Article

# Elijah - Number Seven

Elias - Numero Siete

The First and Last

Ang Una ug ang Katapusan

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

Among giila nato ang 1863 ingon nga katapusang punto sa pagsulay diha sa sunod-sunod nga mga pagsulay nga gisugdan sa dakong kapakyasan niadtong 1844. Ang atong unang piraso sa lohika mao ang kamatuoran nga ang kalihokang Millerite natapos sa dihang ang iglesya sa Seventh-day Adventist legal nga narehistro sa panggamhanan sa Tinipong Bansa sa Amerika nianang maong tuiga. Ang kalihokan nga nagsugod sa matagnaong paagi niadtong 1798, natapos sa 1863.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

Ang pagdasig nagapahibalo kanato nga sa dihang ang gamhanang manulunda sa Pinadayag 18 mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ang maong hitabo gilangkuban na sa timaan sa kalihokan sa mga Millerita sa dihang mikunsad ang manulunda sa Pinadayag 10. Ang kalihokan sa mga Millerita nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798, sa dihang ang panan-awon sa suba sa Ulai sa Daniel kapitulo 8 ug 9 giabrihan. Ang kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa dihang ang panan-awon sa suba sa Hiddekel sa kataposang tulo ka kapitulo sa Daniel giabrihan.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

Ang duha ka panahon sa katapusan nagsugod sa usa ka nagpadayon nga pagbulag sa kanhing piniling katawhan gikan niadtong anaa sa kalihokan sa ilang tagsatagsa ka kasaysayan. Sa dihang ang nag-unang lagda sa matag kasaysayan gipamatud-an sa atubangan sa tanan, ang manulonda sa matag tagsatagsa ka kasaysayan mikunsad. Ang mensahe, kalihokan, ug mensahero mao ang mga himan nga gigamit sa Ginoo sa matag tagsatagsa ka kasaysayan aron ipadayag ang sala sa kanhing piniling katawhan, kay maingon sa gitudlo ni Cristo mahitungod sa Iyang buluhaton, kon Siya wala pa moanhi, ang mga mapakiglalisong Judio sa kasaysayan wala unta’y sala. Ang mensahero, mensahe, ug kalihokan mao ang mga himan sa paghukom nga magpapanubag sa kanhing piniling katawhan tungod sa ilang pagsalikway sa nagpadayon nga kahayag sa ilang tagsatagsa ka mga kasaysayan, ug sa dihang mikunsad ang manulonda, kini nagtimaan nga ang proseso sa paghukom sa katawhan sa daang tugon nagpadayon na. Ang himan sa paghukom gipaila sa dihang ang mga propeta nga naghulagway nianang kasaysayana mokaon sa mensahe nga gihatag kanila sa Ginoo. Sa dihang ilang kan-on ang mensahe, ilang dad-on dayon ang mensahe ngadto sa kanhing piniling katawhan nga gihulagway ingon nga usa ka masupilon ug masukihong katawhan, nga dili mamati ug dili makabig. Sa higayon nga mikunsad na ang manulonda ug ang mensahe nakaon na, ang paghukom sa masupilon nga katawhan nagsugod.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

Among ginapadapat nato ang proseso sa paghukom sa karaang Israel, sumala sa gihulagway sa basahon sa Mga Numero, ngadto sa kasaysayan sa kalihokang Millerite; ug sa katapusan, iaplikar nato kining proseso sa pagsulay ngadto sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang simbolismo sa numero nga “napulo” kinahanglan matino pinaagi sa konteksto sa maong teksto diin kini gigamit.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

Ang han-ay sa napulo ka mga pagsulay nagsugod sa kapakyasan, sa Mapulang Dagat man alang sa karaang Israel o sa Oktubre 22, 1844 alang sa mga Millerite. Gipasabot ni Sister White ang mga “landmark” nga kamatuoran nga gipadayag niadtong panahona, nga nagsugod sa iyang gitawag nga “the passing of time.” Ang kapakyasan alang sa mga Hebreohanon mao ang hulga sa kasundalohan ni Faraon. Ang kakulang sa pagtoo sa gahum sa Dios sa mga Hebreohanon napadayag diha sa ilang tubag sa kahadlok sa kasundalohan sa ilang mga kaaway, maingon usab sa nahitabo sa ikanapulo ug katapusang pagsulay. Gipakita ni Jesus ang katapusan gikan sa sinugdanan, busa ang kahadlok sa mga higante sa Yutang Saad nga giila sa napulo ka mga espiya mao ra ang maong kahadlok nga nakapahinabo usab sa ilang kapakyasan didto sa Mapulang Dagat. Ang ikanapulo ug katapusang pagsulay alang sa kalihokang Millerite mahimong usa ka tagna bahin sa panahon, maingon sa Oktubre 22, 1844.

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

Ang dakong kapakyasan sa progresibong pagsulay sa kasaysayan sa mga Millerite nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka kasaysayan nga tin-aw nang gihulagway pinaagi sa pagluwas sa karaang Israel gikan sa Ehipto. Sugod sa Dagat nga Mapula dihay usa ka sunod-sunod nga napulo ka mga pagsulay, ug ang katapusang pagsulay mopakita sa nahauna nga pagsulay. Ang “paglabay sa panahon” sa dakong kapakyasan gipahinabo sa usa ka sayop nga pagsabot sa usa ka tagna sa panahon. Ang katapusan sa proseso sa pagsulay alang sa espirituwal nga Israel mahimong sama sa sinugdanan. Niadtong 1863, ang mga pangulo sa literal nga Israel mipili sa pagbalik ngadto sa biblikanhong pamaagi niadtong ila pa lamang giila nga mga anak nga babaye sa Roma, ug gisalikway, o mahimo mong isulti, sayop nga nasabtan ang labing taas nga tagna sa panahon diha sa Biblia. Ang katapusan sa napulo ka mga pagsulay sa literal ug espirituwal nga Israel gihulagway pinaagi sa sinugdanan. Ug ang katapusan, sa duha ka mga kahimtang, ang mga masupilon nagpadayag og tinguha sa pagbalik ngadto sa dapit diin sila bag-o pa lamang giluwas gikan.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

Pinaagi sa pagsalikway sa pito ka panahon sa Levitico 26, ang Adventismo sa Laodicea naghimo ug usa ka malisod nga kahimtang sa profesiya nga wala nila matagna daan. Hangtod niining adlawa wala nila kini masulbad, bisan pa man naghalad sila ug nagkalainlaing mga putahe sa mga sugilanon sa pagsulay sa pagbuhat niana. Ang maong kalisdanan anaa sa bersikulo nga giila ni Sister White ingon nga patukoranan ug sentral nga haligi sa Adventismo.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Ang kasulatan nga labaw sa tanan nga uban mao ang nahimong saligan ug sentrong haligi sa pagtuo sa Adbiyento mao ang pamahayag, ‘Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

Ang Adventismo adunay daghang ikasulti bahin sa bersikulo katorse, apan wala gayod nila hisgoti ang labing unang obserbasyon nga angay buhaton mahitungod sa maong bersikulo. Kana nga obserbasyon mao nga ang bersikulo katorse usa ka “tubag.” Ang tubag walay kahulogan kon dili niini maapil ang pangutana nga maoy nakapahinungdan sa maong tubag. Ang bersikulo trese dili mahimong bulagon gikan sa bersikulo katorse sa lohikal, gramatikal, o makatarunganong paagi, kay ang bersikulo trese mao ang pangutana ug ang bersikulo katorse mao ang tubag.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

Ang pangutana, kon husto ug matarong nga igapresentar, nagahatag ug kahulogan nga lahi kaayo sa bersikulo katorse kay sa gitudlo sa Adventismo. Wala kini magpasabot nga ang bersikulo katorse dili “ang patukoranan ug sentral nga haligi sa pagtoo sa Advent,” kay mao kini. Nagpasabot kini nga sa dihang ang Adventismo nasayop sa pagsabot ug gisalikway ang pito ka mga panahon niadtong 1863, wala sila makahimo sa hingpit nga paghubit sa tinuod nga kahulogan sa bersikulo katorse. Sa Kasulatan, ang tunga sa kamatuoran dili kamatuoran. Kon husto nga masabtan, ang pangutana sa bersikulo trese nagkinahanglan sa pag-ila sa tagna nga nagtimaan sa paghinlo sa balaang puloy-anan nga gitumban, ug usab sa pag-ila sa tagna nga nagtimaan sa pagtumban sa panon. Ang tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig naghisgot sa ‘balaang puloy-anan’ ug ang tagna sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig naghisgot sa ‘panon’.

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

Aron matagad ang relasyon sa duha ka bersikulo nagkinahanglan ug taas nga pagtuon, nga wala ko tuyoa nga buhaton niining bahina karon niining mga artikulo. Kining mga punto gisubli na sa paghisgot sulod sa mga katuigan ug makita sa serye nga Habakkuk’s Tables. Nagpadayon pa ako sa paghisgot sa simbolismo ni Elias ug buot ko una nga mahuman kadtong mga kamatuoran.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

Si William Miller mao ang Elias sa sinugdanan sa Adventismo, ug ang iyang unang nadiskobrehan mao ang pito ka mga panahon sa Levitico 26, busa ang pagsalikway nianang kamatuoran niadtong 1863 mao ang pagsalikway sa mensahe ni Elias. Niining bahina, akong gitumong ang kinaiya sa Alpha ug Omega nga nag-ila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Ang katapusang pagsulay alang sa karaang Israel gihulagway na sa unang pagsulay. Ang duruha ka pagsulay nagrepresentar sa kahadlok nga ang mga nasod nga pagano mas gamhanan pa kay sa Dios. Ang ikapulo nga pagsulay, nga mao ra sa prinsipyo, labi pang masinupakon kay sa unang pagsulay, kay ang kasaysayan sa kadaogan sa Dios sa unang pagsulay unta makapatubo ug lig-on nga pagsalig diha sa mga masinupakon. Gipadayag nila ang ilang pagsalikway sa Dios bisan pa sa labi pang daghang ebidensiya sa Iyang gahum kay sa ilang nakita didto sa Dagat nga Mapula. Ang Millerite nga Adventismo sa pag-abot sa 1863 nagpatin-aw na kon nganong ang dakong kapakyasan usa ka gamhanang buhat sa Dios, apan mihukom gihapon sila sa pagpili ug usa ka kapitan ug sa pagbalik ngadto sa Egipto ug sa pagsalikway sa mensahe nga gitawag ni Daniel nga “panumpa” ni Moises nga girepresentahan ni Elias.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

Imbis nga mogahin ug panahon sa paglatid sa mga pamatuod sa pagkatinuod sa pito ka panahon ingon nga usa ka tagna mahitungod sa panahon, tuyo ko nga gamiton ang yano nga lohika aron pamatud-an ang pagkatinuod niini sa laing paagi. Alang sa kalihokan nga nagsugod niadtong 1798, ang katapusang pagsulay sa 1863 magrepresentar usab sa katapusang pagsulay alang sa kalihokan sa gamhanang manulonda sa Pinadayag dieciocho. Tin-aw kaayo ang gihatag sa Inspirasyon kon unsa ang ulahing pagsulay alang sa duha ka mga kalihokan.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

> “Si Satanas mao... sa kanunay nagapasulod sa mini—aron sa pagpahilayo gikan sa kamatuoran. Ang pinakakataposang limbong ni Satanas mao ang paghimo nga walay kapuslanan ang pagpamatuod sa Espiritu sa Dios. ‘Diin walay panan-awon, ang katawhan mangalaglag’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, libro 1, 48.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

Walay matinud-anong paagi sa pagkuha sa mga sinulat ni Ellen White ug pag-ingon nga wala niya sa hingpit gidawat ang pito ka mga panahon sa Levitico 26. Si Sister White, sumala sa among una nang gipaila sa niining mga artikulo ug maayong nadokumento sa serye nga giulohan og Habakkuk’s Tables, direkta nga nagpahibalo kanato nga ang Dios maoy nagdumala sa duha ka tsart sa 1843 ug 1850. Direkta niyang gitudlo nga kadtong duha ka mga lamesa maoy katumanan sa Habakkuk kapitulo 2. Ang duha ka mga tsart nag-ila sa pito ka mga panahon sa Levitico 26 ingon nga sentrong punto sa ilang tagsatagsa ka grapikong porma. Sa duha ka mga tsart, ang linya sa pito ka mga panahon adunay krus ni Cristo ingon nga sentro sa profetikong linya sa pito ka mga panahon.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

Uban sa iyang pag-apruba sa duha ka lamesa ni Habakkuk, gisulat usab niya sa daghang higayon nga kinahanglan ipadayon nato ang pagpresentar sa mensahe nga gipresentar gikan sa 1840 hangtod sa 1844, ug ang matag historyador nga Adventista nga motagad sa paagi sa mga Millerita sa pagpasiugda sa mensahe nga ilang gimantala, nag-ila nga ilang gigamit ang tsart sa 1843. Dili lamang niya giaprobahan ang mga mensaheng girepresentahan diha sa mga tsart, ug gitambagan ang katawohan sa Dios nga ipadayon ang pagpresentar sa mao gayud nga mga mensahe nga gipresentar niadtong maong kasaysayan, kondili naghatag usab siya og daghang mga pahayag diin iyang gipasidan-an nga kadtong mga mensahe paga-atakehon sa tibuok kasaysayan sa nahibiling katawohan sa Dios. Sa dihang siya nagpasidaan mahitungod niadtong mga pag-atake, sa makadaghang higayon iyang giila nga mao kana ang buluhaton sa mga magbalantay sa Dios ang pagdepensa niadtong gayud nga mga kamatuoran.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

Kon sayop ang mga tsart, nan sayop usab ang mga mensahe nga ilang gihulagway sa paagi nga biswal. Kon sayop ang mensahe nga gimantala sa mga Millerite gikan sa 1840 hangtod sa 1844, nan sayop usab ang balik-balik nga pagpaila ni Ellen White nga ang mensahe sa mga Millerite mao ang patukoranan. Kon sayop kadtong mga mensahe, ang iyang balik-balik nga mga sugo sa pagpadayon sa pagpresentar niadtong mao gihapong mga kamatuoran bakak nga tambag. Kon ang mensahe sa mga Millerite wala magrepresentar sa mga patukoranan nga kinahanglan mapreserbar ug bantayan batok sa satanikong mga pag-atake, nan sayop usab kadtong mga tambag. Ang pag-abot sa konklusyon nga kining tanan nga mga isyu nga nalangkit sa mensahe ni Elias nianang kasaysayan sayop, sa tin-aw magapakita nga si Ellen White usa ka mini nga propeta.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

Ang modernong Adventismo nagatudlo gihapon sa ilang mga Revelation Seminar nga ang salin nga iglesia magabaton sa Espiritu sa Tagna, nga mao ang pagpamatuod ni Jesus, apan sa pagkatinuod wala nila isulti sa mga ilang ginatinguhang madani ngadto sa pagkamiyembro sa iglesia nga hingpit nilang gisalikway ang pag-uyon ug mga pasidaan ni Ellen White nga nalangkit niadtong unang mga pundasyonal nga kamatuoran ug kasaysayan. Unsay kahulogan sa mosunod nga pahayag alang kanimo?

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “Wala kitay ikahadlok sa umalabot, gawas lamang kon malimtan nato ang paagi sa paggiya sa Ginoo kanato, ug ang Iyang pagtulon-an sa atong kasaysayan sa nangagi.” Life Sketches, 196.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

Niadtong 1863, ang kalihukang Millerite miabot sa usa ka konklusyon ug nagparehistro isip usa ka ligal nga entidad sa gobyerno nga sa kaulahian magporma ug usa ka larawan sa kapapahan, nga sumala sa depinisyon ni Ellen White mao ang paghiusa sa iglesya ug sa estado.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> “Sa mga kalihokan nga karon nagpadayon sa Tinipong Bansa sa pagkuha alang sa mga institusyon ug mga batasan sa iglesya sa suporta sa estado, ang mga Protestante nagsunod sa mga tunob sa mga papista. Labaw pa niana, ilang giablihan ang pultahan alang sa Kapapahan sa pag-angkon pag-usab sa Protestante nga Amerika sa pagkalabaw nga iyang nawala sa Daang Kalibotan.” The Great Controversy, 573.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

Ubos sa pasikaran nga ang legal nga pag-uban sa panggamhanan maoy kabahin sa kinahanglanon alang sa pag-organisar, sa usa ka panahon nga ang kabatan-onan sa nasod ginapangrekrut ngadto sa kaligo sa dugo nga nailhan nga Civil War, ang kalihukan sa mga Millerite natapos. Niadtong 1863, pinaagi sa usa ka pinatik nga artikulo ug usab sa usa ka bag-ong tsart, gisalikway sa iglesya sa Seventh-day Adventist ang tagna bahin sa pagkaulipon nga gitawag ni Daniel nga panumpa ni Moises. Niadtong 1850, ang Ginoo nagmando sa Iyang katawhan sa paghimo sa ikaduhang papan ni Habakkuk, ug sa pagtul-id sa kasaypanan nga Iyang gitabonan pinaagi sa paghawid sa Iyang kamot ibabaw sa tsart sa 1843. Ang tsart nga gimando niadtong 1850 hingpit gayod nga nagtuman sa katuyoan niini, kay si Ellen White miingon nga iyang nakita “nga ang Dios anaa sa pagmantala sa tsart,” samtang usab nagpaila nga ang tsart sa 1850 maoy gikilala diha sa Habakkuk kapitulo dos.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

Ang katuyoan sa tsart sa 1850 mao ra ang sama sa tsart sa 1843. Kini mao ang himuong himan sa pag-ebanghelyo nga gamiton sa pagpresentar sa mensahe sa ikatulong manulunda ngadto sa nagakamatay nga kalibotan. Sa 1863, kana nga mensahe gisalikway. Ang proseso sa pagsulay nga gihulagway pinaagi sa proseso sa pagsulay nga nagsugod sa Mapulang Dagat, nagsugod uban sa tagna sa panahon nga nag-ila sa balaang puloy-anan nga pagatumban-tumbanon sa bersikulo trese sa Daniel otso, ug ang proseso sa pagsulay natapos uban sa tagna sa panahon nga nag-ila sa panon nga pagatumban-tumbanon sa bersikulo trese sa Daniel otso.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagasulti, ug ang laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtod kanus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa paglapas nga makapahimong biniyaan, aron itugyan kapin ang balaang puloy-anan ug ang panon ngadto sa pagayatak-ilalom sa tiil? Ug siya miingon kanako, Hangtod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

Ang proseso sa pagsulay nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, nagdala sa timaan sa Alpha ug Omega. Ang sinugdanan nianang proseso sa pagsulay maoy usa ka tagna sa panahon nga nagrepresentar sa balaang puloy-anan nga pagatamakan. Kini usa ka tagna nga nagpatungha ug dakong kahayag sa dihang natuman. Ang proseso sa pagsulay nga natapos niadtong 1863, nagdala sa timaan sa Alpha ug Omega. Ang pagtapos nianang proseso sa pagsulay maoy usa ka tagna sa panahon nga nagrepresentar sa panon nga pagatamakan. Kini usa ka tagna nga gidesinyo aron magpatungha ug dakong kahayag sa dihang matuman. Kini usa ka tagna sa panahon nga gipresentar sa Elias nianang kasaysayan, ug sa dihang kini gisalikway ug gipahiluna sa daplin, kini nagpatungha ug dakong kangitngit.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

> Ug mao kini ang paghukom, nga ang kahayag mianhi sa kalibotan, ug ang mga tawo nahigugma sa kangitngit labaw pa sa kahayag, tungod kay dautan ang ilang mga binuhatan. Juan 3:19.

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

Ang lohika nga akong tuyo nga tapuson kining artikulo mao ang akong namatikdan na daan. Giuyonan ba sa Dios pinaagi kang Ellen White ang mga tsart sa 1843 ug 1850?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “Nakita ko nga ang tsart sa 1843 gimandoan pinaagi sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero maoy sumala sa Iyang gitinguha; nga ang Iyang kamot nag-ibabaw niini ug nagtago sa usa ka kasaypanan sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang Iyang kamot gikuha.” Early Writings, 74.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> “Nakita ko nga ang Dios anaa sa pagmantala sa tsart pinaagi kang Igsoon Nichols. Nakita ko nga adunay usa ka tagna mahitungod niining tsarta diha sa Biblia, ug kon kining tsarta gituyo alang sa katawohan sa Dios, kon kini igo alang sa usa, igo usab kini alang sa lain; ug kon ang usa nanginahanglan ug usa ka bag-ong tsarta nga ipinta sa mas dako nga sukod, ang tanan nanginahanglan usab niini sa sama nga gidak-on.” Manuscript Releases, numero 13, 359; 1853.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

Giuyonan ba sa Dios pinaagi kang Ellen White ang mensahe nga gipresentar sa mga Millerite sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844?

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “Ang Dios wala maghatag kanato og bag-ong mensahe. Kinahanglan natong imantala ang mensahe nga sa 1843 ug 1844 nagpagula kanato gikan sa ubang mga iglesia.” Review and Herald, Enero 19, 1905.

> “God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> “Ang Dios nagsugo kanato sa paghatag sa atong panahon ug kusog ngadto sa buluhaton sa pagwali sa katawhan sa mga mensahe nga nakapukaw sa kalalakin-an ug kababayen-an niadtong 1843 ug 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan nga ipahimong mabaskog karon, kay daghan ang mga tawo nga nangapawala sa ilang giya. Ang mga mensahe kinahanglan nga moadto sa tanang mga iglesia. ”

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Si Cristo miingon, ‘Bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon Ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug matarong nga mga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala nila kini makita; ug sa pagpamati niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala nila kini madunggi’ [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Ang mensahe gihatag na. Ug dili na unta adunay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga timailhan sa mga panahon nagatuman na; ang panapus nga buluhaton kinahanglan pagatumanon. Usa ka dakung buluhaton pagahimoon sulod sa hamubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa tinudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga pagsinggit. Unya si Daniel motindog sa iyang bahin, sa paghatag sa iyang pagpanghimatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> “Ang mga kamatuoran nga atong nadawat niadtong 1841, ‘42, ‘43, ug ‘44 kinahanglan na karon nga tun-an ug imantala. Ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong mga manulonda sa umaabot igamantala pinaagi sa makusog nga tingog. Kini igahatag uban sa mainiton nga pagpaningkamot ug sa gahum sa Espiritu.” Manuscript Releases, bolyum 15, 371.

> “We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> “Nasabtan nato ang kasamtangang kahuyang ug kagamay sa buluhaton. Nakasinati kita. Sa pagbuhat sa buluhaton nga gihatag sa Dios kanato, mahimo kitang mopadayon nga may pagsalig, nga may kasigurohan nga Siya mao ang atong kahusayan. Magauban Siya kanato sa 1906, maingon nga nag-uban Siya kanato sa 1841, 1842, 1843, ug 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> “Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> “Ang mga nagatindog ingon nga mga magtutudlo ug mga pangulo sa atong mga institusyon kinahanglan malig-on diha sa pagtoo ug sa mga prinsipyo sa mensahe sa ikatulong manulonda. Gusto sa Dios nga ang Iyang katawhan mahibalo nga ania kanato ang mensahe ingon sa Iyang gihatag kini kanato niadtong 1843 ug 1844.” General Conference Bulletin, Abril 1, 1903.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Ang pasidaan miabut na: Walay bisan unsa nga tugotan nga mosulod nga makasamok sa patukoranan sa pagtoo diin kita nagtukod sukad pa sa pag-abot sa mensahe niadtong 1842, 1843, ug 1844. Anaa ako niining mensaheha, ug sukad niadto nagatindog ako atubangan sa kalibotan, matinumanon sa kahayag nga gihatag kanato sa Dios. Wala kita magtinguha nga kuhaon ang atong mga tiil gikan sa patukoranan nga diin kini gibutang samtang adlaw-adlaw nangita kita sa Ginoo uban sa mainiton nga pag-ampo, sa pagpangita og kahayag. Nagahunahuna ba kamo nga mahimo kong isalikway ang kahayag nga gihatag kanako sa Dios? Kini mahimong sama sa Bato sa mga Kapanahonan. Kini mao ang nagamando kanako sukad pa sa paghatag niini.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

Nagpasidaan ba ang Dios pinaagi kang Ellen White sa Iyang katawohan nga manalipod batok sa mga pag-atake nga mopahuyang sa mga kamatuoran sa kasaysayan sa mga Millerita?

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “Ang dagkong timailhan sa kamatuoran, nga nagapakita kanato sa atong kahimtang diha sa propetikong kasaysayan, kinahanglan nga bantayang pag-ayo, aron dili kini maguba, ug pulihan sa mga teoriya nga magadala ug kalibog inay tinuod nga kahayag.” Selected Messages, libro 2, 101, 102.

> “Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

> “Karon si Satanas nangita ug mga higayon sa pagguba sa mga timaan sa kamatuoran,—ang mga handumanan nga gitukod sa daplin sa dalan; ug kita nanginahanglan sa kasinatian sa mga tigulang nga mga mamumuo nga nagtukod sa ilang balay ibabaw sa malig-ong bato, nga pinaagi sa daotang taho maingon man sa maayong taho nagpabiling malig-on diha sa kamatuoran.” Gospel Workers, 104.

> “God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

> “Ang Dios dili gayud magabilin sa kalibutan nga walay mga tawo nga makahimo sa pag-ila sa maayo ug sa daotan, sa pagkamatarong ug sa pagkadili-matarong. Ang Dios adunay mga tawo nga Iyang gitudlo aron motindog sa atubangan sa panggubatan sa mga panahon sa kalisdanan. Sa usa ka krisis, magapatindog Siya ug mga tawo maingon sa Iyang gibuhat sa karaang mga panahon. Ang mga batan-ong lalaki pagatawgon sa pagpakig-uban sa mga tigpas-an sa bandila nga tigulang na, aron sila mapalig-on ug matudloan pinaagi sa kasinatian niining mga matinumanon, nga nakaagi na sa daghang mga panagbangi, ug kang kinsa, pinaagi sa mga testimonya sa Iyang Espiritu, ang Dios sa makadaghang higayon nakigsulti, nga nagatudlo sa husto nga dalan ug nagahukom sa sayop nga dalan. Sa dihang motungha ang mga kapeligrohan, nga mosulay sa pagtuo sa katawhan sa Dios, kining mga mamumuo nga pionero kinahanglan magasugilon sa mga kasinatian sa nangagi, sa dihang miabut ang ingon nianang mga krisis, sa dihang ang kamatuoran gikuwestiyon, sa dihang gidala sulod ang mga katingalahang pagbati, nga wala magagikan sa Dios.”

> “The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

> “Ang kasinatian niadtong mga tigulang nga mamumuo gikinahanglan karon; kay si Satanas nagbantay sa matag kahigayonan sa paghimo nga walay bili ang karaang mga timaan sa dalan,—ang mga monumento nga gipatindog diha sa daplin sa dalan.” Review and Herald, Nobyembre 19, 1903.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

Sa 1863 ang kalihokang Millerite natapos pinaagi sa pagsalikway sa unang kamatuoran nga ang Elias nianang kasaysayan gidala ngadto sa pagsabot. Ang katapusang pagsulay niini gibase sa duha ka mga bersikulo sa Daniel otso nga nag-ila sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Ang kahayag sa balaang puloy-anan gipadayag sa nahaunang sa napulo ka mga pagsulay ug ang kangitngit gidala ibabaw sa panon sa kinaulahiang sa napulo ka mga pagsulay.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> “Usa ka butang ang sigurado: kadtong mga Seventh-day Adventists nga mopahimutang sa ilang baruganan ilalom sa bandila ni Satanas mao una nga mobiya sa ilang pagtuo sa mga pasidaan ug mga pagbadlong nga anaa sulod sa mga Testimonies sa Espiritu sa Dios.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> “Ang tawag ngadto sa labi pang lawom nga pagkabalaan ug labi pang balaang pag-alagad ginapahibalo, ug magapadayon sa pagpahibalo. Ang uban nga karon nagapamulong sa mga sugyot ni Satanas maulian sa ilang salabutan. Adunay mga anaa sa mahinungdanong mga katungdanan sa pagsalig nga wala makasabut sa kamatuoran alang niining panahona. Ngadto kanila kinahanglan ikahatag ang mensahe. Kon ilang dawaton kini, si Cristo modawat kanila, ug himoon sila nga mga mamumuo uban Kaniya. Apan kon ilang isalikway ang pagpamati sa mensahe, mopahimutang sila sa ilang baruganan ilalom sa itom nga bandera sa Prinsipe sa Kangitngit.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> “Gitugon ako sa pagsulti nga ang bililhong kamatuoran alang niining panahona nagabukas sa hunahuna sa mga tawo sa labi pang dayag ug labi pang tin-aw. Sa usa ka pinasahi nga kahulogan, ang mga lalaki ug mga babaye kinahanglan mokaon sa unod ni Cristo ug moinom sa iyang dugo. Mahitabo ang paglambo sa pagsabot, kay ang kamatuoran may kapasidad alang sa walay hunong nga pagpalapad. Ang balaang Tigpasiugda sa kamatuoran moduol ngadto sa labi pang suod ug sa labi pa gayod nga suod nga pakig-ambitayong pagpakig-uban niadtong nagapadayon sa pag-ila kaniya. Sa dihang ang katawhan sa Dios modawat sa iyang pulong ingon nga tinapay sa langit, sila mahibalo nga ang iyang mga paggula giandam ingon sa kabuntagon. Makadawat sila ug espirituhanong kusog, maingon nga ang lawas makadawat ug pisikal nga kusog sa dihang ang pagkaon kan-on.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> “Dili nato masabtan sa tunga ang plano sa Ginoo sa pagkuha sa mga anak sa Israel gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, ug sa paggiya kanila agi sa kamingawan ngadto sa Canaan.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> “Samtang atong tigumon ang langitnong mga silaw nga nagadan-ag gikan sa ebanghelyo, makabaton kita ug mas hayag nga pagsabot sa Hudiyohanong dispensasyon, ug mas lalom nga pagpasidungog sa iyang mahitungodong mga kamatuoran. Ang atong pagsusi sa kamatuoran wala pa mahuman. Diyutay pa lamang nga mga silaw sa kahayag ang atong natigom. Kadtong dili matag-adlaw nga mga tinun-an sa Pulong dili makasulbad sa mga suliran sa Hudiyohanong dispensasyon. Dili nila masabtan ang mga kamatuoran nga gitudlo sa pagpangalagad sa templo. Ang buluhaton sa Dios nababagan tungod sa kalibotanon nga pagsabot sa iyang dakong laraw. Ang umalabot nga kinabuhi magapadayag sa kahulogan sa mga kasugoan nga gihatag ni Cristo, nga natabonan sa haligi sa panganod, ngadto sa iyang katawhan.” Spalding and Magan, 305, 306.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa simbolismo ni Elias kalabot sa 1863 sa sunod nga artikulo.

Back to Articles