Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatus ug Kwarenta’y Usa

Unveiling the Prophetic Significance of the Papacy’s Return and the Eighth President

Pagpadayag sa Propetikong Kahulogan sa Pagbalik sa Kapapahan ug sa Ikawalong Presidente

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are currently looking very closely at the prophetic characteristics of the history where the papacy returns to the throne of the earth as the eighth head, that is of the seven heads. We are doing so, in order to carefully identify the prophetic characteristics of the history when the eighth president, that is of the seven presidents, fulfills the formation of the image of the papal beast. We have begun our considerations of these truths with Mount Carmel and Herod’s birthday. Both sacred illustrations represent the soon-coming Sunday law in the United States, which is also represented in verse forty-one of Daniel chapter eleven.

Sa pagkakaron kita nagatan-aw pag-ayo sa mga propetikong kinaiya sa kasaysayan diin ang kapapahan mobalik sa trono sa yuta ingon nga ikawalong ulo, nga gikan sa pito ka mga ulo. Ginabuhat nato kini aron maampingong mailhan ang mga propetikong kinaiya sa kasaysayan sa dihang ang ikawalong presidente, nga gikan sa pito ka mga presidente, magatuman sa pagporma sa larawan sa mananap nga papal. Gisugdan na nato ang atong mga pagpamalandong niining mga kamatuoran pinaagi sa Bukid sa Carmel ug sa adlawng natawhan ni Herodes. Kining duha ka sagradong hulagway nagrepresentar sa umaabot na nga balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, nga ginarepresentahan usab diha sa bersikulo kwarenta ug uno sa Daniel kapitulo onse.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya mosulod usab sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasod ang pagapukanon; apan kini makagawas gikan sa iyang kamot, bisan ang Edom, ug ang Moab, ug ang pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41.

The counterfeit king of the north enters the glorious land in the verse. The glorious land in the history of ancient Israel was the land of Judah, and it was represented as a land flowing with milk and honey, and for this reason, among others, it was glorious. It was glorious because Christ chose its capital city Jerusalem, as the place of His temple, and the city where he chose to place His name.

Ang mini nga hari sa amihanan misulod sa mahimayaong yuta diha sa bersikulo. Ang mahimayaong yuta sa kasaysayan sa karaang Israel mao ang yuta sa Juda, ug kini gihulagway nga yuta nga nagaawas sa gatas ug dugos, ug tungod niini, lakip sa ubang mga hinungdan, kini mahimayaon. Kini mahimayaon tungod kay si Cristo mipili sa kapital nga siyudad niini, ang Jerusalem, ingon nga dapit sa Iyang templo, ug ang siyudad diin Iyang gipili nga ibutang ang Iyang ngalan.

> Since the day that I brought forth my people out of the land of Egypt I chose no city among all the tribes of Israel to build an house in, that my name might be there; neither chose I any man to be a ruler over my people Israel: But I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel. 2 Chronicles 6:5, 6.

> Sukad sa adlaw nga gipagula ko ang akong katawohan gikan sa yuta sa Egipto, wala ako magpili ug lungsod taliwala sa tanang banay sa Israel aron tukoran ug usa ka balay, aron ang akong ngalan anha didto; ni nagpili ako ug bisan kinsa nga tawo aron mahimong pangulo sa akong katawohan nga Israel: Apan gipili ko ang Jerusalem, aron ang akong ngalan anha didto; ug gipili ko si David aron mahimong ibabaw sa akong katawohan nga Israel. 2 Cronicas 6:5, 6.

The literal land of Judah was the glorious land for literal ancient Israel, and the United States is the spiritual land of Judah, the glorious land for spiritual modern Israel.

Ang literal nga yuta sa Juda mao ang mahimayaong yuta alang sa literal nga karaang Israel, ug ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang espirituwal nga yuta sa Juda, ang mahimayaong yuta alang sa espirituwal nga modernong Israel.

> “When the land which the Lord provided as an asylum for His people, that they might worship Him according to the dictates of their own consciences, the land over which for long years the shield of Omnipotence has been spread, the land which God has favored by making it the depository of the pure religion of Christ,—when that land shall, through its legislators, abjure the principles of Protestantism, and give countenance to Romish apostasy in tampering with God’s law,—it is then that the final work of the man of sin will be revealed.” Signs of the Times, June 12, 1893.

> “Sa diha nga ang yuta nga gihatag sa Ginoo ingon nga kapasilongan alang sa Iyang katawhan, aron sila makasimba Kaniya sumala sa mga mando sa ilang kaugalingong mga kaisipan, ang yuta nga sa daghang katuigan gitabon sa taming sa Walay Kinutoban nga Kagamhanan, ang yuta nga gipaboran sa Dios pinaagi sa paghimo niini nga tipiganan sa putli nga relihiyon ni Cristo,—sa diha nga kana nga yuta, pinaagi sa iyang mga magbabalaod, mosalikway sa mga prinsipyo sa Protestantehon, ug mohatag og pag-uyon sa Romahanong apostasya pinaagi sa pagpanghilabot sa balaod sa Dios,—niadtong higayona mapadayag ang kataposang buhat sa tawo sa sala.” Signs of the Times, Hunyo 12, 1893.

After the counterfeit king of the north conquered the king of the south (the former Soviet Union), in verse forty, in 1989, it then conquers the glorious land (the United States). In verse forty-one the word “countries” is a supplied word, and is not fully accurate, for at the Sunday law, the “many” who are overthrown are a class of people who knew the distinction between the seventh-day Sabbath and the day of the sun, before the Sunday law arrived.

Human sa peke nga hari sa amihanan midaug batok sa hari sa habagatan (ang kanhing Soviet Union), diha sa bersikulo kwarenta, niadtong 1989, unya gidaug usab niya ang mahimayaong yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika). Sa bersikulo kwarenta ug usa, ang pulong nga “mga nasud” usa ka pulong nga gidugang, ug dili hingpit nga tukma, kay sa panahon sa balaod sa Dominggo, ang “daghan” nga mapukan usa ka hut-ong sa mga tawo nga nakaila sa kalainan tali sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ug sa adlaw sa adlaw, sa wala pa miabot ang balaod sa Dominggo.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “Ang pag-ilis sa Igpapahulay maoy timaan o marka sa awtoridad sa Simbahang Romano. Kadtong, nga nakasabut sa mga giangkon sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagsaulog sa bakak nga Igpapahulay puli sa matuod, sa ingon naghatag sila ug pagtahod nianang gahum nga mao lamang ang nagmando niana. Ang marka sa mananap mao ang papal nga Igpapahulay, nga gidawat sa kalibotan puli sa adlaw nga gitudlo sa Dios.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “Apan ang panahon sa pagdawat sa timaan sa mananap, sumala sa gitino sa tagna, wala pa moabot. Ang panahon sa pagsulay wala pa moabot. Adunay tinuod nga mga Kristohanon sa matag simbahan, apil ang komunyon sa Romano Katoliko. Walay usa nga pagahukman hangtod nga sila makadawat sa kahayag ug makakita sa obligasyon sa ikaupat nga sugo. Apan sa diha nga mogula na ang sugo nga magpatuman sa peke nga Adlaw nga Igpapahulay, ug sa diha nga ang makusog nga singgit sa ikatulong manulonda magpasidaan sa mga tawo batok sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan, ang linya pagadrowingon na sa tin-aw tali sa bakak ug sa matuod. Unya kadtong magpadayon gihapon sa kalapasan modawat sa timaan sa mananap sa ilang mga agtang o sa ilang mga kamot.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “Paspas nga mga lakang nga nagkaduol kita niining panahona. Sa diha nga ang mga Protestante nga mga iglesia maghiusa uban sa sekular nga gahum aron suportahan ang usa ka mini nga relihiyon, tungod sa pagsupak niini ang ilang mga katigulangan miantus sa labing mabangis nga paglutos, nan ang papal nga Adlaw nga Igpapahulay ipatuman pinaagi sa hiniusang awtoridad sa iglesia ug estado. Adunay usa ka nasyonal nga apostasya, nga matapos lamang diha sa nasyonal nga kalaglagan.” Bible Training School, Pebrero 2, 1913.

The class of “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law, are those who will be held accountable to the light of the Sabbath, which is the light that is given for that time, which is a turning point, and a crisis in the history of both the church and the nations. That class is the church of Laodicean Adventism that has reached their conclusion of wandering in the wilderness of rebellion. It is there that they are spewed out of the mouth of the Lord for eternity. Laodicean Adventism are those who were called unto the light of the third angel, either at the first Kadesh in the history of 1844, unto 1863, or at the second Kadesh in the history of 2001, unto the Sunday law.

Ang hut-ong sa “daghan” nga mapukan sa haduol na nga balaod sa Domingo, mao kadtong pagapanubagon ngadto sa kahayag sa Igpapahulay, nga mao ang kahayag nga gihatag alang nianang panahona, nga usa ka puntong pagbalhin ug usa ka krisis sa kasaysayan sa iglesia ug sa mga nasod. Kana nga hut-ong mao ang iglesia sa Laodiceanong Adventismo nga miabut na sa katapusan sa ilang paglatagaw sa kamingawan sa pagsukol. Didto sila igaluwa gikan sa baba sa Ginoo hangtod sa kahangturan. Ang Laodiceanong Adventismo mao kadtong gitawag ngadto sa kahayag sa ikatulong manulonda, bisan sa unang Kadesh sa kasaysayan sa 1844, hangtod sa 1863, o sa ikaduhang Kadesh sa kasaysayan sa 2001, hangtod sa balaod sa Domingo.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> Ug siya miingon kaniya, Higala, giunsa mo ang pagsulod dinhi nga wala kay sapot sa kasal? Ug siya wala makatingog. Unya miingon ang hari sa mga sulugoon, Gapusa siya sa mga kamot ug mga tiil, ug dad-a siya, ug itambog siya ngadto sa kangitngit sa gawas; didto may paghilak ug pagngisi sa mga ngipon. Kay daghan ang gitawag, apan diyutay ang pinili. Mateo 22:12–14.

The voice of the third angel, either in 1844, or 2001, was a call unto the wedding. The “many” that are overthrown at the Sunday law, are the “many” who rejected the wedding garment of Christ’s righteousness, and instead become part of the marriage party of the ten kings unto the whore of Rome. For that marriage, a person can keep their own garments, for all they need to take away their reproach is to be called by the surname of the whore that reigns over the ten kings.

Ang tingog sa ikatulong manulonda, sa 1844 man o sa 2001, usa ka pagtawag ngadto sa kasal. Ang “daghan” nga mapukan sa balaod sa Domingo, mao ang “daghan” nga misalikway sa sapot sa kasal nga mao ang pagkamatarong ni Cristo, ug hinoon nahimong kabahin sa pundok sa kaminyoon sa napulo ka mga hari ngadto sa bigaon sa Roma. Alang niana nga kaminyoon, ang usa ka tawo makahupot sa iyang kaugalingong mga sapot, kay ang ilang gikinahanglan lamang aron kuhaon ang ilang kaulawan mao ang pagtawag kanila sa apelyido sa bigaon nga nagahari ibabaw sa napulo ka mga hari.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. Isaiah 4:1.

> Ug nianang adlawa pito ka babaye ang mogunit sa usa ka lalaki, nga magaingon: Mokaon kami sa among kaugalingong tinapay, ug magsul-ob sa among kaugalingong bisti; apan tugoti lamang kami nga pagatawgon sa imong ngalan, aron kuhaon ang among kaulawan. Isaias 4:1.

They failed the first dietary test, for they chose to eat their own bread, instead of the bread of heaven. They failed the second test where they were to glorify God by manifesting His character, but they chose instead to wear their own garments. They failed the third litmus test, for they manifested the name (character) of the beast, for they chose to reject the name (character) of Christ. The purpose that Nimrod built a city (state), and a tower (church), in the first mention of Babylon, was that he might make himself a name.

Napakyas nila ang nahaunang pagsulay bahin sa pagkaon, kay gipili nila ang pagkaon sa ilang kaugalingong tinapay, ilis sa tinapay sa langit. Napakyas nila ang ikaduhang pagsulay diin kinahanglan nilang himayaon ang Dios pinaagi sa pagpadayag sa Iyang kinaiya, apan gipili hinuon nila ang pagsul-ob sa ilang kaugalingong mga sapot. Napakyas nila ang ikatulong litmus nga pagsulay, kay ilang gipadayag ang ngalan (kinaiya) sa mananap, tungod kay gipili nila ang pagsalikway sa ngalan (kinaiya) ni Cristo. Ang tuyo ni Nimrod sa pagtukod ug usa ka siyudad (estado), ug usa ka tore (iglesia), sa unang paghisgot sa Babilonia, mao nga makahimo siya ug ngalan alang sa iyang kaugalingon.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> Ug sila miingon, Umari kamo, magtukod kita alang kanato ug usa ka siyudad ug usa ka torre, kansang tumoy makaabot ngadto sa langit; ug maghimo kita ug ngalan alang kanato, aron dili kita matibulaag sa ibabaw sa nawong sa tibuok yuta. Genesis 11:4.

Name is a symbol of character, and the prophetic character of the eighth beast, that is of the seven, is the twofold nature of the combination of Church (tower) and State (city). In the crisis of the last days men will separate into two classes.

Ang ngalan maoy usa ka simbolo sa kinaiya, ug ang profetikong kinaiya sa ikawalong mapintas nga mananap, nga iya sa pito, mao ang duruha ka aspeto sa panaghiusa sa Iglesia (tore) ug Estado (siyudad). Sa krisis sa katapusang mga adlaw, ang mga tawo mabahin ngadto sa duha ka hut-ong.

> “There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan’s black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory.” Review and Herald, January 30, 1900.

> “Adunay duha lamang ka mga hut-ong. Ang matag pundok tin-aw nga gimarkahan, mahimo nga pinaagi sa patik sa buhing Dios, o pinaagi sa marka sa mananap o sa iyang larawan. Ang matag anak nga lalaki ug anak nga babaye ni Adan mopili kang Cristo o kang Barabbas ingon nga iyang pangulo. Ug ang tanan nga nagabutang sa ilang kaugalingon sa dapig sa mga dili-matinumanon nagatindog ilalom sa mangitngit nga bandila ni Satanas, ug giakusahan sa pagsalikway ug sa pagtratar kang Cristo sa mapintas nga pagtamay. Giakusahan sila nga tinuyoang nagalansang sa krus sa Ginoo sa kinabuhi ug himaya.” Review and Herald, January 30, 1900.

One class will represent the image of the beast, and the other class will represent the image of Christ. One will be wearing Christ’s wedding garment, and the other class will be wearing “their own apparel.” One class will be eating the heavenly diet, and the other will be eating their “own bread.” The class that eats their own bread, and retains their own apparel, represent the “many” who were called by the voice of the third angel, and they are the “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law. Their attempt to redeem their lost condition when their characters are manifested at the crisis of the Sunday law is the false hope that if they can accept the name of the whore of Rome, that doing so will take away their “reproach.”

Usa ka hut-ong magarepresentar sa larawan sa mananap, ug ang laing hut-ong magarepresentar sa larawan ni Cristo. Ang usa magsul-ob sa bisti sa kasal ni Cristo, ug ang laing hut-ong magsul-ob sa “ilang kaugalingong sapot.” Ang usa ka hut-ong mokaon sa langitnong pagkaon, ug ang usa mokaon sa ilang “kaugalingong tinapay.” Ang hut-ong nga mokaon sa ilang kaugalingong tinapay, ug magpabilin sa ilang kaugalingong sapot, nagarepresentar sa “daghan” nga gitawag pinaagi sa tingog sa ikatulong manolunda, ug sila mao ang “daghan” nga pagapukanon sa haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo. Ang ilang pagsulay sa pagtubos sa ilang nawalang kahimtang sa diha nga ang ilang mga kinaiya ikapadayag na sa krisis sa balaod sa Dominggo mao ang bakak nga paglaum nga kon ilang dawaton ang ngalan sa bigaon sa Roma, ang pagbuhat niana magakuha sa ilang “kaulawan.”

At that time, the few who are chosen are lifted up as the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and there is then another group in verse forty-one who then “escape” the hand of the counterfeit king of the north. The Hebrew word translated as “escape,” in verse forty-one, means to escape as if by slipperiness, and the definition conveys the idea of holding a bar of soap in the water, and due to the slipperiness of the soap, it slips out of your hand. The primary element of the definition of the word, when it is employed in the Hebrew language is that whatever it is that escapes, is something that had, prior to the escape, been under the control of whatever it escapes from.

Nianang panahona, ang pipila nga mga pinili ginabayaw ingon nga bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug aduna dayon laing pundok sa bersikulo kap-atan ug usa nga dayon “makakalagiw” gikan sa kamot sa peke nga hari sa amihanan. Ang Hebreohanon nga pulong nga gihubad nga “makakalagiw,” sa bersikulo kap-atan ug usa, nagkahulogan sa pagkalagiw nga daw pinaagi sa pagkadanghag, ug ang kahulogan nagapahayag sa ideya sa paggunit ug usa ka bar sa sabon diha sa tubig, ug tungod sa pagkadanghag sa sabon, kini makalusot gikan sa imong kamot. Ang pangunang elemento sa kahulogan sa maong pulong, sa dihang kini gamiton sa Hebreohanon nga pinulongan, mao nga bisan unsa kadto nga makakalagiw, usa kini ka butang nga, sa wala pa ang pagkalagiw, nailalom sa pagpugong niadtong butanga nga iyang gikakalagiwan.

In verse forty-one, the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished.

Sa bersikulo kap-atan ug usa, ang tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta natuman.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> “Ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika maoy mag-una sa pag-untat sa ilang mga kamot tabok sa bung-aw aron mokupot sa kamot sa Espiritismo; molatas sila sa kahiladman aron makiglamano sa gahom sa Roma; ug ilalom sa impluwensiya niining tulo-ka-bahin nga panaghiusa, kining nasora mosunod sa mga tunob sa Roma sa pagyatak sa mga katungod sa konsensiya.” The Great Controversy, 588.

When the United States joins hands with the United Nations, and the papacy at the Sunday law, there is a group of people who have previously been in the hand of the papacy, who then “escape” from the counterfeit king of the north’s hand. Those people were previously held in the grasp of the papal power. Those people are represented at Herod’s birthday party by John the Baptist, who was then in the captivity of the Roman dungeons, awaiting death or deliverance. The class of people who escape the captivity of the papacy at the Sunday law, are represented by three tribes, and thus symbolize the threefold makeup of modern Babylon.

Sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika makigdait sa United Nations ug sa kapapahan sa balaod sa Domingo, adunay usa ka pundok sa mga tawo nga kaniadto anaa sa kamot sa kapapahan, nga unya “makagawas” gikan sa kamot sa peke nga hari sa amihan. Kining mga tawhana kaniadto gigunitan sa paggakos sa gahom sa papa. Kining mga tawhana girepresentahan sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes pinaagi kang Juan Bautista, nga niadtong panahona atua sa pagkabinihag sa mga bilanggoan sa Roma, nagpaabot sa kamatayon o kaluwasan. Ang hut-ong sa mga tawo nga makagawas gikan sa pagkabinihag sa kapapahan sa panahon sa balaod sa Domingo, girepresentahan sa tulo ka mga banay, ug sa ingon nagsimbolo sa tulo-ka-bahin nga pagkamuporma sa modernong Babilonia.

At that very time, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls those people to flee out of Babylon, that they not partake of her judgments that are then to begin. That second voice, is the voice of Christ, but it represents the voice of the one hundred and forty-four thousand who are then proclaiming the third angels’ message with a loud voice. When those who escape the hand (a symbol of submission), they escape the hand of the counterfeit king of the north, and they then find the hand of the true king of the north.

Niadtong gayud nga panahona, ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo diyesiyocho nagtawag niadtong mga tawhana sa paggula gikan sa Babilonia, aron dili sila makaambit sa iyang mga paghukom nga mao na unta ang pagsugod. Kadtong ikaduhang tingog mao ang tingog ni Cristo, apan kini nagarepresentar sa tingog sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga niadtong panahona nagamantala sa mensahe sa ikatulong manolunda uban sa makusog nga tingog. Sa dihang kadtong mga makagawas gikan sa kamot (usa ka simbolo sa pagpasakop), makagawas sila gikan sa kamot sa mini nga hari sa amihanan, ug unya ilang makita ang kamot sa tinuod nga hari sa amihanan.

At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, and as the masculine false deity they represent the State, and the prophets of Ashtaroth represent the Church. Elijah slew the prophets of Baal, thus identifying the end of the sixth kingdom, though the religion of apostate Protestantism as represented by Salome, was still represented. Salome, Apostate Protestantism, as Salome, seduces Herod, and the ten kings agree to enter into a Church and State alliance with the eighth head, that was of the seven heads. Salome is the one who the incestuous Herod lusts after in his heart.

Didto sa Bukid sa Carmel gipamatay ang mga propeta ni Baal, ug ingon nga maong lalaking mini nga diyos ilang girepresentahan ang Estado, ug ang mga propeta ni Ashtaroth nagarepresentar sa Iglesia. Gipatay ni Elias ang mga propeta ni Baal, sa ingon nagaila sa katapusan sa ikaunom nga gingharian, bisan pa ang relihiyon sa apostatang Protestantismo, ingon sa girepresentahan ni Salome, anaa pa gihapon nga girepresentahan. Si Salome, ang Apostatang Protestantismo, ingon nga si Salome, naghaylo kang Herodes, ug ang napulo ka mga hari nagkauyon sa pagsulod ngadto sa usa ka alyansa sa Iglesia ug Estado uban sa ikawalong ulo, nga gikan sa pito ka mga ulo. Si Salome mao ang usa nga gikaibgan ni Herodes nga nahugaw sa pagpakighilawas sa kadugo diha sa iyang kasingkasing.

> But I say unto you, That whosoever looketh on a woman to lust after her hath committed adultery with her already in his heart. Matthew 5:28.

> Apan ako nagaingon kaninyo, nga bisan kinsa nga motan-aw sa usa ka babaye aron pangibogan siya nakapanapaw na uban kaniya diha sa iyang kasingkasing. Mateo 5:28.

Herod’s incestuous lust in his heart, joined their flesh together in his heart, and he therefore became one with Salome.

Ang mahilawason nga kaibog ni Herodes diha sa iyang kasingkasing maoy naghiusa sa ilang unod sulod sa iyang kasingkasing, ug busa nahimo siyang usa uban kang Salome.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> Busa niini ang lalaki mobiya sa iyang amahan ug sa iyang inahan, ug motapot sa iyang asawa; ug sila mahimong usa ka unod. Genesis 2:24.

At Herod’s birthday party, Herod and Salome became united, and Herod, who was typified by Ahab, is the head of the ten kings of the northern kingdom. At the soon coming Sunday law, the sixth kingdom of the earth beast ends when the horns that had become one horn representing the combination of the horns of Church and State (the image of the beast), is slain by Elijah. Salome then seduces Herod, becomes one with him, and convinces him to give half his kingdom (the world-wide State) to her mother (the world-wide Church). Salome has then taken control of Ahab and his ten tribes, for the ten kings all agree with each other.

Sa kasaulogan ni Herodes, si Herodes ug si Salome nahiusa, ug si Herodes, nga gitipo pinaagi kang Ahab, mao ang ulo sa napulo ka mga hari sa amihanang gingharian. Sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ang ikaunom nga gingharian sa mapintas nga mananap sa yuta matapos sa dihang ang mga sungay nga nahimong usa ka sungay nga nagrepresentar sa kombinasyon sa mga sungay sa Iglesya ug Estado (ang larawan sa mapintas nga mananap), pagapatyon ni Elias. Dayon gilimbongan ni Salome si Herodes, nahimong usa uban kaniya, ug gipahimakas siya sa paghatag sa katunga sa iyang gingharian (ang tibuok-kalibutang Estado) ngadto sa iyang inahan (ang tibuok-kalibutang Iglesya). Si Salome nanag-iya na dayon sa pagpugong kang Ahab ug sa iyang napulo ka mga banay, kay ang napulo ka mga hari tanan nagkahiuyon sa usag usa.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:12, 13.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian; apan modawat sila ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mananap. Kini sila may usa ka hunahuna, ug ilang igahatag ang ilang kagahum ug kusog ngadto sa mananap. Pinadayag 17:12, 13.

The beast they give their power and strength unto is the beast that the whore rides upon. The beast represents the character of the image, which is the combination of Church and State, with the woman (Church) in control of the relationship, for it is a Latin marriage, where the surname is the name of the wife, and where the woman rules over the man, in rebellion against the true marriage relationship.

Ang mananap nga ilang gihatagan sa ilang gahum ug kusog mao ang mananap nga gisakyan sa bigaon nga babaye. Ang mananap nagrepresentar sa kinaiya sa hulagway, nga mao ang panaghiusa sa Iglesia ug Estado, uban sa babaye (Iglesia) nga maoy nagakontrolar sa maong relasyon, kay kini usa ka Latinong kaminyoon, diin ang apelyido mao ang ngalan sa asawa, ug diin ang babaye maoy nagahari ibabaw sa lalaki, diha sa pagsukol batok sa tinuod nga relasyon sa kaminyoon.

> Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. Genesis 3:16.

> Ug sa babaye siya miingon, Pagadaghanon ko gayod ang imong kasakit ug ang imong pagpanamkon; sa kasakit magaanak ka ug mga anak; ug ang imong tinguha maanha sa imong bana, ug siya magahari ibabaw kanimo. Genesis 3:16.

The ten kings are of one mind, and one heart.

Ang napulo ka mga hari usa ra ang hunahuna ug usa ra ang kasingkasing.

> “Revelation 17:13–14 quoted. ‘These have one mind.’ There will be a universal bond of union, one great harmony, a confederacy of Satan’s forces. ‘And shall give their power and strength unto the beast.’ Thus is manifested the same arbitrary, oppressive power against religious liberty, freedom to worship God according to the dictates of conscience, as was manifested by the papacy, when in the past it persecuted those who dared to refuse to conform with the religious rites and ceremonies of Romanism.

> “Pinadayag 17:13–14 gikutlo. ‘Kining mgaa adunay usa ka hunahuna.’ Magakahimo ang usa ka unibersal nga bugkos sa panaghiusa, usa ka dakung panagkauyon, usa ka kompederasyon sa mga pwersa ni Satanas. ‘Ug igahatag nila ang ilang gahum ug kusog ngadto sa mapintas nga mananap.’ Sa ingon gipadayag ang mao rang arbitraryo, madaugdaugong gahum batok sa kagawasan sa relihiyon, kagawasan sa pagsimba sa Dios sumala sa mga sugo sa konsensiya, ingon sa gipadayag sa kapapahan sa milabay, sa dihang gilutos niini kadtong nangahas sa pagdumili sa pagpahiuyon sa mga rito ug mga seremonya sa Romanismo.

> “In the warfare to be waged in the last days there will be united, in opposition to God’s people, all the corrupt powers that have apostatized from allegiance to the law of Jehovah. In this warfare the Sabbath of the fourth commandment will be the great point at issue; for in the Sabbath commandment the great Law-giver identifies Himself as the Creator of the heavens and the earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

> “Sa pakiggubat nga pagapagahion sa kaulahiang mga adlaw, mahiusa, sa pagsupak batok sa katawhan sa Dios, ang tanang dunot nga mga gahum nga mitalikod sa pagkamatinumanon ngadto sa balaod ni Jehova. Niining pakiggubat, ang Igpapahulay sa ikaupat nga sugo mao ang dakong punto nga pagailisgutan; kay sa sugo mahitungod sa Igpapahulay, ang dakong Maghahatag sa Balaod nagpaila sa Iyang Kaugalingon ingon nga Magbubuhat sa mga langit ug sa yuta.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

The ten kings, whose leader is Ahab, or Herod, have been seduced by Salome, the daughter of Herodias. The United Nations, who at the Sunday law is seduced by Salome, the false religion of apostate Protestantism, and who was formerly the sixth kingdom of Bible prophecy, takes control of the kingdom of ten kings, who all agree to give half their kingdom unto the religion of Catholicism. They make this unanimous decision, for all the kings were seduced by Salome’s seductive dance. They agree to place their united strength into the work of killing those represented by John the Baptist.

Ang napulo ka mga hari, kansang pangulo mao si Acab, o si Herodes, nalimbongan ni Salome, ang anak nga babaye ni Herodias. Ang Nagkahiusang mga Nasod, nga sa balaod sa Domingo nalimbongan ni Salome, ang mini nga relihiyon sa apostatang Protestantismo, ug nga kaniadto mao ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, mokuha sa pagkontrolar sa gingharian sa napulo ka mga hari, nga silang tanan nagkauyon sa paghatag sa katunga sa ilang gingharian ngadto sa relihiyon sa Katolisismo. Gihimo nila kining hiniusang desisyon, kay ang tanang mga hari nalimbongan sa madanihong sayaw ni Salome. Nagkauyon sila sa pagbutang sa ilang nagkahiusang kusog ngadto sa buluhaton sa pagpatay niadtong girepresentahan ni Juan Bautista.

The beast (the United Nations) is governed by a premier king (the daughter of Jezebel). Jezebel had directed her daughter to initiate the adulterous and incestuous relationship with Herod and the other kings, for she is the mother of harlots. She is the pimp of her own daughter. Herod, Ahab and the United Nations were seduced by the false prophet, who is the United States. The United States, ceases to be the sixth kingdom when the prophets of Baal were slain, and the prophets of Ashtaroth (Salome) immediately become the governing power of the seventh kingdom, as it duplicates in the world, what it just accomplished in the United States.

Ang mapintas nga mananap (ang United Nations) gidumalahan sa usa ka labawng hari (ang anak nga babaye ni Jezebel). Gidumala ni Jezebel ang iyang anak nga babaye sa pagsugod sa mapanapaw ug insestuoso nga relasyon uban kang Herodes ug sa ubang mga hari, kay siya mao ang inahan sa mga bigaon. Siya mao ang bugaw sa iyang kaugalingong anak nga babaye. Si Herodes, si Ahab ug ang United Nations nalimbongan sa mini nga manalagna, nga mao ang United States. Ang United States mohunong sa pagkahimong ikaunom nga gingharian sa dihang gipamatay ang mga manalagna ni Baal, ug ang mga manalagna ni Ashtaroth (Salome) dihadiha mahimong nagdumalang gahum sa ikapitong gingharian, samtang kini nagdoble sa kalibotan sa nahimo niini bag-o lang sa United States.

The beast is the kings who are in a relationship with the whore’s daughter, and the whore is the woman that rules over the beast. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Just as Revelation chapter seventeen’s illustration of eight kingdoms unsealed the eight kingdoms of Daniel chapter two, the beast and the woman that rides upon the beast unseals another prophetic truth, that is based upon the first representing the last.

Ang mapintas nga mananap mao ang mga hari nga anaa sa usa ka pakig-uban sa anak nga babaye sa bigaon, ug ang bigaon mao ang babaye nga nagmando ibabaw sa mapintas nga mananap. Gihulagway ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Maingon nga ang hulagway sa walo ka gingharian diha sa Pinadayag kapitulo disi-siyete nagbukas sa walo ka gingharian sa Daniel kapitulo dos, mao usab nga ang mapintas nga mananap ug ang babaye nga nagsakay ibabaw sa mapintas nga mananap nagbukas sa laing kamatuoran nga matagnaon, nga nakabase sa prinsipyo nga ang nahauna nagrepresentar sa naulahi.

Revelation chapter seventeen is the last reference to the kingdoms of Bible prophecy, and therefore demands that Daniel chapter two, which is the first reference to the kingdoms of Bible prophecy, of prophetic necessity must also represent eight kingdoms, of which the eighth kingdom was of the seven. So too, the judgment of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, must be represented in the first judgment of the whore in 1798.

Ang kapitulo disisiyete sa Pinadayag mao ang kataposang paghisgot sa mga gingharian sa propesiya sa Biblia, ug busa nagkinahanglan nga ang kapitulo dos sa Daniel, nga mao ang unang paghisgot sa mga gingharian sa propesiya sa Biblia, tungod sa kinahanglanong propetiko kinahanglan usab maghulagway ug walo ka mga gingharian, diin ang ikawalong gingharian gikan sa pito. Maingon man usab, ang paghukom sa babaye ug sa mapintas nga mananap nga iyang gikasakyan sa kapitulo disisiyete, kinahanglan igarepresentar sa unang paghukom sa bigaon kaniadtong 1798.

The angel informed John at the opening of chapter seventeen, that he was going to show the judgment of the great whore and of the beast she rides upon. The first time the whore was judged has been correctly understood as 1798 when the papacy received its deadly wound, and the time of the end arrived. Yet when a “time of the end” is represented in prophetic history there are always two waymarks symbolized by people. The birth of Aaron and his brother Moses was the time of the end in that history. Those two waymarks typified the birth of John the Baptist, and sixth months later his cousin Jesus, thus marking the time of the end for that history. At the end of the seventy-year captivity, which typifies the time of the end in 1798, Darius and his nephew Cyrus are the two waymarks of the time of the end. Together, they typify Reagan and Bush the first, in the time of the end of 1989.

Gipahibalo sa anghel kang Juan sa pag-abli sa kapitulo disi-siyete, nga iyang ipakita ang paghukom sa dakong bigaon ug sa mananap nga iyang gisakyan. Ang unang higayon nga gihukman ang bigaon nasabtan sa husto ingon nga 1798 sa dihang nadawat sa pagka-papa ang iyang makamatay nga samad, ug miabut ang panahon sa katapusan. Apan sa dihang ang usa ka “panahon sa katapusan” girepresentar sa matagnaong kasaysayan, aduna sa kanunay duhá ka mga timaan nga gisimbolohan pinaagi sa mga tawo. Ang pagkahimugso ni Aaron ug sa iyang igsoon nga si Moises mao ang panahon sa katapusan nianang maong kasaysayan. Kining duhá ka mga timaan naghulagway sa pagkahimugso ni Juan Bautista, ug unom ka bulan sa ulahi sa iyang ig-agaw nga si Jesus, sa ingon nagtimaan sa panahon sa katapusan alang nianang maong kasaysayan. Sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, nga naghulagway sa panahon sa katapusan sa 1798, si Dario ug ang iyang pag-umangkon nga si Ciro mao ang duhá ka mga timaan sa panahon sa katapusan. Magkauban, sila naghulagway kang Reagan ug sa unang Bush, sa panahon sa katapusan sa 1989.

1798, which was the time of the end when the book of Daniel was unsealed in Millerite history, identified the prophetic death of the political element of the beast of Catholicism. Napoleon’s general Berthier walked right into the Vatican, arrested the pope and ended the political authority of the beast of Catholicism. A year later, in 1799, the woman who had ridden that beast through the centuries, represented by the pope, died in captivity. The judgment of the whore, includes the judgment upon the beast she employed to govern the nations. Revelation chapter seventeen identifies both the judgment of the beast, and also the whore who rules over and rides upon the beast.

Ang 1798, nga mao ang panahon sa katapusan sa dihang ang basahon ni Daniel gibuksan sa kasaysayan sa mga Millerite, nagtimaan sa profetikanhong kamatayon sa politikanhong bahin sa mananap sa Katolisismo. Si Heneral Berthier ni Napoleon misulod gayud ngadto sa Vatican, midakop sa papa, ug mipahunong sa politikanhong awtoridad sa mananap sa Katolisismo. Usa ka tuig ang milabay, sa 1799, ang babaye nga mikabayo nianang mananapa sulod sa mga siglo, nga girepresentahan sa papa, namatay diha sa pagkabinihag. Ang paghukom sa bigaon naglakip sa paghukom ibabaw sa mananap nga iyang gigamit sa paggahum sa mga nasud. Ang Pinadayag kapitulo disi-siyete nagaila sa paghukom sa mananap, ug usab sa bigaon nga nagmando ibabaw ug nagakabayo sa mananap.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> “Ang kalibotan napuno sa unos ug gubat ug panagbingkil. Apan ilalom sa usa ka ulo—ang gahum sa kapadohan—ang mga tawo mahiusa sa pagsupak sa Dios diha sa persona sa Iyang mga saksi.” Testimonies, tomo 7, 182.

The eighth head, that is of the seven, is the papal power that reigns over the beast that is made up of ten kings who are governed by the daughter of the whore who rides upon the beast. The elements of the eighth kingdom, that is of the seven must be seen in the eighth and last president, who is of the seven presidents, when the image of the beast is formed within the United States. The combination of the apostate horns of Republicanism and Protestantism must have a “head” that rules over the image of the beast, and that ruler will be a dictator extraordinaire.

Ang ikawalong ulo, nga usa sa pito, mao ang gahum sa pagkapapa nga nagahari ibabaw sa mapintas nga mananap nga gilangkuban sa napulo ka mga hari nga ginadumalahan sa anak nga babaye sa bigaon nga nagasakay ibabaw sa mapintas nga mananap. Ang mga elemento sa ikawalong gingharian, nga usa sa pito, kinahanglan makita diha sa ikawalo ug ulahing presidente, nga usa sa pito ka mga presidente, sa dihang maporma ang larawan sa mapintas nga mananap sulod sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang paghiusa sa mga apostatang sungay sa Republikano ug Protestante kinahanglan adunay “ulo” nga magahari ibabaw sa larawan sa mapintas nga mananap, ug kana nga magmamando mahimong usa ka talagsaong diktador.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> Usa ka Awit o Salmo ni Asaf. Ayaw pagpakahilom, O Dios; ayaw pagpugong sa imong pakigpulong, ug ayaw pagpakahilum, O Dios. Kay, tan-awa, ang imong mga kaaway nagahimo ug kasamok; ug ang mga nagadumot kanimo nagpataas sa ilang ulo. Sila naglalang ug malimbongong tambag batok sa imong katawohan, ug nagtinambagay batok sa imong mga tinagoan. Sila nagaingon, Umari kamo, ug atong laglagon sila aron dili na sila mahimong usa ka nasod; aron ang ngalan sa Israel dili na gayud mahisgotan pa. Kay sila nagtinambagay sa tingub nga may usa ka panaghiusa: sila nakigsaad batok kanimo: Ang mga balong-balong sa Edom, ug ang mga Ismaelihanon; sa Moab, ug ang mga Hagarenhanon; ang Gebal, ug ang Ammon, ug ang Amalek; ang mga Filistehanon uban sa mga pumoluyo sa Tiro; ang Assur usab nahiipon kanila: sila mitabang sa mga anak ni Lot. Selah. Mga Salmo 83:1–8.

Back to Articles