Article

# The Book of Daniel - Number Nine

Ang Basahon ni Daniel - Numero Nuwebe

The First Angels’ Message

Ang Mensahe sa Unang Manulunda

Author

Jeff Pippenger

Published

December 4, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Daniel chapter one, represents the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Jehoiakim symbolically identifies that it is the empowerment of the first angel’s message, not its arrival at the “time of the end.” All prophets are identifying the “last days” of the investigative judgment, so the chapter is representing September 11, 2001, when the testing process of the one hundred and forty-four thousand began. In Malachi chapter three, that process has been represented as a cleansing process when a messenger prepares the way for the messenger of the covenant to come suddenly to his temple. The messenger that prepares the way, who is also the “voice” that cries in the wilderness is also a test, which is part of the cleansing process. In Malachi chapter three, the hundred and forty-four thousand are represented as the sons of Levi. The sons of Levi represent those who stood with the messenger Moses, in the rebellion of the golden calf which represented the image of the beast.

Ang Daniel kapitulo uno nagrepresentar sa mensahe sa nahaunang manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Si Jehoiakim sa simbolikong paagi nagpaila nga kini mao ang pagpalig-on sa mensahe sa nahaunang manulonda, dili ang pag-abot niini sa “panahon sa katapusan.” Ang tanang mga propeta nagaila sa “ulahing mga adlaw” sa hukom sa pagsusi, busa ang maong kapitulo nagrepresentar sa Septyembre 11, 2001, sa dihang nagsugod ang proseso sa pagsulay sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa Malakias kapitulo tres, kana nga proseso girepresentar ingon nga usa ka proseso sa paghinlo sa dihang ang usa ka sinugo nagaandam sa dalan alang sa sinugo sa tugon aron sa kalit moanhi sa iyang templo. Ang sinugo nga nagaandam sa dalan, nga mao usab ang “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan, usa usab ka pagsulay, nga kabahin sa proseso sa paghinlo. Sa Malakias kapitulo tres, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo girepresentar ingon nga mga anak ni Levi. Ang mga anak ni Levi nagrepresentar niadtong mitindog uban sa sinugo nga si Moises diha sa pagsukol sa bulawanong nating baka nga nagrepresentar sa larawan sa mananap.

Passing the test of the image of the beast, is another biblical illustration of the second of the three tests that make up the cleansing process. The sons of Levi must pass that test before they are sealed.

Ang pag-agi sa pagsulay sa larawan sa mananap, maoy laing ilustrasyon sa Biblia sa ikaduha sa tulo ka mga pagsulay nga naglangkob sa proseso sa paghinlo. Ang mga anak ni Levi kinahanglan makaagi niana nga pagsulay sa dili pa sila tatakan.

The sealing of Ezekiel chapters eight and nine, is another illustration of the cleansing process that began on September 11, 2001. In chapter eight, those in Jerusalem who ultimately bow down to the sun, represent the four generations of Laodicean Adventism. In chapter nine, those who receive the seal are sighing and crying for the abominations that are taking place within Jerusalem. Jerusalem is God’s church.

Ang pagtimri sa Ezequiel kapitulo otso ug nuebe maoy laing hulagway sa proseso sa paghinlo nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001. Sa kapitulo otso, kadtong anaa sa Jerusalem nga sa katapusan moyukbo sa adlaw nagrepresentar sa upat ka henerasyon sa Laodicean nga Adventismo. Sa kapitulo nuebe, kadtong modawat sa timri nagapanghupaw ug nagahilak tungod sa mga dulumtanan nga nahitabo sulod sa Jerusalem. Ang Jerusalem mao ang iglesia sa Dios.

The three angels’ messages are also an illustration of the cleansing process. The three messages represent a three-step testing process, and it is required that the sons of Levi pass the first test to even be involved with the second test. The third test is a different type of test, for it represents a test that identifies whether the sons of Levi successfully passed the first two tests. It is a prophetic litmus test. The first test is a dietary test (in spiritual terms), for it is passed or failed, based upon whether the sons of Levi accept the message provided by the Holy Spirit through Elijah, the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant.

Ang tulo ka mga mensahe sa tulo ka manulonda usa usab ka hulagway sa proseso sa paghinlo. Ang tulo ka mga mensahe nagrepresentar sa tulo ka lakang nga proseso sa pagsulay, ug gikinahanglan nga ang mga anak ni Levi makaagi sa unang pagsulay aron mahimo pa gani silang maapil sa ikaduhang pagsulay. Ang ikatulong pagsulay lahi nga matang sa pagsulay, kay kini nagrepresentar sa usa ka pagsulay nga nagaila kon ang mga anak ni Levi malampusong nakapasar ba sa unang duha ka mga pagsulay. Kini usa ka propetikong litmus nga pagsulay. Ang unang pagsulay usa ka pagsulay sa pagkaon (sa espirituhanong kahulogan), kay kini mapasar o mapakyas pinasikad sa kon ang mga anak ni Levi modawat ba sa mensahe nga gihatag sa Espiritu Santo pinaagi kang Elias, ang mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa mensahero sa tugon.

The first verse of the book of Revelation emphasizes the seriousness of that message. It purposely identifies that the message which the human messenger, represented as John, sends to the churches, was given to him by Gabriel, who received it from Christ, who in turn received it from the Father. The message of Elijah possesses the authority of divinity, and to reject the message of John, or Elijah, or the “voice crying in the wilderness”, is to reject the Revelation of Jesus Christ.

Ang unang bersikulo sa basahon sa Pinadayag nagpasiugda sa kabug-aton nianang mensahe. Tinuyo nga gipaila niini nga ang mensahe nga ang tawhanong mensahero, nga girepresentar ingon si Juan, nagpadala ngadto sa mga iglesya, gihatag kaniya ni Gabriel, nga midawat niini gikan kang Cristo, nga siya usab midawat niini gikan sa Amahan. Ang mensahe ni Elias nagbaton sa awtoridad sa pagka-Dios, ug ang pagsalikway sa mensahe ni Juan, o ni Elias, o sa “tingog nga nagasinggit sa kamingawan,” mao ang pagsalikway sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

The second test is a visual test, for once the sons of Levi have eaten the message of Elijah, that was in the hand of the angel that descended to lighten the earth with his glory, they have accepted the biblical methodology that allows them to rightly discern the signs of the times. That methodology allows the sons of Levi to recognize that those signs of the times are demonstrating that church and state are coming together in the United States, in fulfillment of the image of the beast test. More importantly, those signs of the times, when placed within the context of the sacred reform lines, are the essence of Alpha and Omega, the beginning illustrating the ending. The sacred reform lines identify that God’s people must do all in their power to cooperate in the work of preparing themselves for the seal of God.

Ang ikaduhang pagsulay usa ka makitaong pagsulay, kay sa dihang ang mga anak ni Levi nakakaon na sa mensahe ni Elias, nga diha sa kamot sa manulonda nga mikanaog aron sa pagpasanag sa yuta pinaagi sa iyang himaya, gidawat nila ang biblikanhong pamaagi nga nagtugot kanila sa husto nga pag-ila sa mga ilhanan sa kapanahonan. Kana nga pamaagi nagtugot sa mga anak ni Levi sa pag-ila nga kadtong mga ilhanan sa kapanahonan nagapakita nga ang iglesia ug ang estado nagahiusa sa Tinipong Bansa, sa katumanan sa pagsulay sa hulagway sa mananap. Labaw pa sa tanan, kadtong mga ilhanan sa kapanahonan, sa dihang ibutang sulod sa konteksto sa balaang mga linya sa reporma, mao ang mismong kinauyokan sa Alpha ug Omega, ang sinugdanan nga nagalarawan sa katapusan. Ang balaang mga linya sa reporma nagaila nga ang katawhan sa Dios kinahanglan magbuhat sa tanan nga anaa sa ilang gahum aron sa pakigtambayayong sa buluhaton sa pag-andam sa ilang kaugalingon alang sa timaan sa Dios.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

> Busa, mga hinigugma ko, maingon nga kamo kanunay nang nagtuman, dili lamang sa akong presensya, kondili labi na karon sa akong pagkawala, paningkamoti ninyo ang inyong kaugalingong kaluwasan uban ang kahadlok ug pagkurog. Kay ang Dios mao ang nagabuhat diha kaninyo sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa iyang maayong kabubut-on. Buhata ang tanang butang nga walay pagbagulbol ug pagpakiglalis, aron mahimo kamong walay ikasaway ug walay paglimbong, mga anak sa Dios, nga walay pagbadlong, sa taliwala sa usa ka baliko ug dautang kaliwatan, nga sa taliwala kanila nagadan-ag kamo ingon nga mga suga sa kalibutan. Filipos 2:12–15.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, four in number, represent Seventh-day Adventists around the world, who recognize September 11, 2001 as the identification of the descent of the angel of Revelation eighteen, and they choose to take the hidden manna that is in his hand and eat it. The hidden manna that is to be eaten, as the apostle Paul just cited, represents God (the hidden manna), that works within His people to do His will and good pleasure. Paul represents the messenger to the Philadelphians, and to reject his message was death. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent those who choose to eat the hidden manna.

Si Daniel, Hananiah, Mishael ug Azariah, nga upat ang gidaghanon, nagrepresentar sa mga Seventh-day Adventist sa tibuok kalibotan, nga nag-ila sa Septiyembre 11, 2001 ingon nga pag-ila sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag 18, ug ilang gipili ang pagkuha sa tinagong manna nga anaa sa iyang kamot ug kan-on kini. Ang tinagong manna nga pagakan-on, sumala sa bag-ong gikapulong sa apostol Pablo, nagrepresentar sa Dios (ang tinagong manna), nga nagabuhat sulod sa Iyang katawhan aron buhaton ang Iyang kabubut-on ug maayong kahimut-an. Si Pablo nagrepresentar sa mensahero ngadto sa mga taga-Filadelfia, ug ang pagsalikway sa iyang mensahe mao ang kamatayon. Si Daniel, Hananiah, Mishael ug Azariah nagrepresentar niadtong mopili sa pagkaon sa tinagong manna.

> Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:6–8.

> Ug diha sa mga anak ni Juda mao sila si Daniel, Hananias, Misael, ug Azarias: nga kanila ang pangulo sa mga eunoko mihatag ug mga ngalan; kay si Daniel gihinganlan niya ug Belteshazzar; ug si Hananias, ug Shadrach; ug si Misael, ug Meshach; ug si Azarias, ug Abednego. Apan si Daniel nagtinguha sa iyang kasingkasing nga dili siya mahugawan sa bahin sa kalan-on sa hari, ni sa bino nga iyang giinom: busa nangayo siya sa pangulo sa mga eunoko nga dili siya mahugawan. Daniel 1:6–8.

Daniel determines that he desires to eat the message that was brought down out of heaven on September 11, 2001, and also to refuse the message represented as the diet and drink of Babylon. Ashpenaz had selected which of the Judean captives should be brought before the king.

Si Daniel mihukom nga iyang tinguhaon ang pagkaon sa mensahe nga gipaubos gikan sa langit niadtong Septiyembre 11, 2001, ug usab ang pagdumili sa mensahe nga girepresentahan ingon nga kalan-on ug ilimnon sa Babilonia. Si Ashpenaz maoy nagpili kon kinsa sa mga binihag nga Judeanhon ang pagadad-on sa atubangan sa hari.

> And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. Daniel 1:4, 5.

> Ug ang hari misulti kang Ashpenaz, ang pangulo sa iyang mga eunuko, nga magdala siya ug pipila sa mga anak sa Israel, ug sa kaliwat sa hari, ug sa mga principe; mga batan-on nga walay ikasaway kanila, kondili maanyag, ug hanas sa tanang kaalam, ug maalamon sa kahibalo, ug may pagsabot sa siyensiya, ug mga may katakos sa pag-atubang sa palasyo sa hari, ug nga ilang matudloan sa kahibalo ug sa pinulongan sa mga Caldehanon. Daniel 1:4, 5.

If we follow the chain of command identified in Revelation chapter one, and verse one, Nebuchadnezzar had instructed Ashpenaz to select the children who fulfilled the prediction that Isaiah had proclaimed to Hezekiah. Ashpenaz took the message and then gave it to Melzar, the prince of the eunuchs. Nebuchadnezzar represents the heavenly father; Ashpenaz represents Christ and Melzar represents Gabriel. Ashpenaz knew which children to select, and he knew Daniel would make the right dietary decision, before he brought him before the king.

Kon atong sundon ang han-ay sa pagmando nga gipaila sa Pinadayag kapitulo usa, ug bersikulo usa, si Nabucodonosor nagsugo kang Aspenaz sa pagpili sa mga anak nga nagtuman sa panagna nga gipahayag ni Isaias ngadto kang Ezechias. Gidala ni Aspenaz ang mensahe ug unya gihatag kini niya kang Melzar, ang principe sa mga eunoko. Si Nabucodonosor nagrepresentar sa langitnong Amahan; si Aspenaz nagrepresentar kang Cristo ug si Melzar nagrepresentar kang Gabriel. Nahibalo si Aspenaz kon unsang mga anak ang pilion, ug nahibalo siya nga si Daniel mohimo sa husto nga desisyon bahin sa pagkaon sa dili pa niya dad-on siya atubangan sa hari.

> Now God had brought Daniel into favour and tender love with the prince of the eunuchs. And the prince of the eunuchs said unto Daniel, I fear my lord the king, who hath appointed your meat and your drink: for why should he see your faces worse liking than the children which are of your sort? then shall ye make me endanger my head to the king. Daniel 1:9, 10.

> Karon gihatagan sa Dios si Daniel ug kalooy ug mahigugmaong pagtagad sa pangulo sa mga eunuko. Ug ang pangulo sa mga eunuko miingon kang Daniel, Nahadlok ako sa akong ginoo nga hari, nga maoy nagtudlo sa inyong kalan-on ug sa inyong ilimnon; kay nganong makita man niya ang inyong mga nawong nga mas yagpis kay sa mga batan-on nga anaa sa inyong kahimtang? unya ipahamangno ninyo ang akong ulo sa atubangan sa hari. Daniel 1:9, 10.

Melzar here identifies the first step of the three angels’ messages. The first step is to fear God, as illustrated by Melzar’s fear of Nebuchadnezzar. The Hebrew word “truth” that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet has previously been demonstrated in these articles to represent the three-step testing process of the three angels. In doing so, it was established upon several witnesses that the first angel’s message contained all three of the three tests that are represented by the three angels’ messages. The first angel’s message is identified as the everlasting gospel, defining it as the same gospel from the days of Adam through to the Second Coming of Christ.

Dinhi giila ni Melzar ang unang lakang sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda. Ang unang lakang mao ang pagkahadlok sa Dios, ingon sa gihulagway sa kahadlok ni Melzar kang Nabucodonosor. Ang Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran” nga naporma pinaagi sa paghiusa sa una, ikanapulog-tulo, ug katapusang letra sa Hebreohanon nga alpabeto, gipakita na kaniadto niini nga mga artikulo nga nagrepresentar sa tulo ka lakang nga proseso sa pagsulay sa tulo ka mga manulonda. Sa pagbuhat niini, napamatud-an pinaagi sa daghang mga saksi nga ang mensahe sa unang manulonda naglangkob sa tanang tulo sa tulo ka mga pagsulay nga girepresentahan sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda. Ang mensahe sa unang manulonda giila ingon nga walay-katapusang ebanghelyo, nga naghubad niini ingon nga mao ra gihapon nga ebanghelyo sukad sa mga adlaw ni Adan hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

> Ug nakita ko ang laing manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga may walay-kataposang maayong balita aron iwali ngadto kanila nga nanagpuyo sa yuta, ug sa matag nasod, ug kaliwatan, ug pinulongan, ug katawhan, Nga nagaingon sa makusog nga tingog, Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabot na ang takna sa iyang paghukom: ug simbahon ninyo siya nga nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa mga tubig. Pinadayag 14:6, 7.

The first step of the first angel’s message is the fear of God. The second step is to give him glory and the third is the arrival of the hour of his judgment. In relation to the other two angels’ messages, the first angel’s message is, “fear God.” The second angel’s message then announces the fall of Babylon, and whether in the Millerite movement of the first angel, or the movement of the third angel the call out of Babylon is where the manifestation of the outpouring of the Holy Spirit is accomplished. In that period of time, whether it is represented as the Midnight Cry, the loud cry, or the latter rain those proclaiming the message glorify God. The second angel’s message is where God is given glory, and that period of time leads to a point in time where the investigative judgment began in the Millerite history, or the judgment of the whore of Babylon which takes place in the Sunday law crisis.

Ang unang lakang sa mensahe sa unang manulonda mao ang pagkahadlok sa Dios. Ang ikaduhang lakang mao ang paghatag Kaniya ug himaya, ug ang ikatulong lakang mao ang pag-abot sa takna sa Iyang paghukom. Maylabot sa mga mensahe sa laing duha ka manulonda, ang mensahe sa unang manulonda mao ang, “kahadloki ang Dios.” Ang mensahe sa ikaduhang manulonda dayon nagpahibalo sa pagkapukan sa Babilonya, ug bisan sa kalihokan sa Millerite sa unang manulonda, o sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ang tawag sa paggula gikan sa Babilonya mao ang dapit diin matuman ang pagpakita sa pagbubo sa Espiritu Santo. Nianang yugto sa panahon, bisan kini gihulagway ingon nga ang Singgit sa Tunga-tungang Gabii, ang makusog nga singgit, o ang ulahing ulan, kadtong nagamantala sa mensahe nagahatag ug himaya sa Dios. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao ang dapit diin gihatagan ang Dios ug himaya, ug kana nga yugto sa panahon nagadala ngadto sa usa ka piho nga takna diin nagsugod ang mapangusisang paghukom sa kasaysayan sa Millerite, o ang paghukom sa bigaon nga Babilonya nga mahitabo sa krisis sa balaod sa Dominggo.

Melzar’s fear represents the first angel’s message, and it begins the dietary testing of ten days, which the number ten also signifies a test. Melzar’s expression of fearing the king, was the same as Daniel fearing God more than the king, and purposing in his heart not to be defiled with the diet of Babylon. The period of time that the testing of Daniel and the three worthies was three years, thus representing the three steps of the three angels’ messages.

Ang kahadlok ni Melzar nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda, ug kini nagsugod sa pagsulay sa pagkaon sulod sa napulo ka adlaw, diin ang gidaghanon nga napulo nagtimaan usab sa usa ka pagsulay. Ang pagpahayag ni Melzar sa iyang pagkahadlok sa hari mao ra usab ang sama sa pagkahadlok ni Daniel sa Dios labaw pa sa hari, ug sa iyang pagtinguha sulod sa iyang kasingkasing nga dili mahugawan sa pagkaon sa Babilonia. Ang yugto sa panahon sa pagsulay ni Daniel ug sa tulo ka mga takus mao ang tulo ka tuig, busa nagrepresentar sa tulo ka mga lakang sa mga mensahe sa tulo ka manulonda.

> And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Daniel 1:5.

> Ug ang hari nagtudlo alang kanila ug adlaw-adlaw nga bahin sa kalan-on sa hari, ug sa bino nga iyang giinom; sa ingon gipakaon sila sulod sa tulo ka tuig, aron sa katapusan niana makaatubang sila sa atubangan sa hari. Daniel 1:5.

Daniel chapter one represents the empowerment of the first angel’s message, and there marks the beginning of the dietary test, which in Millerite history was represented by the eating of the little book. The testing period for Daniel and the three worthies was accomplished in the initial ten days, of those three years. Ten is a symbol of a testing process as represented by ancient Israel when they rejected the tenth test represented by the message of Joshua and Caleb. It is also represented in the time of persecution in the church of Smyrna.

Ang unang kapitulo sa Daniel nagrepresentar sa paghatag og gahum sa mensahe sa unang manulonda, ug didto gimarkahan ang sinugdanan sa pagsulay bahin sa pagkaon, nga sa kasaysayan sa mga Millerite girepresentahan pinaagi sa pagkaon sa gamay nga basahon. Ang yugto sa pagsulay alang kang Daniel ug sa tulo ka inila gituman sulod sa unang napulo ka mga adlaw niadtong tulo ka tuig. Ang napulo usa ka simbolo sa usa ka proseso sa pagsulay, ingon nga girepresentahan sa karaang Israel sa dihang ilang gisalikway ang ikapulong pagsulay nga girepresentahan sa mensahe ni Josue ug Caleb. Girepresentahan usab kini sa panahon sa paglutos sa iglesia sa Smyrna.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Ayaw kahadlok sa bisan unsa niadtong mga butang nga imong pagaantuson: ania karon, ang yawa magatambog sa pipila kaninyo ngadto sa bilanggoan, aron kamo pagasulayan; ug kamo magaantus ug kasakitan sulod sa napulo ka adlaw: magmatinumanon ka bisan hangtod sa kamatayon, ug ihatag ko kanimo ang purongpurong sa kinabuhi. Pinadayag 2:10.

The counsel to the church of Smyrna was to not fear the testing process, for if they feared God, He would reward their godly fear with a crown of life. That godly fear is represented by Daniel’s desire to eat the heavenly manna.

Ang tambag ngadto sa iglesia sa Smirna mao nga dili mahadlok sa proseso sa pagsulay, kay kon sila mahadlok sa Dios, gantihan Niya ang ilang diosnon nga kahadlok pinaagi sa usa ka purongpurong sa kinabuhi. Kana nga diosnon nga kahadlok girepresentahan sa tinguha ni Daniel sa pagkaon sa langitnong manna.

> Then said Daniel to Melzar, whom the prince of the eunuchs had set over Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah, Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. Daniel 1:10–14.

> Unya miingon si Daniel kang Melzar, nga gitahasan sa pangulo sa mga batingon sa pagdumala kang Daniel, Hananiah, Misael, ug Azariah: Sulayi, ako nangamuyo kanimo, ang imong mga alagad sulod sa napulo ka adlaw; ug hatagi kami ug mga liso nga among kaunon, ug tubig nga among imnon. Unya pasudla sa imong atubangan ang among mga dagway, ug ang dagway sa mga kabatan-onan nga nagakaon sa bahin sa pagkaon sa hari; ug sumala sa imong makita, buhata ang angay sa imong mga alagad. Busa mitugot siya kanila niining butanga, ug gisulayan sila sulod sa napulo ka adlaw. Daniel 1:10–14.

The first test was to fear God, as illustrated by Melzar and Daniel purposing in his heart to not defile himself with Babylonian food and drink. The second element of the first angel’s message is to give God glory, which represents a visual manifestation of the effects of the diet. At the end of ten days, Daniel and the three worthies glorified God by their physical appearance.

Ang unang pagsulay mao ang pagkahadlok sa Dios, ingon sa gipakita ni Melzar ug ni Daniel nga nagtuyo sa iyang kasingkasing nga dili mahugawan ang iyang kaugalingon pinaagi sa pagkaon ug ilimnon sa Babilonia. Ang ikaduhang bahin sa mensahe sa unang manulonda mao ang paghatag ug himaya sa Dios, nga nagrepresentar sa makita nga pagpadayag sa mga epekto sa pagkaon. Sa katapusan sa napulo ka adlaw, si Daniel ug ang tulo ka takus naghimaya sa Dios pinaagi sa ilang panagway sa lawas.

> And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Thus Melzar took away the portion of their meat, and the wine that they should drink; and gave them pulse. As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:15–17.

> Ug sa kataposan sa napulo ka adlaw ang ilang mga panagway makita nga labi pang matahum ug mas tambok sa unod kay sa tanang mga batan-on nga mikaon sa bahin sa kalan-on sa hari. Busa gikuha ni Melzar ang bahin sa ilang kalan-on, ug ang bino nga ilang pagaimnon; ug gihatagan sila ug mga liso. Mahitungod niining upat ka mga batan-on, gihatagan sila sa Dios ug kahibalo ug kahanas sa tanang pagtoon ug kaalam: ug si Daniel may salabutan sa tanang mga panan-awon ug mga damgo. Daniel 1:15–17.

The four children passed the first test of diet, which is where Adam and Eve fell, and which represented the first test Christ addressed immediately after His baptism. Christ’s baptism was the empowerment of the first message in his prophetic line. It empowered and endorsed the message proclaimed by the “voice in the wilderness”. Then, as with Daniel and the three worthies, Christ was tested upon diet for forty days, as was Daniel for ten days. Daniel and Christ were typifying the test of the hidden manna in the angel’s hand that descended on September 11, 2001. Two tests would follow for Christ, and for Daniel. The second test was where Daniel and the three worthies glorified God by their countenances. The test that followed the dietary test for Christ also represented glory.

Ang upat ka mga anak nakapasar sa unang pagsulay sa pagkaon, diin napukan si Adan ug si Eva, ug nga nagrepresentar sa unang pagsulay nga giatubang dayon ni Cristo human sa Iyang bautismo. Ang bautismo ni Cristo mao ang paghatag og gahum sa unang mensahe diha sa Iyang propetikong linya. Kini naghatag og gahum ug nagpaluyo sa mensahe nga gimantala sa “tingog sa kamingawan”. Unya, sama kang Daniel ug sa tulo ka takus, si Cristo gisulayan mahitungod sa pagkaon sulod sa kap-atan ka adlaw, maingon nga si Daniel gisulayan sulod sa napulo ka adlaw. Si Daniel ug si Cristo naghulagway sa pagsulay sa tinagong manna diha sa kamot sa manulonda nga mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001. Duha pa ka mga pagsulay ang mosunod alang kang Cristo, ug alang kang Daniel. Ang ikaduhang pagsulay mao ang dapit diin si Daniel ug ang tulo ka takus naghimaya sa Dios pinaagi sa ilang mga dagway. Ang pagsulay nga misunod sa pagsulay sa pagkaon alang kang Cristo nagrepresentar usab sa himaya.

> And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Matthew 4:3–8.

> Ug ang yawa miingon kaniya, Kon ikaw mao ang Anak sa Dios, sugoa kining bato nga mahimo nga tinapay. Ug si Jesus mitubag kaniya, nga nagaingon, Nahisulat, Nga ang tawo dili mabuhi sa tinapay lamang, kondili sa matag pulong sa Dios. Ug ang yawa, sa pagdala kaniya ngadto sa usa ka hataas nga bukid, nagpakita kaniya sa tanang gingharian sa kalibotan sulod sa usa ka gutlo sa panahon. Ug ang yawa miingon kaniya, Kining tanan nga kagahum ihatag ko kanimo, ug ang ilang himaya: kay kini gitugyan kanako; ug kang bisan kinsa nga buot ko ihatag ko kini. Busa, kon ikaw mosimba kanako, ang tanan maimo. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Pahilayo sa akong atubangan, Satanas: kay nahisulat, Magsimba ka sa Ginoo nga imong Dios, ug kaniya lamang magaalagad ka. Mateo 4:3–8.

After Christ passed the test of diet, Satan then offered the “glory” of all the kingdoms of the world, and Christ instead chose to glorify the King of all kings. Adam and Eve failed the first test, and immediately sought to hide their countenances with fig leaves, for they no longer demonstrated the glory of God, as represented by the robe of light they had previously worn. When Daniel and the three worthies passed the dietary test, they were then given “knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams.”

Human mapasar ni Cristo ang pagsulay bahin sa pagkaon, unya gitanyag ni Satanas ang “himaya” sa tanang gingharian sa kalibutan, ug si Cristo hinoon nagpili sa paghimaya sa Hari ibabaw sa tanang mga hari. Napakyas si Adan ug si Eva sa unang pagsulay, ug dihadiha nangita sila ug paagi sa pagtago sa ilang mga dagway pinaagi sa mga dahon sa igira, kay wala na nila mapadayag ang himaya sa Dios, ingon sa gilarawan sa bisti nga kahayag nga ilang gisul-ob kaniadto. Sa dihang napasar ni Daniel ug sa tulo ka mga takus ang pagsulay bahin sa pagkaon, unya gihatagan sila ug “knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams.”

They passed the second test, which was a visual test that had been administered by Melzar. In Millerite history, the second angel’s message marked the distinction between those who accepted and those who rejected the message of the “voice” crying in the wilderness, as represented by William Miller. Prophetically the Millerite movement then became the visible and only true horn of Protestantism, and those who rejected the message and movement became the daughters of Rome. They had chosen to eat the diet and drink the wine of Babylon, as opposed to the little book. At the end of three years, Daniel and the worthies were brought in to be judged by Nebuchadnezzar.

Nalampasan nila ang ikaduhang pagsulay, nga usa ka biswal nga pagsulay nga gipahigayon ni Melzar. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mensahe sa ikaduhang manulonda maoy nagtimaan sa kalainan tali sa mga midawat ug sa mga misalikway sa mensahe sa “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan, ingon nga girepresentahan ni William Miller. Sa paagi nga pinasikad sa tagna, ang kalihokan sa mga Millerite unya nahimong makita ug bugtong matuod nga sungay sa Protestante, ug kadtong misalikway sa mensahe ug sa kalihokan nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Ilang gipili ang pagkaon sa pagkaon ug pag-inom sa bino sa Babilonia, supak sa gamayng basahon. Sa kataposan sa tulo ka tuig, si Daniel ug ang mga takus gidala sa atubangan aron hukman ni Nabucodonosor.

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:18–21.

> Karon sa katapusan sa mga adlaw nga giingon sa hari nga sila pagadad-on ngadto kaniya, gidala sila sa punoan sa mga eunuko sa atubangan ni Nabucodonosor. Ug ang hari nakigsulti kanila; ug taliwala kanilang tanan walay hingkaplagan nga sama kang Daniel, Hananias, Misael, ug Azarias: busa nanindog sila sa atubangan sa hari. Ug sa tanang mga butang mahitungod sa kaalam ug salabutan nga gipangutana sa hari kanila, iyang hingkaplagan sila nga napulo ka pilo nga labi ka maayo kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga diha sa tibuok niyang gingharian. Ug si Daniel nagpadayon hangtod sa unang tuig ni hari Ciro. Daniel 1:18–21.

Daniel and the three worthies passed the test of “ten” days, and then were found to be “ten” times wiser than all the others when they passed their final exam/test.

Si Daniel ug ang tulo ka takus nga mga batan-on nakapasar sa pagsulay sulod sa “napulo” ka adlaw, ug unya hingkaplagan nga “napulo” ka pilo silang mas manggialamon kay sa tanan nga uban sa dihang nakapasar sila sa ilang katapusang pagsulay/pagsusi.

Daniel chapter one, is the first reference to the first angel’s message in the book that consists of the books of Daniel and Revelation. It possesses the identical characteristics as the first angel of Revelation chapter fourteen. It upholds the truth first mentioned in Revelation’s first verse, for Nebuchadnezzar gave a message to Ashpenaz, who in turn gave the message to Melzar, who then interacted with Daniel. The Father gave a message to Christ, who in turn gave the message to Gabriel, who then interacted with John.

Ang unang kapitulo sa Daniel mao ang unang paghisgot sa mensahe sa unang manulonda diha sa basahon nga naglangkob sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag. Kini nagbaton sa samang mga kinaiya sama sa unang manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Gipalig-on niini ang kamatuoran nga unang gihisgotan sa unang bersikulo sa Pinadayag, kay si Nabucodonosor mihatag ug mensahe kang Aspenaz, nga sa iyang bahin mihatag sa mensahe kang Melzar, nga unya nakig-uban kang Daniel. Ang Amahan mihatag ug mensahe kang Cristo, nga sa iyang bahin mihatag sa mensahe kang Gabriel, nga unya nakig-uban kang Juan.

The message that is conveyed, which is the message that is now being unsealed, identifies the communication process of the Father to His church. The first thing the Father chooses to identify for His church, is the three-step testing process of the three angels. God’s prophetic Word has very carefully detailed the process with several lines of prophecy, and also with the history of the Millerites. These truths are an essential element of the hidden manna that was in the angel’s hand, when he descended on September 11, 2001.

Ang mensahe nga gipahatid, nga mao ang mensahe nga karon ginabuksi na, nagpaila sa pamaagi sa pakigkomunikar sa Amahan ngadto sa Iyang iglesia. Ang unang butang nga gipili sa Amahan nga ipaila ngadto sa Iyang iglesia mao ang tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay sa tulo ka mga manulonda. Ang profetikanhong Pulong sa Dios maampingong gayud nga naglatid niini nga proseso pinaagi sa daghang mga linya sa tagna, ug usab pinaagi sa kasaysayan sa mga Millerite. Kining mga kamatuoran maoy usa ka mahinungdanong bahin sa tinagong manna nga diha sa kamot sa manulonda sa dihang mikunsad siya niadtong Septiyembre 11, 2001.

It is impossible to participate, and therefore to pass the second test, if you have not passed the first test. This truth was clearly represented in the history of Christ and the Millerites. Daniel chapter two is the second test, by which as Sister White states, “our eternal destiny will be decided.” She further states that it is the test we must “pass, before we are sealed.” That test is now almost finished.

Imposible ang pag-apil, ug busa ang pag-agi sa ikaduhang pagsulay, kon wala ka makaagi sa unang pagsulay. Kining kamatuoran tin-aw nga gihulagway diha sa kasaysayan ni Cristo ug sa mga Millerite. Ang Daniel kapitulo dos mao ang ikaduhang pagsulay, diin, sumala sa gipahayag ni Sister White, “our eternal destiny will be decided.” Siya dugang pa nga miingon nga kini mao ang pagsulay nga kinahanglan natong “pass, before we are sealed.” Kana nga pagsulay hapit na karon mahuman.

Daniel chapter two, is about the test of the image of the beast, and it is only fitting that the chapter is about a great image, and that it was only because Daniel had passed the dietary test, and been blessed with “ten times” more “understanding” and “wisdom” that he could recognize that test. As with the warning of the test in the writings of Ellen White, the image test in Daniel chapter two is a test representing life or death consequences.

Ang Daniel kapitulo dos, mahitungod sa pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap, ug angay lamang nga ang maong kapitulo mahitungod sa usa ka dakong larawan, ug nga tungod lamang kay si Daniel nakapasar sa pagsulay sa pagkaon, ug gipanalanginan og “napulo ka pilo” nga labaw nga “pagsabot” ug “kaalam” maoy nakaila siya niana nga pagsulay. Sama sa pasidaan mahitungod sa pagsulay diha sa mga sinulat ni Ellen White, ang pagsulay sa larawan sa Daniel kapitulo dos usa ka pagsulay nga nagrepresentar sa mga sangpotanan sa kinabuhi o kamatayon.

> For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Daniel 2:12, 13.

> Tungod niini ang hari nasuko ug nasuko pag-ayo, ug nagsugo sa paglaglag sa tanang manggialamon sa Babilonia. Ug migula ang sugo nga pagapatyon ang mga manggialamon; ug gipangita nila si Daniel ug ang iyang mga kauban aron pagapatyon. Daniel 2:12, 13.

There are a few other prophetic issues in Daniel chapter one we need to address, and we will continue with those issues in the next article.

Aduna pay pipila ka ubang mga isyung espirituhanong manalagnaon sa Daniel kapitulo uno nga kinahanglan natong hisgutan, ug ipadayon nato ang paghisgot nianang mga isyua sa sunod nga artikulo.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> “Nakita ko ang usa ka pundok nga nanindog nga bantayang maayo ug malig-on, nga walay gihatag nga pag-uyon niadtong mosulay sa pagbalda sa natukod nang pagtuo sa lawas. Gitamod sila sa Dios uban sa pag-uyon. Gipakita kanako ang tulo ka mga lakang—ang mensahe sa nahaunang anghel, sa ikaduhang anghel, ug sa ikatulong anghel. Miingon ang anghel nga nag-uban kanako, ‘Alaut siya nga maglihok sa usa ka bloke o magpalihok sa usa ka pino niini nga mga mensahe. Ang tinuod nga pagsabot niini nga mga mensahe maoy butang nga may labing dakong kahinungdanon. Ang kapalaran sa mga kalag nagasalig sa paagi sa ilang pagdawat niini.’ Gidala ako pag-usab paubos pinaagi niini nga mga mensahe, ug nakita ko kon unsa kamahal ang gibayad sa katawohan sa Dios alang sa ilang kasinatian. Kini naangkon pinaagi sa daghang pag-antus ug mapintas nga pakigbisog. Ang Dios maoy nagmando kanila matag lakang, hangtod nga Iyang gipahimutang sila ibabaw sa usa ka malig-on, dili matarog nga patukoranan. Nakita ko ang pipila ka mga tawo nga miduol sa patukoranan ug nagsusi sa pundasyon. Ang uban, uban sa pagmaya, dihadiha mitunob niini. Ang uban nagsugod sa pagpangita ug sayop sa pundasyon. Nangandoy sila nga adunay himuong mga kausaban, ug unya ang patukoranan mahimong labi pang hingpit, ug ang katawohan labi pang malipayon. Ang uban mikanaog gikan sa patukoranan aron susihon kini ug mipahayag nga kini sayop ang pagkatukod. Apan nakita ko nga hapit silang tanan nagpabilin nga malig-on ibabaw sa patukoranan ug nag-aghat niadtong mikanaog na aron undangon ang ilang mga reklamo; kay ang Dios mao ang Magtutukod, ug sila nakig-away batok Kaniya. Gisubli nila ang kahibulongang buhat sa Dios, nga maoy nagmando kanila ngadto sa malig-on nga patukoranan, ug sa panaghiusa ilang giyahat ang ilang mga mata ngadto sa langit ug pinaagi sa makusog nga tingog gihimaya ang Dios. Kini nakaapekto sa pipila niadtong nanagbagulbol ug mibiya sa patukoranan, ug sila uban sa mapaubsanon nga dagway mitunob pag-usab niini.”

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The [rending] of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “Gipahinumdoman ako pag-usab ngadto sa pagmantala sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pag-andam sa dalan ni Jesus. Kadtong nagsalikway sa pagpamatuod ni Juan wala makabenepisyo gikan sa mga pagtulon-an ni Jesus. Ang ilang pagsupak sa mensahe nga nagtagna sa Iyang pag-anhi nagbutang kanila sa kahimtang diin dili sila daling makadawat sa labing lig-on nga ebidensiya nga Siya mao ang Mesiyas. Gipangulohan ni Satanas kadtong nagsalikway sa mensahe ni Juan sa pagpadayon pa gayud sa ilang pagsalikway, aron isalikway ug ilansang sa krus si Cristo. Sa pagbuhat niini ilang gibutang ang ilang kaugalingon sa kahimtang diin dili sila makadawat sa panalangin sa adlaw sa Pentecostes, nga unta magtudlo kanila sa dalan ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang [pagkabiyak] sa tabil sa templo nagpakita nga ang mga Judiohong mga halad ug mga tulomanon dili na pagadawaton. Ang dakong Halad nahalad na ug gidawat na, ug ang Espiritu Santo nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, diin si Jesus misulod pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, aron ibubo ibabaw sa Iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa Iyang pagpasig-uli. Apan ang mga Judio gibilin sa hingpit nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta ilang maangkon bahin sa laraw sa kaluwasan, ug nagpadayon gihapon sila sa pagsalig sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga handog. Ang langitnong santuwaryo mipuli na sa yutan-ong santuwaryo, apan wala silay kahibalo sa maong kausaban. Busa dili sila makabenepisyo gikan sa pagpangamuyo ni Cristo didto sa balaang dapit.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “Daghan ang nagatan-aw uban sa kahadlok sa gilakwan sa mga Judio sa ilang pagsalikway ug paglansang kang Cristo; ug samtang ilang basahon ang kasaysayan sa Iyang makauulaw nga pag-abuso, naghunahuna sila nga nahigugma sila Kaniya, ug nga dili unta nila Siya ilimod sama sa gibuhat ni Pedro, ni ilansang Siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios nga nagabasa sa mga kasingkasing sa tanan, nagpasulay nianang gugma alang kang Jesus nga ilang giangkon nga gibati. Ang tibook langit nagtan-aw uban sa labing halalum nga pagtagad sa pagdawat sa mensahe sa unang manulonda. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma kang Jesus, ug nga nagpaagay ug mga luha sa ilang pagbasa sa sugilanon sa krus, nagbiaybiay sa maayong balita sa Iyang pag-anhi. Imbis nga dawaton ang mensahe uban sa kalipay, ilang gipahayag kini nga usa ka limbong. Gidumtan nila kadtong nahigugma sa Iyang pagpakita ug gipagula sila gikan sa mga iglesia. Kadtong misalikway sa unang mensahe dili makapahimulos sa ikaduha; ni nakapahimulos sila sa singgit sa tungang gabii, nga mao unta ang pag-andam kanila aron makasulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtoo ngadto sa labing balaan nga dapit sa langitnong santuwaryo. Ug pinaagi sa ilang pagsalikway sa duha ka nahaunang mga mensahe, ilang gipangitngit pag-ayo ang ilang salabutan aron dili na sila makakita ug kahayag diha sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga nagapakita sa dalan paingon sa labing balaan nga dapit. Nakita ko nga maingon sa mga Judio nga naglansang kang Jesus sa krus, ang mga iglesia nga iglesia-lang sa ngalan naglansang niining mga mensahe; busa sila walay kahibalo sa dalan ngadto sa labing balaan, ug dili sila makapahimulos sa pagpangamuyo ni Jesus didto. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang walay kapuslanan nga mga halad, ilang gihalad ang ilang walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan ni Jesus; ug si Satanas, nga nahimuot sa maong paglimbong, nagapakita ug relihiyosong kinaiya, ug nagadala sa mga hunahuna niining mga Cristohanong nagaangkon lamang ngadto sa iyang kaugalingon, nga nagabuhat uban sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, aron ipahugot sila sa iyang lit-ag.” Early Writings, 258–261.

Back to Articles