Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatus ug Singkwenta ug Duha

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

Ang Simbolismo sa Duha ka mga Sungkod ni Ezekiel: Usa ka Panaw Pinaagi sa Tagna ug Katubsanan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

Gihunahuna nato ang linya sa Ezekiel kapitulo treinta y siete, nga una nag-ila sa pagpatunog sa ikapitong trumpeta ug sa mensahe ngadto sa Laodicea, nga nagapahinabo sa kasundalohan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Unya gisubli ni Ezekiel ug gipalapdan kana nga linya pinaagi sa pagpaila sa paghiusa sa duha ka mga sungkod sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa Israel, ingon nga hulagway sa proseso diin ang Pagka-Dios ug ang pagkatawo gihiusa sa panahon sa pagpatunog sa Ikapitong Trumpeta. Sa diha nga ang duha ka nasod mahiusa na ingon nga usa ka nasod, giila ni Ezekiel nga sila adunay usa ka hari sa ibabaw nila, ug unya iyang hisgutan ang walay-katapusang tugon nga mao ang tugon nga natuman uban sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, samtang gipasiugda nga kadtong mga katawhan sa tugon sa katapusang mga adlaw makabaton sa santuwaryo sa Dios sa ilang taliwala sa walay katapusan.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

Gidugang namo niana nga linya ang buluhaton ni Juan sa pagsukod sa templo niadtong 1844, sa ingon naghulagway sa katapusang pagsukod nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001. Kana nga pagsukod gihisgutan usab ni Zacarias, nga naglakip nga ang pagsukod mahitabo sa diha nga ang Dios sa makausa pa mopili sa Jerusalem ingon nga ciudad nga pagabutangán sa Iyang ngalan. Naglarawan kami ug usa ka pagtandi tali sa mga sangkap nga naglangkob sa templo, ug sa duha ka sungkod sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa Israel. Ang buluhaton ni Cristo sa paghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gilarawan diha sa duha ka mga tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka mga tuig sa pagkakatibulaag nga gidala ibabaw sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian, inubanan sa tagna sa duha ka libo tulo ka gatus ka mga tuig.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

Aron mailhan kung unsa ang girepresentar sa mga sungkod ni Ezekiel diha sa buluhaton sa maayong balita nagkinahanglan ug batakang pagsabot sa maayong balita. Gidawat ni Cristo ang atong nahulog nga unod human sa upat ka libo ka tuig sa napanunod nga kaluyahon, nga naipasa ngadto Kaniya pinaagi kang Maria. Ingon nga atong Panig-ingnan, Iyang gipakita nga pinaagi sa paggamit sa Iyang kabubut-on, nga igatugyan ngadto sa kabubut-on sa Iyang Amahan, kita makabuntog maingon sa Iyang pagbuntog, pinaagi sa paggamit sa atong kabubut-on diha sa pagpailalom sa Iyang kabubut-on. Ang atong kabubut-on gamiton, alang sa maayo o sa daotan, diha sa atong utok, nga mao ang kuta sa kalag.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> “Ang estudyante nga nagtinguha sa pagpasulod sa buluhaton sa duha ka termino ngadto sa usa, dili tugotan nga masunod ang iyang kaugalingong gusto niining butanga. Ang pagpaninguha sa pagbuhat ug doble nga trabaho nagpasabot, alang sa daghan, sa sobrang pagpabug-at sa hunahuna ug sa pagpasagad sa husto nga pisikal nga ehersisyo. Dili makatarunganon ang paghunahuna nga ang hunahuna makasabot ug makatunaw sa hilabihang kadagaya sa mental nga pagkaon, ug sama ka dako nga sala ang pagsobra sa pagpakaon sa hunahuna maingon sa pagpabug-at sa mga organo sa pagtilaw, nga walay gihatag nga mga panahon sa pagpahulay sa tiyan. Ang utok mao ang kuta sa tibuok nga tawo, ug ang sayop nga mga batasan sa pagkaon, pagsul-ob, o pagkatulog makaapekto sa utok, ug makababag sa pagkab-ot nianang gitinguha sa estudyante,—ang maayong pagdisiplina sa pangisip. Ang bisan unsang bahin sa lawas nga dili tagdon sa angay nga pagmatngon mopasa sa iyang kadaot ngadto sa utok. Kinahanglan gamiton ang dakong pailub ug pagkamalahutayon sa pagtudlo sa mga batan-on kon unsaon nila sa pagpreserbar sa ilang panglawas. Kinahanglan sila mahimong hingpit nga nahibal-an niining butanga, aron ang matag kaunoran ug organo mapalig-on ug madisiplinar sa ingon nga paagi nga sa boluntaryo o dili boluntaryong lihok, ang labing maayong kahimtang sa panglawas mahimong moresulta, ug ang utok mapakusgan aron makaagwanta sa kabug-at sa pagtuon.” Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

Ang buluhaton sa walay-katapusang tugon mao ang pagsulat sa kasugoan sa Dios ibabaw sa atong mga kasingkasing ug sa atong mga hunahuna, ug ang atong kasingkasing ug ang atong hunahuna nahimutang sa “kuta sa atong mga kalag,” nga mao ang atong utok.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> “Ang hunahuna sa usa ka lalaki o babaye dili mokunhod sa usa ka higayon gikan sa kaputli ug pagkabalaan ngadto sa kadaotan, pagkadunot, ug krimen. Nagkinahanglan kini ug panahon aron mabag-o ang tawhanon ngadto sa langitnon, o aron mapakaubos kadtong mga gibuhat sumala sa dagway sa Dios ngadto sa mapintas o sa sataniko. Pinaagi sa pagtan-aw kita mausab. Bisan tuod gibuhat sumala sa dagway sa iyang Magbubuhat, ang tawo makahimo sa pag-edukar sa iyang hunahuna sa ingon nga ang sala nga iyang gikalagotan kaniadto mahimong makalipay na kaniya. Sa diha nga siya mohunong sa pagbantay ug pag-ampo, siya mohunong usab sa pagpanalipod sa kuta, ang kasingkasing, ug mosulod sa sala ug krimen. Ang hunahuna mapaubos, ug dili na kini mahimong ipataas gikan sa pagkadunot samtang kini ginatudloan sa pag-ulipon sa moral ug intelektuwal nga mga gahum ug sa pagpasakop kanila ngadto sa mas ubos nga mga kailibgon. Ang walay paghunong nga gubat batok sa karnal nga hunahuna kinahanglanng ipadayon; ug kinahanglan kita tabangan pinaagi sa nagpino nga impluwensiya sa grasya sa Dios, nga magabayaw sa hunahuna ngadto sa kahitas-an ug mag-anad niini sa pagpamalandong sa putli ug balaan nga mga butang.” Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

Ang “hunahuna,” ang “kasingkasing,” ang “utok” mao ang “kuta sa kalag.” Ang usa ka kuta maoy kinarang nga bantayan batok sa pagsulod sa sala.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> “Sa Iyang pag-ampo ngadto sa Amahan, si Cristo mihatag sa kalibotan ug usa ka pagtulon-an nga angay ikulit sa hunahuna ug sa kalag. ‘Ug kini mao ang kinabuhi nga dayon,’ Siya miingon, ‘nga sila makaila Kanimo nga bugtong tinuod nga Dios, ug kang Jesu-Cristo, nga Imong gipadala.’ Juan 17:3. Kini mao ang tinuod nga edukasyon. Kini nagahatag ug gahum. Ang kasinatianong kahibalo sa Dios ug ni Jesu-Cristo nga Iyang gipadala, nagapausab sa tawo ngadto sa dagway sa Dios. Kini nagahatag sa tawo sa paggahum sa iyang kaugalingon, nga nagadala sa matag tinguha ug pagbati sa ubos nga kinaiya ilalom sa pagpugong sa mas hataas nga mga gahum sa hunahuna. Kini naghimo sa nanag-iya niini nga usa ka anak sa Dios ug manununod sa langit. Kini nagadala kaniya ngadto sa pakig-ambit sa hunahuna sa Walay Kinutoban, ug nagaabli alang kaniya sa bahandiang dato sa uniberso.” Christ’s Object Lessons, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

Ang “mas hataas nga mga gahum” pagagamiton aron pagdumala ug pagpaubos sa “mga tinguha ug mga pagbati sa ubos nga kinaiya.” Ang mas hataas nga mga gahum anaa sa hunahuna, ug ang “pakig-ambitay sa hunahuna sa Walay Kinutoban” mao kana ang “nagabag-o sa tawo ngadto sa dagway sa Dios.” Sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang dagway sa mapintas nga mananap maporma diha sa usa ka pundok ug ang dagway ni Cristo diha sa laing pundok. Ang nagatuman sa maong pagbag-o mao ang pagkadugtong sa mga hunahuna. Kadtong adunay lawasnon o unodnong hunahuna, sumala sa pag-ila ni Pablo niini, nagaporma sa dagway sa unod—ang mapintas nga mananap. Kadtong nakaangkon sa hunahuna ni Cristo, nagaporma sa dagway ni Cristo. Ang saad sa tugon mao nga kita makakab-ot sa hunahuna ni Cristo diha sa pagkakabig, bisan pa nga kitang tanan natawo nga adunay lawasnong hunahuna.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> Himoa kini nga hunahuna anaa kaninyo, nga diha usab kang Cristo Jesus: Siya, nga diha sa dagway sa Dios, wala mag-isip nga ang pagkatupong sa Dios maoy usa ka butang nga angay kuptan; Apan gihuboan niya ang iyang kaugalingon, ug mikuha sa dagway sa usa ka ulipon, ug nahimong sama sa mga tawo: Ug sa hingkaplagan siya sa panagway ingon nga tawo, gipaubos niya ang iyang kaugalingon, ug nahimong masinugtanon hangtod sa kamatayon, bisan sa kamatayon sa krus. Filipos 2:5–8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

Angayan nga ania kanato ang hunahuna ni Cristo, maingon usab nga diha kini kang Cristo, kay gibuhat man kita sumala sa Iyang dagway. Apan wala kita niana nga hunahuna; ang ania kanato mao ang unodnong hunahuna, nga gibaligya ilalom sa sala.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> Busa karon walay paghukom sa silot alang kanila nga anaa kang Cristo Jesus, nga wala maglakaw sumala sa unod, kondili sumala sa Espiritu. Kay ang balaod sa Espiritu sa kinabuhi diha kang Cristo Jesus nagpagawas kanako gikan sa balaod sa sala ug sa kamatayon. Kay ang dili mahimo sa balaod, tungod kay kini maluya pinaagi sa unod, gibuhat sa Dios sa diha nga iyang gipadala ang iyang kaugalingong Anak diha sa dagway sa makasasala nga unod, ug tungod sa sala, gihukman niya ang sala diha sa unod: Aron matuman dinhi kanato ang pagkamatarong nga gipangayo sa balaod, kanato nga wala maglakaw sumala sa unod, kondili sumala sa Espiritu. Kay sila nga sumala sa unod nagapalandong sa mga butang sa unod; apan sila nga sumala sa Espiritu, sa mga butang sa Espiritu. Kay ang hunahuna nga unodnon mao ang kamatayon; apan ang hunahuna nga espirituhanon mao ang kinabuhi ug kalinaw. Tungod kay ang hunahuna nga unodnon pagpakig-away batok sa Dios: kay kini dili magpasakop sa balaod sa Dios, ni gayud makahimo niini. Busa sila nga anaa sa unod dili makapahimuot sa Dios. Apan kamo wala sa unod, kondili sa Espiritu, kon tinuod man nga ang Espiritu sa Dios nagapuyo diha kaninyo. Karon kon ang bisan kinsa walay Espiritu ni Cristo, siya dili iya niya. Ug kon si Cristo anaa kaninyo, ang lawas patay tungod sa sala; apan ang Espiritu mao ang kinabuhi tungod sa pagkamatarong. Roma 8:1–10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

Ang pagkaanaa sa Espiritu mao ang kinabuhi, ug ang pagkaanaa sa unod mao ang kamatayon. Ang unod mao ang ubos nga kinaiya; kini mao ang tinubdan sa atong mga pagbati. Ang karnal nga ubos nga kinaiya kinahanglan pagamhan sa hataas nga kinaiya, nga matuman pinaagi sa paggamit sa atong kabubut-on diha sa pagpailalom sa Espiritu Santo. Ang atong hataas nga karnal nga mga hunahuna mahimong mabag-o dinhi ug karon, apan ang atong ubos nga kinaiya kinahanglan maghulat hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi aron mausab.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

Ang duha ka sungkod ni Ezekiel nag-ila sa usa ka sungkod nga girepresentar ingon nga hawanan, ug kana nga sungkod miabot sa iyang kataposan niadtong 1798. Kini hingpit nga nabahin sa napulo ug duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa paganismo nga nagtamak sa panon, ug sa napulo ug duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa papismo nga nagtamak sa panon. Kana nga sungkod wala magrepresentar sa pagyatak sa balaang puloy-anan sa Dios, kay ang balaang puloy-anan sa Dios nahimutang sa habagatang gingharian. Ang panon nga gitamakan sa paganismo ug papismo, maoy usa ka tawhanong templo, apan sa kalabutan sa habagatang gingharian kini mao ang lawas, ug ang habagatang gingharian mao ang dapit nga gipili sa Dios aron ibutang ang ulo. Ang amihanang gingharian mao ang lawas, ang habagatang gingharian mao ang ulo.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

Ang duha ka pagbahin sa amihanang gingharian nga may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, nagrepresentar sa duha ka nagkalainlaing mga kalagmitan ngadto sa sala diha sa templo sa lawas, sumala sa pagrepresentar niini pinaagi sa napanunod ug sa natikad nga mga kalagmitan. Ang paganismo maoy usa ka simbolo sa napanunod nga mga kalagmitan sa sala diha sa templo sa lawas, ug ang pagsagop sa papalismo sa relihiyon sa paganismo nagrepresentar sa natikad nga mga kalagmitan ngadto sa sala. Sa bisan hain nga kahimtang, ang templo sa lawas dili mausab hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi, busa ang sungkod sa amihanang gingharian miabot lamang hangtod sa 1798, ug sa dihang gisultihan si Juan sa pagsukod sa templo, kana nga sungkod kinahanglang biyaan.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

Ang pulong nga “pagkakabig” nagpasabot ug usa ka pagbag-o o pagbalhin gikan sa usa ka kahimtang o kondisyon ngadto sa lain. Sa dihang si Adan ug si Eva nakasala, sila “nabag-o” gikan sa ilang sinugdanang kahimtang, kay sila gibuhat man nga hingpit, diha sa dagway sa Dios, uban sa mas hataas nga mga gahum nga nagdumala sa mas ubos nga mga gahum. Sa dihang sila nakasala, sila “nabag-o” ngadto sa usa ka kahimtang diin ang mas ubos nga mga gahum nakabaton ug pagkahari ibabaw sa mas hataas nga mga gahum. Ila kining kahimtanga gipasa ngadto sa tanan nilang mga kaliwat.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

Sa propetikong kalabutan sa duha ka sungkod ni Ezekiel, gipili sa Ginoo ang Jerusalem aron mahimong ulo, ang kaulohan diin nagpuyo ang hari. Kini mao unta ang mas hataas nga gahum. Sa sambingay sa duha ka sungkod ang habagatang gingharian mao ang mas ubos nga gahum may kalabutan sa mas hataas nga gingharian sa amihanan. Ang pagkakabig nga girepresentahan sa dihang ang duha ka sungkod pagahiusahon, nagkinahanglan nga ang habagatang gingharian maibalik ngadto sa iyang kahimtang ingon nga ulo. Kini pagakabigon ngadto sa amihanang gingharian, kay niadto kini nahiusa na sa matuod nga hari sa amihanan, ug nadugtong sa lawak sa trono sa matuod nga amihanang gingharian.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Tungod niini, ang gingharian sa amihanan miabot lamang hangtod sa 1798, ug si Juan gisugo sa pagbiya sa hawanan sa lagwerta, nga miabot lamang hangtod sa 1798. Ang gingharian sa habagatan pagahiusahon ngadto sa sungkod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa pag-abot sa ikatulong manulunda, apan ang gingharian sa amihanan motapus samtang ang panaghiusa sa pagka-Dios ug pagka-tawo matuman sulod sa duha ka lawak sa templo nga dayon gisukod ni Juan. Ang gingharian sa amihanan nadugtong pinaagi sa sumpay sa kap-atan ug unom ngadto sa gingharian sa habagatan sa pag-abot sa ikatulong manulunda, apan wala kini direktang nadugtong sa 1844, sama sa gingharian sa habagatan.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

Ang habagatang gingharian nalambigit sa templo sa kap-atan ug unom ka tuig, ug sa panaghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo nga gilarawan sa duruha ka gatus ug baynte ka tuig. Ang amihanang gingharian niadtong 1798 maoy nagtimaan sa patukoranan sa templo sa kap-atan ug unom ka tuig, apan didto usab kini natapos; kay ingon nga patukoranan, kini nagrepresentar sa unod nga gisul-ob ni Cristo sa Iyang kaugalingon, ug ang Iyang unod gipatay sukad pa sa patukoranan sa kalibutan. Ang tanang mga templo mga simbolo nga mapuli-pulihan, ug ang patukoranan sa kap-atan ug unom ka tuig sa 1798 nagpaila sa Iyang tawhanong unod, ug ang katapusan niadtong kap-atan ug unom ka tuig sa 1844 nagpaila sa Iyang pagka-Dios.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

Ang panon nga gitunob-ilalom hangtod sa 1798 dili mao ang balaang puloy-anan sa Dios, bisan pa ang balaang puloy-anan sa Dios gihulagway nga gitunob-ilalom sulod nianang panahona; apan kadtong pagtunob-ilalom ginahimo diha sa habagatang gingharian, diin gipili sa Dios ang Jerusalem aron ibutang didto ang Iyang balaang puloy-anan ug ang Iyang ngalan. Ang panon nga gitunob-ilalom naghulagway sa mga Hentil; naghulagway usab kini sa lawas.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

Sa dihang nakasala si Adan ug si Eva, nagsugod ang “pito ka panahon” sa pito ka libo ka tuig sa katawhan nga gipailalom sa pagyatak sa sala. Niadtong higayona, ang Cordero nga gipatay sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan naghatag ug mga panit sa nating karnero aron tabonan ang makasasala nga kahubo sa katawhan. Sa dihang ang pagyatak sa katawhan natapos niadtong 1798, ang Cordero, nga mao ang patukoranan ug magtutukod sa tanang gibalaan nga representasyon sa usa ka templo, gipatay pag-usab. Didto ang gingharian sa amihanan, ug ang tawhanong templo nga girepresentahan diha niana, miabut sa katapusan.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

Ang 1798 mao ang panahon sa dihang ang mini nga anticristo gipatay na human niya mahatag ang iyang satanikong pagpamatuod sulod sa tulo ug tunga ka mga propetikong tuig, nga nagsugod sa dihang gihatagan siya og gahum sa tuig 538, nga giunhan sa katloan ka tuig sa pagpangandam sugod sa tuig 508. Kana maoy usa ka satanikong mini sa katloan ka tuig nga pagpangandam ni Cristo nga nagsugod sa Iyang pagkatawo, nga natapos sa paghatag Kaniya og gahum, sa dihang Siya gibautismohan, ug human niana mihatag Siya sa Iyang pagpamatuod sulod sa tulo ug tunga ka literal nga mga tuig hangtod nga miabot Siya sa punto diin ang Cordero nga gipatay sukad sa pagkatukod sa kalibotan gilansang sa krus. Unya natuman ang Iyang saad nga sa dihang malaglag na ang templo, Iyang patindogon kini pag-usab sulod sa tulo ka adlaw.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

Siya mao ang magapatindog pag-usab sa templo sa Iyang lawas, kay ang gahum sa Iyang pagka-Dios mao ang nagtuman sa pagkabanhaw; kay ang Iyang pagka-Dios wala mamatay sa paglansang sa krus, kondili ang Iyang pagkatawo mao ang namatay sa krus, kay dili mahimo nga ang Dios mamatay.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> “‘Ako mao ang pagkabanhaw ug ang kinabuhi’ (Juan 11:25). Siya nga miingon, ‘Ibutang ko ang akong kinabuhi aron kuhaon ko kini pag-usab’ (Juan 10:17), migula gikan sa lubnganan ngadto sa kinabuhi nga anaa diha sa Iyang kaugalingon. Ang pagkatawo namatay; ang pagka-Dios wala mamatay. Diha sa Iyang pagka-Dios, si Cristo nagbaton sa gahum sa pagbungkag sa mga gapos sa kamatayon. Siya nagpahayag nga Siya adunay kinabuhi diha sa Iyang kaugalingon aron buhion ang bisan kinsa nga Iyang pagabubuhion.” Selected Messages, libro 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

Niadtong 1798, ang tawhanong templo, ang panon sa “gingharian sa amihanan,” miabut sa iyang katapusan, kay isip simbolo sa ubos nga kinaiya, dili kini mausab hangtod sa pagkabanhaw sa Ikaduhang Pag-anhi. Hinuon, kini nagpaila sa patukoranan sa kap-atan ug unom ka tuig sa dihang gipatindog ni Cristo ang templo nga mahimong mausab, nga gilarawan sa gingharian sa habagatan, nga usa ka simbolo sa mas hataas nga mga gahum sa hunahuna, nga mausab sa mismong higayon nga ang usa ka makasasala pagamatarungon.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> “Sa patukoranan nga gibutang ni Cristo mismo, gitukod sa mga apostoles ang iglesia sa Dios. Sa Kasulatan, ang hulagway sa pagpatindog ug templo sagad gamiton aron ipakita ang pagpatukod sa iglesia. Si Zacarias nagtumong kang Cristo ingon nga ang Sanga nga magatukod sa templo sa Ginoo. Naghisgot siya sa mga Hentil ingon nga motabang sa buluhaton: ‘Sila nga atua sa halayo manganhi ug managtukod sa templo sa Ginoo;’ ug si Isaias nagapahayag, ‘Ang mga anak sa mga dumuloong managtukod sa imong mga kuta.’ Zacarias 6:12, 15; Isaias 60:10.”

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Mahitungod sa pagtukod niining templo, si Pedro nagaingon, “Kaniya sa pagduol, ingon ngadto sa usa ka buhi nga bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios, ug bililhon, kamo usab, ingon nga mga buhing bato, ginatukod ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad, nga hinangop sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo.” 1 Pedro 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> “Sa tibod sa kalibotan sa mga Judio ug sa mga Gentil nagbuhat ang mga apostoles, nga nagkuha ug mga bato aron ibutang ibabaw sa patukoranan. Sa iyang sulat ngadto sa mga magtutuo sa Efeso, miingon si Pablo, ‘Busa karon dili na kamo mga lumalangyaw ug mga dumuloong, kondili mga isigka-lungsoranon uban sa mga balaan, ug mga sakop sa panimalay sa Dios; ug gitukod ibabaw sa patukoranan sa mga apostoles ug sa mga propeta, si Jesu-Cristo gayud ang Labing Pangulong Bato sa Pamag-ang; diha kaniya ang tibook nga building, nga hapsay nga gihiusa, motubo ngadto sa usa ka balaan nga templo diha sa Ginoo: diha kaniya kamo usab ginatukod nga magkauban aron mahimong puloy-anan sa Dios pinaagi sa Espiritu.’ Efeso 2:19–22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> Ug ngadto sa mga taga-Corinto siya misulat: “Sumala sa grasya sa Dios nga gihatag kanako, ingon sa usa ka maalamong punoang magtutukod, akong gipahimutang ang patukoranan, ug ang lain nagatukod sa ibabaw niini. Apan magbantay ang matag-usa kon unsaon niya pagtukod sa ibabaw niini. Kay walay laing patukoranan nga ikapahimutang ni bisan kinsa gawas sa nahipahimutang na, nga mao si Jesu-Cristo. Karon kon adunay magtukod sa ibabaw niining patukoranan pinaagi sa bulawan, salapi, mahalong mga bato, kahoy, uhot, binangan; ang buhat sa matag-usa igapadayag: kay ang adlaw magapadayag niini, tungod kay kini igapadayag pinaagi sa kalayo; ug ang kalayo mosulay sa buhat sa matag-usa kon unsa ang matang niini.” 1 Corinto 3:10–13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> “Ang mga apostol nagtukod ibabaw sa usa ka malig-on nga patukoranan, bisan sa Bato sa Walay Kataposang Kapanahonan. Ngadto niining patukoranana ilang gidala ang mga bato nga ilang gihakwat gikan sa kalibotan. Dili nga walay mga babag nagbuhat ang mga magtutukod. Ang ilang buluhaton gihimong hilabihan ka lisod tungod sa pagsupak sa mga kaaway ni Cristo. Kinahanglan nilang makigbisog batok sa pagkapanatiko, pagpihig, ug pagdumot niadtong mga nagtukod ibabaw sa usa ka bakak nga patukoranan. Daghan sa mga naningkamot ingon nga mga magtutukod sa iglesia ikatandi sa mga magtutukod sa kuta sa mga adlaw ni Nehemias, nga mahitungod kanila nahisulat: ‘Sila nga nagtukod sa kuta, ug sila nga nanagdala sa mga lulan, uban niadtong mga nanagkarga, ang tagsatagsa kanila nagbuhat sa buluhaton pinaagi sa usa sa iyang mga kamot, ug pinaagi sa pikas nga kamot nagkupot ug hinagiban.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> “Ang pagkapukan sa tawo nagpuno sa tibuok langit sa kasubo. Ang kalibotan nga gibuhat sa Dios gidaut sa tunglo sa sala ug gipuy-an sa mga nilalang nga gitagana alang sa kagul-anan ug kamatayon. Wala may makita nga kaikyasan alang niadtong nakalapas sa balaod. Ang mga manulonda mihunong sa ilang mga awit sa pagdayeg. Sa tibuok langitnong mga sawang dihay pagbalata tungod sa kalaglagan nga nahimo sa sala.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> “Ang Anak sa Dios, ang mahimayaong Komandante sa langit, napukaw sa kaluoy alang sa napukan nga kaliwatan. Ang Iyang kasingkasing napalihok sa walay kinutuban nga kalooy sa dihang ang mga kasubo sa nawaglit nga kalibotan mingtungha sa atubangan Niya. Apan ang balaang gugma nakahunahuna ug usa ka laraw diin ang tawo mahimo nga matubos. Ang gilapas nga balaod sa Dios nagkinahanglan sa kinabuhi sa makasasala. Sa tibuok uniberso, adunay usa lamang nga makahimo, alang sa tawo, sa pagtuman sa mga gipangayo niini. Sanglit ang balaang balaod sama ka-balaan sa Dios Mismo, usa lamang nga kapantay sa Dios ang makahimo sa pagpasig-uli alang sa paglapas niini. Walay lain gawas kang Cristo ang makatubos sa napukan nga tawo gikan sa tunglo sa balaod ug makapabalik kaniya pag-usab ngadto sa panag-uyon sa Langit. Pagapas-anon ni Cristo sa Iyang kaugalingon ang sala ug kaulawan sa sala—sala nga hilabihan ka makapasuko sa usa ka balaang Dios nga kini kinahanglan magbulag sa Amahan ug sa Iyang Anak. Moabot si Cristo ngadto sa kinahiladman sa kaguol aron luwason ang nagun-ob nga kaliwatan.”

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> “Sa atubangan sa Amahan Siya nangaliyupo alang sa makasasala, samtang ang panon sa langit nagpaabot sa sangpotanan uban sa usa ka kagrabe sa pagtagad nga dili ikapadayag sa mga pulong. Dugay nga nagpadayon kadtong malilong nga pagpakigsulti—‘ang tambag sa pakigdait’ (Zacarias 6:13) alang sa nangapukan nga mga anak sa mga tawo. Ang laraw sa kaluwasan napahiluna na sa wala pa ang paglalang sa yuta; kay si Cristo mao ang ‘Cordero nga gipatay sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan’ (Pinadayag 13:8); apan usa kadto ka pakigbisog, bisan alang sa Hari sa uniberso, ang pagtugyan sa Iyang Anak aron mamatay alang sa salaan nga kaliwatan. Apan ‘Ang Dios nahigugma pag-ayo sa kalibotan, nga Iyang gihatag ang Iyang bugtong nga Anak, aron ang bisan kinsa nga motoo Kaniya dili malaglag, kondili makabaton sa kinabuhing dayon.’ Juan 3:16. Oh, ang tinago sa pagtubos! ang gugma sa Dios alang sa usa ka kalibotan nga wala mahigugma Kaniya! Kinsa may makaila sa kahiladman nianang gugmaha nga ‘labaw sa kahibalo’? Sa walay kataposang mga kapanahonan ang walay-kamatayong mga hunahuna, sa pagpangita nga masabtan ang tinago nianang dili matugkad nga gugma, manghibulong ug mosimba.”

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> “Ang Dios igapadayag diha kang Cristo, nga ‘nagpasig-uli sa kalibotan ngadto sa Iyang kaugalingon.’ 2 Corinto 5:19. Ang tawo nahimong hilabihan ka dautan tungod sa sala nga dili na gayud mahimo alang kaniya, pinaagi sa iyang kaugalingon, ang paghiuyon Kaniya kansang kinaiya kaputli ug pagkaayo. Apan si Cristo, human matubos ang tawo gikan sa silot sa kasugoan, makahimo sa paghatag ug langitnong gahum aron mahiusa sa tawhanong paningkamot. Sa ingon, pinaagi sa paghinulsol ngadto sa Dios ug pagtuo kang Cristo, ang nahulog nga mga anak ni Adan mahimo pag-usab nga ‘mga anak sa Dios.’ 1 Juan 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

Back to Articles