Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodiceanong Iglesia sa Seventh-day Adventist - Numero Nuwebe

Number Nine

Numero Nuwebe

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Miabot ako karon sa punto niining pasiuna sa basahon ni Joel aron sa mubo nga pagsumada sa pipila ka mga punto gikan sa unang walo ka mga artikulo ug sa pag-ila kon unsa ang angay natong paaboton gikan sa basahon ni Joel karon nga atong hisgutan kini sa labi pang diretso, ug dayon siyempre unsa man ang kalabotan niana sa mga gubat sa Raphia ug Panium sa Daniel 11:11–16?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

Gihatagan nato ug paghatag ug gibug-aton ang awit sa parrasan kay ang “kasinatian” ginarepresentar sa espirituhanong paagi pinaagi sa usa ka “awit.” Usa sa mga kinaiya sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo samtang sila nagaawit sa awit ni Moises ug sa Cordero, nga sa yano mao lamang ang paagi ni Juan sa pagrepresentar sa awit sa parrasan ni Isaias. Ang matag dagkong manalagna nagsugod sa ilang mga basahon pinaagi sa mga paghukom batok sa Israel tungod sa ilang pagsukol, o mahimo mong isulti nga ang matag dagkong manalagna una nga nagaawit sa awit sa parrasan. Nagatuo ako nga ang awit sa parrasan ni Joel diha sa unang kapitulo usa sa labing hinungdanong mga pinadayag mahitungod sa awit sa parrasan. Dili ko masulti kon husto ba ako o dili, apan ang hinungdan nganong ania ako niini nga pagtuo mao nga ang mga espirituhanong kadugtongan nga simbolikong ginarepresentar diha sa basahon ni Joel daw usa ka yawe, o tingali usa ka ehe alang sa daghang mga rayos. Ang pagpamatuod ni Joel dili lamang nagadugtong sa ubang magkatakdo nga mga linya, kondili daw nagapahimutang usab kini ug usa ka tukmang punto sa reperensiya, ilabina pinaagi sa simbolismo sa parrasan nga gilaglag diha sa unang kapitulo, ug sa sunod nga duha ka kapitulo nga nagaila sa hulagway sa mananap nga panahon sa pagsulay sa Tinipong Bansa sa Amerika ug usab sa hulagway sa mananap nga panahon sa pagsulay alang sa kalibotan. Ug kining tanan gipahimutang sulod sa konteksto sa usa ka parrasan, ug ang usa ka parrasan dili usa ka buhing parrasan—kon kini walay ulan.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Gibutang usab namo ang paghatag og dakong pagtagad sa propetikong yugto sa panahon nga gilarawan pinaagi sa simbolo nga “hangtod kanus-a?” Gibati ko ang panginahanglan sa pagpahinumdom kanato niining kaniadto nang natukod nga prinsipyo mahitungod sa “hangtod kanus-a” aron paghatag og paghatag og gibug-aton sa “capstone” nga kaniadto mao, ug mao usab ang patukoranan ug ang pamag-ang nga bato. Ang kataposang hingpit nga pagpalambo sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit nga karon nagpadayon mao ang “capstone.” Pinasukad sa mga patukoranan, kana nga capstone mao ang mga mutya ni Miller nga nagasidlak napulo ka pilo nga mas hayag kay sa sinugdanan.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

Pinasukad sa “makalilisang nga mga buhat” sa Dios, ang capstone mao ang higayon nga ang Iyang katawhan mobalhin gikan sa usa ka kasinatian nga Laodicean ngadto sa usa ka kasinatian nga Philadelphian, nga mao usab ang higayon nga kadtong katawhan mahimong ika-8 nga gikan sa 7 ug usab sa dihang sila mobalhin gikan sa iglesia nga manggugubat ngadto sa iglesia nga madaugon. Kining pagbalhin maoy capstone. Ang pagbalhin matuman sa dihang ang katawhan sa Dios makadungog ug makakita sa mensahe sa “capstone” ug kini makalilisang sa ilang mga mata. Ang mensahe sa capstone mao ang kinatumyan, kay kini naghiusa sa tanang simbolikong mga kamatuoran sa “capstone.” Ang mensahe sa “seven times” mao ang batong patukoranan ni Miller, ug kini gituyo nga mahimong Millerite nga capstone. Ang Pentecostes mao ang capstone sa Pentecostal nga panahon, maingon nga ang Midnight Cry usab mao ang capstone sa Millerite nga kalihukan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Ingon kasangkaran o pangibabawng bato sa kap-atan ug unom ka tuig nga yugto diin gitukod ni Cristo ang Millerite nga templo sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, ang maong pangibabawng bato maoy mahimong batong patukoranan alang sa buhat ni Cristo sa pagtukod sa templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kining batong patukoranan gipahimutang niadtong 1844 ingon nga kahayag sa pagdan-ag sa dalan paingon sa langit, ug tungod niini ang katawohan sa Dios sa katapusang panahon sa kalibotan kinahanglan mobalik sa “karaang mga alagianan” aron makakaplag ug kapahulayan. Kon ug sa dihang sila mobalik sa kasaysayan sa mga pionero sa mga Millerite, ilang makita nga ang mensahe sa Tunga-tungang Panawag maoy kasangkaran sa kasaysayang patukoranan. Ang Tunga-tungang Panawag maoy usa ka pagpadayag sa pagbubo sa Balaang Espiritu. Sa dihang ang usa ka kalag mobalik sa “karaang mga alagianan” ug makakaplag sa “masanag nga kahayag” nga gipahimutang sa sinugdanan o patukoranang bahin sa alagianan, iyang makaplagan ang Tunga-tungang Panawag, nga giila ni Jeremias ingon nga “kapahulayan.”

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “May hayag nga kahayag nga gibutang sa ilang luyo sa sinugdanan sa dalan, nga giingnan ako sa usa ka manulonda mao ang ‘pagtuaw sa tungang gabii.’ Kini nga kahayag misidlak sa tibuok nga gitas-on sa dalan, ug naghatag ug kahayag sa ilang mga tiil, aron sila dili mapandol.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “Kon ilang gitutokan ang ilang mga mata kang Jesus, nga didto ra sa ilang atubangan, nga nagmando kanila paingon sa siyudad, luwas sila. Apan wala madugay, ang uban gikapuyan, ug miingon nga halayo pa kaayo ang siyudad, ug naglaum sila nga unta nakasulod na sila niini kaniadto pa. Unya si Jesus magdasig kanila pinaagi sa pagpataas sa Iyang mahimayaong tuong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga nagwaraywaray ibabaw sa pundok sa Adventista, ug misinggit sila, ‘Aleluya!’ Ang uban sa pagkawalá-pagtagad misalikway sa kahayag sa ilang luyo, ug miingon nga dili Dios ang nagmando kanila sa pag-abot ngadto nianang halayo. Ang kahayag sa ilang luyo napalong, ug gibiyaan ang ilang mga tiil diha sa hingpit nga kangitngit, ug nanghipos sila ug nawad-an sa panan-aw sa timaan ug kang Jesus, ug nangatagak gikan sa alagianan ngadto sa mangitngit ug dautang kalibotan sa ubos.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

Ang kinatumyan sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang batong-pundasyon alang sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Gikan sa sinugdanan sa tulo ka mga manulonda niadtong 1798 hangtod nga mapatindog ang iglesiang madaugon sa katumanan sa paghinlo sa santuwaryo diha sa balaod sa Domingo, ang agianan nahayagan pinaagi sa mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Kagabhion, kay ang sambingay mahitungod sa Adventismo, ug kon sa unsang paagi ang Dios nagapatindog ug usa ka katawhan aron sa hingpit nga magpakita sa Iyang kinaiya samtang ang panahon sa pagsulay alang sa katawhan nagakahinapos sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Sa dalan, si Jesus mao ang nagapanguna ug Siya nagapadayon sa pagpasanag sa dalan pinaagi sa pagbayaw sa Iyang mahimayaong toong bukton. Busa, may masanag nga kahayag sa sinugdanan sa dalan ug may masanag usab nga kahayag nga nagamando paingon sa katapusan sa dalan. Si Jesus ingon nga Alpha ug Omega nagapakita sa katapusan uban sa sinugdanan, busa ang kahayag sa duha ka tumoy sa dalan mao ang mensahe sa Tungang Gabii nga Paghilak.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

Ang unang manulunda miabut niadtong 1798 ug nagpahibalo nga ang takna sa Iyang paghukom miabot na, “Nga nagaingon … miabut na ang takna sa iyang paghukom.” Ang takna sa paghukom miabot niadtong 1798, ug sa dihang kini nagsugod, nagsugod usab ang kaminyoon tali kang Cristo ug sa Iyang bag-ong pangasaw-onon—ang Philadelphian Millerite Adventism. Si Cristo pagapakasalon unta niadtong Oktubre 22, 1844, ug gikan sa 1798 ngadto sa 1844 ang pangasaw-onon giandam. Ang pangasaw-onon Philadelphian, kay walay paghukom sa silot batok sa pangasaw-onon ni Cristo, tungod kay giandam niya ang iyang kaugalingon—siya putli. Ang pagpahibalo sa paghukom mao ang pagpahibalo sa kaminyoon sa sinugdan niadtong 1798 nga miabot sa katapusan niadtong 1844.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Ang sukaranang kahayag ug ang kahayag sa ulohang-bato alang sa kalihukang Millerite mao ang mensahe nga nagpahibalo sa kasal—ang mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit. Ang Tungang Gabii nga Singgit mao ang sukaranan ug ang ulohang-bato sa kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda maingon man sa kasaysayan sa Millerite, ug ang ulohang-bato sa kasaysayan sa Millerite mao ang batong-sukaranan sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo maingon man nga kini usab mao ang ulohang-bato. Ang pagtukod sa templo mahuman sa dihang ang ulohang-bato ikabutang na, ug ang buluhaton sa pagbutang nianang katapusang “makapahibulong” nga bato nagsugod niadtong Hulyo 2023.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Adunay nagkalainlaing matagnaong katumanan nga maoy maglangkob sa pangulong bato, apan ang pangulong bato nagrepresentar usab sa kinatumyan sa usa ka mensahe. Ang Pentecostes mao ang pangulong bato sa mensahe sa kapanahonan sa Pentecostal, maingon nga ang kahayag sa “pito ka mga panahon” nga miabot pinaagi sa pluma ni Hiram Edson niadtong 1856, mao ang gituyo nga pangulong bato sa mensahe ni Miller, kay ang unang pundasyonal nga kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller mao ang “pito ka mga panahon.” Niadtong 1856, ang pagsalikway sa bag-ong kahayag sa kamatuoran sa pangulong bato katumbas sa pagpili sa pagkamatay didto sa kamingawan sa Laodicea, maingon sa gibuhat sa karaang Israel sulod sa kap-atan ka tuig. Kini nagtimaan sa Hulyo sa 2023 ingon nga 1856, ang punto sa pagbalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea sa kasaysayan sa mga Millerite ug ang pagbaliskad gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Si Cristo wala mangasawa ug mahugaw nga babaye niadtong 1844, kay siya Philadelphian man, ug mangasawa Siya ug usa ka pangasaw-onon gikan sa Philadelphia sa balaod sa Domingo. Apan una kinahanglan nga andamon niya ang iyang kaugalingon. Andam ka na ba?

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> Ayaw kahadlok, gamayng panon; kay kahimut-an sa inyong Amahan ang paghatag kaninyo sa gingharian. Lucas 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

Niadtong Oktubre 22, 1844, gipangasawa sa Ginoo ang pangasaw-onon nga Iyang giandam aron mosunod Kaniya ngadto sa kasaysayan sa ikatulong manulonda, ug sa tanan nga ginarepresentahan sa ikatulong manulonda, apan pag-abot sa 1863 ang kasaysayan sa ikatulong manulonda gibalhin ngadto sa kamingawan sa Laodicea. Ang kasaysayan gikan sa 1844 hangtod sa 1863 nagarepresentar sa panahon sa ikatulong manulonda, sa ingon nagahatag ug hulagway sa mga buang nga ulay sulod sa yugto sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang mga ulay mao ang trigo ug mga bunglayon nga ginabulag pinaagi sa mga mensahe nga gipahinungdanan sa mga manulonda—kay ang mga manulonda mao ang nagabuhat sa buluhaton sa pagbulag.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> “Unya nakita ko ang ikatulong manulonda. Miingon ang manulonda nga nag-uban kanako, ‘Makahahadlok ang iyang buhat. Makalilisang ang iyang buluhaton. Siya mao ang manulonda nga magpili sa trigo gikan sa mga sagbot, ug magtimri, o magbugkos, sa trigo alang sa langitnong tipiganan. Kining mga butanga angayng mosakop sa tibuok hunahuna, sa tibuok pagtagad.’” Early Writings, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

Ang tulo ka mga mensahe sa mga manulonda sa Pinadayag katorse mao ang mensahe sa ulahing ulan nga nagbahin ug nagbugkos sa duha ka mga hut-ong.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> “Kang Juan gibuksan ang mga talan-awon nga adunay halalum ug makapadasig nga kahinungdanon sa kasinatian sa iglesia. Iyang nakita ang kahimtang, mga kapeligrohan, mga pakigbisog, ug ang katapusang kaluwasan sa katawohan sa Dios. Iyang gitala ang katapusang mga mensahe nga magpahinog sa ani sa yuta, bisan ingon nga mga bugkos alang sa langitnong tipiganan o ingon nga mga binugkos alang sa mga kalayo sa pagkalaglag. Ang mga hilisgutan nga may daku kaayong kahinungdanon gipadayag kaniya, ilabina alang sa ulahing iglesia, aron kadtong motalikod gikan sa kasaypanan ngadto sa kamatuoran mapahimangnoan mahitungod sa mga kapeligrohan ug mga pakigbisog nga anaa sa ilang atubangan. Walay bisan kinsa nga kinahanglan magpabilin sa kangitngit mahitungod sa moabot sa ibabaw sa yuta.” The Great Controversy, 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

Kini mao ang “mga pulong sa kamatuoran” nga niining kaliwatana mao ang “mga panghinapos nga mga mensahe nga maoy magapahinog sa ting-ani,” ug nga maoy nagapabulag sa duha ka hut-ong. Kana nga buhat mao usab ang buhat sa “tawo nga may brush sa hugaw” gikan sa damgo ni Miller.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Kang kinsang pala anaa sa Iyang kamot, ug hingpit Niya nga hinloan ang Iyang giukanan, ug pagatigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa bodega.’ Mateo 3:12. Usa kini sa mga panahon sa pagpanghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang uhot ginabulag gikan sa trigo. Tungod kay sila hilabihan ka walay kapuslanan ug nagapakamatarung sa ilang kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, hilabihan ka mahigugmaon sa kalibotan aron modawat sa kinabuhi sa pagkamapaubsanon, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan sa gihapon karon ang nagabuhat sa mao gihapon nga butang. Ang mga kalag ginatestingan karon maingon sa pagtesting sa mga tinun-an didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa dihang ang kamatuoran ipasang-at ngadto sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa hingpit nga kausaban diha sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagpas-an sa buhat nga nagkinahanglan sa pagdumili sa kaugalingon. Busa nasuko sila sa dihang madiskobrehan ang ilang mga sala. Mipahawa sila nga nasilo, maingon nga ang mga tinun-an mibiya kang Jesus, nga nagayamyam, ‘Mabug-at kini nga pulong; kinsa bay makapatalinghug niini?’” The Desire of Ages, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

Sugod sa dakong kapakyasan sa 1844, ang mga timaan sa dalan ug ang mga panghitabo hangtod sa 1863 nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 9/11 padulong sa balaod sa Domingo. Ngano man nga ang 1844 maoy 9/11, mangutana kamo?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

Ang mga sinulat ni Sister White klaro nga nagapahayag nga ang ikatulong manulunda miabut niadtong Oktubre 22, 1844, apan miabut usab niadtong 1888 nga nagatipolohiya sa 9/11. Labaw pa ka mahinungdanon, ang tanang mga propeta nagpalain sa mismong kasaysayan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo, busa dili kini pagpamatuod sa duha o tulo, kondili ang hiniusang pagpamatuod sa matag saksi gikan sa Pulong sa Dios nga ang 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo mao ang yugto diin “ang katumanan sa matag panan-awon” mapahigayon.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

Ang kasaysayan sa pag-abot ug pagtapos sa ikatulong manulunda nagsugod gikan sa 1844 hangtod sa 1863 ug nagrepresentar sa yugto sa kahibulongang mga buhat sa Dios gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Dominggo. Kana nga kasaysayan girepresentahan usab sa 1840 hangtod sa 1844, ug niana nga linya ang 1840 mao ang alpha ug ang 1844 mao ang omega. Sa linya sa 1844 hangtod sa 1863, ang 1844 mao ang alpha ug ang 1863 mao ang omega. Ang 1844 mao ang alpha ug omega.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang krus nahiuyon sa 1844, ug ang Alpha ug Omega nagpaagay sa Iyang dugo didto sa krus. Gikan sa 9/11 (1840) atong makita ang Pinadayag 10 nga naglatid sa kasaysayan nga nagsugod sa pagkaon ni Juan sa gamayng basahon sa 1840 ug unya ang kapakyasan sa iyang tiyan sa 1844. Ang pagkaon mao ang sinugdanan; ang tiyan nagtimaan sa katapusan. Ang katapusang bersikulo sa kapitulo 10 nagrepresentar sa kasaysayan nga gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga nako na kini makaón, napait ang akong tiyan. Ug siya miingon kanako, Kinahanglan nga ikaw magapanagna pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawohan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Pinadayag 10:10, 11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Ang Kapitulo 10 sa Pinadayag ug ang Kapitulo 2 sa Habakkuk nagrepresentar sa duha ka kapitulo nga nagpamatuod sa matagnaong yugto gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Ang kasaysayan gikan sa 1844 hangtod sa 1863 nagsugod sa usa ka timailhan sa kapakyasan sa paglaum, nga gisundan sa usa ka pagkatibulaag nga gisundan usab sa usa ka pagtigum. Nianang panahona ang matagnaong kasaysayan sa duha ka lamesa ni Habakkuk natapos sa dihang ang ikaduhang lamesa giimprinta niadtong 1849 ug gipatik sa gawas sa nasod niadtong 1850. Ang yugto sa mga lamesa ni Habakkuk gikan sa Mayo 1842 sa dihang ang tsart sa 1843 gipatik, ug ang matagnaong yugto natapos diin kini nagsugod, pinaagi sa pagpatik sa usa sa duha ka lamesa ni Habakkuk. Ang tsart sa 1843 mao ang alpha ug ang tsart sa 1850 mao ang omega.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

Niadtong 1856 si Hiram Edson misulat ug sunod-sunod nga mga artikulo nga nagdala sa pagsabot ni William Miller sa “pito ka mga panahon” ngadto sa usa ka bag-ong kahitas-an. Ang buhat ni Edson mao ang omega sa buhat ni Miller, nga nagdala sa pundasyonal nga kamatuoran ni Miller ngadto sa kahimtang sa usa ka batong pang-ulohan nga gituyo aron maghatag ug gahum sa katawhan sa Dios. Ang kahayag ni Miller bahin sa “pito ka mga panahon” mao ang alpha, ug ang kahayag ni Edson bahin sa “pito ka mga panahon” mao ang omega.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

Niadtong 1863, ang kalihukan nahimong iglesia nga sa katapusan magapahinungdan ug usa ka kalihukan gikan sa iyang kaugalingong lawas, sa samang paagi nga ang mga Millerite migula gikan sa mga Protestante, ug maingon usab nga ang mga tinun-an migula gikan sa Hudaismo ngadto sa Kristiyanismo, ug maingon usab nga sila Josue ug Caleb migula gikan sa kanhing katawhan sa pakigsaad nga gitakda nga mamatay sa kamingawan.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

Niiniining maong kasaysayan, (1844 hangtod 1863) ang Republikano nga sungay sa mapintas nga mananap sa yuta nagaagi sa usa ka paralelong pakigbisog nga sa katapusan mibuto ngadto sa Gubat Sibil nga ang tanang mga historyador miuyon nga nakaabot sa tunga-tunga niini sa 1863 pinaagi sa Emancipation Proclamation ni Lincoln. Si Lincoln nagrepresentar sa unang Republikano nga presidente, nga nanumpa sa katungdanan sa Pagkapresidente human sa labing daotan nga Demokratikong Presidente sa kasaysayan hangtod niadtong panahona. Sa ulahi, siya gipatay. Kining tanang mga propetikong kinaiya ug ang uban pa gisubli sa ulahing Republikano nga presidente.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

Ang 1844 ngadto sa 1863 naglakip ug usa ka pagkabulag ug pagkatigom. Ang 1863 nagrepresentar sa balaod sa Dominggo, busa ang pagkabulag nga nahitabo sa 1844 mao lamang ang pagkabulag hangtod sa 1863 sa dihang ang mga Laodiceanhong mga Seventh-day Adventist gibulag ngadto sa kamingawan sa Laodicea. Ang 1844 nagpatungha ug usa ka pagkabulag ug ang 1863 nagpatungha usab ug usa ka pagkabulag, sa ingon nagpamatuod sa kamatuoran nga ang maong kasaysayan usa ka giila nga simbolong profetiko, kay kini nagsugod sa usa ka alpha nga pagkabulag sa 1844 ug natapos sa usa ka omega nga pagkabulag sa 1863. Ang unang pagkabulag miabot niadtong Hulyo 18, 2020 ug ang katapusang omega nga pagkabulag matuman sa balaod sa Dominggo.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> “Ang panahon moabot nga kita pagabulagon ug pagapatlaagon, ug ang matag usa kanato kinahanglan motindog nga wala na ang kahigayonan sa pakig-ambit uban niadtong may sama ka bililhong pagtoo; ug unsaon man ninyo pagbarog gawas kon ang Dios anaa sa inyong kiliran, ug kamo nasayod nga Siya mao ang nanguna ug nagamando kaninyo?” Review and Herald, Marso 25, 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Dili igo alang sa Dios nga motindog lamang “sa imong kiliran”; kinahanglan usab nga “masayran mo nga Siya mao ang nanguna ug nagamando kanimo.” Kining kamatuoran maoy hilisgutan sa tagna nga gihulagway pinaagi sa nagkalainlaing mga pahayag nga nagasalig sa panahon nga “ilaon ninyo ang Ginoo.”

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> Ug mokaon kamo sa madagayaon, ug mabusog, ug dayegon ninyo ang ngalan ni Jehova nga inyong Dios, nga nagbuhat ug kahibulungan alang kaninyo; ug ang akong katawohan dili gayud maulawan. Ug inyong mahibaloan nga ako anaa sa taliwala sa Israel, ug nga ako mao si Jehova nga inyong Dios, ug walay lain; ug ang akong katawohan dili gayud maulawan. … Busa mahibaloan ninyo nga ako mao si Jehova nga inyong Dios nga nagapuyo sa Zion, sa akong balaan nga bukid; unya ang Jerusalem mamahimong balaan, ug walay mga dumuloong nga moagi pa diha kaniya pag-usab. Joel 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Sa dihang ang Jerusalem balaan, siya mao ang iglesya nga madaugon, kay ang iglesya nga nakiggubat gihulagway ingon nga usa ka iglesya nga gilangkoban sa trigo ug mga bunglayon; ug sa dihang “wala nay mga lumalangyaw nga moagi” sa “Jerusalem” “pag-usab,” ang katawhan sa Dios “makaila” “nga Siya mao ang nagamando ug nagagiya.” Sila nasayod, kay sila mao kadtong nagtuman sa pag-ampo sa “makapito ka higayon,” nga naglakip sa pagsugid nga ang Dios wala nagamando kanimo ingon nga usa ka Laodicean, apan sa dihang mausab ka ngadto sa usa ka Philadelphian, ikaw “makaila” “nga Siya mao ang nagamando ug nagagiya” ug nga ang Dios anaa “sa taliwala sa Israel.”

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

Ang alpha nga pagkasabwag (kapakyasan) sa Abril 19 ug ang omega nga pagkasabwag (kapakyasan) sa Oktubre 22 gimarkahan sa unang opisyal nga publikasyon human sa dakong kapakyasan sa Oktubre 22. Ang pagmantala maoy usa ka propetikong timaan sa kasaysayan sa mga Millerite ug sa propetikong kasaysayan sa Tinipong Bansa sa Amerika, busa ang unang butang nga opisyal nga gimantala human sa 1844 maoy usa ka timaan sa maong kasaysayan, ug ang maong timaan nag-ila sa usa ka pagkasabwag.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

1847—Ang Salin nga Nabilin nga Nakatibulaag sa Ubang Dapit

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> Usa ka Pulong alang sa “Gamayng Panon.”

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> “Ang mosunod nga mga artikulo gisulat alang sa The Day-Dawn, nga gipatik sa Canandaigua, New York, ni O. R. L. Crosier. Apan tungod kay kana nga mantalaan wala na karon gipatik, ug tungod kay wala kami mahibalo kon kini ipatik pa ba pag-usab, gihunahuna sa pipila kanamo dinhi sa Maine nga labing maayo nga ipagawas kini sa maong porma. Buot ko nga ipunting ang pagtagad sa ‘gamayng panon’ ngadto niadtong mga butang nga sa dili madugay kaayo mahitabo niining yutaa....”

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> “Ang magbabasa nakaamgo nga tulo ka mga pahayag gikan sa pluma ni Mrs. E. G. White gilakip sa A Word to the ‘Little Flock.’...”

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> “Ang ikaduhang pahayag gikan kang Mrs. White, nga makita sa mga panid 14–18, mao ang asoy sa iyang unang panan-awon ubos sa ulohang, To the Remnant Scattered Abroad. Kini gisulat niadtong Disyembre 20, 1845, isip usa ka personal nga sulat ngadto kang Enoch Jacobs, ug unang gipatik sa nakadawat niini diha sa The Day-Star sa Enero 24, 1846. Unya niadtong Abril 6, 1846, kini giimprinta pag-usab sa porma sa broadside nila ni James White ug H. S. Gurney. Ang pahayag sumala sa pagpakita niini diha sa A Word to the ‘Little Flock,’ gawas sa gagmayng kausaban sa pag-edit ug sa gidugang nga mga reperensiya sa Kasulatan, managsama gayod sa tibuok asoy sa panan-awon sumala sa unang pagkapatik niini.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

Ang 1844 nagtimaan sa pag-abot sa usa ka manulonda ug sa usa ka kapakyasan. Sa 1845 ang unang panan-awon gisulat, ug kini gimantala sa 1846. Ang unang panan-awon alang sa “nahibilin nga nagkatibulaag sa halayo.” Nagduhaduha ako nga ang ulitawo pang tin-edyer nga manalagna babaye nasayod, sa dihang iyang gisulat ang iyang unang panan-awon, nga ang usa ka manalagnang kinaiya sa “nahibilin” mao nga ang nahibilin, tungod sa manalagnang panginahanglan, kinahanglan gayod nga “nagkatibulaag sa halayo,” isip usa sa mga kinaiya sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa 1846 ang mga White naminyo, sa ingon niana giusab ang apelyido ni Ellen ngadto sa White. Sa maong tuig usab ang mga White nagsugod sa pagbantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Sa 1846 ang tugon gimarkahan nga napinal na, ang manalagnang kaminyoon nga nagsugod sa 1844 hingpit nga natuman sa 1846, ug sa 1847 ang unang opisyal nga mantalaon giimprenta ug gipadala sa koreo.

## May, 1850

Mayo, 1850

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> “MINAHAL NGA MAGBABASA—Ang akong katuyoan niining pagribyu mao ang pagbutyag sa kasaypanan pinaagi sa kahayag sa sagradong kamatuoran....”

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> “Sa pagtanyag niining gamayng sinulat ngadto sa nagkatibulaag nga panon, natuman ko ang akong katungdanan kanila, niining bahina, ug hinaut nga idugang sa Dios ang iyang panalangin. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

Ang publikasyon ni James White nagaila nga ang iyang mga tigpaminaw usa pa ka nagkatibulaag nga panon, apan kini usab mao ang pagpanalipod sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Kini mao ang mensahe sa ikatulong manulonda sa iyang pagkamasuso sumala sa pagsabot sa Millerite Adventism mahitungod sa Igpapahulay ug sa ikatulong manulonda. Gipatik kini sa maong tuig nga ang 1850 chart gipatik usab, ug sa tingub kini nagrepresentar sa pagpabarog sa kasundalohan sa Ginoo alang sa nagkahaduol nga krisis sa balaod sa Domingo. Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug kadtong mipresentar sa mensahe niadtong 1844 nga migamit sa 1843 chart, nagatipolohiya kanila nga magapresentar sa mensahe pinaagi sa paggamit sa 1850 chart. Sa sinugdanan sa panahon sa duha ka lamesa ni Habakkuk, ang mga tawo nagamantala sa mensahe sa takna inubanan sa lamesa ni Habakkuk, ug niadtong 1850 si James White nagpresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda uban sa 1850 chart. Ang chart gihimo ni Igsoon Nichols sa yugto sa panahon sa 1849, usa ka yugto sa panahon diin si James ug Ellen White nagpuyo uban kang Igsoon Nichols. Si James White tuwirang nalambigit sa paghimo sa 1850 chart, ug nianang tuiga misugod siya sa pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Septiyembre 23, [1850] gipakita sa Ginoo kanako nga gituy-od niya ang iyang kamot sa ikaduhang higayon aron mabawi ang salin sa iyang katawhan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan pagdoblehon niining panahon sa paghipos. Sa panahon sa pagpatlaag, ang Israel gikulata ug gikuniskunis; apan karon sa panahon sa paghipos ang Dios magaayo ug magabugkos sa iyang katawhan. Sa pagpatlaag, ang mga paningkamot nga gihimo aron ipakaylap ang kamatuoran gamay ra kaayo ug epekto, diyutay ra o walay nahimo; apan sa paghipos, sa dihang gibutang sa Dios ang iyang kamot aron hipuson ang iyang katawhan, ang mga paningkamot sa pagpakaylap sa kamatuoran mamunga sa gituyo nilang epekto. Ang tanan kinahanglan maghiusa ug magmainiton sa buluhaton. Nakita ko nga makauulaw alang kang bisan kinsa ang pagtumong sa pagpatlaag ingon nga mga panig-ingnan aron magmando kanato karon sa paghipos; kay kon ang Dios wala nay buhaton alang kanato karon labaw pa sa iyang gibuhat kaniadto, ang Israel dili gayud mahipos. Sama ka gikinahanglan nga ang kamatuoran ikapamantala pinaagi sa usa ka mantalaan, maingon man nga iwali kini.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> “Ang panglantaw nga ang Ginoo ‘mituy-od sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron sa pagbawi sa salin sa Iyang katawhan,’ sa panid 74, nagtumong lamang sa panaghiusa ug kusog nga kaniadto naglungtad taliwala niadtong nagpaabut kang Cristo, ug sa kamatuoran nga Siya nagsugod na pag-usab sa paghiusa ug sa pagpabangon sa Iyang katawhan.” Early Writings, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

Si Sister White diha sa Early Writings nagkomento bahin sa maong pahayag gikan sa Review and Herald kalabot sa iyang paggamit sa mga pulong ni propeta Isaias sa dihang miingon siya, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” Gituy-od Niya ang Iyang kamot niadtong 1850. Sa dihang Iyang gitigom kadtong katawhan ngadto sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, kini diha sa pagtapos sa pagkatibulaag sukad sa 677 BC hangtod sa Oktubre 22, 1844. Ang literal nga Juda nga nagpuyo sa literal nga mahimayaong yuta gikatibulaag sulod sa 2520 ka tuig sumala sa “seven times” sa Levitico beinte-sais niadtong 677 BC. Sa pagtapos sa 2520 ka tuig, ang espirituhanong Israel gitigom niadtong Oktubre 22, 1844, ug sila dihadiha gipatibulaag, ug ang pagkatibulaag natapos sa dihang ang Ginoo motuy-od pag-usab sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon. Iyang tigumon sila sa ikaduhang higayon diha sa maong pahayag aron tumanon ang duha ka butang: ang “bind up his people” ug ang “raise up” His people.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> “Unya nakita ko ang ikatulong manulonda. Miingon ang manulonda nga nag-uban kanako, ‘Makahahadlok ang iyang pulong, makalilisang ang iyang buluhaton. Siya mao ang manulonda nga magapili sa trigo gikan sa mga bunglayon, ug magatimaan o magahigot sa trigo alang sa langitnong tipiganan.’ Kining mga butanga kinahanglan maoy magalangkob sa tibuok hunahuna, sa tibuok pagtagad. Sa makausa pa gipakita kanako ang pagkakinahanglanon nga kadtong nagatoo nga atong nadawat ang katapusang mensahe sa kalooy kinahanglan magapahimulag sa ilang kaugalingon gikan niadtong kada adlaw nagadawat o nagasuyop ug bag-ong kasaypanan. Nakita ko nga bisan ang mga batan-on ni ang mga tigulang dili kinahanglan motambong sa mga panagtigom niadtong anaa sa kasaypanan ug kangitngit. Miingon ang manulonda, ‘Pahunonga ang hunahuna sa pagapabilin sa mga butang nga walay kapuslanan.’” Manuscript Releases, tomo 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

Ang ikaduhang panagtigom nga nagsugod niadtong 1850 nagtimaan sa pagpatik (pagbugkos) sa katawhan sa Dios samtang sila ginabayaw, “gipatindog,” ingon nga usa ka bandila. Ang 1850 nagtimaan kon kanus-a tigumon sa Ginoo ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Tungod sa kinahanglanon sa tagna, sila kinahanglan nga nangkatibulaag una pa man sila tigumon. Busa, “ang tulo ug tunga ka adlaw” sa Pinadayag 11:11 nga nagsimbolo sa 1260, nga katunga sa 2520 ug nagrepresentar sa pagkakatibulaag nga misunod human sa Hulyo 18, 2020. Ang Pinadayag 11:11 nagrepresentar sa ikaduhang panagtigom niadtong mahimong usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug sa bandila nga ginabayaw ngadto sa mga nasud, sumala sa gipadayag sa Isaias 11:11!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> Ug niadtong adlawa adunay gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga bandila alang sa mga katawhan; kaniya mangita ang mga Hentil: ug ang iyang kapahulayan mahimayaon.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> Ug mahitabo nianang adlawa, nga igatuy-od pag-usab sa Ginoo ang iyang kamot sa ikaduhang higayon aron sa pagpahiuli sa salin sa iyang katawhan nga mahibilin pa, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cus, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Sinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> Ug siya magapatindog ug usa ka bandila alang sa mga nasod, ug pagatigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug pagahipuson sa tingub ang mga pinatibulaag sa Juda gikan sa upat ka tumoy sa yuta. Isaias 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

Niadtong 1850, gituy-od pag-usab sa Ginoo ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang mga tawo nga nagpresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda inubanan sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit, sumala sa gihulagway sa duha ka papan ni Habakkuk. Niadtong Hulyo sa 2023, gituy-od pag-usab sa Ginoo ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang mga tawo nga nagpresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda inubanan sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit, sumala sa gihulagway sa duha ka papan ni Habakkuk. Ang 1850 ug Hulyo 2023 parehong nagtimaan sa pagkatigom sa “salin sa iyang katawhan” ingon sa giingon ni Isaias sa bersikulo 11 sa kapitulo 11. Ang bersikulo 11 anaa sa taliwala sa mga bersikulo 10 ug 12, ug kining duha ka bersikulo nagpaila sa pagpataas sa bandera ngadto sa kalibutan.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Ang matag usa sa tulo ka mga bersikulo nag-ila sa bandera, bisan pa ang tunga nga bersikulo nag-ila kanila ingon nga “salin.” Ang salin didto pagatigumon sa ikaduhang higayon ug ang gidaghanon sa mga banay nga ilang pagatigumanan mao ang walo. Ang “8” nagrepresentar dili lamang niadtong mga didto sa arka ni Noe nga miagi gikan sa daang kalibutan ngadto sa bag-ong kalibutan nga wala makakita sa kamatayon, kondili ang “8” nagrepresentar usab niadtong mao ang ikawalong iglesia nga gikan sa pito. Ang duha ka mga saksi sa Pinadayag 11:11 mao kadtong gibanhaw na. Ang gidaghanon nga “8” mao ang simbolo sa pagkabanhaw, usa ka simbolo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, usa ka simbolo sa bautismo, ug usa ka simbolo niadtong mobalhin gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia ug mahimong bandera ni Isaias ngadto sa mga nasod. Ang Ginoo mopatig-a sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon sa 1850 ngadto sa 1865 ug pag-usab sa Hulyo sa 2023.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

Niadtong 2023, may bag-ong kahayag bahin sa pito ka panahon, sama usab sa nahitabo niadtong 1856. Ang yugto gikan sa 1856 hangtod sa 1863 nagrepresentar sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa dihang ang Ginoo magapatindog sa Iyang salin nga katawhan ingon nga usa ka kasundalohan.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Ang Isaias 11:11 hingpit nga nahiuyon sa Pinadayag 11:11, nga hingpit usab nga nahiuyon sa Daniel 11:11. Si Isaias ug si Juan naghulagway sa usa ka sulodnong kasaysayan, ug si Daniel sa usa ka panggawas nga kasaysayan. Ang panggawas nga linya ni Daniel sa 11:11 nagdagan nga kaabagan sa sulodnong linya ni Juan sa 11:11, ug ang Isaias 11:11 nagapadayag sa bandila sa sulodnong linya nga nagtawag sa laing panon sa Dios paggawas gikan sa panggawas nga linya. Gihugpong ni Palmoni kining mga teksto ngadto sa usa ka maanindot nga bugkos nga mahimo lamang matuman pinaagi sa Usa nga mao ang Magbubuhat sa tanang butang.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

## Dialogue with Artificial Information:

Diyalogo uban sa Artipisyal nga Impormasyon:

Does the math world find any significance in the number “11”?

Nakaplagan ba ang kalibotan sa matematika og bisan unsang kahulogan sa numero nga “11”?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Oo, ang numero 11 nagbaton ug pipila ka mga punto sa tinuod nga matematikanhong interes ug kahulogan (labaw pa sa kay usa lamang kini ka prime number). Ania ang mga nag-unang bahin nga sagad ipasiugda sa mga matematikano ug sa mga mahigugmaon sa matematika:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

Ang 11 mao ang ikalimang prime number, ang pinakagamay nga duha-ka-digit nga prime, ug ang unang prime nga usa ka palindrome sa base 10. Ang “11” mao ang pinakagamay nga repunit (usa ka numero nga naglangkob sa gisubli nga mga yunit) nga prime. Mao lamang kini ang duha-ka-digit nga prime diin managsama ang duha ka digit. 11, 22, 33, 44, ug uban pa. Sa “11” ra kini mohaom. Ang “11” usa ka Mersenne prime exponent. Ang decimal expansion sa 1/11 = 0.090909… adunay nagbalikbalik nga period nga 2 lamang, apan ang 1/11 bantog usab sa laing paagi: ang sunod-sunod nga mga prime nga 11, 101, 1009, 10007, 100003, ug uban pa, makita sa mga paghisgot bahin sa mga prime sa arithmetic progression. Ang dihedral group nga may order nga 22 (mga symmetry sa usa ka regular nga 11-gon) mahinungdanon tungod kay ang “11” mao ang pinakagamay nga prime diin ang dihedral group adunay usa ka non-abelian, center-free nga estruktura nga makapainteres sa group theory. Sa theoretical physics (string theory / M-theory), ang uniberso sagad nga gimodelo sa 11 ka spacetime dimensions, ug ang mga pisiko ug mga matematiko nga nagtrabaho nianang maong larang kanunayng naghisgot sa pagpakita sa 11. Ang “11” mao lamang ang palindromic prime nga may pares nga gidaghanon sa mga digit (ang tanang uban pa nga may pares nga mga digit nga labaw sa 2 mabahin sa 11 ug busa composite). Kini usa ka theorem sa recreational number theory.

Bottom line:

Sa laktod nga pagkasulti:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

Bisan ang “11” walay samang kahimayaan nga gihatag sa π, e, o sa golden ratio, kini nagpakita pag-usab ug pag-usab isip kinagamyan o unang pananglitan sa daghang mga panghitabo (unang repunit prime, bugtong palindromic prime nga adunay pares nga gidaghanon sa mga digit, sayong pagpakita sa daghang mga pamatuod ug mga counterexample, 11 ka dimensiyon sa M-theory, ug uban pa). Busa oo—giisip gayod sa kalibotan sa matematika ang 11 ingon nga usa ka mahinungdanong numero.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> “Siya nga nagdasig sa Pulong mao ang tinuod nga maghuhubad sa Pulong. Gihulagway ni Cristo ang iyang mga pagtulon-an pinaagi sa pagpahinungod sa pagtagad sa iyang mga tigpaminaw ngadto sa yano nga mga balaod sa kinaiyahan, ug sa pamilyar nga mga butang nga ilang makita ug magunitan matag adlaw. Sa ingon niini iyang gidala ang ilang mga hunahuna gikan sa kinaiyanhon ngadto sa espirituwal. Daghan ang wala dihadiha makasabot sa kahulogan sa iyang mga sambingay; apan samtang sila matag adlaw nakigduyog sa mga butang nga gihisgutan sa Dakong Magtutudlo uban sa espirituwal nga mga kamatuoran, ang uban nakaila sa mga leksiyon sa diosnong kamatuoran nga iyang tinguha nga ipatik sa ilang hunahuna, ug kini sila nakombinsir sa kamatuoran sa iyang buluhaton ug nakabig ngadto sa ebanghelyo.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> “Sa paggiya sa ingon gikan sa natural ngadto sa espirituwal nga gingharian, ang mga sambingay ni Cristo maoy mga sumpay sa talikala sa kamatuoran nga naghiusa sa tawo uban sa Dios, ug sa yuta uban sa langit.” Christ’s Object Lessons, 17.

Back to Articles