Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

Ang Basahon ni Joel ug Ang Laodiceanong Iglesya sa mga Adbentista sa Ikapitong Adlaw - Numero Kaluhaan ug Lima

Number Twenty-Five

Numero Baynte Singko

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

Ang basahon ni Joel nagaatubang sa pagpangulo sa Laodicean nga Seventh-day Adventist nga iglesia pinaagi sa pagpamatuod sa nagakagrabe nilang pagrebelde sulod sa upat ka henerasyon. Kining upat ka mga henerasyon gihulagway usab sa Ezekiel kapitulo 8, diin ang kaluhaan ug lima ka mga lalaki nianang ikaupat nga henerasyon moyukbo ngadto sa adlaw. Niadtong 1901, 13 ka tuig human sa pagrebelde sa 1888, ang Adventist nga iglesia nagtukod og usa ka komite aron sa pagdumala sa iglesia.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

Ang inisyal nga Executive Committee sa General Conference gitukod sa panahon sa dakong reorganisasyon sa 1901 General Conference Session, ug kini gilangkoban sa 25 ka mga miyembro. Kini maoy usa ka mahinungdanong pagpalapad kon itandi sa komite sa wala pa ang 1901, nga adunay 13 lamang ka mga miyembro. Ang gidaghanon sa mga miyembro misaka sa paglabay sa mga tuig, apan si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan uban sa sinugdanan. Ang sinugdanan mao ang 25 ka mga miyembro, nga adunay usa ingon nga pangulo, nga nagkatakdo sa usa ka pamaagi diha sa santuwaryo, nga gilangkoban sa 24 ka mga sacerdote ug usa ka labawng sacerdote.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

Si Judas ug ang Sanhedrin maoy duha ka simbolo sa pagrebelde sa panahon ni Cristo. Ang Sanhedrin nagrepresentar sa Laodicean Seventh-day Adventist nga iglesia. Ang pag-apil sa Sanhedrin sa paglansang sa krus kang Cristo nagatipolohiya sa papel sa Adventismo sa krisis sa balaod sa Domingo. Ang Sanhedrin—ang kinatas-ang konseho sa mga Judio sa Jerusalem, nga gilangkuban sa mga punoang sacerdote, mga anciano, ug mga escriba, ug gipangulohan sa Labawng Sacerdote nga si Caiaphas—nagdula ug sentral nga papel sa mga panghitabo nga miuna sa kamatayon ni Jesus.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

Human sa pagdakop kang Jesus didto sa Getsemani (nga gituyo pinaagi sa pagbudhi ni Judas), gidala siya sa atubangan sa Sanhedrin sa kagabhion didto sa balay ni Caifas. Nangita sila ug pamatuod aron siya hukman, nga nagpahayag ug mga saksi nga nag-akusar kaniya sa pagpasipala ug pagpanukol.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

Sa dihang si Caifas misukad nga nangutana kang Jesus kon siya ba ang Mesias (o Anak sa Dios), ang tubag ni Jesus nga nagpamatuod, “Ikaw maoy nag-ingon niana,” maoy nakaaghat sa labawng saserdote sa pagpahayag, “Pagpasipala!” Gihukman Siya sa konseho ingon nga angay sa kamatayon. Tungod kay wala silay kagamhanan ilalom sa pagmando sa Roma sa pagpatuman sa silot nga kamatayon, ilang gitugyan si Jesus kang Poncio Pilato, ang gobernador nga Romano, nga gipasakaan siyag sumbong sa sedisyon aron makab-ot ang usa ka Romanhong pagpatay. Ang tinuod nga paglansang sa krus gihimo sa mga sundalong Romano ubos sa sugo ni Pilato, apan human lamang si Pilato mitugyan sa pagpamugos sa mga pangulong saserdote ug sa panon sa katawhan (nga nangayo sa kamatayon ni Jesus ug sa pagbuhi kang Barabas).

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> “Sa dihang si Cristo ania pa niining yutaa, ang kalibotan mipili kang Barabas. Ug karon ang kalibotan ug ang mga iglesia naghimo sa mao gihapong pagpili. Ang mga talan-awon sa pagbudhi, sa pagsalikway, ug sa paglansang sa krus kang Cristo gisubli na, ug pagasublion na usab sa hilabihang daku nga sukod. Ang mga tawo mapuno sa mga kinaiya sa kaaway, ug uban kanila ang iyang mga limbong adunay dakung gahum. Sa mao lamang nga sukod nga ang kahayag isalikway, didto usab adunay sayop nga pagpanabot ug dili pagsinabtanay. Kadtong mosalikway kang Cristo ug mopili kang Barabas nagabuhat ilalom sa usa ka malaglagong paglimbong. Ang sayop nga pagpahayag ug bakak nga pagpamatuod motubo ngadto sa dayag nga pagrebelde. Sanglit dautan ang mata, ang tibuok lawas mapuno sa kangitngit. Kadtong motugyan sa ilang mga pagbati ngadto sa bisan kinsang pangulo gawas kang Cristo makaplagan ang ilang kaugalingon nga nailalom sa pagpugong, sa lawas, kalag, ug espiritu, sa usa ka pagkabihag sa hunahuna nga hilabihan ka madanihon nga ilalom sa gahum niini ang mga kalag motalikod sa pagpaminaw sa kamatuoran aron motuo sa bakak. Sila nalit-ag ug nadakpan, ug sa matag usa nilang buhat sila nagasinggit, Buhii alang kanamo si Barabas, apan ilansang sa krus si Cristo.

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> “Bisan karon kini nga paghukom ginabuhat na. Ang mga talan-awon nga natuman didto sa krus ginatuman pag-usab. Sa mga iglesia nga mibiya na gikan sa kamatuoran ug pagkamatarung, ginapadayag kon unsa ang mahimo ug pagabuhaton sa tawhanong kinaiya sa diha nga ang gugma sa Dios dili na usa ka nagpabiling prinsipyo sulod sa kalag. Dili kita angay matingala sa bisan unsa nga mahitabo karon. Dili kita angay mahibulong sa bisan unsa nga pagpakita sa kalisang. Kadtong nagatamak ilalom sa ilang mahugaw nga mga tiil sa balaod sa Dios may mao gihapong espiritu nga diha sa mga tawo nga nagbiaybiay ug nagbudhi kang Jesus. Wala silay bisan unsang kasakit sa konsensiya, ug buhaton nila ang mga binuhatan sa ilang amahan, ang yawa. Ila nga ipangutana ang pangutana nga migula gikan sa maluibon nga mga ngabil ni Judas, Unsa man ang inyong ihatag kanako kon itugyan ko kaninyo si Jesus nga Cristo? Bisan karon si Cristo ginatugyan sa persona sa iyang mga balaan.” Review and Herald, Enero 30, 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

Kon ang pahayag tinuod gayod nga nagkahulogan sa iyang giingon, nan kadtong giila nga “nagpili kang Barabbas” dili makahimo sa pagsabot sa gitudlo sa maong pahayag. Kadtong mga tawhana mao ang mga tawo sa 2 Tesalonica nga modawat sa kusog nga paglimbong, tungod kay wala nila higugmaa ang kamatuoran. Siya nagaingon mahitungod niadtong nagpili kang Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Kadtong nagpili kang Barabbas anaa na ilalom sa pagpugong ni Satanas sa wala pa ang ilhanan sa dalan sa krus ug sa balaod sa Domingo. Niining kahimtanga dili gayod sila arang makasabot sa gitudlo sa maong pahayag. Busa ilang isugyot nga, “ang mga kahimtang sa dihang gisulat ni Sister White kining mga pulonga alang ra niadtong talagsaong kasaysayan, dili alang karon.” Tingali moingon sila, “Nagahisgot siya mahitungod sa Kristiyanismo sa kinatibuk-an lamang, ug dili kini direktang magamit sa mga Seventh-day Adventist.” Binuang.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

Siyempre, ang mga kahimtang sa kasaysayan sa panahon nga gisulat ni Sister White kadtong mga pulonga sa pagkatinuod maoy usa ka komentaryo sa iyang personal nga kasaysayan, apan maingon usab kang Juan diha sa Pinadayag, sa dihang ang usa ka propeta sugoon sa pagsulat, siya sugoon sa pagsulat “ang mga butang nga imong nakita, ug ang mga butang nga anaa karon, ug ang mga butang nga mahitabo sa ulahi.” Sa dihang ang usa ka propeta motala sa mga butang nga anaa karon, sa samang higayon nagatala usab siya sa mga butang nga moabut.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

Ang pagpangulo sa Adventismo girepresentahan sa 25 ka mga lalaki ni Ezekiel, nga sa propetikanhong paagi nahisubay usab sa 250 ka mga lalaki nga mitindog uban kang Korah, Datan, ug Abiram. Ingon usab ka mahinungdanon, ang mga rebelde sa 1888 ug sa Minneapolis General Conference giila ni Sister White nga nagsubli sa pagrebelde nila Korah, Datan, ug Abiram. Direkta nga gitudlo ni Sister White nga sa dihang manaog ang manulonda sa Pinadayag 18 ug pasidlakon ang yuta pinaagi sa iyang himaya, magsugod ang ulahing ulan.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawhan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda ang mokunsad gikan sa langit, ug ang tibook kalibutan mapasanag pinaagi sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

Si Sister White sa tin-aw nagtudlo nga ang manulonda sa Pinadayag dieciocho mikunsad sa General Conference sa 1888 uban sa mga mensahe ni A. T. Jones ug E. J. Waggoner. Sa dihang atua siya sa Conference, napukan siya pag-ayo sa kabug-at sa pagrebelde nga mihukom siya sa pagpamutos sa iyang mga butang ug sa pagbiya, apan usa ka manulonda misulti kaniya nga kinahanglan siyang magpabilin ug itala ang kasaysayan, kay kini usa ka pagsubli sa pagrebelde ni Korah. Ngano nga gusto sa manulonda nga kini maitala, kon dili kini alang sa usa ka pagpamatuod sa ulahing mga adlaw? Kon kini usa ka pagpamatuod alang sa ulahing mga adlaw, unsa pa man ang mahimong kahulogan niini, gawas nga ang Laodiceanong Iglesia Adventista del Séptimo Día molakaw sa mga tunob sa Sanhedrin panahon sa krisis sa balaod sa Domingo, ug ilabi na ang kasaysayan nga nag-una ngadto niini.

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

Ang mensahe nila Jones ug Waggoner girepresentar ingon nga ang “mensahe sa pagpamatarung pinaagi sa pagtuo, sa pagkatinuod,” ang “mensahe sa Laodicea,” ang “mensahe sa pagkamatarung ni Cristo” ug ang “mensahe sa ikatulong manolunda.” Ang mga rebelde misukol sa maong mensahe, ug gisalikway usab nila ang giya sa Espiritu sa Tagna ug ang piniling mga mensahero sa tigom. Gitudlo usab ni Sister White nga sa dihang ang dagkung mga tinukod sa Siyudad sa New York igapukan pinaagi sa usa ka paghikap sa gahum sa Dios, nan matuman ang Pinadayag 18:1–3. Sukad sa 9/11 ang pagpangulo sa Laodiceanong Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw nagsubli sa rebelyon ni Core, sa rebelyon sa 25 ka karaang mga lalaki, sa rebelyon sa pagpangulo niadtong 1888, ug sa rebelyon sa Sanhedrin sa panahong nag-una sa krus. Kadtong 25 ka mga lalaki, maoy usa ka simbolo nga nagrepresentar sa usa ka peke nga Levitikanhong pagkapari.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

Ang usa ka Levihanon kinahanglan nga may panuigon nga 25 ka tuig sa diha nga siya mosugod sa pag-alagad.

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> Ug ang Ginoo misulti kang Moises, nga nagaingon: Kini mao ang nahitungod sa mga Levihanon: gikan sa may kaluhaan ug lima ka tuig ang panuigon ug pataas mosulod sila aron mag-alagad sa buluhaton sa tabernakulo sa katilingban; ug gikan sa edad nga kalim-an ka tuig moundang sila sa pag-alagad niana nga buluhaton, ug dili na mag-alagad pa; kondili magministro sila uban sa ilang mga igsoon sa tabernakulo sa katilingban, sa pagbantay sa katungdanan, ug dili na sila magabuhat ug buluhaton. Sa ingon niana pagabuhaton mo sa mga Levihanon mahitungod sa ilang katungdanan. Mga Numero 8:23–26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

Ang usa ka Levihanon magsugod sa iyang pag-alagad sa edad nga kaluhaan ug lima ug moalagad sulod sa kaluhaan ug lima ka tuig, hangtod nga siya moabot sa kalim-an. Ang Manulonda sa Tugon diha sa Malakias 3 nagahinlo ug nagaputli usab sa mga Levihanon sa balaod sa Domingo, maingon sa Iyang gibuhat niadtong Oktubre 22, 1844.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> Ania karon, ipadala ko ang akong mensahero, ug siya magaandam sa dalan sa akong atubangan; ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan pa ang mensahero sa tugon, nga inyong gikahimut-an: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Apan kinsa man ang arang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-abot? ug kinsa man ang makabarog sa diha nga siya magpakita na? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa magpapaputi: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang putlion ang mga anak ni Levi, ug hinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarong. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot sa Ginoo, sama sa mga adlaw sa karaan, ug sama sa nangaging mga tuig. Malakias 3:1–4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

Ang numero nga “25,” isip usa ka simbolo, nagrepresentar dili lamang sa usa ka matinumanong Levihanon, kondili usab sa usa ka peke nga Levihanon. Busa, ang “25” isip usa ka simbolo nagtimaan sa pagkabahin sa duruha ka hut-ong sa mga magsisimba, bisan pa sila maoy mga manggialamon ug mga buang nga ulay, mga karnero ug mga kanding, trigo ug mga bunglayon. Ang numero nga baynte singko simbolo dili lamang sa usa ka Levihanon, kondili, sama ka mahinungdanon, simbolo usab kini sa pagkabahin (pagputli) sa mga Levihanon. Kana nga pagkabahin mahitabo sa balaod sa Dominggo, ug kini usa ka nag-unang hilisgutan sa profetikanhong Pulong sa Dios. Angayan nga ang Mateo kapitulo baynte singko, usa lamang ka pagpadayon sa propesiya ni Jesus mahitungod sa katapusan sa kalibotan diha sa Mateo baynte kwatro.

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> Ug migula si Jesus, ug mibiya sa templo; ug miduol kaniya ang iyang mga tinun-an aron ipakita kaniya ang mga bilding sa templo. Ug si Jesus miingon kanila, Wala ba ninyo makita kining tanan nga mga butanga? Sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, Dinhi walay mahibiling bato nga magtapok ibabaw sa usa ka bato nga dili mapukan. Mateo 24:1, 2.

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

Sa dihang mibiya si Jesus sa templo, wala na gayod Siya mobalik pag-usab. Sa kataposang mga bersikulo sa kapitulo baynte-trés, gipahayag ni Jesus ang paghukom batok sa Sanhedrin, ug ang maong paghukom gipadayag ingon nga “walo” ka mga alaut, sa ingon pagpalsipikar sa walo ka mga kalag diha sa arka, sa ikawalong adlaw sa pagtuli, sa ikawalong adlaw sa pagkabanhaw, sa walo ka mga kaliwatan ni Abraham sulod sa 430 ka tuig ug padayon. Ang peke nga numero nga “walo” nahiuyon sa peke nga Levita.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> Sa pagkatinuod, nagaingon ako kaninyo, kining tanan nga mga butanga moabut niining kaliwatana.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> O Jerusalem, Jerusalem, ikaw nga nagapatay sa mga propeta ug nagabato niadtong gipadala diha kanimo, sa makadaghan nga higayon buot ko untang tigumon ang imong mga anak, maingon sa himungaan nga nagatigom sa iyang mga piso ilalom sa iyang mga pako, apan kamo wala mobuot! Tan-awa, ang inyong balay gibiyaan kaninyo nga kamingawan.

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> Kay ako nagaingon kaninyo, Dili na ninyo ako makita sukad karon hangtod nga kamo magaingon, Bulahan siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo. Mateo 23:36–39.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

Ang kapitulo baynte-dos sa Mateo nagtapos pinaagi sa usa ka ilustrasyon sa pagbugkos sa mga daotan ngadto sa mga binugkos, ug nagtapos usab sa katapusang pakig-atubang tali kang Cristo ug sa mga Judiong mapanghimangnoon. Unya sa kapitulo 24 mibiya Siya sa templo sa katapusang higayon, ug mihunong sa Iyang mga buluhaton alang sa karaang Israel. Ang kapitulo nagtapos diin kini nagsugod, uban sa pagpahibalo nga ang ilang balay gibiyaan ngadto kanila nga walay sulod, ug ang gitawag Niya nga balay sa Iyang Amahan sa dihang Iyang unang gilimpyohan ang templo nahimo na karon nga walay sulod nga balay sa mga Judio.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

Sa kapitulo 24, motubag si Jesus sa mga pangutana mahitungod sa templo ug sa nagkahiduol nga pagkalaglag niini. Ang maong pagkalaglag mahitabo gayod niadtong maong kaliwatan, nga usa ka kaliwatan sa mga bitin. Mibiya Siya niadtong temploa nga dili na gayod mobalik, busa ang mga panagna nga Iyang gipadayag naghisgot sa espirituwal ug dili sa literal nga Israel. Sa dihang mobiya si Cristo sa templo nga mao ang iglesya sa Laodicea nga Seventh-day Adventist, maingon sa Iyang gibuhat sa karaang Israel, sa samang higayon ang tawhanong templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mahiusa sa Balaang templo alang sa walay katapusan. Sa dihang mibiya si Jesus sa templo sa karaang Israel, gibulagan Niya ang Iyang kanhing katawhan sa tugon alang sa walay katapusan.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

Ang kapitulo onse hangtod sa kapitulo baynte-dos sa Mateo mao ang omega sa linya sa kapitulo onse ngadto sa baynte-dos sa basahon sa Genesis. Sa pagsugod sa maong linya diha sa Genesis onse, kini usab nagtimaan sa sinugdanan sa Babel ug sa tugon sa kamatayon sa Babel, nga makaabot sa iyang omega nga katumanan diha sa Pinadayag kapitulo disi-siyete, bersikulo onse, ang bersikulo nga mao ang tukmang tunga sa mga bersikulo nga naglangkob sa kapitulo onse hangtod sa baynte-dos. Ang tunga sa mga kapitulo onse ngadto sa baynte-dos sa Genesis, Mateo, ug Pinadayag matag usa naghatag og paghatag og gibug-aton sa bandila o sa peke niini nga bandila. Sa Genesis kini mao ang sirkunsisyon, sa Mateo kini mao si Pedro ug ang Bato nga ibabaw niini pagatukoron ni Cristo ang iyang iglesia, ug sa Pinadayag kini mao ang peke nga mapintas nga mananap nga mao kaniadto ug mao karon ug mosaka pa, nga mao ang ikawalo, nga gikan sa pito, ug nga unya pagapakigminyoan sa dragon.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

Ang napulo ug usa ug ang kaluhaan ug duha maoy mga simbolo nga nagaila sa paghiusa sa Pagka-Dios uban sa katawhan, nga mao gayud ang butang nga girepresentar pinaagi sa pagsulat ni Cristo sa Iyang balaod diha sa atong mga kasingkasing ug mga hunahuna. Ang 11 ug 22 maoy mga simbolo sa tugon sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Diha sa Mateo, kapitulo baynte-tres, ang mini nga pagkapari nakadawat ug walo ka mga kaalautan; sa mao rang panahon, ang tinuod nga pagkapari gidihogan. Ang mga pari gipahinungod sulod sa pito ka adlaw, ug sa ikawalo ka adlaw nagsugod sila sa pag-alagad.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

Dili kini aksidente nga ang pito ka adlaw sa pagkabalaan sa mga saserdote, nga maoy nagdala ngadto sa pagsugod sa ilang pag-alagad sa ikawalong adlaw, nagsugod sa Numeros kapitulo 8 ug bersikulo 1, kay ang “81” usa ka simbolo sa mga saserdote.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> Ug ang Ginoo misulti kang Moises, nga nagaingon, Kuhaa si Aaron ug ang iyang mga anak uban kaniya, ug ang mga sapot, ug ang lana nga igdidihog, ug usa ka torong baka alang sa halad tungod sa sala, ug duha ka mga laking karnero, ug usa ka bukag nga adunay tinapay nga walay levadura; Ug tiguma mo ang tibuok katilingban ngadto sa pultahan sa balong-balong nga pagatigoman. Ug gibuhat ni Moises sumala sa gisugo sa Ginoo kaniya; ug ang katilingban gitigum ngadto sa pultahan sa balong-balong nga pagatigoman. Ug si Moises miingon sa katilingban, Kini mao ang butang nga gisugo sa Ginoo nga pagabuhaton. …

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> Ug dili kamo manggula sa pultahan sa tabernakulo sa katiguman sulod sa pito ka adlaw, hangtud nga matapos ang mga adlaw sa inyong pagkabalaan; kay sa pito ka adlaw pagabalaanon niya kamo. Sumala sa iyang gibuhat niining adlawa, mao usab ang gisugo sa Ginoo nga pagabuhaton, aron sa paghimo ug pagtabon-sala alang kaninyo. Busa magapabilin kamo sa pultahan sa tabernakulo sa katiguman adlaw ug gabii sulod sa pito ka adlaw, ug bantayan ninyo ang tulomanon sa Ginoo, aron dili kamo mamatay; kay mao kini ang gisugo kanako. Busa gibuhat ni Aaron ug sa iyang mga anak nga lalake ang tanang mga butang nga gisugo sa Ginoo pinaagi sa kamot ni Moises. Ug nahitabo sa ikawalong adlaw, nga gitawag ni Moises si Aaron ug ang iyang mga anak nga lalake, ug ang mga anciano sa Israel; Ug siya miingon kang Aaron: Pagkuha ug usa ka nating baka alang sa halad-tungod-sa-sala, ug usa ka laking karnero alang sa halad-nga-sinunog, nga walay ikasaway, ug ihalad sila sa atubangan sa Ginoo. … Ug miingon si Moises: Mao kini ang butang nga gisugo sa Ginoo nga pagabuhaton ninyo; ug ang himaya sa Ginoo magapakita kaninyo. … Ug gibayaw ni Aaron ang iyang kamot ngadto sa katawhan, ug gipanalanginan sila, ug mikanaog gikan sa paghalad sa halad-tungod-sa-sala, ug sa halad-nga-sinunog, ug sa mga halad-sa-pakigdait. Ug si Moises ug si Aaron misulod sa tabernakulo sa katiguman, ug migula, ug gipanalanginan ang katawhan: ug ang himaya sa Ginoo mipakita ngadto sa tibook nga katawhan. Ug migula ang kalayo gikan sa atubangan sa Ginoo, ug gisunog sa ibabaw sa halaran ang halad-nga-sinunog ug ang tambok: nga sa pagkakita niini sa tibook nga katawhan, sila mingsinggit, ug nanghapa. Levitico 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

Ang kapitulo baynte-tres nagaila sa mini nga mga Levita nga ginapadayag sa panahon nga ang tinuod nga mga Levita patikanan. Ang kapitulo baynte-dos sa Mateo nagtapos nga wala nay bisan kinsa nga nangutana pa kang Jesus ug lain pang mga pangutana; unya sa kapitulo baynte-tres, Iyang gipahimutang ang walo ka mga kaalautan, nga nagaila nga ang panahon sa pagsulay sa Sanhedrin natakpan na, ug nga ang ehekutibong paghukom mao na dayon ang magsugod. Sa kapitulo baynte-kuatro, Iyang giila ang templo ingon nga balay sa mga Judio. Importante nga makita ang sunod-sunod nga kahimtang sa mga kapitulo.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

Ang mga kapitulo onse hangtod baynte-dos sa Mateo nagaila sa paghuman sa pagtimri sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo sulod sa konteksto sa pakigsaad sa Dios uban sa usa ka pinili nga katawhan. Ang simbolismo ni Palmoni sa alpha nga kapitulo onse, ug ang Iyang simbolismo sa omega nga kapitulo baynte-dos, nagadugang sa asoy sulod sa maong mga kapitulo.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

Ang ikakaluhaan ug tulo nga kapitulo mao ang pagpasig-uli, ang paghiusa sa Balaan ug sa tawhanon ingon nga gilarawan sa numero nga baynte-trés. Apan ang kapitulo nagsugilon mahitungod sa ehekutibong paghukom sa mga bunglayon, sa peke nga pagkasacerdote, sa peke nga mga Levita. Ang matag saserdote usa ka Levita, apan dili ang matag Levita usa ka saserdote. Sulod sa mga kaliwat ni Levi, ang kaliwatan lamang sa dugo ni Aaron maoy kuwalipikado alang sa pagkasacerdote. Gipaila sa Biblia nga ang mga Levita mosugod sa pag-alagad sa edad nga baynte-singko, apan ang mga anak ni Kohath moalagad sa edad nga traynta.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> Ug ang Ginoo misulti kang Moises ug kang Aaron, nga nagaingon: Isipa ang gidaghanon sa mga anak ni Kohath gikan sa taliwala sa mga anak ni Levi, sumala sa ilang mga panimalay, pinaagi sa balay sa ilang mga amahan, Gikan sa katloan ka tuig ang panuigon ug ngadto sa ibabaw hangtod sa kalim-an ka tuig ang panuigon, silang tanan nga mosulod sa panon, aron sa pagbuhat sa buluhaton sa balong-balong nga tigumanan. Numeros 4:1–3.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

Ang gidaghanon nga “30” nagrepresentar sa mga pari nga diha sa linya sa dugo ni Kohath, nga mao ang anak ni Levi, ug ang anak ni Kohath mao si Amram, nga mao ang amahan ni Aaron. Ang Levi nagpasabot ug “nadugtong o nahiusa sa Dios.” Ang Kohath nagpasabot ug “natigom sa palibot sa Iyang presensya.” Ang Amram nagpasabot ug “tinuboy nga katawhan,” ug ang Aaron nagpasabot ug “mamadala sa kahayag o tinuboy nga tigpataliwala.” Sa tingub, ilang gisubay ang usa ka lihok gikan sa Pulang Dagat paingon sa Sinai, busa nagtimaan sa tugon tali sa Dios ug sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang tawhanong templo nga naghiusa sa langitnong templo, sa dihang si Cristo motuy-od sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang Iyang salin nga katawhan ngadto sa Iyang santuwaryo, diin Iya silang dayon bayawon ug tuboyon samtang sila gidagkutan uban sa Langitnong Labawng Pari, maingon sa Iyang pagdagkut kang Shadrach, Meshach ug Abednego.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

Ang gidaghanon nga “30” nagrepresentar sa usa ka yugto sa pagpangandam alang sa mga sacerdote, ug ang 25, ingon nga panuigon sa mga Levihanon, kinahanglan iaplikar sa 30, tudling ibabaw sa tudling, kay ang matag sacerdote usa ka Levihanon, apan dili ang matag Levihanon usa ka sacerdote. Ang traynta nagrepresentar sa yugto sa pagpangandam nga nagsugod niadtong 1989, sa panahon sa katapusan, ug kini matapos sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Ang gidaghanon nga baynte-singko, ingon nga simbolo sa mga Levihanon, mao usab ang simbolo sa pagkabahin tali sa duha ka mga hut-ong, ug diha sa kalambigitan niini sa mga sacerdote kini nagpaila sa usa ka pagkabahin. Ang baynte-singko nagtimaan sa pagkabahin sa mga Levihanon ug sa mga peke nga Levihanon sa balaod sa Domingo, ug sa konteksto sa tinuod nga mga sacerdote ug sa tinuod nga mga Levihanon kini usab nagmugna ug usa ka kalainan, apan dili usa ka negatibong pagkabahin, sama sa nahitabo sa mga peke nga Levihanon.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

Si Kohath maoy usa sa tulo ka nag-unang sanga sa mga Levihanon (uban ni Gershon ug Merari). Ang linyang pagkasaserdote miagi sa piho pinaagi kang Aaron nga kaliwat ni Kohath. Si Aaron mao ang kaliwat ni Levi sa ikaupat nga kaliwatan, ug ang pribilehiyo sa pagkasaserdote gilimitahan ngadto sa iyang mga lalaking kaliwat sulod niining sanga sa mga Kohathihanon. Ang mga Kohathihanon sa kinatibuk-an (ang tanang kaliwat ni Kohath) adunay dungog sa pagpas-an sa labing balaan nga mga butang, apan ang kaliwat lamang ni Aaron maoy tinuod nga gitugotan sa pagtuman sa mga katungdanan sa pagkasaserdote didto sa halaran ug sa balaang puloy-anan. Si Aaron nagrepresentar sa maong ikaupat nga kaliwatan sama sa “mga tigulang nga tawo” ni Joel, o sa “mga karaang tawo” diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel, nga nanagyukbo ngadto sa adlaw.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

Ang sistema sa 24 ka nagpulipuling turno (mga dibisyon) alang sa mga saserdote (ug sa samang paagi alang sa mga Levita nga dili saserdote sa mga katungdanang pangsuporta sama sa mga musikero ug mga magbalantay sa ganghaan) gitukod ni Haring David. Giorganisar ni David ang mga kaliwat ni Aaron ngadto sa 24 ka turno (mga dibisyon) aron mag-alagad sa puli-puli nga paagi (1 Cronicas 24:1–19). Si David, uban sa tabang sa mga saserdote nga si Zadok (gikan sa kaliwatan ni Eleazar) ug si Ahimelech (gikan sa kaliwatan ni Itamar), nagbahin kanila ngadto sa 24 ka pundok (16 gikan sa mas daghang panimalay ni Eleazar, 8 gikan kang Itamar). Nagpapalad sila aron matino ang han-ay sa pag-alagad.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

Ang matag hugna nag-alagad sulod sa usa ka semana (gikan sa Adlawnga Igpapahulay ngadto sa Adlawnga Igpapahulay), kaduha sa usa ka tuig, ug dugang pa, ang tanang mga hugna manag-alagad nga magkauban panahon sa dagkong mga pista (Paskuwa, Pentecostes, mga Tabernakulo). Sa samang paagi, giorganisar ni David ang mga Levita nga dili saserdote ngadto sa 24 ka hugna alang sa musika, pagbantay sa mga ganghaan, ug uban pa. (1 Cronicas 23–26). Kini nga sistema gipatuman ilalom ni Salomon (2 Cronicas 8:14) ug nagpadayon hangtod sa panahon sa Ikaduhang Templo. Si Zacarias, amahan ni Juan Bautista, sakop sa hugna ni Abias—Lucas 1:5; 1 Cronicas 24:10. Ang han-ay sa 24 ka hugna sa mga saserdote gipili pinaagi sa ripa, ug si Zacarias sakop sa hugna ni Abias, kinsa, gikan sa kaluhaan ug upat ka mga hugna, nagrepresentar sa “ikawalo” nga hugna. Ang Zacarias nagpasabot ug “ang Dios nahinumdom,” ug ang ngalan sa iyang amahan nga si Abias nagpasabot ug “ang Dios mao ang akong amahan.”

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

Ang langitnong Amahan nahinumdom sa Iyang saad sa pagpatindog ug usa ka mensahero nga magaandam sa dalan alang sa Mesias. Apan si Zacarias usab nahiuyon sa balaod sa Domingo, kay didto ang Igpapahulay, ang adlaw nga ang mga tawo kinahanglan kanunayng hinumdoman—nahimong katapusang pagsulay. Si Zacarias nagrepresentar ug usa ka pari, sa hugna ni Abias, nga mao ang “ikawalo” nga hugna. Si Zacarias wala motuo sa mensahe sa manulonda ug gihimong amang, hangtod sa pagkatawo sa iyang anak nga si Juan. Sa dihang natawo si Juan, si Zacarias misulod sa paghisgot mahitungod sa ngalan ni Juan, ug unya siya misulti. Ang profetikong pagsulti sa ulahing mga adlaw mao ang dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika mosulti ingon nga usa ka dragon.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> Ug nahitabo, nga sa ikawalong adlaw miadto sila aron sa pagpatuli sa bata; ug ilang paganganlanon unta siya ug Zacarias, sumala sa ngalan sa iyang amahan. Apan ang iyang inahan mitubag ug miingon, Dili; kondili paganganlanon siya ug Juan. Ug sila miingon kaniya, Walay bisan usa sa imong kabanay nga ginganlan niining ngalana. Ug gipasabtan nila pinaagi sa mga timailhan ang iyang amahan, unsa ang iyang pagbuot nga igangalan kaniya. Ug nangayo siya ug sulatánan, ug misulat, nga nagaingon, Juan ang iyang ngalan. Ug silang tanan nanghibulong. Ug dihadiha naabli ang iyang baba, ug ang iyang dila nahubsan sa pagkapiit, ug siya misulti, ug midayeg sa Dios. Lucas 1:59–64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

Si Juan Bautista iya sa ikawalong hugna ni Abias, maingon man ang iyang amahan. Sa pagtuli kang Juan, sa ikawalong adlaw giusab ang iyang ngalan. Si Juan Bautista nagrepresentar niadtong mga sacerdote, sa ikaupat nga kaliwatan, nga anaa sa usa ka pakigsaad nga relasyon uban sa Dios, nga nag-usab sa ilang ngalan (gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia), ug nagpatik kanila pinaagi sa timaan sa pakigsaad, sa dihang ang Estados Unidos mosulti ingon sa usa ka dragon.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

Kita mao ang templo sa Dios. Ang mga propetikong linya nga nagtumong sa templo nagasulti sa mga lalaki ug mga babaye ingon nga tagsatagsa ka indibiduwal, ug usab sa kinatibuk-an, kay ang iglesia sa Dios templo usab. Ug siyempre adunay langitnong templo, ug si Cristo mao ang nagatukod sa templo sa Ginoo. Siya mao ang nagapahimutang sa patukoranan ug nagabutang sa batong pamutong sa templo. Mahitungod sa numero nga “25” ingon nga usa ka simbolo, ang 25 nagarepresentar sa mga Levihanon, nga ginahinloan (gipabulag) gikan sa mini nga mga Levihanon diha sa Malakias kapitulo tulo, ug nga giputli usab sa mao rang teksto. Sa Ezequiel kapitulo 40 hangtod 48 usa ka simbolikong templo ang gihulagway uban sa dakong kapihoan. Ang tubig sa kinabuhi migula gikan nianang templuha ug mipuno sa yuta.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> “Kahibulongan ang buluhaton nga gitinguha sa Dios nga matuman pinaagi sa Iyang mga alagad, aron ang Iyang ngalan pagahimayaon. Gihimo sa Dios si Jose nga tuboran sa kinabuhi alang sa nasod sa Egipto. Pinaagi kang Jose ang kinabuhi niadtong tibuok katawhan naluwas. Pinaagi kang Daniel giluwas sa Dios ang kinabuhi sa tanang mga manggialamon sa Babilonia. Ug kining mga pagluwas maoy mga pagtulon-an pinaagi sa panig-ingnan; kini naghulagway ngadto sa katawhan sa espirituhanong mga panalangin nga gitanyag kanila pinaagi sa pagdugtong sa Dios nga gisimba nila Jose ug Daniel. Busa usab pinaagi sa Iyang katawhan karon tinguha sa Dios nga dad-on ang mga panalangin ngadto sa kalibotan. Ang matag mamumuo kansang kasingkasing gipuy-an ni Cristo, ang matag usa nga magapadayag sa Iyang gugma ngadto sa kalibotan, maoy mamumuo uban sa Dios alang sa panalangin sa katawhan. Sa iyang pagdawat gikan sa Manluluwas sa grasya aron ipaambit ngadto sa uban, gikan sa tibuok niyang pagkatawo nagapaagay ang baha sa espirituhanong kinabuhi. Miabot si Cristo ingon nga Dakong Mananambal aron ayohon ang mga samad nga nabuhat sa sala diha sa tawhanong panimalay; ug ang Iyang Espiritu, nga nagabuhat pinaagi sa Iyang mga alagad, nagahatag ngadto sa mga tawhanon nga binuhat nga masakiton tungod sa sala ug nagaantus, ug usa ka gamhanang gahom sa pag-ayo nga mabinungahon alang sa lawas ug sa kalag. ‘Nianang adlawa,’ nagaingon ang Kasulatan, ‘magaabli ang usa ka tuboran alang sa balay ni David ug alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem tungod sa sala ug tungod sa kahugawan.’ Zacarias 13:1. Ang mga tubig niini nga tuboran adunay mga kabtangan nga makaalim sa tambal nga magaayo sa pisikal ug espirituhanong mga balatian.”

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> “Gikan niining tuboran nagaagay ang gamhanang suba nga nakita sa panan-awon ni Ezekiel. ‘Kining mga tubig mogula padulong sa sidlakan nga yuta, ug mokunsad ngadto sa kamingawan, ug mosulod ngadto sa dagat: ug sa madala na kini ngadto sa dagat, ang mga tubig mamaayo. Ug mahinabo, nga ang tanang butang nga buhi, nga nagalihok, bisan asa moabot ang mga suba, mabuhi…. Ug sa daplin sa suba, niining kilira ug nianang kilira, motubo ang tanang kahoy alang sa kalan-on, nga ang dahon dili malaya, ni ang bunga niini mahurot: magapamunga kini ug bag-ong bunga sumala sa iyang mga bulan, tungod kay ang ilang mga tubig migula gikan sa balaang puloy-anan: ug ang bunga niini alang sa kalan-on, ug ang dahon niini alang sa tambal.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

Ang templo ni Ezekiel mao ang simbolismong profetiko sa labing hataas nga kinaiya, ug si Juan gisugo sa Pinadayag kapitulo onse nga sukdon ang templo, apan biyaan ang sawang. Sa dihang atong buhaton gayod kana nga butang ngadto sa templo ni Ezekiel, atong makita nga ang duha ka labing nag-unang mga numero sulod sa mga sukod sa templo nagrepresentar sa pagkapari. Ang 50 ka maniko mao ang labing nag-unang numero, ug kini gisubli sa 11 ka higayon ingon nga kinatibuk-ang gitas-on sa matag komples sa ganghaan (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, ug uban pa). Ang 50 gigamit usab alang sa pipila ka gitas-on sa bungbong ug mga lawak (42:7–8). Kini naghubit sa tibuok agianan sa ganghaan gikan sa gawasng pultahan paingon sa sulod nga pultahan.

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

Ang 25 ka maniko mao ang tin-aw nga ikaduhang labing bantugan. Ginasubli kini sa 10 ka higayon ingon nga kalapdon ug gilapdon sa mga kompleks sa ganghaan (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Sa paghiusa, ang 50 ug 25 nagmugna sa makanunayon nga mga rektanggulong porma nga 50 por 25 alang sa unom ka pangulong ganghaan. Kining pagpares nga 50 por 25 maoy nagdominar sa deskripsiyong arkitektural sa mga ganghaan nga nagpaingon ngadto sa sulod nga mga dapit. Wala nay laing pares nga masubli uban sa ingon ka sistematikong kasubsob sulod mismo sa tinukod sa templo.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

Ang mga Levihanon misulod sa aktibong pag-alagad sa edad nga 25 (Numeros 8:24: “gikan sa kaluhaan ug lima ka tuig ang panuigon ug pataas, sila mosulod sa pag-alagad sa buluhaton”). Nag-alagad sila hangtod sa edad nga 50 (Numeros 4:3, 39, 43; 8:25: “hangtod sa kalim-an ka tuig ang panuigon”). Kini naghatag ug tukmang 25 ka tuig nga aktibong pag-alagad (50 – 25 = 25).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

Busa, ang 25 ka tuig nga gilugwayon sa Leviticanhong pag-alagad direktang napakita sa mga sukod nga 25 por 50 ka maniko nga nagdominar sa mga ganghaan ug sa estruktura sa templo—ang mismong dapit diin ang mga Levita nag-alagad. Ang mga nag-unang dimensiyon sa templo ni Ezekiel, nga mao ang templo sa madaugong iglesia ug sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, maoy arkitekturanhong gilaraw sa sulod mismo sa templo diin sila pagaalagad; MAINGON GAYUD nga ang kap-atan ug unom ka kromosoma natukod sa sulod mismo sa templo diin ang katawhan sa Dios pagaalagad. Gibutang ni Palmoni ang Iyang pirma ibabaw sa tagsa-tagsa ka tawhanong templo ug sa tinipong lawas nga templo nga mamahimong Iyang pangasaw-onon.

We will continue these lines in the next article.

Padayonon nato kining mga linya sa sunod nga artikulo.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> “Ang mga anaa sa maoy responsable nga mga katungdanan dili angay mahikabig ngadto sa mapatuyangon-sa-kaugalingon ug maluho nga mga prinsipyo sa kalibotan, kay dili nila kini arang maangkon; ug bisan pa kon arang nila, ang mga prinsipyo nga sama kang Cristo dili motugot niini. Nagkinahanglan ang paghatag ug daghan nga pagtulon-an. ‘Kinsa ba ang Iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa ba ang Iyang paabton sa pagsabut sa doktrina? sila nga gilutas na gikan sa gatas, ug gibulag na gikan sa dughan. Kay ang sugo kinahanglan igasapaw sa sugo, sugo sa ibabaw sa sugo; linya sa ibabaw sa linya, linya sa ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay.’ Sa ingon niana ang pulong sa Ginoo kinahanglan nga mapailubon nga ipasangilub sa atubangan sa mga bata ug ipabilin sa ilang atubangan, pinaagi sa mga ginikanan nga nagatoo sa pulong sa Dios. ‘Kay pinaagi sa nagakuti nga mga ngabil ug sa laing dila mosulti Siya niining katawhan. Kaniya nga Iyang giingnan, Kini mao ang pahulay diin mapapahulay ninyo ang gikapuyan; ug kini mao ang makapabag-o: apan dili sila mamati. Apan ang pulong sa Ginoo alang kanila nahimong sugo sa ibabaw sa sugo, sugo sa ibabaw sa sugo; linya sa ibabaw sa linya, linya sa ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan.’ Ngano man?—tungod kay wala nila tagda ang pulong sa Ginoo nga miabut kanila.”

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> “Buot ipasabot niini kadtong wala makadawat ug pahimangno, apan nag-amuma sa ilang kaugalingong kaalam, ug mipili sa paglihok sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna. Ang Ginoo mohatag kanila sa pagsulay, aron sila mopili sa pagbarug sa pagsunod sa Iyang tambag, o mosalikway ug magbuhat sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna, ug unya biyaan sila sa Ginoo ngadto sa sigurado nga sangpotanan. Sa tanan natong mga dalan, sa tanan natong pag-alagad sa Dios, Siya magasulti kanato, ‘Ihatag Kanako ang imong kasingkasing.’ Ang masinugtanon, mapasakopon, ug matinudloan nga espiritu mao ang gitinguha sa Dios. Ang naghatag sa pag-ampo sa iyang kahalangdon mao ang kamatuoran nga kini ginaginhawa gikan sa usa ka mahigugmaon, matinumanon nga kasingkasing.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> “Ang Dios nagkinahanglan ug piho nga mga butang gikan sa Iyang katawhan; kon sila moingon, Dili ko itugyan ang akong kasingkasing aron buhaton kini nga butang, ang Ginoo magtugot kanila sa pagpadayon diha sa ilang gituohang manggialamon nga paghukom nga walay kaalam nga langitnon, hangtod nga matuman kining kasulatan [Isaiah 28:13]. Dili kamo angay moingon, Mosunod ako sa paggiya sa Ginoo hangtod sa usa ka piho nga punto nga nahiuyon sa akong paghukom, ug unya magkupot kamo pag-ayo sa inyong kaugalingong mga panghunahuna, nga magdumili nga mahulma sumala sa dagway sa Ginoo. Ipatungha ang pangutana, Mao ba kini ang kabubut-on sa Ginoo? dili, Mao ba kini ang opinyon o paghukom ni—–?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles