Article

# The Book of Daniel - Number Four

Ang Basahon ni Daniel - Numero Upat

The Plummet

Ang Tingga nga Timbangon

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Among gitumong ang “pito ka panahon” sa Levitico bente-sais ingon sa girepresentar diha sa basahon ni Daniel. Ginabuhat nato kini tungod kay usa sa mga propetikong kinaiya sa “pito ka panahon” mao nga kini nagarepresentar sa “batong kapangdulan” nga gisalikway sa mga magtutukod. Gihubit ko ang batong kapangdulan nga girepresentar sa mga Kasulatan ingon nga usa ka kamatuoran nga makita unta, apan dili makita. Alang sa mga nakakita niini, kini mahalaga; apan alang sa mga wala makakita niini, dili lamang kini mao ang ilang hingadlanan, kondili kini mao usab ang bato nga nagadugmok kanila ngadto sa abog.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Sa dihang gipresentar ni Cristo ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, Iyang giila nga ang bato sa pamag-ang mahimong “ulo” sa pamag-ang. Ang mensahe sa gisalikway nga bato diha sa Kasulatan kanunay may kalabotan sa paglabay sa Dios sa usa ka kanhing katawhang may tugon, samtang sa maong panahon ang Dios nagasulod sa tugon uban sa usa ka katawhan nga kaniadto dili pa katawhan sa Dios.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> Miingon si Jesus kanila, Wala ba gayud kamo makabasa sa mga kasulatan, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao ang nahimong ulohan sa pamag-ang: kini mao ang gibuhat sa Ginoo, ug kahibulongan kini sa among mga mata? Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug igahatag ngadto sa usa ka nasud nga mamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mapukan niining batoha mapuldos: apan bisan kinsa nga mapukanan niini, kini magadugmok kaniya hangtud nga mahimong abog. Mateo 21:42–44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

Ang unang “panagna sa panahon” nga gidala ni William Miller pinaagi sa mga balaang manulonda mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais. Ang Laodiceanong Adventismo nagsugod sa proseso sa pagguba sa mga patukoranan nga mga kamatuoran nga gitigom sa Ginoo pinaagi sa ministeryo ni Miller pinaagi sa pagsalikway sa labing nahaunang nadiskobrehan ni Miller. Sa pagkatinuod, ang bisan unsang panagnang hulagway sa usa ka balaang patukoranan maoy hulagway ni Cristo, nga mao ang “Ang Bato”, busa ang pagsalikway sa “pito ka mga panahon” niadtong 1863 nagtimaan dili lamang sa sinugdanan sa proseso sa pagsalikway sa mga patukoranang kamatuoran, kondili nagrepresentar usab kini sa pagsalikway kang Cristo. Sama sa pagpamatuod ni Cristo mahitungod sa bato nga gisalikway, si Pedro usab nagpaila nga ang usa sa mga panagna nga nalangkit sa batong patukoranan mao nga kini sa katapusan mahimong “ulo sa pamag-ang”.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Busa usab niini anaa sa Kasulatan: Tan-awa, akong gipahimutang sa Sion ang usa ka pangulong bato sa pamag-ang, pinili, bililhon; ug ang nagatoo kaniya dili gayud maulawan. Busa alang kaninyo nga nagatoo, siya bililhon; apan alang kanila nga masinupakon, ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini ang nahimong ulohan sa pamag-ang, Ug bato nga kapangdulan, ug pangpang sa kapangdolanan, alang kanila nga nangapandol sa pulong, sanglit sila masinupakon; nga niini usab sila gitagana. Apan kamo mao ang usa ka piniling kaliwatan, usa ka harianong pagkasacerdote, usa ka balaang nasod, usa ka katawhan nga iya sa Dios; aron inyong ipahibalo ang mga pagdayeg kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios; kamo nga wala makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:6–8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

Ang batong patukuran sa sinugdanan sa Adventismo nahimong ulohan sa pamag-ang. Uyon si Isaias kang Cristo ug kang Pedro, ug gigamit ni Isaias ang batong patukuran aron magrepresentar sa usa ka katawhang may pakigsaad nga ginapasagdan pabor sa usa ka bag-ong katawhang may pakigsaad. Diha sa iyang pagpamatuod iyang girepresentar ang usa ka hut-ong nga naghimo ug pakigsaad sa kamatayon, ug nga nakadawat ug bakak. Ang bakak nga ilang nadawat mao ang bakak nga giila ni Pablo nga nagadala ug kusog nga paglimbong ibabaw niadtong naghimo ug pakigsaad sa kamatayon, tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Busa pamatia ninyo ang pulong sa Ginoo, kamong mga mayubiton nga mga tawo, nga nagmando niining katawhan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay kamo nag-ingon, Naghimo kami ug pakigsaad uban sa kamatayon, ug uban sa Sheol kami may kasabutan; sa diha nga moagi ang nagaawas nga latigo, kini dili moabut kanamo: kay gihimo namo ang kabakakan nga among dalangpanan, ug sa ilalum sa kabakakan mitago kami sa among kaugalingon: Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios, Ania karon, gibutang Ko sa Zion alang sa patukoranan ang usa ka bato, usa ka sinulayang bato, usa ka bililhong bato sa pamag-ang, usa ka malig-on nga patukoranan: siya nga motoo dili magdali. Ang paghukom usab igabutang Ko sa pisi, ug ang pagkamatarung sa timbangan nga huloganan: ug ang ulan-nga-yelo mopapha sa dalangpanan sa kabakakan, ug ang mga tubig molunop sa tagoanan. Ug ang inyong pakigsaad uban sa kamatayon pagawagtangon, ug ang inyong kasabutan uban sa Sheol dili magapabilin; sa diha nga moagi ang nagaawas nga latigo, unya pagatamakan kamo niini. Isaias 28:14–18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

Ang “pito ka panahon” gitabonan sa mga bakak, ug sa dihang molabay ang Dios sa Iyang kanhing katawhan sa tugon ug mosulod sa tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang bato nga kaniadto mao ang gisalikway nga bato sa pamag-ang motungas aron mahimong “ulo” sa pamag-ang. Alang niadtong nakasabut niini nga kamatuoran, kini bililhon, ug alang niadtong wala makasabut, ang bato nga nahimong ulo sa pamag-ang dili lamang modugmok kanila, kondili sa mahulagwayong paagi mahimong ilang lapida.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

Sa basahon ni Daniel, sa kapitulo otso ug bersikulo disi-nwebe, atong makita ang “ulahi nga katapusan” sa kapungot, sa ingon niana nga nagpaila nga kinahanglan aduna usab ang “nahaunang katapusan” sa kapungot. Ang yugto sa panahon gikan sa 677 BC hangtod sa Oktubre 22, 1844 nagrepresentar sa yugto sa panahon diin ang balaang puloy-anan (ug ang panon) pagatamakan. Apan ang kapapahan magapadayon sa paglambo hangtod nga matuman ang kapungot, sumala sa Daniel kapitulo onse, ug bersikulo traynta y sais. Kon ang katapusan sa kapungot sa kapitulo otso nagrepresentar sa katapusan sa usa ka yugto sa panahon, nan ang katapusan sa kapungot sa kapitulo onse nagrepresentar usab sa katapusan sa usa ka yugto sa panahon. Mao kini ang tin-aw nga ginatudlo sa Biblia, bisan pa nga kini nga kamatuoran gitabonan sa mga bakak niadtong mga naghimo ug tugon uban sa kamatayon.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Ang katapusan sa duruha ka kasuko nagrepresentar sa katapusan sa usa ka managsama nga yugto sa panahon, kay ang duruha maoy katumanan sa mao rang tunglo nga duruha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig nga pagkakatag, pagkabinihag, ug pagkaulipon. Ang amihanang gingharian unang miantus sa pagkakatag, pagkabinihag, ug pagkaulipon sa “pito ka mga panahon,” sa dihang niadtong 723 BC, gibihag sila sa hari sa Asiria. Ang habagatang gingharian miantus sa mao gihapong kapalaran niadtong 677 BC. Gipalig-on ni Jeremias kining kamatuoran.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> Ang Israel maoy usa ka nagkatibulaag nga karnero; ang mga leon maoy mipapahawa kaniya: una, gilamoy siya sa hari sa Asiria; ug sa ulahi kining si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia maoy mipaguba sa iyang mga bukog. Jeremias 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Gipaila ni Jeremias ang usa ka padayonng paghukom. Gikuha sa mga Asiryano ang amihanang gingharian niadtong 723 BC, unya gidala nila si Manases ngadto sa Babilonia, ang ilang kapital nga siyudad, niadtong 677 BC. Unya gidala ni Nabucodonosor si Joacim, sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag niadtong 606 BC. Unya gidala ni Nabucodonosor si Sedequias ug gilaglag ang Jerusalem niadtong 586 BC.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Ang habagatang gingharian gipasidan-an nga magaantus sila sa maong dangatan sama sa amihanang gingharian kon magpadayon sila sa ilang pagsukol. Ang paghukom sa amihanang gingharian pagatumanon ibabaw sa habagatang gingharian, ug ang simbolo nianang paghukom mao ang usa ka pisi nga igatuy-od ibabaw sa Juda. Sa pagpamatuod ni Isaias, kini yano lamang nga “pisi,” apan sa mosunod nga tudling, ang “pisi” mao ang “pisi sa Samaria.”

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa Israel: Tan-awa, magadala ako ug maong kadautan ibabaw sa Jerusalem ug Juda, nga ang bisan kinsa nga makadungog niini, mokurog ang duha niya ka dalunggan. Ug pagatuy-oron ko ibabaw sa Jerusalem ang pisi sa pagsukod sa Samaria, ug ang timbangan nga pabatong sa balay ni Ahab; ug pagahiran ko ang Jerusalem ingon sa usa ka tawo nga nagahaplas sa usa ka pinggan, nagahaplas niini ug ginabaliskad kini. Ug isalikway ko ang salin sa akong panulondon, ug itugyan ko sila ngadto sa kamot sa ilang mga kaaway; ug mahimo silang tukbonon ug inagawan sa tanan nilang mga kaaway; Tungod kay gibuhat nila ang dautan sa akong panan-aw, ug gipasuko nila ako, sukad sa adlaw nga ang ilang mga amahan migula gikan sa Egipto hangtod niining adlawa. 2 Mga Hari 21:12–15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

Adunay duha ka mga profetikong pagpamulong sa mga bersikulo nga bag-o lang gihisgutan nga kinahanglan tagdon. Ang una mao ang pagkikiliti sa mga dalunggan, ug ang ikaduha mao ang hulogtimbang. Niini nga mga bersikulo ang pisi sa Samaria giila usab ingon nga hulogtimbang sa balay ni Ahab. Ang pisi ug ang hulogtimbang mga galamiton sa paghukom, nga gigamit sa proseso sa pagtukod. Diha sa mga bersikulo, gipaila nila nga ang mao rang paghukom nga gipahamtang batok sa amihanang gingharian, nga girepresentahan sa Samaria ug sa balay ni Ahab, igadala usab ibabaw sa Juda ug Jerusalem. Sa dihang gipahayag ang pasidaan, ang amihanang gingharian sa Israel nasalakay na, napildi, nalaglag, ug nadala ngadto sa pagkaulipon. Ang mensahe sa paghukom sa Dios nagapamunga sa pagkikiliti sa mga dalunggan niadtong nakadungog sa pasidaan. Ang hulogtimbang ug ang pagkikiliti sa mga dalunggan kaplagan sa tulo ka higayon matag usa diha sa Kasulatan. Sa matag kahimtang, kini nagarepresentar sa kasuko sa Dios batok sa Iyang kaugalingong katawhan.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> Ug miabut ang Ginoo, ug mitindog, ug mitawag sama sa nangaging mga higayon, Samuel, Samuel. Unya mitubag si Samuel, Isulti; kay ang imong ulipon namati. Ug ang Ginoo miingon kang Samuel, Ania karon, buhaton ko ang usa ka butang sa Israel, nga ang mga dunggan sa matag usa nga makadungog niini mokirig. Nianang adlawa tumanon ko batok kang Eli ang tanang mga butang nga akong gisulti mahitungod sa iyang balay: sa diha nga magsugod ako, tapuson ko usab. 1 Samuel 3:10–12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

Ang pagkapukan sa panimalay ni Eli mao ang tagna nga makapakurog sa duha ka dalunggan sa bisan kinsa nga makadungog niini. Ang pagkurog sa mga dalunggan, sa panahon ni Samuel, nagsimbolo sa paglabay sa panimalay ni Eli. Ang katumanan sa panagna nga gihatag kang Samuel mao ang pagkapukan sa panimalay ni Eli ug ang pagpatukod kang Samuel ingon nga propeta. Si Samuel nagrepresentar sa usa ka katawhan nga, sumala sa giingon ni Pedro, kaniadto dili katawhan sa Dios, apan karon mao na, kay sa dihang si Samuel natukod na ingon nga propeta, ang panimalay ni Eli gilaglag. Si Jeremias usab nagmantala ug hukom batok sa pagpangulo sa Jerusalem nga makapakurog sa mga dalunggan.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> Ug ingna, Pamatia ninyo ang pulong ni Jehova, O mga hari sa Juda, ug mga lumulupyo sa Jerusalem; Mao kini ang giingon ni Jehova sa mga panon, ang Dios sa Israel: Ania karon, ako magapadala ug kadautan ibabaw niining dapita, nga bisan kinsa nga makadungog niini, mokirig ang iyang mga dalunggan. Jeremias 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Ang tanang tulo ka paghisgot sa mga dalunggan nga manghupong nalangkit sa usa ka katawhan sa pakigsaad nga naghimo ug pakigsaad uban sa kamatayon ug sa ulahi gisulong, gidaog, gilaglag, gipatibulaag, ug gidala ngadto sa pagkaulipon. Ang mga dalunggan nga manghupong maoy simbolo sa paghukom sa kapungot sa Dios, ug ang simbolo nianang paghukom girepresentahan usab sa tulo ka higayon diha sa mga Kasulatan, pinaagi sa pulong nga “plummet.” Nabasa na nato kini sa ikaduhang Mga Hari ug Isaias, apan aduna pay usa ka laing paghisgot sa “plummet” diha sa mga Kasulatan, ug nianang paghisgot, ang pulong nga plummet gihubad gikan sa lahi nga Hebreohanon nga pulong kaysa sa miaging duha ka paghisgot.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> Ug ang manulonda nga nakigsulti kanako mibalik pag-usab, ug gipukaw ako, sama sa usa ka tawo nga gipukaw gikan sa iyang pagkatulog. Ug siya miingon kanako, Unsay imong nakita? Ug ako miingon, Nakatan-aw ako, ug ania karon, usa ka tangkawan nga pulos bulawan, uban ang panaksan sa ibabaw niini, ug ang pito ka lamparahan diha niini, ug pito ka tubo alang sa pito ka lamparahan nga anaa sa ibabaw niini: Ug adunay duha ka kahoyng olibo tupad niini, ang usa sa tuo nga kiliran sa panaksan, ug ang usa sa wala nga kiliran niini. Busa mitubag ako ug miingon sa manulonda nga nakigsulti kanako, nga nagaingon, Unsa ba kini, akong ginoo? Unya ang manulonda nga nakigsulti kanako mitubag ug miingon kanako, Wala ba ikaw masayod kong unsa kini? Ug ako miingon, Wala, akong ginoo. Unya siya mitubag ug misulti kanako, nga nagaingon, Kini mao ang pulong ni Jehova kang Zerubbabel, nga nagaingon, Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga panon. Kinsa ba ikaw, O dakong bukid? sa atubangan ni Zerubbabel ikaw mahimong kapatagan: ug iyang ipagula ang pamag-angng bato niini uban sa mga singgit, nga nagaingon, Grasya, grasya alang niini. Labut pa, ang pulong ni Jehova miabot kanako, nga nagaingon, Ang mga kamot ni Zerubbabel maoy nagpatukod sa patukoranan niining balaya; ang iyang mga kamot usab maoy motuman niini; ug imong mahibaloan nga si Jehova sa mga panon maoy nagpadala kanako nganhi kaninyo. Kay kinsa ba ang nagtamay sa adlaw sa gagmayng mga butang? kay sila magakalipay, ug makakita sa hulogtimbangan diha sa kamot ni Zerubbabel uban niadtong pito; sila mao ang mga mata ni Jehova, nga nagasuroy-suroy sa tibuok yuta. Unya mitubag ako ug miingon kaniya, Unsa ba kining duha ka kahoyng olibo sa tuo nga kiliran sa tangkawan ug sa wala nga kiliran niini? Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsa ba kining duha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duha ka bulawang tubo nagabubo sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug siya mitubag kanako ug miingon, Wala ba ikaw masayod kong unsa kini? Ug ako miingon, Wala, akong ginoo. Unya siya miingon, Kini sila mao ang duha ka dinihog, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibuok yuta. Zacarias 4:1–14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

Ang pulong gihubad nga “plummet” diha sa Ikaduhang Mga Hari ug Isaias 28 mao ang “mishqâl,” ug kini nagpasabot ug usa ka gibug-aton. Sa duha ka mga teksto, usa ka gibug-aton (plummet) igadugang ngadto sa pisi. Ang gibug-aton mao ang gigamit sa timbangan, ug nagrepresentar kini sa paghukom. Ang pisi nga adunay gibug-aton mao ang pisi sa paghukom. Ang pisi sa Samaria mao ang yugto sa “pito ka mga panahon,” o duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Ang mao gihapong yugto sa panahon ibutang usab ibabaw sa habagatang gingharian nga gidala na ibabaw sa amihanang gingharian. Ang katapusan sa usa man sa mga pisi giila diha sa basahon ni Daniel ingon nga katapusan sa ulahing kapungot o katapusan sa unang kapungot. Ang maong yugto gilarawan diha sa Daniel ingon nga panahon sa dihang ang Jerusalem ug ang panon pagatamakan sa duha ka mga gahum nga nagalaglag, ang paganismo ug ang papado. Ang duha ka mga yugto magasugod sa dihang ang ilang tagsatagsa ka ulohang siyudad sulngon, mapildi, malaglag, ug ang ilang mga lumolupyo dad-on ngadto sa pagkaulipon.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Apan diha sa Zacarias, ang pulong nga “plummet” naporma pinaagi sa paghiusa sa duha ka Hebreohanon nga mga pulong. Ang nahaunang pulong mao ang “‘eben”, ug kini nagkahulogan og “pagtukod”, ug nagkahulogan usab kini og “usa ka bato”. Nagkahulogan kini og “usa ka batong pangtukod”. Kini nga pulong unya gihiusa sa Hebreohanon nga pulong nga “bedı̂yl”, nga nagkahulogan og “pagbahin o pagbulag”. Ang “plummet” diha sa Zacarias mao ang bato nga gitukoran ug nagpatungha og pagkabulag ug pagkabahin. Ang pagkabahin anaa tali sa duha ka matang sa mga magsisimba; ang usa ka matang nga nagakalipay sa diha nga ilang makita ang bato, gihimo kini nga ulohan sa ilang pamag-ang, ug nagtukod ibabaw niini, ug ang lain nga matang nga wala makakita niini, misalikway niini, napandol niini, ug sa katapusan nadugmok pinaagi niini, nga unya nahimong ilang batong ulohan o batong lubnganan. Ang usa ka matang naghimo og tugon uban sa kinabuhi, ang usa naghimo og tugon sa kamatayon.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

Sa kasaysayan ni Zacarias, ang karaang Israel bag-o pa lamang nakagula gikan sa Babilonia aron tukoron pag-usab ug pasig-uli-on ang Jerusalem. Si Zerubabel gitudlo nga gobernador, ug mao ang magdumala sa buluhaton. Iyang gipahimutang ang batong patukoranan sa sinugdanan sa buluhaton ug iyang gibutang ang ulohang bato, o capstone, sa katapusan sa buluhaton. Ang Zerubabel nagpasabot og “ang kaliwatan sa Babilonia”. Ang tanang mga panagna nagtimaan sa kataposang mga adlaw, ug ang ngalan ni Zerubabel mao ang simbolo sa kasaysayan sa mensahe sa unang manulonda sa dihang gipahimutang ang batong patukoranan, ug ang iyang ngalan mao usab ang simbolo sa mensahe sa ikatulong manulonda, sa dihang ibutang ang ulohang bato, o capstone. Ang pagpadayag sa pagbubo sa Espiritu Santo sa nahaunang lihok o sa ikaduhang lihok gihulagway pinaagi sa ngalan ni Zerubabel (kaliwatan sa Babilonia), kay kini nagrepresentar sa mensahe nga nagtawag sa kataposang kaliwatan sa “kaliwatan sa Babilonia” nga manggula. Kini nagrepresentar sa mensahe sa Tunga-tungang Panaghilak nga nahitabo sa nahaunang lihok, ug nga hapit na mahitabo sa ulahing lihok sa Kusog nga Panaghilak.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

Ang duruha ka kahoyng olibo, duruha ka sanga sa olibo, ug ang duruha ka mga dinihog nga nagrepresentar sa mga sudlanan diin gibubo sa duruha ka bulawang tubo ang lana ngadto:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Ang mga dinihog nga nanagtindog tupad sa Ginoo sa tibook nga yuta, adunay kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga kerubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga naglibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakigpahimangno uban sa mga pumoluyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagalarawan sa grasya nga pinaagi niini ang Dios nagapadayon sa paghatag sa mga suga sa mga magtotoo sa ilang gikinahanglan, aron kini dili mokirap ug mapalong. Kon dili pa tungod nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit pinaagi sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga galamiton sa dautan adunay hingpit nga pagdumala ibabaw sa mga tawo.”

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili nato dawaton ang mga pahibalo nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niini atong isalikway ang bulawanong lana nga Iyang ibubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ikahatag ngadto kanila nga anaa sa kangitngit. Sa diha nga moabot ang tawag, ‘Ania karon, ang pamanhonon nagaabut; panggula kamo aron sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala makadawat sa balaang lana, nga wala magatipig sa grasya ni Cristo diha sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga ulay nga buang, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala sila, sa ilang kaugalingon, sa gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi nangagun-ob. Apan kon ang Balaang Espiritu sa Dios pangayoon, kon kita mangamuyo, sama sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo ngadto sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa mga bulawanong tubo, ang bulawanong lana igahatag kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong, ang mga anak sa Dios modan-ag ingon nga mga kahayag sa kalibutan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Si Zacarias sa makadaghan nang nangutana kon kinsa ang duha ka kahoyng olibo, sa ingon nagpunting sa pagtagad ngadto sa nagkalainlaing mga simbolo sa duha ka mga saksi. Gihulagway ni Sister White ang duha ka kahoyng olibo ingon nga mao ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “Mahitungod sa duruha ka mga saksi ang propeta midugang sa pagpahayag: ‘Kini mao ang duruha ka mga kahoyng olibo, ug ang duruha ka mga tangkawan nga nagatindog sa atubangan sa Dios sa yuta.’ ‘Ang Imong pulong,’ miingon ang salmista, ‘mao ang lamparahan sa akong mga tiil, ug kahayag sa akong alagianan.’ Pinadayag 11:4; Salmo 119:105. Ang duruha ka mga saksi nagarepresentar sa Kasulatan sa Daang Tugon ug sa Bag-ong Tugon.” The Great Controversy, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Si Zacarias nagtinguha sa pagsabot kon kinsa kining duha ka mga saksi. Sa Rebolusyong Pranses sila mao ang Daang Tugon ug ang Bag-ong Tugon. Gihulagway sila ingon nga si Moises ug si Elias nga gipatay sa kadalanan sa mapintas nga mananap nga mitungas gikan sa kahiladman nga walay kinutoban. Sila nagrepresentar sa ministeryo sa Future for America nga gipatay niadtong Hulyo 18, 2020.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Sa sinugdanan sa kapitulo, human pukawon si Zacarias, sa dihang ang uga nga mga bukog sa mga patay gitigom pag-usab, apan wala pa mabuhi, nangutana si Gabriel, “Unsa ba ang imong nakita?” Gihulagway ni Zacarias ang iyang nakita, ug unya nangutana, “Unsa man kini, akong ginoo?” Gipatug-an ni Gabriel ang hilisgutan sa pangutana pinaagi sa pagtubag sa pangutana ni Zacarias pinaagi usab sa usa ka pangutana. Nangutana siya kang Zacarias, “Wala ba ikaw masayod kon unsa kini?” Unya mitubag si Gabriel, “Kini mao ang pulong ni Jehova ngadto kang Zerubbabel, nga nagaingon, Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga panon.”

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Ang Pulong ni Jehova nga gihatag kang Zerubbabel mao kini: “Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu. Kinsa ka man, O dakong bukid? sa atubangan ni Zerubbabel mahimo kang kapatagan: ug iyang ipagula ang batong pamunoan niini uban sa mga pagsinggit, nga nagaingon, Grasya, grasya niini.”

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Si Zerubbabel, ang gobernador, nagrepresentar sa mensahero nga nagaandam sa dalan sa sugod ug kataposang kasaysayan, sa atubangan niya ang bukid mahimong usa ka kapatagan. Giila ni Isaias ang buluhaton sa maong mensahero ug nagaingon nga siya “magtul-id sa kamingawan ug usa ka halapad nga dalan alang sa atong Dios,” ug nga siya magapahimo nga “ang matag walog” “mapataas.” Siya usab magapahimo nga “ang matag bukid ug bungtod” “mapaubsanon,” kay ang “dakong bukid” sa atubangan ni gobernador Zerubbabel “mahimong usa ka kapatagan.”

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

Ang mensahe ni William Miller bahin sa “pito ka mga panahon” gihatag kaniya sa Dios. Si Zerubbabel nagrepresentar kang William Miller nga mipahimutang sa batong patukoranan sa “pito ka mga panahon,” ug siya usab nagrepresentar sa mga kamot nga “magpagula sa batong pamulongan” uban sa “pagsinggit, pagtuaw, Grasya, Grasya niini.” Ang pagdoble sa pulong nga “grasya” nagrepresentar sa mensahe sa Tunganggabii nga Singgit. Ang “pagsinggit” nagrepresentar sa mao gihapong mensahe nga girepresentar sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda ug ang “pagtuaw” nagrepresentar sa Tunganggabii nga Singgit. Ang tibuok nga pahayag mahitungod sa mensahe sa Tunganggabii nga Singgit. Mahitungod kini sa mga ulay nga nangatulog sa kamatayon diha sa mga dalan sa Pinadayag onse, nga nagaagi sa walog sa mga patay nga uga nga mga bukog. Mahitungod kini sa pagkabanhaw sa patay nga uga nga mga bukog, ug mahitungod kini sa propetikong papel sa “tingga nga panimbang” nga makita sa mga maalamong ulay nga maoy hinungdan nga sila magmalipayon.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Unya si Zacarias, “labaw pa niana.” Ang “labaw pa niana” nagpasabot sa pagbutang sa mosunod nga pahayag ibabaw sa naunang pahayag. Kini usa ka paghisgot sa matagnaong prinsipyo sa linya ibabaw sa linya. Ang naunang pakigpulong nag-ila sa pagpukaw sa tungang gabii sa katawohan sa Dios, nga girepresentahan ni Zacarias. Ang naunang pakigpulong sa makadaghang higayon nagpasiugda sa tinguha sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw sa pagsabot kon kinsa ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse. Ang naunang pakigpulong nag-ila nga si Zorobabel nagrepresentar sa buluhaton sa unang lihok ug usab sa buluhaton sa katapusang lihok. Giila niini nga ang “mga kamot” ni Zorobabel (nga nagrepresentar sa tawhanong gahum) maoy magapahimutang sa bato nga patukoranan ug sa ulohang bato, apan ang buluhaton sa iyang mga kamot nahimo kaniadto ug nahimo karon lamang pinaagi sa langitnong gahum sa Manlalaban.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

Ang dayalogo nga misunod, nga ibutang ibabaw sa miaging dayalogo, nagpaila nga sa dihang ang “mga kamot ni Zerubbabel” nagatapos sa buluhaton, nan ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw “makaila nga ang Ginoo” “nagpadala” kang Gabriel, ang tigdalá sa kahayag, “nganha” sa katawhan sa Dios. Ila nga maila ang langitnong proseso sa komunikasyon nga mao ang nahaunang kamatuoran nga girepresentar diha sa kalambigitan sa Pinadayag ni Jesu-Cristo. Ang pagsalikway sa mensahe ug buluhaton ni Zerubbabel mao ang pagsalikway sa mensahe nga nagagikan kang Gabriel, nga iyang nadawat gikan kang Cristo, nga Siya usab, sa iyang bahin, nadawat gikan sa Amahan.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Unya gihulagway ang duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang usa ka hut-ong “nagtamay ba sa adlaw sa gagmayng mga butang?” Ang laing hut-ong “magakalipay” sa diha nga sila “makakita sa timbulan sa kamot ni Zerubbabel uban niadtong pito” nga “mao ang mga mata sa Ginoo, nga nagdagan ngadto-nganhi sa tibuok yuta.” Kadtong nagtamay sa adlaw sa gagmayng mga butang, nagtamay sa makasaysayanong buluhaton ni William Miller ingon nga gilarawan sa “timbulan.” Gikatumbasan sila niadtong mga nagakalipay sa diha nga ilang makita ang “timbulan” sa mga kamot ni Zerubbabel. Ang “timbulan” ni Zacarias mao ang bato sa pagtukod nga nagahatag ug pagkabahin. Ang usa ka hut-ong nagtamay sa “timbulan,” kay sila nagdumili sa pagtan-aw nga ang “timbulan” sa kamot ni Zerubbabel anaa uban sa “mga pito.” Ang pulong nga “pito” nga anaa uban sa “timbulan,” mao ra ang mao usab nga Hebreohanong pulong nga gihubad nga “pito ka mga panahon” diha sa Levitico 26.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Unya si Zacarias misubli sa kamatuoran nga sa dihang siya nahigmata, wala siya mahibalo kon kinsa ang duha ka mga saksi. Busa nangutana siya pag-usab, “Unsa ba kining duha ka kahoyng olibo?” Gisubli niya kini pag-usab, nga nangutana, “Unsa ba kining duha ka mga sanga sa olibo nga pinaagi sa duha ka bulawang tubo nagabubo sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon?” Ug si Gabriel naghatag ug paghatag ug gibug-aton sa pangutana pinaagi sa pag-usab sa pagtubag sa pangutana ni Zacarias pinaagi sa usa ka pangutana, “Wala ba ikaw mahibalo kon unsa kini?” nga niini si Zacarias mitubag, “Wala.” Unya miingon si Gabriel, “Kini mao ang duha ka mga dinihogan, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook yuta.”

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Ang kapitulo nagsugod pinaagi sa pagmata ni Gabriel kang Zacarias gikan sa iyang pagkatulog. Busa si Zacarias nagrepresentar sa mga ulay nga gipukaw sa tungang gabii, ug sa dihang mapukaw kadtong mga ulay, sila ginarepresentar nga may hilabihan ka dakong palas-anon sa pagsabot kon unsa ang girepresentar sa duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse. Ang tanang mga libro sa Biblia nagkatagbo ug nagatapus diha sa basahon sa Pinadayag. Ang tanang mga manalagna nagkahiusa sa usag usa, kay ang Dios dili maoy sinugdan sa kalibog. Ang tanang mga manalagna nagasulti labaw mahitungod sa kaulahiang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Gigamit ni Gabriel ang prinsipyo sa Alpha ug Omega pinaagi sa pagpaila nga si Zerubbabel mao ang magsugod ug mohuman sa buluhaton sa pagtukod sa templo. Ang iyang buluhaton gihulagway ingon sa pagbutang sa batong patukoranan sa sinugdanan ug sa batong pangulo sa katapusan. Si Zerubbabel nagrepresentar sa kalihokan sa mga Millerite ug sa kalihokan sa Future for America.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Ang gipasabot ni Gabriel kang Zacarias mao nga ang buluhaton sa Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii, bisan sa kalihokan sa unang manulonda o sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ginatuman pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Samtang sila naghigda nga patay sa dalan, ang kalibotan nagmaya tungod sa ilang mga patayng lawas; apan sa dihang sila nabanhaw, ang kalibotan nangahadlok ug sila nagmaya. Sila nagmaya tungod kay ilang nakita ang timbangan sa mga “pito ka pilo” diha sa kamot ni Zerubbabel. Ang timbangan mao ang bato nga ginatukoran, nga nagapahimulag sa manggialamon gikan sa mga buang.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Si Zacarias wala moingon, “ang pito,” kondili siya miingon, “kanang pito.” Ilang nakita ang duruha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga pagkakatag. Ang pulong nga gihubad nga “pito” mao ang mao rang pulonga nga gihubad nga “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, ug nagrepresentar sa “tunglo” sa pagkaulipon nga gidala ibabaw sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian sa Israel. Ang basahon ni Daniel nag-ila sa “kanang pito” ingon nga nahaunang kapungot ug ulahing kapungot.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

Ang batong patukoranan nga gipahimutang ni William Miller mao ang “pito ka mga panahon,” ug ang batong pangulo nga gipahimutang sa kalihokan sa ikatulong manulonda mao usab ang “pito ka mga panahon.” Kadtong magakalipay sa dihang ilang makita “kanang pito” diha sa pagmata sa Tunga-tungang Pagtuaw sa katapusang mga adlaw, makasaksi sa usa ka pagkabahin ug pagbulag sa bililhon ug sa dautan. Ang bililhon magakalipay sa ilang pag-abot ngadto sa hingpit nga panaghiusa, ug ang dautan mahibalo ulahi na kaayo nga wala diay kanila ang lana nga nagapaagay pinaagi sa duha ka bulawanong tubo. Ang kamatuoran nga maoy hinungdan sa pagkalipay sa usa ka pundok mahimong usa ka bato nga kapangdolan alang sa laing pundok, bisan pa nga kini makita unta sa tanan nga andam nga makakita.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Sama sa paagi nga ang “pito ka mga panahon” nahimong usa ka pagsulay sa sinugdan niadtong 1856, sa dihang ang Philadelphian Adventism mibalhin ngadto sa Laodicean Adventism, ang “pito ka mga panahon” nahimo na usab nga usa ka pagsulay sa katapusan, diha gayud sa dapit diin ang Laodicean Adventism gibalhin ngadto sa Philadelphian Adventism. Ang pagsulay sa sinugdan napakyas niadtong 1863, pinaagi sa pagsalikway sa biblikanhong doktrina sa “pito ka mga panahon.” Kadtong mapakyas sa pagsulay sa katapusan sa 2023, mohimo niana tungod sa ilang pagsalikway sa kasinatian nga gikinahanglan sa tambal nga gipaila sa “pito ka mga panahon” sa Levitico baynte-sais.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Importante nga mailhan nga ang basahon ni Daniel hingpit nga nagapadayon sa “pito ka panahon,” sa dili pa kita magsugod sa paghisgot sa matagnaong mensahe sa unang unom ka mga kapitulo sa basahon ni Daniel, kay ang mga kapitulo upat ug lima mahitungod sa “pito ka panahon,” ug kini nagaila sa sinugdanan ug katapusan sa duha ka mga sungay sa mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag kapitulo trese.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

Sugdan nato ang atong paghisgot niadtong unang unom ka mga kapitulo sa sunod nga artikulo.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining kaulahiang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita sa daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, anaa na karon sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna madait na lamang ug matuman.”

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> “Palandunga ang mga kahimtang sa nasod nga Judio sa dihang gihatag ang mga panagna ni Daniel.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> “Maghatag kita ug labaw pang panahon sa pagtoon sa Biblia. Wala nato masabti ang pulong ingon sa angay natong pagsabot niini. Ang basahon sa Pinadayag nag-abli pinaagi sa usa ka sugo kanato nga sabton ang mga pahimangno nga anaa niini. ‘Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna,’ nagaingon ang Dios, ‘ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat diha niini: kay ang panahon haduol na.’ Sa dihang kita ingon nga usa ka katawhan makasabut sa kahulogan niini nga basahon alang kanato, makita sa atong taliwala ang usa ka dakung pagkapukaw. Wala nato hingpit nga masabti ang mga pagtulon-an nga gitudlo niini, bisan pa sa sugo nga gihatag kanato sa pagsusi ug pagtoon niini.”

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> “Sa nangaging mga panahon ang mga magtutudlo nagpahayag nga ang Daniel ug ang Pinadayag mga tinakpan nga mga basahon, ug ang katawhan mitalikod gikan kanila. Ang tabil kansang daw tinago nga kahulogan maoy nakapugong sa daghan sa pagpataas niini, ang kaugalingong kamot sa Dios maoy mikuha gikan niining mga bahin sa Iyang pulong. Ang mismong ngalan nga ‘Pinadayag’ nagasupak sa pahayag nga kini usa ka tinakpan nga basahon. Ang ‘Pinadayag’ nagpasabot nga adunay butang nga mahalaga nga gipadayag. Ang mga kamatuoran niini nga basahon gipahinungod ngadto niadtong nangabuhi niining katapusang mga adlaw. Nagatindog kita uban ang tabil nga nakuha na sa balaang dapit sa mga sagradong butang. Dili kita magtindog sa gawas. Kinahanglan kita mosulod, dili uban sa walay pagtagad, walay pagtahod nga mga hunahuna, ni uban sa mapugsanon nga mga lakang, kondili uban sa pagtahod ug diosnong kahadlok. Haduol na kita sa panahon nga ang mga tagna sa basahon sa Pinadayag pagatumanon.” Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles