Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Traynta’y Singko

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

Pagpadayag sa Propetikong Balangkas: Ang Panabot ni William Miller ug ang Tulo ka Makagubaong mga Gahom nga Nagmando paingon sa Armagedon

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

Sa “panahon sa katapusan,” sa 1798, ang basahon ni Daniel, ug ilabina ang panan-awon nga gisimbolohan sa Suba sa Ulai, giablihan. Ang maong panan-awon nagpahibalo sa pagsugod sa paghukom nga masusi niadtong Oktubre 22, 1844. Ang bersikulo nga nahimong patukoranan nianang kamatuoran mao ang Daniel kapitulo otso, ug bersikulo katorse. Si William Miller, ang mensahero nga gipili aron makaila sa pag-abli sa mensahe, wala gayod hingpit nga makasabut sa tanang mga kamatuoran nga may kalabutan sa panan-awon, apan iyang natuman ang buluhaton nga gihatag kaniya.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Sa dihang gisugdan ni Miller ang iyang pagtuon sa pulong sa tagna, nasabtan niya ang pipila ka mga lagda sa paghubad sa tagna nga giila ug gitukod sulod sa Biblia. Kining mga lagda nahisulat ug nailhan ingon nga ang Mga Lagda sa Paghubad ni William Miller. Kining mga lagda giuyonan sa inspirasyon ug giila ingon nga mao ang mga lagda nga gamiton niadtong magamantala sa pagsugod sa ehekutibong paghukom diha sa balaod sa Domingo. Si Miller nagpamatuod nga gisugdan niya ang iyang pagtuon sa Biblia gikan sa sinugdanan sa Biblia ug mipadayon lamang siya sa unahan samtang nasabtan niya ang iyang ginahunahuna niadtong higayona. Gikan niining pamaagiha sayon makita nganong ang unang tagna sa panahon nga nailhan ni Miller, nga may kalabutan sa mensahe nga iyang pagailhon nga natuman sa 1844, mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Ang inspirasyon nagapahibalo kanato nga ang anghel nga si Gabriel, uban sa ubang balaang mga anghel, maoy nagmando sa hunahuna ni Miller, maingon nga si Gabriel maoy nagmando sa mga hunahuna ni Daniel, ni Juan nga tigpadayag, ug sa tanang mga manalagna sa Biblia; kay si Gabriel maoy gihatagan sa buluhaton nga giwala ni Satanas. Ang buluhaton ni Gabriel gisimbolohan diha sa unang ngalan ni Satanas, Lucifer, nga nagakahulogan ug magdadala sa kahayag. Si Gabriel maoy nagdala sa manalagnang kahayag ngadto kang Miller, ug sa pagtuman sa kahayag iyang gipresentar ang mensahe nga nagpahibalo sa pag-abli sa nagsusi nga paghukom niadtong Oktubre 22, 1844.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

Ang pagtan-aw pabalik nagtugot niadtong mga buot makasabot sa buluhaton ni William Miller sa pag-ila nga siya gihatagan ug pipila ka mga pagpanabot ngadto sa pulong sa tagna nga nahimong mga yawe alang sa iyang buluhaton sa pagtigom sa mensahe sa nagakahaduol nga paghukom. Usa niadtong mga yawe mao ang iyang pag-ila nga ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig sa tagnaong pag-aplikar. Ang usa pa mao ang usa ka tagnaong estruktura nga iyang gigamit aron ibutang ug ipahanay ang mga linya sa tagna nga iyang nadiskobrehan. Kana nga estruktura gibase sa duha ka satanikong gahum nga nagdala ug kalaglagan ngadto sa katawhan sa Dios ug sa santuwaryo sa Dios. Ang tanang mga nadiskobrehan ni Miller gibutang diha sa tagnaong estruktura nga nagrepresentar sa kasaysayan sa paganismo nga gisundan sa papalismo, nga sunod-sunod nga mitunob sa santuwaryo sa Dios ug sa katawhan sa Dios sukad sa panahon sa karaang Israel hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

Kana nga propetikong estruktura nagtugot kaniya sa tukmang pag-ila sa matag kamatuoran nga gikinahanglan aron mapalig-on ang Oktubre 22, 1844, ingon nga pagsugod sa paghukom. Apan kana nga kamatuoran may kinutoban, kay dili niya makita ang ikatulong gahum nga naglutos nga misunod sa paganismo ug papado diha sa propetikong kasaysayan. Dili kinahanglan alang kaniya nga makita kana nga kamatuoran, kay ang iyang buluhaton mao ang pagpahibalo sa Oktubre 22, 1844, ug ang kahayag mahitungod sa ikatulong gahum nga naglutos pagabuksan human niana nga petsa.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

May kalabotan sa paglinya sa iyang mga propetikong pagsabot ibabaw sa usa ka estruktura sa duha ka makalilisang nga gahom sa pagkalaglag sa paganong Roma, nga gisundan sa papal nga Roma, mao ang iyang pagsabot nga ang pulong nga gihubad ingon “ang adlaw-adlaw,” diha sa basahon ni Daniel, usa ka simbolo sa paganismo, ug/o sa paganong Roma. Ang pulong “tamid” nga gihubad ingon “ang adlaw-adlaw” gigamit ni Daniel sa lima ka higayon. Kanunay kini nga gigamit inubanan sa usa ka simbolo nga husto nga nasabtan ni Miller nga nagrepresentar sa papasiya. Ang simbolo sa papasiya nga kanunay nga motungha nga may kalabotan sa “ang adlaw-adlaw,” girepresentahan pinaagi sa duha ka simbolo. Bisan unsa nga paagiha, ang duha ka simbolo sa papal nga gahom, parehong nagaila sa papasiya, apan bisan pa niana, sa dihang gigamit ni Daniel ang pulong “tamid” nga gihubad ingon “ang adlaw-adlaw,” kini kanunay nga gigamit uban sa ug sa wala pa ang simbolo sa papasiya. Ang pagsabot ni Miller nga “ang adlaw-adlaw,” diha sa basahon ni Daniel, nahimong patukoranan sa estruktura nga iyang nakita nga nakabase sa duha ka makalilisang nga gahom sa pagkalaglag sa paganismo nga gisundan sa papalismo. Ang pag-ila ni Miller sa “ang adlaw-adlaw,” ingon nga paganismo diha sa basahon ni Daniel, gitagana nga mahimong usa ka dakong kontrobersiya sulod sa Adventismo, sugod sa ikaduhang henerasyon sa Adventismo, nga nagsugod niadtong 1888.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

Ang unang matagnaong kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller nga nahimong kabahin sa pagsabot sa Oktubre 22, 1844, mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, ug kini mao ang nahaunang natukod nga kamatuoran ni Miller nga gisalikway niadtong 1863. Kana nga pagsalikway nagsugod sa unang kaliwatan sa Adventismo, sa dihang sila misugod sa paglatagaw sa kamingawan sa Laodicea. Ang ikaduhang kaliwatan nagsugod sa Minneapolis General Conference niadtong 1888, ug sa mga sangputanan sa pagsukol nga nahitabo didto, ang satanikanhong buhat sa pagsalikway sa pag-ila ni Miller sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga paganismo nagsugod niadtong 1901. Ang husto nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw” wala hingpit isalikway hangtod human sa kamatayon sa babayeng manalagna, nga nagpaila nga ang panglantaw nga gipasiugda batok sa husto nga panglantaw ni Miller mahitungod sa “ang adlaw-adlaw” gidala sa “mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit.” Ang hingpit nga pagsalikway nahitabo sa ikatulong kaliwatan sa palibot sa 1931. Ang ikatulong kaliwatan nagsugod uban sa pagmantala sa libro ni W. W. Prescott, nga adunay ulohang, The Doctrine of Christ, diha-diha human sa 1919 Bible Conference. Niadtong 1919, ang ikatulong kaliwatan nagsugod ug mipadayon hangtod sa pagmantala sa libro nga Questions on Doctrine niadtong 1957.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

Human matukod ang buluhaton ni Miller ug mapatin-aw sa duha ka papan ni Habakkuk (ang 1843 ug 1850 nga mga pioneer chart), ang Ginoo dayon misugod sa pagpadayag sa kamatuoran nga may lain pa, usa ka ikatulong makalilisang nga gahum nga mosunod sa paganismo ug papalismo, nga usab magalutos sa katawohan sa Dios.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “Pinaagi sa paganismo, ug unya pinaagi sa Kapapahan, gigamit ni Satanas ang iyang gahum sulod sa daghang mga siglo sa paningkamot sa pagpala sa matinumanong mga saksi sa Dios gikan sa yuta. Ang mga pagano ug ang mga papista gimaneho sa mao rang espiritu sa dragon. Nagkalahi lamang sila niini: nga ang Kapapahan, samtang nagapakita nga nag-alagad sa Dios, maoy labi pang delikado ug mapintas nga kaaway. Pinaagi sa ahensiya sa Romanismo, gibihag ni Satanas ang kalibotan. Ang nag-angkon nga iglesia sa Dios nadala ngadto sa han-ay niining limbong, ug sulod sa kapin sa usa ka libo ka tuig ang katawhan sa Dios nag-antos ilalom sa kapungot sa dragon. Ug sa dihang ang Kapapahan, nga gihikawan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosanong sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao rang mapintas ug mapasipalahong buhat. Kining gahuma, ang ulahi nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbuloan sa usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa nating carnero. Ang mga mananap nga nag-una niini mitungha gikan sa dagat, apan kini mitungha gikan sa yuta, nga nagrepresentar sa malinawon nga pagtungha sa nasod nga gisimbuloan. Ang ‘duha ka sungay nga sama sa nating carnero’ tukmang nagrepresentar sa kinaiya sa Gobyerno sa Tinipong Bansa sa Amerika, sumala sa pagpahayag niini diha sa duha ka sukaranang prinsipyo niini, ang Republicanismo ug ang Protestantismo. Kining mga prinsipyo mao ang tinago sa atong gahum ug kauswagan ingon nga usa ka nasod. Kadtong unang nakakaplag ug dalangpanan sa mga baybayon sa Amerika nalipay nga nakaabot sila sa usa ka nasod nga gawasnon gikan sa mapahitas-ong mga pag-angkon sa poperiya ug sa malupigon nga paghari sa pagkahari. Naghukom sila sa pagtukod ug usa ka gobyerno ibabaw sa halapad nga patukoranan sa sibil ug relihiyosong kagawasan.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

Si Miller wala makakita sa ikatulong gahom nga naglutos, ug tungod niini ang iyang balangkas dili hingpit, bisan pa nga hingpit kining haum aron matuman ang iyang buluhaton. Gipaila ni Sister White nga si Miller mao ang pinili nga mensahero sa Dios, nga sa iyang buluhaton gipaila siya pinaagi ni Elias ug ni Juan Bautista, ug pinaagi ni Eliseo sa iyang pagkatawag ngadto sa iyang buluhaton, ug pinaagi ni Moises sa iyang kamatayon. Diyutay ra sa sagradong kasaysayan ang nakapadasig ug komentaryo nga nagaila nga ang mga manulonda naghulat sa daplin sa ilang lubnganan aron banhawon sila, apan mao kini ang komentaryo mahitungod kang Miller. Ang kamatuoran nga ang iyang buluhaton nalimitahan sa kasaysayan diin siya gibangon dili usa ka pagpasipala kang Miller, kondili yano lamang nga usa ka kinahanglanon nga ilhon, kon ang iyang buluhaton pagahisgotan diha sa matuod nga kahayag sa matagnaong Pulong sa Dios.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

Si Miller gihatagan ug piho, langitnong giya nga nagtugot kaniya sa pagtukod ug usa ka pamalandongong balangkas nga napasukad sa duha ka makalaglag nga gahum sa paganismo nga gisundan sa pagka-papal. Tungod niini, ang mga tagna nga nag-ila sa kasaysayan lapas sa kalaglagan nga nahimo niadtong duha ka gahum wala masabti ni Miller. Apan walay usa nianang mga sayop nga pagsabot ang nakaabot sa duha ka sagradong lamesa ni Habakkuk, diin ang mga patukoranan nga natukod pinaagi sa buluhaton ni Miller malinawng gihulagway pinaagi sa grapiko. Mao kini ang hinungdan ngano nga ang inspirasyon makahimo sa pagsulat mahitungod sa tsart sa 1843 nga kini gimandoan sa kamot sa Ginoo.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> “Gipakita kanako sa Ginoo nga ang tsart sa 1843 gimandoan pinaagi sa iyang kamot, ug nga walay bisan unsang bahin niini nga angay usbon; nga ang mga numero mao gayod ang iyang gusto nga mahitabo. Nga ang iyang kamot nagalutaw ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang iyang kamot gikuha.”

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Unya nakita ko, may kalabotan sa ‘Daily,’ nga ang pulong nga ‘sacrifice’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto; ug nga ang Ginoo maoy mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga mipahayag sa singgit sa takna sa paghukom. Sa dihang may panaghiusa pa, sa wala pa ang 1844, halos tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Daily;’ apan sukad sa 1844, diha sa kalibog, gidawat ang ubang mga panglantaw, ug ang kangitngit ug kalibog misunod.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ang mga kamatuoran nga gitigom ni Miller ubos sa pagmando sa mga manulonda gipangulohan sa Ginoo, ug sulod sa pag-apruba sa tsart sa 1843, gilakip sa inspirasyon nga ang pagsabot ni Miller nga ang “adlaw-adlaw” nagrepresentar sa paganismo husto. Lima ka higayon ang Hebreohanon nga pulong nga “tamid,” nga gihubad nga “ang adlaw-adlaw,” makita sa basahon ni Daniel, ug kanunay kini nagrepresentar sa relasyon tali sa duha ka naglaglag nga gahum sa paganismo nga gisundan sa papado.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

Ang pagsabot ni Miller sa “ang adlaw-adlaw,” ingon nga usa ka simbolo sa paganismo, hingpit gayod nga mahinungdanon sulod sa balangkas sa tagna nga iyang gigamit, kay ang sunod-sunod nga relasyon sa paganismo nga gisundan sa papalismo nahimong iyang basihanan sa pagpatakdo sa tanang mga tagna nga iyang gidala ngadto sa pagsabot.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

Sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1798, ang basahon ni Daniel giablihan na, ug ang pangunang teksto nga maoy giila ni Sister White ingon nga “sentral nga haligi” ug “pundasyon” sa kalihokang Adventista, mao ang Daniel kapitulo otso, ug bersikulo katorse.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Ang teksto sa Kasulatan nga labaw sa tanan nahimong pundasyon ug sentrong haligi sa pagtoo sa Adbiyento mao ang pahayag, ‘Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya hinloan ang balaang puloy-anan.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

Ang bersikulo katorse mao ang tubag sa bersikulo trese, ug ang tubag walay kahulogan kon walay konteksto sa pangutana.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nakadungog ako sa usa ka balaan nga nagsulti, ug may lain pang balaan nga miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtud anus-a ba ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa kalapasan sa pagkalaglag, nga gitugyan ang balaang puloy-anan ug ang panon aron pagatamakan? Ug siya miingon kanako, Hangtud sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

Kining duha ka bersikulo maoy simbolo sa pagdugang sa kahibalo nga nahimo sa dihang ang basahon ni Daniel gibuksan sa “panahon sa katapusan,” sa 1798. Ang bersikulo trese nagaila sa duha ka makapahimong awaaw nga mga gahum diin gipahimutang ni Miller ang iyang modelo sa tagna. Giila ni Miller ang “kanunay,” diha sa bersikulo trese, ingon nga paganismo, ug ang “paglapas sa pagkamingawa” ingon nga papismo. Importante nga ilhon nga ang modelo sa tagna nga gipaila kang Miller sa mga manulonda, giila diha sa duha ka bersikulo nga nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga miabut sa kasaysayan niadtong 1798. Apan si Miller wala tugoti sa pagtan-aw sa sunod nga gahum nga moabut sa entablado sa tagna ug maglutos sa katawohan sa Dios.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> “Nakita ko nga ang mananap nga may duha ka sungay adunay baba sa dragon, ug nga ang iyang gahum diha sa iyang ulo, ug nga ang sugo mogula gikan sa iyang baba. Unya nakita ko ang Inahan sa mga Bigaon; nga ang inahan dili mao ang mga anak nga babaye, kondili bulag ug lahi kanila. Naangkon na niya ang iyang adlaw, ug kini milabay na, ug ang iyang mga anak nga babaye, ang mga sektang Protestante, mao ang misunod nga misulod sa entablado ug mipakita sa mao rang hunahuna nga anaa sa inahan sa dihang gilutos niya ang mga balaan. Nakita ko nga maingon nga ang inahan nagakaminusan sa gahum, ang mga anak nga babaye nagakadaku, ug sa dili madugay ilang gamiton ang gahum nga kaniadto gigamit sa inahan.” Spalding and Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

Ang kawalay-kahimo ni Miller sa pagtan-aw sa ikatulong gahum nagpugos kaniya sa paghimo ug mga konklusyon nga yano lamang nga sayop. Giila ni Miller ang mananap gikan sa dagat sa Pinadayag trese ingon nga paganong Roma ug ang mananap gikan sa yuta ingon nga papang Roma. Ang iyang pag-aplikar sa Pinadayag kapitulo disi-siyete adunay usab sayop tungod sa iyang kawalay-kahimo sa pagtan-aw sa kasaysayang matagnaon nga milapad pa unta ngadto sa unahan sa ikaduhang makalilisang nga gahum sa papado. Tungod niini, sa dihang giila ni Miller ang Romanhong gahum diha sa tagna ni Daniel, iyang giisip kini ingon nga usa ka gahum nga miabot sa duha ka hugna. Kana tukma kaniadto ug tukma usab karon nga pag-aplikar, apan nakababag kini kaniya sa pagsabot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia ingon nga adunay bisan unsang moabot pa lapas sa ikaupat nga gingharian nga gilarawan sa Roma. Iyang nakita ug giila nga ang ikaupat nga gingharian sa Roma adunay duha ka hugna, nga girepresentahan ingon nga paganong Roma ug papang Roma, apan wala niya makita nga ang papang Roma mao usab ang ikalimang gingharian nga pagasundan sa ikaunom nga gingharian.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

Sa Daniel kapitulo dos, gidugtong sa mga Millerite ang mga elemento sa ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia uban sa ikaupat nga gingharian. Sa batakang lebel husto ang ilang pag-aplikar, apan dili kini hingpit, kay ang unang reperensiya sa mga gingharian sa tagna sa Biblia kinahanglan mouyon sa katapusang reperensiya sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, tungod kay si Jesus, ingon nga ang Alpha ug Omega, kanunay nga naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Ang ilang kawalay abilidad sa pagtan-aw sa kalainan sa duha ka nagsunod-sunod nga mga gingharian nakapahimong imposible alang kang Miller sa pag-ila nga ang Pinadayag kapitulo dose nag-ila sa paganismo (ang dragon), ug sa mapintas nga mananap sa dagat sa Pinadayag kapitulo trese ingon nga kapapahan (ang mananap) ug ang mananap sa yuta sa Pinadayag kapitulo trese ingon nga apostatang Protestantehonismo (ang mini nga manalagna).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

Si Miller wala makakita sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta ingon nga tulo ka sunod-sunod nga gingharian sa kapitulo dose ug trese sa Pinadayag, ug busa napugos siya sa iyang lohika sa pagtagna sa paghunahuna nga ang maong duha ka kapitulo dili usa ka sunod-sunod nga hulagway sa tulo ka mga gahum nga nagmando sa kalibotan paingon sa Armagedon. Ang kahayag nga gihatag kang Miller mao ang hingpit nga kahayag alang sa iyang kaliwatan, ug ang iyang kaliwatan gisulayan pinaagi nianang kahayag.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

Ang kahayag mahitungod sa tulo ka makapadasmag nga mga gahum (ang dragon, ang mapintas nga mananap, ug ang mini nga manalagna), gihatag sa Future for America sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1989. Ang pahayag sa Daniel nga giablihan pinaagi sa pagkapukan sa Unyon Sobyet sa katumanan sa Daniel kapitulo onse, ug bersikulo kwarenta mao ang kahayag sa ikatulong manulonda, samtang si Miller gihatagan sa kahayag sa nahaunang manulonda. Ang kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, nakita nga mao ang patukoranan ug sentral nga haligi sa kalihokan sa Future for America, ug ang bersikulo kwarenta, sa Daniel kapitulo onse, nagasumada nianang kahayag, maingon nga ang mga bersikulo trese ug katorse, sa Daniel kapitulo otso, nagsumada sa kahayag nga giablihan sa kalihokang Millerite.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ug sa panahon sa katapusan ang hari sa habagatan mosukol kaniya; ug ang hari sa amihanan moduol batok kaniya sama sa alimpulos, uban ang mga carro, ug uban ang mga magkakabayo, ug uban ang daghang mga sakayan; ug siya mosulod sa mga kayutaan, ug mobaha ug molabay. Daniel 11:40.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

Ang bersikulo nagaila sa usa ka gubat nga nagsugod sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, tali sa hari sa habagatan ug sa hari sa amihanan. Ang hari sa habagatan nagrepresentar sa walay-pagtuo nga Pransiya, nga maoy naghatag sa makamatay nga samad sa kapapahan nianang maong tuiga. Ang kapapahan dinhi girepresentar ingon nga hari sa amihanan. Ang Pransiya, sa pagtagna niadtong 1798, usa ka ikapulo sa napulo ka gingharian sa Daniel kapitulo siete. Kining napulo ka gingharian nagrepresentar sa paganong Roma, ug ang paganong Roma nagrepresentar sa dragon. Ang kapapahan (ang hari sa amihanan) nagrepresentar sa mananap. Ang bersikulo nagaila nga ang hari sa amihanan (ang kapapahan), nga gihatagan sa iyang makamatay nga samad sa sinugdanan sa bersikulo, sa katapusan manimalos batok sa hari sa habagatan (ang hari sa walay-pagtuo). Sa dihang nanimalos ang kapapahan, ang hari sa walay-pagtuo mibalhin na gikan sa nasod sa Pransiya ngadto sa panaghiusa sa Soviet Union. Ang Pransiya usa lamang ka nasod, apan sa dihang nanimalos ang kapapahan batok sa hari sa habagatan diha sa bersikulo, ang hari sa habagatan giila nga “mga nasod,” sama usab sa kanhing Soviet Union.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

Sa dihang ang hari sa amihanan (ang pagkapapa) mipanimalos, kini miuban ug “mga karwahe,” “mga mangangabayo,” ug “daghang mga sakayan.” Ang mga karwahe ug mga mangangabayo maoy mga simbolo sa kusog militar, ug ang mga sakayan maoy mga simbolo sa kusog pang-ekonomiya. Ang gahum nga naghimo ug dili balaang pakigsaad uban sa pagkapapa aron sa pagpukan sa Unyong Sobyet mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug ang duruha ka kalig-on sa Tinipong Bansa sa Amerika diha sa Pinadayag kapitulo trese giila ingon sa iyang abilidad sa pagpugos sa kalibotan sa pagdawat sa timaan sa awtoridad sa pagkapapa pinaagi sa gahum sa mga hinagiban ug sa ekonomiya. Ang mga tawo pagadid-an sa pagpalit o pagbaligya gawas kon aduna silay maong timaan, ug labut pa, kon walay maong timaan, ang mga tawo pagapatyon.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ang bersikulo kuwarenta direkta nga nag-ila sa dragon (ang hari sa habagatan), sa mapintas nga mananap (ang kapapahan), ug sa mini nga propeta (ang Tinipong Bansa sa Amerika). Ang patukoranan nga bersikulo alang sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989 nag-ila sa tulo ka mga makalilisang nga gahum nga nagmando sa kalibotan padulong sa Armagedon, maingon nga ang mga patukoranan nga bersikulo sa lihok sa mga Millerita nag-ila sa duha ka mga makalilisang nga gahum sa paganismo nga gisundan sa kapapahan.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

Ang bersikulo nagsugod pinaagi sa usa ka gubat tali sa hari sa habagatan ug sa hari sa amihanan. Sa sinugdanan sa bersikulo (1798), ang hari sa habagatan midaog, apan diha sa bersikulo, ang hari sa amihanan mobalos ug modaug ibabaw sa hari sa habagatan. Ang sinugdanan sa bersikulo nagtimaan sa gubat tali sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan, ug sa panapos nga bahin sa mensahe nga anaa sulod sa bersikulo, ang mao gihapong gubat tali sa mga hari sa amihanan ug habagatan gihulagway, apan uban sa sukwahi nga mga resulta. Ang sinugdanan nagtimaan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, ug ang panapos nga gubat nagtimaan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989. Ang bersikulo naglangkob sulod sa iyang sinulat nga pagpamatuod sa pirma nga Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

Ang tinuod nga kasaysayan sa bersikulo nagpadayon lapas sa pagkahugno sa Unyong Sobyet niadtong 1989, hangtod sa balaod sa Domingo sa bersikulo kap-atan ug usa. Sa balaod sa Domingo, ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa modernong Babilonia mapahigayon pinaagi sa usa ka sunod-sunod nga serye sa mga paspas nga hitabo. Busa ang bersikulo kap-atan nagsugod sa dihang ang makamatay nga samad gihatag niadtong 1798, ug ang bigaon sa Tiro hingkalimtan. Ang kasaysayan nga girepresentar sa bersikulo hingpit nga matapos sa balaod sa Domingo sa bersikulo kap-atan ug usa, diin ang makamatay nga samad naayo ug ang bigaon sa Tiro nahinumduman. Ang timaan sa sinugdanan ug katapusan nasulat dili lamang diha sa teksto nga makita sa bersikulo, kondili usab sa tibuok kasaysayan nga girepresentar sa bersikulo. Ang bersikulo nag-ila sa propetikong balangkas nga dili lamang natukod sa paganismo (ang dragon) ug papalismo (ang mananap), kondili nag-ila usab kini sa estruktura sa tulo ka makaguba nga mga gahum nga nagdala sa kalibotan ngadto sa Armagedon.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Ang propetikong balangkas ni Miller nagpahibalo sa pag-abot sa imbestigatibong paghukom sa Dios, ug ang propetikong balangkas sa Future for America nagpahibalo sa pag-abot sa ehekutibong paghukom sa Dios. Sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989, misugod ang usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay ug paghinlo sa dihang ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse gibuksan sa pagkatibulaag sa Soviet Union. Ang kalainan nga si Miller nakakita lamang sa paganismo ug sa papado, ug wala makakita sa apostatang Protestantehanon, kinahanglan masabtan aron sa hustong pagsabot sa panan-awon sa Suba sa Ulai nga gibuksan niadtong 1798.

We will continue that consideration in the next article.

Padayonon nato kana nga pagtagad sa sunod nga artikulo.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> “Wala na kitay panahon nga usikun. An makuri nga mga panahon yana aadto na ha atubangan naton. An kalibutan ginpapagios han espiritu han girra. Diri na maiha mahitatabo an mga tagna nga kahimtang han kagol-anan nga gin-unabi ha mga profesiya. An profesiya ha ikan-onse nga kapitulo han Daniel harani na gud han hingpit nga katumanan hito. Damu han kasaysayan nga nahitabo na sugad nga katumanan hini nga profesiya uuliton.”

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> “Sa ikakatloan nga bersikulo gihisgutan ang usa ka gahum nga ‘gikutlo ang mga bersikulo 30 hangtod katloan ug unom.’”

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “Ang mga panghitabo nga susama niadtong gihulagway niining mga pulonga mahitabo.” Manuscript Releases, numero 13, 394.

Back to Articles