Article

# Panium - Number Eight

Panium - Numero Otso

Third Line Overview

Pagtan-aw sa Ikatulong Linya

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

Si Seleucus III Ceraunus, naghari sa hamubo lamang nga panahon isip hari gikan sa 226 hangtod 223 BC sa wala pa siya mapatay o mamatay ilalom sa malaw-ayng misteryosong mga kahimtang. Si Seleucus III mao ang diha-diha nga gisundan ni Antiochus III. Kining duha ka managsoon nagrepresentar sa “mga anak nga lalaki” sa bersikulo diyes, ug sila nagrepresentar kang Reagan ug Bush niadtong 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Apan ang iyang mga anak pagapukawon, ug magatigom ug panon sa dagkung mga kasundalohan; ug ang usa sa pagkatinuod moanhi, ug mopanaw sama sa baha, ug molatas; unya siya mobalik, ug pagapukawon, bisan hangtod sa iyang kuta. Daniel 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

Ang bersikulo napulo mao ang ikatulong linya ug kini nagrepresentar sa “panahon sa katapusan” sa 1989. Kini nagkadugtong sa bersikulo kwarenta sa kapitulo onse ug Isaias otso bersikulo otso. Ang pagdugtong niining tulo ka mga bersikulo nag-ila nga ang bersikulo onse nagrepresentar sa kasamtangang gubat sa Ukraine, uban kang Putin ug Zelenskyy ingon nga mga kaaway nga girepresentar sa Gubat sa Raphia nga gipadayag diha sa bersikulo onse. Ang bersikulo dose nag-ila sa sangputanan sa gubat sa Ukraine ug sa kapalaran ni Putin. Ang mga bersikulo trese hangtod kinse mao ang gubat sa Panium.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang tema sa bersikulo napulo mao ang “panahon sa katapusan,” ug uyon sa mga prinsipyo nga nalangkit sa pagbukas sa kamatuoran sa “panahon sa katapusan,” ang maong bersikulo, bisan usa lamang ka bersikulo, nagrepresentar ug daghang mga linya sa tagna. Ang bersikulo napulo nagpaila sa sinugdanan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta, nga nagtimaan sa sinugdanan sa kalihokan sa ikatulong manulonda ug sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

Ang bersikulo nagdugtong sa pito ka mga panahon sa Leviticus 26 ingon sa giila diha sa panan-awon nga nagsugod sa Isaiah kapitulo 7. Kining pagdugtong maoy timaan sa paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo, nga mao ang pagkatuman sa tinago sa pagkadiosnon sa panahon sa pagpatingog sa ikapitong trumpeta, nga mao ang ikatulong kaalautan sa Islam.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

Ang bersikulo nagtimaan sa 1989 ingon nga panahon sa katapusan, ug pinaagi sa kalambigitan sa pito ka mga panahon sa Levitico 26, gilakip niini ang patukoranan nga kamatuoran ni William Miller, ug ang pagrebelde sa 1863. Ang bersikulo nagsugod sa tinagong kasaysayan sa bersikulo 40. Busa kini maoy usa ka mahinungdanong elemento sa pagdugang sa kahibalo nga moabot sa panahon sa katapusan sa 1989 ug nagsugod sa propetikong hulagway sa mga panggawas nga mga hitabo nga naglangkob sa tinagong kasaysayan sa bersikulo 40, ug pinaagi sa iyang kalambigitan sa pito ka mga panahon giila usab niini ang mga sulod nga mga hitabo sa kasaysayan tali sa 1989 ug sa balaod sa Dominggo.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

Ang numero nga napulo maoy simbolo sa usa ka pagsulay, ug ang koneksiyon sa mga bersikulo sa panan-awon sa Isaias 7 nagbutang ug paghatag ug gibug-aton sa pagsabot sa kamatuoran.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig mabungkag ang Ephraim, aron dili na kini mahimong usa ka katawhan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon dili kamo motoo, sa pagkatinuod dili kamo mapalig-on. Isaias 7:8, 9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

Dili kamo mapalig-on kon dili kamo motoo nga ang usa ka “ulo” nagrepresentar sa usa ka kapital nga siyudad (Samaria ug Damasco) ug sa usa ka hari (si Rezin ug si Peka nga anak ni Remalias). Kon dili ninyo masabtan kadtong tulo ka mga simbolo nga magkapulihan ang gamit, diha sa konteksto sa Isaias 8:8, (nga mao ra gihapon ang panan-awon sa kapitulo 7) nan dili ninyo mailhan si Putin ug ang Russia ingon nga hari sa habagatan diha sa mga bersikulo 11 hangtod 15.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> Busa karon, tan-awa, ang Ginoo mopaanhi batok kanila sa mga tubig sa suba, kusgan ug daghan, bisan ang hari sa Asiria, ug ang tanan niyang himaya; ug siya mosaka ibabaw sa tanan niyang mga kanal, ug molapaw sa tanan niyang mga tampi: Ug siya moagi latas sa Juda; siya molapaw ug mouna; siya moabot bisan hangtod sa liog; ug ang pagkaylap sa iyang mga pako mopuno sa kalapad sa imong yuta, O Emmanuel. Isaias 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

Ang tema sa bersikulo diez mao ang tulo ka hugna nga proseso sa pagsulay nga nagsugod sa panahon sa katapusan ug nagdala ngadto sa pagsira sa panahon sa grasya sa balaod sa Dominggo.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel; kay ang mga pulong gitak-om ug gitimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapution, ug sulayon; apan ang mga dautan magpadayon sa pagkamalauton; ug walay bisan usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

Sa “panahon sa katapusan” ang basahon ni Daniel “giablihan,” ug nagsugod ang tulo-ka-lakang proseso sa pagsulay nga gihulagway pinaagi sa “pagahinloan, ug pagpapution, ug pagtilawon.” Ang “manggialamon” makasabut, apan ang “mga daotan” dili makasabut. Ang ilang kakulang sa pagsabot, maingon usab sa ilang kakulang sa lana diha sa sambingay sa napulo ka ulay, maoy hinungdan sa ilang pagkalaglag.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang Akong katawhan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo: tungod kay imong gisalikway ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw, aron dili ka na mahimong sacerdote alang Kanako: sanglit hingkalimtan mo ang kasugoan sa imong Dios, kalimtan ko usab ang imong mga anak. Oseas 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

Ang mga pulong nga “Akong katawhan” nagpasabot ug usa ka katawhang sakop sa tugon, ug kining mga katawhan sa tugon pagasalikwayon ug pagalaglagon tungod sa “kakulang sa kahibalo.” Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang timailhan sa dalan diin ang mga butang hinumdoman o hikalimtan. Ang “Hinumdumi ang adlaw nga igpapahulay” mao ang kamatuoran alang niining panahona niana nga punto. Didto mahinumduman ang bigaon sa Tiro. Didto hinumdoman sa Dios ang mga sala sa Babilonia diha sa Pinadayag.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot hangtod sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Balusi siya maingon sa iyang pagbalus kaninyo, ug dublihi siya sa makaduha sumala sa iyang mga binuhatan: sa kopa nga iyang gipuno, pun-i siya sa makaduha. Pinadayag 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

Didto putlon ang mga anak, o ang mapanagnaong ulahing kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo. Didto gipadayag sa mga gitawag ni Daniel nga “mga dautan” nga ilang “nahikalimtan” ang balaod sa Dios, ug ang bahin sa balaod sa Dios nga ilang nahikalimtan mao ang mapanagnaong mga lagda o mga balaod sa Dios. Klaro ang konteksto nga kulang kanila ang “kahibalo” nga nagadugang sa dihang ang basahon ni Daniel ablihan na. Gitandi ni Daniel ang “mga manggialamon” sa “mga dautan,” ug si Jesus ang “mga manggialamong ulay” sa “mga buang nga ulay.” Gihulagway ni Amos ang maong sama nga hut-ong ingong “mga maanyag nga ulay” nga dili makahimo sa pagpangita sa mapanagnaong mensahe nga girepresentahan sa sidlakan, amihanan, ug mga dagat.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Ania karon, moabot ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoong Dios, nga ako magapadala ug gutom sa yuta, dili gutom sa tinapay, ni kauhaw sa tubig, kondili sa pagpatalinghug sa mga pulong ni Jehova: Ug sila magasuroysuroy gikan sa dagat ngadto sa dagat, ug gikan sa amihanan bisan ngadto sa sidlakan, sila magadalagan ngadto-nganhi sa pagpangita sa pulong ni Jehova, ug dili makakaplag niini. Nianang adlawa ang mga maanyag nga ulay ug ang mga batan-ong lalaki mangaluya tungod sa kauhaw. Sila nga manumpa pinaagi sa sala sa Samaria, ug magaingon, Buhi ang imong dios, Oh Dan; ug, Buhi ang pamaagi sa Beersheba; bisan sila mangapukan, ug dili na gayod makabangon pag-usab. Amos 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

Ang mensaheng dili nila makita girepresentahan sa dapit diin sila nangita samtang sila “maglatagaw gikan sa dagat ngadto sa dagat, ug gikan sa amihanan bisan ngadto sa sidlakan.” Si Amos nagaingon nga kining “matahom nga mga ulay” anaa sa usa ka “gutom” sa pagpatalinghug sa “Pulong sa Ginoo,” ug nga “nianang adlawa sila magdalagan ngadto-nganhi sa pagpangita sa pulong sa Ginoo, ug dili nila kini makita.” Ang mensahe nga giablihan gikan sa basahon ni Daniel sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa pagtuman sa bersikulo kap-atan ug usab sa bersikulo napulo sa kapitulo onse, gisumaryo sa kataposang duha ka bersikulo sa kapitulo onse.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Apan ang mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan makasamok kaniya; busa mogula siya uban sa dakong kapungot aron sa paglaglag, ug sa hingpit pagwagtang sa daghan. Ug iyang itanum ang mga tolda sa iyang palasyo sa taliwala sa mga dagat didto sa mahimayaong balaan nga bukid; apan siya moabut sa iyang katapusan, ug walay motabang kaniya. Daniel 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

Ang mga buang, matahum ug daotan nga mga ulay nga kulang sa lana, ang mensahe sa sidlakan, amihan ug mga dagat, nga misalikway sa kahibalo ug sa tugon ug Kasugoan sa Dios, hinumdoman sa Dios sa balaod sa Dominggo. Tulo ka mga gubat ang gilarawan diha sa mga bersikulo napulo hangtod kinse. Gibulag ko kining tulo ka mga gubat ngadto sa tulo ka mga kasaysayan, apan usa usab sila ka linya kon pagahisgotan nga magkahiusa, kay ang bersikulo napulo nagbukas sa “panahon sa katapusan” ug busa nagsugod sa usa ka tulo-ka-hakang proseso sa pagsulay.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

Ang bersikulo napulo nagkonektar sa pito ka mga panahon sa Levitico baynte-sais ug busa sa mga pundasyon sa Adventismo ug sa buluhaton ni William Miller. Ang ikaduhang lakang sa tulo ka mga lakang mao ang usa ka makita nga pagsulay nga nagsugod sa dihang ang kahayag sa bersikulo onse ug ang gubat sa Ukraine nabuksan. Ang ikaduhang pagsulay makita ug nagrepresentar sa usa ka pagsulay mahitungod sa atong abilidad sa pag-ila sa kasamtangang mga hitabo diha sa kahayag sa propetikong Pulong sa Dios. Ang ikatulong pagsulay mao ang Gubat sa Panium sa bersikulo kinse, diin ang ngalan ni Simon Barjonah giilisan ngadto kang Pedro, ug sa ingon nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa wala pa ang probation mosira sa balaod sa Domingo sa bersikulo disesais.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

Sa atong paghisgot sa pagpakita ni Antiochus Magnus sa matag usa sa tulo ka mga gubat nga gihulagway sa bersikulo 10, 11, ug 15, makita usab nato sa kasaysayan sa bersikulo 9 hangtod 16 ang pagtungha ug pagkapukan sa mini nga propeta sa tagna sa Biblia.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

Ang mga bersikulo uno hangtod upat nag-ila sa pagtungha ug pagkapukan sa gahum sa dragon. Ang mga bersikulo nuebe ug napulo nag-ila sa 1798 ug 1989 matag-usa, ug sa pagbuhat niini, ang mga bersikulo nuebe hangtod napulo ug unom nag-ila sa pagtungha ug pagkapukan sa mini nga propeta. Ang mga bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta’y singko nagrepresentar sa pagtungha ug pagkapukan sa mananap. Ang mga bersikulo nuebe ug napulo nahiuyon usab sa duha ka “panahon sa katapusan” sa bersikulo kuwarenta sa 1798 ug 1989.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

Si Sister White matin-awong nagpahibalo kanato nga ang sayop nga pagsabot sa “panahon sa katapusan” nagahatod ug kalibog mahitungod sa kon diin iaplikar ang mga tagna.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> “Daghan ang nagabuhat sa mao gihapon nga butang karon, sa 1897, tungod kay wala sila makabaton og kasinatian diha sa mensahe sa pagsulay nga nasabtan sulod sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda. Adunay mga nagasusi sa mga Kasulatan aron sa pagpangita og pamatuod nga kining mga mensahe anaa pa gihapon sa umalabot. Ilang tigumon ang kamatuoran sa mga mensahe, apan mapakyas sila sa paghatag kanila sa ilang hustong dapit diha sa profetikanhong kasaysayan. Busa, ang maong mga tawo anaa sa kapeligrohan sa pagpahisalaag sa mga katawhan mahitungod sa pagtakda sa nahimutangan sa mga mensahe. Wala nila makita ug masabti ang panahon sa katapusan, ni kanus-a igapahimutang ang mga mensahe. Ang adlaw sa Dios nagaabut uban sa hilom nga pagpanaw, apan ang giingong mga manggialamon ug dagkung mga tawo nagapanghambog mahitungod sa ‘labing hataas nga edukasyon’ nga ilang gituohang nagagikan sa may-utlanong mga tawo. Wala sila makaila sa mga ilhanan sa pag-anhi ni Cristo, ni sa katapusan sa kalibotan.” Sermons and Talks, bolyum 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

Ang tema sa bersikulo 10 mao ang “panahon sa katapusan,” ug adunay pipila ka mga “panahon sa mga katapusan” nga giila diha sa kapitulo 11. Kon ikaw “dili makakita ug makasabut” sa “panahon sa mga katapusan” diha sa kapitulo 11, dili ka mahibalo kon kanus-a “ipahiluna ang mga mensahe.” Siya nagaingon, “adunay mga nagasusi sa mga Kasulatan,” ug sama sa tanang mga propeta ang iyang mga pulong nagaatubang sa ulahing mga adlaw, busa sa ulahing mga adlaw kadtong iyang ginailhan usa ka hut-ong nga wala makasabut sa panahon sa katapusan, mao nga sila usab mao ang “maanyag nga mga ulay” ni Amos nga mangapukan ug dili na gayud makabangon pag-usab.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

Sa kapitulo onse bersikulo uno, si Dario ug si Ciro nagbarog nga magkauban aron timaanan ang panahon sa katapusan sa 1989. Sa dihang si Ptolemy miadto sa Babilonia ug gidala ang hari sa amihanan ngadto sa pagkabinihag sa Egipto niadtong 246 BC, nga sa baylo nagatipo sa 1798 sumala sa girepresentahan sa mga bersikulo pito hangtod siyam, kana maoy usa ka “panahon sa katapusan.” Ang bersikulo napulo mao ang “panahon sa katapusan” sa 1989.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

Ang 1798 mao ang katapusan sa kaluhaan ug lima ka gatos ug kaluhaan ka tuig sa pagkabungkag batok sa amihanang gingharian sa Israel nga nagsugod niadtong 723 BC. Usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig ang milabay, sa 538, ang kapapahan nagmando sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig hangtod sa 1798. Ang 1798 usa ka “panahon sa katapusan,” kay kini mao ang katapusan sa pito ka mga panahon, ug usab sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, ingon man sa usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa Daniel kapitulo dose. Ang 1798 usa ka “panahon sa katapusan” ug busa ang 538 usab usa ka “panahon sa katapusan.” Ang 538 mao ang katapusan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin ang paganismo mitunob sa balaang puloy-anan sa Dios ug sa Iyang panon, nga miuna sa kapapahan sa pagbuhat sa mao gihapong buluhaton sulod sa mao rang gidugayon sa panahon.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

Ang 538 nagrepresentar sa paghatag ug gahum sa kapapahan ug sa pagbuhat niana kini nagrepresentar pag-usab sa paghatag ug gahum sa kapapahan diha sa balaod sa Domingo. Ang balaod sa Domingo nagtimaan sa usa ka “panahon sa katapusan.” Busa, ang bersikulo sais, maingon man ang bersikulo uno, pito hangtod sa nuebe ug ang bersikulo diyes, tanan nagtimaan sa “panahon sa katapusan.” Kini nga kamatuoran kinahanglan masabtan niadtong nahibalo kon kanus-a ibutang ang mga mensahe. Gituman ni Pompey ang bersikulo sais sa dihang iyang giilog ang Jerusalem. Gisundan siya ni Julius Caesar, Augustus Caesar ug Tiberias Caesar. Ang pagkatawo ni Jesus usa ka “panahon sa katapusan” ug kini nahitabo sa panahon ni Augustus Caesar.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> Unya mobarog sa iyang dapit ang usa nga tigpaningil ug buhis diha sa himaya sa gingharian; apan sulod sa pipila ka adlaw siya pagalaglagon, dili pinaagi sa kasuko ni pinaagi sa gubat. Daniel 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

Ang bersikulo baynte midugang sa talaan sa “panahon sa mga katapusan” diha sa kapitulo onse, ug mao usab si Cesar Tiberio nga nagmando sa panahon sa paglansang sa krus kang Cristo.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> Ug sa iyang dapit motindog ang usa ka talamayon nga tawo, nga kaniya dili ihatag ang kadungganan sa gingharian; apan moanhi siya sa hilom, ug maangkon niya ang gingharian pinaagi sa mga pag-ulog-ulog. Ug pinaagi sa mga bukton sa usa ka lunop sila paga-anuron gikan sa iyang atubangan, ug pagadugmokon; oo, lakip usab ang principe sa tugon. Daniel 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

Ang krus nagabarog sa sentro sa matagnaong semana nga gianhi ni Cristo aron sa pagpamatuod uban sa daghan.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ug iyang lig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana: ug sa taliwala sa semana iyang papahawagon ang halad ug ang halad-nga-kalan-on, ug tungod sa pagkaylap sa mga dulumtanan iyang himoon kini nga biniyaan, bisan hangtod sa katumanan, ug ang tinuyo nga nahukman igabubo ibabaw sa biniyaan. Daniel 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

Sa taliwala sa semana, anaa kitay usa ka sinugdanan ug usa ka katapusan alang sa unang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga mitapos gayud diha mismo sa dapit diin nagsugod ang sunod nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Ang semana nagtugma sa pito ka mga panahon sa pagkatibulaag batok sa amihanang gingharian, nga nagrepresentar sa paganismo ug sa papalismo nga nagatamak sa balaang puloy-anan ug sa panon.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtud kanus-a pa ba ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-inihalad, ug sa paglapas nga nagapadala ug kamingawan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon ikatugyan sa pagayatak-ilalom sa tiil? Daniel 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

Ang 538 mao ang usa ka “panahon sa katapusan” ug kini nahiuyon sa krus, nga mao usab ang katapusan sa usa ka profetikong yugto sa panahon. Ang 538 ug ang krus naghatag ug duha ka mga saksi nga ang sinugdanan ug ang katapusan sa usa ka propesiya pareho nga gimarkahan sa pagkapropetiko ingon nga usa ka “panahon sa katapusan.”

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

Ang bersikulo beinte-uno ug beinte-dos, ang bersikulo beinte, ang bersikulo disi-sais, ang bersikulo diez, ang mga bersikulo siete hangtod nuwebe, ug ang bersikulo uno tanan nagtimaan sa “panahon sa katapusan.” Ang bersikulo beinte-tres nagaila sa pakigsaad nga gihimo sa mga Hudiyong Maccabean uban sa pagano nga Roma sa 161 hangtod 158 BC. Ang kasaysayan sa Dinastiyang Hasmonean gikan sa ilang unang gubat hangtod sa ilang katapusan diha sa pagkalaglag sa Jerusalem sa 70 AD nagrepresentar sa apostatang Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika sugod sa 1844, ang katapusan sa usa ka tagna sa panahon, ug busa usa ka “panahon sa katapusan,” ug nagatapos sa balaod sa Domingo ingon sa girepresentahan sa 70 AD.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ang bersikulo beinte-tres nagtimaan sa usa ka “panahon sa katapusan” niadtong 167 BC sa gubat sa Modein ug usab niadtong 70 AD, nga silang duha naghulagway sa 1844 ug sa balaod sa Dominggo matag usa. Ang bersikulo beinte-tres, ang mga bersikulo beinte-uno ug beinte-dos, ang bersikulo beinte, ang bersikulo disi-sais, ang bersikulo diyes, ang mga bersikulo siyete hangtod nuwebe, ug ang bersikulo uno tanan nagtimaan sa “panahon sa katapusan.”

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ang bersikulo baynte-kuwatro nagaila sa tulo ka gatus ug saysenta ka tuig nga pagkalabaw sa paganong Roma, sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa 31 BC ug sa kataposan sa 330 ingon nga “panahon sa mga kataposan.” Ang bersikulo baynte-siete ug baynte-nuwebe nagaila sa sinugdanan ug sa kataposan niana nga yugto, busa ang bersikulo baynte-kuwatro, ang bersikulo baynte-siete, ang bersikulo baynte-nuwebe, ang bersikulo baynte-tres, ang mga bersikulo baynte-uno ug baynte-dos, ang bersikulo baynte, ang bersikulo disi-sais, ang bersikulo diyes, ang mga bersikulo siete hangtod nuwebe ug ang bersikulo uno tanan nagtimaan sa “panahon sa kataposan.”

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ang bersikulo traynta ug usa nagtimaan sa 538 sa dihang ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan gibutang, ug ang mga bersikulo traynta ug unom ug kap-atan nagtimaan sa 1798 ingon nga “panahon sa katapusan.” Ang 538 sa bersikulo traynta ug usa ug ang 1798 sa mga bersikulo traynta ug unom ug kap-atan, ang mga bersikulo baynte-siete ug baynte-nuwebe, ang bersikulo baynte-kuwatro, ang bersikulo baynte-tres, ang mga bersikulo baynte-uno ug baynte-dos, ang bersikulo baynte, ang bersikulo disi-sais, ang bersikulo dies, ang mga bersikulo siete hangtod nuwebe, ug ang bersikulo uno, tanan nagtimaan sa “panahon sa katapusan.”

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ang “panahon sa katapusan” gimarkahan ug napulog-tulo ka higayon sa wala pa ang bersikulo kuwarentay-uno nga mao ang balaod sa Dominggo ug laing “panahon sa katapusan,” maingon man ang bersikulo kuwarentay-singko sa dihang ang papa moabot sa iyang katapusan nga walay bisan usa nga motabang kaniya. Napulog-lima ka higayon nga ang “panahon sa katapusan” mahimutang sa kapitulo onse. Ang tema sa bersikulo disi mao ang “panahon sa katapusan.” Kini nagrepresentar sa mga kamatuoran nga mabuksan sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

We will continue in the next article.

Padayon kita sa sunod nga artikulo.

Back to Articles