Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Nobenta’y Usa

Unveiling the Prophetic River: A Journey Through the Connections Between the Movements of Daniel’s Visions

Pagpadayag sa Propetikong Suba: Usa ka Panaw Latas sa mga Kadugtongan Tali sa mga Kalihokan sa mga Panan-awon ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

February 24, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.

Ang kahibalo nga gibuksan sa kalihokan sa unang manulonda gilarawan pinaagi sa panan-awon sa Suba sa Ulai diha sa basahon ni Daniel. Kana nga panan-awon naglarawan sa kapitulo pito, walo, ug siyam sa Daniel, ug ang kahibalo nga gibuksan sa kalihokan sa ikatulong manulonda gilarawan pinaagi sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel, nga naglarawan sa kapitulo napulo, onse, ug dose. Daghan kaayo ang mga kalambigitan tali sa duha ka mga kalihokan. Ang duha ka mga kalihokan ginahiusa pinaagi sa usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig gikan sa pagrebelde niadtong 1863, ngadto sa panahon sa katapusan sa 1989.

Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.

Ang duha ka panahon sa katapusan, sa matag kalihukan, gimarkahan sa “pito ka panahon,” sa Levitico 26. Ang paganismo ug unya ang papalismo nagyatagyatag sa balaang puloy-anan ug sa panon hangtod sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Gikan sa pagsukol sa 1863 hangtod sa 1989, adunay nahitabo nga espirituhanong pagyatagyatag, ingon sa girepresentahan sa upat ka mga dulumtanan sa Ezekiel kapitulo 8.

The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.

Ang kap-atan ug unom ka tuig gikan sa katapusan sa unang kapungot hangtod sa katapusan sa ulahing kapungot niadtong 1844, diin si Cristo nagtukod ug espirituwal nga templo nga Iyang gilitanan pag-anhi sa kalit niadtong Oktubre 22, 1844, nagkaparis sa panahon sa katapusan niadtong 1989 hangtod sa haduol na nga balaod sa Dominggo, sa dihang si Cristo sa makausa pa nagtukod ug espirituwal nga templo, nga Iyang kalitan pagaanhion sa takna sa dakong linog sa Pinadayag onse.

When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.

Sa dihang miabot ang ikatulong manulonda niadtong 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad kalit nga mipakita aron sa paghinlo sa mga anak ni Levi, apan pag-abot sa 1863, kadtong mga dili-matinumanong Levita misalikway sa mensahe ni Moises nga gihatod pinaagi ni Elias ug mitalikod aron maglatagaw sa kamingawan. Niadtong proseso sa pagsulay ang “mga magtutukod” sa katapusan mosalikway sa “pangulong bato sa pamag-ang” sa “makapito”, ug unya mobalhin gikan sa kalihukan sa Filadelfia ngadto sa iglesia sa Laodicea. Sa kaulahiang mga adlaw, sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo, sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo, gamiton Niya ang matinumanong mga Levita aron sa pagtawag sa Iyang laing panon. Ang mga matinumanon sa kaulahiang mga adlaw mobalhin gikan sa “iglesia” sa Laodicea ngadto sa “kalihukan” sa Filadelfia.

The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.

Ang lihok sa unang manulonda nagmantala sa pormalisado niyang mensahe duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human mapatik ang King James Bible, ug ang lihok sa ikatulong manulonda nagmantala sa pormalisado niyang mensahe duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human mapatik ang Declaration of Independence. Ang pormalisado nga mensahe sa maong duha ka lihok gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam, nga gimarkahan pinaagi sa pagkanaog sa usa ka manulonda. Ang pag-abot sa manulonda nagpaila sa sinugdanan sa “debate” sa Habakkuk kapitulo dos, ug nagdala ngadto sa pagmantala sa mga lamesa ni Habakkuk.

The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.

Ang gihatag ug gahum nga mensahe nga girepresentahan sa mga papan ni Habakkuk mitultol ngadto sa usa ka kapakyasan, nga nagpasulod sa usa ka panahon sa paglangan, nga mitultol ngadto sa mensahe sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii, nga natapos sa katumanan sa mensahe sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii. Ang mga kaangay nga anaa sa taliwala sa duha ka mga kalihukan maoy hingpit nga pamatuod alang niadtong mopili sa pagtan‑aw, nga ang tanang mga bahin sa kasaysayan sa mga Millerita nalambigit sa ug gisubli diha sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang yugto sa panahon sa ulahing ulan ginatipo diha sa kalihukang Millerita, ug natuman kini diha sa kalihukan sa Future for America. Sa makadaghan, ang inspirasyon nagpahibalo niadtong andam maminaw nga kadto lamang nga makaila sa ulahing ulan mao ang makadawat niini.

The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang yugto, kalihukan, ug mensahe sa ulahing ulan tanan girepresentahan diha sa kasaysayan sa mga Millerite, ug ang pulong nga “ilaon” nagpasabot sa pagtan-aw sa usa ka butang nga imong nakita na kaniadto. Ang bugtong paagi aron makita ang yugto, kalihukan, ug mensahe sa ulahing ulan mao ang pag-ila nga kini gihulagway na sa kasaysayan sa mga Millerite. Gihulagway usab kini sa ubang sagradong mga kalihukang reporma. Ang kalihukang Millerite usa ka sinugdanang kalihukan nga nagarepresentar sa usa ka katapusang kalihukan ug busa adunay labi pang daghang mga tuwirang reperensiya kay sa naunang mga kalihukang reporma. Anaa usab niini ang timaan sa Alpha ug Omega nga sa kanunay nagahulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.

Sa kalihokan sa mga Millerita ang mga patukoranan napahimutang, ug ang sentral nga haligi mao ang Daniel kapitulo otso, mga bersikulo trese ug katorse. Ako nahibalo nga giila ni Sister White ang bersikulo katorse ingon nga sentral nga haligi ug patukoranan, apan ang kamatuoran mao nga ang bersikulo katorse usa ka tubag sa pangutana sa bersikulo trese. Ang usa ka tubag walay sulod kon walay pagsabot sa pangutana nga nagpatungha sa maong tubag. Ang bersikulo trese nag-ila sa panan-awon sa pagyatak paubos, nga gipahigayon pinaagi sa duha ka makalilisang nga mga gahum sa paglaglag, ug ang bersikulo katorse mao ang panan-awon ni Cristo nga nagpasig-uli sa templo ug sa panon nga giyatakan paubos. Ang duha ka panan-awon tuwirang nagkadugtong pinaagi sa konteksto, pinaagi sa gramatika, ug pinaagi kang Palmoni, ang Katingalahang Mag-iihap.

William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”

Si William Miller gigamit aron mailhan ang mga nag-unang kamatuoran, nga mao ang Daniel kapitulo 8, bersikulo 13 ug 14. Ang unang mutya nga iyang nadiskobrehan mao ang “pito ka mga panahon” nga nagrepresentar sa pagyatak sa ubos diha sa bersikulo 13, ug ang balangkas nga iyang gitukoran sa tibuok niyang propetikong estruktura mao ang motibo sa “duha ka gahum nga nagapahimong kamingawan” nga girepresentahan diha sa bersikulo 13. Husto nga naila ni Miller nga ang “kanunay” nga dulomtanan diha sa bersikulo 13 mao ang paganismo, ug ang kalapasan sa gahum nga nagapahimong kamingawan mao ang papalismo. Niining kahuloga, ang mismong “pundasyon” sa balangkas ni Miller, ug ang “pundasyon” sa pundasyon ug sentrong haligi, mao ang pagsabot nga ang “kanunay” diha sa kapitulo 8 nagrepresentar sa paganismo. Ang pundasyon sa pagdugang sa kahibalo gikan sa kasaysayan sa mga Millerite mao nga ang “kanunay,” sa Daniel kapitulo 8, mao ang paganismo, ug ang inspirasyon maampingong mitumong nga ilhon nga “kadtong mga mihatag sa pagtuaw sa takna sa paghukom adunay husto nga panglantaw sa kanunay.”

The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.

Ang patukoranan sa kahayag nga gihulagway ingon nga ang “pagdugang sa kahibalo” sa panahon sa katapusan niadtong 1989, mao usab ang “adlaw-adlaw.” Kini yano lamang nga laing balaang kaparyohan. Aron maila ang pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, gikinahanglan ang paggamit sa mga sinulat ni Ellen White. Sa iyang mga sinulat, iyang gipaila nga ang kasaysayan sa bersikulo traynta’y-uno sa Daniel onse pagausbon diha sa katapusang mga bersikulo sa Daniel onse. Kon wala kana nga gidasig nga timailhan, ang pagsabot sa kaparyohang kasaysayan sa bersikulo traynta’y-uno uban sa mga bersikulo kwarenta ug kwarenta’y-uno mahimong labi pang malisod nga buluhaton.

The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.

Ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa paganismo ug mao ang patukoranan sa patukoranan alang sa mga Millerita, ug kini mao ang patukoranan sa mensahe alang sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kini usab mao ang kamatuoran nga tinuyoang gihimo nga sayop pinaagi sa usa ka “bakak” nga gipasulod ngadto sa ikatulong kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo, nga gisimbolohan sa ikatulong dulumtanan sa “mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz” diha sa Ezequiel kapitulo otso, ug sa pagkompromiso nga girepresentahan sa ikatulong iglesia sa Pergamo.

The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.

Ang balaang paggiya nga nagmando sa papel sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga usa ka isyu sa panahon sa ulahing ulan hilabihan gayud ka makapahibulong, ug labaw pa sa posibilidad sa tawhanong paghimo. Ang ikaupat nga kaliwatan sa Laodicean Adventism gihulagway nga miyukbo ngadto sa adlaw, sa ingon nagrepresentar sa pagdawat sa timaan sa mananap. Gipaila ni Sister White nga ang pagdawat nianang timaan mao ang pag-abot ngadto sa samang hunahuna sama sa mananap, ug nga kadtong mangalibog mahitungod sa kahulogan sa antikristo, sa katapusan mahisumpay sa dapig sa tawo sa sala. Kining tanan girepresentar sa karaang mga lalaki sa Jerusalem diha sa Ezekiel kapitulo otso.

In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.

Sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan ang Dios nagahukom sa mga nagadumot Kaniya, ug kana nga paghukom ipatuman samtang ang laing pundok nagadawat sa selyo sa pag-uyon sa Dios. Ang maong tudling sa Kasulatan nga naghatag kang William Miller sa kahayag nga iyang gikinahanglan aron maila nga ang pagano nga Roma mao ang gilarawan nga “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, mao ang labing direkta nga pag-ila sa tawo sa sala, nga kaniya ang karaang mga lalaki nagyukbo diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel. Ang kapitulo nagaila sa papa sa ikaduhang makalilisang nga gahum, samtang nagaila usab sa paganismo sa nahaunang makalilisang nga gahum. Ug ang kamatuoran nga maoy hilisgutan sa maong tudling mao ang papel sa pagano nga Roma, nga diha sa 2 Tesalonica mao ang gahum nga nagpugong sa pagka-papa sa pagsaka sa trono hangtod sa 538.

The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.

Ang “adlaw-adlaw” nga maoy salalayan nga kamatuoran ni Miller, nga nagtugot kaniya sa paghimo ug usa ka laraw sa tagna nga gibase sa duha ka makapahimong biniyaan nga mga gahum nga nagatamak sa balaang puloy-anan ug sa panon, mao ang kamatuoran nga giila ni Pablo ingon nga mao ang kamatuoran nga gisalikway, ug nga nagadala ug kusgan nga limbong ibabaw niadtong wala mahigugma nianang maong kamatuoran sa katapusang mga adlaw. Uyon sa managsamang mga kasaysayan, kana gayong maong kamatuoran, nga mao ang salalayan nga kamatuoran, nagtugot sa Future for America sa paghimo ug usa ka laraw sa tagna mahitungod sa katapusang tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa katapusang mga adlaw.

Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.

Dili lamang kana, kondili kana nga pundasyonal nga kamatuoran, nga mao ang pundasyonal nga kamatuoran alang sa duruha ka nagkaparehong kasaysayan, gihimong “bakak” nga nahimong salalayan nga sayop ug kusog nga limbong ni Pablo, ingon nga balangkas sa mini nga mensahe sa mini nga ulahing ulan bahin sa “pakigdait ug kaluwasan” nga gimantala sa mga tawo nga dili na gayud mopatugbaw pag-usab sa ilang mga tingog ug magapakita sa katawohan sa Dios sa ilang mga kalapasan. “Ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa pundasyon sa lihok sa nahaunang manulonda ug sa ikatulong manulonda, ug sa dihang ang mga rebelde sa Laodicea mibaliskad sa kahulogan niini, pinaagi sa pag-ila sa satanikong simbolo ingon nga simbolo ni Cristo, ang mini nga simbolo nahimong pundasyon sa peke nga mensahe sa mini nga ulahing ulan.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> Panghunong kamo sa inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, oo, paninggit: sila nangahubog, apan dili sa vino; sila nagkataral-taral, apan dili tungod sa maisog nga ilimnon. Kay ang Ginoo nagbubo sa ibabaw ninyo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug nagtak-om sa inyong mga mata: ang mga manalagna ug ang inyong mga punoan, ang mga manalagna sa panan-aw, iyang gitabonan. Ug ang panan-aw sa tanan nahimong alang kaninyo sama sa mga pulong sa usa ka libro nga tinimrihan, nga gihatag sa mga tawo ngadto sa usa nga nakakat-on, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangamuyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makahimo; kay kini tinimrihan man: Ug ang libro gihatag ngadto kaniya nga dili nakakat-on, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangamuyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako nakakat-on. Busa miingon ang Ginoo, Sanglit kining katawhan nagapaduol kanako pinaagi sa ilang baba, ug pinaagi sa ilang mga ngabil nagapasidungog kanako, apan gipahalayo nila ang ilang kasingkasing gikan kanako, ug ang ilang kahadlok nganha kanako gitudlo pinaagi sa sugo sa mga tawo: Busa, ania karon, magapadayon ako sa pagbuhat ug kahibulongang buhat taliwala niining katawhan, oo, usa ka kahibulongang buhat ug usa ka katingalahan: kay ang kaalam sa ilang mga manggialamon mawagtang, ug ang salabutan sa ilang mga mabinantayon nga tawo matago. Alaut kanila nga nagapangita sa halalum aron sa pagtago sa ilang tambag gikan sa Ginoo, ug ang ilang mga buhat anaa sa kangitngit, ug sila nagaingon, Kinsa ang nakakita kanamo? ug kinsa ang nakaila kanamo? Sa pagkatinuod ang inyong pagbalit-ad sa mga butang paga-isipon ingon nga kolonon sa magkokolon; kay magaingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga naghimo niini, Wala niya ako buhata? o magaingon ba ang butang nga gibuhat mahitungod kaniya nga naghulma niini, Wala siyay salabutan? Isaias 29:9–16.

All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.

Ang tanang mga propeta nagsulti mahitungod sa ulahing mga adlaw, ug ang dayag nga pagpamakak aron baliskaron ang kahulogan sa “ang adlaw-adlaw” maoy suod nga pagsundog sa kahulugan sa sala nga dili mapasaylo. Ang pagtakda sa usa ka tawo ingon nga walay kataposang nangawala labaw pa sa abilidad, o sa moral nga awtoridad, sa mga tawo ibabaw sa ilang isigkatawo, apan dili kana mao ang ginailhan dinhi.

Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.

Kadtong diha sa Isaias nga nagbaliskad sa tanang butang, nga sa yano usa lamang ka laing pagpahayag sa giila ni Isaias sa laing dapit nga pagtawag sa kangitngit nga kahayag o sa kahayag nga kangitngit, giila isip ang mga karaang tawo nga nagmando sa Jerusalem samtang ang ilang katapusang paghukom ginarepresentar.

> Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.

> Alaut kanila nga nagatawag sa daotan nga maayo, ug sa maayo nga daotan; nga nagapuli sa kangitngit alang sa kahayag, ug sa kahayag alang sa kangitngit; nga nagapuli sa mapait alang sa matam-is, ug sa matam-is alang sa mapait! Alaut kanila nga maalamon sa ilang kaugalingong mga mata, ug mabinantayon sa ilang kaugalingong pagtan-aw! Alaut kanila nga kusgan sa pag-inom ug bino, ug mga tawong maisugon sa pagsagol ug maisog nga ilimnon: Nga nagapakamatarong sa daotan tungod sa suhol, ug nagakuha sa pagkamatarong sa matarong gikan kaniya! Busa maingon nga ang kalayo nagalamoy sa uhot, ug ang siga nagaut-ut sa tahop, maingon man niana ang ilang gamot mahimong daw pagkadunot, ug ang ilang bulak mokayab ingon sa abog: tungod kay ilang gisalikway ang kasugoan sa Ginoo sa mga panon, ug gitamay ang pulong sa Balaan sa Israel. Busa ang kasuko sa Ginoo misilaob batok sa iyang katawohan, ug gituy-od niya ang iyang kamot batok kanila, ug sila iyang gihampak: ug ang kabungtoran nangurog, ug ang ilang mga minatay nangahisalin sa taliwala sa kadalanan. Tungod niining tanan ang iyang kasuko wala mapapas, kondili ang iyang kamot gituy-od pa gihapon. Ug siya mopataas ug usa ka bandila alang sa mga nasod gikan sa halayo, ug mopanitsit ngadto kanila gikan sa kinatumyan sa yuta: ug, ania karon, sila moanhi sa madali gayud. Isaias 5:20–26.

God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.

Ang bandila sa Dios (ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo) ginatuboy ingon nga bandila sa haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo, nga mao ang panahon nga “ang kasuko ni Jehova misilaob batok sa iyang katawohan”, ug Iyang gituy-od “ang iyang kamot batok kanila”, ug “gisamaran sila”, ug “ang ilang mga minatay pagatason sa taliwala sa mga kadalanan.” Ang taliwala sa mga kadalanan mao ang mga kadalanan sa Jerusalem sa dihang ang mga manlalaglag nga manulonda sa Ezekiel kapitulo nuebe gisugo sa paglakaw “ug manigdaug: ayaw pagluoya sa inyong mata, ni magbaton kamo ug kalooy: pamatya sa hingpit ang tigulang ug ang batan-on, ang mga dalaga, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagpaduol sa bisan kinsang tawong anaa kaniya ang timaan; ug sugdi ninyo sa akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga atua sa atubangan sa balay.” Ang “mga tigulang nga mga tawo” ni Ezekiel, nga giingon ni Sister White nga mao kadtong unta mahimong mga magbalantay sa katawohan, mao ang “mga palahubog sa Ephraim” ni Isaias nga “nagbalit-ad sa mga butang” diha sa mga kapitulo baynte-otso ug baynte-nuebe.

In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.

Sa kapitulo singko sila mao kadtong “mga kusgan sa pag-inom ug vino, ug mga tawong malig-on sa pagsagol ug ilimnong makahubog: nga nagamatarong sa daotan tungod sa ganti.” Uban sa pagmantala sa basahon nga Questions on Doctrine, ang karaang mga tawo miinom gikan sa kopa sa apostatang Protestantehanon, ug mipresentar sa bakak nga ebanghelyo sa pagkamatarong nga nagaangkon nga ang mga tawo dili mahimong mabalaan, nga si Cristo mao ang atong Ilis, apan dili ang atong Panig-ingnan. Sa pagbuhat niini, ang basahon nagmatarong sa daotan, alang sa ganti nga pagadawaton taliwala sa nangapukan nga mga iglesia sa apostatang Protestantehanon. Ang teksto nagaila sa ilang katapusang paghukom, ug ang hinungdan niana nga paghukom mao nga ilang “gitamay ang pulong sa Balaan sa Israel.” Gibuhat nila kini pinaagi sa pagsalikway sa pagsabot sa “ang adlaw-adlaw,” nga gipresentar niadtong mihatag sa pagtuaw sa takna sa paghukom, ug pinaagi sa pag-inom gikan sa kopa sa apostatang Protestantehanon.

In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.

Sa maong teksto ilang gihimo nga mapait ang matam-is, ug nga matam-is ang mapait. Ang mensahe nga anaa sa kamot sa manulonda sa Iyang pagkanaog matam-is, apan ang kataposan sa mensahe mapait. Ilang gipangatarongan nga ang tinuod nga mensahe sa ulahing ulan nga nagsugod sa dihang mikanaog ang manulonda mapait, ug sa kataposan ilang giila ang usa ka matam-is nga bakak nga mensahe sa kalinaw ug kasigurohan, kay dili gayud nila mapugngan ang ilang kaugalingon sa pagpabalintong sa mga butang.

The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.

Ang bahin diin kining sala gilarawan makita sa panapos sa ilang kolektibong panahon sa pagsulay. Busa, angay nga makita nga ang ilang mga lihok sa pag-ila sa satanikong buhat sa pagano ingon nga buhat ni Cristo maoy usa ka propetikong kaparis sa sala nga dili mapasaylo, nga mao ang pag-ila sa buhat sa Balaang Espiritu ingon nga buhat ni Satanas. Ang pagbutang sa “bakak” ngadto sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo maoy naghatag sa patukoranan nga lohika sa ilang mini nga mensahe sa ulahing ulan, ug sa katapusan nagdala ug kusganong limbong ibabaw kanila. Ang mismong bahin diin si Miller miabot sa pagsabot sa husto nga kahulogan sa “ang adlaw-adlaw” mao usab ang dapit diin sila gilarawan nga pagalaglagon.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Ayaw kamo palimbong kang bisan kinsa pinaagi sa bisan unsang paagi; kay kadtong adlawa dili moabot gawas kon una mahitabo ang pagtalikod, ug ikapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa kapildihan; Siya nga mosupak ug magbayaw sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga ginatawag nga Dios, o ginasingba; busa nga siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. Wala ba kamo mahinumdom nga, sa diha nga anaa pa ako uban kaninyo, gisultihan ko kamo niining mga butanga? Ug karon nasayod na kamo unsa ang nagapugong aron siya ikapadayag sa iyang panahon. Kay ang tinago sa kasal-anan nagabuhat na daan; apan siya lamang nga karon nagapugong mao ang magapadayon sa pagpugong, hangtod nga siya mapapas gikan sa dalan. Ug unya ikapadayag ang dautan, nga pagaut-uton sa Ginoo pinaagi sa espiritu sa iyang baba, ug pagalaglagon pinaagi sa kahayag sa iyang pag-anhi: Bisan gani siya, kansang pag-anhi sumala sa pagbuhat ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug bakakong mga katingalahan, Ug uban sa tanang limbong sa pagkadili-matarong diha niadtong mangawagtang; tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas. Ug tungod niini ang Dios magapadala kanila ug kusog nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak: Aron silang tanan pagahukman nga silotan nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nahimuot sa pagkadili-matarong. 2 Tesalonica 2:3–12.

The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.

Ang mga manalagna naghisgot mahitungod sa kataposang mga adlaw labaw pa kay sa bisan unsang miaging sagradong kasaysayan, ug kini tinuod mahitungod niini nga pahayag. Ang patukoranan sa pagdugang sa kahibalo ni Miller mao usab ang patukoranan sa pagdugang sa kahibalo nga miabot niadtong 1989, kay ang husto nga pagsabot sa kasaysayang manalagna nga may kalabutan sa “ang adlaw-adlaw,” naghulagway sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta ug kwarenta ug usa sa Daniel onse. Ang buot ipasabot niini mao nga kon ang usa ka tinun-an sa tagna dili makasabut sa papel sa paganismo ug sa iyang manalagnang relasyon ngadto sa papadong Roma, nan ang maong tinun-an dili makahimo sa pag-ila nga ang buluhaton sa una pagpugong sa pagtungha sa papasiya, ug unya ang buluhaton sa pagpalingkod sa papasiya sa trono sa yuta, natuman pinaagi sa paganismo, ug nga kana nga buluhaton nagapatin-aw sa papel sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese nga sa sinugdan mopugong sa papasiya, apan unya mausab ug ibutang kini sa trono sa yuta. Ang papel sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese gihulagway ingon nga umalabot alang sa Amerika.

We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa pag-abli sa kahayag sa Suba sa Hiddekel sa atong sunod nga artikulo.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> “Ang Usa nga nakakita sa ilalom sa nawong, nga nagabasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakadawat ug dakong kahayag: ‘Sila wala masakit ug wala mahitingala tungod sa ilang moral ug espirituhanong kahimtang.’ Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab mopili sa ilang mga limbong, ug ipaabot ko kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa dihang nagtawag Ako, walay mitubag; sa dihang nagsulti Ako, sila wala mamati: apan naghimo sila ug daotan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kana nga wala Ko kahimut-i.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motoo sila sa bakak,’ tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘apan nahimuot sila sa pagkadili-matarong.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Ang langitnong Magtutudlo nangutana: “Unsa pa bay mas kusgan nga limbong nga makapanglimbong sa hunahuna kay sa pagpakaaron-ingnon nga ikaw nagtukod diha sa husto nga patukoranan ug nga gidawat sa Dios ang imong mga buhat, samtang sa pagkatinuod ikaw nagpatuman sa daghang mga butang sumala sa kalibotanhong palisiya ug nagapakasala batok kang Jehova? Oh, daku gayud kini nga paglimbong, usa ka makadani nga ilusyon, nga mopatigbabaw sa mga hunahuna sa dihang ang mga tawo nga kaniadto nakaila sa kamatuoran, masayop sa pagila sa dagway sa pagkadiosnon isip mao ang espiritu ug gahum niini; sa dihang sila magahunahuna nga sila dato ug nadugangan sa mga bahandi ug walay kakulangon sa bisan unsa, samtang sa pagkatinuod sila nanginahanglan sa tanang butang.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> “Ang Dios wala mausab ngadto sa Iyang matinumanong mga alagad nga nagabantay sa ilang mga bisti nga walay buling. Apan daghan ang nagasinggit, ‘Kalinaw ug kasegurohan,’ samtang ang kalit nga pagkalaglag nagaabot ibabaw kanila. Gawas kon adunay hingpit nga paghinulsol, gawas kon ang mga tawo magpaubos sa ilang mga kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug modawat sa kamatuoran ingon niini diha kang Jesus, dili gayud sila makasulod sa langit. Sa diha nga ang paghinlo mahitabo na sa atong mga laray, dili na kita mopahulay sa kasayon, nga nagapangandak nga dato kita ug nadagaya sa mga bahandi, ug wala magkinahanglan ug bisan unsa.”

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> “Kinsa man ang makatinuod nga makasulti: ‘Ang among bulawan sinulayan sa kalayo; ang among mga bisti walay mansa gikan sa kalibotan’? Nakita ko ang among Magtutudlo nga nagpunting ngadto sa mga bisti sa gitawag nga pagkamatarong. Sa Iyang paghukas niini, Iyang gipadayag ang kahugawan nga anaa sa ilalom. Unya miingon Siya kanako: ‘Dili ba ninyo makita kon giunsa nila sa mapahitas-on nga paagi ang pagtabon sa ilang kahugawan ug pagkadunot sa kinaiya? “Naunsa na nga ang matinumanong siyudad nahimong usa ka bigaon!” Ang balay sa Akong Amahan gihimong balay sa patigayon, usa ka dapit diin mibiya na ang balaang presensya ug himaya! Tungod niini anaa ang kaluya, ug ang kusog nagkulang.’” Testimonies, bolyum 8, 249, 250.

Back to Articles