Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Thirteen

Ang Nakatagong Kasaysayan sa Bersikulo Kuarenta — Numero Trese

Number Thirteen

Numero Trese

Author

Jeff Pippenger

Published

May 28, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

As a primary symbol of the one hundred and forty-four thousand, Peter is standing at Panium in 2026 working to correct the false prediction of July 18, 2020. His work in that regard aligns with the work of Josiah Litch’s correction of August 11, 1840 and Samuel Snow’s identification of October 22, 1844. Litch’s correction empowered the first angel’s message and Snow’s empowered the second angel’s message. The empowerment of the first and second angels’ messages typify the empowerment of the third angel’s message. The characteristics of the first and second are represented in the third as a combination of an external woe message and the internal message of the midnight cry of the parable of the ten virgins.

Ingon pangunang simbolo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, si Pedro nagatindog sa Panium sa 2026 nga nagabuhat aron itul-id ang bakak nga tagna sa Hulyo 18, 2020. Ang iyang buluhaton niana nga bahin nagatakdo sa buluhaton sa pagtul-id ni Josiah Litch sa Agosto 11, 1840 ug sa pag-ila ni Samuel Snow sa Oktubre 22, 1844. Ang pagtul-id ni Litch naghatag ug gahum sa mensahe sa unang manulonda ug ang kang Snow naghatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang paghatag ug gahum sa mga mensahe sa una ug ikaduhang mga manulonda nagalarawan daan sa paghatag ug gahum sa mensahe sa ikatulong manulonda. Ang mga kinaiya sa una ug ikaduha ginarepresentar diha sa ikatulo isip usa ka kombinasyon sa usa ka panggawas nga mensahe sa kaalautan ug sa sulodnong mensahe sa tungang gabii nga singgit sa sambingay sa napulo ka mga ulay.

In a triple application of prophecy, the first and third, which are also the beginning and ending will possess parallel characteristics. Recently, a brother has uncovered several truths associated with the first woe of Revelation nine, which, when applied under the principle of Alpha and Omega identify another profound confirmation of Revelation eleven’s “earthquake.” The Sunday law in the United States is the “earthquake” that was first fulfilled in the French Revolution when France, who was one part of the ten nations that made up the prophetic structure of pagan Rome in the book of Daniel was overthrown. Thus, chapter eleven says a tenth part of the city fell.

Sa tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna, ang una ug ang ikatulo, nga mao usab ang sinugdanan ug ang katapusan, magbaton ug managsamang mga kinaiya. Bag-ohay lang, usa ka igsoon nakakaplag ug pipila ka mga kamatuoran nga may kalabutan sa unang kaalaut sa Pinadayag siyam, nga, kon iaplikar ubos sa prinsipyo sa Alpha ug Omega, nagpaila sa laing halalum nga pagpamatuod sa “linog” sa Pinadayag onse. Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang “linog” nga unang natuman sa Rebolusyong Pranses sa dihang ang Pransiya, nga usa ka bahin sa napulo ka nasod nga naglangkob sa matagnaong gambalay sa paganong Roma diha sa basahon ni Daniel, napukan. Busa, ang kapitulo onse nagaingon nga ang ikapulo ka bahin sa siyudad nahulog.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> Ug niadtong maong taknaa dihay usa ka dakong linog, ug ang ikanapulo ka bahin sa siyudad nangapukan, ug sa linog napatay ang pito ka libo ka mga tawo; ug ang nahibilin nangahadlok, ug naghatag himaya sa Dios sa langit. Pinadayag 11:13.

Immediately after this verse Islam of the third woe arrives.

Diha-diha dayon human niining bersikuloha moabot ang Islam sa ikatulong kaalautan.

> The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:14.

> Ang ikaduhang kaalautan milabay na; ug, tan-awa, ang ikatulong kaalautan moabut sa madali. Pinadayag 11:14.

The pioneers expected that “the third woe” would immediately follow the second woe, but the word translated as “quickly,” means suddenly and unexpectedly, which is the characteristic of Islam’s surprise attacks. The third woe wasn’t to arrive on October 22, 1844 as the pioneers conjectured, but when it arrived it would happen “suddenly and unexpectedly,” as it did at 9/11, thus marking the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which ends shortly before the earthquake of the Sunday law.

Gipaabot sa mga unang payunir nga “ang ikatulong kaalaotan” mosunod dayon sa ikaduhang kaalaotan, apan ang pulong nga gihubad nga “sa madali,” nagpasabot ug kalit ug wala damha, nga mao ang kinaiya sa mga kalit nga pag-atake sa Islam. Ang ikatulong kaalaotan dili diay moabot sa Oktubre 22, 1844 sumala sa pagpanagna sa mga payunir, kondili sa dihang miabot kini mahitabo kini “sa kalit ug sa wala damha,” ingon sa nahitabo sa 9/11, sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga matapos sa dili madugay sa wala pa ang linog sa balaod sa Domingo.

The “earthquake” of the Sunday law is the shaking of the “earth” beast, and when 9/11 arrived, Sister White identified that the Lord arose to “shake terribly the earth.” At the beginning of the sealing and the end, the earth beast is shaken, thus the “great earthquake.”

Ang “linog” sa balaod sa Domingo mao ang pag-uyog sa mapintas nga mananap sa “yuta,” ug sa dihang miabot ang 9/11, giila ni Sister White nga ang Ginoo mitindog aron “uyogon sa makalilisang ang yuta.” Sa sinugdanan sa pagselyo ug sa katapusan niini, ang mapintas nga mananap sa yuta giuyog, busa ang “dakong linog.”

> “This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Kini wala ko gayod isulti. Ako miingon, samtang akong gitan-aw ang dagkung mga tinukod nga nagtindog didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkangingilngig nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The Lord “arises” when there is a change in His dispensational work, as was the case when Stephen was stoned on October 22, 1844, when the judgment of the dead commenced. When the judgment of the living began on 9/11, the Lord again arose, and then he shook the earth beast, as He will do at the end of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, when He changes His dispensational work from His church to His other flock of those still in Babylon.

Ang Ginoo “motindog” sa diha nga adunay kausaban sa Iyang dispensasyonal nga buluhaton, sama sa nahitabo sa dihang gibato si Esteban hangtod sa kamatayon niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang nagsugod ang paghukom sa mga patay. Sa dihang nagsugod ang paghukom sa mga buhi niadtong 9/11, ang Ginoo mitindog pag-usab, ug unya Iyang giuyog ang mananap sa yuta, maingon sa Iyang pagabuhaton sa katapusan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa dihang usbon Niya ang Iyang dispensasyonal nga buluhaton gikan sa Iyang iglesia ngadto sa Iyang laing panon niadtong anaa pa sa Babilonia.

What brother Daniel has discovered is the characteristics of the first woe, that align with the testimony of the “great earthquake” of chapter eleven in agreement with history and the pioneer’s understanding of the history that fulfilled the first woe.

Ang nadiskobrehan ni igsoon nga Daniel mao ang mga kinaiya sa nahaunang alaut, nga nahiuyon sa pagpamatuod sa “dakong linog” sa kapitulo onse uyon sa kasaysayan ug sa pagsabot sa mga payunir sa kasaysayan nga nagtuman sa nahaunang alaut.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> Ug ang ikalimang manulonda mihuyop, ug nakita ko ang usa ka bituon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawi sa bung-aw nga walay kinahiladman. Ug iyang giablihan ang bung-aw nga walay kinahiladman; ug may mibukal nga aso gikan sa bung-aw, ingon sa aso sa usa ka dakung hudno; ug ang adlaw ug ang hangin nangitngitan tungod sa aso nga gikan sa bung-aw. Ug gikan sa aso migula ang mga dulon ibabaw sa yuta: ug kanila gihatag ang gahum, maingon nga ang mga tanga sa yuta adunay gahum. Ug gisugo sila nga dili nila kadauton ang balili sa yuta, ni bisan unsang lunhaw nga butang, ni bisan unsang kahoy; kondili kadto lamang nga mga tawo nga walay timri sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:1–4.

The pioneers correctly applied these verses to the history that introduced Mohammed, who was born in 570, unified the tribes in 606, received his first revelation in 610, migrated to Medina in 622, started his warfare in 624 and died in 632. The “bottomless pit” prophetically represents a new manifestation of Satan, but Mohammed began in Arabia, which is also known as the bottomless pit because of the vast deserts.

Husto nga gigamit sa mga payunir kini nga mga bersikulo sa kasaysayan nga nagpasugod kang Mohammed, nga natawo niadtong 570, naghiusa sa mga banay niadtong 606, nakadawat sa iyang unang pagpadayag niadtong 610, mibalhin ngadto sa Medina niadtong 622, nagsugod sa iyang pakiggubat niadtong 624, ug namatay niadtong 632. Ang “kinahiladman nga bung-aw” sa propesiya nagrepresentar sa usa ka bag-ong pagpakita ni Satanas, apan si Mohammed nagsugod sa Arabia, nga nailhan usab ingong kinahiladman nga bung-aw tungod sa halapad nga mga kamingawan.

Mohammed became the prophetic king, or as he was labelled, “the trustworthy one” in 606, when he resolved a dispute among the various tribes who were in a dilemma about who should be allowed to return the “black rock” cornerstone of the Kaaba. The Kaaba is a cube-shaped building (hence the name “Kaaba,” which means “cube” in Arabic) located in the center of the Great Mosque of Mecca in Saudi Arabia. It is approximately 43 feet high, eleven foot wide and 10 foot long, built of granite and marble, with a black silk and cotton cloth covering it. The Kaaba existed long before Muhammad and according to Islamic tradition, it was originally built by Abraham and his son Ishmael as a house of worship for the One God (Allah). Over the centuries, it became filled with idols and was used as a pagan shrine by the Arab tribes.

Si Mohammed nahimong propetikong hari, o sumala sa pagngalan kaniya, “ang masaligan,” niadtong 606, sa dihang iyang nasulbad ang usa ka panaglalis taliwala sa nagkalainlaing mga tribo nga nag-atubang sa usa ka kalisdanan mahitungod kon kinsa ang tugotan sa pagpabalik sa “itom nga bato” nga batong pamag-ang sa Kaaba. Ang Kaaba usa ka tinukod nga porma og kubo (busa ang ngalan nga “Kaaba,” nga nagkahulogan og “kubo” sa Arabiko) nga nahimutang sa sentro sa Dakong Mosque sa Mecca sa Saudi Arabia. Kini may gibana-banang 43 ka pye ang kahitas-on, onse ka pye ang gilapdon ug 10 ka pye ang gitas-on, nga gitukod sa granita ug marmol, ug natabonan sa usa ka itom nga panapton nga seda ug gapas. Ang Kaaba anaa na dugay pa sa wala pa si Muhammad ug sumala sa Islamikong tradisyon, kini sa sinugdan gitukod ni Abraham ug sa iyang anak nga si Ismael ingon nga usa ka balay sa pagsimba alang sa Usa ka Dios (Allah). Sa paglabay sa mga siglo, kini napuno sa mga idolo ug gigamit isip usa ka pagano nga santuaryo sa mga tribong Arabo.

The Kaaba is the spiritual center of the Islamic world—a simple, ancient building that symbolizes monotheism, unity, and the connection between Abrahamic faith and Islam. Muslims do not consider it “God’s house” in a literal sense, but rather a divinely appointed focal point for worship. Mohammed’s actions during a period when the Kaaba had been destroyed and was then rebuilt are where his leadership began.

Ang Kaaba mao ang espirituwal nga sentro sa kalibutang Islamiko—usa ka yano, karaan nga tinukod nga nagsimbolo sa monoteismo, panaghiusa, ug sa koneksiyon tali sa pagtuo ni Abraham ug sa Islam. Wala kini pag-isipa sa mga Muslim nga “balay sa Dios” sa literal nga diwa, kondili hinoon isip usa ka sentrong gitagana sa Dios alang sa pagsimba. Ang mga buhat ni Mohammed sa panahon nga ang Kaaba nalumpag ug unya gitukod pag-usab mao ang diin nagsugod ang iyang pagpangulo.

A flash flood damaged the Kaaba and the Quraysh tribe rebuilt it. When it came time to place the Black Stone (Hajar al-Aswad) back in its corner, the different clans quarreled over who should have the honor. They agreed that the next person to enter the area would decide. Muhammad walked in, and he resolved the dispute wisely: He placed the Black Stone on a cloth, had a representative from each clan lift it together, carrying it together, and then he personally set it in place. This event earned him great respect and the title Al-Amin (“the Trustworthy”) among the people of Mecca. It is one of the key pre-prophetic events highlighted in many timelines. The “Black Stone” was the cornerstone that was placed by Mohammed, who is the prophetic king over Islam. The black cornerstone is an obvious counterfeit of Christ (the true cornerstone), and the corruption of the house of Kaaba after years of the introduction of idols was also resolved by Mohammed.

Ang Kaaba nadaut tungod sa kalit nga pagbaha ug gitukod pag-usab kini sa tribo sa Quraysh. Sa dihang miabot ang panahon sa pagpahimutang pag-usab sa Itom nga Bato (Hajar al-Aswad) sa iyang eskina, nag-away ang nagkalainlaing mga kaliwatan kon kinsa ang angay makadawat sa maong kadungganan. Nagkauyon sila nga ang sunod nga tawo nga mosulod sa maong dapit mao ang mohukom. Misulod si Muhammad, ug maalamon niyang nasulbad ang panaglalis: iyang gibutang ang Itom nga Bato ibabaw sa usa ka panapton, gipapahawa niya ang usa ka representante gikan sa matag kaliwatan aron dungan nila kining alsahon ug dungan nilang dad-on, ug unya siya mismo maoy nagpahimutang niini sa angay nga dapit. Kini nga hitabo nakahatag kaniya ug dako nga pagtahod ug sa titulo nga Al-Amin (“ang Masaligan”) taliwala sa mga tawo sa Mecca. Usa kini sa mahinungdanong mga panghitabo sa wala pa ang pagkamapropeta nga gipasiugda sa daghang mga talaan sa panahon. Ang “Itom nga Bato” mao ang batong panukaranan nga gipahimutang ni Mohammed, kinsa mao ang manalagnaong hari ibabaw sa Islam. Ang itom nga batong panukaranan usa ka dayag nga peke ni Cristo (ang tinuod nga batong panukaranan), ug ang pagkadaot sa balay sa Kaaba human sa mga katuigan sa pagpasulod sa mga diosdios gisulbad usab ni Mohammed.

After the Quraysh broke the Treaty of Hudaybiyyah, Muhammad marched on Mecca with an army of about 10,000 Muslims. The city surrendered with very little fighting. Muhammad then entered the Kaaba, destroyed the 360 idols inside it, and rededicated the shrine to the worship of the one God (Allah). Thus, Mohammed the king of Islam, laid the cornerstone, and he cleansed the temple of idolatry.

Human mabungkag sa Quraysh ang Kasabotan sa Hudaybiyyah, si Muhammad miabante paingon sa Mecca uban ang usa ka kasundalohan nga mga 10,000 ka mga Muslim. Ang siyudad mitahan uban sa gamay kaayong panag-away. Dayon misulod si Muhammad sa Kaaba, gilaglag ang 360 ka mga diosdios nga anaa sa sulod niini, ug gipahinungod pag-usab ang balaang puluy-anan ngadto sa pagsimba sa usa lamang ka Dios (Allah). Busa, si Muhammad, ang hari sa Islam, maoy nagpahimutang sa batong pamag-ang, ug iyang gilimpyohan ang templo gikan sa pagsimba sa mga diosdios.

There are three powers that come from the bottomless pit in the book of Revelation, and each of the three represents a counterfeit Christ. Satan, the dragon seeks to be as the Most High, seated on His throne and His church.

Adunay tulo ka mga gahom nga mogula gikan sa walay-ilawom nga bung-aw diha sa libro sa Pinadayag, ug ang matag usa sa tulo nagrepresentar sa usa ka mini nga Cristo. Si Satanas, ang dragon, nagtinguha nga mahimong sama sa Labing Hataas, nga magalingkod sa Iyang trono ug sa Iyang iglesia.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. Isaiah 14:12–15.

> Naunsa na ang imong pagkapukan gikan sa langit, O Lucifer, anak sa kabuntagon! naunsa na ang imong pagkapukan ngadto sa yuta, ikaw nga nagapaluya sa mga nasud! Kay nag-ingon ka sa imong kasingkasing, Mosaka ako ngadto sa langit, igapataas ko ang akong trono labaw sa mga bitoon sa Dios: molingkod usab ako ibabaw sa bukid sa katilingban, sa kinatumyang amihanan: mosaka ako ibabaw sa mga kahitas-an sa mga panganod; mahisama ako sa Labing Hataas. Apan igahulog ikaw ngadto sa impiyerno, ngadto sa kinailadman sa gahong. Isaias 14:12–15.

The dragon of atheism came from the bottomless pit in Revelation eleven and the beast of Catholicism ascends out of the bottomless pit when her deadly wound is healed.

Ang dragon sa ateismo migula gikan sa walay-kahulugang bung-aw diha sa Pinadayag onse, ug ang mananap sa Katolisismo motungas gikan sa walay-kahulugang bung-aw sa dihang mamaayo na ang iyang samad nga makamatay.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Ang mananap nga imong nakita kaniadto mao ang kaniadto anaa, ug karon wala na; ug motungas gikan sa kahiladman nga walay kinutoban, ug moadto sa pagkalaglag; ug ang mga nagpuyo sa yuta manghibulong, kansang mga ngalan wala mahisulat sa basahon sa kinabuhi sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan, sa dihang ilang makita ang mananap nga kaniadto anaa, ug karon wala na, apan anaa gihapon. Pinadayag 17:8.

The beast of Catholicism ascends to the throne of the earth at the Sunday law when the threefold union is put in place. Like unto the dragon, Catholicism claims to be God, as Paul so aptly identified.

Ang mananap sa Katolisismo mosaka ngadto sa trono sa yuta sa panahon sa balaod sa Domingo sa dihang ang tulo ka pilo nga panaghiusa matukod na. Sama sa dragon, ang Katolisismo nagaangkon nga mao ang Dios, ingon sa tukma kaayo nga giila ni Pablo.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> Ayaw kamo palimbonga ni bisan kinsa sa bisan unsang paagi: kay kadtong adlawa dili moabot, gawas kon una moabot ang pagkahimulag sa pagtoo, ug igapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa pagkalaglag; Nga nagasukol ug nagabayaw sa iyang kaugalingon ibabaw sa tanan nga ginatawag nga Dios, o nga ginasimba; aron nga siya ingon nga Dios magalingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. 2 Tesalonica 2:3, 4.

Like the dragon, the beast of Catholicism is antichrist, both profess to be God, and both have their final destruction associated with their biblical testimony, for the dragon is brought down to hell, and the beast is the son of perdition. Perdition being final destruction.

Sama sa dragon, ang mapintas nga mananap sa Katolisismo mao ang antikristo; silang duha nagaangkon nga Dios, ug silang duha adunay ilang katapusang pagkalaglag nga nalambigit sa ilang biblikanhong pagpamatuod, kay ang dragon ipukan ngadto sa impiyerno, ug ang mapintas nga mananap mao ang anak sa pagkalaglag. Ang pagkalaglag mao ang katapusang pagkapuo.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> “Ang tinguha sa anticristo nga ipadayon ang pagrebelde nga iyang gisugdan didto sa langit magpadayon sa pagbuhat diha sa mga anak sa pagkamasupilon.” Testimonies, volume 9, 230.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “Pinaagi sa papa sa Roma, ang mao rang buluhaton gipadayon dinhi sa yuta sama sa gipadayon didto sa mga sawang sa langit sa wala pa ang paghingilin sa prinsipe sa kangitngit. Si Satanas naninguha sa pagtul-id sa balaod sa Dios didto sa langit, ug sa pagpuli niini pinaagi sa iyang kaugalingong pag-amendar. Gipahitas-on niya ang iyang kaugalingong paghukom labaw sa paghukom sa iyang Magbubuhat, ug gibutang niya ang iyang kabubut-on labaw sa kabubut-on ni Jehova, ug niining paagiha sa pagkatinuod iyang gipahayag nga ang Dios masaypanon. Ang papa usab nagasunod sa mao rang agianan ug, sa pag-angkon sa pagkadili-masayop alang sa iyang kaugalingon, naninguha sa pagpahiangay sa balaod sa Dios aron motakdo sa iyang kaugalingong mga hunahuna, sa pagtuo nga siya makahimo sa pagtul-id sa mga sayop nga iyang ginahunahuna nga iyang makita diha sa mga kabalaoran ug mga sugo sa Ginoo sa langit ug sa yuta. Sa pagkatinuod siya nagaingon sa kalibotan, Hatagan ko kamo ug mas maayo nga mga balaod kay sa mga balaod ni Jehova. Pagkadako nga pasipala kini batok sa Dios sa langit!” Signs of the Times, Nobyembre 19, 1894.

Islam, represented by Mohammed in the history of the seventh century also came out of the bottomless pit when the key that was given to Mohammed was turned. When the pit was opened, “smoke” came out that darkened the sun and the air. The pioneers correctly identified that the “key” that opened the pit was the battle of Nineveh.

Ang Islam, nga girepresentahan ni Mohammed sa kasaysayan sa ikapitong siglo, migula usab gikan sa bung-aw nga walay kinahiladman sa dihang ang yawi nga gihatag kang Mohammed gipaliso. Sa dihang naablihan ang bung-aw, migula ang “aso” nga mipangitngit sa adlaw ug sa hangin. Husto nga giila sa mga payunir nga ang “yawi” nga nag-abli sa bung-aw mao ang gubat sa Nineveh.

When we approach the first three verses on Revelation chapter nine from the pioneer understanding in the context of a triple application of prophecy, we find the prophetic characteristics of those verses that represent the first woe, typify the prophetic characteristics of the third woe that arrives “quickly” at the great earthquake. The Sunday law is represented by the battle of Nineveh.

Sa diha nga moduol kita sa unang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo nuebe gikan sa pagsabot sa mga payunir sulod sa konteksto sa tulo-ka-pilo nga paggamit sa tagna, atong makita nga ang mga kinaiyang tagnaon niadtong mga bersikulo nga nagrepresentar sa unang kaalaotan, naghulagway sa kinaiyang tagnaon sa ikatulong kaalaotan nga moabot “sa madali” diha sa dakong linog. Ang balaod sa Domingo girepresentahan pinaagi sa gubat sa Nineve.

Peter is responsible for correcting the false prediction of the fireballs of Nashville, and he recognizes that the correct application of Ellen White's warning of fireballs upon Nashville marks the beginning of “the destruction of thousands of cities almost fully given to idolatry.”

Si Pedro maoy responsable sa pagtul-id sa bakak nga tagna mahitungod sa mga fireball sa Nashville, ug iyang giila nga ang husto nga pagpadapat sa pasidaan ni Ellen White mahitungod sa mga fireball nga moabot sa Nashville nagtimaan sa sinugdanan sa “the destruction of thousands of cities almost fully given to idolatry.”

The fireballs of Nashville mark the beginning of a period of destruction upon the cities, and it also marks the beginning of the proclamation of the short midnight cry message. That message begins with an unexpected attack from Islam and the period ends with an unexpected attack from Islam at the great earthquake. The period of the proclamation of the midnight cry marks the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began with the unexpected attack of Islam on 9/11.

Ang mga nagdilaab nga bola sa Nashville nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka yugto sa kalaglagan ibabaw sa mga siyudad, ug nagtimaan usab kini sa sinugdanan sa pagpahibalo sa mubo nga mensahe sa tiyabaw sa tungang gabii. Kana nga mensahe magsugod pinaagi sa usa ka wala damha nga pag-atake gikan sa Islam ug ang maong yugto matapos usab pinaagi sa usa ka wala damha nga pag-atake gikan sa Islam diha sa dakong linog. Ang yugto sa pagpahibalo sa tiyabaw sa tungang gabii nagtimaan sa katapusan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod pinaagi sa wala damha nga pag-atake sa Islam niadtong 9/11.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand then began in agreement with the line of Balaam and the ass, where there are three strikes that culminate at the Sunday law, but where the second unexpected attack includes October 7, 2023 upon the ancient glorious land and then at the fireballs of Nashville. All the lines agree, and Peter understands that the unsealing of these truths, which are represented as the dirt brush man gathering up the scattered jewels and casting them into the casket is the work of the Lion of the tribe of Judah.

Ang pagpatik sa usag gatos ug kap-atan ug upat ka libo unya nagsugod subay sa linya ni Balaam ug sa asno, diin may tulo ka mga hampak nga moabut sa kinapungkayan diha sa balaod sa Dominggo, apan diin ang ikaduhang wala damha nga pag-atake naglakip sa Oktubre 7, 2023 batok sa karaang mahimayaong yuta ug unya didto sa mga bolang-kalayo sa Nashville. Nagkauyon ang tanang mga linya, ug nasabtan ni Pedro nga ang pag-abli sa mga timri niining mga kamatuoran, nga gihulagway ingon nga ang tawo nga may brush sa abog nagatigom sa nagkatag nga mga mutya ug nagasalibay niini ngadto sa kahon nga alahas, mao ang buhat sa Leon sa banay ni Juda.

The Lion of Judah identifies Peter’s corrected message of Nashville as occurring in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented in the hidden history of verse forty of Daniel eleven, and more specifically in the portion of that hidden history represented in verses eleven through fifteen of the same chapter. In those verses, the battle of Raphia and the battle of Panium lead to the Sunday law of verse sixteen, which is represented by the battle of Actium. When the battle of Panium joins the battle of Actium at the Sunday law, the battle of Nineveh is also repeated.

Ang León sa Juda nagpaila nga ang tinul-id nga mensahe ni Pedro sa Nashville nahitabo sa katapusang yugto sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gilarawan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse, ug labi pang espesipiko sa bahin nianang tinagong kasaysayan nga gilarawan sa mga bersikulo onse hangtod kinse sa maong kapitulo. Sa maong mga bersikulo, ang gubat sa Raphia ug ang gubat sa Panium nagadala ngadto sa balaod sa Domingo sa bersikulo disesais, nga gilarawan sa gubat sa Actium. Sa dihang ang gubat sa Panium mahiusa sa gubat sa Actium diha sa balaod sa Domingo, ang gubat sa Nineve gisubli usab.

The “key” given to Mohammed, the king of Islam, whose name is not only the character of Islam, but also the place of the destruction marked by the battle of Nineveh. The king’s name “in the Hebrew tongue is Abaddon,” and “in the Greek tongue hath his name Apollyon.” The Greek and Hebrew emphasize the Old and New Testaments and instruct us that Abaddon means “the place of destruction” and Apollyon means “the destroyer.” In verse eleven of Revelation nine the king over Islam is Mohammed, but it is also the “angel of the bottomless pit,” which is Satan. Just as the pope is the antichrist as Satan’s right-hand man on earth, Mohammed is also directly controlled by Satan, the angel of the bottomless pit.

Ang “yawi” nga gihatag kang Mohammed, ang hari sa Islam, kansang ngalan dili lamang mao ang kinaiya sa Islam, kondili usab ang dapit sa kalaglagan nga gimarkahan sa gubat sa Nineveh. Ang ngalan sa hari “sa pinulongang Hebreohanon mao si Abaddon,” ug “sa pinulongang Griyego aduna siyay ngalan nga Apollyon.” Ang Griyego ug Hebreohanon naghatag ug paghatag‑diin sa Daang ug Bag-ong Tugon ug nagtudlo kanato nga ang Abaddon nagpasabot ug “ang dapit sa kalaglagan” ug ang Apollyon nagpasabot ug “ang maglalaglag.” Sa bersikulo onse sa Pinadayag 9 ang hari ibabaw sa Islam mao si Mohammed, apan siya usab mao ang “manulonda sa bung-aw nga walay kinutoban,” nga mao si Satanas. Maingon nga ang papa mao ang antikristo isip too nga kamot ni Satanas dinhi sa yuta, si Mohammed usab tuwirang gikontrolar ni Satanas, ang manulonda sa bung-aw nga walay kinutoban.

At the Sunday law, the threefold union is forced upon the world and the deadly wound that was delivered to the papacy in 1798, thus marking the end of the Dark Ages is healed. When the deadly wound is healed, the second period of the Dark Ages arrives, and at the great earthquake that is the Sunday law, Islam turns the key and smoke as from a furnace blots out the sun and stars as darkness returns. The battle of Nineveh is repeated at the Sunday law, for it is the key that brings the second period of darkness. There national apostasy is followed by national ruin. There “active despotism” bears full sway, for the smoke of Islam that darkens the sun and stars at the battle of Nineveh is as a burning furnace. The “burning furnace” was an element of God’s covenant with Abraham.

Sa balaod sa Domingo, ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa ipugos sa kalibotan ug ang makamatay nga samad nga gipahamtang sa kapapahan niadtong 1798, sa ingon nagtimaan sa katapusan sa Mangitngit nga mga Kapanahonan, mamaayo. Sa dihang mamaayo na ang makamatay nga samad, moabot ang ikaduhang yugto sa Mangitngit nga mga Kapanahonan, ug sa dakong linog nga mao ang balaod sa Domingo, ang Islam mao ang moliso sa yawi ug ang aso nga daw gikan sa hudno mopalong sa adlaw ug sa mga bitoon samtang mobalik ang kangitngit. Ang gubat sa Nineve pagausbon sa balaod sa Domingo, kay kini mao ang yawi nga nagdala sa ikaduhang yugto sa kangitngit. Didto ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong pagkalaglag. Didto ang “aktibong despotismo” maghari sa hingpit, kay ang aso sa Islam nga nagapangitngit sa adlaw ug sa mga bitoon sa gubat sa Nineve sama sa nagdilaab nga hudno. Ang “nagdilaab nga hudno” usa ka bahin sa tugon sa Dios kang Abraham.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:17.

> Ug nahitabo, nga sa pagsalop sa adlaw, ug sa pagkangitngit na, tan-awa, may usa ka hudno nga nag-aso, ug usa ka nagdilaab nga suga nga miagi sa taliwala niadtong mga tipik. Genesis 15:17.

The smoking furnace that passed between Abram’s covenant offerings identified the bondage in Egypt represented in the passage in verse thirteen.

Ang nag-aso nga hudno nga miagi taliwala sa mga halad sa tugon ni Abram maoy nagpaila sa pagkaulipon didto sa Ehipto nga girepresentar sa pahayag diha sa bersikulo trese.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> Ug siya miingon kang Abram, Hibaloi sa pagkatinuod nga ang imong kaliwatan mahimong mga dumuloong sa usa ka yuta nga dili ila, ug sila maga-alagad kanila; ug sila magasakit kanila sulod sa upat ka gatus ka tuig. Genesis 15:13.

A “burning furnace,” such as Nebuchadnezzar’s furnace in chapter three of Daniel represents bondage and slavery, as was the condition of Shadrach, Meshach and Abednego.

Ang usa ka “nagadilaab nga hudno,” sama sa hudno ni Nabucodonosor sa ikatulong kapitulo sa Daniel, nagrepresentar sa pagkaulipon ug pagkaulipon sa pagkaulipon, ingon sa kahimtang ni Shadrach, Meshach ug Abednego.

> “But like the stars in the vast circuit of their appointed path, God’s purposes know no haste and no delay. Through the symbols of the great darkness and the smoking furnace, God had revealed to Abraham the bondage of Israel in Egypt, and had declared that the time of their sojourning should be four hundred years. “Afterward,” He said, “shall they come out with great substance.” Genesis 15:14.” The Desire of Ages, 33.

> “Apan sama sa mga bitoon diha sa halapad nga agianan sa ilang tinudlong dalan, ang mga katuyoan sa Dios wala mahibalo sa pagdali ni sa pagkalangan. Pinaagi sa mga simbolo sa dakong kangitngit ug sa aso nga hudno, gipadayag sa Dios kang Abraham ang pagkaulipon sa Israel didto sa Egipto, ug gipahayag nga ang panahon sa ilang pagpuyo didto mahimong upat ka gatus ka tuig. “Ug sa ulahi,” miingon Siya, “manggula sila uban ang daghang bahandi.” Genesis 15:14.” Ang Tinguha sa mga Kapanahonan, 33.

> But the Lord hath taken you, and brought you forth out of the iron furnace, even out of Egypt, to be unto him a people of inheritance, as ye are this day. Deuteronomy 4:20.

> Apan ang Ginoo mikuha kaninyo, ug nagpagula kaninyo gikan sa hudno nga puthaw, gikan gayud sa Ehipto, aron mahimong katawhan sa iyang panulondon, maingon sa inyong kahimtang niining adlawa. Deuteronomio 4:20.

The smoke that darkens the sun and moon when the key of the battle of Nineveh is turned identifies the persecution that begins in earnest at the Sunday law. The persecution of the Dark Ages then is repeated. The pioneers correctly identified that the battle of Nineveh was the “key” that brought Islam into prophetic history as the first woe in 627. The battle was between Rome and Persia, and it represented a victory for Rome, but it was what is called a Pyrrhic victory. A victory that is actually detrimental to the victor. The phrase comes from a victory by king Pyrrhus of Epirus. After two battles against the Romans (Heraclea in 280 BC and Asculum in 279 BC), he defeated the Roman army but lost a huge portion of his own troops. According to legend, he then said, “One more such victory and we are lost.”

Ang aso nga nagapangitngit sa adlaw ug sa bulan sa dihang ang yawi sa gubat sa Nineve maliso nagtimaan sa paglutos nga sa tinuod gayud magsugod sa balaod sa Domingo. Busa ang paglutos sa Mangitngit nga mga Kapanahonan pagausbon. Husto nga giila sa mga payunir nga ang gubat sa Nineve mao ang “yawi” nga nagdala sa Islam ngadto sa matagnaong kasaysayan ingon nga nahaunang kaalaut sa 627. Ang gubat tali sa Roma ug Persia, ug kini nagrepresentar sa usa ka kadaugan alang sa Roma, apan kini mao ang gitawag nga usa ka Pyrrhic nga kadaugan. Usa ka kadaugan nga sa pagkatinuod makadaot sa nagmadaog. Ang hugpong sa pulong naggikan sa usa ka kadaugan ni Haring Pyrrhus sa Epirus. Human sa duha ka mga gubat batok sa mga Romano (Heraclea sa 280 BC ug Asculum sa 279 BC), gipildi niya ang kasundalohan sa Roma apan nawad-an siya sa dakong bahin sa iyang kaugalingong mga tropa. Sumala sa sugilanon, miingon siya unya, “Usa pa ka sama niini nga kadaugan ug kita mangalaglag.”

The battle of Nineveh was a strategic victory for Rome, but when finished neither Rome or Persia had the power to thereafter effectively resist the onslaught of Islam. Persia is the United States and Rome is the papacy in the modern fulfillment of the battle of Nineveh. Medo-Persia as a two-horned power represent the two-horned power of the United States. At the Sunday law the United States is simply one horn, for leading to the Sunday law the image of the beast has been formed, and that formation consists of combining both horns into one. In Daniel eight, there are two horns representing the Medo-Persian Empire, and the Persian horn came up last.

Ang gubat sa Nineve maoy usa ka estratehikong kadaugan alang sa Roma, apan sa dihang natapos na kini, wala nay gahum ang Roma ni ang Persia aron sa ulahi epektibong makasukol sa pagsulong sa Islam. Ang Persia mao ang Tinipong Bansa sa Amerika ug ang Roma mao ang pagkapapa sa moderno nga katumanan sa gubat sa Nineve. Ang Medo-Persia ingon nga usa ka gahum nga may duruha ka sungay nagrepresentar sa gahum nga may duruha ka sungay sa Tinipong Bansa sa Amerika. Sa balaod sa Domingo ang Tinipong Bansa sa Amerika usa na lamang ka sungay, kay sa pagdala ngadto sa balaod sa Domingo ang larawan sa mapintas nga mananap naporma na, ug kana nga pagporma naglangkob sa paghiusa sa duruha ka sungay ngadto sa usa. Diha sa Daniel otso, adunay duruha ka sungay nga nagrepresentar sa Emperyo sa Medo-Persia, ug ang sungay sa Persia mitungha sa kaulahian.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko, ug, ania karon, may nagtindog sa atubangan sa suba nga usa ka laking karnero nga may duha ka sungay; ug ang duha ka sungay hataas; apan ang usa mas hataas kay sa usa, ug ang mas hataas miturok sa ulahi. Daniel 8:3.

The United States’ two horns of Republicanism and Protestantism join into one when church and state come together to form the image of the beast. That formation is fully consummated when the mark of the beast is enforced at the Sunday law. This identifies the United States as simply Persia at the Sunday law. Persia was defeated by Rome at the battle of Nineveh. How Rome defeated Persia is of historical significance, because of the maneuvers of Heraclius, the Roman Emperor.

Ang duha ka sungay sa Tinipong Bansa sa Amerika—ang Republicanismo ug Protestantismo—mahimo nga usa sa dihang ang simbahan ug estado maghiusa aron maporma ang hulagway sa mananap. Ang maong pagporma hingpit nga mahuman sa dihang ang timaan sa mananap ipatuman pinaagi sa balaod sa Domingo. Kini nag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika nga, sa yano, mao lamang ang Persia sa panahon sa balaod sa Domingo. Ang Persia napildi sa Roma sa gubat sa Nineveh. Ang paagi sa pagkapildi sa Roma sa Persia may kasaysayanong kahulogan, tungod sa mga maniobra ni Heraclius, ang Emperador sa Roma.

Simply put Heraclius accomplished a surprise attack, as opposed to a straight forward advancing attack. His efforts to accomplish the surprise are noted in history. The surprise included his decision to attack in winter, which was uncommon during those historic times, but it did not stop there. Heraclius started his invasion in mid-September 627 from the north (Armenian highlands). Instead of taking the expected route southward directly toward the Persian capital Ctesiphon, he made a wide arc, moving southeast along the border regions (roughly modern Turkey-Iran border). He then turned south and west, crossing the Great Zab River on December 1, 627. This placed his army on the Nineveh Plateau (east bank of the Tigris River), near the ruins of ancient Nineveh. This movement was from south to north relative to the Persian forces—the opposite of what the Persians anticipated. They expected him to continue pushing south toward Ctesiphon. It caught the Persian commander Rhahzadh off guard and forced him to chase Heraclius into unfavorable terrain. It allowed the Romans to choose the battlefield on the plains near Nineveh. The maneuver prevented the Romans from being trapped between Persian forces and gave them an escape route if needed. Combined with the fog on the day of battle and a feigned retreat tactic during the actual fighting, there were multiple layers of surprise. This bold winter invasion and flanking route deep into Persian territory is considered one of Heraclius’s greatest military achievements. It helped shatter Persian confidence and contributed heavily to the eventual Roman victory in the long war.

Sa yano lamang, si Heraclius nakapahigayon ug usa ka kalit nga pag-atake, sukwahi sa usa ka deretsahang nagpadulong nga pag-atake. Ang iyang mga paningkamot aron mapatuman ang maong kalit nga pag-atake natala sa kasaysayan. Ang kalit nga pag-atake naglakip sa iyang paghukom sa pag-atake sa tingtugnaw, nga dili kasagaran niadtong makasaysayanong mga panahon, apan wala kini kutob didto. Gisugdan ni Heraclius ang iyang pagsulong sa tunga-tunga sa Septyembre 627 gikan sa amihanan (kabungtoran sa Armenia). Imbis nga mosubay sa gipaabot nga dalan paingon sa habagatan nga diretso ngadto sa kapital sa Persia nga Ctesiphon, mihimo siya ug halapad nga arko, nga mibalhin paingon sa habagatan-sidlakan subay sa mga utlanan nga mga rehiyon (halos ang utlanan sa Turkey ug Iran karon). Dayon miliko siya paingon sa habagatan ug kasadpan, mitabok sa Suba sa Dakong Zab niadtong Disyembre 1, 627. Kini nagbutang sa iyang kasundalohan sa Patag sa Nineveh (sidlakang tampi sa Suba sa Tigris), duol sa mga kagun-oban sa karaang Nineveh. Kining lihoka maoy usa ka pag-abante gikan sa habagatan paingon sa amihanan kon itandi sa mga pwersa sa Persia—ang kabaliktaran sa gipaabot sa mga Persianhon. Gilaoman nila nga magpadayon siya sa pagduso paingon sa habagatan ngadto sa Ctesiphon. Kini nakapakurat sa komandante sa Persia nga si Rhahzadh ug mipugos kaniya sa paggukod kang Heraclius ngadto sa yutang dili paborable kaniya. Kini nagtugot sa mga Romano sa pagpili sa natad sa panggubatan sa kapatagan duol sa Nineveh. Ang maong maniobra nakapugong nga ang mga Romano mapit-an tali sa mga pwersa sa Persia ug naghatag kanila ug dalang ikagawas kon gikinahanglan. Inubanan sa panganod sa adlaw sa gubat ug sa peke nga pag-atras nga taktika panahon sa tinuod nga panag-away, may daghang mga sapaw sa kalit nga pag-atake. Kining maisugong pagsulong sa tingtugnaw ug ang naglibot nga agianan paingon sa kinahiladman sa teritoryo sa Persia giisip nga usa sa labing dagkong kalampusan militar ni Heraclius. Nakatabang kini sa pagbungkag sa pagsalig sa Persia ug dako kaayo ang natampo sa kataposang kadaugan sa mga Romano sa taas nga gubat.

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors (the Romans), concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.

> “Sa gubat sa Nineve, nga mabangis nga gihimo sukad sa kaadlawon hangtod sa ikanapulog-usa nga takna, kaluhaan ug walo ka mga bandila, gawas niadtong mahimo unta nga nangabali o nangagisi, ang nakuha gikan sa mga Persiano; ang kinadak-ang bahin sa ilang kasundalohan gilumpag ngadto sa mga tipik, ug ang mga mananaog (ang mga Romano), nga gitagoan ang ilang kaugalingong kapildihan, mipalabay sa gabii sa natad sa gubat. Ang mga siyudad ug mga palasyo sa Asiria gibuksan sa unang higayon ngadto sa mga Romano.

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> “Ang emperador sa Roma wala mapalig-on pinaagi sa mga pagpanakop nga iyang nahimo; ug sa maong panahon, ug pinaagi sa maong mga paagi, giandam usab ang usa ka dalan alang sa mga panon sa mga Saracen gikan sa Arabia, sama sa mga dulon gikan sa maong rehiyon, nga, samtang nagkatag sa ilang agi ang mangitngit ug malimbongong tinuohan ni Mohammed, sa madali mikaylap ibabaw sa Imperyo sa Persia ug sa Imperyo sa Roma.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> “Wala na unta’y mas hingpit nga pag-ilustrar niining kamatuorana ang gitinguha pa kay sa gihatag sa panapos nga mga pulong sa kapitulo gikan kang Gibbon, diin gikuha ang nangaging mga kinutlo. ‘Bisan pa nga ang usa ka madaugong kasundalohan naporma ilalom sa bandila ni Heraclius, ang dili kinaiyanhong paningkamot daw nakapakapoy sa ilang kusog imbis nga nakapabansay niini. Samtang ang emperador nagmadaugon sa Constantinople o Jerusalem, usa ka dili iladong lungsod sa utlanan sa Syria gilungkab sa mga Saracen, ug ilang gipulpog ang pipila ka mga tropa nga miabante aron sa pagluwas niini,—usa ka kasagarang ug walay hinungdan kaayong hitabo, kon dili pa kini maoy pasiuna sa usa ka dakung rebolusyon. Kining mga tulisan mao ang mga apostoles ni Mohammed; ang ilang bangis nga kaisog migula gikan sa kamingawan; ug sa kataposang walo ka tuig sa iyang paghari, si Heraclius napildi sa mga Arabo sa mao rang mga lalawigan nga iyang naluwas gikan sa mga Persiano.’

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

> “‘Ang espiritu sa pagpanglimbong ug sa pagkamapanatiko, kansang puloy-anan dili sa mga langit,’ gibuhian sa yuta. Ang walay-kahiladman nga bung-aw nanginahanglan lamang ug usa ka yawi aron kini maabrihan, ug kadtong yawi mao ang pagkapukan ni Chosroes. Uban sa pagtamay iyang gigisi ang sulat sa usa ka walay-ilhi nga lungsoranon sa Mecca. Apan sa dihang gikan sa iyang ‘kalayo sa himaya’ siya nalusno ngadto sa ‘torre sa kangitngit’ nga walay mata nga makatuhop, ang ngalan ni Chosroes kalit nga mahanaw ngadto sa kalimot atubangan sa ngalan ni Mohammed; ug ang bulanong gasang daw naghulat lamang sa iyang pagsubang hangtod sa pagkapukan sa bituon. Si Chosroes, human sa iyang hingpit nga kapildihan ug pagkawala sa gingharian, gipatay niadtong tuiga 628; ug ang tuig 629 giila pinaagi sa ‘pagdaug sa Arabia,’ ug sa ‘unang gubat sa mga Mohammedan batok sa Romanhong emperyo.’ ‘Ug ang ikalimang manulonda mipatingog, ug nakita ko ang usa ka bituon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawi sa walay-kahiladman nga bung-aw. Ug giablihan niya ang walay-kahiladman nga bung-aw.’ Nahulog siya ngadto sa yuta. Sa dihang ang kusog sa Romanhong emperyo nahurot na, ug ang dakong hari sa Sidlakan naghigda nang patay sa iyang torre sa kangitngit, ang pagpangawat sa usa ka walay-ilhing lungsod sa utlanan sa Siria maoy ‘pasiunang timaan sa usa ka gamhanang rebolusyon.’ ‘Ang mga tulisan mao ang mga apostoles ni Mohammed, ug ang ilang baliw nga kaisog mitungha gikan sa kamingawan.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.

The battle of Nineveh represents modern Rome conquering the United States at the Sunday law, but it is a pyrrhic victory, for a progressive judgment upon Rome begins at the Sunday law.

Ang gubat sa Nineve naghulagway sa makabag-ong Roma nga nagbuntog sa Tinipong Bansa sa Domingo nga balaod, apan kini usa ka pyrrhic nga kadaugan, kay ang usa ka nagkaanam nga paghukom batok sa Roma nagsugod sa Domingo nga balaod.

Chosroes, was the head of the Persian empire, so Persia representing the United States’ fall at the Sunday law is the key that opens the bottomless pit at the fall of the sixth kingdom of Bible prophecy. It represents the Sunday law of verses sixteen, thirty-one, and forty-one of Daniel eleven, as well as, Revelation thirteen verse eleven.

Si Chosroes mao ang ulo sa imperyong Persia, busa ang Persia nga nagrepresentar sa pagkapukan sa Tinipong Bansa sa Sunday law mao ang yawi nga nag-abli sa walay-kinutobang kahiladman sa pagkapukan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Kini nagrepresentar sa Sunday law sa Daniel onse, mga bersikulo sais, traynta’y uno, ug kuwarenta’y uno, maingon man usab sa Pinadayag trese, bersikulo onse.

Notice the pioneer Stephen Haskell’s comments on the same verses and history:

Timan-i ang mga komento sa payunir nga si Stephen Haskell mahitungod sa mao gihapong mga bersikulo ug kasaysayan:

> “The Arabs, or the Saracens, had never exercised any influence in the earth. In the history of nations, these free men of the desert had passed with scarcely a notice. Mohammedanism united the scattered tribes, and sent them forth as the conquerors of nations. The rapid progress which attended the Saracen arms was due, in great measure, to the strife between the Romans and Chosroes, the head of the modern Persian empire. This strife resulted in the fall of the latter. Modern Persia had stood as a barrier wall, keeping in check the power of Mohammed; but when that power fell, the barrier was gone, the ‘bottomless pit’ opened, and the Saracens deluged the world. When the 'bottomless pit was opened, there arose a smoke which hid the face of the sun.' The figure is a strong one, representing the darkening effect of Mohammedanism, as it spread over the face of the earth.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

> “Ang mga Arabo, o ang mga Saracen, wala gayud sukad makagamit ug bisan unsang impluwensya sa yuta. Sa kasaysayan sa mga nasod, kining mga gawasnon nga mga tawo sa kamingawan miagi nga halos wala man lamang hingtiman-i. Ang Mohammedanismo maoy naghiusa sa nagkatag nga mga banay, ug nagpadala kanila aron mahimong mga manlulupig sa mga nasod. Ang paspas nga pag-uswag nga mikuyog sa mga kasundalohan sa Saracen tungod, sa dakong bahin, sa panag-away tali sa mga Romano ug kang Chosroes, ang pangulo sa modernong imperyo sa Persia. Kini nga panag-away misangpot sa pagkapukan sa ulahi. Ang modernong Persia mitindog ingon nga usa ka pader nga babag, nga nagkupot sa gahum ni Mohammed; apan sa dihang napukan kadtong gahuma, nawala ang babag, naablihan ang ‘walay-kutob nga kahiladman,’ ug ang mga Saracen mibaha sa kalibotan. Sa dihang ‘naablihan ang walay-kutob nga kahiladman, mitungha ang usa ka aso nga mitabon sa nawong sa adlaw.’ Ang hulagway kusgan kaayo, nga nagrepresentar sa makapangitngit nga epekto sa Mohammedanismo samtang kini mikatap sa nawong sa yuta.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.

That barrier wall in Rome’s history is the wall of separation of church and state that is removed at the Sunday law. There is another layer to the pyrrhic victory of Rome over Persia in the battle of Nineveh, for there was a previous battle of Nineveh, representing an Alpha and the battle of 627 representing the Omega. The battle was in 612 BC, roughly twelve hundred years apart. In that battle Assyria was defeated by a threefold confederacy and marked the end of the Assyrian Empire.

Kana nga pader nga babag sa kasaysayan sa Roma mao ang pader sa pagkabahin sa simbahan ug estado nga wagtangon sa balaod sa Dominggo. Aduna pay laing sapaw sa pyrrhic nga kadaugan sa Roma batok sa Persia sa gubat sa Nineveh, kay may usa ka nahaunang gubat sa Nineveh, nga nagrepresentar sa Alpha, ug ang gubat sa 627 nagrepresentar sa Omega. Ang maong gubat nahitabo niadtong 612 BC, mga napulog-duha ka gatus ka tuig ang gilay-on sa usag usa. Nianang gubata, ang Asiria napildi pinaagi sa usa ka tulo-ka-bahin nga konpederasyon ug nagtimaan sa katapusan sa Imperyong Asirio.

A. T. Jones comments on the alpha battle of Nineveh:

Si A. T. Jones nagkomento mahitungod sa alpha nga gubat sa Nineve:

> “Affairs in the government of Assyria went from bad to worse, so that in 612 BC there was another grand revolt on the part of the same three countries, led this time by Nabopolassar himself. This one was completely successful: Nineveh was made a heap of ruins; and the Assyrian Empire was divided into three great divisions,—Media, holding the northeast and the extreme north, Babylon holding Elam and all the plain and valleys of the Euphrates and the Tigris, and Egypt holding all the country west of the Euphrates. The seal of this alliance between Babylon and Media was the marriage of the daughter of the king of Media to Nebuchadnezzar, son of Nabopolassar. It was in the performance of his part in the alliance against Assyria, that Pharaoh-Necho king of Egypt went up against the king of Assyria to fight against Carchemish by Euphrates when King Josiah of Judah went out to fight with him, and was slain at Megiddo. Then as all this western territory pertained to the king of Egypt, it was in exercise of his legitimate sovereignty, gained by conquest, that he removed Shallum, the son of Josiah, from being king of Judah, and appointed Eliakim king of Judah in his stead, changing his name to Jehoiakim, and laid a tax upon the land.” 1 Chronicles 3:15; 2 Kings 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.

> “Ang mga kahimtang sa gobyerno sa Asiria milambo gikan sa daotan ngadto sa labi pang daotan, mao nga niadtong 612 BC mitungha na usab ang usa ka dakong pagrebelde gikan sa maong tulo ka nasod, nga sa niini nga higayon gipangulohan ni Nabopolassar mismo. Kini hingpit nga malampuson: ang Nineve nahimong usa ka pundok sa mga kagun-oban; ug ang Imperyong Asirio nabahin ngadto sa tulo ka dagkong bahin,—ang Media, nga nagkupot sa amihanan-sidlakan ug sa kinatumyang amihanan, ang Babilonia nga nagkupot sa Elam ug sa tibuok kapatagan ug mga walog sa Euprates ug sa Tigris, ug ang Ehipto nga nagkupot sa tibuok yuta sa kasadpan sa Euprates. Ang timbre niini nga pakigsaad tali sa Babilonia ug sa Media mao ang kaminyoon sa anak nga babaye sa hari sa Media kang Nabucodonosor, anak ni Nabopolassar. Diha sa pagtuman sa iyang bahin niini nga pakigsaad batok sa Asiria, si Paraon-Necho nga hari sa Ehipto mitungas batok sa hari sa Asiria aron sa pagpakig-away batok sa Carquemis daplin sa Euprates sa dihang si Hari Josias sa Juda migula aron sa pagpakig-away kaniya, ug gipatay sa Megido. Unya sanglit kining tibuok teritoryo sa kasadpan nahisakop sa hari sa Ehipto, didto sa paggamit sa iyang lehitimong pagkasoberano, nga nakuha pinaagi sa pagpanaugdaug, iyang gikuha si Sallum, ang anak ni Josias, gikan sa pagkahari sa Juda, ug gibutang si Eliakim nga hari sa Juda puli kaniya, nga giilisan ang iyang ngalan ngadto kang Joakim, ug nagpahamtang ug buhis ibabaw sa yuta.” 1 Cronicas 3:15; 2 Mga Hari 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, Marso 15, 1898.

In the alpha battle of Nineveh of 612 BC, the Assyrian Empire came to an end, just as the sixth kingdom of Bible prophecy ends at the Sunday law. The victor in the battle was a threefold union of Babylon, Egypt and Media. In the warfare of that period King Josiah dies at Megiddo, thus typifying Armageddon. In the omega battle of Nineveh in 627, Islam of the third woe is released as the wall of protection in the Constitution is removed as typified, as Haskell noted of Persia as the “barrier wall” of protection being removed with the defeat of Persia. King Josiah’s death at Megiddo identifies the first battle of Nineveh as being the second battle in the last days. The last of the two battles of Nineveh in 627, when the key is turned and the pit is opened is the first in the last days, for the first will be last. The first battle of Nineveh between Assyria and the threefold union leads to Armageddon. The period of the second Dark Ages begins with the battle of Nineveh and ends with the battle of Nineveh.

Sa alpha nga gubat sa Nineve sa 612 BC, ang Imperyo sa Asiria miabot sa iyang katapusan, maingon nga ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia matapos sa balaod sa Dominggo. Ang madaog sa maong gubat mao ang usa ka tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa Babilonia, Ehipto, ug Media. Sa pakiggubat nianang panahona, si Hari Josias namatay sa Megiddo, sa ingon naghulagway sa Armagedon. Sa omega nga gubat sa Nineve sa 627, ang Islam sa ikatulong kaalautan gibuhian samtang ang paril sa panalipod diha sa Konstitusyon gipapas, sumala sa gihulagway, ingon sa namatikdan ni Haskell mahitungod sa Persia ingon nga “barrier wall” sa panalipod nga gikuha pinaagi sa kapildihan sa Persia. Ang kamatayon ni Hari Josias sa Megiddo nagpakilala sa unang gubat sa Nineve ingon nga ikaduhang gubat sa kataposang mga adlaw. Ang ulahi sa duha ka gubat sa Nineve sa 627, sa dihang ang yawi gipaliso ug ang bung-aw giablihan, mao ang nahauna sa kataposang mga adlaw, kay ang nahauna mao ang mahimong naulahi. Ang unang gubat sa Nineve tali sa Asiria ug sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa modala ngadto sa Armagedon. Ang yugto sa ikaduhang Mangitngit nga Kapanahonan nagsugod sa gubat sa Nineve ug natapos sa gubat sa Nineve.

The facts of the fifth trumpet which is the first woe of Revelation chapter nine is what the pioneers understood to be the clearest historical witness of any passage in the book of Revelation. Uriah Smith expresses that fact as follows:

Ang mga kamatuoran sa ikalimang trompeta, nga mao ang nahaunang alaot sa Pinadayag kapitulo nuybe, mao ang gisabtan sa mga pioneer nga labing matin-aw nga kasaysayanong pagpamatuod sa bisan unsang bahin sa basahon sa Pinadayag. Gipahayag ni Uriah Smith kana nga kamatuoran sa mosunod:

> “‘VERSE 1. And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit.’

> “‘BERSIKULO 1. Ug ang ikalimang manulonda mihuyop, ug nakita ko ang usa ka bitoon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawi sa kahiladman nga walay kinutoban.’”

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.

> “Alang sa usa ka paghubad niining trumpeta, mokuha na usab kita gikan sa mga sinulat ni Mr. Keith. Kini nga magsusulat matinud-anong nagaingon: ‘Halos walay laing bahin sa Apocalipsis diin adunay ingon ka makanunayon nga panagkasabot sa mga maghuhubad sama sa pagtan-aw sa ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta, o sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan, ingon nga nagtumong sa mga Saraceno ug mga Turko. Kini hilabihan ka dayag nga halos dili kini masabtan sa sayop. Imbes nga usa lamang ka bersikulo o duha ang nagtimaan sa matag usa, ang tibuok nga ikasiyam nga kapitulo sa Pinadayag, sa managsamang mga bahin, gigamit sa paghulagway sa duruha.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.

Peter is at Panium with the responsibility to correct the message of the fireballs of Nashville, and it is seen for the first time that the elements of the first woe perfectly align with the elements of the soon-coming Sunday law. The Lion of the tribe of Judah unsealed this understanding in agreement with other lines of prophecy that He had already put in place. The historians will testify to the significance of the surprise attack accomplished by Rome upon the Persians in 627, and when they do so, they noted Heraclius’ maneuvering around and behind Persia in the winter time as a ploy to keep hidden until the time of the attack.

Si Pedro atua didto sa Panium uban sa responsibilidad sa pagtul-id sa mensahe sa mga fireballs sa Nashville, ug makita sa unang higayon nga ang mga elemento sa unang kaalautan hingpit nga nagkauyon sa mga elemento sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo. Ang Leon sa banay ni Juda maoy nag-abli sa maong pagsabot, pinasikad sa pag-uyon sa ubang mga linya sa tagna nga Iyang daan nang gipahimutang. Ang mga historyador magpamatuod sa kahulogan sa kalit nga pag-atake nga gihimo sa Roma batok sa mga Persianhon niadtong 627, ug sa ilang pagbuhat niana, ilang namatikdan ang mga maniobra ni Heraclius nga milibot ug miagi sa luyo sa Persia sa panahon sa tingtugnaw ingon nga usa ka limbong aron magpabiling tinago hangtod sa panahon sa pag-atake.

Sister White informs us that Rome is simply waiting for “vantage ground,” and then she will strike.

Si Sister White nagpahibalo kanato nga ang Roma naghulat lamang sa “mapahimuslanong kahimtang,” ug unya kini mohampak.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> “Ang pulong sa Dios naghatag na ug pasidaan mahitungod sa nagsingabot nga katalagman; kon kini pasagdan lamang, ang kalibotang Protestante makakat-on kon unsa gayud ang mga tuyo sa Roma, sa diha na lamang nga ulahi na kaayo aron makalikay sa lit-ag. Siya sa hilom nagatubo ngadto sa gahum. Ang iyang mga doktrina nagapadayon sa ilang impluwensiya sulod sa mga bulwagan sa lehislatura, sa mga iglesia, ug sa mga kasingkasing sa mga tawo. Nagatigum siya sa iyang hatag-as ug dagkong mga estruktura, sa tinagong mga kasuok diin ang iyang nangaging mga paglutos pagausbon. Sa tago ug sa walay pagduda gikan sa uban, gipalig-on niya ang iyang mga pwersa aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga tumong sa diha nga moabot ang panahon alang kaniya sa paghampak. Ang tanan nga iyang gitinguha mao ang usa ka maayong dapit nga kapahimuslan, ug kini gihatag na kaniya. Sa dili madugay atong makita ug atong mabati kon unsa ang tuyo sa Romanhong elemento. Bisan kinsa nga motuo ug motuman sa pulong sa Dios tungod niana makadawat ug pagpasipala ug paglutos.” The Great Controversy, 581.

As with the Emperor Heraclius, the papacy has been moving toward her goal “stealthily and unexpectedly” in fulfillment of Isaiah chapter twenty-three, where the whore of Tyre is forgotten for the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. The secret surprise attack of Heraclius is the world forgetting the papacy from 1798 unto the Sunday law. Line upon line the first woe represents the third and last woe. In the first woe a pronouncement is made that also aligns with the history of Islam and the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Sama sa Emperador nga si Heraclius, ang papado nagpadayon sa paglihok paingon sa iyang tumong “sa tago ug sa dili damha” sa katumanan sa Isaias kapitulo baynte-tres, diin ang bigaon sa Tiro hikalimtan alang sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang tinagong kalit nga pag-atake ni Heraclius mao ang pagkalimot sa kalibutan sa papado gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo. Linya ibabaw sa linya, ang nahaunang alaut nagrepresentar sa ikatulong ug katapusang alaut. Sa nahaunang alaut gihimo ang usa ka pagpahibalo nga nagauyon usab sa kasaysayan sa Islam ug sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. Revelation 9:4–6.

> Ug gimandoan sila nga dili nila dauton ang balili sa yuta, ni bisan unsang luntiang tanom, ni bisan unsang kahoy; kondili kadtong mga tawo lamang nga walay timri sa Dios sa ilang mga agtang. Ug gihatag ngadto kanila nga dili nila patyon sila, kondili nga sila pagasakiton sulod sa lima ka bulan; ug ang ilang pagsakit sama sa kasakit nga ipahinabo sa tanga sa diha nga kini modangat sa usa ka tawo. Ug niadtong mga adlawa ang mga tawo mangita sa kamatayon, ug dili kini nila hikaplagan; ug mangandoy sila sa pagpakamatay, ug ang kamatayon mokalagiw gikan kanila. Pinadayag 9:4–6.

Before the key is turned at the battle of Nineveh, which is the soon-coming Sunday law the one hundred and forty-four thousand are already sealed. At the Sunday law the destruction of the cities which is initiated with the fireballs of Nashville is represented as a period of “five months,” when warfare rages and the second papal blood bath is initiated in fulfillment of the answer given to the martyrs of the Dark Ages in the fifth seal.

Sa dili pa tuyokon ang yawi sa gubat sa Nineveh, nga mao ang hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo natimrihan na. Sa panahon sa balaod sa Domingo, ang paglaglag sa mga siyudad, nga gisugdan pinaagi sa mga fireball sa Nashville, gihulagway ingon nga usa ka yugto sa “lima ka bulan,” sa dihang ang pakiggubat nag-asdang ug ang ikaduhang madugong panalipod sa papa gisugdan isip katumanan sa tubag nga gihatag ngadto sa mga martir sa Madulom nga Kapanahonan diha sa ikalimang timri.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellow servants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Ug sa diha nga giabrihan niya ang ikalimang timri, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong mga gipamatay tungod sa pulong sa Dios ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gikuptan: Ug sila misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, O Ginoo, balaan ug matuod, nga dili ka pa maghukom ug magpanimalos sa among dugo kanila nga nanagpuyo sa yuta? Ug ang maputi nga mga kupo gihatag ngadto sa matag-usa kanila; ug giingnan sila nga sila magapahulay pa sa hamubo nga panahon, hangtod matuman usab ang gidaghanon sa ilang mga masigkaulipon ug sa ilang mga igsoon, nga pagapatyon usab maingon kanila. Pinadayag 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages are the first group that typify the martyrs of Modern Rome during the Sunday law crisis. Before that crisis arrives the one hundred and forty-four thousand are sealed, and that sealing process began at 9/11 with the arrival of Islam of the third woe, and the sprinkling of the latter rain. When the martyrs of the first Dark Ages asked when the papacy would be judged, they were told there will be a second group of martyrs when the Dark Ages are repeated, which is when the key of the battle of Nineveh is fulfilled at the soon-coming Sunday law. Before the second group of martyrs are made up the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the period of the sealing that began on 9/11 is identified in the fifth seal, for the conversation there set forth is found in Revelation chapter six, verses NINE through ELEVEN, thus marking the beginning and ending of the sealing with 9/11. The ending introduces the destruction of Islam as set forth in Revelation NINE, ELEVEN, and those who are sealed will have fulfilled the experience of Daniel represented in Daniel NINE, ELEVEN.

Ang mga martir sa Panahon sa Kangitngitan mao ang unang pundok nga nagalarawan sa mga martir sa Modernong Roma sa panahon sa krisis sa balaod sa Dominggo. Sa dili pa moabot kana nga krisis, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatimbrihan, ug kana nga proseso sa pagtimbri nagsugod niadtong 9/11 uban sa pag-abot sa Islam sa ikatulong kaalaotan, ug sa pagwisik sa ulahing ulan. Sa dihang nangutana ang mga martir sa unang Panahon sa Kangitngitan kon kanus-a pagahukman ang pagkapapa, gisultihan sila nga adunay ikaduhang pundok sa mga martir sa dihang pagausbon ang Panahon sa Kangitngitan, nga mao ang higayon nga matuman ang yawi sa gubat sa Nineve sa haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo. Sa dili pa mapun-an ang ikaduhang pundok sa mga martir, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatimbrihan, ug ang yugto sa pagtimbri nga nagsugod sa 9/11 giila diha sa ikalimang selyo; kay ang panaghisgot nga gipadayag didto makita diha sa Pinadayag kapitulo sais, bersikulo NUEBE hangtod ONSE, sa ingon nagtimaan sa sinugdanan ug katapusan sa pagtimbri pinaagi sa 9/11. Ang katapusan nagpaila sa pagkalaglag sa Islam sumala sa gipadayag sa Pinadayag NUEBE, ONSE, ug kadtong mga natimbrihan makatuman sa kasinatian ni Daniel nga gilarawan diha sa Daniel NUEBE, ONSE.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

Back to Articles