Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

Ang Basahon ni Joel ug Ang Laodicean nga Iglesia sa Ikapitong-adlaw nga Adventista - Numero Ocho

Number Eight

Numero Ocho

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Kinsa man ang iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa doktrina? kadtong mga gilutas na sa gatas, ug gipabulag na gikan sa mga dughan.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Kay ang sugo kinahanglan igatukod ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; laray ibabaw sa laray, laray ibabaw sa laray; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa ngabil nga nag-ungo ug sa laing dila siya mosulti niining katawhan. Kaniya nga iyang giingnan, Kini mao ang kapahulayan diin inyong mapapahulay ang gikapuyan; ug kini mao ang pagpabag-o: apan sila dili maminaw.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan patalikod, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Busa pamatia ang pulong sa Ginoo, kamong mga mapasipalahon nga tawo, nga nagmando niining katawhan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay miingon kamo, Naghimo kami ug tugon uban sa kamatayon, ug uban sa impiyerno kami nagkauyon; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, kini dili moabut kanamo: kay gihimo namo ang mga bakak nga among dangpanan, ug ilalom sa kabakakan kami nanagtago sa among kaugalingon: Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios, Ania karon, ako nagabutang sa Zion alang sa patukoranan ug usa ka bato, usa ka sinulayan nga bato, usa ka bililhon nga bato sa pamag-ang, usa ka malig-on nga patukoranan: siya nga motoo dili magdali. Ang hukom usab akong igabutang sumala sa pisi nga panukod, ug ang pagkamatarung sumala sa hulog nga timbangan: ug ang ulan-nga-yelo magasilhig sa dangpanan sa mga bakak, ug ang mga tubig magalapaw sa tagoanan. Ug ang inyong tugon uban sa kamatayon pagawagtangon, ug ang inyong kasabotan uban sa impiyerno dili magapadayon; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, nan pagatumbanon kamo niini. Isaias 28:9–18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

Ang mga mapakaulawong tawo nga nagmando sa Jerusalem mao ang mga pangulo sa iglesia sa Laodicean nga Seventh-day Adventist, nga pipila ka mga bersikulo kaniadto, giila ni Isaias ingon nga ang “mga hubog sa Ephraim” ug “ang purongpurong sa pagkamapahitas-on.” Sa Pentecostes si Pedro mitubag niadtong mga nagaingon nga ang mensahe ginamantala sa mga tawong hubog. Ang yugto sa ulahing ulan may kalabotan sa tinuod ug bakak nga mensahe sa ulahing ulan. Ang usa ka mensahe gikan sa Ginoo sa kanunay nagapamugna ug duha ka matang sa mga magsisimba, ug ang duha ka matang kapwa nagainom ug bino. Ang gibalaan nga mensahe, o gibalaan nga bino, mao kadtong giputol gikan sa baba sa mga dili matinumanon diha sa Joel.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> Pagmata kamo, kamong mga palahubog, ug maghilak; ug managhagulhol, kamong tanan nga mga moinom ug bino, tungod sa bag-ong bino; kay kini giputol gikan sa inyong baba. Joel 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

Sa Joel kapitulo uno, ang daotang mga mag-uuma sa parasan, nga nagarepresentar sa iglesya sa Laodicean nga Seventh-day Adventist, ginahukman ug ginasilotan may kalabotan sa “bag-ong bino” nga “naputol” gikan sa ilang mga baba. Giputol o gihuptan sa Dios ang pag-ula sa Espiritu sa Dios diha sa ulahing ulan, ingon nga girepresentahan sa “mga halad nga kalan-on ug ilimnon,” gikan sa daotang hubog nga mga mag-uuma.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> Ang halad-nga-kalan-on ug ang halad-nga-ilimnon giputol gikan sa balay sa Ginoo; ang mga sacerdote, ang mga ministro sa Ginoo, nagminatay. Ang kapatagan nangagun-ob, ang yuta nagasubo; kay ang trigo nadaut: ang bag-ong bino nauga na, ang lana nangaluya. Kaulaw kamo, O mga mag-uuma; panaghilak kamo, O mga mag-aalaga sa parrasan, tungod sa trigo ug tungod sa cebada; kay ang ani sa kapatagan nangahanaw. Ang kaparrasan nauga na, ug ang kahoyng igos nangaluya; ang kahoyng granada, ang palma usab, ug ang kahoyng mansanas, bisan ang tanang mga kahoy sa kapatagan, nangalaya: tungod kay ang kalipay nangalaya na gikan sa mga anak sa mga tawo. Baksi ang inyong kaugalingon, ug pagminatay, kamong mga sacerdote: panaghilak, kamong mga ministro sa halaran: umari kamo, higda sa tibuok gabii nga may sako, kamong mga ministro sa akong Dios: kay ang halad-nga-kalan-on ug ang halad-nga-ilimnon gikawad-an gikan sa balay sa inyong Dios. Balaana ninyo ang usa ka pagpuasa, pagtawag ug usa ka balaang katiguman, tiguma ang mga anciano ug ang tanang pumoluyo sa yuta ngadto sa balay sa Ginoo nga inyong Dios, ug tumawag ngadto sa Ginoo, Alaut ang adlaw! kay ang adlaw sa Ginoo haduol na, ug ingon sa usa ka pagkalaglag gikan sa Makagagahum moabot kini. Dili ba ang kalan-on giputol sa atong atubangan, oo, ang kalipay ug kasadya gikan sa balay sa atong Dios? Joel 1:9–16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

Sa dihang ang “mga palahubog sa Ephraim” ni Isaias “mangmata” diha sa Joel, ang kahimtang nga ilang pagamataan mao ang mensahe sa ulahing ulan—girepresentar ingon nga “bag-ong bino.” Kini gihikaw gikan sa pinili nga katawhan sa tugon sa Dios. Ang “trigo” sa maong pahayag usa ka kinatibuk-ang pulong alang sa lugas, ug ang Pulong sa Dios mao ang Tinapay sa Langit, ug diha sa maong pahayag, kini “nawagtang.”

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

Ang “bag-ong bino” mao ang mensahe sa presente nga kamatuoran nga miabot sa 9/11. Ang “bag-ong bino nauga” ug “naputol,” kay ang “bag-ong bino” mailhan lamang niadtong mobalik sa “daan” nga mga alagianan ni Jeremias, tungod kay ang usa ka “bag-o” nga mensahe kanunayng nagkauyon sa “daan” nga mensahe. Ang pulong nga gihubad nga “nauga” nagpasabot ug “maulaw” sa Hebreohanon.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

Kadtong mga “mauwaw” maoy usa sa mga nag-unang hilisgutan ni Joel ug sa mga manalagna. Ang mga palahubog sa Ephraim naulawan tungod sa ilang mini nga mensahe sa ulahing ulan, nga sagad gitawag nga mensahe sa “kalinaw ug kaluwasan.” Ang tulo ka mga simbolo sa trigo, bag-ong vino, ug lana nagrepresentar sa mensahe sa ulahing ulan. Ang ulahing ulan girepresentar usab ingon nga pagbubo sa Balaang Espiritu.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

Ang buluhaton sa Espiritu Santo mao ang pagpasidaan mahitungod sa sala, pagkamatarong, ug paghukom, ug gayod niana nga kahapsay. Ang Pulong sa Dios nagapaila sa sala, ug gilarawan pinaagi sa “trigo.” Ang pagbaton sa “bag-ong bino” nagaila niadtong anaa sa pagpanag-iya sa Espiritu Santo, nga gilarawan pinaagi sa “ulan” ug usab pinaagi sa “bino,” kay ang “ulan” ug ang “bino” sa kasayon mapadayag nga usa ka mensahe o doktrina.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> Apan sultihan ko kamo sang matuod; maayo gid para sa inyo nga ako maglakat: kay kon indi ako maglakat, ang Manlalig-on indi magkari sa inyo; apan kon ako magpanaw, ipadala ko siya sa inyo. Kag sa pag-abot niya, pakitaon niya sa kalibutan ang sala, ang pagkamatarong, kag ang paghukom: Mahitungod sa sala, kay wala sila nagatoo sa akon; Mahitungod sa pagkamatarong, kay ako mokadto sa akon Amahan, kag indi na ninyo ako makita; Mahitungod sa paghukom, kay ang principe sini nga kalibutan nahukman na. Damu pa ako sang mga butang nga isugid sa inyo, apan indi pa ninyo ini masarangan subong. Apan sa pag-abot niya, ang Espiritu sang kamatuoran, pagamandoan niya kamo padulong sa bug-os nga kamatuoran: kay indi siya maghambal halin sa iya kaugalingon; kondi ang bisan ano nga iya mabatian, amo ina ang iya igahambal: kag ipakita niya sa inyo ang mga butang nga magaabot. Juan 16:7–13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

Ang “trigo” ni Joel mao ang Pulong sa Dios, nga nagapahinungdan sa pagkahinukman sa “sala.” Ang “pagkamatarong” ginapadayag niadtong nagdugtong sa ilang pagkatawo sa pagka-Dios pinaagi sa mensahe sa kamatuoran alang niining panahona nga gihulagway ingon nga “bag-o” (kamatuoran alang sa karong panahona nga) “vino” (mensahe). Ang “lana” mao ang simbolo sa “paghukom,” kay ang “paghukom” nagasalig kon aduna bay “lana” ang mga ginahukman. Ang trigo, bag-ong vino, ug lana ni Joel mao ang pagkahinukman sa sala, pagkamatarong, ug paghukom. Ang tanang mga bahin sa buluhaton sa Balaang Espiritu kalabot sa pagbubo sa ulahing ulan naglangkob sa mga kamatuoran nga mosulay sa Laodicean Adventism sugod sa 9/11 sa dihang si Joel nagsugo kanila, “Pagmata!”

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

Ang tulo ka mga simbolo sa mensahe sa ulahing ulan managsama sa tulo ka mga mensahe sa mga manulonda sa Pinadayag katorse, ug ang “mga mag-uuma” kinahanglan nga “maulawan” ug ang “mga magbalantay sa kaparrasan” kinahanglan nga “manghilak sa makusog.” Sa Joel ang katawohan sa Dios dili gayud angay nga maulawan.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> Ug inyong mahibaloan nga ako anaa sa taliwala sa Israel, ug nga ako mao si Jehova nga inyong Dios, ug walay lain; ug ang akong katawohan dili na gayud maulawan. Joel 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

Ang mga mag-uuma ug mga tig-atiman sa parasan naulawan ug nanaghilak sa pagpaulong, tungod kay ang mini nga mensahe sa ulahing ulan nga ilang gipresentar walay gahum sa pagpatungha ug kinabuhi diha sa parasan nga gitugyan kanila aron atimanon. Ang Adventismo nasayod gikan sa ilang propetisa nga sila gitawag sa pagtuman sa kasinatian sa ulahing ulan, apan ang mga bunga sa kapatagan nangalaya. Naulawan sila ug nanghilak ilabina “alang sa trigo ug alang sa cebada.” Ang halad nga unang bunga sa “cebada” sa adlaw sa pagkabanhaw ni Cristo maoy nagsugod sa panahon sa Pentecostes nga natapos sa Pentecostes uban sa halad nga unang bunga sa “trigo” sa Pentecostes. Ang mga palahubog sa Ephraim naulawan tungod kay atua sila sa sayop nga bahin sa panahon sa Pentecostes, nga gisubli gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, sa dihang ang ulahing ulan nagaulan.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “Daghan ang sa dakong bahin napakyas sa pagdawat sa unang ulan. Wala nila maangkon ang tanang kaayohan nga sa ingon niini gihatag sa Dios alang kanila. Nagdahom sila nga ang kakulangon mapulihan pinaagi sa ulahing ulan. Sa dihang igahatag na ang labing adunahan nga kadagaya sa grasya, tuyo nila nga ablihan ang ilang mga kasingkasing aron sa pagdawat niini. Naghimo sila ug makalilisang nga sayop. Ang buluhaton nga gisugdan sa Dios sa tawhanong kasingkasing pinaagi sa paghatag sa Iyang kahayag ug kahibalo kinahanglan magapadayon sa walay hunong. Ang matag usa ka tawo kinahanglan makaila sa iyang kaugalingong panginahanglan. Ang kasingkasing kinahanglan haw-asan sa tanang kahugawan ug hinloan alang sa pagpuyo sa Espiritu. Pinaagi sa pagsugid ug pagbiya sa sala, pinaagi sa mainiton nga pag-ampo ug pagtugyan sa ilang kaugalingon ngadto sa Dios, ang unang mga tinun-an nangandam alang sa pagbubo sa Balaang Espiritu sa Adlaw sa Pentecostes. Ang mao gihapong buluhaton, apan sa labi pang dako nga sukod, kinahanglan pagabuhaton karon. Unya ang tawhanong galamiton kinahanglan lamang mangayo sa panalangin, ug maghulat sa Ginoo sa paghingpit sa buluhaton mahitungod kaniya. Ang Dios mao ang nagsugod sa buluhaton, ug Iya kining tapuson, nga magahimo sa tawo nga hingpit diha kang Jesu-Cristo. Apan kinahanglan walay pagpasagad sa grasya nga gihulagway pinaagi sa unang ulan. Kadtong lamang nga nagakinabuhi subay sa kahayag nga ilang nabatonan makadawat ug labi pang dakong kahayag. Gawas kon kita matag adlaw nagauswag sa pagpakita sa aktibong Kristohanong mga hiyas, dili nato maila ang mga pagpadayag sa Balaang Espiritu diha sa ulahing ulan. Mahimo kining nagaulan sa mga kasingkasing sa atong palibot, apan dili nato kini maila ni madawat.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

Diha sa konteksto sa linya nga gitawag ni Sister White nga “Pentecostal season,” ang “kanhi nga ulan” mao si Cristo nga mihuyop ngadto sa mga tinun-an human Siya mikunsad gikan sa Iyang langitnong panagtigom human Siya nabanhaw. Ang “ulahing ulan” niining kontekstoha mao ang Pentecostes. Diha sa alpha sa Pentecostal season, pipila ka tulo ang gihuyop ngadto sa mga tinun-an, ug diha sa omega, ang mga tinun-an nga nahuyopan na nagsulti uban ang mga dila nga kalayo ngadto sa tibuok kalibotan. Usa ka pagpakita sa Espiritu Santo sa sinugdanan ug sa katapusan. Ang pagka-Dios nga naghatod sa Espiritu Santo ngadto sa katawhan pinaagi sa usa ka mensahe sa sinugdanan, ug ang pagka-Dios ug pagkatawo nga nagkahiusa, ingon sa girepresentahan sa mga dila (pagkatawo) ug kalayo (Pagka-Dios), ug naghatod sa Espiritu Santo ngadto sa katawhan pinaagi sa usa ka mensahe sa katapusan. Ang halad nga unang bunga sa sebada sa sinugdanan nagkatakdo sa pagkabanhaw ni Cristo, ug ang duha ka tinapay nga trigo diha sa halad nga unang bunga sa Pentecostes nagkatakdo sa Pentecostes.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

Kadtong duha ka tinapay mao lamang ang halad nga naglakip ug levadura, usa ka simbolo sa sala. Ang mga tinapay giluto, sa ingon nagrepresentar sa pagwagtang sa sala, apan nagpatunhay sa kamatuoran nga ang duha ka iwayway nga tinapay nga nagrepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo maoy mga lalaki ug mga babaye nga mga makasasala nga hinloi na gikan niadtong mga sala pinaagi sa Mensahero sa Pakigsaad diha sa Malakias kapitulo tres. Busa, ang alpha sa panahon sa Pentecostes nagrepresentar sa Tinapay sa Langit nga nagtudlo sa Iyang mga tinun-an ug ang omega nianang maong panahona adunay mao rang mga tinun-an nga gisimbolo ingon nga duha ka tinapay nga giyabyab ngadto sa langit. Busa, ang simbolo sa pagka-Dios ug pagka-tawo sa mga dila nga kalayo ug ang pagpataas sa iwayway nga halad nga naghulagway sa mga tinun-an nga nagdala sa mensahe ngadto sa kalibutan nagkahiusa sa pag-ila nga ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo pagabayawon ingon nga usa ka halad nga hingpit nga nagrepresentar kang Jesu-Cristo, ug si Jesu-Cristo nagrepresentar nga ang pagka-Dios nga nahiusa sa pagka-tawo dili makasala.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

Ang pagkapakyas sa “pagdawat sa nahaunang ulan” samtang nagpaabot nga “ang kakulang” sa “tanang mga kaayohan nga ang Dios” “naghatag” uban sa “nahaunang ulan” “mapuno pinaagi sa ulahiang ulan” usa ka “makalilisang nga sayop.” Ang nahaunang ulan mao ang “karaang mga agianan” ni Jeremias, nga giila nga maoy dalan nga pagalakwanan didto sa 9/11. Kini usa ka “makalilisang nga sayop” ug usab usa ka kusgan nga limbong nga modala sa mga tawo sa paghunahuna nga sila may mensahe sa ulahiang ulan nga natukod ibabaw sa bato, apan sa ulahi makita nila nga ang ilang mensahe natukod diay ibabaw sa balas.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

Si Pedro wala maulaw sa diretsahang pagpasabot kon kinsa ang hubog ug kinsa ang dili hubog sa iyang paglarawan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sulod sa yugto sa ulahing ulan. Ang tanang mga propeta nagsulti mahitungod sa kaulahang mga adlaw, ug si Joel nag-ila sa “mga hubog sa Ephraim” nga nangamata ug giatubang sa dayag nga kapanghimatuoran nga ang pribilehiyo sa pagka-mao sa katawohan nga magamantala sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda ilalom sa gahum sa ulahing ulan gikuha na sa walay kataposan. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ginaugmad ug ginasegohan sulod sa yugto sa ulahing ulan gikan sa 9/11 hangtod sa Sunday law. Sila mao ang mga nagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

Si Pedro sa Pentecostes nagrepresentar niadtong mga tawong nagamantala sa mensahe sa ulahing ulan, nga iyang gibase sa basahon ni Joel. Ang mga Judio, nga gihatagan sa katungdanan sa pagbantay sa Pentecostes sa tibuok nilang kasaysayan, gipahibaloan ni Pedro nga ang Pentecostes nga gitudlo sa tanang nangaging mga Pentecostes ngadto sa umalabot karon gituman na. Ang mga Judio, ingon sa mga palahubog sa Ephraim, nangahubog pag-ayo sa bino sa Babilonia maong giakusahan nila si Pedro ug ang napulog-usa nga nangahubog samtang ilang gipresentar ang mensahe sa ulahing ulan sulod sa konteksto sa basahon ni Joel. Sa dihang ang mga palahubog sa Ephraim “makamata” diha sa bersikulo singko sa unang kapitulo ni Joel, ilang maatubang ang proseso sa pagsulay sa ulahing ulan diin naporma ang duha ka hut-ong. Diha sa proseso sa pagsulay, ang usa ka hut-ong moila sa mensahe sa ulahing ulan ug ang laing hut-ong dili.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Dili kita kinahanglan maghulat sa ulahing ulan. Nagaanhi kini ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa yamog ug sa mga ulan sa grasya nga nagakahulog ibabaw kanato. Sa diha nga atong tigumon ang mga tipik sa kahayag, sa diha nga atong pabilhan ang kasaligan nga mga kalooy sa Dios, nga nahigugma nga mosalig kita Kaniya, nan matuman ang matag saad. ‘Kay maingon nga ang yuta mopagula sa iyang putot, ug maingon nga ang tanaman mopatubo sa mga butang nga gipugas diha niini; mao man ang Ginoong Dios magapatubo sa pagkamatarung ug pagdayeg sa atubangan sa tanang mga nasod.’ Isaias 61:11. Ang tibuok yuta mapuno sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

Ang “pag-ila” nagpasabot sa “paghinumdom pag-usab o pagbawi sa kahibalo,” kay ang mensahe sa ulahing ulan maila pinaagi sa nangaging mga sagradong kasaysayan nga naghulagway sa kasaysayan sa ulahing ulan. Ang kasaysayan ni Pedro sa Pentecostes gibutang sulod sa historikal nga balangkas nga gipadayag ni Joel. Ang kahimtang ni Joel uban sa katumanan ni Pedro naghatag ug duha ka mga saksi sa kasaysayan sa Midnait nga Singgit sa 1844. Kining tulo ka mga saksi (ug ang uban pa) kinahanglan “maila” ingon nga mga hulagway sa kasaysayan, kahimtang, ug mensahe sa ulahing ulan.

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

Sa dihang si Cristo mihuyop ibabaw sa mga tinun-an human Siya mikayab ug unya mibalik, kini sama sa “pipila ka mga tulo” sa wala pa ang dakong pagbubo sa Pentecostes. Sa sinugdan ug sa katapusan adunay pagpadayag sa Espiritu Santo nga gibubo. Ang pipila ka mga tulo gikan kang Cristo ngadto sa Iyang mga tinun-an mao ang alpha sa panahon sa Pentecostes nga nagatapos sa omega ug sa pagbubo sa mensahe gikan sa mga tinun-an ngadto sa kalibutan. Ang alpha gimarkahan sa halad sa unang bunga sa sebada ug nagatapos sa halad sa unang bunga sa trigo. Ang sinugdanan sa ulahing ulan gimarkahan sa pagpahulog sa dagkong mga tinukod sa Dakbayan sa New York niadtong 9/11. Kini nagtimaan sa sinugdanan sa kasaysayan nga nagadala ngadto sa balaod sa Domingo. Ang 9/11 girepresentahan sa halad sa unang bunga sa sebada ug ang balaod sa Domingo mao ang halad sa unang bunga sa trigo.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

Ang mga palahubog sa Ephraim gipukaw ngadto sa kamatuoran nga ang ilang gingharian pagakuhaon gikan kanila ug igahatag ngadto sa usa ka katawhan nga magapamunga sa angay nga mga bunga. Gipadayag ni Joel ang pagkamasinupakon sa mga palahubog pinaagi sa pagtimaan nga ang mga halad nga “pagkaon” ug “ilimnon” giputol gikan sa balay sa Ginoo ug nga ang “bag-ong bino” giputol gikan sa ilang mga baba. Ang “bag-ong bino” sa Hebreo mao ang bag-ong gipuga nga duga, apan ang “bino” nga ginainom sa mga palahubog diha sa bersikulo singko mao ang pinamubu nga duga. Duha ka matang sa bino, nga nagalarawan sa doktrina, ug sa konteksto ni Joel ang doktrina mao ang mensahe sa ulahing ulan. Ang mga palahubog sa Ephraim nagainom sa pinamubu nga duga, ug sila “giputol” gikan sa “bag-o,” bag-ong gipuga nga duga. Duha ka matang sa bino nagalarawan sa duha ka mga mensahe sa ulahing ulan, ug ang mga palahubog “giputol” gikan sa putli nga mensahe. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “giputol” nagasukad sa karaang batasan sa tugon nga pagputol sa mga mananap ug paglakaw sa taliwala sa mga bahin niini. Ang “maputol” nagpasabot sa pagsalikway ingon nga katawhan sa tugon sa Dios.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang basahon ni Joel nag-ila sa katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw, nga nagsugod sa mga Millerite nga mitungha ingon nga sangpotanan sa pag-abli sa basahon ni Daniel niadtong 1798, ug natapos sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mitungha ingon nga sangpotanan sa pag-abli sa basahon ni Daniel niadtong 1989. Sa sinugdanan, ang pagbubo sa Balaang Espiritu gilarawan pinaagi sa yugto sa panahon gikan sa Exeter camp meeting hangtod sa kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Kana nga kasaysayan nagtuman sa sambingay sa napulo ka mga ulay sa Mateo 25, nga gisubli gayod sa matag letra sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Ang sambingay bahin sa napulo ka mga ulay diha sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhan nga Adventista.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Kanunay ako nga gipahinungdan ngadto sa sambingay sa napulo ka mga ulay, lima kanila maalamon, ug lima buangbuang. Kining sambingaya natuman ug pagatumanon hangtod sa pinakaliteral nga letra, kay kini adunay piho nga pagkapadapat alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga maoy kamatuoran alang niining panahona hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “Adunay usa ka kalibotan nga nahigda sa pagkadaotan, sa paglimbong, ug sa pagkalimbongan, diha sa pinakalandong sa kamatayon,—natulog, natulog. Kinsa ba ang nagabati ug kasakit sa kalag aron pukawon sila? Unsa nga tingog ang makaabot kanila? Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umalabot sa dihang igahatag ang timaan, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo sa pagsugat Kaniya.’ Apan ang uban malangan sa pagbaton sa lana alang sa pagpuno pag-usab sa ilang mga lampara, ug ulahi na kaayo nga ilang mahibaloan nga ang kinaiya, nga gilarawan pinaagi sa lana, dili mabalhin ngadto sa lain. Kana nga lana mao ang pagkamatarong ni Cristo. Kini nagarepresentar sa kinaiya, ug ang kinaiya dili mabalhin ngadto sa lain. Walay tawo nga makaseguro niana alang sa laing tawo. Ang matag usa kinahanglan magbaton alang sa iyang kaugalingon ug usa ka kinaiya nga hinlo gikan sa matag mansa sa sala.” Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

Kinsa ba ang “nagbati ug kasakit sa kalag aron pukawon” “ang kalibotan nga nagahigda sa kadaotan?” Gitubag ni Joel ang pangutana:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> Ug mahitabo nga bisan kinsa nga mosangpit sa ngalan sa Ginoo maluwas; kay didto sa Bukid sa Zion ug sa Jerusalem anaa ang kaluwasan, sumala sa giingon sa Ginoo, ug sa mga salin nga pagatawgon sa Ginoo. Joel 2:32.

We will continue these things in the following article.

Padayonon nato kining mga butanga sa mosunod nga artikulo.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> Sa ulahing bahin sa hapon sa adlaw sa pagkabanhaw, duha sa mga tinun-an anaa sa ilang dalan paingon sa Emaus, usa ka gamayng lungsod nga walo ka milya ang gilay-on gikan sa Jerusalem. Kining mga tinun-an wala makabaton ug bantugang dapit diha sa buluhaton ni Cristo, apan sila matinud-anong mga magtotoo Kaniya. Mianhi sila sa siyudad aron sa pagsaulog sa Paskuwa, ug daku kaayo ang ilang kalibog tungod sa mga hitabo nga bag-o pa lang nahitabo. Nadungog nila ang balita niadtong buntaga mahitungod sa pagtangtang sa lawas ni Cristo gikan sa lubnganan, ug usab ang taho sa mga babaye nga nakakita sa mga manulonda ug nakigtagbo kang Jesus. Karon mipauli na sila sa ilang mga puloy-anan aron sa pagpamalandong ug pag-ampo. Masulob-on silang nagpadayon sa ilang panlakaw sa kagabhion, nga naghisgot sa mga talan-awon sa paghukom ug sa paglansang sa krus. Wala pa gayud sukad nga sila ingon niini ka bug-os nga nangaluya sa kasingkasing. Walay paglaum ug walay pagtoo, sila naglakaw diha sa landong sa krus.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> “Wala pa sila makaabante ug halayo sa ilang panaw sa dihang giubanan sila sa usa ka dumuloong, apan tungod kay nalumos sila pag-ayo sa ilang kasubo ug kapakyasan, wala nila siya masinati pag-ayo. Nagpadayon sila sa ilang panagsultiay, nga gipadayag ang mga hunahuna sa ilang mga kasingkasing. Nangatarongan sila mahitungod sa mga pagtulon-an nga gihatag ni Cristo, nga murag wala nila arang masabti. Samtang ilang gihisgutan ang mga hitabo nga nahitabo na, si Jesus nangandoy sa paghupay kanila. Nakita Niya ang ilang kaguol; nasabtan Niya ang nagkasumpaki ug makalibog nga mga hunahuna nga nagdala sa ilang mga hunahuna sa pangutana, Mahimo bang kini nga Tawo, nga mitugot sa Iyang kaugalingon nga mapaubos sa ingon niini, mao ang Cristo? Ang ilang kaguol dili mapugngan, ug nanghilak sila. Nahibalo si Jesus nga ang ilang mga kasingkasing nahiusa Kaniya diha sa gugma, ug nangandoy Siya sa pagpahid sa ilang mga luha, ug sa pagpuno kanila sa kalipay ug kasadya. Apan kinahanglan una Siyang mohatag kanila ug mga pagtulon-an nga dili gayud nila hikalimtan.”

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> “‘Ug siya miingon kanila, Unsa kining mga estoryaa nga inyong ginasinultihan sa usag usa samtang kamo nagalakaw, ug nangasubo? Ug ang usa kanila, kansang ngalan mao si Cleopas, mitubag ug miingon Kaniya, Ikaw ba lamang ang lumalangyaw sa Jerusalem, ug wala makaila sa mga butang nga nahitabo didto niining mga adlawa?’ Gisuginlan nila Siya sa ilang kasubo mahitungod sa ilang Agalon, ‘nga usa ka manalagna nga gamhanan sa buhat ug pulong sa atubangan sa Dios ug sa tanang katawohan;’ apan ‘ang mga punoan nga saserdote ug ang among mga pangulo,’ sila miingon, ‘mitugyan Kaniya aron hukman sa kamatayon, ug gilansang Siya sa krus.’ Uban sa mga kasingkasing nga gibug-atan sa kasubo, ug sa mga ngabil nga nagkurog, ilang gidugang, ‘Kami nagsalig nga Siya mao unta ang motubos sa Israel: ug labut pa niining tanan, karon mao na ang ikatulong adlaw sukad kini nga mga butang nahitabo.’”

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> Katingad-an nga ang mga tinun-an wala mahinumdom sa mga pulong ni Cristo, ug wala makasabut nga Iyang gitagna ang mga hitabo nga natuman na! Wala nila mahibaloi nga ang katapusang bahin sa Iyang gipadayag matuman usab sa tinuod gayud maingon sa nahaunang bahin, nga sa ikatulong adlaw Siya mabanhaw pag-usab. Mao kini ang bahin nga unta ilang nahinumduman. Ang mga saserdote ug mga punoan wala makalimot niini. Sa adlaw “nga misunod sa adlaw sa pagpangandam, ang mga pangulong saserdote ug ang mga Fariseo nanagtigum ngadto kang Pilato, nga nagaingon, Sir, nahinumdom kami nga kadtong limbongan miingon, samtang buhi pa Siya, Human sa tulo ka adlaw ako mabanhaw pag-usab.” Mateo 27:62, 63. Apan ang mga tinun-an wala mahinumdom niining mga pulonga.

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> “‘Unya miingon Siya kanila, O mga buang, ug mahinay sa kasingkasing sa pagtuo sa tanan nga gisulti sa mga manalagna: dili ba kinahanglan nga si Cristo mag-antus niining mga butanga, ug mosulod ngadto sa Iyang himaya?’ Ang mga tinun-an nanghibulong kon kinsa kaha kining dumuloong, nga nakasulod man gayud Siya hangtod sa ilang mga kalag, ug misulti uban sa dakung kaseryosohan, kalumo, ug pagtambayayong sa pagbati, ug uban sa pagkamalaumon. Sa unang higayon sukad sa pagbudhi kang Cristo, nagsugod sila sa pagbati ug paglaum. Sa makadaghan sila mitan-aw pag-ayo sa ilang kauban, ug naghunahuna nga ang Iyang mga pulong mao gayud ang mga pulong nga isulti unta ni Cristo. Napuno sila sa katingala, ug ang ilang mga kasingkasing misugod sa pagkutkut tungod sa malipayong pagpaabut.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> “Nagsugod gikan kang Moises, ang mismong Alpha sa kasaysayan sa Biblia, si Cristo naghubad sa tanang Kasulatan sa mga butang mahitungod sa Iyang kaugalingon. Kon una pa Niya ipaila ang Iyang kaugalingon kanila, ang ilang mga kasingkasing matagbaw unta. Sa kahingpitan sa ilang kalipay, wala na unta silay pagatinguhon pa. Apan gikinahanglan nga ilang masabtan ang pagpamatuod nga gihatag mahitungod Kaniya sa mga tipo ug mga tagna sa Daang Tugon. Sa ibabaw niini kinahanglan mapalig-on ang ilang pagtuo. Si Cristo wala maghimo ug milagro aron sa pagpanghimatuod kanila, kondili ang Iyang unang buluhaton mao ang pagpasabot sa mga Kasulatan. Ilang giisip ang Iyang kamatayon ingon nga pagkagun-ob sa tanan nilang mga paglaom. Karon Iyang gipakita gikan sa mga manalagna nga kini mao gayud ang labing malig-ong pamatuod alang sa ilang pagtuo.”

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> Sa pagpanudlo niining mga tinun-an, gipakita ni Jesus ang kamahinungdanon sa Daang Tugon ingon nga saksi sa Iyang buluhaton. Daghan sa karon nga nagaangkon nga mga Cristiano ang nagsalikway sa Daang Tugon, nga nagaingon nga wala na kini’y bisan unsang kapuslanan. Apan dili ingon niana ang pagtulon-an ni Cristo. Hilabihan ka taas ang Iyang pagtamod niini nga sa usa ka higayon Siya miingon, “Kon sila dili mamati kang Moises ug sa mga manalagna, dili usab sila malukmay bisan pa kon adunay usa nga mabanhaw gikan sa mga patay.” Lucas 16:31.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> “Mao kini ang tingog ni Cristo nga namulong pinaagi sa mga patriarka ug sa mga propeta, sukad sa mga adlaw ni Adan hangtod sa katapusang mga talan-awon sa panahon. Ang Manluluwas gipadayag diha sa Daang Tugon sa sama ka tin-aw nga paagi sama sa Bag-ong Tugon. Mao ang kahayag gikan sa mapanagnaong kagahapon nga nagapadayag sa kinabuhi ni Cristo ug sa mga pagtolon-an sa Bag-ong Tugon uban sa katin-aw ug katahum. Ang mga milagro ni Cristo maoy usa ka pamatuod sa Iyang pagka-Dios; apan ang labi pang kusgan nga pamatuod nga Siya mao ang Manunubos sa kalibotan makita sa pagtandi sa mga tagna sa Daang Tugon uban sa kasaysayan sa Bag-ong Tugon.”

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> “Pinaagi sa pangatarungan gikan sa tagna, gihatagan ni Cristo ang Iyang mga tinun-an ug husto nga paghunahuna mahitungod sa kung unsa Siya mahisama diha sa pagka-tawo. Ang ilang pagpaabut sa usa ka Mesias nga molingkod sa Iyang trono ug modawat sa harianong gahum subay sa mga tinguha sa mga tawo maoy sayop nga naggiya kanila. Kini makababag sa husto nga pagsabot sa Iyang pagkanaog gikan sa labing hataas ngadto sa labing ubos nga kahimtang nga mahimong mapuy-an. Gitinguha ni Cristo nga ang mga paghunahuna sa Iyang mga tinun-an mamahimong putli ug matuod sa matag bahin. Kinahanglan nilang masabtan, kutob sa mahimo, mahitungod sa kupa sa pag-antus nga gitagana alang Kaniya. Gipakita Niya kanila nga ang makalilisang nga panag-away nga dili pa nila masabti niadtong panahona mao ang katumanan sa tugon nga gihimo sa wala pa matukod ang kalibutan. Kinahanglan mamatay si Cristo, maingon nga ang matag malinapason sa balaod kinahanglan mamatay kon magpadayon siya sa pagpakasala. Kining tanan kinahanglan mahitabo, apan dili kini matapos sa kapildihan, kondili sa mahimayaon ug walay kataposang kadaugan. Gisultihan sila ni Jesus nga ang matag paningkamot kinahanglan himoon aron maluwas ang kalibutan gikan sa sala. Ang Iyang mga sumusunod kinahanglan mabuhi sumala sa Iyang pagpuyo, ug magbuhat sumala sa Iyang pagbuhat, uban sa mainiton ug mapadayonong paningkamot.

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> “Mao kini ang paagi sa pagpakigsulti ni Cristo sa Iyang mga tinun-an, nga gibuksan Niya ang ilang mga hunahuna aron sila makasabut sa mga Kasulatan. Ang mga tinun-an gikapoy, apan ang panag-istoryahanay wala maluya. Ang mga pulong sa kinabuhi ug kasigurohan nanggula gikan sa mga ngabil sa Manluluwas. Apan sa gihapon gipugngan ang ilang mga mata. Sa dihang gisuginlan Niya sila mahitungod sa pagkalaglag sa Jerusalem, mitan-aw sila sa siyudad nga hinukman na uban ang paghilak. Apan gamay ra kaayo ang ilang pagduda niadto kon kinsa ang ilang kauban sa panaw. Wala nila hunahunaa nga ang hilisgutan sa ilang panaghisgot nagalakaw tupad kanila; kay si Cristo misulti mahitungod sa Iyang kaugalingon ingon nga daw lain Siyang persona. Naghunahuna sila nga Siya usa niadtong nanambong sa dakong pista, ug nga karon nagapauli na ngadto sa iyang balay. Naglakaw Siya uban sa maong pag-amping sama kanila ibabaw sa mga bagis nga bato, ug usahay mohunong uban kanila alang sa mubo nga pagpahulay. Sa ingon niini sila nagpadayon sa dalan nga kabukiranon, samtang ang Usa nga sa dili madugay mokuha sa Iyang dapit sa too nga kamot sa Dios, ug nga makahimo sa pag-ingon, ‘Ang tanang gahum gihatag Kanako sa langit ug sa yuta,’ nagalakaw tupad kanila. Mateo 28:18.”

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> “Atol sa panaw, ang adlaw nalunod na, ug sa wala pa makaabot ang mga magpapanaw sa ilang dapit nga pahulayan, ang mga mamumuo sa kapatagan mibiya na sa ilang buluhaton. Sa diha nga ang mga tinun-an hapit na mosulod sa ilang puloy-anan, ang dumuloong mipakita nga daw mopadayon pa Siya sa Iyang panaw. Apan gibati sa mga tinun-an nga nadani sila Kaniya. Ang ilang mga kalag gigutom sa pagpaminaw pa ug dugang gikan Kaniya. ‘Pabilin uban kanamo,’ miingon sila. Siya daw wala modawat sa pagdapit, apan ilang giusab kini kaniya uban sa mapinugosong paghangyo, nga nagaingon, ‘Paingon na sa kagabhion, ug ang adlaw halayo na ang pagkahurot.’ Si Cristo mitugot niining paghangyo ug ‘misulod aron magpabilin uban kanila.’”

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> “Kon mapakyas ang mga tinun-an sa pag-insistir sa ilang pagdapit, wala unta nila mahibaloi nga ang ilang kauban sa panaw mao ang nabanhaw nga Ginoo. Si Cristo dili gayod mopugos sa Iyang kaugalingon ngadto kang bisan kinsa. Nagtagad Siya niadtong nanginahanglan Kaniya. Sa malipayong kabubut-on mosulod Siya sa labing mapainubsanong puluy-anan, ug molipay sa labing ubos nga kasingkasing. Apan kon ang mga tawo labi ka walay pagtagad aron hunahunaon ang langitnong Dinapit, o sa paghangyo Kaniya nga magpabilin uban kanila, mopadayon Siya sa Iyang dalan. Sa ingon, daghan ang makasinati ug dako nga kawad-on. Wala nila hiilhi si Cristo labaw pa kay sa gibuhat sa mga tinun-an sa dihang naglakaw Siya uban kanila sa dalan.”

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> Ang yano nga panihapon sa tinapay sa dili madugay maandam. Kini gibutang sa atubangan sa bisita, nga milingkod na sa ulohan sa lamesa. Karon iyang gituy-od ang Iyang mga kamot aron sa pagpanalangin sa pagkaon. Ang mga tinun-an miatras tungod sa katingala. Ang ilang kauban mituy-od sa Iyang mga kamot sa gayud mao rang paagi nga naandan sa ilang Agalon sa pagbuhat. Mitan-aw sila pag-usab, ug ania karon, ilang nakita sa Iyang mga kamot ang mga samad sa lansang. Silang duruha midangop sa paglitok sa makausa, Ang Ginoong Jesus kini! Nabanhaw Siya gikan sa mga patay!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> Mitindog sila aron ihulog ang ilang kaugalingon sa Iyang mga tiil ug mosimba Kaniya, apan nawala Siya gikan sa ilang panan-aw. Ilang gitan-aw ang dapit nga giokupar kaniadto sa Usa kansang lawas bag-o pa lamang nahigda sa lubnganan, ug nag-ingon sila sa usag usa, “Wala ba magdilaab ang atong kasingkasing sa sulod nato samtang Siya nakigsulti kanato diha sa dalan, ug samtang Iyang giablihan alang kanato ang mga Kasulatan?”

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> “Apan tungod niining dakong maayong balita nga ilang ipahibalo, dili sila makalingkod ug makigsulti. Ang ilang kakapoy ug kagutom nawala na. Gibiyaan nila ang ilang pagkaon nga wala matilawi, ug puno sa kalipay dihadiha silang mibalik pag-usab sa mao rang dalan nga ilang gianhi, nagdali sa pagpahibalo sa maong balita ngadto sa mga tinun-an didto sa siyudad. Sa ubang mga bahin dili luwas ang dalan, apan misaka sila sa mga titip nga dapit, nga nagadalin-as ibabaw sa hapsayng mga bato. Wala sila makakita, wala sila mahibalo, nga anaa kanila ang panalipod Niya nga mikuyog kanila sa maong dalan. Uban sa ilang sungkod sa panaw diha sa ilang kamot, nagpadayon sila sa pagpaningkamot, nga nangandoy sa paglakaw nga mas paspas pa kay sa ilang ikapangahas. Nawala nila ang ilang agianan, apan ilang hingkaplagan kini pag-usab. Usahay nanagan, usahay nanghipos, nagpadayon sila sa pagduso sa unahan, samtang ang ilang Kauban nga dili makita anaa sa ilang tupad sa tibuok nga dalan.”

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> “Ngitngit ang gabii, apan ang Adlaw sa Pagkamatarong nagasidlak ibabaw kanila. Milukso sa kalipay ang ilang mga kasingkasing. Daw anaa sila sa usa ka bag-ong kalibutan. Si Cristo mao ang buhi nga Manluluwas. Wala na sila magsubo tungod Kaniya ingon nga patay. Nabanhaw si Cristo—sa makadaghan ug makadaghan ilang gisubli kini. Mao kini ang mensahe nga ilang gidala ngadto sa mga nagmasulob-on. Kinahanglan nilang isugilon kanila ang kahibulongang sugilanon sa paglakaw paingon sa Emmaus. Kinahanglan nilang isugilon kon kinsa ang miduyog kanila diha sa dalan. Gidala nila ang labing dako nga mensahe nga sukad gihatag sa kalibutan, usa ka mensahe sa malipayong balita nga niini nagasalig ang mga paglaum sa katawhan sa tawo alang niining panahona ug alang sa walay katapusan.” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles