Article

# The Book of Daniel - Number Eight

Ang Basahon ni Daniel - Numero Walo

A Process

Usa ka Proseso

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Jehoiakim nga hari sa Juda, miabut si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia ngadto sa Jerusalem, ug gilikosan kini. Ug gitugyan sa Ginoo si Jehoiakim nga hari sa Juda ngadto sa iyang kamot, uban ang usa ka bahin sa mga sudlanan sa balay sa Dios; nga iyang gidala ngadto sa yuta sa Sinar, ngadto sa balay sa iyang dios; ug gidala niya ang mga sudlanan ngadto sa tipiganan sa bahandi sa iyang dios. Daniel 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

Ang mga basahon sa Daniel ug sa Pinadayag usa ra ka basahon, ug ang mao rang mga linya sa tagna nga gilarawan sa basahon sa Daniel gipadayon sa basahon sa Pinadayag. Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo naghulagway sa kataposang mensahe sa tagna nga mabuksan sa dili pa ang pagsira sa panahon sa gracia.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Ang mga kamatuoran nga kaniadto husto nga nasabtan gikan sa basahon sa Pinadayag apan gitak-om pinaagi sa nabatasan ug tradisyon, kamatuoran gihapon, ug karon kini ginabuksan pag-usab sa Leon sa banay ni Juda, ug kana nga mga kamatuoran karon nagapadayag sa ilang hingpit nga katumanan.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Ang mga kamatuoran nga kaniadto nasabtan sa husto gikan sa basahon ni Daniel apan gitak-om sa nabatasan ug sa tradisyon, nagpabiling kamatuoran, ug karon kini ginabuksan pag-usab sa Leon sa banay ni Juda, ug ang maong mga kamatuoran karon nagapadayag sa ilang hingpit nga katumanan.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

Ang Daniel mao lamang ang una sa duha ka mga basahon nga nagrepresentar sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

Si Jehoiakim usa ka simbolo sa paghatag og gahum sa unang mensahe sulod sa usa ka kalihokan sa reporma. Siya usab usa ka simbolo sa tugon, kay ang pag-ilis sa usa ka ngalan sa paagi nga profetiko nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka relasyon sa tugon. Ang relasyon sa tugon nga gisudlan sa Dios uban sa usa ka katawhan nga kaniadto dili mga katawhan sa tugon sa Dios, nagsugod sa paghatag og gahum sa unang mensahe.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> Kamo kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios; kamo nga wala kaniadto makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:10.

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

Ang simbolo sa pag-usab sa usa ka ngalan nga nagrepresentar sa usa ka kalabutan sa tugon napahimutang pinaagi sa pag-usab sa ngalan ni Abram ngadto kang Abraham, sa ngalan ni Sarai ngadto kang Sarah, sa ngalan ni Jacob ngadto kang Israel, ug ni Saul ngadto kang Pablo. Aduna pay ubang mga saksi niini nga simbolo, apan sa unang kapitulo sa Daniel, ang ngalan ni Daniel giusab ngadto kang Belteshazzar, ug ang ngalan ni Hananiah giusab ngadto kang Shadrach, ang ni Mishael ngadto kang Meshach, ug ang ni Azariah ngadto kang Abednego.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

Sa dihang ang Ginoo mosulod ngadto sa usa ka pakigsaad nga relasyon uban sa usa ka katawhan, sa maong higayon nagalabay usab siya sa usa ka kanhing katawhang pakigsaad. Si Jehoiakim nagrepresentar sa katawhang pakigsaad nga ginalabayan, ug si Daniel, Hananiah, Mishael, ug Azariah nagrepresentar sa katawhang pakigsaad nga unya pagapilion. Sa dihang ang mga tawo mosulod ngadto sa usa ka pakigsaad nga relasyon, pagasulayon dayon sila kon ilang tumanon ang mga kondisyon sa pakigsaad. Ang pagsulay ginarepresentahan sa buhat sa pagkaon.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

Si Adan ug Eva napakyas sa pagsulay pinaagi sa buhat sa pagkaon, ug sa dihang ang Dios unang misulod sa usa ka tugon uban sa usa ka piniling katawhan, gisugdan Niya ang maong relasyon pinaagi sa pagsulay kanila pinaagi sa manna. Ang karaang Israel sa katapusan napakyas nianang pagsulay, apan sa pagbuhat niini ilang gihatag ang unang pakisayran ug ang unang saksi sa kamatuoran nga ang usa ka pagsulay sa tugon dili usa lamang ka nag-inusarang pagsulay, kondili usa kini ka proseso sa pagsulay. Sa ika-napulong pagsulay, gitudloan sila nga mamatay sa kamingawan sulod sa mosunod nga kap-atan ka tuig. Unya misulod ang Dios sa tugon uban kang Josue ug Caleb, sa ingon naghatag ug saksi nga sa dihang ang Ginoo mosulod sa tugon uban sa usa ka piniling katawhan, Siya usab nagalabay sa usa ka kanhing katawhan sa tugon. Sa katapusan sa karaang Israel, nga mao usab ang sinugdanan sa espirituwal nga Israel, ang katapusang proseso sa pagsulay alang sa karaang Israel mao ang unang proseso sa pagsulay alang sa espirituwal nga Israel, ug kini gilarawan ingon nga ang Tinapay sa Langit. Gitipohan kini sa manna sa unang proseso sa pagsulay sa tugon.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

Niana nga proseso sa pagsulay, nga mao ang nahauna ug ang kataposang proseso sa pagsulay, giila ni Jesus ang pagsulay sa langitnong Tinapay sa dihang miingon siya nga kadtong iya nga katawhan sa pakigsaad kinahanglan mokaon sa iyang unod ug moinom sa iyang dugo. Mas daghan siyag nawad-an og mga tinun-an niadtong pagpahayag kay sa bisan unsang laing panahon sa iyang ministeryo. Kana nga kontrobersiya sa iyang ministeryo mao ang kinatumyan sa hulagway sa proseso sa pagsulay sa pakigsaad, ug si Sister White naghisgot pag-ayo mahitungod sa maong hitabo diha sa Desire of Ages, diin ang ulohan sa kapitulo mao ang “The Crisis in Galilee”. Ang ngalan nga Galilea nagpasabot og “bisagra,” o “usa ka punto sa pagliko,” ug sa maong kapitulo, iyang gipatin-aw ngano nga ang mga tinun-an mitalikod kaniya. Midumili sila sa paggamit sa iyang pagpamatuod mahitungod sa kinahanglanon sa pagkaon sa iyang unod ug pag-inom sa iyang dugo pinaagi sa husto nga metodolohiyang manalagnaon. Iyang giila nga sila nagkupot sa mga batasan ug mga tradisyon sa mga manalagnaong konsepto nga gipatuhop ni Satanas ngadto sa biblikanhong pagsabot sa karaang Israel. Kadtong mga sayop nga pagsabot maoy naghatag kanila sa, sumala sa ilang paghunahuna, usa ka pasangil aron ipakahulogan ang iyang mga pulong sa literal, imbis sa espirituhanon nga paagi. Iyang gipunting usab nga sa dihang kadtong mga “mitalikod” gikan kang Jesus (Galilea), nga giila sa ikaunom nga kapitulo sa Juan (John 6:66), wala na gayud mag-uban kaniya hangtod sa kahangtoran.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

Sama sa nahaunang proseso sa pagsulay sa tugon ingon man sa ulahing proseso sa pagsulay sa tugon sa karaang Israel, atong makita nga sa dihang ang Dios mosulod ngadto sa usa ka pakigsaad nga relasyon uban sa usa ka piniling katawhan, sa samang higayon Iyang ginalabyan ang kanhing katawhan sa tugon. Makita usab nato nga Iyang sulayan kadtong katawhan, dili pinaagi sa usa lamang ka pagsulay, kondili pinaagi sa usa ka proseso sa pagsulay. Makita usab nato nga ang proseso sa pagsulay ginarepresentahan pinaagi sa usa ka butang nga pagakan-on. Makita usab nato nga ang maong pagkaon nagarepresentar sa Pulong sa Dios, ug nga ang pagsulay nagalakip sa usa ka pagpili tali sa duha ka matang sa pagkaon nga pagakan-on. Mokaon ba kita sa tanang kahoy nga giingon sa Dios nga mahimo natong kaunon, o mokaon ba kita gikan sa kahoy nga gidili kanato ang pagkaon? Makita usab nato nga ang pagpili kon unsay kaunon nagalakip sa pagsulay kon sa unsang paagi nato kan-on ang pagkaong gitanyag.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

Sa katapusan sa espirituwal nga Israel, sa panahon sa kalihokang Millerite, ang unang mensahe gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840. Si Jehoiakim dinhi nagarepresentar sa mga Protestante nga niadtong panahona gidala ngadto sa Babilonia aron mahimong iyang mga anakng babaye. Giatubang nila ang usa ka pagsulay sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad ug may usa ka gamayng basahon nga bukás sa iyang kamot. Maingon nga si Jehoiakim misukol batok sa mga gipangayo ni Nabucodonosor, ug sa ulahi gidala ngadto sa pagkabinihag, mao man usab nga ang mga Protestante midumili sa pagkaon sa pagkaon diha sa kamot sa manulonda, pinasikad sa mga tradisyon ug mga batasan nga ilang gidala uban kanila gikan sa Mangitngit nga Kapanahonan.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

Sa pag-abot sa tingpamulak sa 1844, ang proseso sa pagsulay nakaabot na sa usa ka “punto sa pagbalhin” alang kang Jehoiakim ug sa mga Protestante, ug maingon usab sa nahaunang proseso sa pagsulay alang sa espirituwal nga Israel, sila “mitalikod” ug wala na maglakaw uban kang Jesus. Niana nga kasaysayan si Daniel, Hananiah, Mishael, ug Azariah nagrepresentar sa mga Millerite, nga mipili sa pagkaon sa gamayng basahon nga matam-is sa ilang baba, apan nahimong mapait sa ilang tiyan.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

Kon iapil nato si Adan ug Eva, aduna kitay upat ka klasikong mga saksi nga nagapakita nga ang pagsulay girepresentahan pinaagi sa buhat sa pagkaon. Aduna kitay daghang mga propetikong saksi, nga ang tanan nagadala sa timailhan sa nahauna ug sa ulahi. Ang saksi sa pagsulay sa manna maoy usa ka nahaunang saksi, ug ang pagsulay sa Tinapay sa Langit mao ang nahaunang pagsulay alang sa espirituwal nga Israel, samtang kini usab mao ang ulahing saksi alang sa karaang Israel. Ang pagsulay sa gamayng basahon mao ang nahauna ug ang ulahi. Kini mao ang katapusan sa paglatagaw sa espirituwal nga Israel ingon nga iglesia didto sa kamingawan, ug kini mao ang nahauna niadtong mga gipili aron mahimong katapusang denominadong katawohan sa Dios. Ang mga Millerita mao ang sinugdanan sa denominadong katawohan sa Dios, nga pagailhon ingon nga tinuod nga sungay sa Protestanismo. Aduna pay daghang mga saksi mahitungod sa proseso sa pagsulay nga nagsugod sa dihang ang nahaunang mensahe ginahatagan og gahum.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

Niadtong mga proseso sa pagsulay moabot ang usa ka “hinungdanong pagliko,” diin hapit ang tanan nga mga tinun-an motalikod. Sa pagpamatuod nila ni Josue ug Caleb, ang tibook Israel mitalikod ug naninguha sa pagbalik ngadto sa Egipto. Sa iglesia sa Galilea, ang kadaghanan sa mga tinun-an mitalikod. Tungod kay si Jesus mao ang Alpha ug Omega, ang “hinungdanong pagliko” nga girepresentahan sa katapusan sa proseso sa pagsulay gipakita usab sa sinugdanan sa proseso sa pagsulay. Sa dihang ang manna unang gihatag ngadto sa karaang Israel, didto adunay mga misukol dayon sa mga instruksyon. Sa bunyag ni Cristo Siya mitalikod ug miadto ngadto sa kamingawan. Gigamit ni Sister White ang simbolo sa usa ka hinungdanong pagliko sa paagi nga mapadayag kaayo.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Adunay mga yugto nga maoy mga punto sa pagliko sa kasaysayan sa mga nasod ug sa iglesia. Sa pagdumala sa Dios, sa dihang moabot kining nagkalainlaing mga krisis, ang kahayag alang nianang panahona igahatag. Kon kini dawaton, adunay espirituhanong pag-uswag; kon kini isalikway, mosunod ang espirituhanong pagkadunot ug kapildihan. Ang Ginoo pinaagi sa Iyang pulong nagpadayag sa mapangusgang buhat sa maayong balita maingon sa pagpadayon niini kaniadto, ug maingon sa pagpadayon niini sa umaabot, bisan hangtod sa katapusang pakigbisog, sa dihang ang satanikong mga ahensiya mohimo sa ilang katapusang kahibulongang kalihokan. Gikan nianang pulonga atong nasabtan nga ang mga gahum karon naglihok na nga maoy magpasulod sa katapusang dakong pakigbisog tali sa maayo ug sa daotan—tali kang Satanas, ang principe sa kangitngit, ug kang Cristo, ang Principe sa kinabuhi. Apan ang umaabot nga pagdaug alang sa mga tawo nga nahigugma ug may kahadlok sa Dios sigurado gayod sama sa pagkalig-on sa Iyang trono didto sa mga langit.” Bible Echo, Agosto 26, 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

Sa dihang ang manna unang gihatag sa karaang Israel, ang kahayag alang nianang kasaysayan gihatag. Sa bautismo ni Cristo, ang kahayag alang nianang kasaysayan gihatag. Niadtong Agosto 11, 1840, ang kahayag alang nianang kasaysayan gihatag. Ang matag usa niadtong mga mahinungdanong pagbalhin nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka proseso sa pagsulay nga sa katapusan matapos sa laing mahinungdanong pagbalhin, sa dihang ang kanhing katawhan sa tugon motalikod ug dili na magalakaw uban kang Cristo.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

Tungod kay kining nagkalainlaing mga proseso sa pagsulay nagrepresentar sa usa ka proseso sa pagsulay alang sa mga tawo sa nahaunang pakigsaad ug usab alang sa mga tawo sa bag-ong pakigsaad, adunay duha ka mga konklusyon sa proseso sa pagsulay. Ang konklusyon sa proseso sa pagsulay, ug busa ang katapusang punto sa pagliko alang sa mga Protestante sa kasaysayan sa Millerite, mao ang tingpamulak sa 1844. Ang konklusyon sa proseso sa pagsulay (sa Tinghunlak sa 1844), o ang punto sa pagliko alang sa mga Millerite mismo, miabot human sa punto sa pagliko alang sa kanhi katawhan sa Dios.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

Sa kasaysayan ni Cristo, ang proseso sa pagsulay mailhan pinaagi sa iyang paghinlo sa templo sa makaduha, usa sa sinugdanan sa iyang ministeryo, ug unya pag-usab sa katapusan sa iyang ministeryo.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang publikong ministeryo, Iyang hinloan ang Templo gikan sa iyang mapasipalahong pagpanamastamas. Lakip sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paghinlo sa Templo. Busa, sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibutan, duha ka managlahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, kadtong dakung siyudad, tungod kay iyang gipainom ang tanang mga nasud sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, libro 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

Ang proseso sa pagsulay sa duha ka paghinlo ni Cristo sa templo nahiuyon sa ikatulong kapitulo sa Malakias, diha sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamumuo sa pagpalit ug pagbaligya sa kalibotan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang misyon sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kailibgon, sa daotang mga batasan, nga nagapadunot sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” The Desire of Ages, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang paghinlo sa katawhan sa Dios nagrepresentar sa proseso sa pagsulay nga sa makadaghang higayon giila nga nalambigit sa daghang linya sa tagna. Ang matag reperensiya, sugod kang Adan ug Eva hangtod sa kasaysayan sa mga Millerite, nagrepresentar sa paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “Sa katapusang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibotana, ang tugon sa Dios uban sa Iyang katawhan nga nagabantay sa Iyang mga sugo pagabag-ohon.” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

Ang proseso sa paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang unang reperensiya diha sa basahon ni Daniel, nga mao ang unang basahon sa duha ka mga basahon nga sa tingub nagrepresentar sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga hubaron sa dili pa matapos ang tawhanong panahon sa pagsulay. Ang proseso sa paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo girepresentar usab ingon nga proseso sa pagpatik. Sa dihang ang unang mensahe sa paghinlo, pagpatik nga proseso sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, kini maoy usa ka pagbalhin nga punto alang sa iglesia ug alang sa kalibotan. Sa Pinadayag kapitulo dieciocho, ang manolonda nga naghayag sa kalibotan pinaagi sa iyang himaya miabot na niadto. Apan sa Pinadayag 18, ang manolonda wala girepresentar nga may dala nga pagkaon diha sa iyang kamot—apan atua kini. Ang gamayng basahon atua didto. Sayon kini mailhan niadtong mopili sa pagkaon sa pamaagi nga girepresentar sa propeta Isaias ingon nga “line upon line.”

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

Pinaagi sa paglatid ug “linya ibabaw sa linya” atong nasabtan nga sa dihang mikunsad si Cristo niadtong Septiyembre 11, 2001, aduna usab siyay “gamayng basahon” nga girepresentar isip “mana”, ang “tinapay sa langit” ug ang “gamayng basahon”. Apan niadtong Septiyembre 11, 2001, ang kanhing piniling katawhan, nga girepresentahan ni Jehoiakim, mipili sa pagpabilin sa mga nabatasan ug mga tradisyon sa Adventismo, ug dayon nagsugod sa ilang pagpanaw ngadto sa pagkabinihag sa Babilonia nga mamahingpit sa balaod sa Domingo.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabut ba ang pulong nga akong gipamulong nga ang New York pagahaplasan sa usa ka dakong balod? Kini wala ko gayod isulti. Ang akong giingon mao nga, samtang nagtan-aw ako sa dagkong mga tinukod nga nagatindog didto, andana sa andana, ‘Pagkamakalilisang nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa moabut sa yuta. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabut sa New York, gawas lamang nga nasayod ako nga moabut ang adlaw nga ang dagkong mga tinukod didto ipanglugmok pinaagi sa pagliko ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nasayod ako nga anaa ang kalaglagan sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining mga dagkong estruktura mangapukan. Mangahitabo ang mga talan-awon nga ang kahadlok niini dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

Sa dihang ang “dagkung mga tinukod” sa “New York” “gilumpag pinaagi sa pagbalibad ug pagbungkag sa gahum sa Dios,” niadtong Septiyembre 11, 2001, ang kahayag sa manulonda sa Pinadayag 18 mipuno sa tibuok yuta, kay miabot na ang usa ka masulondon nga pagbag-o sa kasaysayan sa mananap sa yuta sa Pinadayag 13.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Adunay mga yugto nga maoy mga takna sa pagbalhin sa dagan sa kasaysayan sa mga nasud ug sa iglesya. Diha sa pagbuot sa Dios, sa dihang moabot kining nagkalainlaing mga krisis, ang kahayag alang nianang panahona igahatag. Kon kini pagadawaton, adunay espirituhanong pag-uswag; kon kini isalikway, mosunod ang espirituhanong pagkunhod ug pagkalunod sa pagtuo.” Bible Echo, August 26, 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Sa dihang miabot ang kahayag sa manulonda sa Pinadayag 18 niadtong Septiyembre 11, 2001, kadtong midawat sa kahayag miuswag sa espirituwal ug kadtong misalikway sa kahayag miatras sa espirituwal, ug misugod sa ilang mapanghimatuodong panaw sa pagpadayon paingon sa ilang katapusang balihanan sa balaod sa Domingo, diin sa walay kataposan ilang gipawagtang ang ilang pag-angkon ingon nga mga mensahero sa ikatulong manulonda. Kadtong atua sa Galilea nga mitalikod ug wala na maglakaw uban kang Cristo diha sa Juan 6:66, mitalikod gikan sa kahayag nga unang miabot sa Iyang bautismo, nga mao ang dapit diin ang unang mensahe nianang kasaysayan sa pagsulay gihatagan ug gahum. Sa Daniel kapitulo uno, duha ka matang sa mga magsisimba ang gihulagway diha sa kasaysayan sa dihang ang unang mensahe gihatagan ug gahum. Si Jehoiakim nagrepresentar niadtong nagpahimulos sa pagkadunot sa pagtoo, ug si Daniel, Hananiah, Mishael ug Azariah nagrepresentar sa mga matinumanon.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Jehoiakim nga hari sa Juda, miabut si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia ngadto sa Jerusalem ug gilibutan kini. Ug gitugyan sa Ginoo si Jehoiakim nga hari sa Juda ngadto sa iyang kamot, uban ang bahin sa mga galamiton sa balay sa Dios; ug gidala niya kini ngadto sa yuta sa Sinar, sa balay sa iyang dios; ug ang mga galamiton iyang gibutang sa tipiganan sa bahandi sa iyang dios. Ug ang hari misulti kang Aspenas, ang pangulo sa iyang mga eunuco, nga papilion niya ang pipila sa mga anak sa Israel, ug sa kaliwat sa hari, ug sa mga principe; mga batan-on nga walay ikasaway kanila, apan matahum ang panagway, ug maalamon sa tanang kaalam, ug batid sa kahibalo, ug may pagsabot sa kinaadman, ug may katakus sa pagbarug sulod sa palasyo sa hari, ug nga mahimo nilang tudloan sa literatura ug sa pinulongan sa mga Caldeahanon. Ug gitagana kanila sa hari ang inadlaw nga bahin sa kalan-on sa hari, ug sa bino nga iyang giinom; ug sa ingon niana, gibuhi sila sulod sa tulo ka tuig, aron sa katapusan niana makaatubang sila sa hari. Karon, taliwala niini nga mga anak sa Juda mao sila si Daniel, Hanania, Misael, ug Azaria: kanila ang pangulo sa mga eunuco mihatag ug mga ngalan; kay si Daniel ginganlan niya ug Beltesasar; ug si Hanania, ug Sadrach; ug si Misael, ug Mesach; ug si Azaria, ug Abednego. Apan si Daniel nagbuot sulod sa iyang kasingkasing nga dili niya hugawan ang iyang kaugalingon pinaagi sa bahin sa kalan-on sa hari, ni sa bino nga iyang giinom: busa mihangyo siya sa pangulo sa mga eunuco nga dili siya mahugawan. Daniel 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

Si Daniel, Hananiah, Mishael, ug Azariah mga anak sa Juda. Gihimo silang mga bating, sa ingon nagrepresentar sa katapusang kaliwatan sa Adventismo. Si Nabucodonosor, sama sa daghang karaang mga hari, nagpakapon sa upat ka batan-ong Judeanhon, aron wagtangon ang bisan unsang kabalaka nga mahimong mabatonan sa hari sa dihang sila mag-alagad ingon nga mga ulipon ug makig-uban sa mga asawa ug mga puyopuyo sa hari.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

Sa simbolikong paagi, kini nagrepresentar sa katapusang kaliwatan sa Adventismo, kay wala nay laing linya sa Juda human niining upat. Ang upat simbolo sa tibuok kalibotan, ug busa nagrepresentar kini sa katapusang kaliwatan sa mga Seventh-day Adventist sa tibuok kalibotan nga nag-ila sa Septiyembre 11, 2001, ingong katumanan sa propetikong Pulong sa Dios.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

Kadtong mga Seventh-day Adventist mao ang hisgotan sa propetikong Pulong sa Dios, kay sila mao kadtong gitawag nga mahimong usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Apan ang ilang propetikong panulondon nagsugod pinaagi sa pagsukol sa ilang mga amahan niadtong 1863. Kadtong sinugdanang pagsukol halos dili na mailhan, kay natabonan na kini sa mga tradisyon ug mga batasan sa upat ka kaliwatan sa nag-anam nga pagsukol. Bisan lisod kini mailhan, kinahanglan kini makita ug ilhon, maingon nga gibuhat ni Daniel sa katapusan diha sa Daniel kapitulo 9. Gibuhat niya kini pinaagi sa pag-ila sa kamatuoran nga anaa sa propetikong Pulong sa Dios.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

Ang pagrebelde nga direktang gikaubsan ni Daniel ug sa tulo ka bantugan, mao ang pagdumili sa ilang amahan sa pagpabiling linain gikan sa mga impluwensiya sa mga pagano nga naglibot kanila. Niadtong 1863, ang Laodiceanong Adventismo mibalik sa biblikanhong pamaagi sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo, aron palig-onon ang ilang pagsalikway sa pag-ila ni Miller sa “pitong kapanahonan” sa Levitico 26. Kadtong pagrebelde alang kang Daniel ug sa tulo ka bantugan girepresentahan ni Haring Hezekias.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

Si Hari nga Ezequias nangamuyo sa Ginoo nga dili siya mamatay, ug ang iyang pag-ampo gitubag sa dihang gihatagan siya sa Ginoo ug laing 15 ka tuig. Sa pagbuhat niini, nanganak siya kang Manases, usa sa labing daotan nga mga hari sa Juda, apan usab ang hari nga nagtimaan sa sinugdanan sa progresibong pito-ka-lakang nga pagsakop ug pagkaulipon sa Juda. Niadtong 1856, ang Matuod nga Saksi miabot aron motuktok sa pultahan sa Laodiceanong Adventismo, apan ilang gipili ang pagkinabuhi ug dili ang pagkamatay sa kaugalingon. Pag-abot sa 1863, ilang gitukod pag-usab ang “Jerico” ug gisugdan ang nagakagrabeng pagrebelde nga sa katapusan nakapugong kanila sa pag-ila sa Septyembre 11, 2001 isip sinugdanan sa ilang tulo-ka-lakang nga panaw ngadto sa pagkaulipon sa espirituwal nga Babilonia nga matapos sa balaod sa Domingo.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

Alang kang Haring Ezequias, miabot ang 1863 sa dihang gitugotan ang iyang pag-ampo nga mabuhi siya. Ang Ginoo mihatag ug usa ka ilhanan nga ang iyang pag-ampo gidawat. Gipamatud-an sa Dios ang maong pag-ampo pinaagi sa pagpalihok sa adlaw, ug nakita sa mga Babilonhon ang buhat sa Dios didto sa kalangitan, bisan wala sila makahibalo kon unsay kahulogan niini. Unya miadto ang mga Babilonhon sa Jerusalem aron sa pagpanghibalo mahitungod sa Dios nga may gahum sa pagpugong sa adlaw. Imbis nga himayaon ang Dios sa Langit, si Haring Ezequias, imbis nga mamatay sa kaugalingon, mipili sa paghimaya sa iyang templo ug siyudad imbis sa Dios nga maoy nagpili sa pagbutang sa Iyang ngalan nianang templo ug siyudad.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

Kana nga pagsukol maoy nagdala sa tagna nga ang mga anak gikan sa iyang kaliwatan mahimong mga ulipon ug mga eunuco sa Babilonia. Kadtong mga anak mao sila si Daniel, Hananiah, Mishael ug Azariah, ug nagrepresentar sa espirituwal nga katapusang kaliwatan niadtong mga Seventh-day Adventist nga nag-ila sa Septiyembre 11, 2001 ingon nga usa ka hul turning point sa kasaysayan sa mga nasod sa kalibotan ug sa iglesya, sa dihang gihatag ang kahayag nga maoy mosulay ug magtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> Niadtong mga adlawa si Ezequias nasakit ug hapit na mamatay. Ug ang manalagna nga si Isaias, anak ni Amoz, miadto kaniya ug miingon kaniya: Mao kini ang giingon sa Ginoo, Hania ang imong balay sa kahapsay; kay ikaw mamatay, ug dili mabuhi. Unya iyang gipaingon ang iyang nawong ngadto sa bungbong, ug nag-ampo sa Ginoo, nga nagaingon, Nangaliyupo ako kanimo, Oh Ginoo, hinumdumi karon kong giunsa ko paglakaw sa atubangan mo diha sa kamatuoran ug uban sa usa ka hingpit nga kasingkasing, ug gibuhat ko ang maayo sa imong panan-aw. Ug si Ezequias mihilak pag-ayo. Ug nahitabo nga, sa wala pa makagula si Isaias ngadto sa taliwala nga sawang, ang pulong sa Ginoo miabot kaniya, nga nagaingon, Bumalik ka pag-usab, ug sultihi si Ezequias, ang pangulo sa akong katawhan: Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Dios ni David nga imong amahan, Nabati ko ang imong pag-ampo, nakita ko ang imong mga luha: ania karon, ayohon ko ikaw; sa ikatolo ka adlaw motungas ikaw ngadto sa balay sa Ginoo. Ug dugangan ko ang imong mga adlaw ug napulo ug lima ka tuig; ug luwason ko ikaw ug kining siyudara gikan sa kamot sa hari sa Asiria; ug panalipdan ko kining siyudara tungod sa akong kaugalingon, ug tungod sa akong alagad nga si David. Ug miingon si Isaias, Pagkuha ug usa ka bugal nga igos. Ug ilang gikuha ug gibutang kini sa hubag, ug siya naayo. Ug miingon si Ezequias kang Isaias, Unsa man ang ilhanan nga ayohon ako sa Ginoo, ug nga motungas ako ngadto sa balay sa Ginoo sa ikatolo ka adlaw? Ug miingon si Isaias, Kini mao ang ilhanan nga mabatonan mo gikan sa Ginoo, nga pagabuhaton sa Ginoo ang butang nga iyang gisulti: moabante ba ang landong ug napulo ka ang-ang, o mobalik ba ug napulo ka ang-ang? Ug mitubag si Ezequias, Sayon lamang alang sa landong ang mokunsad ug napulo ka ang-ang: dili, kondili pabalika ang landong paatras ug napulo ka ang-ang. Ug si Isaias nga manalagna mitawag sa Ginoo; ug iyang gipabalik ang landong paatras ug napulo ka ang-ang, diin kini mikunsad na sa orasan ni Ahaz. Niadtong panahona si Berodachbaladan, ang anak ni Baladan, hari sa Babilonia, nagpadala ug mga sulat ug usa ka gasa ngadto kang Ezequias; kay nabati niya nga si Ezequias nasakit. Ug si Ezequias naminaw kanila, ug gipakita kanila ang tibook balay sa iyang mga bililhong butang, ang salapi, ug ang bulawan, ug ang mga panakot, ug ang mahal nga pahumot, ug ang tibook balay sa iyang hinagiban, ug ang tanan nga hingkaplagan sa iyang mga bahandi: walay bisan unsa sa iyang balay, ni sa tanan niyang gingharian, nga wala ipakita ni Ezequias kanila. Unya mianhi si Isaias nga manalagna ngadto kang hari Ezequias, ug miingon kaniya, Unsay giingon niining mga tawhana? ug diin man sila gikan nga miadto kanimo? Ug miingon si Ezequias, Sila mianhi gikan sa usa ka halayong yuta, gikan gayud sa Babilonia. Ug miingon siya, Unsay ilang nakita sa imong balay? Ug mitubag si Ezequias, Nakita nila ang tanang butang nga anaa sa akong balay: walay bisan unsa sa akong mga bahandi nga wala ko ipakita kanila. Ug miingon si Isaias kang Ezequias, Pamati sa pulong sa Ginoo. Ania karon, moabot ang mga adlaw, nga ang tanan nga anaa sa imong balay, ug kadtong gitigom sa imong mga amahan hangtod niining adlawa, pagadad-on ngadto sa Babilonia: walay mahibilin, nagaingon ang Ginoo. Ug sa imong mga anak nga manggula gikan kanimo, nga imong pagaanakon, adunay kuhaon nila; ug sila mahimong mga yunuko sa palasyo sa hari sa Babilonia. Unya miingon si Ezequias kang Isaias, Maayo ang pulong sa Ginoo nga imong gisulti. Ug miingon siya, Dili ba maayo, kon ang pakigdait ug kamatuoran anaa sa akong mga adlaw? Ug ang nahibilin sa mga buhat ni Ezequias, ug ang tanan niyang gahum, ug giunsa niya paghimo ang lim-aw, ug ang agianan sa tubig, ug gidala ang tubig ngadto sa siyudad, wala ba sila mahisulat sa basahon sa mga Cronica sa mga hari sa Juda? Ug si Ezequias natulog uban sa iyang mga amahan; ug si Manases nga iyang anak naghari ilis kaniya. 2 Mga Hari 20:1–21.

The next verse says:

Ang sunod nga bersikulo nagaingon:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> Si Manases napulog duha ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod siya sa paghari, ug naghari siya sulod sa kalim-an ug lima ka tuig sa Jerusalem. Ug ang ngalan sa iyang inahan mao si Hepsiba. 2 Mga Hari 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

Unsa kaha kaya ang mahimong sangpotanan kon si Haring Hezekiah midawat sa kabubut-on sa Ginoo, ug yano lamang nga gihan-ay ang iyang panimalay ug namatay? Gihatagan siya ug dugang nga napulog-lima ka tuig, ug tulo ka tuig sa ulahi natawo ang daotan nga si Manases. Unsa kaha ang mahitabo niadtong 1856, kon ang Adventismo midawat sa pagbalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea ug gihan-ay ang ilang panimalay samtang gipabiling hingpit ang mga pundasyonal nga kamatuoran ni William Miller? Sa akong pagtuo, dili na gayud nato mahibal-an ang tubag niana nga pangutana, apan ang atong nahibaloan mao nga “si Daniel nagtinguha sa iyang kasingkasing nga dili siya maghugaw sa iyang kaugalingon pinaagi sa bahin sa kalan-on sa hari, ni sa bino nga iyang giinom.”

We will continue Daniel chapter one in the next article.

Padayonon nato ang Daniel kapitulo uno sa sunod nga artikulo.

Back to Articles