Article

# Elijah - Number One

Elias — Numero Uno

The First and Last

Ang Una ug ang Katapusan

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

Ang panapos nga pamahayag sa Daang Tugon nagapadayag sa usa ka saad mahitungod sa pagpakita sa propeta nga si Elias uban sa usa ka mensahe sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, tingali unya moanhi ako ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

Klaro ang Biblia nga “ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo” o ang “tunglo” nga pinaagi niini gihampak sa Dios “ang yuta” simbolikong gihulagway usab diha sa basahon sa Pinadayag ingon nga “ang pito ka ulahing mga hampak” o “ang kapungot sa Dios.” Ang ikanapulog-lima nga kapitulo sa Pinadayag nagpasundayag sa propetikong kahimtang nga nagdala ngadto sa pagbubo sa daku ug makalilisang nga pito ka ulahing mga hampak sa ikanapulog-unom nga kapitulo.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> Ug nakita ko ang laing ilhanan sa langit, daku ug kahibulongan, pito ka mga manolunda nga nagbaton sa pito ka ulahing mga hampak; kay diha kanila natuman ang kapungot sa Dios.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> Ug nakita ko ang daw sama sa usa ka dagat nga bildo nga sinagolan ug kalayo; ug sila nga nakadaug batok sa mapintas nga mananap, ug batok sa iyang larawan, ug batok sa iyang timaan, ug batok sa gidaghanon sa iyang ngalan, nanagtindog sa ibabaw sa dagat nga bildo, nga may mga alpa sa Dios. Ug sila nagaawit sa awit ni Moises nga ulipon sa Dios, ug sa awit sa Cordero, nga nagaingon, Dagku ug kahibulongan ang imong mga buhat, Ginoong Dios nga Makagagahum sa tanan; matarung ug matuod ang imong mga dalan, ikaw nga Hari sa mga balaan. Kinsa bay dili mahadlok kanimo, Oh Ginoo, ug maghimaya sa imong ngalan? kay ikaw lamang ang balaan: kay ang tanang kanasoran manganhi ug mosimba sa atubangan mo; kay ang imong mga paghukom gipadayag na.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> Ug human niana ako, ug ania karon, ang templo sa tabernakulo sa pagpamatuod didto sa langit naablihan: Ug ang pito ka manulonda migula gikan sa templo, nga nanagdala sa pito ka hampak, sinul-oban ug lunsay ug maputing lino, ug ang ilang mga dughan binaksan ug bulawang bakus. Ug ang usa sa upat ka mananap mihatag ngadto sa pito ka manulonda ug pito ka bulawang panaksan nga puno sa kapungot sa Dios, nga buhi sa mga katuigan sa mga katuigan. Ug ang templo napuno sa aso gikan sa himaya sa Dios, ug gikan sa iyang gahum; ug walay bisan kinsa nga makahimo sa pagsulod sa templo, hangtod nga matuman ang pito ka hampak sa pito ka manulonda. Pinadayag 15:1–8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

Ang hinungdan ngano nga “walay tawo nga makasulod sa templo, hangtod nga matuman ang pito ka mga hampak sa pito ka mga manulonda” mao nga ang higayon sa pag-angkon sa kaluwasan mosira sa dihang ang templo mapuno sa aso sa kapitulo kinse. Ang panahon sa pagsulay nga gihatag sa katawhan aron maghinulsol ug makakaplag sa kaluwasan niadto nahuman na. Sa dihang maabot kana nga takna, “ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo” nga gitawag ni Juan nga “ang pito ka ulahing mga hampak” igabubo sa dili pa ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Gitawag ni Malakias kana nga adlaw nga “makalilisang,” ug giila kini ni Isaias ingon nga “talagsaon nga buhat” sa Dios.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> Kay ang Ginoo motindog, maingon sa didto sa bukid sa Perazim; siya masuko, maingon sa walog sa Gibeon, aron buhaton niya ang iyang buhat, ang iyang talagsaong buhat; ug tumanon ang iyang lihok, ang iyang talagsaong lihok. Busa karon ayaw kamo pagbiaybiay, tingali unya malig-on ang inyong mga gapos; kay nakadungog ako gikan sa Ginoong Dios sa mga panon sa usa ka pagkalaglag, nga gayod gitino batok sa tibook nga yuta. Isaias 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

Bisan pa nga ang “talagsaong buhat” sa Dios nagalakip sa “tibuok nga yuta,” tin-aw ang Inspirasyon nga ang pagbubo sa mga hampak nalangkit sa pagsukol sa usa ka nasod.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “Ang langyaw nga mga nasod mosunod sa panig-ingnan sa Estados Unidos. Bisan siya maoy manguna, apan ang maong samang krisis moabut sa atong katawhan sa tanang bahin sa kalibutan.” Testimonies, volume 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Sa diha nga ang Amerika, ang yuta sa relihiyosong kagawasan, mahiusa sa Kapapahan sa pagpugos sa konsensiya ug sa pagpugos sa mga tawo sa pagpasidungog sa mini nga adlaw nga igpapahulay, ang katawhan sa matag nasod sa tibuok kalibotan pagamandoan sa pagsunod sa iyang panig-ingnan.” Testimonies, volume 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

Ang matag nasod mopuno sa ilang copa sa ilang panahon sa pagsulay, apan ang “mga paghukom sa Dios” nga giila ni Sister White ingon nga “kalaglagan sa nasod,” “ang panahon sa mapukanong mga paghukom sa Dios,” ingon usab sa iyang pagtawag sa kasaysayan nga nagsugod sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, dili mao ang pito ka ulahing mga hampak.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> “Muabot ang usa ka panahon nga ang balaod sa Dios, sa usa ka pinasahi nga diwa, pagahimoon nga walay bili sa atong yuta. Ang mga magmamando sa atong nasud, pinaagi sa mga lehislatibong pagpatuman, mopatuman sa balaod sa Domingo, ug sa ingon ang katawhan sa Dios madala ngadto sa dakong katalagman. Sa diha nga ang atong nasud, sulod sa iyang mga konsehong lehislatibo, maghimo ug mga balaod aron gaposon ang mga konsensiya sa mga tawo mahitungod sa ilang mga pribilehiyo sa relihiyon, nga magapugos sa pagsaulog sa Domingo, ug magapadapat sa malupigon nga gahum batok niadtong nagabantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ang balaod sa Dios, sa tanang katuyoan ug kahulogan, pagahimoon nga walay bili sa atong yuta; ug ang nasodnong apostasiya pagasundan sa nasodnong kalaglagan.” Review and Herald, December 18, 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

Ang mga paghukom sa Dios, nga giila ni Sister White ingon nga “nasudnong pagkalaglag,” nagsugod sa nasudnong balaod sa Domingo ug nagtimaan sa sinugdanan sa “talagsaong buhat” sa Dios, bisan pa nga ang talagsaong buhat sa Dios, sa labi pang piho, mao ang pito ka ulahing hampak. Ang mas hingpit nga hulagway sa talagsaong buhat sa Dios makita sa dihang ang pagluwas gikan sa Ehipto idugang ngadto sa linya sa ehekutibong mga paghukom sa Dios. Ang mga hampak sa Ehipto, bisan napulo ang gidaghanon, gibahin. Ang unang tulo gipalahi gikan sa ulahing pito. Busa, ang pagluwas gikan sa Ehipto nagaila sa usa ka yugto sa panahon nga girepresentahan sa unang tulo ka mga hampak nga nagsugod sa nasudnong pagkalaglag sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug nagapadayon hangtod si Miguel motindog ug ang tawhanong panahon sa pagtilaw mosira.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> “Ang mga paghukom sa Dios moabut ibabaw sa mga nagtinguha sa paglupig ug paglaglag sa Iyang katawohan. Ang Iyang hataas nga pagkamapailubon ngadto sa mga daotan nagdasig sa mga tawo sa paglapas, apan ang ilang silot bisan pa niana sigurado ug makalilisang tungod kay kini dugay nga nalangan. ‘Ang Ginoo motindog ingon sa sa Bukid sa Perazim, Siya masuko ingon sa walog sa Gibeon, aron pagbuhaton Niya ang Iyang buhat, ang Iyang lahi nga buhat; ug tumanon ang Iyang lihok, ang Iyang lahi nga lihok.’ Isaias 28:21. Alang sa atong maloloy-ong Dios ang buhat sa pagsilot usa ka lahi nga buhat. ‘Ingon nga ako buhi, nagaingon ang Ginoong Dios, Ako walay kalipay sa kamatayon sa daotan.’ Ezequiel 33:11. Ang Ginoo mao ang ‘maloloy-on ug mapuangoron, mainantuson, ug madagayaon sa kaayo ug kamatuoran, … nga nagapasaylo sa kasal-anan ug paglapas ug sala.’ Apan Siya ‘sa walay paagi dili magawalay-sala sa sad-an.’ ‘Ang Ginoo mahinay sa kasuko, ug daku sa gahum, ug dili gayud magawalay-sala sa daotan.’ Exodo 34:6, 7; Nahum 1:3. Pinaagi sa makalilisang nga mga butang diha sa pagkamatarung Iya nga pamatuoran ang awtoridad sa Iyang linupigan nga kasugoan. Ang kagrabe sa panimalos nga nagapaabot sa malinapason mahukman pinaagi sa pagpanuko sa Ginoo sa pagpatuman sa hustisya. Ang nasod nga Iyang giantus sa hataas nga panahon, ug nga dili Niya hampakon hangtud nga mapuno na ang takus sa iyang kasal-anan diha sa husay sa Dios, sa katapusan moinom sa copa sa kapungot nga walay sagol nga kalooy.”

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> “Sa dihang mohunong si Cristo sa Iyang pagpangamuyo sa santuwaryo, ang walay sagol nga kapungot nga gihulga batok niadtong nagsimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan ug midawat sa iyang timaan (Pinadayag 14:9, 10), igabubo. Ang mga hampak sa Ehipto sa dihang hapit na luwason sa Dios ang Israel susama sa kinaiya niadtong labi pang makalilisang ug halapad nga mga paghukom nga moabot sa kalibutan sa dili pa ang katapusang kaluwasan sa katawhan sa Dios. Miingon ang manugpadayag, sa paghulagway niadtong makahahadlok nga mga hampak: ‘Ug nangahulog ang usa ka makalilisang ug mapintas nga hubag sa mga tawo nga may timaan sa mapintas nga mananap, ug sa mga nanagsimba sa iyang larawan.’ Ang dagat ‘nahimong sama sa dugo sa usa ka patay nga tawo: ug ang tanang buhing kalag nangamatay sa dagat.’ Ug ‘ang mga suba ug ang mga tuboran sa mga tubig … nangahimong dugo.’ Bisan unsa pa kalilisang kining mga silot, ang hustisya sa Dios nagpabilin nga hingpit nga napamatuoran. Ang manulonda sa Dios nagpahayag: ‘Ikaw matarung, Oh Ginoo, … tungod kay sa ingon niini Imong gihukman. Kay giula nila ang dugo sa mga balaan ug sa mga propeta, ug Imong gihatag kanila ang dugo nga ilang imnon; kay sila takus man.’ Pinadayag 16:2–6. Pinaagi sa paghukom sa katawhan sa Dios ngadto sa kamatayon, tinuod gayud nga ilang napaangkon ang sala sa ilang dugo maingon nga daw kini giula pinaagi sa ilang mga kamot. Sa samang paagi, gipahayag ni Cristo nga ang mga Judio sa Iyang panahon sad-an sa tanang dugo sa mga balaang tawo nga naula sukad pa sa mga adlaw ni Abel; kay sila nanag-iya sa mao rang espiritu ug naninguha sa pagbuhat sa mao rang buluhaton uban niining mga mamumuno sa mga propeta.”

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> “Sa hampak nga misunod, ang gahum gihatag sa adlaw ‘aron sa pagsunog sa mga tawo pinaagi sa kalayo. Ug ang mga tawo nangasunog tungod sa hilabihang kainit.’ Mga bersikulo 8, 9. Sa ingon niini gihulagway sa mga propeta ang kahimtang sa yuta niadtong makahahadlok nga panahon: ‘Ang yuta nagminatay; … tungod kay ang abot sa kapatagan nangahanaw…. Ang tanang mga kahoy sa kapatagan nangalaya: tungod kay ang kalipay nangalaya gikan sa mga anak sa mga tawo.’ ‘Ang binhi nangadunot ilalom sa ilang mga tipak sa yuta, ang mga tipiganan nangagun-ob…. Naunsa pag-agulo sa mga mananap! Ang mga panon sa kahayopan nangalisang, tungod kay sila walay sibsibanan…. Ang mga suba sa tubig nangauga, ug ang kalayo milamoy sa mga sibsibanan sa kamingawan.’ ‘Ang mga awit sa templo mahimong mga pag-uwang niadtong adlawa, nagaingon ang Ginoong Dios: daghan ang mga patayng lawas sa matag dapit; igasalibay nila kini sa kahilom.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> “Kining mga hampak dili tibuok-kalibot, kay kon mao pa, ang mga pumoluyo sa yuta mangalaglag unta sa hingpit. Apan kini maoy labing makalilisang nga mga silot nga sukad nailhan sa mga mortal. Ang tanang mga hukom nga gipahamtang sa mga tawo sa wala pa ang panapos sa panahon sa pagsulay sinagolan pa sa kalooy. Ang nagaampo nga dugo ni Cristo nanalipod sa makasasala aron dili niya madawat ang bug-os nga sukod sa iyang sala; apan sa katapusang paghukom, ang kapungot igaula nga walay sagol nga kalooy.

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> “Nianang adlawa, ang mga panon sa katawhan mangandoy sa panalipod sa kalooy sa Dios nga ilang gitamay sa hataas nga panahon. ‘Ania karon, moabot ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoong Dios, nga magapadala ako ug gutom sa yuta, dili gutom sa tinapay, ni kauhaw sa tubig, kondili sa pagpamati sa mga pulong sa Ginoo: ug sila magalaag gikan sa dagat ngadto sa dagat, ug gikan sa amihanan hangtod sa silangan, sila magadalagan ngadto-ngari sa pagpangita sa pulong sa Ginoo, ug dili makakaplag niini.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

Sa miaging pahayag giingon, “Ang nasud nga Iyang giantos-an sa dugay, ug nga dili Niya hampakon hangtud nga mapuno niini ang takus sa iyang kasal-anan diha sa talaan sa Dios, sa katapusan moinom sa copa sa kapungot nga walay sagol nga kalooy.” Siya usab misulat sa maong parapo, “Ang mga hampak ibabaw sa Egipto sa dihang ang Dios hapit na magluwas sa Israel, susama sa kinaiya niadtong labi pang makalilisang ug halapad nga mga paghukom nga moabot sa kalibutan sa wala pa ang katapusang pagluwas sa katawohan sa Dios.” Ang nasud (ang Tinipong Bansa sa Amerika) nga mopuno sa “takus sa kasal-anan” magaantus ug mga hampak nga susama sa napulo ka mga hampak sa Egipto.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

Ang mga hampak sa Ehipto gibahin ngadto sa duha ka yugto. Ang unang tulo ka hampak miabot sa tanan, apan ang pito ka ulahing mga hampak miabot lamang sa mga Ehiptohanon.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> Ug pagapahingpiton ko niadtong adlawa ang yuta sa Goshen, diin nagapuyo ang akong katawhan, aron walay mga pundok sa langaw didto; aron ikaw mahibalo nga ako mao si Jehova sa taliwala sa yuta. Exodo 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

Ang unang tulo ka hampak sa Egipto midangat sa tanang dapit, apan ang Goshen, diin nagpuyo ang mga Hebreohanon, wala makadawat sa pito ka ulahing hampak sa Egipto. Ang Estados Unidos mao ang nasod nga mopuno sa iyang copa sa kasal-anan sa balaod sa Domingo. Niana nga punto ang nasodnong apostasiya pagasundan sa nasodnong pagkalaglag, apan ang mga paghukom nga magdala sa nasodnong pagkalaglag gisagolan pa sa kalooy hangtud nga motindog si Miguel ug ang panahon sa pagsulay mosira alang sa tibuok katawhan. Sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos ang kadaghanan niadtong nagaangkon karon nga mga tigtipig sa Igpapahulay moyukbo sa mga kagamhanan nga anaa ug modawat sa marka sa mananap. Niana nga panahon ang isyu sa balaod sa Domingo mahimong usa ka espirituwal nga pagsulay alang niadtong mga kaniadto gawas sa Adventismo. Gikan sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos hangtud nga motindog si Miguel mao ang dakong paghipos sa mga mamumuo sa ikanapulog-usa nga takna, apan ang pultahan nahisiran na alang niadtong mga pagapanubagon tungod sa kahayag sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw sa wala pa ang balaod sa Domingo.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> “Sa nagkaduol pa gayod, samtang nagalabay ang mga adlaw, nagaklaro nga ang mga paghukom sa Dios ania sa kalibotan. Pinaagi sa kalayo ug baha ug linog Siya nagapasidaan sa mga lumolupyo niining yutaa mahitungod sa Iyang haduol nga pag-abot. Nagakahiduol na ang panahon nga moabot ang dakong krisis sa kasaysayan sa kalibotan, sa diha nga ang matag lihok sa panggamhanan sa Dios pagabantayan uban sa mapintas nga kaikag ug dili ikasaysay nga kahadlok. Sa madali nga pagsunodsunod ang mga paghukom sa Dios magasunod ang usa sa usa—kalayo ug baha ug linog, uban sa gubat ug pag-ula sa dugo.”

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> “O, hinaut unta nga mahibalo ang katawhan sa panahon sa ilang pagduaw! Daghan ang wala pa makadungog sa mosulay nga kamatuoran alang niining panahona. Daghan ang mga tawo nga ginatinguhaan sa Espiritu sa Dios. Ang panahon sa makalilisang nga mga paghukom sa Dios mao ang panahon sa kalooy alang kanila nga wala makabaton ug higayon sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran. Sa malumo nga paagi motan-aw ang Ginoo kanila. Ang Iyang kasingkasing sa kalooy matandog; ang Iyang kamot gituy-od pa aron sa pagluwas, samtang ang pultahan sirado na alang kanila nga wala motugot sa pagsulod.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> “Ang kalooy sa Dios gipakita diha sa Iyang halapad nga pagkamainantuson. Gipugngan Niya ang Iyang mga paghukom, samtang naghulat nga ang mensahe sa pasidaan ikasangyaw ngadto sa tanan. Oh, kon ang atong katawhan mobati unta ingon sa angay nila sa responsabilidad nga gibutang ibabaw kanila sa paghatag sa kataposang mensahe sa kalooy ngadto sa kalibotan, pagkatingala gayod nga buluhaton ang mabuhat!” Testimonies, tomo 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

Sa miaging pahayag iyang gipaila nga “ang panahon sa mga makalaglagong paghukom sa Dios mao ang panahon sa kalooy alang niadtong wala makabaton ug kahigayonan sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran.” Sa sunod nga pahayag iyang gitawag kanang maong yugto sa panahon nga “ang panahon sa kagul-anan.”

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> “Nakita ko nga ang balaang Igpapahulay mao, ug mamahimo gayud, nga pader sa pagbulag tali sa matuod nga Israel sa Dios ug sa mga dili-matinoohon; ug nga ang Igpapahulay mao ang dakong pangutana, aron paghiuson ang mga kasingkasing sa hinigugmang mga balaan sa Dios nga nagahulat. Ug kon ang usa ka tawo mitoo, ug nagbantay sa Igpapahulay, ug midawat sa panalangin nga nagalakip niini, ug unya gibiyaan kini, ug gilapas ang balaang sugo, ilang sirhan ang mga ganghaan sa Balaang Siyudad batok sa ilang kaugalingon, sama ka sigurado nga adunay usa ka Dios nga nagamando sa langit sa kahitas-an. Nakita ko nga ang Dios adunay mga anak nga wala makakita ug wala magbantay sa Igpapahulay. Wala nila isalikway ang kahayag mahitungod niini. Ug sa sinugdanan sa panahon sa kasamok, napuno kami sa Espiritu Santo sa among paggula ug pagmantala sa Igpapahulay sa labi pang bug-os. Kini nakapasuko sa iglesia, ug sa mga Adventista nga sa ngalan lamang, kay dili nila malalis ang kamatuoran sa Igpapahulay. Ug niining panahona, ang pinili sa Dios, silang tanan, nakakita sa tin-aw, nga kami adunay kamatuoran, ug migawas sila ug giantos ang paglutos uban kanamo.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

Bisan pa man nga giusab ug diyutay, ang mao gihapong teksto nga bag-o lang gikutlo makita diha sa basahon nga *Early Writings*. Nianang basahona iyang giapil ang pagpasabot bahin sa iyang pahayag mahitungod sa “panahon sa kasamok.” Ang *A Word to the Little Flock* mao ang unang publikasyon sa mga matinumanong Millerite nga nangapakyas sa paglaom human sa Dakong Kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844, ug paglabay sa mga dekada, sa dihang gigamit sa mga editor ang mga bahin nianang pampleta aron iapil sa basahon nga *Early Writings*, ilang gipatin-aw nga ang “panahon sa kasamok” nga gipasabot dili ang pito ka ulahing hampak, kay sa dihang ibubo na ang pito ka ulahing hampak wala nay kalooy nga sinagolan sa mga paghukom.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> “1. Sa panid 33 gihatag ang mosunod: ‘Nakita ko nga ang balaang Igpapahulay mao karon, ug magapadayon nga mahimong, ang pader sa pagbulag tali sa tinuod nga Israel sa Dios ug sa mga dili magtotoo; ug nga ang Igpapahulay mao ang dakong pangutana aron mahiusa ang mga kasingkasing sa mga hinigugmang balaang nagpaabut sa Dios. Nakita ko nga ang Dios adunay mga anak nga wala makakita ug wala magbantay sa Igpapahulay. Wala nila isalikway ang kahayag mahitungod niini. Ug sa pagsugod sa panahon sa kalisdanan, napuno kami sa Espiritu Santo samtang kami nangadto ug nagmantala sa Igpapahulay sa labi pang hingpit.’”

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Kining panglantaw gihatag niadtong 1847 sa dihang diyutay pa kaayo ang mga igsoong Adventista nga nagabantay sa Adlaw nga Igpapahulay, ug gikan niini diyutay lamang ang naghunahuna nga ang pagbantay niini adunay igo nga kahinungdanon aron magbutang ug utlanan tali sa katawhan sa Dios ug sa mga dili magtotoo. Karon ang katumanan nianang panglantaw nagsugod na nga makita. ‘Ang sinugdanan nianang panahon sa kasamok,’ nga gihisgotan dinhi, wala magtumong sa panahon nga ang mga hampak magsugod na sa pagbubo, kondili sa mubo nga yugto sa wala pa kini igabubo, samtang si Cristo anaa pa sa santuwaryo. Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahuman na, ang kasamok moabot sa kalibotan, ug ang mga nasod masuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabot aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan sa pagbarog sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igabubo na.” Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

Sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong kapildihan. Nianang balaod sa Domingo, ang Adventismo sa Estados Unidos pagabahinaon ngadto sa duha ka hut-ong; ang usa modawat sa marka sa mananap, ug ang usa sa selyo sa Dios. Ang nasudnong kapildihan sa Estados Unidos gihulagway pinaagi sa unang tulo ka hampak sa Egipto. Kining mga paghukom magapadayon hangtod sa pagtapos sa panahon sa pagsulay sa tawo; unya igabubo ang pito ka ulahing mga hampak nga walay sinagol nga kalooy.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

Ang akong punto dili kaayo mahitungod sa propetikong kasaysayan sa Ehipto kondili labaw pa sa kamatuoran nga giila ni Ellen White ang Ehipto ingon nga simbolo sa nasod nga mopugos sa tibuok kalibotan sa pagdawat sa marka sa mananap; kay sa pagbuhat niana, iyang gigamit ang sinugdan aron ihulagway ang katapusan, nga mao ang propetikong timaan ni Jesus ingon nga Alpha ug Omega. Sa sugilanon sa Exodo, sa dihang ang Ginoo mosulod ngadto sa tugon uban sa karaang Israel, Iyang gipaila ang Iyang kaugalingon pinaagi sa usa ka bag-ong ngalan.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> Unya miingon si Jehova kang Moises: Karon makita mo na ang akong pagabuhaton kang Paraon; kay pinaagi sa usa ka makusganong kamot iyang tugotan sila sa paglakaw, ug pinaagi sa usa ka makusganong kamot iyang papahawaon sila gikan sa iyang yuta.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> Ug misulti ang Dios kang Moises, ug miingon kaniya, Ako mao si Jehova; ug nagpakita ako kang Abraham, kang Isaac, ug kang Jacob, ingon nga Dios nga Makagagahum sa Tanan, apan pinaagi sa akong ngalan nga JEHOVAH wala ako hiilhi nila.

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> Ug gitukod ko usab ang akong tugon uban kanila, aron ihatag kanila ang yuta sa Canaan, ang yuta sa ilang pagpanglangyaw, diin sila mga dumuloong. Ug nadungog ko usab ang pag-agulo sa mga anak sa Israel, nga gibutang sa mga Egiptohanon sa pagkaulipon; ug nahinumdoman ko ang akong tugon. Busa ingna ang mga anak sa Israel, Ako mao si Jehova, ug kuhaon ko kamo gikan sa ilalom sa mga lulan sa mga Egiptohanon, ug luwason ko kamo gikan sa ilang pagkaulipon, ug tubson ko kamo pinaagi sa gibakyaw nga bukton, ug pinaagi sa dagkung mga paghukom: Ug kuhaon ko kamo ngadto kanako aron mahimong usa ka katawhan, ug ako mahimong usa ka Dios alang kaninyo: ug mahibalo kamo nga ako mao si Jehova nga inyong Dios, nga nagkuha kaninyo gikan sa ilalom sa mga lulan sa mga Egiptohanon. Ug dad-on ko kamo ngadto sa yuta, mahitungod niana nga gipanumpa ko nga ihatag kini kang Abraham, kang Isaac, ug kang Jacob; ug ihatag ko kini kaninyo ingon nga panulondon: Ako mao si Jehova.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> Ug si Moises misulti sa ingon ngadto sa mga anak sa Israel; apan sila wala mamati kang Moises tungod sa kasakit sa espiritu, ug tungod sa mapintas nga pagkaulipon. Exodo 6:1–9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

Ang Ginoo dinhi nag-ila kang Moises ingon nga representante sa Iyang pakigsaad, maingon kang Jacob, Isaac, ug Abraham. Hangtud sa kasaysayan ni Moises, ang ngalan nga JEHOVAH wala mailhi ni Abraham ug sa iyang mga kaliwat; ug sa kasaysayan sa pagbag-o sa pakigsaad ni Abraham, sa dihang ang mga Hebreohanon pagaluwayon gikan sa pagkaulipon sa Egipto, ang Ginoo nagpaila sa usa ka bag-ong kapadayagan sa Iyang kinaiya, kay ang usa ka ngalan sa pagkamapropetiko nagrepresentar sa kinaiya. Sa dihang si Abram misulod sa pakigsaad uban sa Ginoo, giusab sa Ginoo ang iyang ngalan ngadto kang Abraham. Sa sinugdanan sa propesiya bahin sa pagkaulipon sa Egipto, ang tawhanong representante sa pakigsaad giilisan ang iyang ngalan, ug sa katapusan niana nga propesiya ang Dios nagpaila ug usa ka bag-ong ngalan alang sa Iyang kaugalingon.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

Si Abram misulod sa pakigsaad sa kapitulo kinse, ug didto gipadayag ang tagna mahitungod sa pagkaulipon sa Ehipto sulod sa upat ka gatus ka tuig. Sa kapitulo disisiete, gihatag kang Abram ang tulomanon sa sirkunsisyon, ug giusab ang iyang ngalan ug ang kang Sara.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

Upat ka gatus ka tuig sa ulahi, gipatindog si Moises aron tumanon ang upat ka gatus ka tuig nga propesiya ni Abraham. Si Abraham, Isaac, Jacob, ug Moises silang tanan nagrepresentar sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nga mosulod ngadto sa pakigsaad uban sa Ginoo sa kaulahing mga adlaw.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “Sa kaulahanang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa, ang tugon sa Dios uban sa Iyang katawhan nga nagabantay sa Iyang mga sugo pagabag-uhon pag-usab.” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

Ang pagbulag sa mga nagabantay sa Igpapahulay nga modawat sa marka sa mananap gikan sa mga nagabantay sa Igpapahulay nga modawat sa patik sa Dios matuman sa panahon sa balaod sa Dominggo. Kini nga pagbulag girepresentahan sa sambingay sa napulo ka mga ulay.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Ang sambingay bahin sa napulo ka ulay sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhang Adventista.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Kanunay akong gipasubli ngadto sa sambingay sa napulo ka ulay, diin ang lima kanila maalamon, ug ang lima binuang. Kining sambingaya natuman na ug pagatumanon pa gayud hangtod sa labing tukma nga letra, kay kini adunay pinasahi nga pag-uyon alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga maoy kamatuoran alang niining panahona hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

Natuman ang sambingay niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang gibulag ang mga maalamon ug mga buang nga ulay sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang sinugdanan sa Adventismo nagrepresentar sa katapusan sa Adventismo, ug ang pagbulag sa katapusan maoy katumanan sa sambingay sa napulo ka ulay, ug ang pagbulag sa katapusan pagamugnaon pinaagi sa balaod sa Dominggo.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “Usab, kining mga sambingay nagtudlo nga wala nay panahon sa pagtulay human sa paghukom. Sa dihang mahuman na ang buluhaton sa maayong balita, mosunod dayon ang pagbulag tali sa maayo ug sa daotan, ug ang padulngan sa matag pundok matino na sa walay kataposan.” Christ’s Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

Ang sambingay sa napulo ka ulay nagpadayag nga ang mga maalamong ulay sa Adventismo mao ang modawat sa selyo sa Dios, ug ang mga buang nga ulay sa Adventismo mao ang modawat sa marka sa mananap sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Ang mga buang nga ulay gilarawan usab ingon nga mga Laodiceano.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ang kahimtang sa Iglesia nga girepresentahan sa mga buang nga mga ulay, gihisgutan usab ingon nga kahimtang sa Laodicea.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

Sa kataposang mga adlaw, sa diha nga bag-uhon sa Dios ang Iyang tugon uban sa Iyang katawhan nga nagabantay sa Iyang mga sugo, ipadayag sa Dios ang usa ka bag-ong ngalan sa Iyang kaugalingon, maingon sa Iyang gibuhat sa diha nga gibag-o Niya ang tugon sa panahon ni Moises. Ang kahimtang sa mga buang nga mga ulay mao nga sila walay lana, ug ang kahimtang sa mga taga-Laodicea mao nga buta kaayo sila aron makakita nga sila walay lana. Dayag nga kon ang mga buang nga mga ulay mao ang mga taga-Laodicea, nan ang mga maalamon nga mga ulay mao ang mga taga-Filadelfia.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> Ug sa manulonda sa iglesia sa Filadelfia isulat mo: Kini nga mga butang nagaingon ang Balaan, ang Matuod, ang may yawi ni David, ang nagabukas ug walay tawo nga makasira; ug nagasira ug walay tawo nga makabukas; Nahibalo ako sa imong mga buhat: ania karon, gibutang ko sa imong atubangan ang usa ka bukás nga pultahan, ug walay tawo nga makasira niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug gituman mo ang akong pulong, ug wala mo ilimod ang akong ngalan.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> Tan-awa, himoon ko silang iya sa sinagoga ni Satanas, nga nagaingon nga sila mga Judio, apan dili diay, kondili nagabakak; tan-awa, himoon ko silang moanhi ug mosimba sa atubangan sa imong mga tiil, ug makaila nga gihigugma ko ikaw. Tungod kay gitipigan mo ang pulong sa akong pagpailub, ako usab magatipig kanimo gikan sa takna sa panulay, nga moabot sa tibook nga kalibotan, aron pagsulayon ang mga nagapuyo sa yuta.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> Ania karon, moabot Ako sa madali: kupotig hugot ang anaa kanimo, aron walay bisan kinsa nga makakuha sa imong purongpurong. Ang magmadaogon himoon Ko nga haligi sa templo sa Akong Dios, ug dili na gayud siya mogula pa; ug isulat Ko sa ibabaw niya ang ngalan sa Akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa Akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakanaug gikan sa langit gikan sa Akong Dios: ug isulat Ko sa ibabaw niya ang Akong bag-ong ngalan. Ang may dalunggan, patalinghugi siya sa gisulti sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:7–13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

Ang mga taga-Filadelfia nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug gisaad kanila nga isulat sa Dios ang Iyang bag-ong ngalan diha kanila. Sa dihang ang Ginoo mosulod ngadto sa pakigsaad uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, Iyang ipaila ang usa ka bag-ong ngalan sa Iyang Kaugalingon. Si Abraham gisultihan sa Ginoo nga Siya mao ang Dios nga Makagagahum sa Tanan.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> Ug sa diha nga si Abram kasiyaman ug siyam ka tuig na ang panuigon, ang Ginoo mitungha kang Abram ug miingon kaniya, Ako mao ang Dios nga Makagagahum sa Tanan; lumakaw ka sa akong atubangan, ug magmahingpit ka. Ug pagahimoon ko ang akong tugon tali kanako ug kanimo, ug padaghanon ko ikaw sa hilabihan gayod. Ug si Abram mihapa; ug ang Dios misulti kaniya, nga nagaingon, Mahitungod kanako, ania karon, ang akong tugon anaa kanimo, ug ikaw mahimong amahan sa daghang mga nasud. Ug dili na pagatawgon ang imong ngalan nga Abram, kondili ang imong ngalan mahimong Abraham; kay gihimo ko ikaw nga amahan sa daghang mga nasud. Genesis 17:1–5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

Sa dihang ang Ginoo unang misulod sa tugon uban sa usa ka piniling katawhan sa panahon ni Abraham, nagpaila Siya sa Iyang kaugalingon ingon nga ang Dios nga Makagagahum sa Tanan. Sa dihang Iyang gipadayon pa ang Iyang pakigsaad nga may kalabutan sa tugon sa panahon ni Moises, sa unang higayon nagpaila Siya sa Iyang kaugalingon ingon nga JEHOVAH. Sa dihang mianhi si Jesus aron pagtibayon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana, gipaila Niya ang usa ka bag-ong ngalan sa Dios nga kausa lamang nahisgutan sa Daang Tugon, ug kana gipamulong sa usa ka Babilonhon.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> Unya si Haring Nabucodonosor nahibulong pag-ayo, ug mitindog sa pagdali, ug misulti, ug miingon sa iyang mga magtatambag, Wala ba kita maghulog ug tulo ka tawo nga binugkos ngadto sa taliwala sa kalayo? Mitubag sila ug miingon sa hari, Tinuod, O hari. Mitubag siya ug miingon, Tan-awa, nakakita ako ug upat ka tawo nga mga luag, nagalakaw sa taliwala sa kalayo, ug sila walay kadaot; ug ang dagway sa ikaupat sama sa Anak sa Dios. Daniel 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

Sayon kaayo kadali nga mapalig-on nga ang ikatulong kapitulo sa Daniel nag-ila sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Sa Daniel 3, si Shadrach, Meshach, ug Abednego nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong mga nagabag-o sa tugon sa katapusang higayon. Sa Daniel 3 atong makita ang usa ka propetikong hulagway sa kasaysayan sa balaod sa Domingo ug sa ulahing ulan. Si Cristo anaa ug maanaa sa mga kalayo sa paglutos uban sa Iyang tulo ka mga takus, nga nagrepresentar dili lamang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kondili usab sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda. Diha sa kalayo, nga nagatimaan sa krisis sa balaod sa Domingo, Siya giila pinaagi sa usa sa Iyang mga ngalan, ug kini maoy usa ka ngalan nga dili pa ipaila sa kasaysayan hangtod nga miabot si Cristo ingon nga Anak sa Dios. Sa hulagway sa ikatulong kapitulo atong makita kadtong mga nagabag-o sa tugon sa katapusan sa kalibotan nga nagapakig-uban kang Cristo sa panahon sa katapusang krisis, ug Siya adunay usa ka ngalan nga walay tawo nga nasayod.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

Sa wala pa ako mapahilayo pag-ayo gikan sa atong paghisgot bahin sa kaluwasan gikan sa Ehipto nga nagrepresentar sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, kinahanglan natong pahinumdoman ang atong kaugalingon nga sa wala pa nagsugod sa Ehipto ang nahaunang usa sa napulo ka hampak, may tinuod nga pagkaguliyang mahitungod sa Adlaw nga Igpapahulay.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> Ug si Faraon miingon, Tan-awa, ang katawohan sa yuta daghan na karon, ug gipapahulay ninyo sila gikan sa ilang mga lulan. Ug si Faraon nagsugo nianang maong adlawa sa mga magbubuhat sa katawohan, ug sa ilang mga punoan, nga nagaingon: Dili na kamo mohatag sa katawohan ug uhot aron sa paghimo ug tisa, ingon sa kaniadto; paadtoa sila ug panguhaa sila ug uhot alang sa ilang kaugalingon. Ug ang gidaghanon sa mga tisa, nga ilang gihimo kaniadto, ipahamtang ninyo kanila; dili kamo magpakunhod bisan unsa niini: kay sila mga tapulan; busa sila nagtuaw, nga nagaingon, Paadtoa kami ug maghalad kami sa among Dios. Idugang pa ang bulohaton ibabaw sa mga lalaki, aron maninguha sila niana; ug ayaw sila patalinghuga sa mga walay kapuslanan nga mga pulong. Ug ang mga magbubuhat sa katawohan migula, ug ang ilang mga punoan, ug sila misulti sa katawohan, nga nagaingon: Mao kini ang giingon ni Faraon, Dili ako mohatag kaninyo ug uhot. Panglakaw kamo, panguhaa ninyo ang uhot diin man ninyo kini hikaplagan: apan walay bisan unsa sa inyong bulohaton nga pagakunhoran. Busa ang katawohan nangatag sa tibook nga yuta sa Egipto aron sa pagpanghipos ug mga tuod sa lugas ilis sa uhot. Ug ang mga magbubuhat nagdali kanila, nga nagaingon, Tumanon ninyo ang inyong mga bulohaton, ang inyong inadlaw nga mga tahas, sama sa diha pa may uhot. Ug ang mga punoan sa mga anak sa Israel, nga gibutang sa ibabaw nila sa mga magbubuhat ni Faraon, gipamunal, ug gipangutana, Ngano nga wala man ninyo matuman ang inyong tahas sa paghimo ug tisa kagahapon ug karon, ingon sa kaniadto? Unya ang mga punoan sa mga anak sa Israel miadto ug mituaw kang Faraon, nga nagaingon, Ngano nga nagabuhat ikaw sa ingon niini sa imong mga ulipon? Walay uhot nga gihatag sa imong mga ulipon, ug sila nagaingon kanamo, Paghimo kamo ug tisa: ug, tan-awa, ang imong mga ulipon gipamunal; apan ang kasaypanan anaa sa imong kaugalingong katawohan. Apan siya miingon, Kamo mga tapulan, mga tapulan kamo: busa nagaingon kamo, Paadtoa kami ug maghalad kami kang Jehova. Busa pangadto kamo karon, ug magbuhat; kay walay uhot nga ihatag kaninyo, apan kinahanglan itugyan gihapon ninyo ang gidaghanon sa mga tisa. Ug ang mga punoan sa mga anak sa Israel nakakita nga sila anaa sa mabangis nga kahimtang, sa tapus ikasulti, Dili kamo magpakunhod bisan unsa gikan sa inyong mga tisa sa inyong inadlaw nga tahas. Exodo 5:5–19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

Sa dili pa ipatuman ang balaod sa Domingo, adunay nagkagrabeng pagpanglalis batok niadtong nagabantay sa Igpapahulay sa ikapito nga adlaw, maingon gayod sa nahitabo sa pagpaingon sa mga hampak sa Ehipto. Si Moises mao ang giila sa mga Ehiptohanon ug sa mga Hebreohanon nga maoy hinungdan sa tanang kasamok, maingon usab nga giakusahan ni Ahab si Elias.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> Ug nahitabo, sa pagkakita ni Ahab kang Elias, miingon si Ahab kaniya, Ikaw ba siya nga nagsamok sa Israel? Ug siya mitubag, Wala ako magsamok sa Israel; kondili ikaw, ug ang balay sa imong amahan, tungod kay gibiyaan ninyo ang mga sugo sa Ginoo, ug ikaw misunod sa mga Baalim. 1 Mga Hari 18:17, 18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

Ang sugilanon ni Moises naghulagway sa kasaysayan sa balaod sa Dominggo ug ang sugilanon ni Elias naghulagway sa kasaysayan sa balaod sa Dominggo. Mag-uban man o magbulag, si Moises ug si Elias mga simbolo. Sa Pagbag-o sa Dagway ni Cristo, silang duha nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga dili mamatay ug niadtong nangamatay diha sa Ginoo. Si Moises gibanhaw, si Elias wala gayud mamatay. Sila usab mao ang duha ka mga manalagna nga mao ang mga magsasakit sa katawhan diha sa Pinadayag onse. Daghang kamatuoran ang girepresentahan nila Moises ug Elias ingon nga mga simbolo, ug naglaum kami nga hisgotan kana sa ulahi.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug samaran ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

Sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo, “si Elias nga propeta” kinahanglan magpakita uban ang usa ka pinasahi nga mensahe nga mopabalik “sa kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug sa kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan.” Ang tanang mga propeta nagapamatuod mahitungod sa katapusan sa kalibutan, ug silang tanan nagkauyon sa usag usa.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> Ug ang mga espiritu sa mga propeta nailalom sa mga propeta. Kay ang Dios dili mao ang tigpatungha sa kalibog, kondili sa pakigdait, ingon sa tanan nga mga iglesia sa mga balaan. 1 Corinto 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

Ang mensahe ni Elias moabot sa dili pa ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo; busa, mao gayud kini ang maong pinasahi nga mensahe sa basahon sa Pinadayag nga gihulagway ingon nga “Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo.” Sa dihang “ang panahon haduol na” ang pinasahi nga mensahe ni Elias nagapakita sa mga “alagad” sa Dios sa “mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo.”

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita ngadto sa iyang mga alagad ang mga butang nga kinahanglan mahitabo sa dili madugay; ug iyang gipadala ug gipadayag kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang alagad nga si Juan: Nga nagpamatuod sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapamati sa mga pulong niining tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinha: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:1–3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

Timan-i nga sa dihang gigamit ni Malakias si Elias ingon nga simbolo, giapil niya ang usa ka tuwirang pakisayran sa pagtuman sa mga sugo.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> Hinumdumi ninyo ang balaod ni Moises nga akong ulipon, nga akong gisugo kaniya didto sa Horeb alang sa tibuok Israel, uban ang kabalaoran ug ang mga paghukom. Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang pabalikon ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, tingali unya moanhi ako ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:4–6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

Kining tulo ka bersikulo mao ang kinatumyan sa Daang Tugon, ug naglangkob sa katapusang saad sa Daang Tugon maingon man sa usa ka pagpasiugda sa pagbantay sa Napulo ka Sugo. Adunay pito ka “mga panalangin” diha sa basahon sa Pinadayag, ug ang kataposan niini mao ang usa ka panalangin alang niadtong nagabantay sa Napulo ka Sugo.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> Ako mao ang Alpha ug ang Omega, ang sinugdan ug ang katapusan, ang nahauna ug ang kinaulahi-an. Bulahan sila nga nagtuman sa iyang mga sugo, aron sila may katungod sa kahoy sa kinabuhi, ug makasulod pinaagi sa mga ganghaan ngadto sa siyudad. Pinadayag 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

Ang kataposang saad diha sa Daang Tugon nagpahibalo kanato sa “Paghinumdom” sa napulo ka mga sugo, apan sa pagbuhat niini gipasiugda niini ang usa ka sugo nga naglakip sa mando nga “hinumdomi.”

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Hinumdumi ang adlaw nga igpapahulay, aron pagabalaanon kini. Sulod sa unom ka adlaw magabudlay ka, ug pagabuhaton mo ang tanan mong buluhaton; apan ang ikapitong adlaw mao ang adlaw nga igpapahulay alang kang Jehova nga imong Dios: niana dili ka magbuhat ug bisan unsang buluhaton, ikaw, ni ang imong anak nga lalake, ni ang imong anak nga babaye, ni ang imong alagad nga lalake, ni ang imong alagad nga babaye, ni ang imong kahayupan, ni ang imong dumuloong nga anaa sa sulod sa imong mga ganghaan: kay sulod sa unom ka adlaw gibuhat ni Jehova ang langit ug ang yuta, ang dagat, ug ang tanan nga anaa niini, ug mipahulay sa ikapitong adlaw: busa gipanalanginan ni Jehova ang adlaw nga igpapahulay, ug gibalaan kini. Exodo 20:8–11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

Ang katapusang saad sa Daan ug sa Bag-ong Tugon naghatag ug paghatag-diin sa mga sugo sa Dios, uban ang pinasahi nga paghatag-diin sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Si Malakias nagaingon nga “hinumdumi,” ug si Juan nagpahibalo kanato nga bulahan kamo sa pagbuhat niana. Ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw nagahandom sa paglalang sa Dios ug sa Iyang gahum sa paglalang. Ang Igpapahulay mahimo usab nga maoy sentro sa panaglalis sa kaulahian nga mga adlaw sa kasaysayan sa yuta. Sa dihang gisulat ni Juan ang “panalangin” ibabaw niadtong nagabantay sa Iyang mga sugo, iyang gisulat lamang ang gipadayag ni Jesus, ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan, ang nahauna ug ang naulahi. Busa, ang katapusang saad sa Bag-ong Tugon may kalabotan sa Igpapahulay sa Ikapitong adlaw ug usab sa kinaiyang pagka-Dios nga nagaila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

Ang unang kamatuoran nga gihisgotan sa Genesis, nga nagpasabot ug mga sinugdanan, nag-ila sa Magbubuhat, sa kabuhatan, ug sa usa ka pinasahi nga paghatag og gibug-aton sa Igpapahulay. Sa pagtan-aw kanila nga manag-usa, linya ibabaw sa linya, ang sinugdanan sa Daang Tugon ug ang katapusan sa Daang ug Bag-ong mga Tugon nagpasiugda sa Dios ingon nga Magbubuhat, sa Napulo ka mga Sugo, sa sugo bahin sa Igpapahulay, ug nga si Jesus mao ang sinugdanan ug ang katapusan.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

Si Elias nga propeta gigamit ni Malakias ingon nga usa ka simbolo diha sa katapusang saad sa Daang Tugon, ug siya mao ang propeta nga mibatok kang Jezebel ug kang Ahab. Ang basahon sa Pinadayag naggamit kang Jezebel ingon nga simbolo sa kapapahan ug sa napulo ka mga hari ingon nga simbolo sa United Nations. Ang pagpakig-atubang ni Elias kang Ahab ug kang Jezebel nagrepresentar sa pagpakig-atubang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo batok sa United Nations, nga ginahatagan ug gahum sa Estados Unidos ug ginamandoan sa kapapahan. Ingon nga hari sa napulo ka amihanang mga banay sa Israel, si Ahab nagrepresentar sa nagharing gahum ibabaw sa napulo ka mga banay, sa ingon nagapaila sa Estados Unidos (Ahab) nga nagahatag ug gahum sa United Nations (napulo ka mga banay o napulo ka mga hari sa Pinadayag 17) aron himuon ang paglutos sa mga magbabantay sa Igpapahulay alang sa Kapapahan (Jezebel). Sa dihang gigamit ni Malakias si Elias aron magrepresentar sa usa ka mensahe nga moabot sa dili pa ang dako ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo, si Elias nagrepresentar niadtong mga gilutos sa modernong Roma (ang dragon, ang mananap, ug ang mini nga propeta) maingon nga siya gilutos ni Jezebel sulod sa tulo ug tunga ka tuig. Ang pagpasiugda sa Igpapahulay pinaagi sa paggamit sa pulong nga “hinumdomi” diha sa Malakias 4:4 nagadugang sa krisis sa balaod sa Dominggo ngadto sa hulagway sa tagna nga gihulagway ni Malakias.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

Daghan pa kaayo ang kinahanglang idugang sa pagpalandong sa mga kamatuoran nga gipasa pinaagi sa pagtandi sa sinugdanan sa Daang Tugon uban sa katapusan sa Daang Tugon, ug dayon sa pagtandi sa sinugdanan sa Biblia uban sa katapusan sa Biblia. Sa Genesis anaa kanato ang Magbubuhat, ang paglalang, ug ang Igpapahulay nga handumanan sa paglalang. Sa Malakias anaa kanato ang sugo bahin sa Igpapahulay nga giila ingon nga maoy hilisgotang krisis nga modala ngadto sa pagkatapus sa panahon sa pagsulay sa tawo ug sa pito ka ulahing mga hampak, o sumala sa pagtawag niini ni Malakias, “ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo.” Si Elias nagrepresentar sa katawhan sa Dios nga nagapahayag sa mensahe sa ikatulong manulonda ngadto sa usa ka kalibotan nga nagakahingalan.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “Karon, diha sa espiritu ug gahum ni Elias ug ni Juan Bautista, ang mga mensahero nga tinudlo sa Dios nagatawag sa pagtagad sa usa ka kalibutan nga gitakda alang sa hukom ngadto sa mga maligdong nga hitabo nga sa dili madugay mahitabo maylabot sa panapos nga mga takna sa panahon sa pagsulay ug sa pagpakita ni Cristo Jesus ingon nga Hari sa mga hari ug Ginoo sa mga ginoo.” Prophets and Kings, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

Ang sinugdanan sa Biblia nga mao usab ang sinugdanan sa Daang Tugon nagpaila sa mao rang sugilanon ingon nga katapusan sa duha ka mga Tugon, apan ang matag sinugdanan ug katapusan adunay kaugalingon nga kamatuoran nga ipasiugda ug itampo sa mensahe. Sa Genesis ang pagtagad anaa sa mga lihok sa Dios, sa Malakias ang pagtagad anaa sa mensahe nga nagpasidaan sa umaabot nga krisis. Ang katapusan sa Pinadayag nagpaila sa Alpha ug Omega. Sa unang basahon sa Bag-ong Tugon, atong mabasa ang mosunod.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> Ang basahon sa kaliwatan ni Jesu-Cristo, ang anak ni David, ang anak ni Abraham.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> Si Abraham nag-anak kang Isaac; ug si Isaac nag-anak kang Jacob; ug si Jacob nag-anak kang Judas ug sa iyang mga igsoon; Ug si Judas nag-anak kang Phares ug Zara pinaagi kang Thamar; ug si Phares nag-anak kang Esrom; ug si Esrom nag-anak kang Aram; Ug si Aram nag-anak kang Aminadab; ug si Aminadab nag-anak kang Naasson; ug si Naasson nag-anak kang Salmon; Ug si Salmon nag-anak kang Booz pinaagi kang Rachab; ug si Booz nag-anak kang Obed pinaagi kang Ruth; ug si Obed nag-anak kang Jesse; Ug si Jesse nag-anak kang David nga hari; ug si David nga hari nag-anak kang Solomon pinaagi kaniya nga nahimong asawa ni Urias; Ug si Solomon nag-anak kang Roboam; ug si Roboam nag-anak kang Abia; ug si Abia nag-anak kang Asa; Ug si Asa nag-anak kang Josaphat; ug si Josaphat nag-anak kang Joram; ug si Joram nag-anak kang Ozias; Ug si Ozias nag-anak kang Joatham; ug si Joatham nag-anak kang Achaz; ug si Achaz nag-anak kang Ezekias; Ug si Ezekias nag-anak kang Manasses; ug si Manasses nag-anak kang Amon; ug si Amon nag-anak kang Josias; Ug si Josias nag-anak kang Jechonias ug sa iyang mga igsoon, sa may panahon sa ilang pagdala ngadto sa Babilonia: Ug human sila madala ngadto sa Babilonia, si Jechonias nag-anak kang Salathiel; ug si Salathiel nag-anak kang Zorobabel; Ug si Zorobabel nag-anak kang Abiud; ug si Abiud nag-anak kang Eliakim; ug si Eliakim nag-anak kang Azor; Ug si Azor nag-anak kang Sadoc; ug si Sadoc nag-anak kang Achim; ug si Achim nag-anak kang Eliud; Ug si Eliud nag-anak kang Eleazar; ug si Eleazar nag-anak kang Matthan; ug si Matthan nag-anak kang Jacob; Ug si Jacob nag-anak kang Jose, nga bana ni Maria, nga gikan kaniya natawo si Jesus, nga ginatawag nga Cristo.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> Busa ang tanan nga mga kaliwatan gikan kang Abraham ngadto kang David mao ang napulog-upat ka mga kaliwatan; ug gikan kang David hangtod sa pagdala ngadto sa Babilonia mao ang napulog-upat ka mga kaliwatan; ug gikan sa pagdala ngadto sa Babilonia ngadto kang Cristo mao ang napulog-upat ka mga kaliwatan.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> Karon ang pagkatawo ni Jesu-Cristo nahitabo niining paagiha: Sa diha nga si Maria nga iyang inahan gipakasabut kang Jose, sa wala pa sila mag-ipon ingon nga magtiayon, siya hikaplagang nagmabdos pinaagi sa Espiritu Santo. Unya si Jose nga iyang bana, sanglit matarung man siya ug dili buot magpakaulaw kaniya sa atubangan sa tanan, naghunahuna sa pagbulag kaniya sa tago. Apan samtang gihunahuna pa niya kining mga butanga, ania karon, ang manolonda sa Ginoo mipakita kaniya diha sa usa ka damgo, nga nagaingon: Jose, anak ni David, ayaw kahadlok sa pagdawat kang Maria nga imong asawa; kay ang gipanamkon diha kaniya gikan sa Espiritu Santo.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> Ug siya manganak ug usa ka anak nga lalaki, ug paganganlan mo siya JESUS; kay luwason niya ang iyang katawhan gikan sa ilang mga sala. Karon kining tanan nahitabo aron matuman ang gisulti sa Ginoo pinaagi sa manalagna, nga nagaingon: Ania karon, ang ulay manamkon ug manganak ug usa ka anak nga lalaki, ug paganganlan nila siya Emmanuel, nga sa hubad mao ang, Ang Dios uban kanato. Unya si Jose, sa dihang nakamata gikan sa iyang pagkatulog, mibuhat sumala sa gisugo kaniya sa manolonda sa Ginoo, ug gidawat niya ang iyang asawa ngadto kaniya: Ug wala niya siya hiilhi hangtud nga siya nakaanak sa iyang kamagulangang anak nga lalaki: ug iyang ginganlan siya JESUS. Mateo 1:1–25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

Ang sinugdanan sa Bag-ong Tugon nahiuyon sa sinugdanan ug katapusan sa Daang Tugon ug sa katapusan sa Bag-ong Tugon, kay gipasiugda niini ang mamugnaong gahum sa Dios; kay ang gahum nga gigamit ni Cristo sa paglalang sa tanang butang sulod sa unom ka adlaw mao ra gayud ang mao rang gahum nga Iyang gigamit sa “pagluwas sa iyang katawhan gikan sa ilang mga sala.” Ang pulong Emmanuel, sumala sa giingon sa maong teksto gikan sa mga sinulat ni Isaias, nagpasabot ug “Dios uban kanato.” Nagapuyo Siya sulod sa Iyang katawhan pinaagi sa paghiusa sa Iyang pagka-Dios sa atong pagkatawo, ug mao kini gayud ang paghiusa nga Iyang natuman sa dihang nahimong unod Siya diha kang Maria.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> “Walay bisan unsa nga kulang sa hingpit nga pagkamasinugtanon ang makatubag sa sukdanan sa gikinahanglan sa Dios. Wala Niya biyai nga walay kasigurohan ang Iyang mga gikinahanglan. Wala Siya magsugo ug bisan unsa nga dili kinahanglan aron madala ang tawo ngadto sa panag-uyon uban Kaniya. Kinahanglan natong itudlo ang mga makasasala ngadto sa Iyang sulundon nga kinaiya ug dad-on sila ngadto kang Cristo, pinaagi lamang sa Iyang grasya nga maabut kining sulundon.

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> “Gipas-an sa Manluluwas sa Iyang kaugalingon ang mga kaluyahon sa pagkatawhan ug nagkinabuhi nga walay sala, aron ang mga tawo walay kahadlok nga tungod sa kahuyang sa tawhanong kinaiya dili sila makabuntog. Mianhi si Cristo aron himoon kitang ‘mga umalambit sa balaang kinaiya,’ ug ang Iyang kinabuhi nagapahayag nga ang pagkatawo, nga hiniusa sa pagka-Dios, dili makasala.” Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

Ang sinugdanan sa Bag-ong Tugon nagpaila kon asa, kanus-a, ug ngano nga gisul-ob ni Jesus sa Iyang kaugalingon ang atong tawhanong kinaiya. Gibuhat Niya kini aron ipakita nga ang gahum sa tawo nga gihiusa sa langitnong gahum dili makasala. Ang sala mao ang paglapas sa balaod, nga giingon ni Malakias nga kinahanglan natong “hinumdoman.” Gipahibalo kita ni Juan nga kadtong nagabantay sa balaod, ug busa kadtong wala makasala, makasulod pinaagi sa mga ganghaan sa langit. Gipakita ni Mateo nga ang usa ka makasasala makabuntog sa sala, maingon nga si Cristo nakabuntog. Sa diha nga anaa si Cristo sa sulod nato, (ang paglaom sa himaya) anaa sa sulod nato ang mamugnaong gahum nga nagbuhat sa uniberso. Kini nga posibilidad gihatag pinaagi sa pagpili ni Cristo sa pagsulod sa tawhanong kabanay, ug alang sa nahibiling kahangturan nahimong dili lamang Anak sa Dios kondili Anak usab sa tawo.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

Adunay usa ka pinasahi nga mensahe sa kamatuoran nga gipadayag ngadto sa katawohan sa Dios gikan sa basahon sa Pinadayag sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo. Kining pinasahi nga mensahe mao usab ang “mensahe ni Elias” ni Malakias nga gimantala sa dili pa ang “makahahadlok nga adlaw sa Ginoo.”

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

Sa sinugdanan sa duha ka mga Tugon ug sa katapusan sa Bag-ong Tugon, atong makita nga may mga piho nga kinaiya sa Dios nga gipaila. Diha sa Genesis Siya mao ang Magbubuhat, ug sa katapusan sa Pinadayag Siya mao ang Alpha ug Omega. Sa sinugdanan sa Bag-ong Tugon, Siya nahimong Anak sa Tawo. Ug sa katapusan sa Daang Tugon, atong makita ang prinsipyo nga gigamit sa mensahero nga si Elias aron matuman ang mensahe nga iyang igamantala, nga mao ang pagpabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak ug sa mga anak ngadto sa mga amahan.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Ang matagnaong prinsipyo nga gigamit ni Elias sa pagpresentar sa iyang pasidaan nga mensahe mao gayud ang gisugo kang Juan nga buhaton diha sa Pinadayag. Si Elias “magapabalik sa kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug sa kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan,” ug si Juan gisultihan sa pagsulat sa mga butang nga atua niadto, ug sa pagbuhat niana siya sa samang higayon magasulat usab sa mga butang nga moabot pa. Si Juan gigamit sa paghulagway kon sa unsang paagi ang prinsipyo sa alpha ug omega nagalihok diha sa matagnaong Pulong, ug ibase ni Elias ang iyang mensahe ibabaw sa maong prinsipyo. Sa dihang atong itandi ang sinugdanan sa Biblia uban sa katapusan sa Biblia, atong gitandi ang Daang Tugon uban sa Bag-ong Tugon. Ang amahan mao ang sinugdanan sa iyang anak, ug ang anak mao ang katapusan sa amahan. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang katapusang kaliwatan sa mga anak ni Abraham, ug ang kasaysayan diin ang Dios misulod sa tugon uban kang Abraham nagatipo sa kasaysayan sa dihang ang Dios magabag-o nianang tugona uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> Busa kini nagagikan sa pagtuo, aron kini mahimong pinaagi sa grasya; aron ang saad mahimong sigurado ngadto sa tanang kaliwatan; dili lamang niadtong iya sa kasugoan, kondili usab niadtong iya sa pagtuo ni Abraham; nga mao ang amahan natong tanan. Roma 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

Ang mensahe ni Elias nagrepresentar sa prinsipyo sa alpha ug omega, kay ang mga amahan mao ang alpha ug ang mga anak mao ang omega. Ang mensahe ni Elias magapabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak. Giila ni Cristo si Juan Bautista ingon nga si Elias, ug giila ni Ellen White si William Miller ingon nga si Elias ug si Juan Bautista. Ang mensahe niining tanan nga mga tawo nga nagrepresenta gilarawan ingon nga nagapabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak ug sa kabaliktaran. Kana nga buhat nagrepresentar sa epekto sa mensahe sa pagpabalik sa mga kasingkasing sa mga tawo ngadto sa ilang langitnong Amahan, apan labaw pa ang kahulogan niini, kay kini usa ka simbolo sa buluhaton. Sa tagna sa Biblia ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan ug kinahanglan maila pinaagi sa konteksto.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> “Unsa man ang nakapahimo kang Juan Bautista nga daku? Iyang gisirhan ang iyang hunahuna ngadto sa daghang mga tradisyon nga gipailalom sa mga magtutudlo sa nasod nga Judio, ug giablihan kini ngadto sa kaalam nga nagagikan sa itaas. Sa wala pa siya matawo ang Espiritu Santo nagpamatuod mahitungod kang Juan: ‘Kay siya mahimong daku sa panan-aw sa Ginoo, ug dili siya moinom ug bino ni ilimnong makahubog; ug siya mapuno sa Espiritu Santo…. Ug daghan sa mga anak sa Israel iyang pabalikon ngadto sa Ginoo nga ilang Dios. Ug siya magalakaw sa iyang atubangan diha sa espiritu ug gahum ni Elias, aron ibalik ang mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang mga masinupakon ngadto sa kaalam sa mga matarong; aron mag-andam alang sa Ginoo ug usa ka katawhang giandam na.’ Lucas 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

Ang mensahe gituyo aron kadtong mopili sa pagpaminaw mobalik ang ilang mga kasingkasing ngadto sa Langitnong Amahan, apan ang pangunang propetikong prinsipyo nga pagagamiton aron ipahatod ang mensahe sa pasidaan mao nga si Cristo mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang naulahi, ang sinugdanan ug ang katapusan. Ang mensahe ni Elias nagasukad sa pagpresentar sa propetikong Pulong sa Dios gikan sa panglantaw nga si Jesu-Cristo mao ang Pulong sa Dios, ug ang mga lagda nga nagamando sa Biblia mga kinaiya usab sa Iyang karakter.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> “Ang balaod sa Dios sama ka balaan sa Dios Mismo. Kini usa ka pagpadayag sa Iyang kabubut-on, usa ka hulad sa Iyang kinaiya, ang pagpahayag sa balaang gugma ug kaalam. Ang panag-uyon sa kabuhatan nag-agad sa hingpit nga pagpahiuyon sa tanang binuhat, sa tanang butang, may kinabuhi ug walay kinabuhi, ngadto sa balaod sa Magbubuhat. Gitudlo sa Dios ang mga balaod alang sa pagdumala, dili lamang sa mga buhing binuhat, kondili sa tanang lihok sa kinaiyahan. Ang tanan anaa ilalom sa malig-ong mga balaod, nga dili mahimong talikdan. Apan samtang ang tanan diha sa kinaiyahan gidumala pinaagi sa natural nga mga balaod, ang tawo lamang, sa tanan nga nagpuyo sa yuta, maoy may kapangakohan ngadto sa moral nga balaod. Sa tawo, ang kinatumyang buhat sa kabuhatan, gihatag sa Dios ang gahum sa pagsabot sa Iyang mga kinahanglanon, sa pag-ila sa katarungan ug pagkamanggihatagon sa Iyang balaod, ug sa balaan nga mga pag-angkon niini ibabaw kaniya; ug gikan sa tawo gikinahanglan ang dili matarug nga pagtuman.” Patriarchs and Prophets, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

Ang tanan (ug kini maglakip sa Biblia, kay ang Biblia usa ka butang ug kon kini usa ka butang, nan kabahin kini sa tanan) anaa ilalom sa piho ug dili mausab nga mga balaod. Ang Biblia adunay piho nga mga balaod o mga lagda nga nagmando sa husto nga paghubad niini. Usa sa maong mga lagda mao nga ang Biblia nag-ila sa katapusan sa usa ka butang ingon nga sinugdanan sa usa ka butang. Si Jesus mao ang Pulong sa Dios, ug Siya mao ang nahauna ug ang naulahi, ug kini usa ka “piho nga balaod” ug usa ka kinaiyang hiyas sa Iyang kinaiya.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

Gigamit namo kining pasiuna mahitungod kang Elias aron ipakita nga ang sinugdanan ug ang katapusan sa daan ug sa bag-ong tugon nagkauyon. Ang katapusan sa Biblia, nga mao usab ang katapusan sa basahon sa Pinadayag, nagkauyon usab sa sinugdanan sa Pinadayag. Lima ka mga saksi sa mao rang mga kamatuoran, pinasukad sa prinsipyo nga usa ka kinaiya sa kinaiya sa Dios, nga ang Pulong sa Dios sa kanunay nagalarawan sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan niana nga butang. Kining kamatuoran maoy kabahin sa gipasabot nga si Jesu-Cristo mao ang Alpha ug Omega.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> “Ngadto sa apostol nga si Juan didto sa isla sa Patmos gipadayag ang mga talan-awon nga lawom ug makapukaw sa kadasig mahitungod sa kasinatian sa iglesia. Ang mga hilisgutan nga puno sa dakong pagtagad ug halapad nga importansiya gipresentar kaniya pinaagi sa mga larawan ug mga simbolo, aron ang katawohan sa Dios mahimong may salabutan mahitungod sa mga katalagman ug mga panagbangi nga anaa sa ilang atubangan. Ang kasaysayan sa Kristohanong kalibotan hangtod sa mismong katapusan sa panahon gipadayag kang Juan. Uban sa dakong katin-aw iyang nakita ang kahimtang, mga kapeligrohan, mga pakigbisog, ug ang katapusang kaluwasan sa katawohan sa Dios. Iyang girekord ang panapos nga mensahe nga maoy magapahinog sa ani sa yuta, bisan ingon nga mga binugkos alang sa langitnong tipiganan, o ingon nga mga hugpong nga igasugnod sa mga kalayo sa ulahing adlaw.

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> “Diha sa panan-awon nakita ni Juan ang mga pagsulay nga pagaantuson sa katawhan sa Dios tungod sa kamatuoran. Nakita niya ang ilang dili matarug nga kalig-on sa pagtuman sa mga sugo sa Dios atubangan sa mapintas nga mga gahum nga naningkamot sa pagpugos kanila ngadto sa pagkamasupilon, ug nakita niya ang ilang kataposang kadaugan batok sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> “Ubos sa mga simbolo sa usa ka dakong mapulang dragon, usa ka mananap nga sama sa leopardo, ug usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa karnero, ang yutan-ong mga kagamhanan nga ilabina magapadayon sa pagyatak sa balaod sa Dios ug sa paglutos sa Iyang katawhan, gipakita kang Juan. Ang gubat ginapadayon hangtod sa katapusan sa panahon. Ang katawhan sa Dios, nga gihulagway pinaagi sa usa ka balaang babaye ug sa iyang mga anak, gipakita nga hilabihan gayod ka diyutay sa gidaghanon. Sa katapusang mga adlaw usa na lamang ka salin ang nagpabilin. Mahitungod kanila si Juan nagaingon nga sila mao kadtong ‘nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug adunay pagpamatuod ni Jesu-Cristo.’”

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> “Pinaagi sa paganismo, ug unya pinaagi sa Kapapahan, gigamit ni Satanas ang iyang gahum sulod sa daghang mga siglo sa paningkamot sa pagpapas gikan sa yuta sa matinumanong mga saksi sa Dios. Ang mga pagano ug ang mga papista gipalihok sa mao rang espiritu sa dragon. Nagkalahi lamang sila niini nga ang Kapapahan, nga nagpakaaron-ingnon nga nag-alagad sa Dios, mao ang labi pang delikado ug mabangis nga kaaway. Pinaagi sa Romanismo, gidakop ni Satanas ang kalibotan. Ang simbahan sa Dios nga nag-angkon nga iya siya gibanlas ngadto sa han-ay niini nga limbong, ug sulod sa kapin sa usa ka libo ka tuig ang katawhan sa Dios nag-antus ilalom sa kasuko sa dragon. Ug sa dihang ang Kapapahan, nga gikawatan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosanog sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao rang mabangis ug mapasipalahong buhat. Kini nga gahum, ang ulahi nga makiggubat batok sa simbahan ug sa balaod sa Dios, gisimbuloan sa usa ka mananap nga mapintas nga may mga sungay nga sama sa nating karnero. Ang mga mananap nga miuna niini mitungha gikan sa dagat, apan kini mitungha gikan sa yuta, nga nagrepresentar sa malinawon nga pagtungha sa nasod nga gisimbuloan. Ang ‘duha ka sungay nga sama sa usa ka nating karnero’ haum kaayo nga nagrepresentar sa kinaiya sa Gobyerno sa Tinipong Bansa sa Amerika, sumala sa gipadayag sa duha niini ka sukaranang mga prinsipyo, ang Republikano nga porma sa pagmando ug ang Protestanismo. Kining mga prinsipyohana mao ang tinago sa atong gahum ug kauswagan isip usa ka nasod. Kadtong mga unang nakakaplag ug dalangpanan sa kabaybayonan sa Amerika nagmaya nga nakaabot sila sa usa ka nasod nga gawasnon gikan sa mapasigarbohong mga pag-angkon sa poperiya ug sa paglupig sa harianong pagmando. Naghukom sila sa pagtukod ug usa ka kagamhanan ibabaw sa halapad nga patukoranan sa sibil ug relihiyosong kagawasan.”

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> Apan ang mahigpit nga guhit sa propetikong lapis nagpadayag ug kausaban niining malinawon nga talan-awon. Ang mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero nagsulti uban sa tingog sa dragon, ug “nagagamit sa tanang gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan.” Ang tagna nagpahayag nga siya moingon kanila nga nagapuyo sa yuta nga sila maghimo ug larawan sa mananap, ug nga “iyang gipapamarkan ang tanan, gagmay ug dagko, dato ug kabus, gawasnon ug ulipon, aron pagadawaton nila ang usa ka marka sa ilang too nga kamot, kun sa ilang mga agtang; ug aron walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas sa adunay marka, kun ngalan sa mananap, kun numero sa iyang ngalan.” Busa ang Protestante nga pagtoo mosunod sa mga tunob sa Kapapahan.

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> “Nianang panahona makita ang ikatulong manulonda nga nagalupad sa taliwala sa langit, nga nagamantala: ‘Kon adunay bisan kinsa nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug modawat sa iyang timaan diha sa iyang agtang, o sa iyang kamot, siya usab moinom sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa copa sa Iyang kasuko.’ ‘Ania sila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Sa hayag nga pagtandi sa kalibotan nagatindog ang gamay nga pundok nga dili molikay gikan sa ilang pagkamatinumanon ngadto sa Dios. Mao kini sila nga gihisgutan ni Isaias ingon nga nag-aayo sa nangabungkag nga bahin nga nahimo diha sa balaod sa Dios, sila nga nagatukod pag-usab sa karaang mga gubaang dapit, nga nagapatindog sa mga patukoranan sa daghang mga kaliwatan.”

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> “Ang labing solemne nga pasidaan ug ang labing makalilisang nga hulga nga sukad gipahinungod ngadto sa mga mamatyonon mao kadtong anaa sa mensahe sa ikatulong manulonda. Ang sala nga nagadala sa kapungot sa Dios nga walay sagol nga kalooy kinahanglan nga mao ang labing makalilisang nga matang. Pasagdan ba ang kalibutan diha sa kangitngit mahitungod sa kinaiya niini nga sala?—Sa pagkatinuod dili gayud. Ang Dios wala magbuhat sa ingon ngadto sa Iyang mga binuhat. Ang Iyang kapungot dili gayud ipahamtang tungod sa mga sala sa pagkawalay alamag. Sa dili pa ikadala ang Iyang mga paghukom ibabaw sa yuta, ang kahayag mahitungod niini nga sala kinahanglan ipasundayag ngadto sa kalibutan, aron ang tawo mahibalo nganong kini nga mga paghukom igapahamtang, ug aron makabaton siya og higayon sa pagkalagiw gikan kanila.

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> “Ang mensahe nga naglangkob niini nga pasidaan mao ang ulahing ipasangyaw sa dili pa ang pagpadayag sa Anak sa tawo. Ang mga ilhanan nga Iyang gikahatag sa Iyang kaugalingon nagapadayag nga ang Iyang pag-anhi haduol na gayud. Sulod sa hapit kap-atan ka tuig ang mensahe sa ikatulong manulonda nagpadayon sa paglanog. Diha sa sangputanan sa dakung pakigbisog, mitungha ang duha ka pundok, kadtong ‘nagsimba sa mananap ug sa iyang larawan,’ ug midawat sa iyang marka, ug kadtong midawat sa ‘timri sa buhing Dios,’ nga ang ngalan sa Amahan nahisulat diha sa ilang mga agtang. Kini dili makita nga marka. Miabot na ang panahon nga ang tanan nga adunay kalabutan sa kaluwasan sa ilang mga kalag kinahanglan magapangutana sa matinud-anon ug sa hilabihang pagkaseryoso, Unsa ba ang timri sa Dios? ug unsa ang marka sa mananap? Unsaon nato sa paglikay sa pagdawat niini?”

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> “Ang patik sa Dios, ang timaan o ilhanan sa Iyang awtoridad, makita diha sa ikaupat nga sugo. Mao lamang kini ang sugo sa Napulo ka Sugo nga nagtudlo sa Dios ingon nga Magbubuhat sa mga langit ug sa yuta, ug sa tin-aw nagpalahi sa matuod nga Dios gikan sa tanang mini nga mga dios. Sa tibuok Kasulatan ang kamatuoran sa mamumuhatong gahum sa Dios gihisgotan ingon nga pamatuod nga Siya labaw sa tanang pagano nga mga diyos.”

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> “Ang Igpapahulay nga gimando sa ikaupat nga sugo gitukod aron sa paghandum sa buhat sa paglalang, ug sa ingon niana aron ang mga hunahuna sa mga tawo mapadayon sa pag-atubang ngadto sa matuod ug buhing Dios. Kon ang Igpapahulay kanunayng gituman, dili unta gayod adunay magsisimba sa diosdios, ateista, o dili magtotoo. Ang balaan nga pagsaulog sa balaang adlaw sa Dios unta maoy naggiya sa mga hunahuna sa mga tawo ngadto sa ilang Magbubuhat. Ang mga butang sa kinaiyahan unta maoy nagdala Kaniya ngadto sa ilang handumanan, ug sila unta nakapamatuod sa Iyang gahum ug sa Iyang gugma. Ang Igpapahulay sa ikaupat nga sugo mao ang patik sa buhing Dios. Kini nagtudlo ngadto sa Dios ingon nga Magbubuhat, ug mao ang timaan sa Iyang matarung nga kagahum ibabaw sa mga binuhat nga Iyang gibuhat.”

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> “Unsa man, nan, ang timaan sa mapintas nga mananap, kon dili kini mao ang mini nga adlaw nga igpapahulay nga gidawat sa kalibotan ilis sa tinuod?”

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> “Ang profesiyang pagpahayag nga ang Kapapahan magabayaw sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga ginatawag nga Dios, o nga ginasimba, nakita nga tin-aw nga natuman diha sa pag-ilis sa Igpapahulay gikan sa ikapitong adlaw ngadto sa unang adlaw sa semana. Bisan diin ang papal nga Igpapahulay gipasidunggan nga giuna kaysa Igpapahulay sa Dios, didto ang tawo sa sala ginabayaw labaw sa Magbubuhat sa langit ug sa yuta.

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> “Ang mga nagaingon nga giusab ni Cristo ang Igpapahulay direktang nagasupak sa Iyang kaugalingong mga pulong. Diha sa Iyang Wali sa Bukid Siya mipahayag: ‘Ayaw ninyo hunahunaa nga mianhi Ako aron sa paglaglag sa kasugoan, o sa mga manalagna; wala Ako mianhi aron sa paglaglag, kondili sa pagtuman. Kay sa pagkatinuod magaingon Ako kaninyo, hangtod nga mawala ang langit ug ang yuta, walay bisan usa ka kudlit o usa ka tipik nga sa bisan unsang paagi mawala gikan sa kasugoan, hangtod nga matuman ang tanan. Busa, bisan kinsa nga maglapas sa usa niining labing gagmay nga mga sugo, ug magatudlo sa mga tawo sa pagbuhat sa ingon, siya pagatawgon nga labing ubos sa gingharian sa langit; apan bisan kinsa nga magabuhat ug magatudlo niini, siya pagatawgon nga daku sa gingharian sa langit.’”

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “Ang mga Romano Katoliko nagaila nga ang pagbag-o sa Igpapahulay gihimo sa ilang simbahan, ug ilang gikutlo kining maong pagbag-o ingon nga pamatuod sa labing kinatas-ang awtoridad niini nga simbahan. Ilang gipahayag nga pinaagi sa pagbantay sa unang adlaw sa semana ingon nga Igpapahulay, ang mga Protestante nagaila sa iyang gahum sa paghimo ug mga balaod mahitungod sa mga butang nga balaan. Ang Simbahang Romano wala mobiya sa iyang pag-angkon sa pagkadili-masayop, ug sa dihang ang kalibotan ug ang mga simbahang Protestante modawat sa mini nga igpapahulay nga iyang binuhat, sa tinuod gayud sila nagaila sa iyang maong pag-angkon. Mahimo nilang hisgutan ang awtoridad sa mga apostoles ug sa mga amahan sa iglesia sa pagpanalipod niini nga pagbag-o, apan ang kasaypanan sa ilang pangatarungan sayon ra makita. Ang papista igo ka matinagdanon sa pagtan-aw nga ang mga Protestante naglimbong sa ilang kaugalingon, nga sa kinabubut-on nagapiyong sa ilang mga mata ngadto sa mga kamatuoran sa maong kahimtang. Samtang ang institusyon sa Domingo nagakadawat ug pabor, siya nagakalipay, nga nagabati ug kasigurohan nga kini sa katapusan magadala sa tibook kalibotang Protestante ilalom sa bandila sa Roma.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

Back to Articles