Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Sixteen

Ang Basahon ni Joel ug Ang Iglesya sa Laodicea nga Seventh-day Adventist — Numero Dice-sais

Number Sixteen

Numero Sais}

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.

Pasayloa na daan tungod sa kadaghan sa mga pulong sa dili pa hisgutan ang pangunang hilisgutan. Buot ko nga ipahimutang ang pipila ka mga propetikong linya, nga mahinungdanong mga bahin sa lohika nga akong gamiton sa diha nga atong tagdon sa direkta ang basahon ni Joel. Gihisgutan ko na kaniadto nga ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “giputol” diha sa basahon ni Joel, nakakaplag sa iyang kagikan diha sa sakripisyal nga paagi sa pagpamatuod sa usa ka tugon sa mga adlaw ni Abraham.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> Pagmata kamo, kamong mga palahubog, ug panghilak; ug pagminatay, kamong tanan nga mga tig-inom ug vino, tungod sa bag-ong vino; kay kini giputol na gikan sa inyong baba. Joel 1:5.

The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’

Ang Hebreohanong pulong nga “putlon” mao ang H3772, ug kini usa ka unang-ugat nga nagpasabot ug ‘pagputol (sa gawas, paubos, o pagkabahinbahin); pinaagi sa implikasyon, paglaglag o pag-ut-ut; ilabina, paghimo ug pakigsaad (nga mao, paghimo ug alyansa o kasabotan, nga sa sinugdan pinaagi sa pagputol sa unod ug pag-agi taliwala sa mga tipik).’

I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.

Nasabtan ko nga ang depinisyon sa Strong’s sa “cut off,” nagtawag niini nga usa ka “primitive root,” sa gramatikal nga diwa. Bisan pa niana, ang pagputol nga nalangkit sa tugon ug kang Abraham nag-ila nga ang kahayag sa tugon nakadugtong sa pulong, ug kana nga kahayag gipadayag diha sa iyang primitibo nga makasaysayanong gamut. Ang “cut” sa konteksto sa kasaysayan sa tugon usa ka profetikanhong simbolo nga nakabasi sa iyang primitibong mga gamut, ug kini usab giila sa gramatika ingon nga usa ka primitive root.

The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.

Ang pahayag diha sa bersikulo singko dili lamang nagaila nga wala kanila ang mensahe sa ulahing ulan, nga gisimbolohan sa “bag-ong bino,” kondili usab nga sila, ‘niadtong higayona ug didto mismo,’ gisalikway isip katawhan sa pakigsaad sa Dios—usa ka katawhan sa pakigsaad nga nagsubay sa ilang “unang mga gamot” paingon kang Abraham.

The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.

Ang kaliwatan nga nangamatay didto sa kamingawan sulod sa kapin sa kap-atan ka tuig, misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham, nga nagakahulogan og amahan sa daghang mga nasod. Ang kaliwatan nga misulod sa Yutang Saad uban kang Josue, misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Ang mga Judio nga naglansang kang Cristo sa krus misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Ang mga Protestante nga migula gikan sa Mangitngit nga Kapanahonan, ug nga unya gisulayan ug gilabyan ingon nga pinili nga katawhang pinasakupan sa Dios niadtong 1844, misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Ang kalihokang Millerite Philadelphian nga misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Ang kalihokang Millerite Laodicean nga nagtukod pag-usab sa Jerico niadtong 1863, misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Ang iglesiang Laodicean Seventh-day Adventist nga isuka gikan sa baba sa Ginoo sa hapit nang umabot nga balaod sa Domingo misubay sa ilang sinugdanang gamot paingon kang Abraham. Kining tanan nga mga kaliwatan nagtuman na, o motuman pa, sa sambingay sa kaparrasan.

The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”

Ang mga palahubog diha sa Joel mamata aron mahibaloan nga sila gisalikway ingon nga katawohan sa Dios, ug nga wala kanila ang mensahe sa ulahing ulan. Busa ang kabaligtaran maoy tinuod. Kadtong giila ni Joel nga nagsul-ob sa “mga purongpurong sa himaya,” nan mosulod ngadto sa tugon, patik-an, ug ipataas ingon nga usa ka halad. Ang labing unang gipamatud-ang tugon tali sa Dios ug sa usa ka piniling katawohan nagsugod pinaagi sa mao rang “pagputol” nga gihulagway sa katapusang halad sa katawohan sa Dios, nga magsugod sa balaod sa Dominggo. Ang pagputol mao ang pagpabulag sa trigo ug sa mga bunglayon. Ang mga bunglayon pagasalikwayon ug igasalibay ngadto sa kalayo, ug ang trigo pagahugpongon ingon nga unang bunga nga halad nga trigo sa Pentecostes, nga unya ipataas, “sama sa unang mga tuig.”

There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.

Adunay upat ka mga dapit nga kasagarang gitudlo nga nagrepresentar sa pakigsaad ni Abraham. Sa Genesis dose si Abraham “gitawag” ug gihatagan sa saad nga himoon siya nga usa ka dakong nasod. Kini dili kabahin sa pakigsaad, apan mao kini ang pagtawag pinaagi sa usa ka saad. Niadtong tungora ang iyang ngalan mao pa si Abram, kay usa sa mga simbolo sa usa ka relasyon sa pakigsaad mao ang pag-ilis sa ngalan. Ang ngalan ni Abram giilis sa ikatulo sa upat ka mga lakang sa pakigsaad.

> For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.

> Kay sa diha nga ang Dios naghimo sa saad kang Abraham, tungod kay walay labaw pa kaniya nga iyang ikapanumpa, nanumpa siya pinaagi sa iyang kaugalingon, nga nagaingon, Sa pagkamatuod, sa pagpanalangin pagapanalanginan ko ikaw, ug sa pagpadaghan pagapadaghanon ko ikaw. Ug busa, sa human siya makalahutay nga mapailubon, nadawat niya ang saad. Kay ang mga tawo sa pagkatinuod manumpa pinaagi sa usa nga labaw, ug ang panumpa alang sa pagpamatuod maoy katapusan sa tanang paglalis alang kanila. Niini ang Dios, nga sa labi pang daghan buot magapakita sa mga manununod sa saad sa pagkadili mausab sa iyang tuyo, nagpamatuod niini pinaagi sa usa ka panumpa: Aron pinaagi sa duha ka mga butang nga dili mausab, diin dili gayod mahimo nga ang Dios mamakak, kita makabaton sa makusog nga paglipay, kita nga mikalagiw aron modangop ug mokupot sa paglaum nga gibutang sa atong atubangan: Kini nga paglaum maoy atong nabatonan ingon nga angkla sa kalag, luwas ug malig-on, ug nga mosulod ngadto sa sulod sa tabil; Diin ang mag-uuna misulod alang kanato, si Jesus, nga nahimong labawng sacerdote sa walay kataposan sumala sa laray ni Melchisedec. Hebreohanon 6:13–20.

The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.

Ang pagtawag mao ang saad sa Dios kang Abram, ug naghatag Siya ug ikaduhang saksi pinaagi sa “panumpa” nga misunod. Ang “panumpa” nga misunod may tulo ka bahin. Human sa pagtawag pinaagi sa usa ka saad, nga mao ang unang lakang, ang ikaduha, ikatulo, ug ikaupat nga mga lakang mao ang tinuod nga tulo-ka-bahin nga pakigsaad, sa Dios, uban sa usa ka piniling katawhan. Sa Genesis kinse pormal nga “nagputol” (nagpahimutang) ang Dios sa pakigsaad pinaagi sa usa ka makabungog nga rituwal diin ang Dios lamang ang miagi sa taliwala sa pinikas nga mga mananap, nga walay kondisyon nga nagsaad sa yuta alang sa mga kaliwatan ni Abraham. Ang Yutang Saad gihulagway ingon nga usa ka yuta tali sa duha ka mga suba; ang suba sa Egipto ug ang suba nga Euphrates. Ang unang lakang sa tulo-ka-bahin nga pakigsaad naglakip sa usa ka tuwirang paghisgot sa mahimoonong simbolismo sa duha ka mga suba, ug sa tanan nga nahisumpay nianang simbolo. Sa dihang ang inspirasyon nagtudlo sa mga suba nga Ulai ug Hiddekel ingon nga mga panghitabo nga anaa karon sa proseso sa katumanan, kadtong duha ka mga suba gihulagway na sa tipo sa propesiya ni Abram. Ang kahimtang anaa tali sa duha ka mga suba ni Abram, nga sa dihang ipahiusa uban sa duha ka mga suba ni Daniel mahimong upat ka mga suba, kay ang tingog ni Cristo mao ang tingog sa daghang mga tubig.

> In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.

> Niadtong maong adlawa ang Ginoo naghimo ug tugon uban kang Abram, nga nagaingon: Sa imong kaliwat gihatag Ko kining yutaa, sukad sa suba sa Egipto hangtod sa dakong suba, ang suba sa Eufrates: ang mga Kenhanon, ug ang mga Kenizihanon, ug ang mga Kadmonhanon, Ug ang mga Hetehanon, ug ang mga Perisihanon, ug ang mga Repaim, Ug ang mga Amorehanon, ug ang mga Canaanhanon, ug ang mga Gergasehanon, ug ang mga Jebusehanon. Genesis 15:18–21.

The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.

Ang yuta nga gisaad kang Abram mao ang tibook kalibotan nga girepresentahan sa napulo ka mga hari sa kataposang mga adlaw, samtang sa unang mga adlaw sa tugon kini gilista ingon nga napulo ka mga banay, dili mga hari. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo makig-away batok sa tibook kalibotan. Ang kalibotan unya maapil sa proseso sa pagsulay sa pagpatuman sa pagsimba sa Domingo pinaagi sa usa ka pangkalibotang panggamhanan ubos sa pagmando sa mapulang ihalas nga bigaon sa Pinadayag 17, nga nagahari ibabaw sa napulo ka mga hari sa yuta. Diha kang Abram, ang simbahan ug estado nga simbolo sa dagway sa mananap girepresentahan sa suba sa Egipto, usa ka simbolo sa pagdumala sa estado, ug sa suba sa Babilonia, usa ka simbolo sa pagdumala sa simbahan.

> After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,

> Human niining mga butanga, ang pulong sa Ginoo miabut kang Abram diha sa usa ka panan-awon, nga nagaingon,

> Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.

> Ayaw kahadlok, Abram: ako mao ang imong taming, ug ang imong daku kaayong ganti.

> And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,

> Ug si Abram miingon, Ginoong Dios, unsa man ang ihatag mo kanako, kay ako magapadayon nga walay anak, ug ang piniyalan sa akong panimalay mao kining si Eliezer sa Damasco? Ug si Abram miingon, Tan-awa, wala mo ako hatagi ug kaliwat; ug, ania karon, ang natawo sa akong balay mao ang akong manununod. Ug, tan-awa, ang pulong sa Ginoo miabot kaniya, nga nagaingon,

> This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.

> Kini dili mao ang imong manununod; kondili kadtong magagikan sa imong kaugalingong tiyan mao ang imong manununod. Ug siya gidala niya sa gawas, ug miingon: Tan-awa karon ngadto sa langit, ug isipa ang mga bitoon, kon arang ka ba nga maihap mo sila; ug miingon siya kaniya: Ingon niana ang imong kaliwatan.

> And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,

> Ug siya mituo sa Ginoo; ug giisip kini alang kaniya nga pagkamatarong. Ug siya miingon kaniya,

> I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.

> Ako mao ang Ginoo nga nagpagula kanimo gikan sa Ur sa mga Caldeo, aron ihatag kanimo kining yutaa aron imong mapanunod.

> And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,

> Ug siya miingon, Ginoong Dios, pinaagi sa unsa mahibaloan ko nga mapanunod ko kini? Ug siya miingon kaniya,

> Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.

> Pagdad-a kanako ug usa ka dumalaga nga baka nga may tulo na ka tuig, ug usa ka baye nga kanding nga may tulo na ka tuig, ug usa ka karnero nga may tulo na ka tuig, ug usa ka tukmo, ug usa ka salampati nga nati.

> And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,

> Ug gikuha niya kining tanan ug gibahin kini sa tunga, ug gibutang ang matag tipik nga nag-atubang sa usa ug usa; apan ang mga langgam wala niya bahin-bahina. Ug sa dihang ang mga langgam sa kahanginan mikunsad ibabaw sa mga patayng lawas, gipapahawa sila ni Abram. Ug sa dihang nagasalop na ang adlaw, usa ka halalum nga pagkatulog miabot kang Abram; ug, ania karon, usa ka makahahadlok nga dakung kangitngit mitabon kaniya. Ug Siya miingon kang Abram,

> Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.

> Hibaloi gayud nga ang imong kaliwat mahimong dumuloong sa usa ka yuta nga dili ila, ug sila magaulipon kanila; ug sila pagaantoson nila sulod sa upat ka gatus ka tuig; Ug usab kanang nasora nga ilang pagaulipnan, akong hukman: ug sa ulahi manggula sila nga may dakong bahandi.

> And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.

> Ug ikaw moadto ngadto sa imong mga ginikanan diha sa kalinaw; ikaw ilubong sa usa ka maayong pagkatigulang.

> But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.

> Apan sa ikaupat nga kaliwatan sila mobalik dinhi pag-usab; kay ang kasal-anan sa mga Amorihanon wala pa mapuno.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.

> Ug nahitabo, nga sa dihang misalop na ang adlaw, ug miitom na, ania karon, usa ka nag-aso nga hudno, ug usa ka nagdilaab nga lamparahan nga miagi taliwala niadtong mga tipik. Genesis 15:1–17.

The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.

Ang Usa nga magamando kang Moises ug sa mga anak sa Israel ingon nga usa ka haligi nga kalayo sa gabii ug usa ka panganod sa adlaw miagi taliwala niadtong mga “giputol” nga mga bahin ingon nga usa ka nag-aso nga hudno ug nagdilaab nga suga.

> And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.

> Ug ang Ginoo nag-una kanila sa maadlaw pinaagi sa usa ka haligi nga panganod, aron sa paggiya kanila sa dalan; ug sa gabii pinaagi sa usa ka haligi nga kalayo, aron sa paghatag kanila ug kahayag; aron makalakaw sila sa maadlaw ug sa gabii: Wala niya kuhaa ang haligi nga panganod sa maadlaw, ni ang haligi nga kalayo sa gabii, gikan sa atubangan sa katawohan. Exodo 13:21, 22.

The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.

Ang nagdilaab nga lampara ug ang nagsigà nga hudno naghulagway sa haligi sa panganod o sa kalayo ug nagrepresentar sa usa ka propetikanhong bahin sa unang lakang, sa tulo ka mga lakang nga nalangkit sa pagpatindog sa Dios sa pakigsaad uban kang Abram. Ang kapitulo nagsugod sa mga pulong, “Ayaw kahadlok,” kay ang mensahe sa unang manulonda mao ang pagkahadlok sa Dios, ug kadtong sama kang Abram nga nahadlok sa Dios, dili na kinahanglan mahadlok sa Dios. Adunay duha ka matang sa kahadlok, tungod kay adunay duha ka matang sa mga tawo.

Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.

Sa dugang nga bahin sa pahayag sa tugon, si Abram mituo sa Dios ug kini giisip ngadto kaniya nga pagkamatarung. Ang tulo ka mga manulonda kaangay sa buluhaton sa Balaang Espiritu sumala sa gipadayag ni Juan nga nagtudlo nga ang Balaang Espiritu nagapamatuod mahitungod sa tulo ka mga butang: sala, pagkamatarung, ug paghukom. Kining mga kinaiya nagkatakdo sa tulo ka mga manulonda, busa human ang kahadlok sa Dios mapadayag diha sa pahayag sa tugon, dayon maila ang ikaduhang lakang nga mao ang pagkamatarung, ug kini sundan sa pagpahibalo sa paghukom, nga mao ang ikatulong buluhaton sa Balaang Espiritu, ug ang mensahe sa ikatulong manulonda. Ang unang lakang sa tugon naghulagway sa mensahe sa unang manulonda, nga sa kanunay usa ka fractal sa tanang tulo ka mga mensahe. Ang tulo ka mga lakang sa proseso sa tugon nagrepresentar sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse.

After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.

Human si Abram nga matarong, nga nagtimaan sa ikaduhang manulonda, siya nag-andam ug usa ka halad, kay ang halad giandam diha-diha sa wala pa ang ikatulong lakang sa paghukom. Kana nga halad nagrepresentar sa halad sa mga Levihanon sa Malakias 3 nga gipataas ingon nga usa ka bandila. Maingon nga ang tulo ka yugto nga tagkap-atan ka tuig sa kinabuhi ni Moises nagrepresentar sa mga mensahe sa tulo ka manulonda, ang unang kap-atan ka tuig ni Moises naglangkob sa tanang tulo ka lakang sa mensahe sa tulo ka manulonda.

Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.

Ang sinugdanan sa pagpamatuod ni Moises anaa sa iyang mga ginikanan nga may kahadlok sa Dios, (ang unang lakang), ug gisundan kini sa usa ka makita nga pagsulay. Ang ikaduhang lakang naglakip usab sa usa ka makita nga pagsulay, sama sa nahitabo sa Daniel kapitulo uno, sa dihang si Daniel una nga nahadlok sa Dios ug mibalibad sa pagkaon sa pagkaon sa Babilonia, ug unya gisulayan pinasikad sa iyang panagway sa lawas. Unya alang kang Daniel mao kini ang ikatulong pagsulay tulo ka tuig sa ulahi pinaagi ni Haring Nabucodonosor, usa ka simbolo sa hari sa amihanan ug sa balaod sa Dominggo, nga mao ang mensahe sa ikatulong manolunda.

Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.

Ang mga ginikanan ni Moises may kahadlok sa Dios, gibutang siya nila sa usa ka arka diha sa tubig ug ang anak nga babaye ni Paraon gidala sa pagtan-aw sa kahimtang, ug unya mihukom pabor sa pagluwas sa bata. Ang sinugdanan sa kinabuhi ni Moises maoy usa ka hulagway sa tugon nga gihimo sa Dios uban sa katawhan, ug unya pinaagi kang Moises, ang Dios usab naghimo ug tugon uban sa usa ka piniling nasod nga gipili gikan sa katawhan. Ang tugon ni Noe uban sa katawhan nagrepresentar sa dakong panon ug ang tugon ni Moises uban sa usa ka piniling katawhan mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang halad nga pagahimoon unta ni Abram aron sa pagpamatuod sa tugon nagdala sa timaan sa tugon ni Noe, maingon usab kang Moises nga nagtuman sa tagna ni Abram daghang mga siglo sa ulahi.

The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.

Ang halad naglangkob sa lima ka nagkalainlaing mananap: usa ka tulo ka tuig nga dumalaga nga baka, usa ka tulo ka tuig nga kanding nga baye, usa ka tulo ka tuig nga karnero nga lake, usa ka tukmo, ug usa ka nati nga salampati. Ang mga langgam gibiyaan nga bug-os, ug ang dumalaga nga baka, ang karnero nga lake, ug ang kanding nga baye “gibahin” ngadto sa duruha. Ang halad nagtimaan sa pagpataas sa usa ka bandila sa katapusang mga adlaw ingon nga usa ka makita nga pagsulay alang sa katawhan. Ang makita nga ilhanan alang sa anak nga babaye ni Paraon mao ang masuso nga si Moises diha sa arka. Ang arka gisimbolohan sa walo ka mga kalag diha sa arka. Ang gidaghanon nga “walo” natukod ingon nga usa sa mga propetikong kinaiya sa bandila sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Sa dihang imong palandungon ang lima ka halad nga mananap ug bahinon ang tulo ngadto sa duruha, nan ang imong halad naglangkob sa walo ka bahin, sumala sa gipatipikohan ni Noe, ug dayon gipamatud-an diha sa halad ni Abram.

Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.

Kining lima ka mananap, sa dihang gibahin sumala sa gimando sa Dios, nagrepresentar sa gidaghanon nga “walo,” ug sa pagbuhat niana, nagrepresentar sila niadtong mga kalag sa katapusan sa kalibotan nga gilantaw daan pinaagi sa “walo” ka mga kalag didto sa arka. Ang timaan sa sirkunsisyon, nga mao ang ikaduhang lakang sa tulo-ka-bahin nga pakigsaad ni Abram, pagabuhaton unta sa “ikawalong” adlaw human sa pagkatawo, ug ang maong tulumanon gipulihan pinaagi sa bautismo, nga naglarawan sa pagkabanhaw ni Cristo nga nahitabo sa “ikawalong” adlaw. Ang gidaghanon nga “walo” usa ka natukod nang kinaiyang ilhanan sa mga pakigsaad ni Noe ug ni Moises, ug sila nagalarawan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga igaalsa ingon nga halad nga bandila, ug nga mao ang “ikawalo” nga gikan sa pito.

Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.

Kining lima ka mananap nagrepresentar sa lima ka maalamong ulay, nga gihulagway pinaagi sa “walo” diha sa arka, motabok gikan sa usa ka daang kalibotan ngadto sa usa ka bag-ong kalibotan—nga dili makakita sa kamatayon.

Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.

Ang halad ni Abram maoy usa ka putli nga halad, kay ang tanang mananap sa halad maoy mga mananap nga hinlo, ug sa tingub sila nagrepresentar sa nag-unang mga mananap nga gigamit alang sa mga halad-nga-sinunog sa kinatibuk-an. Ang mensahe sa unang manulonda naglakip sa sugo sa pagsimba sa Magbubuhat, ug ang nag-unang mga mananap nga halad sa serbisyo sa santuwaryo nga igapahimutang sa dihang matuman ang tagna ni Abram sa panahon ni Moises gipahimutang ingon nga mga halad sa pagsimba, samtang sa samang higayon nagtimaan usab sa tawag sa unang manulonda sa pagsimba sa Magbubuhat.

Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.

Ang bersikulo napulogwalo sa hayag nag-ingon, “Niadtong adlawa ang Ginoo naghimo ug tugon uban kang Abram.” Kana nagtimaan sa una sa tulo ka mga lakang nga nagpatipo sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse. Ang lakang sa tugon diha sa Genesis kinse nagrepresentar sa mensahe sa nahaunang manulonda sa Pinadayag katorse, nga gisundan sa ikaduhang manulonda, nga gitipo pinaagi sa ikaduhang lakang sa tugon ni Abram nga makita sa Genesis disiyesiyete.

In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.

Sa ikaduhang lakang, ang ngalan ni Abram giusab ngadto kang Abraham. Ang Abram nagpasabot og “ang amahan ginabayaw,” ug ang Abraham nagpasabot og “ang amahan sa daghang mga nasud.” Sa pagtawag kang Abram, gihatag ang saad sa pagkahimong usa ka dakung nasud, apan ang saad wala mapalig-on hangtod nga ang ngalan ni Abram giusab. Unya nahimo siya nga unang amahan sa usa ka piniling katawhan sa tugon. Ang sunod nga lakang nagsimbolo sa mensahe sa ikatulong manulonda sa dihang gisulayan si Abraham bahin sa paghalad kang Isaac, nga nagsimbolo sa krus, nga nagsimbolo sa Oktubre 22, 1844, nga nagasimbolo sa balaod sa Domingo—nga mao ang mensahe sa ikatulong manulonda. Kadtong ikatulong lakang sa tugon natuman sa ikakaluhaan ug duha sa Oktubre niadtong 1844, ug kini gipakita diha sa Genesis 22.

In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.

Sa ikaduhang lakang, nga mao ang mensahe sa ikaduhang manulonda, diin giilisan ang ngalan ni Abram, ang rito sa sirkunsisyon gitukod ingon nga “ilhanan” sa usa ka katawhan sa tugon ug sa ilang relasyon ngadto sa Dios. Diha sa kasaysayan sa mensahe sa ikaduhang manulonda nga ang katawhan sa Dios pinatikan. Sila gibayaw ingon nga usa ka bandila sa mensahe sa ikatulong manulonda nga girepresentahan sa balaod sa Dominggo, apan sila pinatikan sa yugto sa wala pa ang balaod sa Dominggo, nga sa kasaysayan sa mga Millerita mao unta ang hapit na sa wala pa misirado ang pultahan niadtong Oktubre 22, 1844.

The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.

Mao usab kini ang tinuod mahitungod sa tulo ka mga sugo sa paggula gikan sa Babilonia nga nagsugod sa 2300-ka-tuig nga tagna, nga natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844. Ang templo nahuman sa panahon sa kasaysayan sa ikaduhang sugo, human sa nahauna, apan sa wala pa ang ikatulo. Ang mga patukoranan gibutang sa panahon sa nahaunang sugo ug ang building sa templo nahuman sa kasaysayan sa ikaduhang sugo. Ang ikatulong sugo sa 457 BC nagsugod sa 2300 ka tuig, samtang ang maong sugo mismo mibalik sa nasodnong pagkagamhanan ngadto sa mga Judio. Sa ikatulong waymark usa ka gingharian ang mapatindog, sumala sa girepresentahan sa pagpahiuli sa nasodnong pagkagamhanan sa ikatulong sugo ug sa pagpataas sa madaugong iglesia ingon nga usa ka bandila sa Sunday law.

The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.

Ang ikatulong sugo nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong manulonda ngadto sa kasal niadtong Oktubre 22, 1844. Ang pangasaw-onon nagaandam sa iyang kaugalingon sa dili pa ang kasal, dili sa mismong kasal. Ang pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo matuman diha-diha sa dili pa ang balaod sa Domingo sulod sa yugto sa panahon nga sa propesiya girepresentahan ingon nga pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap. Gipahibalo kita nga ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap mao ang pagsulay nga kinahanglan natong malabyan sa dili pa mosira ang panahon sa grasya.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “Gipakita sa Ginoo kanako sa tin-aw nga paagi nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay; kay kini mao ang mahimong dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, nga pinaagi niini pagahukman ang ilang walay-kataposang kapalaran. Ang imong baruganan maoy usa ka naglibog nga pagsagol sa mga dili managkauyon nga mga butang, mao nga pipila lamang ang malimbongan.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Diha sa Pinadayag 13 kini nga hilisgutan tin-aw nga gipadayag; [Pinadayag 13:11–17, gikutlo].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Mao kini ang pagsulay nga pagaadtoan sa katawohan sa Dios sa dili pa sila timrihan. Ang tanan nga nagpamatuod sa ilang pagkamaunongon ngadto sa Dios pinaagi sa pagtuman sa Iyang balaod, ug sa pagdumili sa pagdawat sa usa ka mini nga igpapahulay nga adlaw, mahiusa ilalom sa bandila sa Ginoong Dios nga si Jehova, ug makadawat sa timri sa buhing Dios. Apan kadtong mosugot sa kamatuoran nga langitnong gigikanan ug modawat sa Dominggong igpapahulay nga adlaw, makadawat sa marka sa mananap.” Manuscript Releases, tomo 15, 15.

The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.

Ang pultahan sirado niadtong Oktubre 22, 1844, nga nagatipo sa siradong pultahan sa balaod sa Domingo. Si Sister White nag-ingon nga ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap mao ang pagsulay nga kinahanglan natong maagian “sa dili pa” ang panahon sa pagsulay mosira, ug siya usab nag-ingon nga kana nga pagsulay mao ang dapit diin pagahukman ang atong walay katapusang kapalaran. Sa dili pa ang balaod sa Domingo, ang pangasaw-onon nag-andam sa iyang kaugalingon, ug kini nagkinahanglan sa husto nga bisti sa kasal, usa ka bisti nga pagaputlion pinaagi sa mga nagaputli nga kalayo sa Mensahero sa Pakigsaad. Ang patik igabutang sa dili pa ang kasal, ug unya ang kasal mahitabo sa balaod sa Domingo.

Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.

Gipaila ni Sister White nga ang pagpamatuod mao ang pagkalig-on diha sa kamatuoran, sa hunahuna ug sa espiritu. Dugang pa, iyang gipaila nga ‘sa dihang’ mapamatud-an na ang katawohan sa Dios, ‘unya’ moabot ang pag-uyog sa mga paghukom sa Dios. Ang pag-uyog mao ang mga paghukom nga magsugod sa linog sa Pinadayag onse, nga mao ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.

Ang templo sa mga Millerita natapos sa Tunga-tungang Singgit, nga nagpakaila nga ang timri gibutang sa wala pa ang ikatulong waymark sa paghukom. Sa tugon ni Abraham, ang ikatulong lakang sa paghukom mao si Isaac sa Bukid sa Moriah, nga naghulagway dili lamang kang Cristo ibabaw sa krus, kondili usab sa paghalad sa mga Levita diha sa Malakias tres.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.

> Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug maghihinlo sa salapi; ug iyang pagahinloan ang mga anak ni Levi, ug putlion sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarong. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong kahimut-an ngadto sa Ginoo, sama sa mga adlaw sa karaan, ug sama sa unang mga tuig.

> And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.

> Ug moduol Ako kaninyo aron sa paghukom; ug Ako mahimong madali nga saksi batok sa mga salamangkero, ug batok sa mga mananapaw, ug batok sa mga bakakon nga nanumpa, ug batok sa mga nagdaugdaug sa sinuholan pinaagi sa pagpugong sa iyang suhol, sa balo, ug sa ilo, ug sa mga nagtalikod sa dumuloong gikan sa iyang katungod, ug wala mahadlok Kanako, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Malakias 3:3–5.

After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.

Human sa proseso sa paghinlo, ang halad “unya” mahisama sa mga adlaw sa karaan, ug ang halad giandam sa panahon sa katapusang buhat sa paghukom, kay niadtong panahona ang mga Levihanon nga nahinloan ug giandam ingon nga halad, gitandi sa mga buang nga ulay nga batok kanila si Cristo mahimong usa ka “matulin nga saksi.” Ang “matulin nga saksi” mao ang “matinumanong saksi ngadto sa iglesia sa Laodicea,” nga naglabay kang Shebna sama sa usa ka bola ngadto sa halapad nga kapatagan, ug nga nagbuga pinaagi sa kusog nga pagsuka sa mga taga-Laodicea gikan sa Iyang baba. Ang pagbulag sa trigo ug sa mga sagbot mahimong matulin, kay ang katapusang mga lihok maoy mga maliksi nga lihok. Kana nga matulin nga mensahero mao Siya nga sa kalit moanhi sa Iyang templo diha sa Malakias tres.

The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.

Ang pagpataas sa halad diha sa Malakias “ingon sa mga adlaw sa karaan,” mao ang pagpataas sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo; mao kini ang pagpataas sa halad nga duha ka tinabyog nga tinapay sa Pentecostes; mao kini ang pagpataas sa bitin ibabaw sa poste didto sa kamingawan; mao kini ang pagpataas kang Cristo diha sa krus ug mao usab kini ang pagpataas kang Shadrach, Meshack ug Abednego diha sa hudno nga nagdilaab uban kang Cristo samtang ang tibook kalibutan nahibulong ug natingala; mao kini ang pagmantala sa tsart sa 1843, ug ang gituyo nga katuyoan alang sa tsart sa 1850.

It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.

Diha sa ikaduhang lakang sa pakigsaad ni Abraham nga ang ritwal sa sirkunsisyon gitukod ug gipahamtang, ug sa ingon nahimong timaan sa pakigsaad. Si Abraham, dili sama kang Moises, gilayon nga nagsirkunsidar kang Isaac, aron sa dihang iyang ihalad siya sa ikatulong lakang, si Isaac magarepresentar sa timaan. Kining timaan sa ulahi ilisan pinaagi sa bautismo, nga silang duha nagahatag ug duha ka mga saksi sa timaan sa krus.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.

> “Unsa ang patik sa buhing Dios, nga gibutang sa mga agtang sa Iyang katawhan? Kini usa ka timaan nga mabasa sa mga manulonda, apan dili sa mga mata sa tawo; kay ang manlalaglag nga manulonda kinahanglan makakita niining timaan sa pagtubos. Ang maalamong hunahuna nakakita sa ilhanan sa krus sa Kalbaryo diha sa gisagop sa Ginoo nga mga anak nga lalake ug mga anak nga babaye. Ang sala sa paglapas sa balaod sa Dios gikuha na. Sila nagsul-ob sa bisti sa kasal, ug masinugtanon ug matinumanon sila sa tanang mga sugo sa Dios.” Manuscript Release, numero 21, 51.

In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?

Sa unang lakang sa tugon sa kasabutan diha sa Genesis 15, giila ang usa ka tagna sa panahon nga 400 ka tuig sa pagkaulipon, ug giila ni Pablo ang maong sama nga yugto ingon nga 430 ka tuig. Ang pag-ihap ni Pablo nagsugod sa pagtawag diha sa Exodo 12, kay giapil niya ang panahon sa pagpuyo ni Abram ingon nga lumalangyaw. Sa maampingong pagtagad, ang upat ka gatus ka tuig may kalabutan sa traynta ka tuig ingon nga usa ka simbolo nga gipadayag ni Pablo, ug ang upat ka gatus ka tuig nga gipadayag ni Abram maoy laing simbolo. Busa, unsa man ang girepresentar sa yugto nga upat ka gatus ka tuig, ug unsa man ang girepresentar sa yugto nga upat ka gatus ug traynta ka tuig, ug unsa man ang girepresentar sa traynta ka tuig?

The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.

Ang mga eskolar tukma nga nagpakita nga ang upat ka gatos ug katloan ka tuig mahimong bahinon ngadto sa duha ka yugto nga tagsa ka duha ka gatos ug kinse ka tuig; ang unang yugto walay pagkaulipon ug pagkaulipin, ug ang ikaduhang yugto mao ang pagkaulipin.

Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.

Si Abraham misulod sa Canaan sa edad nga 75, ug si Isaac natawo sa dihang si Abraham 100 anyos na (25 ka tuig ang milabay). Si Jacob natawo sa dihang si Isaac 60 anyos na, ug si Jacob misulod sa Egipto sa dihang siya 130 anyos na. Kini naghatag ug kinatibuk-ang 215 ka tuig sa Canaan ug 215 ka tuig sa Egipto, alang sa kinatibuk-ang 430 ka tuig. Alang sa usa ka estudyante sa tagna, kini naghatag ug duha ka mga pagpanghimatuod, gikan sa duha ka mga simbolo sa tugon, alang kang Pablo, maingon kang Abram nga giilisan ang iyang ngalan. Giila ni Pablo ang 430 ug ni Abram ang 400. Ang katumanan nga linya ibabaw sa linya sa duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panahon nalambigit sa unang yugto sa tugon nga mitultol ngadto sa pagkatukod sa piniling katawohan sa Dios.

When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”

Sa dihang si Cristo mianhi ngadto sa kasaysayan aron pamatud-an ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana, kana nga semana naglarawan sa duha ka magkalambigit nga mga panagna sa panahon. Ang upat ka gatus ug katloan ka tuig nga panagna ni Pablo mahimong bahinon ngadto sa duha ka managsama nga mga bahin, sama sa semana ni Cristo. Ang 215 ka tuig sa Canaan nga gisundan sa 215 ka tuig sa Egipto, nga nagatipo sa pagpamatuod ni Cristo sa iyang kaugalingon sulod sa 1260 ka adlaw, nga gisundan sa 1260 ka adlaw sa pagpamatuod ni Cristo diha sa persona sa Iyang mga tinun-an. Ang 2520 ka adlaw nga gipamatud-an ni Cristo ang tugon nagalarawan usab sa pito ka mga panahon nga mao ang “pakigbingkil sa Iyang tugon.”

From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.

Gikan sa 723 BC hangtod sa 1798 mao ang 2520 ka tuig, ug kadtong mga tuiga gibahin ngadto sa duha ka mga yugto nga tag-1260 ka tuig, nga nagrepresentar sa paganismo nga nagatamak sa balaang puluy-anan ug sa panon sulod sa 1260 ka tuig, nga gisundan sa papalismo nga nagatamak sa balaang puluy-anan ug sa panon sulod sa 1260 ka tuig. Ang tunga sa semana ni Cristo mao ang krus, ug ang tunga sa semana (538) nagamugna ug 1260 ka tuig nga pagpamatuod sa paganismo nga gisundan sa 1260 ka tuig nga pagpamatuod sa paganismo gikan sa papal nga tinun-an sa paganismo. Sa dihang ang gingharian sa grasya ni Cristo gihatagan ug gahum didto sa krus, kini nahimong hulagway sa 538, sa dihang ang gingharian sa anticristo gihatagan ug gahum. Didto sa krus, ang literal nga Israel gilabyan, ug nagsugod ang espirituhanong Israel. Sa 538, ang literal nga paganismo gilabyan, ug nagsugod ang espirituhanong paganismo.

Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.

Ang tagna ni Abram bahin sa upat ka gatus ka tuig, mao usab ang upat ka gatus ug katloan ka tuig. Mao kini ang mao rang tagna, apan gipadayag pinaagi sa duha ka mga simbolo sa tugon. Kining duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panahon nag-ila sa pagkaulipon ug kaluwasan sa katawohan sa Dios nga matuman sa sinugdanan sa kasaysayan sa tugon sa karaang Israel. Sa katapusan sa kasaysayan sa tugon sa karaang Israel, adunay usa ka tagna sa panahon nga motakdo sa lain, sa usa ka adlaw-ngadto-sa-usa ka tuig nga relasyon, sa ingon nag-ila sa duha ka mga tagna sa panahon nga nagpasiugda sa kaluwasan ug pagkaulipon.

In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.

Sa tunga nga kasaysayan sa sinugdanan ug katapusan sa karaang Israel atong makita si Daniel diha sa pagkabinihag sa Babilonia. Gikan nianang kasaysayan sa tugon, nga nag-ila sa pagkaulipon ug sa saad sa kaluwasan, gipadayag ang tagna nga nagbugkos sa kasaysayan sa tugon sa karaang Israel uban sa kasaysayan sa tugon sa modernong Israel. Sa basahon ni Daniel, duha ka mga tagna sa panahon ang giila. Ang “panumpa” sa “pito ka mga panahon” ni Moises sa Levitico 26 giila diha sa Daniel 9/11, maingon man ang pangutana sa bersikulo 13 sa Daniel 8, nga nagdala ngadto sa tubag sa bersikulo 14, nga nag-ila sa tagna sa 2300 ka tuig. Ang “panumpa,” nga kon lapason, mao ang “tunglo ni Moises” diha sa Daniel 9:11, sa dihang gipatuman kini niadtong 677 BC batok sa habagatang gingharian, ug kini natapos niadtong Oktubre 22, 1844, maingon man usab ang 2300 ka tuig. Ang duha ka 2520 nga mga pagpakatibulaag nahimutang sa pangutana sa bersikulo 13, ug ang tubag sa bersikulo 14 mao ang 2300.

As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.

Sama kang Moises, ang alpha sa kasaysayan sa tugon sa karaang Israel, ug sama kang Cristo, ang omega sa kasaysayan sa tugon sa karaang Israel, ang sinugdanang alpha nga kasaysayan sa modernong Israel naglakip ug duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panahon. Ang usa nagrepresentar sa pagkabinihag ug pagkaulipon, ug ang usa sa kaluwasan. Ang pagkabahin sa 430 ka tuig ngadto sa duha ka managsamang yugto sa alpha nga kasaysayan sa karaang Israel naglandong daan sa maong propetikong pagkabahin nga gisubli sa semana nga gipalig-on ni Cristo ang tugon, ug ang magkadugtong nga yugto sa paghukom tungod sa paglapas sa tugon nga gibahin ngadto sa duha ka managsamang yugto, nagapahimutang ug duha ka mga saksi; nga ang alpha nga kasaysayan sa modernong Israel aduna usab ug susamang propetikong angkla. Ang 2520 ka tuig ug 2300 ka tuig nga nagatapus nga magdungan nagahatag sa ikatulong saksi sa duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panahon, nga naglangkob ug usa ka tagna nga gibahin sa tunga nga managsama.

Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.

Tulo ka mga saksi magdala sa usa ka kalag ngadto sa pagpaabut nga, sa dihang ang Ginoo mosulod sa tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa omega nga kasaysayan sa modernong Israel, aduna untay duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panagnaong panahon, ug usa ka yugto nga may kalabutan niini nga gibahin sa duha ka managsamang bahin; apan dili kini mahimong ingon niana, kay sa dihang ang Ginoo misulod sa tugon uban sa modernong Israel, Iyang gibayaw ang Iyang kamot ngadto sa langit ug mipahayag nga ang panahon mawala na.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.

Ang tugon sa kasabotan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ginahulagway pinaagi sa duha ka tinapay nga ihalad ingon nga halad-uyog sa unang bunga sa trigo. Ang propetikong balangkas sa tulo ka mga saksi, nga sundan sa usa ka duruha ka pilo nga pagpanghimatuod nga walay kalainan sa propetikong panahon, makita diha sa halad ni Abram nga usa ka dumalaga nga baka (nga gibahin sa managsama), usa ka kanding nga baye (nga gibahin sa managsama), ug usa ka karnero nga lake (nga gibahin sa managsama), nga gisundan sa usa ka salampati ug usa ka salampating piso.

The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.

Ang unang tulo ka mga halad tanan adunay tulo ka tuig nga nalambigit sa ilang simbolismo, nga nagtimaan nga sila nagrepresentar ug tulo ka mga halad nga may panahon sa tagna. Dili lamang kay ang tulo ka mga halad tanan adunay panahon sa tagna, kondili ang matag usa kanila adunay panahon sa tagna nga managsama ang pagkabahin ngadto sa duha ka yugto. Ang tukmo ug ang salampati walay edad nga gilakip, sila kinahanglan lamang nga batan-on, kay sila nagrepresentar sa katapusang kaliwatan sa mga katawohan sa tugon, nga girepresentahan pinaagi sa duha ka mga langgam, o duha ka mga panon.

The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.

Ang duha ka panon nagrepresentar sa dakong panon ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, apan ang duha ka langgam nagkupot ug ikaduhang kahulogan. Ang salampati usa sa mga halad alang sa santuwaryo, ug sa dihang susihon mo ang pag-ila sa salampati ingon nga halad, sa kasagaran kini nagpasabot ug usa ka matang sa tukmo; samtang ang salampati diha sa halad ni Abram nag-ila sa usa ka langgam nga hilabihan pa kabatan-on nga walay mga balhibo, o labaw pa niana, usa ka langgam nga ang iyang mga balhibo gipamupo. Niini nga propetikong ang-ang ang duha ka langgam mao ang trigo ug mga sagbot.

In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.

Sa kaulahing mga adlaw ang bandila igapataas ngadto sa kalangitan sama sa usa ka langgam, ug kini buhaton gayod niana mismong panahona nga ang duha ka mahugaw nga mga langgam magapataas sa pagkadautan ug magabutang kaniya sa iyang trono didto sa Shinar.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.

> Unya ang manolonda nga nakigsulti kanako migula, ug miingon kanako, Ipataas karon ang imong mga mata, ug tan-awa kon unsa kining migula. Ug ako miingon, Unsa ba kini? Ug siya miingon, Kini mao ang usa ka epha nga migula. Miingon pa siya, Kini mao ang ilang dagway sa tibuok yuta. Ug, ania karon, may gibayaw nga usa ka talento nga tingga: ug kini mao ang usa ka babaye nga naglingkod sa taliwala sa epha.

> And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.

> Ug siya miingon, Kini mao ang pagkadautan. Ug iyang gilabay kini sa taliwala sa efa; ug iyang gilabay ang gibug-aton nga tingga ibabaw sa baba niini.

> Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw; ug, ania karon, may migula nga duha ka babaye, ug ang hangin diha sa ilang mga pako; kay sila may mga pako nga sama sa mga pako sa tagak: ug ilang gibayaw ang epa tali sa yuta ug sa langit. Unya miingon ako sa manulonda nga nakigsulti kanako, Asa man dad-on niini ang epa? Ug siya miingon kanako, Aron tukoran kini ug balay didto sa yuta sa Sinar: ug kini pagapahimut-an, ug ipahimutang didto sa iyang kaugalingong patukoranan. Zacarias 5:5–11.

The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.

Ang kapapahan, nga girepresentahan ingon nga “pagkadautan,” o ni Pablo ingon nga “kanang dautan,” nakadawat sa iyang makamatay nga samad niadtong 1798, sa dihang usa ka talento nga tingga gibutang ibabaw sa bukag nga iyang ginalingkoran. Human niana ang espirituwalismo ug ang apostatang Protestantismo mao ang mopataas kaniya ug motukod alang kaniya ug usa ka balay sa Shinar, sa mao rang takna nga ang Dios nakahuman na sa pagtukod sa balay nga Iyang ipataas ingon nga usa ka bandila. Diha sa Zacarias ang peke nga bandila mao ang babaye sa pagkadautan ug ang bandila girepresentahan ingon nga mga salampati. Unya ang kalibotan magapili tali sa Roma, nga mao ang hawla sa tagsatagsa ka mahugaw ug makapungot nga langgam, o sa salampati, usa ka simbolo sa tugon sa Dios uban sa katawhan.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Nahulog na, nahulog na ang dakong Babilonia, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dulumtanan nga langgam. Pinadayag 18:2.

Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.

Si Cristo nag-ingon may kalabotan sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw, “gub-a ninyo kining templo, ug sa sulod sa tulo ka adlaw akong patindogon kini pag-usab.” Kining tulo ka adlaw nagrepresentar sa usa ka manalagnong yugto sa panahon diin usa ka templo patindogon, sama sa nahitabo kang Moises, kang Cristo, ug sa mga Millerita. Ang tulo ka tuig nga gikinahanglan alang sa halad ni Abram nga usa ka bating baka, usa ka bating kanding nga baye, ug usa ka laking karnero nagrepresentar nga sulod sa matag usa sa tulo ka kasaysayan sa tugon nga atong gikonsiderar karon, usa ka templo patindogon. Ang katapusang templo sa tugon sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao ang bandera nga igaalsa ingon nga usa ka purongpurong ngadto sa langit. Tungod niini, ang bating baka, ang bating kanding nga baye, ug ang laking karnero maoy mga mananap sa yuta, sa ingon nagmugna sa kalainan tali kanila ug sa mga langgam nga naglupad sa kalangitan. Ang templo sa tugon nga patindogon sa katapusang mga adlaw mao kana sa dihang ang Jerusalem igaalsa ibabaw sa tanang kabungtoran ug kabukiran.

Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.

Bisan wala ko pa hingpit mailhi ang matag-usa ka bahin sa nahaunang lakang ni Abram sa tulo ka mga lakang sa pakigsaad, hangtod karon, ang matag bahin nga atong nahisgotan adunay katugbang sa sinugdanan ug katapusan sa karaang literal nga Israel, ug sa sinugdanan sa modernong Israel. Atong gipakita ang tulo ka mga lakang sa mga manulonda sa Pinadayag 14 diha sa nahaunang lakang sa pakigsaad ni Abram. Ang fractal sa tulo ka mga manulonda nga anaa sa nahaunang lakang sa pakigsaad ni Abram, mas labaw pang tin-aw nga mapalig-on sa dihang atong hisgotan ang ikaduha ug ikatulong mga lakang sa pakigsaad ni Abram.

Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.

Ang “walo” ka mga halad ni Abram nagrepresentar dili lamang sa mga halad nga mahimong kabahin sa mga ritwal sa balaang puloy-anan ni Moises, kondili nag-ila ug nagpamatuod usab sa papel sa profetikanhong panahon diha sa sugilanon sa katawhan sa pakigsaad sa Dios. Kini nagpamatuod sa sinugdanan ug sa mga katapusan sa Israel ingon nga piniling katawhan sa Dios, bisan literal o espirituhanon.

Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.

Ang 430 ka tuig ni Pablo maoy usa ka propetikong yugto sa panahon nga dili lohikal nga mabulag gikan sa 400 ka tuig ni Abram. Sa dihang ipahimutang ang usa ibabaw sa usa, kini nagpatungha ug usa ka yugto nga traynta ka tuig, nga gisundan sa upat ka gatus ka tuig. Dinhi kita mopadayon sa sunod nga artikulo.

> “The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.

> “Ang mga tagna nga nahisulat sa Daang Tugon mao ang pulong sa Ginoo alang sa ulahing mga adlaw, ug matuman gayod ingon ka sigurado sa atong nakita ang pagkagun-ob sa San Francisco.” Sulat 154, Mayo 26, 1906.

Back to Articles