Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Six

Ang Tinagong Kasaysayan sa Bersikulo Kwarenta - Numero Baynte-Sais

Ezekiel Number Seven

Ezequiel Numero Siete

Author

Jeff Pippenger

Published

August 12, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The prophetic line which I am identifying as ‘the wheel of Josiah’ begins with the rebellion of ancient Israel as they rejected God as their king in 1097 BC. The first three kings (Saul, David and Solomon) are identified as reigning for forty years, from 1097 BC through to 977 BC. At Solomon’s death the rebellion of Jeroboam and the ten northern tribes finish the line of the first three kings, and begins a line of kings in both the northern and southern kingdoms.

Ang propetikong linya nga akong giila ingong ‘ang ligid ni Josiah’ nagsugod sa pagrebelde sa karaang Israel sa dihang gisalikway nila ang Dios isip ilang hari niadtong 1097 BC. Ang unang tulo ka mga hari (Saul, David ug Solomon) giila nga naghari sulod sa kap-atan ka tuig, sukad sa 1097 BC hangtod sa 977 BC. Sa kamatayon ni Solomon, ang pagrebelde ni Jeroboam ug sa napulo ka amihanang mga tribo maoy nagtapos sa linya sa unang tulo ka mga hari, ug nagsugod sa usa ka linya sa mga hari diha sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian.

The first three kings are a symbol of many truths, but one of the wheels of truth which they are connected to is the last three kings of Judah—Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah, who in turn represent Cyrus, Darius and Artaxerxes. Cyrus, Darius and Artaxerxes in turn represent their three decrees reaching from 516 BC to 457 BC; who in turn represent the three angels of Revelation fourteen that arrive in 1798, April 19, 1844 and October 22, 1844, respectively. The history of the arrival of the three angels of Revelation fourteen is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, thus identifying that the prophetic line that begins with the anointing of Saul as king reaches its conclusion when the church triumphant is anointed at the soon-coming Sunday law. The line includes the wheel of king Josiah, that reaches back to Jeroboam’s rebellion of Bethel and Dan in 977 BC.

Ang unang tulo ka mga hari maoy simbolo sa daghang mga kamatuoran, apan usa sa mga ligid sa kamatuoran nga ilang nahilabtan mao ang katapusang tulo ka mga hari sa Juda—si Jehoiakim, si Jehoiachin, ug si Zedekiah—nga sa ilang bahin nagrepresentar kang Ciro, Dario, ug Artaxerxes. Si Ciro, si Dario, ug si Artaxerxes usab, sa ilang bahin, nagrepresentar sa ilang tulo ka mga sugo nga naglangkob gikan sa 516 BC hangtod sa 457 BC; nga sa ilang bahin nagrepresentar sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse nga miabot sa 1798, Abril 19, 1844, ug Oktubre 22, 1844, matag usa. Ang kasaysayan sa pag-abot sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse gisubli gayud sa matag titik sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa ingon nagaila nga ang propetikong linya nga nagsugod sa pagdihog kang Saul ingon nga hari moabut sa iyang kataposan sa dihang ang simbahan nga madaugon pagadihogan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Ang maong linya naglakip sa ligid ni Haring Josias, nga mopaabot pabalik sa pagrebelde ni Jeroboam sa Bethel ug Dan sa 977 BC.

## Twenty-two

Kaluhaag-duha

Jeroboam possesses the symbolism of twenty-two, for he reigned for twenty-two years, thus tying his witness into the history represented by twenty-two, which is a symbol of the combination of Divinity with humanity as illustrated by Daniel’s marah vision in the twenty-second day, and the number two hundred and twenty, of which, the number twenty-two is a tithe.

Si Jeroboam nagdala sa simbolismo sa baynte-dos, kay siya naghari sulod sa baynte-dos ka tuig, sa ingon gihiusa ang iyang pagpamatuod ngadto sa kasaysayan nga gilarawan sa baynte-dos, nga usa ka simbolo sa panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo sa tawo sumala sa gihulagway sa panan-awon ni Daniel mahitungod sa marah sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw, ug sa gidaghanon nga duha ka gatus ug baynte, diin ang gidaghanon nga baynte-dos maoy ikapulo niini.

> And the days which Jeroboam reigned were two and twenty years: and he slept with his fathers, and Nadab his son reigned in his stead. 1 Kings 14:20.

> Ug ang mga adlaw nga naghari si Jeroboam may kaluhaan ug duha ka tuig; ug siya natulog uban sa iyang mga amahan, ug si Nadab nga iyang anak naghari puli kaniya. 1 Kings 14:20.

The ‘at-One-Ment,’ representing the combination of Divinity and humanity is the work of Christ that began on October 22, or the tenth month (Gregorian); ten time twenty-two equals two hundred and twenty. Jeroboam set up counterfeit altars at both Bethel and Dan, and is therefore a symbol of the counterfeit worship of Sunday in connection with the combination of church (Bethel: meaning church) and state (Dan: meaning judgment).

Ang “at-One-Ment,” nga nagrepresentar sa paghiusa sa Pagka-Dios ug pagkatawo, mao ang buluhaton ni Cristo nga nagsugod niadtong Oktubre 22, o sa ikanapulong bulan (Gregorian); ang napulo ka pilo sa baynte dos katumbas sa duha ka gatos ug baynte. Si Jeroboam nagtukod ug peke nga mga halaran sa Bethel ug sa Dan, ug busa simbolo siya sa peke nga pagsimba sa Adlaw nga Domingo diha sa kalambigitan sa paghiusa sa iglesia (Bethel: nagkahulugang iglesia) ug estado (Dan: nagkahulugang paghukom).

> Then Jeroboam built Shechem in mount Ephraim, and dwelt therein; and went out from thence, and built Penuel. And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:25–33.

> Unya gitukod ni Jeroboam ang Shechem sa kabungtoran sa Ephraim, ug mipuyo didto; ug migula siya gikan didto, ug gitukod ang Penuel. Ug si Jeroboam miingon sa iyang kasingkasing, Karon mobalik ang gingharian ngadto sa balay ni David: Kon kining katawhan motungas sa paghalad sa mga halad didto sa balay sa Ginoo sa Jerusalem, nan ang kasingkasing niining katawhan mobalik pag-usab ngadto sa ilang ginoo, bisan ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda, ug patyon nila ako, ug mobalik pag-usab ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda. Busa ang hari nagpakitambag, ug naghimo ug duha ka nating vaca nga bulawan, ug miingon kanila, Kapoyan na kaayo kamo sa pagtungas ngadto sa Jerusalem: tan-awa ang imong mga dios, O Israel, nga maoy nagpagula kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug iyang gibutang ang usa didto sa Bethel, ug ang usa gibutang niya sa Dan. Ug kining butanga nahimong sala: kay ang katawhan miadto sa pagsimba sa atubangan sa usa, bisan hangtod sa Dan. Ug naghimo siya ug usa ka balay sa mga hataas nga dapit, ug naghimo ug mga sacerdote gikan sa labing ubos sa katawhan, nga dili gikan sa mga anak ni Levi. Ug si Jeroboam nagtukod ug usa ka fiesta sa ikawalo nga bulan, sa ikanapulog lima nga adlaw sa bulan, sama sa fiesta nga anaa sa Juda, ug siya mihalad ibabaw sa halaran. Mao usab kini ang iyang gibuhat didto sa Bethel, nga naghalad ngadto sa mga nating vaca nga iyang gihimo; ug iyang gibutang sa Bethel ang mga sacerdote sa mga hataas nga dapit nga iyang gihimo. Busa mihalad siya ibabaw sa halaran nga iyang gihimo sa Bethel sa ikanapulog lima nga adlaw sa ikawalo nga bulan, bisan sa bulan nga iyang gihunahuna sa iyang kaugalingong kasingkasing; ug nagtukod ug usa ka fiesta alang sa mga anak sa Israel: ug mihalad siya ibabaw sa halaran, ug nagsunog ug incienso. 1 Mga Hari 12:25–33.

In the foundational history of the ten northern tribes, there was a rebellion that had been typified by Israel's rejection of God as king, and also by the rebellion of Aaron and the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundational history of ancient Israel and Jeroboam’s was at the foundational history of the ten northern tribes. “Line upon line” Aaron, as a high priest represents the church and Jeroboam as king, represents the state. Those two foundational rebellions are a line that includes the foundational rebellion of the people of Israel in desiring a human king.

Sa batakang kasaysayan sa napulo ka amihanang mga banay, dihay usa ka pagsukol nga gipatin-aw pinaagi sa pagsalikway sa Israel sa Dios ingon nga Hari, ug usab pinaagi sa pagsukol ni Aaron ug sa bulawang nating baka. Ang pagsukol ni Aaron anaa sa batakang kasaysayan sa karaang Israel, ug ang kang Jeroboam anaa sa batakang kasaysayan sa napulo ka amihanang mga banay. “Line upon line” si Aaron, ingon nga labawng pari, nagrepresentar sa iglesia, ug si Jeroboam, ingon nga hari, nagrepresentar sa estado. Kining duha ka batakang mga pagsukol maoy usa ka linya nga naglakip sa batakang pagsukol sa katawohan sa Israel sa ilang pagtinguha ug tawhanong hari.

## 490

490

There are three periods of four hundred and ninety years in the sacred history that is represented in the book of Ezekiel, and one was associated with the kings, the other with the sanctuary and the other with the host. Those three periods align with the rebellion of Aaron, (the sanctuary), Saul (the host) and Jeroboam (the king). Of the three symbols of prophet, priest and king, it is king Saul who is identified as prophesying, and Aaron was the priest, and Jeroboam was the king.

Adunay tulo ka mga yugto nga tag upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa balaang kasaysayan nga girepresentahan diha sa basahon ni Ezekiel, ug ang usa niini nalambigit sa mga hari, ang usa sa santuwaryo, ug ang usa sa panon. Kining tulo ka mga yugto nagtugbang sa pagrebelde ni Aaron, (ang santuwaryo), ni Saul (ang panon), ug ni Jeroboam (ang hari). Sa tulo ka mga simbolo sa manalagna, saserdote, ug hari, si Haring Saul mao ang giila nga nagapanagna, ug si Aaron mao ang saserdote, ug si Jeroboam mao ang hari.

> And it came to pass, when all that knew him beforetime saw that, behold, he prophesied among the prophets, then the people said one to another, What is this that is come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets? And one of the same place answered and said, But who is their father? Therefore it became a proverb, Is Saul also among the prophets? 1 Samuel 10:11, 12.

> Ug nahitabo nga, sa diha nga ang tanan nga nakaila kaniya kaniadto nakakita nga, ania karon, nagtagna siya uban sa mga manalagna, nan ang katawohan ming-ingon ang usa sa usa, Unsay nahitabo niining anak ni Kish? Si Saul ba usab anaa taliwala sa mga manalagna? Ug usa sa mga tawo niadtong dapita mitubag ug miingon, Apan kinsa ba ang ilang amahan? Busa kini nahimong usa ka sanglitanan, Si Saul ba usab anaa taliwala sa mga manalagna? 1 Samuel 10:11, 12.

The church triumphant consists of a thirty-year old prophet, a thirty-year old priest and a thirty-year old king, represented by Ezekiel who began in the thirtieth year, Joseph who began his service in the thirtieth year and king David who began to reign in his thirtieth year. The church triumphant is represented in the last eight chapters of the book of Ezekiel as the temple that fills the earth, and the church triumphant is Philadelphia, which is the eighth church that is of the seven.

Ang madaugong simbahan naglangkob sa usa ka katloan ka tuig ang panuigon nga manalagna, usa ka katloan ka tuig ang panuigon nga sacerdote, ug usa ka katloan ka tuig ang panuigon nga hari, nga girepresentahan ni Ezekiel nga misugod sa ikakatloan ka tuig, ni Jose nga misugod sa iyang pag-alagad sa ikakatloan ka tuig, ug ni Haring David nga misugod sa paghari sa iyang ikakatloan ka tuig. Ang madaugong simbahan girepresentahan sa katapusang walo ka mga kapitulo sa basahon ni Ezekiel ingon nga templo nga nagapuno sa yuta, ug ang madaugong simbahan mao ang Philadelphia, nga mao ang ikawalong simbahan nga gikan sa pito.

The prophetic line of Josiah that began in 977 BC ends at the soon-coming Sunday law. The purification and sealing of the one hundred and forty-four thousand that began on December 31, 2023, began when Michael descended to resurrect the two witnesses of Revelation eleven. 2023 arrived twenty-two years after September 11, 2001, just as the Alien and Sedition Acts of 1798 arrive twenty-two years after the Declaration of Independence in 1776. Jeroboam’s twenty-two-year reign began in 977 BC when the prophecy of Josiah was set forth. At that time the disobedient prophet of 1 Kings chapter thirteen, confronted Jeroboam’s apostasy just as Moses confronted Aaron’s apostasy, and Samuel confronted the host who desired a king. Those confrontations against foundational apostasies represented by the message of the disobedient prophet, Moses and Samuel represent the loud cry of the third angel at the Sunday law. It is the warning message proclaimed by the ensign, which is represented in the history of Jeroboam as the prediction of Josiah accompanied with a “sign.”

Ang mahimayaong linya ni Josias nga nagsugod niadtong 977 BC matapos sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang paghinlo ug pagtak-op sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod niadtong Disyembre 31, 2023, nagsugod sa dihang mikunsad si Miguel aron banhawon ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse. Ang 2023 miabot kaluhaan ug duha ka tuig human sa Septiyembre 11, 2001, maingon nga ang Alien and Sedition Acts sa 1798 miabot kaluhaan ug duha ka tuig human sa Declaration of Independence sa 1776. Ang kaluhaan ug duha ka tuig nga paghari ni Jeroboam nagsugod niadtong 977 BC sa dihang gipadayag ang tagna ni Josias. Niadtong panahona, ang masupilon nga manalagna sa 1 Mga Hari kapitulo trese, mitubag batok sa pagtalikod ni Jeroboam maingon nga si Moises mitubag batok sa pagtalikod ni Aaron, ug si Samuel mitubag batok sa panon nga nangandoy ug hari. Kadtong mga pag-atubang batok sa mga patukorananong pagtalikod nga girepresentahan sa mensahe sa masupilon nga manalagna, ni Moises, ug ni Samuel nagarepresentar sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda sa panahon sa balaod sa Domingo. Kini mao ang mensahe sa pasidaan nga gimantala sa bandila, nga girepresentahan sa kasaysayan ni Jeroboam ingon nga panagna mahitungod kang Josias nga inubanan sa usa ka “ilhanan.”

> And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him.

> Ug tan-awa, may miabut nga usa ka tawo sa Dios gikan sa Juda pinaagi sa pulong ni Jehova ngadto sa Bethel; ug si Jeroboam nagtindog tupad sa halaran aron sa pagsunog ug incienso. Ug siya misinggit batok sa halaran pinaagi sa pulong ni Jehova, ug miingon, O halaran, halaran, mao kini ang giingon ni Jehova: Tan-awa, may usa ka bata nga matawo ngadto sa balay ni David, si Josias ang iyang ngalan; ug sa ibabaw nimo ihalad niya ang mga sacerdote sa hatag-as nga mga dapit nga nagsunog ug incienso sa ibabaw nimo, ug ang mga bukog sa mga tawo pagasunogon sa ibabaw nimo. Ug siya mihatag ug usa ka ilhanan niadtong maong adlaw, nga nagaingon, Kini mao ang ilhanan nga gisulti ni Jehova: Tan-awa, ang halaran mabuka, ug ang mga abo nga anaa sa ibabaw niini igabubo. Ug nahitabo, sa diha nga ang hari nga si Jeroboam nakadungog sa pulong sa tawo sa Dios, nga misinggit batok sa halaran sa Bethel, nga iyang giyahat ang iyang kamot gikan sa halaran, nga nagaingon, Dakpa siya. Ug ang iyang kamot, nga iyang giyahat batok kaniya, nalaya, mao nga dili na niya kini mabakwi pag-usab ngadto sa iyang kaugalingon.

> The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:1–10.

> Ug ang halaran nabuka usab, ug ang mga abo naula gikan sa halaran, sumala sa ilhanan nga gihatag sa tawo sa Dios pinaagi sa pulong ni Jehova. Ug ang hari mitubag ug miingon sa tawo sa Dios, Pangamuyo karon sa atubangan ni Jehova nga imong Dios, ug pag-ampo alang kanako, aron ang akong kamot maulian pag-usab. Ug ang tawo sa Dios nangamuyo kang Jehova, ug ang kamot sa hari naulian pag-usab kaniya, ug nahimong sama sa kaniadto. Ug ang hari miingon sa tawo sa Dios, Umuban ka kanako sa balay, ug pahulay, ug hatagan ko ikaw ug ganti. Ug ang tawo sa Dios miingon sa hari, Bisan pa ihatag mo kanako ang katunga sa imong balay, dili ako mouban kanimo, ni mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig niining dapita: Kay sa ingon niana ako gisugo pinaagi sa pulong ni Jehova, nga nagaingon, Ayaw pagkaon ug tinapay, ni pag-inom ug tubig, ni pagbalik pinaagi sa samang dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Busa miagi siya sa laing dalan, ug wala mobalik sa dalan nga iyang gigamhan sa pag-anhi ngadto sa Bethel. 1 Mga Hari 13:1–10.

The prophet’s refusal to eat with Jeroboam in spite of the offer of “half thine house” aligns with Herod’s promise to Salome of half of his kingdom.

Ang pagdumili sa propeta sa pagkaon uban kang Jeroboam bisan pa sa tanyag nga “ang katunga sa imong balay” nahiuyon sa saad ni Herodes kang Salome sa katunga sa iyang gingharian.

> And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. Mark 6:21–24.

> Ug sa dihang miabot ang usa ka maayong higayon, nga si Herodes sa iyang adlawng natawhan naghimo ug usa ka panihapon alang sa iyang mga halangdong pangulo, mga punoang kapitan, ug mga pangulong tawo sa Galilea; Ug sa dihang misulod ang anak nga babaye sa maong si Herodias, ug misayaw, ug nakapahimuot kang Herodes ug kanila nga nanaglingkod uban kaniya, ang hari miingon sa dalaga, Pangayoa kanako ang bisan unsa nga imong buot, ug ihatag ko kini kanimo. Ug siya nanumpa kaniya, Bisan unsa ang imong pangayoon kanako, ihatag ko kini kanimo, bisan pa hangtod sa katunga sa akong gingharian. Ug siya migula, ug miingon sa iyang inahan, Unsay akong pangayoon? Ug siya miingon, Ang ulo ni Juan Bautista. Marcos 6:21–24.

Herod’s pledge of half his kingdom took place at his birthday. Herod is a symbol of Rome, and the ten kings of Revelation seventeen are typified by the tenfold division of Rome in Daniel chapter seven, and the ten toes of chapter two. His birthday is marked when the sixth kingdom is replaced by the seventh kingdom at the Sunday law, and in this sense, it is the birthday of the United Nations as the seventh kingdom of Bible prophecy. At the soon-coming Sunday law, the ten kings, represented by Jeroboam’s ten northern tribes, agree to give their kingdom to the beast for one hour in Revelation ‘seventeen’.

Ang saad ni Herodes nga ihatag ang tunga sa iyang gingharian nahitabo sa adlaw sa iyang pagkatawo. Si Herodes usa ka simbolo sa Roma, ug ang napulo ka mga hari sa Pinadayag disi-siyete gilarawan pinaagi sa napulo ka pilo nga pagkabahin sa Roma diha sa Daniel kapitulo pito, ug sa napulo ka mga tudlo sa tiil sa kapitulo dos. Ang iyang adlawng natawhan gimarkahan sa dihang ang ikaunom nga gingharian pulihan sa ikapito nga gingharian sa balaod sa Domingo, ug niining kahuloga, kini mao ang adlawng natawhan sa United Nations ingon nga ikapito nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa haduol na kaayong pag-abot nga balaod sa Domingo, ang napulo ka mga hari, nga girepresentahan sa napulo ka amihanang mga banay ni Jeroboam, mouyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap sulod sa usa ka takna diha sa Pinadayag “disi-siyete”.

> For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.

> Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang paghiusa sa usa ka hunahuna, ug ang pagtugyan sa ilang gingharian ngadto sa mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Pinadayag 17:17.

Before we take up Ezekiel’s prophecy of chapter four, we will identify the ‘thirteen’ times Ezekiel directly identifies a date. Those thirteen waymarks break down generally between the world and God’s people. The world represented by Egypt is placed into a direct date six times, and Tyre is addressed once, and the other six times Jerusalem is the subject. The book begins in 592 BC which is the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle and verse one of chapter forty of Ezekiel identifies October 22, 573 BC as the end of the cycle. The Jubilee cycle represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand from 9/11 unto the soon-coming Sunday law, which in turn is represented in a fractal of that very history from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law. Both periods were typified by August 11, 1840 unto October 22, 1844.

Sa dili pa nato hisgotan ang propesiya ni Ezekiel sa kapitulo upat, atong ilhon ang napulog-tulo ka higayon nga si Ezekiel mismo direkta nga nagtakda ug petsa. Kining napulog-tulo ka mga timaan sa dalan sa kinatibuk-an nabahin tali sa kalibotan ug sa katawohan sa Dios. Ang kalibotan nga girepresentahan sa Egipto gibutang diha sa usa ka direkta nga petsa sa unom ka higayon, ug ang Tiro gihisgutan sa usa ka higayon, ug sa laing unom ka higayon ang Jerusalem maoy hilisgutan. Ang basahon nagsugod sa 592 BC nga mao ang ikakatloan ka tuig sa ikanapulog-pito nga siklo sa Jubilee, ug ang bersikulo usa sa kapitulo cuarenta sa Ezekiel nagtimaan sa Oktubre 22, 573 BC ingon nga katapusan sa maong siklo. Ang siklo sa Jubilee nagrepresentar sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gikan sa 9/11 ngadto sa haduol na nga balaod sa Dominggo, nga sa baylo girepresentahan sa usa ka fractal sa maong kasaysayan mismo gikan sa Disyembre 31, 2023 ngadto sa haduol na nga balaod sa Dominggo. Ang duha ka mga yugto gitipohan pinaagi sa Agosto 11, 1840 ngadto sa Oktubre 22, 1844.

On August 11, 1840 no less a personage than Jesus Christ descended as the mighty angel of Revelation ten who brought a little book that God’s people were to take and eat. The same angel again descended at 9/11 to mark the beginning of the sealing time. The same angel descended on December 31, 2023 to resurrect the two witnesses who had been slain in the street of that great city of Sodom and Egypt, where also the Lord was crucified. That descent marked the closing period of the sealing time. Within the fractal period of December 31, 2023 unto the Sunday law, Ezekiel the priest is given a vision of the temple in heaven. At that time, he is made dumb and only speaks when God commands him to do so. His condition lasts until the soon-coming Sunday law, represented by the destruction of Jerusalem.

Niadtong Agosto 11, 1840, walay ubos kang Jesu-Cristo mismo ang mikanaug ingon nga gamhanang manulonda sa Pinadayag napulo nga nagdala sa usa ka gamayng basahon nga pagakuhaan ug pagakan-on sa katawhan sa Dios. Ang maong manulonda mikanaug pag-usab sa 9/11 aron timailhanan ang pagsugod sa panahon sa pagpatik. Ang maong manulonda mikanaug usab niadtong Disyembre 31, 2023 aron banhawon ang duha ka mga saksi nga gipamatay didto sa dalan sa maong dakong siyudad sa Sodoma ug Ehipto, diin usab gilansang sa krus ang Ginoo. Ang maong pagkanaog maoy nagtimaan sa panapos nga yugto sa panahon sa pagpatik. Sulod sa paktal nga yugto gikan sa Disyembre 31, 2023 ngadto sa balaod sa Dominggo, si Ezekiel nga sacerdote gihatagan ug usa ka panan-awon sa templo sa langit. Nianang panahona, siya gihimong amang ug mosulti lamang sa dihang ang Dios magsugo kaniya sa pagbuhat niini. Ang iyang kahimtang magapadayon hangtod sa haduol na nga balaod sa Dominggo, nga gihulagway pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem.

As with John, Ezekiel is commanded to take the book that was in the descending angel’s hand in Revelation ten, and also told to eat the book of lamentation, mourning and woe.

Sama kang Juan, si Ezequiel gisugoan sa pagkuha sa basahon nga diha sa kamot sa manulonda nga nanaug sa Pinadayag 10, ug gisultihan usab sa pagkaon sa basahon sa pagminatay, pagbangotan, ug kaalautan.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Ezekiel 2:8–10.

> Apan, anak sa tawo, pamatia ang akong gisulti kanimo; ayaw pagmasupilon sama niadtong masupilon nga balay: bukha ang imong baba, ug kaona ang akong ihatag kanimo. Ug sa dihang mitan-aw ako, ania karon, may usa ka kamot nga gituy-od nganhi kanako; ug, tan-awa, diha niini ang usa ka linukot nga basahon; Ug kini gibuklad niya sa akong atubangan; ug kini nasulatan sulod ug gawas: ug diha niini nahisulat ang mga pagminatay, ug pagbangotan, ug kaalaut. Ezekiel 2:8–10.

The message is represented as a threefold message, thus typifying the message of the three angels of Revelation fourteen. It is therefore the sealing message of the third angel that seals those within Jerusalem who are lamenting and mourning the sin of the church and the land as represented in chapter nine of Ezekiel and chapter seven of Revelation.

Ang mensahe gihulagway ingon nga usa ka tulo-ka-bahin nga mensahe, busa nagtimaan sa mensahe sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse. Busa, kini mao ang mensahe sa pagpatik sa ikatulong manulonda nga nagpatik niadtong anaa sulod sa Jerusalem nga nagminatay ug nagbalata tungod sa sala sa iglesia ug sa yuta, sumala sa gihulagway diha sa ikasiyam nga kapitulo sa Ezekiel ug sa ikapito nga kapitulo sa Pinadayag.

> And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.

> Ug ang himaya sa Dios sa Israel mitungas gikan sa querubin, diin kini didto, paingon sa ganghaan sa balay. Ug gitawag Niya ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga may sudlanan sa tinta sa magsusulat sa iyang kiliran; ug ang Ginoo miingon kaniya, Lakaw latas sa taliwala sa siyudad, latas sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nagapanghupaw ug nagatiyabaw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini. Ezekiel 9:3, 4.

Those who receive the seal are mourning for the sins of the church and the sins of the land, and Ezekiel’s testimony is woven upon the history of Jerusalem and Egypt, symbols of the church and the world.

Kadtong modawat sa timri nagabalata tungod sa mga sala sa iglesia ug sa mga sala sa yuta, ug ang pamatuod ni Ezekiel nalala ibabaw sa kasaysayan sa Jerusalem ug sa Egipto, mga simbolo sa iglesia ug sa kalibotan.

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world. …

> “Ang pampaaslom sa pagkadiosnon wala pa sa hingpit mawad-i sa iyang gahum. Sa panahon nga ang kapeligrohan ug ang kaguol sa iglesia labing dako, ang gamayng pundok nga nagatindog diha sa kahayag magapanghupaw ug magatu-aw tungod sa mga dulomtanan nga ginabuhat sa yuta. Apan labi na gayud nga ang ilang mga pag-ampo mosaka alang sa iglesia tungod kay ang mga sakop niini nagabuhat sumala sa paagi sa kalibutan. …”

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 209, 210.

> “Ang sugo mao kini: ‘Lakaw sa taliwala sa siyudad, sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nagapanghupaw ug nagatuaw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini.’ Kining mga nagapanghupaw ug nagatuaw nagapadayag sa mga pulong sa kinabuhi; sila nanaway, nagtambag, ug nangamuyo. Ang uban nga nagapasipala sa Dios naghinulsol ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa Iyang atubangan. Apan ang himaya sa Ginoo mibulag na gikan sa Israel; bisan pa nga daghan ang nagapadayon gihapon sa mga porma sa relihiyon, ang Iyang gahum ug presensya wala na diha.” Testimonies, volume 5, 209, 210.

In the context of the book of lamentations, mourning and woe typifying the three angels of Revelation fourteen, the lamentations and mourning are the first and second angels, and the third is the message of woe, a symbol of the east wind that is held in check by the four restraining angels of Revelation seven.

Sa konteksto sa basahon sa mga pagminatay, ang pagbangotan ug kasakit nga naglarawan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14, ang mga pagminatay ug pagbangotan mao ang nahauna ug ikaduhang manulonda, ug ang ikatulo mao ang mensahe sa kasakit, usa ka simbolo sa hangin sa sidlakan nga gipugngan sa upat ka mga manulonda nga nagapugong sa Pinadayag 7.

## Egypt

Ehipto

In the book of Ezekiel, there are thirteen dates referenced. The first of the Egypt set of dates is Ezekiel 29:1, and it represented 587 BC.

Sa basahon ni Ezekiel, adunay napulog tulo ka mga petsa nga gihisgutan. Ang nahauna sa hugpong sa mga petsa mahitungod sa Ehipto mao ang Ezekiel 29:1, ug kini nagrepresentar sa 587 BC.

> In the tenth year, in the tenth month, in the twelfth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:1–3.

> Sa ikanapulo ka tuig, sa ikanapulo ka bulan, sa ikanapulo ug duha ka adlaw sa bulan, ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon, Anak sa tawo, ipaatubang ang imong nawong batok kang Faraon nga hari sa Egipto, ug managna batok kaniya, ug batok sa tibuok Egipto: Isulti, ug umingon, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, ako batok kanimo, Faraon nga hari sa Egipto, ang dakung dragon nga nagahigda sa taliwala sa iyang mga suba, nga nagaingon, Ang akong suba ako man, ug gihimo ko kini alang sa akong kaugalingon. Ezekiel 29:1–3.

587 BC is the year of the siege, which began one and a half years before the destruction of Jerusalem. At that time Ezekiel proclaims that God would overthrow Egypt, and that the overthrow would demonstrate to God’s people their foolishness for trusting in the dragon of Egypt. By the end of the chapter a pronouncement is made that Egypt would be given to Babylon, thus identifying when the ten kings give their seventh kingdom of Bible prophecy to modern Babylon—the eighth kingdom that is of the seven. That prophecy was fulfilled ‘seventeen’ years later in 571 BC as set forth at the end of the chapter. Chapter 29 therefore contains the first and the last reference of dating associated with Egypt.

Ang 587 BC mao ang tuig sa paglikos, nga nagsugod usa ka tuig ug tunga sa wala pa ang pagkalaglag sa Jerusalem. Nianang panahona si Ezekiel nagpahibalo nga pagapukan sa Dios ang Egipto, ug nga ang maong pagpukan magapakita sa katawhan sa Dios sa ilang kabuangan sa pagsalig sa dragon sa Egipto. Sa katapusan sa kapitulo gihimo ang usa ka pagpahayag nga ang Egipto igahatag ngadto sa Babilonia, sa ingon nagailhan kon kanus-a gihatag sa napulo ka mga hari ang ilang ikapitong gingharian sa tagna sa Biblia ngadto sa modernong Babilonia—ang ikawalong gingharian nga gikan sa pito. Kining tagnaa natuman paglabay sa “napulog-pito” ka tuig sa 571 BC, sumala sa gipahimutang sa katapusan sa kapitulo. Busa ang Kapitulo 29 naglangkob sa una ug sa ulahing reperensiya sa pagtakda sa panahon nga may kalabutan sa Egipto.

> And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.

> Ug nahitabo sa ikakaluhaan ug ikapito ka tuig, sa nahaunang bulan, sa nahaunang adlaw sa bulan, nga ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon, Anak sa tawo, si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia nagpabuhat sa iyang kasundalohan ug dakong pag-alagad batok sa Tiro: ang tagsatagsa ka ulo nangaupaw, ug ang tagsatagsa ka abaga nangapanit: apan siya walay balus, ni ang iyang kasundalohan, tungod sa Tiro, alang sa pag-alagad nga iyang gihimo batok niini. Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Tan-awa, ihatag ko ang yuta sa Egipto kang Nabucodonosor nga hari sa Babilonia; ug kuhaon niya ang iyang panon, ug kuhaon niya ang iyang inagaw, ug kuhaon niya ang iyang tukbonon; ug kini mamahimong balus alang sa iyang kasundalohan. Gihatag ko kaniya ang yuta sa Egipto tungod sa iyang paghago nga pinaagi niana siya nag-alagad batok niini, tungod kay sila nagbuhat alang kanako, nagaingon ang Ginoong Jehova. Nianang adlawa patuboon ko ang sungay sa balay ni Israel, ug ihatag ko kanimo ang pag-abli sa baba sa taliwala nila; ug sila makaila nga ako mao si Jehova. Ezequiel 29:17–21.

The twentieth year in the first month in the first day of verse seventeen represents the last date of the thirteen dates in Ezekiel, and it is the only date that falls after October 22, 573 BC. It represents when the king of the north in Daniel eleven verses forty-two and forty-three is given Egypt, as well as the point when the ten kings give their seventh kingdom to the eighth kingdom that is of the seven. It is fulfilled when the “horn of the house of Israel” buds forth. In Isaiah Israel buds in the day of the east wind.

Ang ikakaluhaan ka tuig, sa nahaunang bulan, sa nahaunang adlaw sa bersikulo disisiyete, nagrepresentar sa katapusang petsa sa napulog tulo ka mga petsa diha sa Ezekiel, ug mao lamang kini ang petsa nga mahulog human sa Oktubre 22, 573 BC. Nagrepresentar kini sa panahon nga ang hari sa amihan sa Daniel onse bersikulo kap-atan ug duha ug kap-atan ug tulo hatagan sa Egipto, ingon man usab sa punto nga ang napulo ka mga hari mohatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa ikawalong gingharian nga gikan sa pito. Matuman kini sa dihang ang “sungay sa balay sa Israel” moturok. Diha sa Isaias, ang Israel moturok sa adlaw sa hangin sa sidlakan.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:8.

> Ang magagikan kang Jacob iyang ipagamot; ang Israel mamulak ug mupaturok, ug pun-on ang nawong kaning kalibotan kang bunga. Isaias 27:8.

When Ezekiel 29:17 is fulfilled, and the dragon of Egypt is given to the papal beast at the soon-coming Sunday law the latter rain will be poured out without measure upon Israel. That rain began on 9/11 as a sprinkling as typified by Christ breathing upon His disciples after He descended to earth after He had ascended to His Father following His resurrection.

Sa dihang matuman ang Ezekiel 29:17, ug ang dragon sa Ehipto igatugyan ngadto sa mananap nga papal sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo, ang ulahing ulan igabubo nga walay sukod ibabaw sa Israel. Kana nga ulan nagsugod niadtong 9/11 ingon nga usa ka pagsablig, sumala sa gihulagway pinaagi sa pagginhawa ni Cristo ibabaw sa Iyang mga tinun-an human Siya mikunsad ngadto sa yuta human Siya mikayab ngadto sa Iyang Amahan human sa Iyang pagkabanhaw.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> “Ang buhat ni Cristo sa pagginhawa ibabaw sa iyang mga tinun-an sa Balaang Espiritu, ug sa paghatag sa iyang pakigdait kanila, sama lamang sa pipila ka tulo sa wala pa ang madagayaong ulan nga igahatag sa adlaw sa Pentecostes.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

Ezekiel’s prediction of the fall of Egypt was proclaimed in 587 BC, the year of the siege, and ‘seventeen’ years later the prediction was fulfilled. It is fulfilled in the period represented by the number ‘seventeen,’ thus representing the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is to be fulfilled during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which is portrayed in chapter nine of Ezekiel. In the sealing time the latter rain is poured out, first as a sprinkling at 9/11 and then a full outpouring at the Sunday law. It is fulfilled according to Isaiah in the “day of the east wind,” and Islam is the east wind, and Islam is the third “woe.” The message Ezekiel was to eat was a threefold message, of which the third part was the message of woe.

Ang tagna ni Ezekiel mahitungod sa pagkapukan sa Ehipto gimantala niadtong 587 BC, ang tuig sa paglikos, ug napulo ug pito ka tuig sa ulahi natuman ang tagna. Natuman kini sa yugto nga girepresentahan sa numero nga “napulo ug pito,” sa ingon nagrepresentar sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse. Kini pagatumanon sulod sa panahon sa pagpatik sa usag usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga gihulagway sa kapitulo nuwebe sa Ezekiel. Sa panahon sa pagpatik, ang ulahing ulan gibubo, una ingon sa pagsablig niadtong 9/11 ug dayon usa ka hingpit nga pagbubo sa balaod sa Domingo. Natuman kini sumala kang Isaias sa “adlaw sa hangin sa sidlakan,” ug ang Islam mao ang hangin sa sidlakan, ug ang Islam mao ang ikatulong “alaot.” Ang mensahe nga gikaon ni Ezekiel usa ka tulo ka pilo nga mensahe, diin ang ikatulong bahin mao ang mensahe sa alaot.

Ezekiel’s thirteen dated messages were set forth in connection with Jerusalem, Egypt and Tyre. They were all addressing rebellion as represented by the number "thirteen."

Ang napulog tulo ka minarkahang mensahe ni Ezekiel gipahayag may kalabutan sa Jerusalem, Egipto, ug Tiro. Kining tanan naghisgot sa pagsukol ingon nga girepresentahan sa numero nga “napulog tulo.”

We will continue to consider the dating of Ezekiel in the next article.

Padayon natong hisgotan ang pagpakigpetsa kang Ezekiel sa sunod nga artikulo.

Back to Articles