Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eleven

Ang Natagong Kasaysayan sa Bersikulo Kuarenta - Numero Onse

Number Eleven

Numero Onse

Author

Jeff Pippenger

Published

May 21, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The book of Joel is perhaps the most direct revelation of the latter rain in the Scriptures, and Joel opens up by first referencing the four generations of apostasy accomplished by the Laodicean Seventh-day Adventist church. Those four generations of escalating destruction represented in Joel’s opening verses align with the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight. 1863 unto 1888 represents the first generation, and it represents the rejection of the foundational message of the Millerites as represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, represented in Habakkuk chapter two, and that symbolizes the covenant as represented by the two tables of the Ten Commandments.

Ang basahon ni Joel tingali mao ang labing diretso nga pagpadayag sa ulahing ulan diha sa mga Kasulatan, ug si Joel nagsugod pinaagi sa unang paghisgot sa upat ka kaliwatan sa apostasya nga natuman sa iglesya sa mga Laodicean nga Seventh-day Adventist. Kadtong upat ka kaliwatan sa nagkagrabeng kalaglagan nga girepresentahan sa pangbukas nga mga bersikulo ni Joel nahiuyon sa upat ka nagkagrabeng kangil-ad nga mga dulumtanan sa Ezekiel kapitulo otso. Ang 1863 hangtod 1888 nagrepresentar sa unang kaliwatan, ug kini nagrepresentar sa pagsalikway sa pundasyonal nga mensahe sa mga Millerite ingon nga girepresentahan sa mga tsart sa mga pioneer sa 1843 ug 1850, nga girepresentahan sa Habakkuk kapitulo dos, ug kana nagsimbolo sa tugon ingon nga girepresentahan sa duha ka papan sa Napulo ka Sugo.

1888 to 1919 represent the generation that rejected the experience of righteousness by faith, that produces an experience represented by the church of Philadelphia. In the first generation the rebellion focused upon the work of leadership represented by William Miller, and in the second generation of 1888 the leadership of the Spirit of Prophecy was rebelled against. The third generation of 1919 began with William Warren Prescott’s book, The Doctrine of Christ and ended with the book, Questions on Doctrine in 1957. That third generation was the generation of compromise with the world as Adventism sought the accreditation of the medical practices of the American Medical Association, and the accreditation of their colleges by the academic scholars of apostate Protestantism and Roman Catholicism.

Ang 1888 ngadto sa 1919 nagrepresentar sa kaliwatan nga misalikway sa kasinatian sa pagkamatarong pinaagi sa pagtoo, nga nagpatungha sa usa ka kasinatian nga girepresentahan sa iglesia sa Philadelphia. Sa nahaunang kaliwatan, ang pagrebelde nakaon ngadto sa buhat sa pangulohan nga girepresentahan ni William Miller, ug sa ikaduhang kaliwatan sa 1888, ang pangulohan sa Espiritu sa Tagna mao ang girebeldehan. Ang ikatulong kaliwatan sa 1919 nagsugod pinaagi sa basahon ni William Warren Prescott, The Doctrine of Christ, ug natapos sa basahon, Questions on Doctrine sa 1957. Kadtong ikatulong kaliwatan mao ang kaliwatan sa pagkompromiso uban sa kalibutan samtang ang Adventismo nangita sa akreditasyon sa mga praktis medikal sa American Medical Association, ug sa akreditasyon sa ilang mga kolehiyo pinaagi sa mga akademikong iskolar sa apostatang Protestante ug sa Romano Katoliko.

In the third generation the educational counsel from the pen of Ellen White was rejected and replaced with the false educational practices of the world as represented by the educational philosophy of Greece. Greek education is represented by the goddess Athena who is enshrined in the duplicate Parthenon temple in Nashville, Tennessee.

Sa ikatulong kaliwatan, ang tambag sa edukasyon nga gikan sa pluma ni Ellen White gisalikway ug gipulihan sa bakak nga mga pamaagi sa edukasyon sa kalibotan, ingon sa girepresentar sa pilosopiya sa edukasyon sa Gresya. Ang Griyegong edukasyon girepresentar sa diyosa nga si Athena, nga gipahimutang sa duplikadong templo sa Parthenon sa Nashville, Tennessee.

True education was exemplified in the Bible with the schools of the prophets associated with the prophet Elisha. The Maccabean revolt of 167 BC and onward to the destruction of Jerusalem in 70 AD, was in large part a protest against the inroads of Greek education into the culture and nation of the ancient literal glorious land. The protest of the Maccabees was a revolt against Greek influence at every level, but the educational influence of Greece was so pervasive in the history and the motivations of the Maccabean zealots that it cannot be separated from the reality that Greek education was perhaps the largest factor associated with the Jewish rejection of Jesus Christ as their Messiah. Books have been written identifying the negative influence of Greek education upon the Jews and false educations contribution to the Jewish rejection and crucifixion of Christ.

Ang matuod nga edukasyon gipakita diha sa Biblia pinaagi sa mga tunghaan sa mga manalagna nga may kalabutan sa manalagna nga si Eliseo. Ang pag-alsa sa mga Macabeo niadtong 167 BC ug nagpadayon hangtod sa pagkalaglag sa Jerusalem niadtong 70 AD, sa dakong bahin usa ka pagprotesta batok sa paglusot sa edukasyong Grego ngadto sa kultura ug nasud sa karaang literal nga mahimayaong yuta. Ang pagprotesta sa mga Macabeo maoy usa ka pag-alsa batok sa impluwensiyang Grego sa matag ang-ang, apan ang impluwensiya sa edukasyon sa Gresya kay hilabihan ka halapad sa kasaysayan ug sa mga tinguha sa masiboton nga mga Macabeo nga dili kini mabulag gikan sa kamatuoran nga ang edukasyong Grego tingali mao ang labing dakong hinungdan nga nalangkit sa pagsalikway sa mga Judio kang Jesu-Cristo ingon nga ilang Mesiyas. Adunay mga libro nga nahisulat nga nagaila sa negatibong impluwensiya sa edukasyong Grego ibabaw sa mga Judio ug sa natampo sa bakak nga mga edukasyon sa pagsalikway sa mga Judio kang Cristo ug sa paglansang kaniya sa krus.

The Maccabean revolt aligns with the revolt of 1776 in the modern spiritual glorious land. There are currently over 4,000 registered universities in the United States that are built upon the philosophy of Greek and Jesuit educational practices. The anarchy and lawlessness of the past ten-plus years can be directly traced to the so-called educational centers in the United States that for decades have been indoctrinating students who were already conditioned by media and entertainment sources to accept the globalist philosophies derived from the satanic philosophies of the French Revolution period. The students of today’s universities were already conditioned into accepting the lifestyle represented by Sodom and Gomorrah before they entered the educational centers designed to attack white people, Christians and true American history. A citizen of the United States today who wishes to understand the constant two-tiered system of justice that fulfills the justice and truth being cast into the streets as identified in the Bible and Spirit of Prophecy, must understand that the current circumstances are being produced by a purposeful designed attack that is indoctrinated from the earliest years of life by a educational system designed to bring mankind under the control of elitist globalists–the dragon power!

Ang pagrebelde sa Macabeo nahiuyon sa pagrebelde sa 1776 sa moderno nga espirituhanong mahimayaong yuta. Sa pagkakaron adunay kapin sa 4,000 ka rehistradong unibersidad sa Estados Unidos nga natukod ibabaw sa pilosopiya sa Griyego ug sa mga pamatasan sa edukasyon sa mga Heswita. Ang anarkiya ug pagkawalay-kasugoan sa milabay nga kapin napulo ka tuig mahimong matultol sa direkta ngadto sa gitawag nga mga sentro sa edukasyon sa Estados Unidos nga sulod sa mga dekada nag-indoctrina sa mga estudyante nga kaniadto pa giandam sa media ug sa mga tinubdan sa kalingawan sa pagdawat sa mga pilosopiyang globalista nga naggikan sa satanikong mga pilosopiya sa panahon sa Rebolusyong Pranses. Ang mga estudyante sa mga unibersidad karon daan nang giandam sa pagdawat sa estilo sa kinabuhi nga girepresentar sa Sodoma ug Gomorra sa wala pa sila misulod sa mga sentro sa edukasyon nga gidisenyo aron sa pag-atake sa mga puti, sa mga Kristohanon, ug sa tinuod nga kasaysayan sa Amerika. Ang usa ka lungsoranon sa Estados Unidos karon nga buot makasabut sa kanunay nga duha-ka-ang-ang nga sistema sa hustisya nga nagtuman sa hustisya ug kamatuoran nga gilabay ngadto sa kadalanan sumala sa giila sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna, kinahanglan makasabut nga ang kasamtangang mga kahimtang ginapamunga sa tinuyoang gidisenyo nga pag-atake nga gina-indoctrina sukad pa sa labing unang mga tuig sa kinabuhi pinaagi sa usa ka sistema sa edukasyon nga gidisenyo aron ipailalom ang katawhan ubos sa pagpugong sa elitistang mga globalista—ang gahum sa dragon!

There are five major themes in the writings of Ellen White; education, health reform, Christian living, The Great Controversy theme and practical godliness. Education is one of five major themes in the Spirit of Prophecy, and Ellen White was as much a biblical prophet as every prophet noted in God’s Word. Among other things, this means her life is an example of and for the one hundred and forty-four thousand. Before anyone thinks that Christ alone is to be our example; Paul states:

Adunay lima ka dagkong tema sa mga sinulat ni Ellen White: edukasyon, reporma sa kahimsog, Kristohanong pagkinabuhi, ang tema sa Dakong Panagbangi, ug praktikal nga pagkadiosnon. Ang edukasyon mao ang usa sa lima ka dagkong tema sa Espiritu sa Tagna, ug si Ellen White usa ka biblikanhong manalagna sama usab sa matag manalagna nga gihisgotan diha sa Pulong sa Dios. Lakip sa ubang mga butang, kini nagpasabot nga ang iyang kinabuhi usa ka panig-ingnan sa ug alang sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Sa dili pa may bisan kinsa nga maghunahuna nga si Cristo lamang ang angay natong mahimong panig-ingnan; si Pablo nagaingon:

> For though ye have ten thousand instructors in Christ, yet have ye not many fathers: for in Christ Jesus I have begotten you through the gospel. Wherefore I beseech you, be ye followers of me. 1 Corinthians 4:15, 16.

> Kay bisan pa ug aduna kamoy napulo ka libo ka magtutudlo diha kang Cristo, apan dili kamo adunay daghang mga amahan; kay diha kang Cristo Jesus, pinaagi sa maayong balita, ako ang nanganak kaninyo. Busa nagapakilooy ako kaninyo, managsundog kamo kanako. 1 Corinto 4:15, 16.

As a prophet Ellen White is an example. There was only one time that Ellen White accepted the role as a board member, and that time was with the formation of a college that embraced the principles of true education as set forth as one of the five major themes of her ministry. That college in Madison, Tennessee is located within the metropolitan district of Nashville, Tennessee. Not only did she agree to be on the founding board of Madison college from 1904 until a year before her death in 1915, she was instrumental in selecting the land where the college was established. Nashville is the center of the Greek educational system that helped to prevent the Jews from accepting their Messiah in the history of the Maccabees, who typify the apostate Protestantism of the times in which we now live. The line of the Maccabees is firmly set forth in the hidden history of verse forty, representing the apostate Protestantism that has now been fully indoctrinated with the very same, (though a modern version) destructive fruits of Greek education.

Ingon usa ka manalagna, si Ellen White maoy usa ka panig-ingnan. Usa lamang ka higayon nga gidawat ni Ellen White ang tahas isip usa ka miyembro sa board, ug kadto nga higayon may kalabotan sa pagtukod sa usa ka kolehiyo nga midawat sa mga prinsipyo sa tinuod nga edukasyon sumala sa gipahayag isip usa sa lima ka dagkong tema sa iyang ministeryo. Kana nga kolehiyo sa Madison, Tennessee nahimutang sulod sa metropolitanong distrito sa Nashville, Tennessee. Dili lamang kay miuyon siya nga maapil sa nagtatukod nga board sa Madison College gikan sa 1904 hangtod sa usa ka tuig sa wala pa ang iyang kamatayon niadtong 1915, apan siya usab maoy dakong hinungdan sa pagpili sa yuta diin gitukod ang kolehiyo. Ang Nashville mao ang sentro sa Gresyanhong sistema sa edukasyon nga nakatabang sa pagpugong sa mga Judio sa pagdawat sa ilang Mesiyas sa kasaysayan sa mga Maccabeo, nga nagatipo sa apostatang Protestantismo sa mga panahon nga atong gipuy-an karon. Ang linya sa mga Maccabeo lig-on nga gipadayag diha sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan, nga nagrepresentar sa apostatang Protestantismo nga karon hingpit nang naindoktrinar sa mao gihapong, bisan modernong bersiyon, makaguba nga mga bunga sa Gresyanhong edukasyon.

In the third generation of Adventism, the leadership that had rejected the Spirit of Prophecy in 1888, chose to turn their educational system over to the accreditation structure of the world. Nashville represents the symbolic center of both true and false education. The prophet selected the same city that the world selected to enshrine Greek education, for unlike Greek education that is based upon separating truth into isolated subjects to destroy the whole. True education is the foundational basis of Sister White’s other four primary themes of health reform, practical godliness, Christian living, and especially the theme of The Great Controversy.

Sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo, ang pagpangulo nga misalikway sa Espiritu sa Tagna niadtong 1888, mipili sa pagtugyan sa ilang sistema sa edukasyon ngadto sa estruktura sa akreditasyon sa kalibotan. Ang Nashville nagrepresentar sa simbolikong sentro sa tinuod ug sa bakak nga edukasyon. Gipili sa propeta ang maong siyudad nga mao usab ang gipili sa kalibotan aron himuong halaran sa Gregong edukasyon; kay dili sama sa Gregong edukasyon nga nagasukad sa pagbulag sa kamatuoran ngadto sa nagkabulag nga mga hilisgutan aron laglagon ang kinatibuk-an. Ang tinuod nga edukasyon mao ang pundasyonal nga basihan sa ubang upat ka pangunang mga tema ni Sister White: reporma sa kahimsog, praktikal nga pagkadiyosnon, Kristohanong pagkinabuhi, ug ilabina ang tema sa The Great Controversy.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the test in the Garden of Eden illustrates the test the world is now being confronted with. The test at the end is the same as every biblical test, for God never changes. A biblical test is a three-step testing process that produces two classes that are manifested at the end of the testing process. The first angel expresses the three steps as fearing God, giving Him glory, for the hour of the litmus test of judgment is come. The first step was the command not to eat of the tree of the knowledge of good and evil. Lacking the necessary fear of God, Eve failed the test of the tree and ate the fruit represented as both good and evil. Adam’s fear of God did not prevent him from entering into the rebellion of the tree, and judgment was brought upon them both, as they manifested a life without the abiding presence of Divinity.

Kanunayng gigamit ni Jesus ang katapusan sa paghulagway pinaagi sa sinugdanan, ug ang pagsulay didto sa Tanaman sa Eden naghulagway sa pagsulay nga karon giatubang sa kalibotan. Ang pagsulay sa katapusan mao ra ang sama sa matag biblikanhong pagsulay, kay ang Dios dili gayud mausab. Ang usa ka biblikanhong pagsulay maoy usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga nagapatungha ug duha ka mga hut-ong nga mahayag sa katapusan sa maong proseso sa pagsulay. Gipahayag sa unang manulonda ang tulo ka mga lakang ingon nga ang pagkahadlok sa Dios, ang paghatag Kaniya ug himaya, kay miabot na ang takna sa litmus nga pagsulay sa paghukom. Ang unang lakang mao ang sugo nga dili mokaon sa kahoy sa kahibalo sa maayo ug daotan. Tungod sa kakulang sa gikinahanglang pagkahadlok sa Dios, napakyas si Eva sa pagsulay sa kahoy ug mikaon sa bunga nga girepresentar nga mao ang maayo ug ang daotan. Ang pagkahadlok ni Adan sa Dios wala makapugong kaniya sa pagsulod ngadto sa pagsukol sa kahoy, ug ang paghukom gidala ibabaw nilang duha, samtang ilang gipadayag ang usa ka kinabuhi nga walay nagapabiling presensya sa Pagka-Dios.

The test of the last days begins with a warning to eat the increase of knowledge that is unsealed in the revelation of Jesus Christ just before mankind’s probation comes to its end. Whether with Adventism or those outside of Adventism, the test is based upon the reception of, or the rejection of the increase of “knowledge” that is unsealed in our time. That test of knowledge is represented by the Garden’s tree of testing, that represents knowledge of either good or evil. True education was located and symbolized in Nashville, Tennessee in 1904, and false education was located and symbolized in Nashville in 1897, then re-built as a permanent structure in 1920. In the life of the prophetess true education was enshrined in Nashville, and false education was also enshrined. After her death in 1915 false education was restored in the second and permanent construction of the Parthenon temple, and true education was rejected through compromise with the world by the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Ang pagsulay sa kataposang mga adlaw nagsugod pinaagi sa usa ka pasidaan sa pagkaon sa pagdugang sa kahibalo nga giablihan sa pinadayag ni Jesu-Cristo sa dili pa moabut sa katapusan ang panahon sa pagsulay sa katawhan. Bisan pa man sa Adventismo o sa mga anaa sa gawas sa Adventismo, ang pagsulay gibase sa pagdawat o sa pagsalikway sa pagdugang sa “kahibalo” nga giablihan sa atong panahon. Kining pagsulay sa kahibalo girepresentahan sa kahoy sa pagsulay sa Tanaman, nga nagrepresentar sa kahibalo sa maayo o sa dautan. Ang tinuod nga edukasyon nahimutang ug gisimbolo sa Nashville, Tennessee niadtong 1904, ug ang bakak nga edukasyon nahimutang ug gisimbolo sa Nashville niadtong 1897, unya gitukod pag-usab ingon nga usa ka permanente nga estruktura niadtong 1920. Sa kinabuhi sa babayeng manalagna ang tinuod nga edukasyon gihalad sa Nashville, ug ang bakak nga edukasyon gihalad usab didto. Human sa iyang kamatayon niadtong 1915, ang bakak nga edukasyon gipahiuli diha sa ikaduhang ug permanente nga pagtukod sa templo sa Parthenon, ug ang tinuod nga edukasyon gisalikway pinaagi sa pagkompromiso sa kalibutan sa pagpangulo sa iglesia nga Laodicean Seventh-day Adventist.

Nashville’s nickname, the “Athens of the South”, influenced the choice of the building as the centerpiece of the 1897 Centennial Exposition. A number of buildings at the exposition were based on ancient originals. However, the Parthenon was the only one that was an exact reproduction. Today’s Nashville, Tennessee, is famous for its music, but before there was the Johnny Cash Museum, Nashville was famous for its education, not singing.

Ang angga nga ngalan sa Nashville, ang “Athens of the South,” nakaimpluwensiya sa pagpili sa maong bilding ingon nga sentrong bahin sa Centennial Exposition sa 1897. Ubay-ubay nga mga bilding sa maong eksposisyon gibase sa karaang mga orihinal. Apan, ang Parthenon mao lamang ang usa nga tukmang reproduksiyon. Ang Nashville, Tennessee karon bantog tungod sa iyang musika, apan sa wala pa adunay Johnny Cash Museum, ang Nashville bantog tungod sa iyang edukasyon, dili sa pag-awit.

By the 1850s, Nashville had already earned the nickname of the “Athens of the South” by having established numerous higher education institutions; it was the first American southern city to establish a public school system. By the end of the century, Nashville would see Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University, and Vanderbilt University all open their doors. At the time, Nashville was known to be one of the most refined and educated cities of the south, filled with wealth and culture.

Pag-abot sa dekada 1850, ang Nashville nakabaton na sa angga nga “Athens of the South” tungod kay nakatukod kini ug daghang mga institusyon sa mas taas nga edukasyon; kini mao ang unang siyudad sa habagatang Amerika nga nagtukod ug usa ka publikong sistema sa eskwelahan. Sa kataposan sa maong siglo, makita sa Nashville nga ang Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University, ug Vanderbilt University mangabli na sa ilang mga pultahan. Niadtong panahona, ang Nashville nailhan nga usa sa labing pinino ug labing edukado nga mga siyudad sa habagatan, puno sa kadato ug kultura.

The mystery of iniquity is both a noun and a verb in the inspired Word. Inspiration identifies Satan, and the pope, who Sister White calls Satan’s “right hand man,” as the mystery of iniquity. Yet the “mystery of iniquity” also describes the amalgamation of truth and error. Joel’s four generations of apostasy aligns with Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Those two witnesses align with the first four churches of Revelation, and the third church is represented by Constantine’s compromise of Christianity combined with paganism. Those first four churches align with the history of ancient Israel, that symbolizes modern Israel’s history.

Ang tinago sa kasal-anan mao ang usa ka ngalan ug usa usab ka lihok diha sa dinasig nga Pulong. Ang inspirasyon nagaila kang Satanas, ug sa papa, nga gitawag ni Sister White nga “tuong kamot nga tawo” ni Satanas, ingon nga maoy tinago sa kasal-anan. Apan ang “tinago sa kasal-anan” naghulagway usab sa pagsagol sa kamatuoran ug kasaypanan. Ang upat ka kaliwatan sa apostasiya ni Joel nahiuyon sa upat ka nagdugangngadugang nga mga dulomtanang buhat sa Ezekiel kapitulo otso. Kining duha ka mga saksi nahiuyon sa unang upat ka mga iglesia sa Pinadayag, ug ang ikatulong iglesia girepresentahan sa pagkompromiso ni Constantino sa Kristiyanismo nga gisagol sa paganismo. Kadtong unang upat ka mga iglesia nahiuyon sa kasaysayan sa karaang Israel, nga nagsimbolo sa kasaysayan sa modernong Israel.

In the third generation of ancient Israel, the kings of Israel formed alliances with the other nations that were never to be brought into alliance with God’s people. The parallel of ancient literal Israel and the Christian church as set forth in the book of Revelation is a prophetic subject set forth clearly in the study titled, Habakkuk’s Tables. Joel aligns the fourth and final generation who are “cut off” from being God’s chosen covenant people with the twenty-five elders who are bowing to the sun in Ezekiel’s four escalating abominations. That fourth generation where Laodicean Seventh-day Adventism is cut off as they bow to the sun at the Sunday law, aligns with the fourth church of Thyatira that symbolizes the reign of the papacy at either 538 or the soon-coming Sunday law. The third church of Pergamos represents “compromise” whether ancient Israel aligning with pagan kingdoms, or Constantine combining paganism with Christianity, and those two witnesses address the third generation of the earth beast of Revelation thirteen.

Sa ikatulong kaliwatan sa karaang Israel, ang mga hari sa Israel naghimo og mga pakig-alyansa sa ubang mga nasod nga dili gayod unta ipahiusa sa pag-alyansa uban sa katawhan sa Dios. Ang paralelismo sa karaang literal nga Israel ug sa Cristohanong iglesia, sumala sa gipadayag diha sa basahon sa Pinadayag, usa ka temang propetiko nga klarong gipahayag sa pagtuon nga giulohan og, Habakkuk’s Tables. Gipahiuyon ni Joel ang ikaupat ug katapusang kaliwatan nga “ginaputol” gikan sa pagka-piniling katawhan sa pakigsaad sa Dios ngadto sa kaluhaan ug lima ka mga anciano nga nagsimba sa adlaw diha sa upat ka nagkakusog nga mga dulumtanan sa Ezequiel. Kana nga ikaupat nga kaliwatan diin ang Laodicean nga Seventh-day Adventism ginaputol samtang sila nagsimba sa adlaw sa balaod sa Domingo, nagapahiuyon sa ikaupat nga iglesia sa Thyatira nga nagsimbolo sa paghari sa pagka-papa sa 538 o sa haduol na kaayo nga umalabot nga balaod sa Domingo. Ang ikatulong iglesia sa Pergamos nagarepresentar sa “kompromiso,” bisan pa man sa karaang Israel nga nagpakig-alyansa sa mga gingharian nga pagano, o kang Constantino nga naghiusa sa paganismo ug Cristiyanismo, ug kadtong duha ka mga saksi nagahisgot sa ikatulong kaliwatan sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese.

The four generations of the United States, who among other truths was typified by Egypt during the bondage of 400/430 years, that concluded with Pharaoh drowning in the waters of the Red Sea. Those waters marked the end of the nation that was to be judged when God brought about deliverance for ancient Israel through the prophet Moses. The United States is judged in the period of time that judgment concludes upon God’s church, so it is to be noted that the water that ended the life of Pharaoh was brought upon Pharaoh by the release of the east wind that had been holding the waters in place as God delivered His chosen people. The east wind is the third woe that strikes at the Sunday law when the earthquake of Revelation eleven arrives.

Ang upat ka henerasyon sa Estados Unidos, nga taliwala sa ubang mga kamatuoran gipatipoan pinaagi sa Egipto sa panahon sa pagkaulipon nga 400/430 ka tuig, nga mitapos sa pagkalumos ni Faraon diha sa katubigan sa Mapulang Dagat. Kadtong mga tubig nagtimaan sa katapusan sa nasod nga pagahukman sa dihang gipatungha sa Dios ang kaluwasan alang sa karaang Israel pinaagi sa propeta nga si Moises. Ang Estados Unidos pagahukman sulod sa yugto sa panahon nga ang paghukom motapos ibabaw sa iglesia sa Dios, busa angay nga mamatikdan nga ang tubig nga nagtapos sa kinabuhi ni Faraon gidala ibabaw kang Faraon pinaagi sa pagbuhian sa hangin sa sidlakan nga maoy nagkupot sa mga tubig sa ilang dapit samtang giluwas sa Dios ang Iyang piniling katawhan. Ang hangin sa sidlakan mao ang ikatulong kaalautan nga mohampak batok sa balaod sa Dominggo sa pag-abot sa linog sa Pinadayag onse.

The generation that precedes the fourth and final generation of the earth beast is fulfilled on both the Republican and Protestant horns. The compromise of the Republican horn that was accomplished in its third generation occurred in the period surrounding the first world war, and it marked the United States turning its economic structure over to the globalists of the Federal Reserve. In that same period Laodicean Seventh-day Adventism sought to have its medical and educational work “accredited” by the standards of worldly education and medicine. As a verb the “mystery of iniquity” represents the compromise of Constantine and the kings of ancient Israel with the powers of the world. The word used by inspiration to describe the compromise is “amalgamation,” as defined in the dictionary of Ellen White’s time as; "to mix or unite in an amalgam; to blend." The tree of the knowledge of good and evil is the tree of amalgamation, the tree of compromise. “The last mighty conflict,” is the Sunday law crisis, and Satan’s preparation for that crisis is “the mystery of iniquity,” that blends human wisdom with Divine revelation.

Ang kaliwatan nga nag-una sa ikaupat ug katapusang kaliwatan sa mananap sa yuta natuman sa ibabaw sa Republikano ug Protestante nga mga sungay. Ang pagkompromiso sa Republikano nga sungay nga natuman sa iyang ikatulong kaliwatan nahitabo sa yugto nga naglibot sa unang gubat sa kalibotan, ug kini nagtimaan sa pagturno sa Tinipong Bansa sa iyang estrukturang ekonomiko ngadto sa mga globalista sa Federal Reserve. Niadtong maong panahon ang Laodiceanong Seventh-day Adventism nangita nga ipa-“accredit” ang iyang buluhatong medikal ug edukasyonal pinaagi sa mga sukdanan sa kalibotanon nga edukasyon ug medisina. Ingon nga usa ka berbo ang “tinago sa kasal-anan” nagrepresentar sa pagkompromiso ni Constantino ug sa mga hari sa karaang Israel uban sa mga gahum sa kalibotan. Ang pulong nga gigamit sa inspirasyon sa paghulagway sa maong pagkompromiso mao ang “amalgamation,” sumala sa paghubad sa diksyonaryo sa panahon ni Ellen White ingon nga; "to mix or unite in an amalgam; to blend." Ang kahoy sa kahibalo sa maayo ug dautan mao ang kahoy sa amalgamation, ang kahoy sa pagkompromiso. “The last mighty conflict,” mao ang krisis sa balaod sa Domingo, ug ang pagpangandam ni Satanas alang nianang krisis mao ang “tinago sa kasal-anan,” nga nagasagol sa tawhanong kaalam uban sa Langitnong pagpadayag.

> “Satan is busily laying his plans for the last mighty conflict, when all will take sides....

> “Si Satanas masibuton nga nagahimo sa iyang mga laraw alang sa kataposang gamhanang pakig-away, sa dihang ang tanan mopili na ug baruganan....”

> “Listen to the voices, mark the powers, that prevail in the world. Is there any voice of prayer? Do you see any sign that God is recognized? There are priests, plenty of them; but they are trampling under their feet the law of Jehovah. Their garments are stained with the blood of souls. Multitudes are sacrificing to devils. Look, you who are hesitating between obedience and disobedience. Look in imagination at the vast multitudes worshipping at Satan’s altar. Listen to the music, to the language, called higher education. But what does God declare it?—The mystery of iniquity.” Pamphlets, 004, 11.

> “Pamati ang mga tingog, ilha ang mga gahum, nga nagahari sa kalibotan. Aduna bay bisan unsang tingog sa pag-ampo? Nakakita ba kamo ug bisan unsang timaan nga ang Dios ginaila? Adunay mga pari, daghan kanila; apan ilang gitamakan ilalom sa ilang mga tiil ang balaod ni Jehova. Ang ilang mga bisti namansahan sa dugo sa mga kalag. Ang daghang panon nagahalad ngadto sa mga yawa. Tan-awa, kamo nga nagduhaduha tali sa pagtuman ug sa pagsupak. Tan-awa sa handurawan ang halapad kaayong mga panon nga nagsimba sa halaran ni Satanas. Pamatii ang musika, ang pinulongan, nga gitawag ug hataas nga edukasyon. Apan unsa man ang gipahayag sa Dios nga mao kini?—Ang tinago sa pagkadili-matarong.” Pamphlets, 004, 11.

In the last conflict, when “all will take sides” the test of the Garden of Eden is repeated. The test that in the beginning was isolated to a tree in the middle of a garden, is repeated at the end, in the entire world. Satan's work in advance of the final battle is “the mystery of iniquity,” which is defined as “higher education!” The symbol of “higher education” in the land of the earth beast is found in Nashville, Tennessee, the ‘Athens of the South,’ where the Parthenon temple is located in contrast with the true education once represented in Nashville by Madison College. The following statement from inspiration is cited in its entirety at the end of this article, but a few points should be considered at this point.

Sa katapusang panagbangi, sa dihang “ang tanan mopili na ug dapig” ang pagsulay sa Tanaman sa Eden mausab. Ang pagsulay nga sa sinugdan nahimulag lamang ngadto sa usa ka kahoy sa taliwala sa usa ka tanaman, pagausbon sa katapusan, sa tibuok kalibotan. Ang buluhaton ni Satanas sa dili pa ang katapusang gubat mao ang “tinago sa kasal-anan,” nga gihubit ingon nga “labawng edukasyon!” Ang simbolo sa “labawng edukasyon” sa yuta sa mananap nga gikan sa yuta makita sa Nashville, Tennessee, ang ‘Athens of the South,’ diin nahimutang ang templo sa Parthenon, nga gitandi sa tinuod nga edukasyon nga kaniadto girepresentahan sa Nashville pinaagi sa Madison College. Ang mosunod nga pahayag gikan sa inspirasyon gikutlo dinhi sa tibuok niini sa katapusan niining artikulo, apan ang pipila ka mga punto kinahanglan pagatagdon niining bahina karon.

> “All need wisdom carefully to search out the mystery of iniquity that figures so largely in the winding up of this earth’s history....

> “Ang tanan nanginahanglan sa kaalam aron mabinantayon nga susihon ang misteryo sa pagkadaotan nga dako kaayo ang bahin sa panapos sa kasaysayan niining yutaa....”

> “There is no middle path to Paradise restored. The message given to man for these last days is not to become amalgamated with human devising....

> “Walay tunga-tungang dalan paingon sa nauli nga Paraiso. Ang mensahe nga gihatag sa tawo alang niining kaulahiang mga adlaw dili arang mahiusa sa mga lalang sa tawhanong panghunahuna....”

> “Those whom God has exalted to high positions of trust may turn from heaven’s light to human wisdom.... All who would possess a character that would make them laborers together with God and receive the commendation of God, must separate themselves from the enemies of God, and maintain the truth which Christ gave to John to give to the world.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

> “Kadtong gipahitaas sa Dios ngadto sa hataas nga mga kahimtang sa pagsalig mahimong motalikod gikan sa kahayag sa langit ngadto sa kaalam sa tawo.... Ang tanan nga buot makapanag-iya ug usa ka kinaiya nga magahimo kanila nga mahimong mga mamumuo uban sa Dios ug makadawat sa pagdayeg sa Dios, kinahanglan nga magbulag sa ilang kaugalingon gikan sa mga kaaway sa Dios, ug huptan ang kamatuoran nga gihatag ni Cristo kang Juan aron ihatag ngadto sa kalibotan.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

The “all” who need “wisdom” represents all who are brought into a testing process that ultimately produces two classes of worshippers. The “wise” are those who secure the needed “wisdom.” The testing process begins when the revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of human probation. That unsealing begins an “increase of knowledge.” Those who are confronted with the test associated with the revelation of Jesus Christ will secure the “oil” of prophetic knowledge designed to guide, prepare and sanctify in advance of the arrival of the east wind at the Sunday law. The “tree of knowledge of good and evil” is the symbol of the counterfeit Bread of Heaven that is to be eaten or rejected.

Ang “tanan” nga nanginahanglan ug “kaalam” nagrepresentar sa tanan nga gidala ngadto sa usa ka proseso sa pagsulay nga sa katapusan mopamunga ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang “manggialamon” mao kadtong nagsiguro sa gikinahanglang “kaalam.” Ang proseso sa pagsulay magsugod sa dihang ang pagpadayag ni Jesu-Cristo pagabuksan, sa dili pa matapos ang panahon sa pagtugot alang sa katawhan. Kana nga pag-abli maoy sinugdanan sa usa ka “pagdugang sa kahibalo.” Kadtong atubangon sa pagsulay nga may kalabutan sa pagpadayag ni Jesu-Cristo makabaton sa “lana” sa propetikong kahibalo nga gituyo aron sa pagmando, pag-andam, ug pagpakabalaan sa daan sa pag-abot sa hangin sa sidlakan sa balaod sa Domingo. Ang “kahoy sa kahibalo sa maayo ug dautan” mao ang simbolo sa peke nga Tinapay sa Langit nga pagakan-on o isalikway.

In Galilee, at the synagogue of Capernaum Jesus lost more followers at one incident than any other time in His ministry. There the test was whether the prophetic words of Christ were literal or spiritual, and those who failed the test, failed—for they forgot that man is to live by every word that proceeds from the mouth of God. Christ had stated clearly that He was the Bread sent down from heaven and those who failed the test had blended Truth with human wisdom, represented by the Greeks.

Sa Galilea, sa sinagoga sa Capernaum, si Jesus nawad-an ug mas daghang mga sumusunod sa usa ka hitabo kay sa bisan unsang laing panahon sa Iyang ministeryo. Didto ang pagsulay mao kon ang mga pulong nga matagnaon ni Cristo literal ba o espirituwal, ug kadtong napakyas sa maong pagsulay, napakyas gayud—kay ilang hingkalimtan nga ang tawo kinahanglan mabuhi pinaagi sa matag pulong nga mogula gikan sa baba sa Dios. Si Cristo tin-awng mipahayag nga Siya mao ang Tinapay nga gipaubos gikan sa langit, ug kadtong napakyas sa pagsulay nagsagol sa Kamatuoran uban sa kaalam sa tawo, nga gisimbolo sa mga Gresyanhon.

Before Eve began the failure of the garden, Christ had instructed both Adam and Eve to not partake of the fruit of the tree of knowledge of good and evil. The first of the three steps of the everlasting gospel is the fear of God.

Sa wala pa si Eva misugod sa kapakyasan sa tanaman, si Cristo nagtudlo na kang Adan ug kang Eva nga dili mokaon sa bunga sa kahoy sa kahibalo sa maayo ug daotan. Ang nahauna sa tulo ka mga lakang sa walay-kataposang ebanghelyo mao ang kahadlok sa Dios.

> “Let the mind grasp the stupendous truths of revelation, and it will never be content to employ its powers upon frivolous themes; it will turn with disgust from the trashy literature and idle amusements that are demoralizing the youth of today. Those who have communed with the poets and sages of the Bible, and whose souls have been stirred by the glorious deeds of the heroes of faith, will come from the rich fields of thought far more pure in heart and elevated in mind than if they had been occupied in studying the most celebrated secular authors, or in contemplating and glorifying the exploits of the Pharaohs and Herods and Caesars of the world.

> “Kon ang hunahuna makasabot sa halangdong mga kamatuoran sa pagpadayag, dili na gayud kini matagbaw sa paggamit sa iyang mga gahum diha sa walay kapuslanan nga mga hilisgutan; motalikod kini uban sa kasuko gikan sa walay pulos nga literatura ug sa mga walay hinungdan nga kalingawan nga nagapadunot sa moralidad sa mga batan-on karon. Kadtong nakapakig-ambit sa mga magbabalak ug mga manggialamon sa Biblia, ug kansang mga kalag napukaw sa mahimayaong mga buhat sa mga bayani sa pagtoo, mogula gikan sa mabungahong mga kapatagan sa hunahuna nga labi pang putli sa kasingkasing ug inalsa sa panghunahuna kay sa unta sila nag-ukup sa pagtuon sa labing bantugang mga sekular nga magsusulat, o sa pagpamalandong ug paghimaya sa mga kadaugan sa mga Paraon ug mga Herodes ug mga Cesar sa kalibutan.”

> “The powers of the youth are mostly dormant, because they do not make the fear of God the beginning of wisdom. The Lord gave Daniel wisdom and knowledge, because he would not be influenced by any power that would interfere with his religious principles. The reason why we have so few men of mind, of stability and solid worth, is that they think to find greatness while disconnecting from Heaven.” Messages to Young People, 255, 256.

> “Ang mga gahum sa kabatan-onan kasagaran natulog pa, tungod kay wala nila himoa ang kahadlok sa Dios nga sinugdanan sa kaalam. Gihatagan sa Ginoo si Daniel ug kaalam ug kahibalo, tungod kay dili siya magpailalom sa bisan unsang gahum nga makasamok sa iyang mga prinsipyo sa relihiyon. Ang hinungdan nganong aduna kitay diyutay kaayo nga mga tawo nga may pangisip, may kalig-on, ug may tinuod nga bili, mao nga naghunahuna sila nga makakaplag sila ug pagkadaku samtang nagbulag gikan sa Langit.” Messages to Young People, 255, 256.

Eve lost her “fear of God.” She should have trembled at the words of God, which is an attribute of the one hundred and forty-four thousand. The fear of God is the first of three tests, and it begins when the prophetic Word is unsealed, ultimately producing a class of wise and a class of foolish. The beginning for those who are destined to be wise is to tremble at God’s Word. Eve did not do this, and when confronted with the second step of the testing process she was unable to give God glory, and then was confronted with the hour of judgment where she manifested the nakedness of Laodicea.

Si Eva nawad-an sa iyang “kahadlok sa Dios.” Angay unta siyang mikurog tungod sa mga pulong sa Dios, nga usa ka kinaiya sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang kahadlok sa Dios mao ang nahaunang sa tulo ka mga pagsulay, ug kini magsugod sa dihang maablihan ang propetikong Pulong, nga sa katapusan magpatungha sa usa ka pundok sa mga manggialamon ug usa ka pundok sa mga buang. Ang sinugdanan alang niadtong gitagana nga mahimong manggialamon mao ang pagkurog sa Pulong sa Dios. Wala kini buhata ni Eva, ug sa dihang giatubang siya sa ikaduhang lakang sa proseso sa pagsulay wala siya makahimo sa paghatag ug himaya sa Dios, ug unya giatubang siya sa takna sa paghukom diin iyang gipadayag ang pagkahubo sa Laodicea.

> “All who would perfect a Christian character must wear the yoke of Christ. If they would sit together in heavenly places in Christ Jesus, they must learn of Him while on this earth. Christ pleased not Himself. The whole of His life was the development of a pure, disinterested benevolence. He assumed human nature to demonstrate to the fallen world, to Satan and his synagogue, to the universe of heaven, to the worlds unfallen, that human nature, united with His divine nature, could become entirely obedient to the law of God. All need to enquire, ‘What must I do to be saved?’ God requires humble, contrite hearts, that tremble at His word. It is only from the divine altar that we can receive the celestial torch, which, when received, will give us a full view of our incompetence, and reveal to us the dignity and glory of Christ. When this is seen, God places us under the guidance of the Holy Spirit, and it will lead us into all truth.” Bible Echo, July 20, 1896.

> “Ang tanan nga buot maghingpit sa usa ka kinaiyang Cristiano kinahanglan magsul-ob sa yugo ni Cristo. Kon buot sila molingkod uban diha sa mga langitnong dapit diha kang Cristo Jesus, kinahanglan sila makakat-on gikan Kaniya samtang ania pa niining yutaa. Wala pagpahimuot si Cristo sa Iyang kaugalingon. Ang tibuok sa Iyang kinabuhi mao ang paglambo sa usa ka putli, walay pagpakabana sa kaugalingon nga pagkamanggihatagon. Gikuha Niya ang kinaiyang tawhanon aron ipakita sa nahulog nga kalibutan, kang Satanas ug sa iyang sinagoga, sa uniberso sa langit, sa mga kalibutan nga wala mahulog, nga ang kinaiyang tawhanon, inubanan sa Iyang balaang kinaiya, mahimong hingpit nga masinugtanon sa balaod sa Dios. Ang tanan kinahanglan mangutana, ‘Unsay kinahanglan kong buhaton aron maluwas?’ Ang Dios nangayo ug mapainubsanon, maghinulsolon nga mga kasingkasing, nga nangurog sa Iyang pulong. Gikan lamang sa balaang halaran kita makadawat sa langitnong sulo, nga sa dihang madawat na, maghatag kanato ug hingpit nga pagtan-aw sa atong kawalay katakus, ug magpadayag kanato sa dignidad ug himaya ni Cristo. Sa dihang kini makita na, ang Dios magbutang kanato ilalom sa paggiya sa Espiritu Santo, ug kini magamando kanato ngadto sa tanang kamatuoran.” Bible Echo, Hulyo 20, 1896.

The amalgamation of truth and error is the work of Satan which is identified as the mystery of iniquity. The compromise of all mankind in the final movements of the investigative judgment is enshrined in the Parthenon temple in Nashville, Tennessee.

Ang paghiusa sa kamatuoran ug kasaypanan mao ang buhat ni Satanas nga giila ingon nga hiwaga sa kasal-anan. Ang pagkompromiso sa tibuok katawhan diha sa katapusang mga lihok sa pangimbestigar nga paghukom gipahimutang ingon nga sagrado diha sa templo sa Parthenon sa Nashville, Tennessee.

> “It is not wise to send our youth to universities where they devote their time to gaining a knowledge of Greek and Latin, while their heads and hearts are being filled with the sentiments of the infidel authors whom they study in order to master these languages. They gain a knowledge that is not at all necessary, or in harmony with the lessons of the great Teacher. Generally those educated in this way have much self-esteem. They think they have reached the height of higher education, and carry themselves proudly, as though they were no longer learners. They are spoiled for the service of God. The time, means, and study that many have expended in gaining a comparatively useless education should have been used in gaining an education that would make them all-round men and women, fitted for practical life. Such an education would be of the highest value to them.

> “Dili maalam ang pagpadala sa atong mga batan-on ngadto sa mga unibersidad diin ilang igahin ang ilang panahon sa pag-angkon ug kahibalo sa Grego ug Latin, samtang ang ilang hunahuna ug kasingkasing ginapuno sa mga pagbati sa mga dili motoo nga mga awtor nga ilang gitun-an aron mahanas niining mga pinulonga. Makabaton sila ug usa ka kahibalo nga dili gayud kinahanglan, ni nahiuyon sa mga leksiyon sa dakong Magtutudlo. Kasagaran kadtong mga naedukar niining paagiha adunay dakong pagsalig sa kaugalingon. Nagahunahuna sila nga nakaabot na sila sa kinatumyan sa hataas nga edukasyon, ug nagdala sa ilang kaugalingon nga mapahitas-on, daw dili na sila mga tinun-an. Nadaut sila alang sa pag-alagad sa Dios. Ang panahon, mga paagi, ug pagtuon nga gigasto sa kadaghanan sa pag-angkon sa usa ka edukasyon nga sa pagtandi dili kaayo mapuslanon, unta gigamit sa pag-angkon sa usa ka edukasyon nga makahimo kanila nga mahimong hingpit nga mga lalaki ug mga babaye, angayan alang sa praktikal nga kinabuhi. Ang maong edukasyon unta labing bililhon alang kanila.”

> “What do students carry with them when they leave our schools? Where are they going? What are they going to do? Have they the knowledge that will enable them to teach others? Have they been educated to be wise fathers and mothers? Can they stand at the head of a family as wise instructors? In their home life can they so instruct their children that theirs will be a family that God can behold with pleasure, because it is a symbol of the family in heaven? Have they received the only education that can truly be called ‘higher education’?

> “Unsa ang gidala sa mga tinun-an uban kanila sa dihang mobiya sila sa atong mga eskwelahan? Asa sila paingon? Unsa ang ilang pagabuhaton? Anaa ba kanila ang kahibalo nga makahimo kanila sa pagpanudlo sa uban? Nakat-onan ba sila aron mahimong manggialamon nga mga amahan ug mga inahan? Makatindog ba sila isip ulo sa usa ka pamilya ingon nga manggialamon nga mga magtutudlo? Sa ilang kinabuhi sa panimalay, makahimo ba sila sa pagtudlo sa ilang mga anak sa ingon nga paagi nga ang ila mahimong usa ka pamilya nga tan-awon sa Dios uban sa kalipay, tungod kay kini usa ka simbolo sa pamilya didto sa langit? Nadawat ba nila ang bugtong edukasyon nga sa pagkatinuod mahimong tawgon nga ‘labing hataas nga edukasyon’?”

> “What is higher education? No education can be called higher education unless it bears the similitude of heaven, unless it leads young men and young women to be Christlike, and fits them to stand at the head of their families in the place of God. If, during his school life, a young man has failed to gain a knowledge of Greek and Latin and the sentiments contained in the works of infidel authors, he has not sustained much loss. If Jesus Christ had deemed this kind of education essential, would he not have given it to his disciples, whom he was educating to do the greatest work ever committed to mortals, to represent him in the world? But, instead, he placed sacred truth in their hands, to be given to the world in its simplicity.

> “Unsa man ang hataas nga edukasyon? Walay edukasyon nga matawag nga hataas nga edukasyon gawas kon kini nagdala sa hulad sa langit, gawas kon kini nagmando sa mga batan-ong lalaki ug mga batan-ong babaye nga mahimong sama kang Cristo, ug nag-andam kanila sa pagbarog ingon nga pangulo sa ilang mga panimalay diha sa dapit sa Dios. Kon, sulod sa iyang kinabuhi sa eskwelahan, ang usa ka batan-ong lalaki napakyas sa pag-angkon og kahibalo sa Grego ug Latin ug sa mga pagbati nga anaa sa mga sinulat sa walay-pagtuo nga mga awtor, wala siya mag-antus ug dakong kawad-on. Kon giisip ni Jesu-Cristo nga kining matang sa edukasyon mahinungdanon, dili ba unta niya kini ihatag ngadto sa iyang mga tinun-an, nga iyang gi-edukar aron sa pagbuhat sa labing daku nga buluhaton nga gitugyan gayud ngadto sa mga mortal, sa pagrepresentar kaniya dinhi sa kalibotan? Apan, hinoon, iyang gibutang ang sagradong kamatuoran sa ilang mga kamot, aron ihatag ngadto sa kalibotan diha sa iyang kayano.

> “There are times when Greek and Latin scholars are needed. Some must study these languages. This is well. But not all, and not many, should study them. Those who think that a knowledge of Greek and Latin is essential to a higher education, cannot see afar off. Neither is a knowledge of the mysteries of that which the men of the world call science necessary for entrance into the kingdom of God. It is Satan who fills the mind with sophistry and tradition, which exclude the true higher education, and which will perish with the learner.

> “Adunay mga higayon nga gikinahanglan ang mga eskolar sa Griyego ug Latin. Kinahanglan nga ang uban magtuon niini nga mga pinulongan. Maayo kini. Apan dili ang tanan, ug dili ang daghan, angay magtuon niini. Kadtong nagahunahuna nga ang kahibalo sa Griyego ug Latin maoy kinahanglanon alang sa mas hataas nga edukasyon, dili makakita sa halayo. Dili usab kinahanglan ang kahibalo sa mga tinago niadtong gitawag sa mga tawo sa kalibotan nga siyensiya aron makasulod sa gingharian sa Dios. Si Satanas mao ang nagapuno sa hunahuna sa sopisteriya ug tradisyon, nga nagasalikway sa matuod nga mas hataas nga edukasyon, ug nga mawagtang uban sa nagatuon.”

> “Those who have received a false education do not look heavenward. They cannot see the One who is the true Light, ‘which lighteth every man that cometh into the world.’ They look upon eternal realities as phantoms, calling an atom a world, and a world an atom. Of many who have received the so-called higher education, God declares, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting,’—wanting in a knowledge of practical business, wanting in a knowledge of how to make the best use of time, wanting in a knowledge of how to labor for Jesus.” Review and Herald, August 17, 1897.

> “Kadtong nakadawat ug bakak nga edukasyon wala magtan-aw ngadto sa langit. Dili nila makita ang Usa nga mao ang tinuod nga Kahayag, ‘nga nagahatag ug kahayag sa matag tawo nga moanhi sa kalibotan.’ Ilang tan-awon ang walay kataposang mga kamatuoran ingon nga mga handurawan, nga nagtawag sa usa ka atomo nga usa ka kalibotan, ug sa usa ka kalibotan nga usa ka atomo. Mahitungod sa daghan nga nakadawat sa gitawag nga hataas nga edukasyon, ang Dios nagapahayag, ‘Ikaw gitimbang sa timbangan, ug hingkaplagan nga nakulang,’—nakulang sa kahibalo sa praktikal nga panginabuhi, nakulang sa kahibalo kon unsaon sa labing maayo nga paggamit sa panahon, nakulang sa kahibalo kon unsaon sa pagtrabaho alang kang Jesus.” Review and Herald, August 17, 1897.

The warning of the fireballs of Nashville is not an arbitrary city, it is a direct judgment brought upon Seventh-day Adventists, the United States and the world. The fireballs of Nashville represent different attributes for the various categories of Adventism, the earth beast and the world. The fireballs of Nashville are God’s judgment upon false education, symbolized by the tree of knowledge of good and evil.

Ang pasidaan sa mga bolang-kalayo sa Nashville dili mahitungod sa usa lamang ka lungsod sa walay hinungdan, kondili usa kini ka direkta nga paghukom nga gipahamtang batok sa Seventh-day Adventists, sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa kalibotan. Ang mga bolang-kalayo sa Nashville nagrepresentar sa nagkalainlaing mga kinaiya alang sa nagkalainlaing mga kategoriya sa Adventismo, sa mananap sa yuta, ug sa kalibotan. Ang mga bolang-kalayo sa Nashville mao ang paghukom sa Dios batok sa bakak nga edukasyon, nga gisimbolohan sa kahoy sa kahibalo sa maayo ug dautan.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “By a variety of images the Lord Jesus represented to John the wicked character and seductive influence of those who have been distinguished for their persecution of God’s people. All need wisdom carefully to search out the mystery of iniquity that figures so largely in the winding up of this earth’s history. God’s presentation of the detestable works of the inhabitants of the ruling powers of the world who bind themselves into secret societies and confederacies, not honoring the law of God, should enable the people who have the light of truth to keep clear of all these evils. More and more will all false religionists of the world manifest their evil doings; for there are but two parties, those who keep the commandments of God and those who war against God’s holy law....

> “Pinaagi sa nagkalainlaing mga hulagway ang Ginoong Jesus naglarawan kang Juan sa daotan nga kinaiya ug sa malimbongong impluwensya niadtong mga nailhan tungod sa ilang pagpanglutos sa katawhan sa Dios. Ang tanan nagkinahanglan ug kaalam aron sa mabinantayon nga pagsusi sa tinago sa kasal-anan nga adunay dakong bahin sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana. Ang pagpadayag sa Dios sa makaluod nga mga buhat sa mga lumulupyo sa nagmando nga mga gahum sa kalibotan nga nagbugkos sa ilang kaugalingon ngadto sa tinagong mga katilingban ug mga panaghiusa, nga wala magpasidungog sa balaod sa Dios, kinahanglan magtugot sa katawhan nga adunay kahayag sa kamatuoran sa pagpabiling gawas ug layo niining tanang mga daotan. Sa nagkadaghan pa gayud nga paagi ang tanang mini nga mga relihiyonista sa kalibotan magapadayag sa ilang daotang mga binuhatan; kay duha lamang ka pundok ang anaa, kadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios ug kadtong nakiggubat batok sa balaan nga balaod sa Dios....”

> “The enmity between the seed of the woman and the serpent is clearly defined by the Lord. ‘And I will put enmity between thee and the woman, and between thy seed and her seed; it shall bruise thy head, and thou shalt bruise his heel.’ ‘And unto Adam He said, Because thou hast hearkened unto the voice of thy wife, and hast eaten of the tree, of which I commanded thee, saying, Thou shalt not eat of it: cursed is the ground for thy sake; in sorrow shalt thou eat of it all the days of thy life; thorns also and thistles shall it bring forth to thee; and thou shalt eat of the herb of the field; in the sweat of thy face shalt thou eat bread, till thou return unto the ground; for out of it wast thou taken: for dust thou art, and unto dust shalt thou return.’

> “Ang pagdumot tali sa kaliwat sa babaye ug sa bitin tin-aw nga gihubit sa Ginoo. ‘Ug magabutang Ako ug pagdumot tali kanimo ug sa babaye, ug tali sa imong kaliwat ug sa iyang kaliwat; kini magasamad sa imong ulo, ug ikaw magasamad sa iyang tikod.’ ‘Ug kang Adan Siya miingon, Tungod kay naminaw ka sa tingog sa imong asawa, ug mikaon ka sa kahoy nga Akong gisugo kanimo, nga nagaingon, Dili ka magkaon niini: tinunglo ang yuta tungod kanimo; sa kasubo magakaon ka gikan niini sa tanang mga adlaw sa imong kinabuhi; magapaturok usab kini ug mga tunok ug mga kadyapa alang kanimo; ug magakaon ka sa mga tanom sa kapatagan; pinaagi sa singot sa imong nawong magakaon ka ug tinapay, hangtod nga mobalik ka sa yuta; kay gikan niini gikuha ka: kay ikaw abog, ug sa abog ikaw mobalik.’”

> “By following his own way, by acting in harmony with Satan’s temptations and in opposition to the known will of God, man vainly attempted to elevate and bless himself. Thus he gained an experimental knowledge of disobedience to God’s commandments. Thus he knew good and evil; thus he lost his fidelity and loyalty to God and opened the floodgates of evil and suffering to the whole human family. How many today are making the same experiment! When will man learn that the only means for his safety is through a full confidence in a ‘thus saith the Lord’?

> “Pinaagi sa pagsunod sa iyang kaugalingong dalan, pinaagi sa paglihok uyon sa mga tintasyon ni Satanas ug supak sa nahibaloang kabubut-on sa Dios, ang tawo sa walay kapuslanan naninguha sa pagbayaw ug pagpanalangin sa iyang kaugalingon. Sa ingon nakuha niya ang usa ka kasinatianong kahibalo sa pagkamasinupilon ngadto sa mga sugo sa Dios. Sa ingon nahibalo siya sa maayo ug daotan; sa ingon nawad-an siya sa iyang pagkamatinud-anon ug pagkamaunongon ngadto sa Dios ug giablihan ang mga ganghaan sa baha sa kadaotan ug pag-antus alang sa tibuok pamilya sa tawo. Pila na karon ang nagahimo sa maong samang pagsulay! Kanus-a makakat-on ang tawo nga ang bugtong paagi alang sa iyang kaluwasan mao ang pinaagi sa hingpit nga pagsalig sa usa ka ‘mao kini ang giingon sa Ginoo’?”

> “Satan is seeking to intrude his own inventions upon the children of God through human methods. He is seeking to be received as God, or even to be placed above God.

> “Si Satanas nagtinguha sa pagsulod sa iyang kaugalingong mga binuhat ngadto sa mga anak sa Dios pinaagi sa tawhanong mga pamaagi. Nagtinguha siya nga dawaton ingon nga Dios, o gani ibutang pa ibabaw sa Dios.

> “In changing the Sabbath to the first day of the week, he leads men to disbelieve God’s declarations, and so to regard their own ways and plans that they appear exceeding wise in their own eyes and in their perverted judgment. Through human policy he leads men to regard the expressed commandments of God as of less force than human tradition, and to regard a deviation from that law which is always holy and just and good, as of little account. He sees that by thus preventing human agencies from walking as obedient children in harmony with God, he can hinder the accomplishment of God’s work in our world.

> “Pinaagi sa pag-ilis sa Igpapahulay ngadto sa unang adlaw sa semana, iyang ginaaghat ang mga tawo sa dili pagtuo sa mga pahayag sa Dios, ug sa ingon sa pagtan-aw sa ilang kaugalingong mga dalan ug mga laraw nga daw hilabihan ka manggialamon sa ilang kaugalingong mga mata ug sa ilang baliko nga paghukom. Pinaagi sa tawhanong pamaagi sa pagdumala iyang ginaaghat ang mga tawo sa pagtan-aw sa pinadayag nga mga sugo sa Dios nga dili kaayo bug-at kay sa tawhanong tradisyon, ug sa pagtan-aw sa pagtipas gikan nianang kasugoan nga kanunayng balaan ug matarong ug maayo, nga daw diyutay ra ug bili. Nakita niya nga pinaagi sa ingon niana nga pagpugong sa tawhanong mga galamiton sa paglakaw ingon nga masinugtanon nga mga anak diha sa panag-uyon sa Dios, mahimo niyang babagan ang katumanan sa buluhaton sa Dios sa atong kalibotan.”

> “But Satan’s connivings with human agencies who stand in responsible positions are just as much to be feared and shunned now after the experiment of sin has been tried, as it was in the case of our first parents. I am instructed to say that the men who are placed in positions of responsibility in the work of God have overestimated their right to control others. The position a man occupies does not change his character. Some have seemed to feel that they must devise for churches and for sanitariums and that there was to be no questioning of their judgment. Let them learn of Jesus at every step. He should be the chief authority for every man.

> “Apan ang mga pakigkunsabo ni Satanas uban sa tawhanong mga galamiton nga nagabarog sa mga posisyon sa katungdanan, angay gayudng kahadlokan ug likayan karon human na masulayi ang eksperimento sa sala, maingon usab sa kahimtang sa atong unang mga ginikanan. Gitugon kanako ang pag-ingon nga ang mga tawo nga gibutang sa mga posisyon sa katungdanan diha sa buluhaton sa Dios nakapasobra sa ilang pagtan-aw sa ilang katungod sa pagkontrolar sa uban. Ang posisyon nga giokupar sa usa ka tawo dili makausab sa iyang kinaiya. Aduna ang pipila nga daw nagbati nga sila kinahanglan magbuot alang sa mga iglesia ug alang sa mga sanitarium ug nga ang ilang paghukom dili na angayng pangutan-on. Ipat-on nila ang pagkat-on kang Jesus sa matag lakang. Siya ang angay mahimong pangulong awtoridad alang sa matag tawo.

> “The One who has often been our Instructor says, ‘How hard it is for man to walk humbly with his God, in a contrite spirit taking God’s way and rejecting Satan’s propositions which seem to present great worldly advantages.’ The influence of man’s having his own way in the place of firmly standing on the solid foundation that God alone has laid, has been repeated over and over again. Refusing to walk in the straight paths that God has signified will bring them to confusion and will not teach wisdom to others who have the same test and trial. When will man learn that God is God, and not a man that He should change?

> “Ang Usa nga sa kanunay mao ang atong Magtutudlo nagaingon, ‘Daw unsa ka lisod alang sa tawo ang paglakaw nga mapainubsanon uban sa iyang Dios, nga may masulob-ong espiritu sa pagsunod sa dalan sa Dios ug sa pagsalikway sa mga tanyag ni Satanas nga daw nagapakita ug dagkong kalibutanong kaayohan.’ Ang impluwensiya sa pagbaton sa tawo sa iyang kaugalingong paagi puli sa malig-ong pagbarug sa lig-ong patukoranan nga ang Dios lamang mao ang nagbutang, gisubli na sa makadaghan ug makadaghan. Ang pagdumili sa paglakaw sa matarong nga mga alagianan nga gipadayag sa Dios magadala kanila ngadto sa kalibog ug dili makatudlo ug kaalam sa uban nga nagaatubang sa mao rang pagsulay ug pagtilaw. Kanus-a man makakat-on ang tawo nga ang Dios mao ang Dios, ug dili tawo nga Siya mag-usab?”

> “Some who have departed from the right way have been in a continual fever to grasp responsibilities that God has not laid upon them. God calls upon every minister and every physician to maintain the simplicity of the truth. The Son of God who is revealed in both the Old and New Testaments is the Saviour of our world today. From Him every medical missionary is to receive his training. Unless he shall separate himself from the prince of the power of the air, he will mislead souls who have confidence in him. Let all beware of men who are so educated and uplifted that their plans cannot be understood by the common people.

> “Ang ubang mibiya gikan sa matarong nga dalan anaa sa usa ka walay hunong nga kainit sa tinguha sa pagkuptan ug mga katungdanan nga wala ibutang sa Dios ibabaw kanila. Ang Dios nagatawag sa matag ministro ug sa matag mananambal sa pagmintinar sa kayano sa kamatuoran. Ang Anak sa Dios nga gipadayag diha sa Daang Tugon ug sa Bag-ong Tugon mao ang Manluluwas sa atong kalibutan karon. Gikan Kaniya ang matag medikal nga misyonaryo kinahanglan modawat sa iyang pagbansay. Gawas kon siya mobulag sa iyang kaugalingon gikan sa principe sa gahom sa kahanginan, siya magpahisalaag sa mga kalag nga adunay pagsalig kaniya. Magmatngon ang tanan batok sa mga tawo nga edukado ug gibayaw pag-ayo sa pagkaagi nga ang ilang mga laraw dili masabtan sa ordinaryong katawhan.”

> “The intrigues of sin surpass infinite conception. Every calamity, every suffering and death, is an evidence not only of the power of evil but of the truth of the living God. Having known the truth, the word of the living God, which abideth forever, and which through obedience gives life, man’s weakness in conforming to Satan’s ingenuity is surpassingly strange. All who are taught of God recognize Christ as His Son. All who disbelieve the known declarations of God demonstrate the popularity of sin, and are not working on the side of life and immortality which are brought to light through perfect sanctification of the truth. Unless they make a change in character, in words, and in spirit, souls will be lost.

> “Ang mga tuso nga lalang sa sala nagalabaw sa walay-katapusang pagpanabot. Ang matag kalamidad, ang matag pag-antos ug kamatayon, maoy usa ka pamatuod dili lamang sa gahum sa dautan kondili usab sa kamatuoran sa buhi nga Dios. Sanglit nasayran na sa tawo ang kamatuoran, ang pulong sa buhi nga Dios, nga nagapabilin sa walay kataposan, ug nga pinaagi sa pagkamasinugtanon nagahatag ug kinabuhi, ang kahuyang sa tawo sa pagpahiuyon sa iyang kaugalingon sa kabatid ni Satanas hilabihan ka katingalahan. Ang tanan nga ginatudloan sa Dios nagaila kang Cristo ingon nga Iyang Anak. Ang tanan nga dili motuo sa nahibaloang mga pahayag sa Dios nagapadayag sa pagkadungog sa sala, ug wala magabuhat dapig sa kinabuhi ug pagkadili-madunoton nga gipadayag pinaagi sa hingpit nga pagkabalaan diha sa kamatuoran. Gawas kon sila maghimo ug kausaban sa kinaiya, sa mga pulong, ug sa espiritu, ang mga kalag mangawala.

> “There is no middle path to Paradise restored. The message given to man for these last days is not to become amalgamated with human devising. We are not to lean upon the policy of worldly lawyers. We must be humble men of prayer, not acting like those who are blinded by Satan’s agencies.

> “Walay tunga-tungang dalan paingon sa Paraiso nga mapasig-uli. Ang mensahe nga gihatag sa tawo alang niining ulahing mga adlaw dili angay ikasagol sa mga laraw sa tawhanong panukiduki. Dili kita angay mosalig sa palisiya sa kalibotanon nga mga abogado. Kinahanglan kita mahimong mapainubsanon nga mga tawo sa pag-ampo, dili maglihok sama niadtong mga gibutaan sa mga galamhan ni Satanas.

> “Many have a faith, but not a faith that works by love and purifies the soul. Saving faith is not simply a mere belief of the truth. ‘The devils also believe, and tremble.’ The inspiration of the Spirit of God gives to men a faith that is an impelling power that molds character, and leads men higher than mere formal actions. The words, the actions, and the spirit are to bear testimony to the fact that we are followers of Christ.

> “Daghan ang may pagtoo, apan dili usa ka pagtoo nga nagabuhat pinaagi sa gugma ug nagaputli sa kalag. Ang makaluwas nga pagtoo dili lamang usa ka yano nga pagtuo sa kamatuoran. ‘Ang mga yawa usab nagatoo, ug nangurog.’ Ang pagdasig sa Espiritu sa Dios nagahatag sa mga tawo ug usa ka pagtoo nga usa ka mapugosong gahum nga nagamolde sa kinaiya, ug nagatultol sa mga tawo ngadto sa labaw pa kay sa pormal lamang nga mga binuhatan. Ang mga pulong, ang mga binuhatan, ug ang espiritu kinahanglan magpamatuod sa kamatuoran nga kita mga sumosunod ni Cristo.

> “The greatest light and blessing that God has bestowed is not a security against transgression and apostasy in these last days. Those whom God has exalted to high positions of trust may turn from heaven’s light to human wisdom. Their light will then become darkness, their God-entrusted capabilities a snare, their character an offense to God. God will not be mocked. A departure from Him has been and always will be followed by its sure results. The commission of acts that displease God will, unless decidedly repented of and forsaken, instead of seeking to justify them, lead the evildoer on step by step in deception till many sins are committed with impunity. All who would possess a character that would make them laborers together with God and receive the commendation of God, must separate themselves from the enemies of God, and maintain the truth which Christ gave to John to give to the world.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

> “Ang labing dako nga kahayag ug panalangin nga gihatag sa Dios dili usa ka kasegurohan batok sa kalapasan ug pagtalikod sa pagtoo niining kaulahian nga mga adlaw. Kadtong mga gipataas sa Dios ngadto sa hataas nga mga katungdanan sa pagsalig mahimong mobiya gikan sa kahayag sa langit ngadto sa kaalam sa tawo. Unya ang ilang kahayag mahimong kangitngit, ang ilang mga katakos nga gitugyan sa Dios mahimong lit-ag, ang ilang kinaiya mahimong kapangdolan sa Dios. Ang Dios dili mabugalbugalan. Ang pagbiya gikan Kaniya nahimo na ug sa kanunay pagasundan sa iyang tiyak nga mga sangpotanan. Ang pagbuhat sa mga buhat nga makapasuko sa Dios, gawas kon kini pagahinulsulan sa hugot ug biyâan, imbis nga pangitaon ang pagpakatarungan niini, magdala sa mamumuhat sa kadautan sa lakang sa lakang nga paglimbong hangtod nga daghang mga sala ang mabuhat nga walay silot. Ang tanan nga buot makapanag-iya sa usa ka kinaiya nga magahimo kanila nga mga mamumuo nga kauban sa Dios ug makadawat sa pagdayeg sa Dios, kinahanglan magpalain sa ilang kaugalingon gikan sa mga kaaway sa Dios, ug magpabilin sa kamatuoran nga gihatag ni Cristo kang Juan aron ihatag ngadto sa kalibotan.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

Back to Articles