bisan unsa ug sa tanang sukod, wala kini magpasabot nga anaa kanila ang dako nga gahum sa Dios. Sa kasukwahi, kini mao ang gahum sa pagbuhat ug mga milagro sa dakong maglilimbong. Siya usa ka malapason sa moral nga balaod, ug gigamit niya ang matag paagi nga iyang mamandoan aron pagbulagon ang mga tawo sa tinuod nga kinaiya niini. Gipahimangnoan kita nga sa ulahing mga adlaw siya magabuhat uban sa mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan. Ug ipadayon niya kining mga katingalahan hangtod sa pagtapos sa panahon sa pagsulay, aron iyang itudlo kini ingon nga ebidensiya nga siya usa ka manulonda sa kahayag ug dili sa kangitngit.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.

Gipaila ni Pablo nga adunay usa ka pagkahulog sa pagtoo nga mouna sa pagpadayag sa kapapahan, ug nga ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo mahitabo “human” sa kahibulongang paglihok ni Satanas. Ang kahibulongang paglihok ni Satanas magsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug matapos sa pag-abot sa pagtapos sa panahon sa gracia ug sa pito ka ulahing mga hampak. Ang kahibulongang paglihok ni Satanas magsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa mando nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga supak sa balaod sa Dios, ang atong nasud sa hingpit magapahilayo sa pagkamatarong. Sa dihang ang Protestanteismo mopataas sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron mokupot sa kamot sa gahum sa Roma, sa dihang molabang siya ibabaw sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritismo, sa dihang, ilalom sa impluwensya niining tulo-ka-pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag baruganan sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga panggamhanan, ug maghimo ug pamaagi alang sa pagkaylap sa mga bakak ug mga limbong sa kapapahan, nan mahibalo kita nga miabot na ang panahon alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, tomo 5, 451.

The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.

Ang balaod sa Domingo mao ang katapusan sa ikaunom nga gingharian, ang mananap sa yuta sa Pinadayag kapitulo trese. Ang mananap sa yuta nagsugod sa paghari sa katapusan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan niadtong 1798. Busa ang kapapahan gipadayag sa tuig 538, bisan pa nga ang iyang buluhaton sa pagkuha sa pagdumala sa kalibutan aktibo na sa dihang gisulat ni Pablo ang iyang mga pulong. Sa wala pa ang tuig 538, adunay usa ka pagkahulog palayo nga magauna sa pagpadayag sa tawo sa sala, nga nagalingkod sa templo sa Dios.

The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”

Ang pagpalayo sa kamatuoran gilarawan pinaagi sa iglesia sa Pergamos sa dihang ang Cristohanong iglesia mikompromiso sa relihiyon sa paganismo, ingon nga gisimbulo sa emperador nga si Constantine. Giila ni Pablo ang mga mahinungdanong timaan sa tagna nga kinahanglan mahinabo sa dili pa ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Human niya masaysay pag-usab ang iyang gitudlo kaniadto sa mga taga-Tesalonica, siya nangutana dayon kon wala ba nila mahinumdumi nga iya na silang gitudloan kaniadto niining mga kamatuorana? Unya gipahinumdoman niya sila nga kinahanglan usab nilang hinumdoman nga iya silang gitudloan nga adunay usa ka gahum nga “nagapugong” sa pagka-papa “aron” ang pagka-papa “ikapadayag sa iyang panahon?” Ang pulong nga “nagapugong” nagpasabot sa pagpugong o paglikay. Ang pulong nga “nagapugong” sa ulahi sa maong sama nga pahayag gihubad nga “karon nagapugong.”

The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”

Busa husto nga ang maong pahayag gihulagway ingon nga: “Ug karon kamo nahibalo kung unsa ang nagapugong sa kapapahan, aron ang kapapahan ikapadayag sa iyang kaugalingong panahon. Kay ang tinago sa pagkadili-matarong (ang kapapahan) nagabuhat na daan: apan siya lamang nga karon nagapugong sa kapapahan, magpadayon sa pagpugong sa kapapahan hangtod nga siya tangtangon gikan sa dalan.” Sa dihang naila ni William Miller kining pahayag sa Thessalonians, iyang nasabtan nga ang gahum nga nakapugong sa kapapahan sa pagsaka ngadto sa trono sa kalibotan sa tuig 538 mao ang pagano nga Roma, ug nga ang pagano nga Roma magapugong sa pagsaka sa gahum sa kapapahan hangtod nga ang pagano nga Roma “tangtangon gikan sa dalan.”

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.

> “Sulod sa napulog-duha ka tuig nga ako usa ka deista, gibasa ko ang tanang kasaysayan nga akong makaplagan; apan karon nahigugma na ako sa Biblia. Nagtudlo kini mahitungod kang Jesus! Apan sa gihapon daghan pa gayod sa Biblia ang mangitngit alang kanako. Sa 1818 o 19, samtang nakigsulti ako sa usa ka higala nga akong gibisita, ug nga nakaila kanako ug nakadungog sa akong pagsulti sa dihang ako deista pa, nangutana siya kanako sa usa ka paagi nga may dakong kahulogan, ‘Unsay imong hunahuna niining tekstoha, ug niana?’ nga nagtumong sa mga daang teksto nga akong gisupak sa dihang deista pa ako. Nasabtan ko kon unsay iyang tuyo, ug mitubag ako—Kon tagaan mo lamang ako ug panahon, isulti ko kanimo kon unsay ilang kahulogan. ‘Pila ka taas nga panahon ang imong gikinahanglan?’ Wala ako mahibalo, apan isulti ko kanimo, mitubag ako, kay dili ako makatuo nga ang Dios mihatag ug kapadayagan nga dili masabtan. Unya nakahukom ako sa pagtuon sa akong Biblia, nga nagatuo nga akong mahibal-an kon unsay gipasabot sa Balaang Espiritu. Apan sa diha-diha nga nahimo ko kining hukoma, miabut kanako ang hunahuna—‘Pananglitan makakita ka ug usa ka pahayag nga dili nimo masabtan, unsa man ang imong buhaton?’ Unya miabut sa akong hunahuna kining paagiha sa pagtuon sa Biblia:—Kuhaon ko ang mga pulong sa maong mga pahayag, ug subayon ko kini sa tibuok Biblia, ug niining paagiha mahibal-an ko ang ilang kahulogan. Anaa kanako ang Concordance ni Cruden, nga sa akong paghunahuna mao ang labing maayo sa kalibotan; busa gikuha ko kana ug ang akong Biblia, ug milingkod ako sa akong lamesa, ug wala na moy laing gibasa gawas sa diyaryo sa diyutay lamang, kay determinado ako nga mahibaloan kon unsay kahulogan sa akong Biblia.

> “I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’

> “Nagsugod ako sa Genesis, ug nagpadayon sa pagbasa nga hinay-hinay; ug sa dihang miabut ako sa usa ka teksto nga dili ko masabtan, gisusi ko ang tibuok Biblia aron mahibaloan kung unsa ang kahulogan niini. Human ko masubay ang Biblia niining paagiha, O, daw unsa ka masidlak ug mahimayaon ang kamatuoran nga mipadayag! Nakaplagan ko ang akong gisangyaw kaninyo. Nakatino ako nga ang pito ka panahon natapos niadtong 1843. Unya nahiabot ako sa 2300 ka adlaw; gidala nila ako ngadto sa mao ra nga konklusyon; apan wala gayod ako maghunahuna sa pagpangita kon kanus-a moanhi ang Manluluwas, ug dili ko kini matuohan; apan ang kahayag miigo kanako sa hilabihan ka kusog nga wala ako mahibalo kon unsay akong buhaton. Karon, mihunahuna ako, kinahanglan kong isul-ob ang mga espwela ug mga breeching; dili ako molabaw sa kusog kay sa Biblia, ug dili usab ako magpabilin sa luyo niini. Bisan unsa ang ginatudlo sa Biblia, akong kupotang lig-on. Apan sa gihapon may pipila ka mga teksto nga dili ko masabtan.”

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

> “Mao kana ang iyang kinatibuk-ang paagi sa pagtuon sa Biblia. Sa laing higayon iyang gipahayag ang iyang paagi sa pagtino sa kahulogan sa teksto nga ania sa atong atubangan—ang kahulogan sa ‘ang adlaw-adlaw.’ ‘Mipadayon ako sa pagbasa,’ miingon siya, ‘ug wala ako’y hingkaplagang laing kahimtang diin kini makita gawas sa Daniel. Unya gikuha ko kadtong mga pulonga nga nagbarog nga may kalabutan niini, “kuhaa.” Iyang kuhaon ang adlaw-adlaw, “sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw pagakuhaon,” ug uban pa. Mipadayon ako sa pagbasa, ug naghunahuna ako nga wala ako’y makitang kahayag sa teksto; sa katapusan nahiabot ako sa 2 Thessalonians 2:7–8. “Kay ang tinago sa pagkadili-matarong nagabuhat na; ang nagapugong karon magapugong hangtod nga siya mapapas gikan sa dalan, ug unya ang daotan igapadayag,” ug uban pa. Ug sa nahiabot na ako nianang tekstoha, O, pagka tin-aw ug mahimayaon sa kamatuoran nga mipadayag! Anaa ra diay kini! mao kana “ang adlaw-adlaw!” Karon, unsa man ang buot ipasabot ni Pablo sa “ang nagapugong karon,” o nagababag? Pinaagi sa “ang tawo sa sala,” ug “ang daotan,” gipasabot ang Pagkapapa. Bueno, unsa man ang nagababag sa Pagkapapa aron kini ikapadayag? Ngano, mao kana ang Paganismo; busa, “ang adlaw-adlaw” kinahanglan nga nagapasabot sa Paganismo.’ William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.

Kon wala ang pagsabot nga ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel usa ka simbolo sa paganismo, si Miller lisod unta kaayo sa pagpalambo sa balangkas nga iyang gitukoran sa iyang estruktura sa tagna. Ang “adlaw-adlaw” makita sa makalima diha sa basahon ni Daniel, ug sa kanunay gisundan kini sa usa ka simbolo sa papado. Ang ebidensiya nga ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel mao ang paganismo makita diha sa sulat ni Pablo ngadto sa mga Taga-Tesalonica. Usa sa labing mabug-at nga mga pasidaan diha sa Pulong sa Dios makita didto, kay didto si Pablo sa tin-aw nag-ingon nga kadtong wala mahigugma sa kamatuoran pagapadad-an ug kusog nga limbong. Ang kamatuoran nga gituyo pagbutang didto sa Tesalonica mao ang pag-ila sa kalambigitan sa paganismo ngadto sa papado, ug ang pagsalikway nianang kamatuoran maoy pagsiguro nga ang kusog nga limbong mao ang sangpotanan nianang pagsalikway.

We will continue this subject in the next article.

Padayonon nato kining hilisgutan sa sunod nga artikulo.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> Pagpabilin kamo sa inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, oo, maninggit: sila nangahubog, apan dili tungod sa bino; sila nangapaling, apan dili tungod sa ilimnong makahubog. Kay gibuboan kamo sa Ginoo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug gitak-uban niya ang inyong mga mata: ang mga propeta ug ang inyong mga punoan, ang mga manalagna, iyang gitabonan. Ug ang panan-awon sa tanan nahimong alang kaninyo sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga sinilyohan, nga itugyan sa usa nga may kahibalo, nga magaingon, Basaha kini, nangaliyupo ako kanimo: ug siya moingon, Dili ako makahimo; kay kini sinilyohan man: Ug ang basahon itugyan ngadto kaniya nga walay kahibalo, nga magaingon, Basaha kini, nangaliyupo ako kanimo: ug siya moingon, Wala akoy kahibalo. Busa miingon ang Ginoo, Sanglit kining katawhan nagapahaduol kanako pinaagi sa ilang baba, ug pinaagi sa ilang mga ngabil nagapasidungog kanako, apan gipahalayo nila ang ilang kasingkasing gikan kanako, ug ang ilang kahadlok kanako gitudlo pinaagi sa sugo sa mga tawo: Busa, ania karon, magpadayon ako sa pagbuhat sa usa ka kahibulongang buhat taliwala niining katawhan, usa gayud ka kahibulongang buhat ug usa ka katingalahan: kay ang kaalam sa ilang mga manggialamon mawagtang, ug ang salabutan sa ilang mga mabuot tagoon. Alaut kanila nga nagapangita sa halalum nga paagi aron pagtagoan ang ilang tambag gikan sa Ginoo, ug ang ilang mga buhat anaa sa kangitngit, ug sila nagaingon, Kinsa ba ang makakita kanato? ug kinsa ba ang makaila kanato? Sa pagkamatuod ang inyong pagbalit-ad sa mga butang pagaisipon ingon sa kolonhonon nga yutang-kulonon: kay magaingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga nagbuhat niini, Wala niya ako buhata? o magaingon ba ang butang nga hinulma mahitungod kaniya nga naghimo niini, Wala siyay salabutan? Isaias 29:9–16.

Back to Articles