Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Eight

Ang Basahon ni Daniel - Numero Nobenta’y-Otso

The Triple Application of Elijah and the Last Days’ Judgment: Understanding the Investigative and Executive Phases

Ang Tulo ka Paggamit kang Elias kag ang Paghukom sa Katapusan nga mga Adlaw: Paghangop sa Imbestigatibo kag Ehekutibo nga mga Hugna

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.

Ang tulo ka pilo nga pag-aplikar kang Elias nag-ila nga sa katapusang mga adlaw adunay usa ka Elias sa sinugdanan sa katapusang mga adlaw ug sa pagtapos sa katapusang mga adlaw. Ang “katapusang mga adlaw” mao ang mga adlaw sa paghukom, nga progresibo ug nabahin ngadto sa duha ka matang sa paghukom. Ang imbestigatibong paghukom nga nagsugod sa sinugdanan sa katapusang mga adlaw, ug ang ehekutibong paghukom nga mahitabo sa pagtapos sa katapusang mga adlaw. Ang tulo ka pilo nga pag-aplikar kang Elias sa panguna nagrepresentar sa kasaysayan sa ehekutibong paghukom nga nagsugod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo.

The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.

Ang pangsusi nga paghukom ginapiit lamang sa mga nagpahayag nga sila mga sumusunod sa Dios, ilabina pinaagi sa direkta nga pagpahayag, apan usab sa usa ka minoriya sa mga panghitabo pinaagi sa dili direkta nga pagpahayag sa paagi sa kinabuhi.

> (For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.

> (Kay dili ang mga tigpaminaw sa kasugoan maoy matarong sa atubangan sa Dios, kondili ang mga magbubuhat sa kasugoan mao ang pagamatarungon. Kay sa diha nga ang mga Gentil, nga walay kasugoan, sa kinaiyahan nagabuhat sa mga butang nga anaa sa kasugoan, kini sila, bisan walay kasugoan, maoy kasugoan alang sa ilang kaugalingon: Nga nagapakita sa buhat sa kasugoan nga sinulat sa ilang mga kasingkasing, uban sa ilang konsensiya nga nagapanghimatuod usab, ug ang ilang mga hunahuna sa taliwala nagasumbong o nagapanghimulosay sa usag usa.) Roma 2:13–15.

The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.

Ang hukom nga masusi adunay duha ka nag-unang pagbahin, kay nagsugod kini sa pagsusi sa mga kinabuhi sa mga patay (gikan sa mga adlaw ni Adan padayon), nga nag-angkon nga mituo sa matuod nga Dios, ug niadtong Septiyembre 11, 2001, nagsugod kini sa proseso sa masusing “paghukom sa mga buhi.” Ang hukom nga masusi adunay laing pagbahin gawas sa mga patay ngadto sa mga buhi, kay ang paghukom magsugod sa balay sa Dios, ug sa ulahing mga adlaw ang balay sa Dios mao ang Laodiceanong Adventismo. Sa dihang ang paghukom sa balay sa Dios matapos na sa haduol na nga balaod sa Domingo, nan ang laing panon sa Dios nga anaa pa unya sa Babilonia pagahukman.

The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.

Ang ehekutibong paghukom mao ang silot sa Dios ibabaw niadtong mga nagsalikway sa Iyang tanyag sa kaluwasan. Ang ehekutibong paghukom magsugod sa umaabot nga balaod sa Domingo. Ang Tinipong Bansa sa Amerika niana mapuno na ang iyang kopa sa kapungot, nga mao usab ang kopa sa iyang panahon sa pagsulay, ug ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong pagkalaglag. Ang matag nasod sa planeta nga yuta mosunod sa panig-ingnan sa Tinipong Bansa sa Amerika sa pagpatuman sa usa ka balaod sa Domingo, ug ang tagsatagsa sa maong mga nasod unya mapuno ang ilang mga kopa ug magaantus usab sa nasudnong pagkalaglag.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Samtang ang Amerika, ang yuta sa relihiyosong kagawasan, makighiusa sa Kapapahan sa pagpugos sa konsensiya ug sa pagpiit sa mga tawo sa pagpasidungog sa mini nga adlaw nga igpapahulay, ang katawhan sa matag nasod sa tibuok kalibotan pagadad-on sa pagsunod sa iyang panig-ingnan.” Testimonies, volume 6, 18.

The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.

Ang ehekutibong paghukom usab gibahin sa duha ka bahin. Gikan sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika hangtod nga matapos ang tawhanong panahon sa pagsulay sa dihang motindog si Miguel, ang mga paghukom sa Dios sagolan pa sa kalooy; apan sa dihang motindog si Miguel, ang kapungot sa Dios, ingon nga gihulagway sa pagbubo sa pito ka ulahing mga hampak, walay kalooy. Sulod sa yugto sa krisis sa balaod sa Domingo, ang ehekutibong mga paghukom ibabaw sa mga tawo ug sa mga nasud sagolan pa sa kalooy, kay aduna pay pipila sa Babilonia nga niadtong panahona gihatagan pa ug kahigayonan sa pagsabot sa kalainan tali sa pagsimba sa Igpapahulay ug sa Domingo.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> “O, hinaut nga mahibalo ang katawhan sa panahon sa ilang pagduaw! Daghan ang wala pa makadungog sa nagsulay nga kamatuoran alang niining panahona. Daghan ang giubanan sa pakigbisog sa Espiritu sa Dios. Ang panahon sa makalaglag nga mga hukom sa Dios mao ang panahon sa kalooy alang niadtong wala makabaton ug higayon sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran. Sa malumo nga paagi motan-aw ang Ginoo kanila. Ang Iyang kasingkasing sa kalooy natandog; ang Iyang kamot nagapabiling gituy-od aron sa pagluwas, samtang ang pultahan ginatabonan na alang niadtong dili mosulod.”

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> “Ang kalooy sa Dios napadayag diha sa Iyang hataas nga pagpailub. Gipugngan Niya ang Iyang mga hukom, naghulat nga ang mensahe sa pasidaan ipahibalo ngadto sa tanan. Oh, kon ang atong katawhan mobati unta sumala sa ilang kinahanglan batonan nga pagbati sa responsibilidad nga anaa sa ibabaw nila sa paghatag sa katapusang mensahe sa kalooy ngadto sa kalibotan, pagkahalangdon unta sa buhat nga mapatuman!” Testimonies, tomo 9, 97.

The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”

Ang “panahon sa makalaglagong mga paghukom sa Dios mao ang panahon sa kalooy alang niadtong wala makabaton ug kahigayonan sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran.” Kining duha ka “panahon” magsugod nga dungan sa dihang “ang pultahan pagasirhan” batok sa mga Laodiceanong Adventista “nga dili mosulod.”

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were f illed with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> “Nakita ko nga ang balaang Igpapahulay mao, ug magapabilin nga, ang nagabulag nga kuta tali sa matuod nga Israel sa Dios ug sa mga dili magtotoo; ug nga ang Igpapahulay mao ang dakong pangutana aron paghiusahon ang mga kasingkasing sa hinigugma nga mga balaang nagahulat sa Dios. Ug kon ang usa ka tawo mitoo, ug nagbantay sa Igpapahulay, ug midawat sa panalangin nga nagakuyog niini, ug unya gibiyaan kini, ug gilapas ang balaang sugo, ilang pagasirhan ang mga ganghaan sa Balaang Siyudad batok sa ilang kaugalingon, ingon ka sigurado nga adunay Dios nga nagamando sa langit sa kahitas-an. Nakita ko nga ang Dios adunay mga anak nga wala makakita ug wala magbantay sa Igpapahulay. Wala nila isalikway ang kahayag mahitungod niini. Ug sa sinugdanan sa panahon sa kalisdanan, napuno kami sa Espiritu Santo sa among paggula ug pagmantala sa Igpapahulay sa labi pang bug-os. Kini nakapungot sa iglesia, ug sa nominal nga mga Adventista, kay dili nila masukol ang kamatuoran sa Igpapahulay. Ug niining panahona, ang tanan nga pinili sa Dios, nakakita sa tin-aw gayod nga kami adunay kamatuoran, ug migawas sila ug giantos ang paglutos uban kanamo.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”

Ang pultahan sirado na sa hapit na umabot nga balaod sa Domingo, nga nagahimo sa yugto nga nag-una sa balaod sa Domingo nga mao “ang panahon” sa “pagduaw” sa katawohan sa Dios.

> How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.

> Unsaon man ninyo pag-ingon, Kami maalamon, ug ania kanamo ang kasugoan ni Jehova? Tan-awa, sa pagkatinuod sa kawang gihimo niya kini; ang pluma sa mga escriba anaa sa kawang. Ang mga manggialamon naulawan, nangalisang ug nangabihag: tan-awa, ilang gisalikway ang pulong ni Jehova; ug unsa nga kaalam ang anaa kanila? Busa ihatag ko ang ilang mga asawa ngadto sa uban, ug ang ilang mga kaumahan ngadto kanila nga manunod niini: kay ang tagsatagsa gikan sa labing ubos hangtod sa labing daku gitugyan ngadto sa kahakog, gikan sa propeta hangtod sa sacerdote ang matag-usa nagabuhat sa limbong. Kay ilang gitambalan sa hinay lamang ang samad sa anak nga babaye sa akong katawohan, nga nagaingon, Pakigdait, pakigdait; sa diha nga walay pakigdait. Naulaw ba sila sa diha nga nakahimo sila ug dulumtanan? dili, wala gayud sila maulaw, ni makahimo sila sa pagpula: busa mangapukan sila uban kanila nga nangapukan: sa panahon sa ilang pagdu-aw pagapukanon sila, nagaingon si Jehova. Jeremias 8:8–12.

As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.

Sama sa karaang Israel, ingon man usab sa modernong Israel, silang duha gilaglag, kay wala nila hiilhi ang panahon sa ilang pagduaw. Ang panahon sa pagduaw sa Dios alang sa Laodiceanong Adventismo nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug matapos sa haduol nang pagpatuman sa balaod sa Domingo.

> And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.

> Ug sa diha nga siya haduol na, iyang nakita ang siyudad, ug mihilak tungod niini, nga nagaingon, Kon ikaw nakaila pa unta, oo, ikaw man gani, labing menos niining imong adlawa, sa mga butang nga alang sa imong kalinaw! apan karon kini natago na gikan sa imong mga mata. Kay moabot ang mga adlaw ibabaw kanimo, nga ang imong mga kaaway maglibot kanimo ug kuta, ug magalibut kanimo sa tanang dapit, ug magasikop kanimo sa matag kiliran, Ug pagapatumbahon ka nila ngadto sa yuta, ug ang imong mga anak nga anaa sa sulod nimo; ug dili sila mobiya diha kanimo ug usa ka bato ibabaw sa usa ka bato; tungod kay wala moila sa panahon sa imong pagduaw. Lucas 19:41–44.

At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.

Sa panahon sa pagdu-aw sa Dios, ang mga manggialamon ug ang mga buang gibulag sa walay katapusan.

> “We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

> “Kita nahibalo nga ang mga dili hinalad nga mga Seventh-day Adventist, nga may kahibalo sa kamatuoran, apan nakig-uban sa mga kalibutanon, mobiya sa hingpit gikan sa pagtoo, nga magpatalinghog sa mga espiritung manlilimbong. Ang kaaway malipayong motanyag kanila ug mga pangdani, aron dad-on sila sa pagpakiggubat batok sa katawhan sa Dios. Apan kadtong mga matinud-anon ug malig-on makabaton ug usa ka kusgan ug gamhanang depensa diha sa Dios.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.

Ang ilang panahon sa ilang pagduaw nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, sumala sa gipaila pinaagi sa panahon sa pagduaw ibabaw sa mga Protestante nga mga iglesia niadtong Agosto 11, 1840, ug maingon nga ang panahon sa pagduaw nagsugod na alang sa karaang Israel sa dihang ang Balaang Espiritu mikunsad sa pagbautismo ni Cristo.

The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.

Ang ehekutibong paghukom nagsugod sa dihang pun-on sa Estados Unidos ang kopa sa iyang panahon sa pagsulay sa umaabot nga balaod sa Domingo, nga mao usab ang panahon sa dihang ang iglesia Adventista sa Laodicea nakapuno na sa ilang kopa. Ang paghukom magsugod sa balay sa Dios, ug sa kopa sa panahon sa pagsulay alang sa duruha ka dinaut nga mga sungay sa Estados Unidos. Ang dinaut nga sungay sa Protestantehonismo nga kaniadto girepresentahan sa iglesia Adventista sa Laodicea mohunong na dayon, ug ang kalihokan sa Filadelfiahanong ikatulong manulonda mao na dayon ang matuod nga sungay sa Protestantehonismo, ug ang espirituhanong Jerusalem nga gibayaw ingon nga usa ka bandila. Nianang higayona ang Jerusalem mausab gikan sa iglesiang manggugubat ngadto sa iglesiang madaogon.

The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.

Nagasugod ang ehekutibong paghukom, uban sa panahon sa makalaglagong mga paghukom sa Dios, nga usa usab ka panahon sa kalooy alang sa laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia. Nagsugod kini sa dihang matapos ang panahon sa pagdu-aw sa Dios ibabaw sa Laodiceanong Adventismo. Ang ehekutibong paghukom mopadayon ngadto sa Pito ka Ulahing mga Hampak diin ang mga paghukom dili na masagolan sa kalooy, ug unya mobalik si Jesus.

When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.

Sa pagbalik ni Jesus, ang milenyo (usa ka libo ka tuig), sa Pinadayag kapitulo beinte, nagpaila nga si Satanas igagapos ibabaw sa usa ka linaglag nga yuta, nga nag-inusara uban lamang sa mga masinupakon nga mga anghel nga miapil sa pag-atake batok sa Dios.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.

> Ug nakita ko ang usa ka manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may yawi sa kahiladman nga walay kinutoban ug usa ka dakong talikala sa iyang kamot. Ug iyang gidakop ang dragon, kanang karaang bitin, nga mao ang Yawa ug si Satanas, ug gigapos siya sulod sa usa ka libo ka tuig, Ug iyang gilabay siya ngadto sa kahiladman nga walay kinutoban, ug gitakpan siya didto, ug gibutangan ug timri sa ibabaw niya, aron dili na niya limbongan ang mga nasod hangtud nga matuman ang usa ka libo ka tuig: ug human niana kinahanglan nga buhian siya sa makadiyot. Pinadayag 20:1–3.

During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.

Sulod niadtong usa ka libo ka tuig, ang mga tinubos magpatigayon sa usa ka masusi nga paghukom ibabaw sa mga nangawala nga nagapahulay pa sa ilang mga lubnganan samtang nagahulat sa katapusan sa tagsatagsa nilang mga paghukom. Pagasusion sa mga tinubos ang mga kinabuhi ug mga kahimtang sa mga nangawala, lakip si Satanas ug ang iyang mga manulonda, aron pagtinoon kon kinsa ang angay sa mas bug-at nga silot sa katapusan niadtong usa ka libo ka tuig.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.

> Ug nakita ko ang mga trono, ug may nanglingkod sa ibabaw niini, ug ang paghukom gihatag ngadto kanila; ug nakita ko ang mga kalag niadtong mga gipunggotan ug ulo tungod sa pagpamatuod ni Jesus, ug tungod sa pulong sa Dios, ug niadtong wala mosimba sa mapintas nga mananap, ni sa iyang larawan, ni modawat sa iyang timaan sa ilang mga agtang, o sa ilang mga kamot; ug sila nabuhi ug naghari uban kang Cristo sulod sa usa ka libo ka tuig. Pinadayag 20:4.

The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.

Busa ang milenyo naglangkob sa usa ka husisya nga nagsusi, nga sa dihang mahuman na, magdala sa kataposang ehekutibong paghukom sa dihang pagabanhawon ang daotan nga mga minatay, ug si Satanas nga niadtong tungora adunay bug-os nga paggahum ibabaw kanila, makapatoo sa mga daotan sa pag-atake sa Jerusalem nga sa katapusan sa usa ka libo ka tuig mokunsad gikan sa langit. Samtang gisugdan sa mga daotan ang ilang pag-atake, ang kalayo mokunsad gikan sa langit ug matuman ang kataposang ehekutibong paghukom.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.

> Ug sa matuman na ang usa ka libo ka tuig, si Satanas pagabuhian gikan sa iyang bilanggoan, ug mogula siya sa paglimbong sa mga nasud nga anaa sa upat ka suok sa yuta, si Gog ug si Magog, aron pagtigomon sila alang sa gubat; ang ilang gidaghanon sama sa balas sa dagat. Ug mitungas sila sa halapad nga nawong sa yuta, ug gilibotan nila ang kampo sa mga balaan ug ang hinigugmang siyudad; ug may kalayo nga mikunsad gikan sa Dios gikan sa langit, ug milamoy kanila. Pinadayag 20:7–9.

Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.

Bisan pa nga ang tulo ka pag-aplikar ni Elias ug sa mensahero nga nagaandam sa dalan aron ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit moanhi sa Iyang templo suod nga may kalabutan sa usag usa, ang usa ka kalainan sa ilang buhat mamatikdan tungod kay si Elias sa panguna nagaila sa buhat sa mensahero, ug sa kalihukan nga nalambigit sa mensahe sa mensahero, nga pagatumanon sulod sa ehekutibong paghukom nga magsugod sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad sa panguna nagaila sa usa ka buhat nga pagatumanon sulod sa imbestigatibong paghukom. Ang Adventismo nga Laodiceano wala makaila sa panahon sa ilang pagduaw, nga nagrepresentar sa usa ka piho nga yugto sa panahon sa paghukom.

Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.

Wala usab nila masabti ang mensahe sa “presente nga kamatuoran” nga gimantala sa panahon sa ilang pagduaw. Gikinahanglan unta kanila nga mahibaloan ang hukom ug ang mensahe niadtong mga adlawa. Gikinahanglan usab kanila nga mahibaloan ang mensahero nianang panahona. Diha sa ilang pagkabuta nga Laodiceano, ilang gisupak ang mensahe alang sa maong takna, gilimod ang panahon sa ilang pagduaw pinaagi sa mensahe sa “kalinaw ug kaluwasan,” ug wala sila makasiguro kon kinsa ang pinili nga mensahero nianang panahona. Kini nga kamatuoran tin-aw nga gipaila diha sa pagpamatuod sa ikaduhang Elias, nga mao si Juan Bautista.

The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.

Ang mga Judio nasayod nga ang tagna nagtimaan ug usa ka mensahero nga moabot, ug si Jesus sa tin-aw nagtudlo nga si Juan mao kadto nga mensahero nga umalabut.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> Kay ang tanang mga manalagna ug ang balaod nanagna hangtod kang Juan. Ug kon andam kamo sa pagdawat niini, kini mao si Elias, nga pagaanhi. Ang may mga dalunggan sa pagpamati, pamatia. Mateo 11:13–15.

At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.

Sa pinakakataposan gayud sa panahon sa ilang pagduaw (ang panahon sa kasaysayan ni Cristo nga nagatipo sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo), samtang si Cristo nagbitay sa krus, ang mga Judio nanaghap kon moanhi ba karon si Elias aron luwason si Jesus. Kon wala nila mailhi ang mensahero nga mag-andam unta sa dalan alang sa Mensahero sa Tugon, nga niadtong tungora nagpamatuod sa tugon pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, dili nila mailhi ang ilang Mesias. Ang Adbentismong Laodiceano sa kataposang mga adlaw gikinahanglan nga masayran ang ilang paghukom, nga mao ang panahon sa ilang pagduaw. Gikinahanglan sila nga mailhan ang mensahe nianang yugtoa sa panahon, ug gikinahanglan sila nga mailhan ang pinili nga mensahero nianang panahona. Ang pagsukol sa 1888 nagrepresentar sa Septiyembre 11, 2001, sa dihang mikunsad ang manulonda sa Pinadayag kapitulo napulog-walo. Ang mga rebelde sa 1888 mibalibad sa pag-ila sa mga pinili nga mensahero sa kasaysayan nga nagatipo sa kataposang mga adlaw.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.

> Kay mao kini ang giingon kanako sa Ginoong Dios sa Israel: Kuhaa gikan sa akong kamot kining copa sa bino sa akong kapungot, ug paimna niini ang tanang nasod nga akong padad-an kanimo. Ug sila moinom, ug matarog, ug mabuang, tungod sa espada nga akong ipadala sa taliwala nila. Unya gikuha ko ang copa gikan sa kamot sa Ginoo, ug gipainom ko ang tanang nasod nga gipadad-an kanako sa Ginoo: nga mao, ang Jerusalem, ug ang mga siyudad sa Juda, ug ang mga hari niini, ug ang mga principe niini, aron himoon sila nga kamingawan, usa ka katingala, usa ka sinitsitan, ug usa ka tunglo; maingon sa nahitabo niining adlawa; si Faraon nga hari sa Egipto, ug ang iyang mga sulugoon, ug ang iyang mga principe, ug ang tanan niyang katawhan; Ug ang tanang sinagol nga mga katawhan, ug ang tanang mga hari sa yuta sa Uz, ug ang tanang mga hari sa yuta sa mga Filistehanon, ug ang Askelon, ug ang Gaza, ug ang Ekron, ug ang salin sa Asdod, ang Edom, ug ang Moab, ug ang mga anak sa Ammon, Ug ang tanang mga hari sa Tiro, ug ang tanang mga hari sa Sidon, ug ang mga hari sa mga pulo nga atua sa tabok sa dagat, ang Dedan, ug ang Tema, ug ang Buz, ug ang tanan nga anaa sa kinatumyan nga mga dapit, Ug ang tanang mga hari sa Arabia, ug ang tanang mga hari sa sinagol nga mga katawhan nga nagpuyo sa kamingawan, Ug ang tanang mga hari sa Zimri, ug ang tanang mga hari sa Elam, ug ang tanang mga hari sa mga Medo, Ug ang tanang mga hari sa amihanan, ang halayo ug ang haduol, ang usa uban sa usa, ug ang tanang gingharian sa kalibotan nga anaa sa nawong sa yuta: ug ang hari sa Sheshach moinom sunod kanila. Busa magaingon ka kanila, Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, ang Dios sa Israel; Panag-inom kamo, ug paghubog, ug pagsuka, ug pagkahulog, ug dili na pagbangon, tungod sa espada nga akong ipadala sa taliwala ninyo. Ug mahitabo, kon sila magdumili sa pagdawat sa copa gikan sa imong kamot aron moinom, nan magaingon ka kanila, Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon; Sa pagkatinuod moinom gayud kamo. Kay, tan-awa, nagsugod ako sa pagpadala ug kadautan sa siyudad nga gitawag pinaagi sa akong ngalan, ug kamo ba pagatugotan nga walay gayud silot? Dili kamo walay silot: kay tawgon ko ang espada batok sa tanang pumoluyo sa yuta, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Busa panagnaa batok kanilang tanan kining mga pulonga, ug ingna sila, Ang Ginoo mosinggit gikan sa kahitas-an, ug mopagula sa iyang tingog gikan sa iyang balaang puloy-anan; siya mosinggit sa makusog ibabaw sa iyang puloy-anan; siya mohatag ug singgit, sama niadtong mga nagatunay sa mga ubas, batok sa tanang pumoluyo sa yuta. Ang kasaba moabot hangtod sa mga kinatumyan sa yuta; kay ang Ginoo adunay paglalis batok sa mga nasod, siya makiglalis uban sa tanang unod; iyang itugyan sa espada ang mga dautan, nagaingon ang Ginoo. Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, Ania karon, ang kadautan mogula gikan sa nasod ngadto sa nasod, ug usa ka dakung alimpulos pagapatindogon gikan sa mga utlanan sa yuta. Ug ang mga pinatay sa Ginoo niadtong adlawa gikan sa usa ka tumoy sa yuta hangtod sa laing tumoy sa yuta: sila dili pagahilakan, ni tigumon, ni ilubong; sila mamahimong kinalibang sa ibabaw sa yuta. Jeremias 25:15–33.

Back to Articles