Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifteen

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Napulog Lima

Unveiling the Prophetic Characteristics of the Final Generation

Pagpadayag sa mga Propetikong Kinaiya sa Kataposang Kaliwatan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

Sa kataposang kaliwatan sa usa ka katawhan nga giagianan lamang, may mga piho nga kinaiyang mapanagnaon nga mailhan. Nan, sila usa ka kaliwatan sa mga bitin nga mahilo, kay naporma nila ang kinaiya ni Satanas. Sila usa ka kaliwatan sa mga mananapaw, kay naghimo sila ug dili-balaan nga mga pakigdugtong sa mga kaaway sa Dios. Miabut sila sa usa ka kahimtang diin sila makakita, apan dili makasabot; sila makadungog, apan dili makapamalandong, kay sila wala makabig, nga gihulagway ingon nga ang ilang mga kasingkasing nanambok. Si Moises mao ang unang misaysay niining maong panghitabo.

> And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

> Ug gitawag ni Moises ang tibook Israel, ug miingon kanila: Nakita ninyo ang tanan nga gibuhat sa Ginoo sa atubangan sa inyong mga mata sa yuta sa Egipto kang Faraon, ug sa tanan niyang mga alagad, ug sa tibook niyang yuta; Ang dagkung mga pagsulay nga nakita sa imong mga mata, ang mga ilhanan, ug kadtong dagkung mga katingalahan: Apan hangtud niining adlawa wala kamo hatagi sa Ginoo ug kasingkasing aron makasabut, ug mga mata aron makakita, ug mga dalunggan aron makadungog. Deuteronomio 29:2–4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

Sa unang paghisgot sa Laodiceanong panghitabo sa pagtan-aw ug pagpamati, ang dili makita sa katawhan sa Dios mao ang mga timailhan ug mga katingalahan sa ilang pundasyonal nga kasaysayan. Giila ni Jeremias kini nga panghitabo ingon nga usa ka kinaiya sa “mga buang nga ulay,” sa kataposang mga adlaw, ug ingon nga usa ka hulagway sa pagdumili sa mga buang nga ulay sa pagdawat sa mga mensahe sa tulo ka mga manolunda, nga nagsugod sa pagpahibalo sa unang manolunda sa pagkahadlok sa Magbubuhat nga Dios. Tungod niini nga pagsukol dili sila makadawat sa ulahing ulan.

> Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

> Imantala kini sa balay ni Jacob, ug ipamantala kini sa Juda, nga magaingon: Pamatia karon kini, Oh buangbuang nga katawhan ug walay salabotan; nga may mga mata, apan dili makakita; nga may mga dalunggan, apan dili makadungog: Dili ba kamo mahadlok kanako? nagaingon si Jehova: dili ba kamo magkurog sa akong presensya, ako nga nagbutang sa balas nga utlanan sa dagat pinaagi sa usa ka walay-kataposang sugo, aron kini dili makalapas niana: ug bisan pa nga ang mga balud niini maghinaguros, dili gihapon sila makadaug; bisan pa nga sila modahunog, dili gihapon sila makalabang niana? Apan kining katawhana adunay usa ka masupil ug masukihong kasingkasing; sila mitalikod ug nanglakaw. Wala usab sila moingon sa ilang kasingkasing, Mangahadlok kita karon kang Jehova nga atong Dios, nga nagahatag ug ulan, sa nahauna ug sa ulahi, sa iyang panahon: gitagana niya alang kanato ang gitudlong mga semana sa ting-ani. Ang inyong mga kasal-anan maoy nagpahilayo niining mga butanga, ug ang inyong mga sala maoy nakapugong sa maayong mga butang gikan kaninyo. Jeremias 5:20–25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

Giila ni Ezekiel kadtong nagapakita sa mga kinaiya nga girepresentahan sa “nakakita apan wala makasabut” ingon nga usa ka masukihong panimalay. Sila usa ka masukihong panimalay nga dili motan-aw sa kasaysayan sa ilang mga patukoranan, nga mga buang nga ulay, nga wala makakabig tungod kay ilang gisalikway ang mensahe sa nahaunang manulonda, nga mao ang pagsalikway kanilang tanan; kay kon dili mo dawaton ang mensahe sa nahaunang manulonda, dili kamo makadawat sa ikaduha ni sa ikatulo. Niining kahimtanga ang ulahing ulan ginapugngan gikan niining mga ulay sa panahon sa ulahing ulan. Human hisguti ni Jesus kining maong kinaiya sa Iyang asoy, mipadayon dayon Siya sa pagpresentar sa sambingay sa magsasabwag.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

> Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod, nagaingon Ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarung nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Busa pamatia ninyo ang sambingay sa magpupugas. Sa diha nga may usa ka tawo nga makadungog sa pulong sa gingharian ug dili makasabut niini, moanhi ang dautan ug kuhaon ang gipugas sa iyang kasingkasing. Mao kini siya nga nakadawat sa binhi sa daplin sa dalan. Apan siya nga nakadawat sa binhi sa mabato nga mga dapit, mao usab kini siya nga makadungog sa pulong ug dihadiha dawaton kini uban sa kalipay; apan wala siyay gamut diha sa iyang kaugalingon, kondili molungtad lamang sa makadiyot; kay sa diha nga motungha ang kasakitan o paglutos tungod sa pulong, dihadiha siya mapandol. Siya usab nga nakadawat sa binhi sa taliwala sa mga tunok mao kini siya nga makadungog sa pulong; ug ang kabalaka niining kalibutana, ug ang malimbongong bahandi, maoy nagalumos sa pulong, ug siya mahimong walay bunga. Apan siya nga nakadawat sa binhi sa maayong yuta mao kini siya nga makadungog sa pulong ug makasabut niini; nga mamunga usab ug magahatag, ang uban usa ka gatus ka pilo, ang uban kan-uman, ug ang uban katloan. Laing sambingay ang iyang gipahigayon ngadto kanila, nga nagaingon, Ang gingharian sa langit gipakasama sa usa ka tawo nga nagpugas ug maayong binhi sa iyang uma: Apan samtang nangatulog ang mga tawo, miabut ang iyang kaaway ug nagpugas ug mga sagbot taliwala sa trigo, ug milakaw sa iyang dalan. Apan sa miturok na ang tanom ug namunga, dayon mitungha usab ang mga sagbot. Busa ang mga ulipon sa agalong tagbalay miduol ug miingon kaniya, Agalon, wala ba ikaw magpugas ug maayong binhi sa imong uma? diin man diay kini nakabaton ug mga sagbot? Siya miingon kanila, Usa ka kaaway ang nagbuhat niini. Ang mga ulipon miingon kaniya, Buot ba diay nimo nga moadto kami ug panguhaon sila? Apan siya miingon, Dili; tingali unya samtang inyong panguhaon ang mga sagbot, maibot usab ninyo ang trigo uban kanila. Pasagdi silang motubo nga magkauban hangtod sa ting-ani: ug sa panahon sa ting-ani moingon Ako sa mga mag-aani, Tigoma una ang mga sagbot, ug bugkosa sila sa mga binugkos aron sunogon sila: apan tigoma ang trigo ngadto sa Akong kamalig. Mateo 13:16–30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

Ang mga buang mao ang mga bunglayon, ug ang mga manggialamon mao ang trigo. Diha sa sambingay sa napulo ka ulay, ang pagpanag-iya sa lana mao ang nagapadayag sa kalainan tali sa duha ka hut-ong; ug bahin sa trigo ug sa mga bunglayon, kini nagasukad kon ang liso, nga mao ang pulong, nasabtan ba. Ang unang paghisgot ni Moises sa usa ka hut-ong nga dili makakita ug busa dili makasabut, nagapahimutang nga ang mensahe nga pagasaboton mao ang mga ilhanan ug mga katingalahan sa pundasyonal nga kasaysayan. Ang ulahing manalagnong pakisayran ni Ellen White sa mga elemento sa pagkabuta sa masukihong panimalay nagaila nga ang mga mata nga gipanalanginan sa pagtan-aw sa gitinguha tan-awon sa tanang mga matarung nga tawo mao ang kasaysayan sa kalihukang Millerite.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan ipasangyaw karon uban sa gahum, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang giya. Ang mga mensahe kinahanglan madangat sa tanang mga iglesia.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

> “Miingon si Cristo, ‘Bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarung nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala nila kini makita; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala nila kini madunggi’ [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug ang unang paghisgot niadtong adunay mga mata apan dili makakita ni makasabut, ug ang ulahing paghisgot nagpaila nga ang pundasyonal nga kasaysayan sa masukihong balay mao ang wala makita, ug busa gisalikway, ug sa ingon nagpugong sa mga buang sa pag-ila sa ulahing ulan. Ang kasaysayan sa 1840–1844 gihulagway pinaagi sa pagluwas sa karaang Israel gikan sa pagkaulipon sa Egipto. Ang kapakyasan sa karaang Israel sa pag-agi sa unang proseso sa pagsulay nagdala kanila ngadto sa Kadesh, diin gidawat nila ang bakak nga taho sa napulo ka mga maniniid ug nagpili ug bag-ong kapitan aron mogiya kanila pabalik sa Egipto. Kap-atan ka tuig sa ulahi gidala sila pag-usab ngadto sa Kadesh, ug napakyas si Moises pinaagi sa paghampak sa Bato sa ikaduhang higayon.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

Bisan og napakyas si Moises, si Josue mipadayon gihapon sa pagpangulo kanila ngadto sa Yutang Saad. Ang katapusang pagsulay sa Kades adunay kaubang mabug-at nga pagrebelde, kay si Jesus kanunay naglarawan sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug ang pagrebelde sa napulo ka mga maniniid sa Kades sa sinugdanan sa kap-atan ka tuig, ug sa pagtapos usab sa kap-atan ka tuig, naglarawan usab sa usa ka dakong pagrebelde sa Kades. Apan bisan pa sa pagrebelde ni Moises sa Kades, ang panan-awon sa pagsulod ngadto sa Yutang Saad wala na gayud malangan.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

Sa rebelyon sa 1863, nga mitultol ngadto sa misamot nga rebelyon sa 1888, nga mitultol ngadto sa misamot pa gayod nga rebelyon sa 1919, nga miabut sa kinatumyan diha sa rebelyon sa 1957, gidala ni Jesus ang Laodicean Adventismo pagbalik ngadto sa Kadesh. Iyang gidala sila pagbalik ngadto sa kasaysayan diin miabot ang ikatulong manulonda ug nagsugod sa usa ka proseso sa pagsulay nga sa katapusan nagpadayag sa rebelyon sa 1863, ug sa pagpapahawa sa paglatagaw didto sa kamingawan sa Laodicea. Ang ikatulong manulonda misulod ngadto sa katapusang kasaysayan sa Laodicean Adventismo niadtong Septiyembre 11, 2001 sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulog-walo, nga mao ang ikatulong manulonda, mikunsad. Unya iyang gipahibalo nga ang Babilonia napukan, sumala sa gihulagway sa pagpukan sa torre ni Nimrod, sa dihang ang mga torre sa Siyudad sa New York gipukan.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “Ang mensahe sa ikatulong manulonda dili masabtan; ang kahayag nga magadan-ag sa kalibotan pinaagi sa iyang himaya pagatawgon nga mini nga kahayag niadtong mga nagdumili sa paglakaw diha sa nagauswag nga himaya niini.” Review and Herald, Mayo 27, 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

Sama sa karaang Israel, mao man usab sa modernong Israel. Ang kaliwatan nga nakasaksi sa Septyembre 11, 2001 mao ang katapusang kaliwatan. Miingon si Jesus sa Lucas kapitulo baynte-uno nga “kining kaliwatahana,” ug Iyang giila kana nga kaliwatan ingon nga kadtong mga buhi sa dihang ang langit ug ang yuta mangahanaw, nga mahitabo sa Ikaduhang Pag-anhi. Kana nga kaliwatan nga mabuhi aron makasaksi sa pagbalik ni Cristo makaila sa usa ka timaan nga magpamatuod kanila nga sila mao ang katapusang kaliwatan. Sila mahibalo ug makasabut nga sila mao kadtong mga buhi sa dihang ang “epekto sa matag panan-awon” dili na “pagalugwayon.”

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

Sa dihang si Jesus mibiya sa templo uban sa mga tinun-an, nangutana sila Kaniya nga ipatin-aw ang buot Niyang ipasabot pinaagi sa Iyang paghulagway sa pagkagun-ob sa templo. Kana nga panag-istoryahanay nagrepresentar sa panag-istoryahanay nga pagabuhaton sa Iyang mga tinun-an sa katapusang kaliwatan. Nangandoy ang mga tinun-an nga masabtan kon unsay buot Niyang ipasabot sa dihang balik-balik Niyang gitudlo nga ang Laodiceanong Adventistang iglesia pagahipuson sa haduol nga balaod sa Domingo, maingon nga ang mga magsisimba didto igasuka gikan sa Iyang baba, ug dili na sila mao ang mga mosulti alang Kaniya.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

Sa pagtubag sa mga tinun-an, gihulagway ni Jesus ang pagkalaglag sa Jerusalem ug ang kasaysayan nga misunod, hangtod gayud sa katapusan sa kalibotan. Human Niyang ipresentar ang kinatibuk-ang pagtan-aw sa kasaysayan hangtod sa bersikulo disi-nwebe, dayon Iyang giatubang ang pagkalaglag sa Jerusalem, usa ka pagkalaglag nga mahitabo unta sa krus, apan nga tungod sa kalooy ug pagkamainantuson sa Dios gipalangan sa mga kap-atan ka tuig. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig adunay usa ka salin nga makalingkawas gikan sa pagkalaglag, apan kon maila nila ang ilhanan nga Iyang gihatag niadtong higayona.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Sa sinugdanan sa karaang Israel may usa ka yugto nga kap-atan ka tuig, nga nagsugod uban sa usa ka paghukom batok sa pagsukol sa napulo ka mga maniniid nga gilangan sulod sa kap-atan ka tuig tungod sa pagpangamuyo ni Moises. Sa katapusan sa karaang Israel may usa ka paghukom batok sa pagsukol sa krus nga gilangan sulod sa kap-atan ka tuig tungod sa mapailobong pag-antus ug kalooy ni Cristo. Sa duha ka mga kasaysayan may usa ka salin nga nakaikyas. Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

Gituki ni Jesus ang ilhanan nga nalangkit sa pagkalaglag sa Jerusalem ug giila kini ingon nga “ang mga adlaw sa panimalus.”

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> Ug sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga gilibotan sa mga kasundalohan, nan hibaloi nga haduol na ang pagkabingawan niini. Unya papalagiwa ang mga anaa sa Judea ngadto sa kabukiran; ug papahawaa ang mga anaa sa taliwala niini; ug ang mga anaa sa mga kabanikanhan, ayaw sila pasudla didto. Kay mao kini ang mga adlaw sa panimalus, aron matuman ang tanang mga butang nga nahisulat. Lucas 21:20–22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

Ang “adlaw sa panimalos” mao ang pito ka ulahing mga hampak, ug tungod niini gilangkub ni Sister White ang pagkalaglag sa Jerusalem uban sa ehekutibong paghukom sa Dios sa ulahing mga adlaw.

> Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

> Pangduol kamo, kamong mga nasod, aron makadungog; ug patalinghug, kamong mga katawhan: pamatia sa yuta, ug ang tanan nga anaa niini; ang kalibotan, ug ang tanang mamugna gikan niini. Kay ang kaligutgut sa Ginoo anaa sa ibabaw sa tanang mga nasod, ug ang iyang kapungot batok sa tanan nilang mga kasundalohan: gilaglag niya sila sa hingpit, gitugyan niya sila ngadto sa ihawan. Ang ilang mga pinatay usab igasalibay sa gawas, ug ang ilang baho motungas gikan sa ilang mga minatay nga lawas, ug ang kabukiran matunaw tungod sa ilang dugo. Ug ang tanang panon sa langit mangatunaw, ug ang kalangitan mapilo sama sa usa ka linukot nga basahon: ug ang tanan nilang panon mangatagak, sama sa dahon nga mahulog gikan sa parras, ug sama sa nahulog nga igos gikan sa kahoyng igos. Kay ang akong espada mapuno sa langit: tan-awa, kini mokunsad ibabaw sa Idumea, ug ibabaw sa katawhan nga akong gitunglo, alang sa paghukom. Ang espada sa Ginoo napuno sa dugo, kini napatambok sa katambok, ug sa dugo sa mga nating karnero ug mga kanding, uban sa katambok sa mga amimislon sa mga carnero: kay ang Ginoo may usa ka halad sa Bozrah, ug usa ka dakung ihawan sa yuta sa Idumea. Ug ang mga unicornio mokunsad uban kanila, ug ang mga nati nga toro uban sa mga toro; ug ang ilang yuta mabasa sa dugo, ug ang ilang abog mapatambok sa katambok. Kay kini mao ang adlaw sa pagpanimalos sa Ginoo, ug ang tuig sa mga balus tungod sa pakiglalis sa Zion. Isaias 34:1–8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

Gihatag ni Jesus ang Iyang unang publikong pagpahayag sa Nazaret, nga didto Iyang gipahibalo ang Iyang kaugalingon ingon nga Mesiyas. Kadtong pagpahayag sa matagnaong paagi gidumala sa lagda sa unang paghisgot. Ang pagbasa nga Iyang gipili nagpaila nga ang Iyang buluhaton naglakip sa pagpahibalo sa “adlaw sa pagpanimalos sa Ginoo.” Nga sumala kang Isaias mao usab “ang tuig sa mga balus alang sa pagpakiglalis sa Zion.”

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

Didto sa Nazaret nga gisugdan ni Cristo ang Iyang pangpublikong ministeryo ug mipahibalo sa Iyang kaugalingon ingon nga Mesiyas. Niadtong higayona, kadtong nakadungog sa Iyang mga pulong, apan wala makasabut, misulay sa pagpatay Kaniya pinaagi sa paghulog Kaniya gikan sa usa ka bukid. Ang sinugdanan sa Iyang ministeryo gimarkahan sa pagsulay sa mga tawo sa Iyang lungsod nga natawhan sa pagpatay Kaniya, ug ang katapusan sa Iyang ministeryo ang Iyang katawhan gayod mao ang mipatay Kaniya. Ang tumong sa Iyang ministeryo mao ang pag-ila sa Iyang kaugalingon ingon nga Mesiyas, nga mao Siya diha sa dihang Siya gidihogan sa Iyang bautismo. Sa Iyang bautismo usa ka balaang simbolo mikunsad aron sa pagpamatuod sa katumanan sa tagna mahitungod sa pag-abot sa umaabot nga Mesiyas. Niadtong Agosto 11, 1840 usa ka balaang simbolo mikunsad aron sa pagpamatuod sa tagna sa mensahe sa pagsulay nianang kasaysayan. Ug niadtong Septiyembre 11, 2001 usa ka balaang simbolo mikunsad aron sa pagpamatuod sa gitagna nga mensahe nianang kasaysayan, nga mao ang mensahe sa ulahing ulan.

> “After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

> “Human sa pagpaningkamot sulod sa duha ka adlaw uban sa mga Samarianhon, mibiya si Jesus kanila aron ipadayon ang iyang panaw paingon sa Galilea. Wala siya maglangan sa Nazaret, diin niya gigugol ang iyang pagkabatan-on ug ang unang mga tuig sa iyang pagkahamtong. Ang pagdawat kaniya didto sa sinagoga, sa dihang iyang gipahibalo ang iyang kaugalingon ingon nga ang Dinihog, hilabihan ka dili paborable nga iyang gihukman ang pagpangita ug labi pang mabungahong mga kapatagan, aron magwali sa mga dalunggan nga maminaw, ug sa mga kasingkasing nga modawat sa iyang mensahe. Siya miingon sa iyang mga tinun-an nga ang usa ka propeta walay kadungganan sa iyang kaugalingong nasud. Kini nga sulti nagapadayag nianang kinaiyanhong pagpanuko nga anaa sa daghang mga tawo sa pag-ila sa bisan unsang talagsaon ug kahibulongang paglambo diha sa usa nga wala magpasundayag nga nagpuyo taliwala kanila, ug nga ilang suod nga nailhan sukad pa sa pagkabata. Sa samang higayon, kining maong mga tawo mahimong mapintas kaayo sa ilang kahinam tungod sa mga pagpangangkon sa usa ka dumuloong ug sa usa ka adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

Sa Lucas kapitulo baynte-uno, giila ni Cristo ang usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo, ang katapusang kaliwatan nga dili mamatay. Gibuhat Niya kini pinaagi sa pagpresentar sa kasaysayan nga nagsugod sa Iyang katapusang pagduaw sa kaniadto Iyang balay sa Iyang Amahan, apan unya nahimong balay sa mga Judio. Sa asoy sa kasaysayan nga gisugdan ni Jesus sa pagpresentar, miabut Siya sa punto diin ang Jerusalem, ug ang templo nga gustong mahibal-an sa mga tinun-an, pagalaglagon (70 AD). Giila Niya ang maong pagkalaglag ingon nga mga adlaw sa panimalus, nga kabahin sa Iyang pangunang pahayag sa Iyang ministeryo. Ang “mga adlaw sa panimalus” nagrepresentar dili lamang sa pagkalaglag sa Jerusalem sa tuig 70, kondili usab sa panahon sa kapungot sa Dios sumala sa girepresentahan sa pito ka ulahing mga hampak.

> For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

> Kay kini mao ang adlaw sa Ginoong Dios sa mga panon, adlaw sa panimalos, aron manimalos Siya batok sa Iyang mga kabatok: ug ang espada magalamoy, ug kini mabusog ug mahubog sa ilang dugo: kay ang Ginoong Dios sa mga panon adunay halad sa yuta sa amihanan daplin sa suba sa Euprates. Jeremias 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

Ang “adlaw sa panimalos” batok sa Babilonya, nga gihulagway pinaagi sa “halad sa amihanang yuta daplin sa suba sa Euphrates,” magsugod sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.

> Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

> Tungod sa kapungot sa Ginoo kini dili na pagapuy-an, kondili mahimong hingpit nga biniyaan: ang tagsatagsa nga moagi sa Babilonia mahibulong, ug mositsit tungod sa tanan niyang mga hampak. Panagtipon kamo batok sa Babilonia sa tanang dapit nga nagalibot kaniya: kamong tanan nga nagabakyaw sa pana, panaa siya, ayaw pagtipigi ang mga udyong: kay siya nakasala batok sa Ginoo. Singgit batok kaniya sa tanang dapit nga nagalibot kaniya: siya mitunol sa iyang kamot: ang iyang mga patukoranan nangapukan, ang iyang mga kuta nangagun-ob: kay kini mao ang panimalos sa Ginoo: panimalosi siya; ingon sa iyang gibuhat, buhata usab kana kaniya. Laglaga ang magpupugas gikan sa Babilonia, ug ang nagakupot sa galab sa panahon sa ting-ani: tungod sa kahadlok sa mapintas nga espada sila mangabalik ang tagsatagsa ngadto sa iyang kaugalingong katawhan, ug mangalagiw ang tagsatagsa ngadto sa iyang kaugalingong yuta. Ang Israel maoy usa ka karnero nga nagkatibulaag; ang mga leon maoy nag-abog kaniya: una ang hari sa Asiria maoy milamoy kaniya; ug ulahi kining si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia maoy mipamutol sa iyang mga bukog. Busa mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, ang Dios sa Israel; Ania karon, silotan ko ang hari sa Babilonia ug ang iyang yuta, maingon nga akong gisilotan ang hari sa Asiria. Ug pabalikon ko ang Israel ngadto sa iyang pinuy-anan, ug siya magapakaon sa Carmel ug sa Basan, ug ang iyang kalag matagbaw sa bukid sa Ephraim ug sa Galaad. Niadtong mga adlawa, ug nianang panahona, nagaingon ang Ginoo, pangitaon ang kasal-anan sa Israel, ug wala kini; ug ang mga sala sa Juda, ug dili sila hikaplagan: kay pasayloon ko sila nga akong gipabilin. Tunggaha ang yuta sa Merathaim, batok kaniya gayud, ug batok sa mga pumoluyo sa Pekod: laglaga ug hingpit nga pamatya sunod kanila, nagaingon ang Ginoo, ug buhata sumala sa tanan nga akong gisugo kanimo. Ang tingog sa gubat anaa sa yuta, ug sa dakung pagkalaglag. Naunsa nga ang martilyo sa tibook kalibutan naputol ug nabungkag! naunsa nga ang Babilonia nahimong kalaglagan sa taliwala sa mga nasud! Nagbutang ako ug lit-ag alang kanimo, ug ikaw usab nadakpan, O Babilonia, ug ikaw wala mahibalo: ikaw hikaplagan, ug nadakpan usab, kay ikaw nakigbisog batok sa Ginoo. Giablihan sa Ginoo ang iyang tipiganan sa hinagiban, ug gipagula niya ang mga hinagiban sa iyang kapungot: kay kini mao ang buhat sa Ginoong Dios sa mga panon sa yuta sa mga Caldeahanon. Umari kamo batok kaniya gikan sa kinatumyang utlanan, ablihi ang iyang mga tipiganan: tapoka siya ingon sa mga pundok, ug laglaga siya sa hingpit: ayaw tugoti nga may mahibilin gikan kaniya. Patya ang tanan niyang mga toro; ipadulhog sila ngadto sa ihawan: alaut sila! kay miabut na ang ilang adlaw, ang panahon sa ilang pagduaw. Ang tingog nilang nangalagiw ug nangakalagiw gikan sa yuta sa Babilonia, aron sa pagpahibalo sa Zion sa panimalos sa Ginoo nga atong Dios, ang panimalos alang sa iyang templo. Tiguma ang mga mamamana batok sa Babilonia: kamong tanan nga nagabakyaw sa pana, magpahaluna batok niini sa tanang dapit nga nagalibot; ayaw tugoti nga may usa nga makakalagiw: balusi siya sumala sa iyang binuhatan; sumala sa tanan nga iyang gibuhat, buhata kana kaniya: kay siya nagmapahitas-on batok sa Ginoo, batok sa Balaan sa Israel. Jeremias 50:13–29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

Ang pagkalaglag sa Jerusalem niadtong tuig 70 AD nagrepresentar sa ehekutibong paghukom batok sa bigaon sa Babilonia, nga magsugod sa hapit na moabut nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Nasayod si Jesus nga Iyang ginailhan ang tuig 70 AD ingong hapit na moabut nga balaod sa Domingo, kay Siya mao ang Awtor sa Iyang Pulong, ug Siya mao ang Pulong. Importante nga ilhon ang kahimtang sa tagna nga gipadayag ni Jesus diha sa Lucas kapitulo baynte-uno, aron masabtan kon unsa ang ilhanan nga nagaila nga miabut na ang katapusang kaliwatan.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

> “Ang pag-anhi ni Cristo mahitabo sa labing mangitngit nga panahon sa kasaysayan niining kalibotana. Ang mga adlaw ni Noe ug ni Lot naghulagway sa kahimtang sa kalibotan sa dili pa ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Ang Kasulatan, nga nagpunting daan ngadto niining panahona, nagapahayag nga si Satanas magabuhat uban ang tanang gahum ug ‘uban sa tanang limbong sa pagkadili-matarung.’ 2 Tesalonica 2:9, 10. Ang iyang pagpamuhat dayag nga gipadayag pinaagi sa paspas nga nagakadugang nga kangitngit, sa daghan kaayong mga kasaypanan, mga heresiya, ug mga paglimbong niining kaulahiang mga adlaw. Dili lamang kay si Satanas nagadala sa kalibotan ngadto sa pagkaulipon, kondili ang iyang mga limbong nagpatubo usab sa mga iglesia nga nagaangkon nga iya sa atong Ginoong Jesu-Cristo. Ang dakong apostasya molambo ngadto sa kangitngit nga halalum sama sa tunga sa gabii. Alang sa katawhan sa Dios, kini mahimong usa ka gabii sa pagsulay, usa ka gabii sa paghilak, usa ka gabii sa paglutos tungod sa kamatuoran. Apan gikan niadtong gabii sa kangitngit mosidlak ang kahayag sa Dios.”

> “He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

> “Siya mao ang nagapadan-ag sa ‘kahayag gikan sa kangitngit.’ 2 Corinto 4:6. Sa dihang ‘ang yuta walay dagway, ug walay sulod; ug ang kangitngit diha sa nawong sa kahiladman,’ ‘ang Espiritu sa Dios naglihok sa ibabaw sa nawong sa katubigan. Ug miingon ang Dios, Mahimong kahayag: ug may kahayag.’ Genesis 1:2, 3. Busa sa gabii sa espirituhanong kangitngit, ang pulong sa Dios mogula, ‘Mahimong kahayag.’ Sa Iyang katawhan Siya nagaingon, ‘Tindog, pagdan-ag; kay ang imong kahayag miabut na, ug ang himaya sa Ginoo misilang sa ibabaw nimo.’ Isaias 60:1.”

> “‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

> “‘Tan-awa,’ nagaingon ang Kasulatan, ‘ang kangitngit motabon sa yuta, ug mabaga nga kangitngit sa mga katawohan: apan ang Ginoo mosilang ibabaw kanimo, ug ang Iyang himaya makita ibabaw kanimo.’ Bersikulo 2. Si Cristo, ang kahayag nga mosidlak gikan sa himaya sa Amahan, mianhi sa kalibotan ingon nga iyang kahayag. Mianhi Siya aron ipaila ang Dios ngadto sa mga tawo, ug mahitungod Kaniya nahisulat nga Siya gidihogan ‘uban sa Espiritu Santo ug uban sa gahum,’ ug ‘naglibot nga nagabuhat ug maayo.’ Mga Buhat 10:38. Sa sinagoga sa Nazaret miingon Siya, ‘Ang Espiritu sa Ginoo ania Kanako, tungod kay gidihogan Niya Ako sa pagwali sa maayong balita ngadto sa mga kabus; gipadala Niya Ako sa pag-ayo sa mga nabuak ug kasingkasing, sa pagmantala ug kagawasan ngadto sa mga binihag, ug pagpauli sa panan-aw ngadto sa mga buta, sa pagpagawas sa kagawasan kanila nga dinaugdaug, sa pagmantala sa madawat nga tuig sa Ginoo.’ Lucas 4:18, 19. Mao kini ang buluhaton nga Iyang gitudlo sa Iyang mga tinun-an nga pagabuhaton. ‘Kamo mao ang kahayag sa kalibotan,’ miingon Siya. ‘Pasidlaka sa ingon niana ang inyong kahayag sa atubangan sa mga tawo, aron ilang makita ang inyong maayong mga buhat, ug himayaon ang inyong Amahan nga anaa sa langit.’ Mateo 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

Back to Articles