Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

Ang Basahon ni Daniel - Numero Saisenta

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

Ang Pag-ampo ni Daniel ug ang Sekreto sa Ikawalong Gingharian: Usa ka Pagpadayag sa Katapusang mga Adlaw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

Sa kapitulo disisiete ug disiotso sa Pinadayag, usa ka manulunda nagdala kang Juan sa panan-awon sa paghukom sa pagkapapa. Diha sa paghulagway sa iyang katapusang paghukom, girepresentahan ang mga gingharian sa tagna sa Biblia.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ug ania ang hunahuna nga may kaalam. Ang pito ka mga ulo mao ang pito ka mga bukid, diin nagalingkod ang babaye. Ug adunay pito ka mga hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa anaa na, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moabot na, kinahanglan nga magapabilin siya sa makadiyot. Ug ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao, ug karon wala na, siya mao ang ikawalo, ug gikan sa pito, ug moadto sa kalaglagan. Pinadayag 17:9–11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

Si Juan gidala sa espirituhanong paagi ngadto sa 1798, diin gisugo siya nga ang pito ka ulo sa mapintas nga mananap nga nagpas-an sa papal nga babaye mao ang pito ka mga hari. Ang usa ka hari usa ka gingharian, ug ang usa ka gingharian usa usab ka ulo sa tagna sa Biblia. Sa 1798, lima ka mga gingharian ang nangapukan ug usa ang nagmando niadto. Ang ikapitong gingharian umaabot pa, ug kini gihulagway pinaagi sa napulo ka mga hari. Unya gipahibalo si Juan nga ang ikawalong gingharian mao ang papal nga mapintas nga mananap, nga gikan sa pito. Ang kapapahan mao ang ikalimang gingharian, ug kini nakadawat ug makamatay nga samad, busa sa dihang mamaayo na ang iyang makamatay nga samad, kini mahimo na dayon nga ikawalong ulo nga gikan sa pito.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

Sa Daniel dos, ang unang upat ka gingharian mao ang Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma. Kining upat ka literal nga gingharian nagarepresentar usab sa upat ka espirituhanong gingharian, ug sa tingub ilang gipaila ang walo ka mga hari, o mga ulo, sa Pinadayag disi-siyete, kay si Jesus sa kanunay nagalarawan sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang Daniel kapitulo dos mao ang unang paghisgot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang Pinadayag disi-siyete mao ang katapusan, busa kinahanglan nga magkahiusa sila, kay ang Dios dili gayud mausab.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

Ang ikalimang gingharian nga nangapukan niadtong 1798 mao ang espirituwal nga Babilonia, ang kapapahan. Ang ikaunom nga gingharian nga naggahum niadtong 1798 mao ang gingharian nga may duha ka sungay nga gipatunghaan sa gingharian nga may duha ka sungay sa mga Medo ug Persia. Ang ikapitong gingharian, nga naglangkob sa napulo ka mga hari, nga niadtong 1798 wala pa moabot, mao ang usa-ka-kalibotang panggamhanan, nga gipatunghaan sa Gresya, ang usa-ka-kalibotang panggamhanan ni Alejandro nga Bantugan. Ang ikawalong ulo, nga usa sa pito, mao ang ikalimang gingharian nga nakadawat ug samad nga makamatay, apan nabuhi pag-usab sa dihang naayo ang samad nga makamatay.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

Ang paghukom sa dakong bigaon mahitabo sulod sa “takna” sa krisis sa balaod sa Domingo, nga mao ang usa ka yugto sa panahon nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa ug nagapadayon diha sa kasaysayan hangtod nga mosira ang panahon sa pagsulay sa tawo. Niadtong “takna,” nga sa Daniel giila ingon nga “ang mga adlaw niining mga hari,” tukoron sa Dios ang Iyang gingharian. Niadtong “takna” ginabubo ang ulahing ulan.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “Ang ulahing ulan moabut diha kanila nga mga putli—unya ang tanan makadawat niana ingon kaniadto.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa diha nga buhian sa upat ka mga manulunda, patukoron ni Cristo ang Iyang gingharian. Walay makadawat sa ulahing ulan gawas kanila nga nagabuhat sa tanan nilang mahimo.” Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

Ang pagbu-bu sa ulahing ulan progresibo, kay kini katumbas sa paghukom, ug ang paghukom progresibo. Nasabtan sa mga Millerite nga sila nagkinabuhi sa mga tiil sa larawan sa Daniel kapitulo dos. Nagtuo sila nga ang Roma mao ang kataposang yutan-ong gingharian, ug husto sila, apan may mga utlanan ang ilang pagsabot.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

Ang “mga adlaw niining mga hari,” makita gayod sa kasaysayan sa gingharian sa Roma, apan dili kini mao ang kasaysayan sa pagano o pang-papa nga Roma; kini mao ang kasaysayan sa modernong Roma. Gipahiangay sa mga Millerita ang pagano ug pang-papa nga Roma ingon nga usa ka gingharian, ug sa pagbuhat nila niini ilang gigamit ang usa ka teksto gikan sa basahon ni Ezequiel mahitungod sa katapusang hari sa Juda (Zedekias), aron palig-onon ang ilang pagsabot.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> Ug ikaw, mahugaw ug daotang principe sa Israel, kansang adlaw miabut na, sa diha nga ang kasal-anan moabut sa iyang katapusan, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Kuhaa ang purongpurong sa saserdote, ug tangtanga ang korona: kini dili na mahisama sa kaniadto: bayawa ang ubos, ug ipaubos ang hataas. Akong pukanon, pukanon, pukanon kini: ug kini mawala na, hangtud nga moabut siya kang kinsang katungod kini; ug ihatag ko kini kaniya. Ezequiel 21:25–27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

Gikan kang Zedekias motungha ang tulo ka gingharian nga “pagalumpagon,” nga magdala ngadto kang Cristo, kang kinsa “ang katungod niini,” sa paghari. Ang Babilonia, Medo-Persia ug Gresya tanan pagapukanon hangtod sa gingharian sa Roma, ug sa panahon sa kasaysayan nianang ikaupat nga gingharian, moanhi si Cristo ug magatukod ug usa ka gingharian. Gibuhat gayod niya kana mismong butanga.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> “Labing nag-una taliwala niadtong paspas nga nagdala sa nasud ngadto sa kapukan mao si Zedekias, ang ilang hari. Sa hingpit nga pagsalikway sa mga tambag sa Ginoo ingon nga gihatag pinaagi sa mga manalagna, sa pagkalimot sa utang nga pasalamat nga iyang nahatag kang Nabucodonosor, sa paglapas sa iyang balaan nga panumpa sa pagkamaunongon nga gihimo sa ngalan sa Ginoo nga Dios sa Israel, ang hari sa Juda misukol batok sa mga manalagna, batok sa iyang mahinungdanong tigtabang, ug batok sa iyang Dios. Diha sa kakawangan sa iyang kaugalingong kaalam, siya midangop alang sa tabang ngadto sa karaang kaaway sa kauswagan sa Israel, “nga nagpadala sa iyang mga sinugo ngadto sa Egipto, aron sila mohatag kaniya ug mga kabayo ug daghang katawhan.”

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> “‘Molampos ba siya?’ nangutana ang Ginoo mahitungod niadtong usa nga sa ingon kaubos nga paagi nagbudhi sa tanang balaang pagsalig; ‘makalingkawas ba siya nga nagabuhat sa maong mga butang? o mabungkag ba niya ang tugon, ug maluwas?’ Ingon nga ako buhi, nagaingon ang Ginoong Dios, sa pagkatinuod sa dapit diin nagpuyo ang hari nga naghimo kaniya nga hari, kansang panumpa iyang gitamay, ug kansang tugon iyang gilapas, bisan uban kaniya sa taliwala sa Babilonia siya mamatay. Ni si Faraon uban sa iyang gamhanang kasundalohan ug dakung panon dili makabuhat alang kaniya sa gubat: … sanglit iyang gitamay ang panumpa pinaagi sa paglapas sa tugon, sa diha nga, tan-awa, gihatag na niya ang iyang kamot, ug nahimo niya kining tanang mga butang, dili siya makalingkawas.’ Ezekiel 17:15–18.”

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> “Ngadto sa ‘mahugawng daotang principe’ miabut ang adlaw sa kataposang paghukom. ‘Kuhaa ang putong sa pagkasaserdote,’ nagmando ang Ginoo, ‘ug kuhaa ang korona.’ Hangtud nga si Cristo Mismo magatukod sa Iyang gingharian, dili na pagatugotan pag-usab ang Juda nga makabaton ug hari. ‘Pukanon ko, pukanon ko, pukanon ko kini,’ mao ang balaang sugo mahitungod sa trono sa balay ni David; ‘ug dili na kini mapabilin, hangtud moabut Siya kang kinsa kini matarong nga katungod; ug ihatag ko kini Kaniya.’ Ezequiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

Sakto si Miller, apan ang iyang pagsabot may pagkamakutob, kay ang gingharian nga gitukod ni Cristo sa dihang Siya naglakaw taliwala sa mga tawo dili mao ang kataposang yutan-ong gingharian. Aduna pay upat ka mga hari human sa gingharian sa paganong Roma. Bisan pa niana, gitukod gayod ni Cristo ang gingharian sa “grasya” didto sa krus, apan kana nga gingharian wala matukod sa mga adlaw sa napulo ka mga hari sa Pinadayag disi-siyete, ni matukod usab kini sa panahon sa ulahing ulan. Ang gingharian nga pagatukoron ni Cristo sa kataposang mga adlaw mao ang Iyang gingharian sa “himaya.” Si Sister White naghisgot sa tin-aw mahitungod niining duha ka mga gingharian.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

Ang mga Millerite nakasabut nga si Cristo nagtukod ug gingharian sulod sa kasaysayan sa ikaupat nga gingharian, ug husto sila, apan limitado ang ilang pagsabot. Sa kasaysayan sa ikaupat nga gingharian, gitukod ni Cristo ang gingharian sa “grasya,” ug sa kasaysayan sa ikawalo nga gingharian, gitukod Niya ang Iyang gingharian sa “himaya.” Sa kasaysayan sa dihang Iyang gitukod ang gingharian sa “grasya,” ang Espiritu Santo gibubo sa Pentecostes. Ang Pentecostes nagatipo sa pagbubo sa ulahing ulan, sa kasaysayan diin Iyang gitukod ang Iyang gingharian sa “himaya.”

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

Ang mensahe sa Pentecostes mao ang mensahe sa literal nga pagkabanhaw ni Cristo. Ang mensahe sa ulahing ulan, labing menos sa usa ka bahin, mao ang mensahe sa simbolikong pagkabanhaw nga girepresentahan sa matagnaong tigmo nga ang ikawalo nga sakop sa pito, nga natuman diha sa mapintas nga mananap, ug usab sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Ang ikaupat ug ang ikawalo nga mga gingharian mao ang dapit diin gitukod ni Cristo ang Iyang gingharian.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> “Ang pahibalo nga gihimo sa mga tinun-an sa ngalan sa Ginoo husto sa tanang bahin, ug ang mga panghitabo nga maoy gitumong niini nagakahitabo na gani niadtong panahona. ‘Natuman na ang panahon, ug haduol na ang gingharian sa Dios,’ mao kadto ang ilang mensahe. Sa pagtapos sa ‘panahon’—ang kan-uman ug siyam ka semana sa Daniel 9, nga moabot ngadto sa Mesias, ‘ang Hinulogan’—si Cristo nakadawat sa pagdihog sa Espiritu human sa Iyang bautismo pinaagi ni Juan didto sa Jordan. Ug ang ‘gingharian sa Dios’ nga ilang gipahayag nga haduol na, natukod pinaagi sa kamatayon ni Cristo. Kining ginghariana dili, sumala sa ilang gitudloan sa pagtuo, usa ka yutan-ong emperyo. Ni dili usab kini mao ang umaabot, walay-kamatayon nga gingharian nga igatukod sa dihang ‘ang gingharian ug ang kagamhanan, ug ang pagkadaku sa gingharian ilalom sa tibuok langit, igahatag ngadto sa katawohan sa mga balaan sa Labing Halangdon;’ kadtong walay-kataposang gingharian, diin ‘ang tanang mga kagamhanan manag-alagad ug managtuman Kaniya.’ Daniel 7:27. Sumala sa paggamit niini diha sa Biblia, ang pahayag nga ‘gingharian sa Dios’ gigamit sa pagtimaan sa gingharian sa grasya ug sa gingharian sa himaya. Ang gingharian sa grasya gipadayag ni Pablo diha sa Sulat ngadto sa mga Hebreohanon. Human sa pagtudlo kang Cristo, ang maloloy-ong tigpataliwala nga ‘nabalaka sa pagbati sa atong mga kaluyahon,’ miingon ang apostol: ‘Busa manool kita nga may kaisug ngadto sa trono sa grasya, aron makadawat kita ug kalooy, ug makakaplag ug grasya.’ Hebreohanon 4:15, 16. Ang trono sa grasya nagrepresentar sa gingharian sa grasya; kay ang pagkaanaa sa usa ka trono nagpasabot sa pagkaanaa sa usa ka gingharian. Sa daghan sa Iyang mga sambingay gigamit ni Cristo ang pahayag nga ‘ang gingharian sa langit’ aron sa pagtimaan sa buhat sa langitnong grasya diha sa mga kasingkasing sa mga tawo.”

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> “Busa ang trono sa himaya nagrepresentar sa gingharian sa himaya; ug kini nga gingharian gihisgutan sa mga pulong sa Manluluwas: ‘Sa diha nga ang Anak sa tawo moanhi na diha sa Iyang himaya, ug ang tanang balaang mga manulonda uban Kaniya, unya molingkod Siya sa trono sa Iyang himaya: ug sa atubangan Niya pagatigumon ang tanang kanasoran.’ Mateo 25:31, 32. Kini nga gingharian umaabot pa. Kini dili pagatukoron hangtod sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> “Ang gingharian sa grasya gitukod dihadiha dayon human sa pagkapukan sa tawo, sa dihang gihimo ang usa ka laraw alang sa pagtubos sa sad-an nga kaliwatan. Niadto pa kini anaa na sa katuyoan ug pinaagi sa saad sa Dios; ug pinaagi sa pagtoo, ang mga tawo makahimong mga sakop niini. Apan wala kini sa tinuod matukod hangtod sa kamatayon ni Cristo. Bisan human sa pagsugod sa Iyang yutan-ong buluhaton, ang Manluluwas, nga gikapuyan sa pagkagahi ug pagkadili-mapasalamaton sa mga tawo, mahimo pa unta nga mibiya gikan sa halad sa Calvario. Sa Getsemani ang kopa sa kasubo mikurog sa Iyang kamot. Bisan niadtong higayona mahimo pa unta Niyang pahiran ang singot nga dugo gikan sa Iyang agtang ug biyaan ang sad-an nga kaliwatan aron mangamatay sa ilang kasal-anan. Kon gibuhat pa Niya kini, wala unta’y pagtubos alang sa nahulog nga mga tawo. Apan sa dihang gitugyan sa Manluluwas ang Iyang kinabuhi, ug uban sa Iyang ulahing gininhawa misinggit, ‘Nahuman na,’ nan ang katumanan sa laraw sa pagtubos napalig-on. Ang saad sa kaluwasan nga gihatag sa makasasala nga magtiayon didto sa Eden gipamatuoran. Ang gingharian sa grasya, nga kaniadto naglungtad pinaagi sa saad sa Dios, niadto dayon natukod.”

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> “Busa ang kamatayon ni Cristo—ang maong hitabo gayud nga giisip sa mga tinun-an ingon nga kataposang pagkalaglag sa ilang paglaum—mao ang nakapahimong sigurado niini sa walay kataposan. Samtang nagdala kini kanila ug mapait nga kapakyasan, kini mao ang kinatumyan nga pamatuod nga ang ilang pagtoo husto gayud. Ang hitabo nga mipuno kanila sa kasubo ug kawalay-paglaum mao usab ang nag-abli sa pultahan sa paglaum alang sa matag anak ni Adan, ug dinhi nagpunting ang umalabot nga kinabuhi ug walay kataposang kalipay sa tanang matinumanong katawhan sa Dios sa tanang kapanahonan.

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> “Ang mga katuyoan sa walay kinutuban nga kalooy nagkaduol sa ilang katumanan, bisan pa pinaagi sa kapakyasan sa mga tinun-an. Samtang ang ilang mga kasingkasing nadaug pinaagi sa balaang grasya ug gahum sa Iyang pagtulon-an, Siya nga ‘misulti nga walay bisan kinsang tawhana nga nakasulti sa ingon,’ apan nasagol sa lunsayng bulawan sa ilang gugma kang Jesus ang ubos nga haluang metal sa kalibotanon nga pagkamapahitas-on ug hakog nga mga tinguha. Bisan gani didto sa lawak sa Paskuwa, nianang mahangtoron nga taknaa sa dihang ang ilang Agalon misulod na sa landong sa Getsemani, didto may ‘pakiglalis sa taliwala nila, kon kinsa ba kanila ang paga-isipon nga labing daku.’ Lucas 22:24. Ang ilang panan-aw napuno sa trono, sa korona, ug sa himaya, samtang sa ilang atubangan diha ang kaulawan ug kasakit sa tanaman, sa hukmanan, ug sa krus sa Kalbaryo. Ang pagkamapahitas-on sa ilang kasingkasing, ang ilang kauhaw sa kalibotanon nga himaya, mao ang maoy nagdala kanila sa pagkapot sa dakong pagkugihan ngadto sa bakak nga pagtulon-an sa ilang kapanahonan, ug sa pagpasagad sa mga pulong sa Manluluwas nga nagpakita sa tinuod nga kinaiya sa Iyang gingharian, ug nagatudlo daan ngadto sa Iyang kasakit ug kamatayon. Ug kining mga kasaypanan miresulta sa pagsulay—hait apan gikinahanglan—nga gitugotan alang sa ilang pagmatuto. Bisan tuod nasayop ang mga tinun-an sa kahulogan sa ilang mensahe, ug napakyas sa pagtan-aw sa katumanan sa ilang mga gilauman, apan ilang giwali ang pasidaan nga gihatag kanila sa Dios, ug ang Ginoo magaganti sa ilang pagtuo ug magapasidungog sa ilang pagtuman. Kanila igatugyan ang buluhaton sa pagpahibalo ngadto sa tanang kanasuran sa mahimayaong ebanghelyo sa ilang nabanhaw nga Ginoo. Alang sa pag-andam kanila niini nga buluhaton gitugotan ang kasinatian nga kanila morag mapait kaayo.” The Great Controversy, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

Sa basahon sa Pinadayag, ang “hunahuna nga may kaalam” nag-isip sa “gidaghanon sa usa ka tawo”, ug nag-ila nga ang “maong tawo” mao usab ang ikawalong gingharian, nga gikan sa pito. Ang “tawo sa sala” mao ang ulo sa ikawalong gingharian nga nagmando ibabaw sa mga hari ug sa mga magpapatigayon sa yuta, nga maoy gisabayan sa pito ka mga iglesia aron malikayan ang kaulawan sa paglutos, ug nga nagalingkod ibabaw sa daghang katubigan.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> Ug siya miingon kanako, Ang mga tubig nga imong nakita, diin nagalingkod ang bigaon, mao ang mga katawohan, ug ang mga panon, ug ang mga nasod, ug ang mga pinulongan. Pinadayag 17:15.

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

Ang “tawo sa sala” nagmando sa politikal, salapi, relihiyoso, ug sibil nga kalibotan, ug sa tanang mga tawo, gawas niadtong nakabaton sa kadaogan batok sa mapintas nga mananap, ug sa iyang larawan, sa iyang marka, ug sa gidaghanon sa iyang ngalan.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> Ug nakita ko ang daw sa usa ka dagat nga bildo nga sinagulan ug kalayo; ug sila nga nakadaug batok sa mananap, ug batok sa iyang larawan, ug batok sa iyang marka, ug batok sa gidaghanon sa iyang ngalan, nagtindog sa ibabaw sa dagat nga bildo, nga nagkupot sa mga alpa sa Dios. Ug sila nagaawit sa awit ni Moises nga alagad sa Dios, ug sa awit sa Cordero, nga nagaingon, Dagku ug kahibulongan ang imong mga buhat, Ginoong Dios nga Makagagahum sa tanan; matarung ug matuod ang imong mga dalan, ikaw nga Hari sa mga balaan. Pinadayag 15:2, 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

Ang “mga manggialamon” nga nakasabot sa “pagdaghan sa kahibalo,” sa dihang ang Pinadayag ni Jesu-Cristo pagaablihan na, mao kadtong adunay “salabutan” ug “moihap sa gidaghanon sa mapintas nga mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang Unom ka gatus ug kan-uman ug unom.” Kana nga “salabutan” nagrepresentar sa kabahin sa tulo ka lakang nga proseso sa pagsulay nga sa kanunay mahitabo sa dihang si Jesus moabli sa usa ka tagna. Mao kini ang hinungdan nganong namatikdan nga sila “nakabaton sa pagdaug batok sa” “gidaghanon sa iyang ngalan.”

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

Ang pag-angkon sa kadaugan mao ang pag-agi sa usa ka pagsulay, ug kadtong “mga maalamon” ug “nakasabut” makadawat sa kadaugan nga nalambigit sa numero 666, ug ang bersikulo usab nagpaila nga adunay walo ka gingharian, ug nga ang ikawalo gikan sa pito. Kadtong “tinago” girepresentahan diha sa Daniel kapitulo dos, kay ang pag-ampo ni Daniel mao ang pagsabut sa “tinago.” Ang kapadayagan nga adunay walo ka gingharian, ug ang ikawalong gingharian gikan sa pito, ug nga ang numero nianang ginghariana mao ang 666, mao ang tinago nga girepresentahan nga nadawat ni Daniel pinaagi sa iyang pag-ampo, ug si Daniel nagrepresentar sa “mga maalamon” sa kataposang mga adlaw sa Dios.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

Si Daniel nagrepresentar sa mga “maalamon” sa kataposang mga adlaw nga ngadto kanila giablihan ang tinago sa Daniel dos, ug kana nga tinago mao ang pagpadayag nga ang kataposan ug ang sinugdanang reperensiya sa mga gingharian sa tagna sa Biblia mao nga adunay walo ka gingharian diha sa larawan. Kana nga pagpadayag nagatuboy sa pagsabot sa mga Millerite sa Daniel kapitulo dos, apan nagasilaw nga napulo ka pilo ang kahayag sa dihang kini maila na. Ang iyang kasidlak, sanglit napulo ka pilo ang kahayag, nagrepresentar sa usa ka pagsulay nga maoy pagadaugon sa mga “maalamon,” kay ang ikawalong gingharian nga gikan sa pito, mao usab ang ikaunom nga gingharian nga usa ka tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna. Busa, ang dragon, ang mananap, ug ang mini nga manalagna mao silang tanan ang ikaunom nga gingharian, ug sa tingub nagrepresentar sa 666.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

Si Nabucodonosor gisulayan pinaagi sa pagpadayag sa Daniel kapitulo dos, ug napakyas siya sa maong pagsulay. Sa Daniel dos, si Daniel nagrepresentar sa “mga manggialamon” nga nakapasar sa pagsulay mahitungod sa tinago sa larawan. Si Nabucodonosor sa kapitulo tres nagrepresentar sa mga daotan nga napakyas sa mao gihapong pagsulay. Si Nabucodonosor, ingon nga unang hari sa unang gingharian, nagrepresentar sa katapusang hari sa katapusang gingharian. Busa nagrepresentar siya sa “tawo sa sala,” ang tawo sa tagna nga gihuptan sa pito ka mga iglesia. Ang tawo gibuhat sa ikaunom nga adlaw, ug busa ang numero unom mao ang numero sa katawhan. Ang numero ni Nabucodonosor mao ang unom. Napakyas si Nabucodonosor sa pagsulay sa numero 666, ug nagrepresentar sa mga daotan sa ulahing mga adlaw. Ingon nga simbolo sa tawo sa sala, ang iyang numero mao ang unom.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> Si Nabucodonosor nga hari naghimo ug usa ka larawan nga bulawan; ang gihabogon niini kan-uman ka maniko, ug ang gilapdon niini unom ka maniko. Kini iyang gipatindog sa kapatagan sa Dura, sa lalawigan sa Babilonia. Daniel 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

Ang bulawang larawan may gitas-on nga kan-uman ka maniko, ug gilapdon nga unom ka maniko, ug kini gihimo ni Nabucodonosor, kansang gidaghanon mao ang unom. Ang larawan gipahimutang diha sa pagsukol batok sa kahayag sa larawan sa ikaduhang kapitulo, ug ang tulo ka pilo nga paghulagway sa larawan, kon imong masabtan nga ang gidaghanon ni Nabucodonosor mao ang unom, motakdo sa unom, unom, unom.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> “Ang hunahuna sa pagpatukod sa emperyo ug sa usa ka kaliwatan sa paghari nga magapadayon hangtod sa kahangturan, nakapadani pag-ayo sa gamhanang magmamando nga sa atubangan sa iyang mga bukton ang mga nasod sa yuta dili makatindog. Uban sa usa ka kadasig nga natawo sa walay-utlanan nga ambisyon ug hakog nga pagkamapahitas-on, siya misulod sa pakigtambag uban sa iyang mga manggialamon kon unsaon pagdala niini ngadto sa katumanan. Nalipat sa talagsaong mga pagbuot sa Dios nga nalangkit sa damgo mahitungod sa dakong larawan; nalipat usab nga ang Dios sa Israel pinaagi sa Iyang alagad nga si Daniel nagpatin-aw sa kahulogan sa maong larawan, ug nga may kalabotan sa maong paghubad ang dagkung mga tawo sa gingharian naluwas gikan sa usa ka makauulaw nga kamatayon; nalipat sa tanan gawas sa ilang tinguha sa pagpalig-on sa ilang kaugalingong gahum ug pagkahalangdon, ang hari ug ang iyang mga magtatambag sa estado mihukom nga sa tanang paagi nga mahimo maninguha sila sa pagpahimaya sa Babilonia ingon nga labing labaw, ug takos sa kinatibuk-ang pagkamatinud-anon.”

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> “Ang simbolikong representasyon nga pinaagi niini gibuksan sa Dios ngadto sa hari ug sa katawhan ang Iyang katuyoan alang sa mga nasod sa yuta, pagagamiton karon sa paghimaya sa tawhanong gahum. Ang paghubad ni Daniel igasalikway ug hingalimtan; ang kamatuoran pagasayopon sa paghubad ug sa paggamit. Ang simbolo nga gilalang sa Langit aron ipadayag ngadto sa mga hunahuna sa mga tawo ang mahitungod sa mahinungdanong mga hitabo sa umalabot, pagagamiton aron babagan ang pagkaylap sa kahibalo nga gitinguha sa Dios nga madawat sa kalibotan. Sa ingon niini, pinaagi sa mga laraw sa mga tawong ambisyoso, si Satanas naningkamot sa pagpakyas sa langitnong katuyoan alang sa tawhanong kaliwatan. Ang kaaway sa katawhan nahibalo nga ang kamatuoran nga walay sagol nga kasaypanan usa ka gahum nga makaluwas; apan nga kon gamiton sa pagpataas sa kaugalingon ug sa pagpalambo sa mga laraw sa mga tawo, kini mahimong usa ka gahum alang sa dautan.”

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> “Gikan sa iyang adunahang tipiganan sa bahandi, gipasugo ni Nabucodonosor ang paghimo ug usa ka dakung larawan nga bulawan, nga sa kinatibuk-ang dagway susama niadtong nakita diha sa panan-awon, gawas lamang sa usa ka bahin mahitungod sa materyal nga gigamit sa paglalang niini. Naanad man sila sa mahimayaong mga hulagway sa ilang mga dios-dios nga pagano, ang mga Caldeanhon wala gayud sukad makabuhat ug bisan unsa nga ingon ka makapahingangha ug halangdon sama niining masidlakong estatwa, nga kan-uman ka maniko ang gitas-on ug unom ka maniko ang gilapdon. Ug dili ikatingala nga sa usa ka yuta diin ang pagsimba sa mga larawan kay nagalapad sa tanan, ang matahum ug bililhong larawan didto sa kapatagan sa Dura, nga nagrepresentar sa himaya sa Babilonia ug sa iyang pagkahalangdon ug gahum, pagahimoon nga binalaan ingon nga tumong sa pagsimba. Busa, kini giandam sumala niana, ug migula ang usa ka sugo nga sa adlaw sa pagpahinungod ang tanan kinahanglan magpakita sa ilang kinahilabihang pagkamaunongon sa gahum sa Babilonia pinaagi sa pagyukbo sa atubangan sa larawan.” Prophets and Kings, 504, 505.

Back to Articles