Article

# Panium - Number Fourteen

Panium — Numero Katorse

The Disappointment as the Key to the Temple Test

Ang Kasagmuyo ingon nga Yawe sa Pagsulay sa Templo

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.

Ang hilisgutan bahin sa santuwaryo mao ang “yawe” nga nag-abli sa kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844 sa sinugdanan sa mensahe sa ikatulong manulunda, ug kini mao ang hilisgutan sa kapakyasan nga mao ang “yawe” sa pag-abli sa mensahe sa santuwaryo sa pagsulay sa templo sa katapusan sa ikatulong manulunda.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa ang imong pagahugtan dinhi sa yuta pagahugtan didto sa langit; ug bisan unsa ang imong pagabuhian dinhi sa yuta pagabuhian didto sa langit. Mateo 16:19.

The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.

Ang kamatuoran nga ang Septyembre 11, 2001 masabtan ingon nga “9/11” uyon sa “911” nga simbolo sa usa ka tawag pang-emerhensiya sa Estados Unidos, gituyo sa Usa nga maoy naglaraw sa tanang butang. Ang pagsabot sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020 mao ang nagtugot nga ang kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo maila ingon niana; apan pinaagi lamang niadtong mga nangandoy nga makita nga si Jesus nagrepresentar sa espirituwal pinaagi sa natural karon sa walay kalainan sa Iyang gibuhat duha ka libo ka tuig na ang milabay. Ang panan-aw nga “20/20” mao ang labing maayo nga mahimo nimong maangkon, ug ang kapakyasan sa 2020 mao ang timailhan nga nagtugot nga ang templo maila diha sa propetikong kasaysayan sa napulo ka ulay.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Ang sambingay bahin sa napulo ka ulay sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhang Adventista.” The Great Controversy, 393.

Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.

Ang panan-awon nga beinte-beynte mas labi pang maayo kon ipahiusa sa pagtan-aw pabalik nga girepresentahan sa mga pundasyonal nga kamatuoran. Gitudlo ni Pablo nga “ang mga espiritu sa mga propeta napailalom sa mga espiritu sa mga propeta,” ug busa ang mga ulay ni Mateo mao ra gihapon ang mga ulay nga giila ni Juan nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug giila sila ni Juan nga mga ulay diha sa—Pinadayag 144.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Kini sila ang wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila ang nagasunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila ang mga tinubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Pinadayag 14:4.

The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.

Ang unang mga bunga sa tinghunlak mao ang mga ulay nga mosunod sa Cordero ngadto sa templo, ug ang “yawe” sa pagsabot sa templo mao ang kapakyasan sa 2020.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Ug ang yawi sa balay ni David igabutang ko sa iyang abaga; busa siya moabli, ug walay usa nga makasira; ug siya mosira, ug walay usa nga makaabli. Isaias 22:22.

If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.

Kon ang usa ka Adventista maapil sa 144,000, nan tungod sa gikinahanglan sa tagna sila gayod nakaagi sa usa ka kapakyasan sa pagpaabot nga nahitabo tungod sa pagpahayag sa usa ka publikong panagna nga wala matuman.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunay gipasangguni ngadto sa sambingay sa napulo ka ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kining sambingaya natuman na ug pagatumanon pa ngadto sa pinakaletra, kay kini adunay usa ka pinasahi nga pagpadapat alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga karon nga kamatuoran hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.

Ang gubat sa Panium diha sa bersikulo kinse sa Daniel onse mao ang gubat nga nagdala ngadto sa bersikulo disisais, nga nag-ila sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> Busa ang hari sa amihanan moanhi, ug magpatindog ug bungdo, ug makakuha sa labing malig-ong mga ciudad; ug ang mga bukton sa habagatan dili makasukol, ni ang iyang piniling katawohan, ni aduna pay kusog sa pagsukol. Daniel 11:15.

In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.

Niining bersikuloha napildi sa Tinipong Bansa sa Amerika ang Rusya, uban sa piniling katawohan sa Rusya. Apan sa sunod nga bersikulo, walay bisan kinsa nga makasukol batok sa pagsaka sa Roma, nga nagtimaan sa Juda ug Jerusalem ingon nga unang lakang sa iyang pagdaug sa kalibotan; maingon nga mitindog ang Roma ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia. Pinaagi sa pagtindog diha sa literal nga mahimayaong yuta sa bersikulo sais, ang simbolo sa awtoridad sa literal nga Roma didto sa sulod sa literal nga mahimayaong yuta; busa, naglandong sa bersikulo kap-atan ug usa, sa dihang ang timaan sa awtoridad sa espirituhanong Roma ipatuman ibabaw sa espirituhanong mahimayaong yuta sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.

Ang duha ka sungay sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese nagrepresentar sa Republikano ug Protestantismo. Sa bersikulo kinse sa Daniel onse si Antiochus Magnus, nga nailhan ingon si Antiochus III ug si Antiochus the Great, mopildi sa habagatang gingharian, nga girepresentahan sa dinastiyang Ptolemaic. Si Antiochus nagrepresentar kang Donald Trump ug ang hari sa habagatan nagrepresentar sa Russia. Ang gubat sa Panium mao ang gubat tali sa Tinipong Bansa sa Amerika ug sa Russia ug sa piniling katawhan sa Russia, usa ka gubat diin si Antiochus midaog, apan pagkahuman nakita niya ang iyang gingharian nga gisakop sa literal nga Roma—ang gahum sa bersikulo katorse, nga nagatukod sa gawasnong panan-awon sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta. Ang sulodnong panan-awon girepresentahan sa Protestante nga sungay sa mananap sa yuta. Ang duha ka sungay anaa sa gubat sa Panium, kay si Pedro atua didto ingon nga usa ka Protestante uban sa iyang mensahe gikan sa basahon ni Joel.

## 250 Years

250 ka Tuig

When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.

Sa diha nga atong pagahunahunaon ang duha ka linya sa mapintas nga mananap sa yuta, atong makita nga sa 1776 ang mapintas nga mananap sa yuta nagsugod sa iyang pagsaka, ug pag-abot sa 1798, (kaluhaan ug duha ka tuig sa ulahi) ang mapintas nga mananap sa dagat sa Pinadayag trese nakadawat sa iyang samad nga makamatay, ug ang mapintas nga mananap sa yuta nagsugod sa iyang paghari ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa ulahi, sa 2026, nakamata kita ngadto sa pagsulay sa sulod nga templo nga nagsugod niadtong Mayo 8, 2025.

Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.

Kadtong “250” ka tuig adunay usab kalabutan kang Antiochus Magnus. Sugod sa mando niadtong 457 BC ug ihatag gikan nianang mandoha ang duha ka gatus ug kalim-an ka tuig, moabot kita sa 207, pito ka tuig sa wala pa ang gubat sa Panium, ug napulo ka tuig human mapildi ni Ptolemy si Antiochus sa gubat sa Raphia, nga gilarawan sa bersikulo onse sa Daniel onse. Ang Daniel 11:11, siyempre, mao ang eksternal nga linya sa Republikano nga sungay nga nagtugma sa Pinadayag 11:11, nga mao ang internal nga linya sa Protestante nga sungay. Ang Daniel ug ang Pinadayag mao ang mao rang basahon, ug ang Pinadayag naggamit sa mga timri ingon nga mga simbolo sa eksternal nga tagna ug sa mga iglesia ingon nga mga simbolo sa paralelong internal nga tagna.

Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.

Si Ciro nagrepresentar sa tanang tulo ka mga mando, kay dili mahimo nga adunay ikatulo nga walay nahaunang una ug ikaduha.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> “Diha sa ikapitong kapitulo sa Ezra makita ang sugo. Mga bersikulo 12–26. Sa iyang labing hingpit nga porma kini giisyu ni Artaxerxes, hari sa Persia, 457 BC. Apan sa Ezra 6:14 giingon nga ang balay sa Ginoo sa Jerusalem gitukod ‘sumala sa sugo [“decree,” margin] ni Ciro, ug Dario, ug ni Artaxerxes nga hari sa Persia.’ Kining tulo ka mga hari, pinaagi sa pagsugod, pagpamatuod pag-usab, ug pagkompleto sa sugo, maoy nagdala niini ngadto sa kahingpitan nga gikinahanglan sa tagna aron markahan ang sinugdanan sa 2300 ka tuig. Sa pagdawat sa 457 BC, ang panahon sa dihang nakompleto ang sugo, ingon nga petsa sa mando, nakita nga ang matag usa ka detalye sa tagna mahitungod sa kapitoan ka semana natuman.” The Great Controversy, 326.

From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.

Gikan sa tulo ka mga kasugoan nga girepresentahan ni Ciro niadtong 457 BC, ang “250” ka tuig matapos sa kasaysayan tali sa gubat sa Raphia niadtong 217 BC, sa dihang gilupig ni Ptolemy IV si Antiochus the Great, ug sa 200 BC sa dihang si Antiochus maoy milupig kang Ptolemy sa gubat sa Panium diha sa bersikulo kinse. Ang linya naghan-ay kang Antiochus Magnus uban kang Donald Trump. Sa sinugdanan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia gikan sa 1776 hangtod sa 1798 adunay usa ka yugto nga “22” ka tuig nga nagrepresentar sa pagsaka sa ikaunom nga gingharian. Kadtong “22” ka tuig naghulagway usab sa kasaysayan nga girepresentahan sa numero nga “22” sa katapusan sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian gikan sa 2001 hangtod sa 2023. Ang “22” mao ang simbolo sa panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagka-tawo nga matuman sulod sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, nga mao ang mananap sa yuta nga may gawasnong sungay sa Republikano ug sulodnong sungay sa Protestante.

The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.

Ang buluhaton nga ginatuman ni Cristo pinaagi sa panaghiusa nga gisimbolohan sa “22” mao ang katapusang buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit, nga girepresentahan sa pagpapas sa sala, nga sumala kang Joel inubanan sa giinspiradong komentaryo ni Pedro mahitabo sa panahon sa pagbubo sa ulahing ulan.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.

> Busa paghinulsol kamo, ug magbalik, aron ang inyong mga sala mapala, sa diha nga ang mga panahon sa pagpahayahay moabut gikan sa presensya sa Ginoo. Mga Buhat 3:19.

The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.

Ang pagpapala sa sala mao ang katapusang buluhaton sa langitnong Labing Halangdong Saserdote.

> “As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.

> “Maingon sa karaang panahon ang mga sala sa katawohan pinaagi sa pagtoo gibutang ibabaw sa halad-tungod-sa-sala ug pinaagi sa dugo niini gibalhin, sa hulagway, ngadto sa yutan-ong santuwaryo, mao man usab sa bag-ong tugon ang mga sala sa mga mahinulsulon pinaagi sa pagtoo gibutang ibabaw kang Cristo ug gibalhin, sa tinuod, ngadto sa langitnong santuwaryo. Ug maingon nga ang hulagwayong paghinlo sa yutan-on natuman pinaagi sa pagtangtang sa mga sala nga maoy nakahugaw niini, mao man usab ang tinuod nga paghinlo sa langitnon pagatumanon pinaagi sa pagtangtang, o pagpahid, sa mga sala nga natala didto. Apan sa dili pa kini matuman, kinahanglan nga adunay pagsusi sa mga basahon sa talaan aron pagtino kon kinsa, pinaagi sa paghinulsol sa sala ug pagtoo kang Cristo, ang may katungod sa mga kaayohan sa Iyang pagpasig-uli. Busa ang paghinlo sa santuwaryo naglakip ug usa ka buluhaton sa pagsusi—usa ka buluhaton sa paghukom. Kini nga buluhaton kinahanglan pagabuhaton sa dili pa ang pag-anhi ni Cristo aron lukaton ang Iyang katawohan; kay sa diha nga Siya moanhi, ang Iyang balos anaa uban Kaniya aron ihatag sa matag tawo sumala sa iyang mga binuhatan. Pinadayag 22:12.” The Great Controversy, 421.

The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.

Ang buluhaton nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, nagsugod sa kinatumyan sa Tinguha sa Tunga‑sa‑Gabii, ug ang buluhaton pagatapuson sa kinatumyan sa Tinguha sa Tunga‑sa‑Gabii, nga giila ni Pedro ingon nga panahon sa pagpahid sa sala, nga nagtimaan sa panahon sa paghukom sa mga buhi, sa dihang moabot ang “mga panahon sa pagpabag-o.”

> “The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.

> “Ang buluhaton sa nagsusi nga paghukom ug sa pagpapas sa mga sala pagahimoon sa dili pa ang ikaduhang pag-anhi sa Ginoo. Sanglit ang mga patay pagahukman pinasikad sa mga butang nga nahisulat diha sa mga basahon, dili mahimo nga ang mga sala sa mga tawo mapapas hangtod human sa paghukom diin ang ilang mga kahimtang pagasusihon. Apan ang apostol nga si Pedro sa tin-aw nagpahayag nga ang mga sala sa mga magtutuo pagapason ‘sa diha nga moabot na ang mga panahon sa pagpahayahay gikan sa presensya sa Ginoo; ug Iyang ipadala si Jesu-Cristo.’ Mga Buhat 3:19, 20. Sa diha nga matapos ang nagsusi nga paghukom, moanhi si Cristo, ug ang Iyang balos anaa uban Kaniya aron ihatag sa matag tawo sumala sa iyang binuhatan.” The Great Controversy, 485.

The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”

Ang “mga panahon sa pagpahayahay” mao usab ang “mga panahon sa pagpahiuli sa tanang butang.”

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.

> Busa paghinulsol kamo, ug managbalik kamo, aron ang inyong mga sala mapapas, sa diha nga moabot ang mga panahon sa pagpahayahay gikan sa presensya sa Ginoo; Ug iyang ipadala si Jesu-Cristo, nga sa una gikawali na kaninyo: Nga kinahanglan pagadawaton sa langit hangtod sa mga panahon sa pagpahiuli sa tanang mga butang, nga gisulti sa Dios pinaagi sa baba sa tanan niyang balaang mga manalagna sukad pa sa sinugdan sa kalibotan. Mga Buhat 3:19–21.

The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.

Ang “mga panahon sa pagpahayahay” moabot “gikan sa presensya sa Ginoo” nga mahitabo sa dihang ipadala na si “Jesucristo.” Sa dihang mikunsad ang manulonda sa Pinadayag diez niadtong Agosto 11, 1840, giila ni Sister White nga ang maong manulonda “dili ubos sa pagkausa kay si Jesucristo.” Ang buluhaton nga gisugdan ni Cristo niadtong Oktubre 22, 1844, gisugdan pinaagi sa kasaysayan sa 1840 ngadto sa 1844; usa ka kasaysayan nga giingon ni Sister White nga “usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios,” samtang gihan-ay niya ang maong kasaysayan ngadto sa kapanahonan sa Pentecostes sa panahon ni Pedro, ug dayon gigamit kadtong duha ka mga linya sa matagnaong kasaysayan aron motudlo ngadto sa unahan sa pagkunsad sa manulonda sa Pinadayag dieciocho nga nagdan-ag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> “Ang manulonda nga naghiusa sa pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda magadan-ag sa tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya. Dinhi gitagna ang usa ka buluhaton nga mokaylap sa tibuok kalibotan ug adunay talagsaong gahum. Ang kalihokan sa pag-abot ni Cristo niadtong 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod dihay labing dakong relihiyosong pagpakabana nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad pa sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagalabwan sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “Ang buluhaton mahisama sa nahitabo sa Adlaw sa Pentecostes. Maingon nga ang ‘unang ulan’ gihatag, diha sa pagbubo sa Espiritu Santo sa pagsugod sa ebanghelyo, aron moturok ang bililhong liso, mao man usab nga ang ‘ulahing ulan’ igahatag sa pagtapos niini alang sa pagkahinog sa ting-ani. ‘Unya makaila kita, kon magpadayon kita sa pag-ila kang Jehova: ang Iyang paggula natagana ingon sa kabuntagon; ug Siya moanhi kanato ingon sa ulan, ingon sa ulahing ulan ug sa unang ulan sa yuta.’ Hosea 6:3. ‘Busa pagmaya kamo, kamong mga anak sa Sion, ug paglipay kamo diha kang Jehova nga inyong Dios: kay Siya naghatag kaninyo sa unang ulan sa tukmang gidaghanon, ug Siya magapahinugot sa ulan nga manaug alang kaninyo, ang unang ulan, ug ang ulahing ulan.’ Joel 2:23. ‘Sa ulahing mga adlaw, nagaingon ang Dios, igabubo Ko ang Akong Espiritu sa tanang unod.’ ‘Ug mahitabo nga ang tanan nga motawag sa ngalan sa Ginoo maluwas.’ Acts 2:17, 21.”

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> “Ang dakong buluhaton sa ebanghelyo dili matapos uban sa maminusong pagpadayag sa gahum sa Dios kay sa nagtimaan sa pagsugod niini. Ang mga tagna nga natuman diha sa pagbubo sa nahaunang ulan sa pagsugod sa ebanghelyo, pagatumanon pag-usab diha sa ulahing ulan sa pagtapos niini. Ania ang ‘mga panahon sa pagpabag-o’ nga gipaabot sa apostol Pedro sa dihang siya miingon: ‘Busa paghinulsol kamo, ug magpakabig, aron mapapas ang inyong mga sala, sa diha nga moabot ang mga panahon sa pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo; ug Iyang ipadala si Jesus.’ Mga Buhat 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.

Ang kalihokan Adventista gikan sa 1840 ngadto sa 1844 maoy mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios nga maoy nagpasugod sa pag-abli sa buluhaton ni Cristo sa paghinlo sa Iyang santuwaryo. Kana nga kasaysayan nagsugod sa dihang si Jesus, nga gihulagway ingon nga unang manulunda sa Pinadayag 14, mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 sumala sa girepresentahan diha sa kapitulo 10 sa Pinadayag. Ang pagpadayag sa gahum sa Dios nga misugod niadto mikusog ngadto sa pag-abli sa hukom nga mapangusisaon, ug busa nahimong hulagway sa usa ka pagpadayag sa gahum sa Dios nga mokusog ngadto sa pagtapos sa hukom nga mapangusisaon. Ang yugto sa katapusan nagsugod sa 9/11, sa dihang si Jesus miusab sa pagkunsad ingon nga manulunda sa Pinadayag 18 sa dihang ang dagkong mga bilding sa New York gipukan pinaagi sa paghikap sa Dios, ug ang buluhaton sa hukom nga mapangusisaon nabalhin gikan sa mga patay ngadto sa mga buhi. Ang mga ulan moabot sa dihang si Jesus ipadala.

Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.

Si Jesus nagtudlo nga kita kinahanglan mangayo aron makadawat, ug si Zacarias nagaingon nga kita kinahanglan mangayo alang sa ulahing ulan, sa panahon sa ulahing ulan. Busa, dayag nga kinahanglan mong mahibaloan nga anaa ka sa panahon sa ulahing ulan, aron matuman ang sugo ni Zacarias.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.

> Pangayo kamo sa Ginoo ug ulan sa panahon sa ulahing ulan; sa ingon ang Ginoo maghimo ug masanag nga mga panganod, ug mohatag kanila ug mga ulan nga taligsik, sa tagsatagsa ka usa ug balili sa kapatagan. Zacarias 10:1.

At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.

Niadtong 9/11 si Jesus mikunsad ingon nga manulonda sa Pinadayag dieciocho ug ang ulahing ulan misugod sa pagwisik, apan kini motulo lamang ibabaw niadtong nagtuman sa sugo ni Zacarias nga “mangayo sa ulahing ulan,” sa dihang anaa kanimo ang tinuod nga pagsabot nga ang “mga panahon sa pagpahayahay” ug ang pagpahiuli sa tanang butang miabot na. Ang kalag kinahanglan “makaila” nga ang profetikanhong yugto sa ulahing ulan miabot na.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Dili kita angay nga maghulat alang sa ulahing ulan. Kini moabut ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa yamog ug sa mga ulan sa grasya nga nangahulog ibabaw kanato. Sa diha nga tigumon nato ang mga tipik sa kahayag, sa diha nga atong pabilhon ang malig-on nga mga kalooy sa Dios, nga nahigugma nga kita mosalig Kaniya, nan ang matag saad matuman. [Isaiah 61:11 quoted.] Ang tibuok yuta pagapun-on sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.

Sa 9/11 nagsugod ang mga panahon sa pagpabag-o, ug nagsugod ang pagpala sa mga sala sa mga buhi. Kining paghukom nahiuyon sa labing unang prinsipyo sa tulo-ka-bahin nga pakigsaad ni Abraham. Kana nga unang prinsipyo mao nga sa dihang gipagula sa Ginoo ang Israel gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, pagahukman Niya ang Iyang katawhan sa pakigsaad ug ang nasod diin sila nagpuyo ingon nga mga dumuloong ug mga langyaw. Ang unang katawhan sa pakigsaad maoy hulagway sa ulahing katawhan sa pakigsaad nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kadtong mga katawhang manalagna pagahukman ingon nga Protestante nga sungay sa mananap sa yuta, samtang ang Republikano nga sungay sa mananap sa yuta pagahukman usab sa samang higayon.

The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.

Ang paghukom sa Republikano nga sungay moabot sa kataposan sa iyang kasaysayan, nga mao ang balaod sa Domingo. Ang balaod sa Domingo gilarawan sa katumanan sa bersikulo sais nga nagpakita sa pagkuha sa Roma sa pagdumala sa Juda sa 63 BC—sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala sumala sa pipila ka mga historyador.

Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.

Si Antiochus Magnus nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika diha sa bersikulo napulo hangtod kinse. Si Ronald Reagan midaog sa gubat sa bersikulo napulo, nga naghulagway sa pagkahugno sa Unyong Sobyet sa bersikulo kwarenta. Ang Isaias 8:8 nag-ila sa mao rang gubat nga girepresentahan diha sa bersikulo napulo ug kwarenta sa Daniel onse, ug kining tulo ka managsama nga mga bersikulo nagtugot nga maila ang Rusya ingon nga mananaog sa gubat sa Raphia sa bersikulo onse.

The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.

Ang gubat sa Raphia diha sa bersikulo onse nag-una sa paghulagway sa gubat sa Ukraine tali sa hari sa habagatan (Russia) ug sa gahom nga puli sa kapapahan (ang Ukraine). Ang gubat gisugdan sa Administrasyong Obama sa panahon sa unang papa gikan sa habagatang bahin sa kalibotan, nga mao usab ang unang papa gikan sa mga America, bisan pa man ug gikan siya sa South America. Ang “Habagatan” usa ka simbolo sa globalismo, espiritismo, ug komunismo, ug ang unang habagatang papa gikan sa mga America nakighiusa sa globalistang presidente nga si Obama sa dihang miabot ang gubat sa bersikulo onse. Si Reagan ingon nga Estados Unidos diha sa bersikulo dyes misulod ngadto sa usa ka tagong pakig-alyansa uban sa usa ka konserbatibong papa; unya ang mga Nazi sa Ukraine gigamit sa usa ka globalistang presidente sulod sa panahon sa usa ka globalistang papa. Ang Estados Unidos ubos kang Trump, karon anaa na sa usa ka dayag nga relasyon uban sa unang North American, ug gitawag nga konserbatibong papa.

Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.

Si Reagan adunay tinagong pakig-alyansa sa anticristo sa tagna sa Biblia diha sa gubat sa bersikulo napulo, ug si Obama maoy nagsugod sa gubat sa bersikulo onse, sa usa ka yugto nga ang papa usab usa ka globalista, sama kang Obama. Si Trump karon anaa sa dayag nga pakig-uban sa usa ka kaparis nga papa kang Reagan, gawas sa kamatuoran nga ang sinugdanang tinagong pakig-alyansa, karon nahimo nang dayag nga alyansa. Ang tulo ka mga papa, ug ang tulo ka mga presidente, nagtugma sa tulo ka mga gubat sa mga bersikulo napulo, onse, ug kinse.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> “Katingalahan sa iyang pagkamaalamon ug pagkamalimbungon ang Simbahang Romano. Siya makahimo sa pagbasa sa umalabot. Siya mapailubon sa paghulat sa hustong panahon, sa nakita niya nga ang mga simbahang Protestante naghatag kaniya ug pagtahod pinaagi sa ilang pagdawat sa bakak nga igpapahulay nga adlaw ug nga sila nangandam sa pagpatuman niini pinaagi sa mismong mga paagi nga gigamit usab niya sa nangaging mga adlaw. Kadtong mosalikway sa kahayag sa kamatuoran mangita ra gihapon sa tabang niining gahum nga nag-angkon sa iyang kaugalingon nga dili masayop, aron ipasidungog ang usa ka tulumanon nga gikan kaniya. Dili lisod panag-anon kon unsa ka andam siya sa pagtabang sa mga Protestante niining buluhatona. Kinsa bay mas nakasabut kay sa mga pangulong papal kon giunsa pagpakig-atubang sa mga masinupakon ngadto sa simbahan?”

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> “Ang Simbahang Romano Katoliko, uban sa tanan niyang mga sanga sa tibuok kalibotan, naglangkob ug usa ka halapad nga organisasyon nga anaa ilalom sa pagkontrolar sa lingkoranan sa papa ug gituyo aron mag-alagad sa mga interes niini. Ang iyang minilyon ka mga sakop, sa matag nasod sa ibabaw sa yuta, ginatudloan sa pag-isip sa ilang kaugalingon nga gigapos sa pagkamaunongon ngadto sa papa. Bisan unsa pa ang ilang nasyonalidad o ang ilang kagamhanan, kinahanglan nilang ilhon ang awtoridad sa simbahan nga labaw sa tanang uban pa. Bisan pa man kon sila manumpa sa panumpa nga nagasaad sa ilang pagkamaunongon ngadto sa estado, apan luyo niini anaa ang panaad sa pagtuman ngadto sa Roma, nga nagpagawas kanila gikan sa matag saad nga supak sa iyang mga interes.”

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> “Ang kasaysayan nagapamatuod sa iyang malalangon ug mapadayonong mga paningkamot sa pagpasulod sa iyang kaugalingon ngadto sa mga kalihokan sa mga nasod; ug sa nakab-ot na niya ang usa ka lig-ong dapit, sa pagpadayon sa iyang kaugalingong mga tumong, bisan pa sa kapukan sa mga prinsipe ug sa katawhan. Sa tuig 1204, gikuha ni Papa Innocent III gikan kang Pedro II, hari sa Arragon, ang mosunod nga talagsaong panumpa: ‘Ako, si Pedro, hari sa mga Arragonianhon, nagapahayag ug nagsaad nga magapabilin sa kanunay nga matinumanon ug masinugtanon sa akong ginoo, si Papa Innocent, sa iyang mga Katolikong manununod, ug sa Simbahang Romano, ug sa matinumanong pagtipig sa akong gingharian diha sa iyang pagkamasinugtanon, sa pagpanalipod sa Katolikong pagtoo, ug sa paglutos sa heretikong kadautan.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. Kini nagakauyon sa mga pag-angkon mahitungod sa gahum sa Romanong pontipise ‘nga kini uyon sa balaod alang kaniya ang pagpahawa sa mga emperador’ ug ‘nga siya makahimo sa pagpagawas sa mga sakop gikan sa ilang pagkamatinumanon ngadto sa dili matarong nga mga magmamando.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.”

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> “Ug ipahinumdom nga kini mahinumduman: ang ipinagarbo sa Roma mao nga siya dili gayud mausab. Ang mga prinsipyo ni Gregory VII ug Innocent III mao gihapon ang mga prinsipyo sa Simbahang Romano Katoliko. Ug kon aduna lamang siya sa gahum, iyang ipatuman kini karon uban sa sama ka mabaskog nga kusog sama sa nangaging mga siglo. Ang mga Protestante diyutay ra kaayo ang nasayran sa ilang ginabuhat sa dihang ilang gisugyot nga dawaton ang tabang sa Roma sa buluhaton sa pagpataas sa Domingo. Samtang sila nagapursigi sa paghingpit sa ilang tuyo, ang Roma nagatinguha sa pagtukod pag-usab sa iyang kagamhanan, sa pagbawi sa iyang nawala nga pagkalabaw. Kon ang maong prinsipyo mapahimutang lamang sa makausa sa Estados Unidos nga ang simbahan mahimong mogamit o mokontrol sa gahum sa estado; nga ang relihiyosong mga pagsaulog mahimong ipatuman pinaagi sa sekular nga mga balaod; sa mubo, nga ang awtoridad sa simbahan ug estado mao ang maghari sa tanlag, nan ang kadaugan sa Roma niining nasora masiguro.”

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.

> “Ang pulong sa Dios naghatag ug pasidaan mahitungod sa nagakahidangat nga katalagman; kon kini pasagdan lamang, ang kalibutang Protestante makakat-on unsa gayud ang mga katuyoan sa Roma, sa diha na lamang nga ulahi na kaayo ang pag-ikyas gikan sa lit-ag. Siya sa hilom nagatubo ngadto sa gahum. Ang iyang mga doktrina nagapadapat sa ilang impluwensiya sa mga hawanan sa lehislatura, sa mga iglesia, ug sa mga kasingkasing sa mga tawo. Nagapundok siya sa iyang hataas ug dagkung mga estruktura, diha sa tinagong mga dapit niini pag-usabon ang iyang nangaging mga paglutos. Sa tago ug sa dili pagdudahan, siya nagapalig-on sa iyang mga pwersa aron mapadayon ang iyang kaugalingong mga tumong sa panahon nga moabot ang takna sa iyang pag-atake. Ang tanan nga iyang gitinguha mao ang mapahimuslang baruganan, ug kini gihatag na kaniya. Sa dili madugay makita ug mabati nato unsa ang katuyoan sa Romanhong elemento. Bisan kinsa nga motuo ug motuman sa pulong sa Dios tungod niini makaangkon ug kaulawan ug paglutos.” The Great Controversy, 580, 581.

In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.

Niadtong 2016 napili si Trump, unya ang mga globalista nga girepresentahan ni Biden nangawat sa eleksiyon sa 2020, apan kana giila lamang niadtong adunay 20/20 nga panan-aw. Sa bersikulo trese si Donald Trump “mobalik” sa 2024, uban ang labi pang dakong gahum kaysa kaniadto, ug magsugod sa iyang pag-andam alang sa bulawanong kapanahonan ingon man sa gubat sa Panium sa bersikulo kinse. Unya miabot si Leo nga papa aron sa pagpatukod sa panan-aw sa 2025, ang ikatulong papa nga nalangkit sa tulo ka gubat sa mga bersikulo napulo hangtod kinse, ug usab sa tulo ka mga presidente niadtong mga gubata. Ang una ug ikatulong mga papa ug mga presidente giisip nga konserbatibo, ug ang tunga nga papa ug presidente mga globalista. Ang unang alyansa tinago, ang ulahi dayag, kay kini girepresentahan diha sa bersikulo katorse ingon nga simbolo nga nagpatukod sa gawasnon nga panan-aw sa mga propesiya sa ulahing mga adlaw.

On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.

Sa Disyembre 31, 2023 ang buluhaton sa nahaunang manulonda, ingon nga gipaila pinaagi sa buluhaton sa nahaunang sugo, nagsugod sa pagpahimutang sa patukoranan. Ang sukaranang pagsulay mahitungod kon si William Miller ba husto o sayop sa iyang pag-ila nga ang Roma mao ang nagapahimutang sa panan-awon diha sa bersikulo katorse. Ang pag-ila ni Miller sa Roma ingon nga simbolo nga nagapahimutang sa matagnaong panan-awon sa ulahing mga adlaw, sa pipila ka mga bahin, mao ang labing mahinungdanon sa tanang sukaranang kamatuoran ni Miller. Kon giunsa ni Miller pagkab-ot ang pipila ka mga pagsabot mahimo lamang makuha pinaagi sa paggamit sa gibalaan nga lohika ngadto sa iyang panahon ug mga kahimtang, apan sa pipila sa iyang matagnaong mga kaplag adunay tin-aw kaayo nga pagpamatuod kon ngano nga siya miabot sa iyang mga pagsabot. Ang labing sukaranan sa iyang mga pagsabot mao ang iyang pag-ila nga ang Roma mao ang nagapahimutang sa panan-awon.

Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.

Si Miller direkta nga nagpamatuod kon giunsa niya pagpangita aron masabtan kon unsa kadto ang “gikuha” diha sa basahon ni Daniel. Dili lamang niya giila kon diin niya nakaplagan ang iyang tubag, kondili nagsulti usab siya sa iyang kahinam sa dihang iyang nadiskobrehan ang mutya nga dugay na niyang gipangita. Si Apollos Hale nagtala ug usa ka komentaryo ibabaw sa kaugalingong mga sinulat ni Miller, ug sa mosunod nga teksto si Hale nag-ila kon giunsa ni Miller pagkahimong usa ka estudyante sa tagna. Si Miller, ingon nga mensahero sa kahayag nga giablihan sa 1798, usa ka balaan nga ehemplo niadtong gitawag ni Daniel nga mga “maalamon” nga “makasabut” sa dihang ang basahon “maablihan.” Ang pagpamatuod ni Miller kon giunsa siya pagdala ngadto sa pagtuon sa Biblia usa ka tinuyo nga ehemplo pinaagi sa Usa nga nagakontrolar sa tanang butang. Hatagi ug pagtagad ang pag-uswag ni Miller, kay siya mao ang ehemplo sa mga maalamon nga makasabut sa pagdugang sa kahibalo, bisan pa kon sila, sama kang Miller, mogula gikan sa kangitngit sa kasaypanan.

> “‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.

> “‘Sa bulan sa Mayo, 1816, ako gidala ilalom sa pagdani sa sala, ug O, unsa nga kalisang ang mipuno sa akong kalag! Nakalimot ako sa pagkaon. Ang kalangitan mipakita nga daw tumbaga, ug ang yuta daw puthaw. Sa ingon niini ako nagpadayon hangtod sa Oktubre, sa dihang giablihan sa Dios ang akong mga mata; ug O, akong kalag, unsa nga Manluluwas si Jesus nga akong nadiskobrehan! Ang akong mga sala nangahulog sama sa usa ka palas-anon gikan sa akong kalag; ug unya unsa ka matin-aw ang Biblia alang kanako! Ang tanan niini naghisgot mahitungod kang Jesus; atua siya sa matag panid ug matag linya. O, kadto usa ka malipayong adlaw! Gusto ko nang moadto dayon sa puloy-anan sa langit; si Jesus mao ang tanan alang kanako, ug naghunahuna ako nga mapakita ko usab siya sa tanan nga mga tawo sumala sa akong pagkakita kaniya, apan nasayop ako.

> “‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”

> “‘Sa sulod sa napulog-duha ka tuig nga ako usa ka deista, gibasa ko ang tanang kasaysayan nga akong makita; apan karon nahigugma na ako sa Biblia. Kini nagtudlo mahitungod kang Jesus! Apan bisan pa niana, dako pa kaayo nga bahin sa Biblia ang mangitngit alang kanako. Niadtong 1818 o 19, samtang nakig-estorya ako sa usa ka higala, nga akong gibisita, ug kinsa nakaila ug nakadungog kanako sa akong pagsulti sa dihang ako deista pa, nangutana siya, sa usa ka paagi nga may dakong pagpasabot, “Unsa man ang imong hunahuna mahitungod niining teksto, ug nianang usa?” nga nagtumong sa mga karaang teksto nga akong gisupak sa dihang ako deista pa. Nasabtan ko ang iyang tuyo, ug mitubag ako—Kon hatagan mo ako ug panahon, isulti ko kanimo ang ilang kahulogan. “Pila ka panahon ang imong gikinahanglan?” Wala ako mahibalo, apan isulti ko kanimo, mitubag ako, kay dili ako makatuo nga ang Dios mihatag ug usa ka pagpadayag nga dili masabtan. Unya nakahukom ako sa pagtuon sa akong Biblia, nga nagatoo nga mahibaloan ko kon unsay gipasabot sa Balaang Espiritu. Apan sa diha-diha nga nakaporma ako niining maong paningkamot, miabot kanako ang hunahuna—“Pananglit makakaplag ka ug usa ka pahayag nga dili nimo masabtan, unsa man ang imong buhaton?”’

> “This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”

> “Unya kining paagiha sa pagtuon sa Biblia miabut sa akong hunahuna:—Pagakuhaon ko ang mga pulong sa maong mga teksto, ug subayon ko kini sa tibuok Biblia, ug niining paagiha mahibaloan ko ang ilang kahulogan. Aduna koy Cruden’s Concordance, [gipalit niadtong 1798] nga sa akong pagtuo mao ang labing maayo sa kalibotan; busa gikuha ko kana ug ang akong Biblia, ug milingkod ako sa akong lamesa, ug wala nay lain nga gibasa, gawas sa gamayng mga mantalaan, kay determinado gayud ako nga masayran ang kahulogan sa akong Biblia. Nagsugod ako sa Genesis, ug mipadayon sa pagbasa nga hinayhinay; ug sa dihang nahiabut ako sa usa ka teksto nga dili ko masabtan, gisusi ko ang tibuok Biblia aron mahibaloan ko ang kahulogan niini. Sa dihang nahuman ko ang tibuok Biblia niining paagiha, Oh, pagkanahayag ug pagkamahimayaon sa kamatuoran! Akong nakita ang akong giwali kaninyo. Nakombinsir ako nga ang pito ka panahon matapos sa 1843. Unya nahiabut ako sa 2300 ka mga adlaw; gidala usab nila ako ngadto sa mao rang konklusyon; apan wala gayud sa akong hunahuna ang pagpangita kon kanus-a moanhi ang Manluluwas, ug dili ko kini matuohan; apan ang kahayag miigo kanako sa hilabihan ka makusog nga wala ako mahibalo kon unsay akong buhaton. Karon, naghunahuna ako, kinahanglan ako magbutang ug mga tarhog ug sinturon sa pangabayo; dili ako moabante labaw pa sa Biblia, ug dili usab ako magpabilin sa luyo niini. Bisan unsa ang ginatudlo sa Biblia, mupadayon ako sa paggunit niana. Apan sa gihapon aduna pay pipila ka mga teksto nga dili ko masabtan.”

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

> “Mao kana ang iyang kinatibuk-ang paagi sa pagtuon sa Biblia. Sa laing higayon iyang gipahayag ang iyang paagi sa paghusay sa kahulogan sa teksto nga ania sa atong atubangan—ang kahulogan sa ‘ang adlaw-adlaw.’ ‘Mipadayon ako sa pagbasa,’ miingon siya, ‘ug wala ako makakaplag ug laing kahimtang diin kini makita gawas lamang sa Daniel. Unya gikuha ko kadtong mga pulong nga nagbarog nga may kalabutan niini, “pagakuhaon.” “Iyang pagakuhaon ang adlaw-adlaw,” “gikan sa panahon nga ang adlaw-adlaw pagakuhaon,” ug uban pa. Mipadayon ako sa pagbasa, ug naghunahuna ako nga wala akoy makaplagang kahayag sa teksto; sa katapusan miabot ako sa 2 Thessalonians 2:7, 8. “Kay ang tinago sa kasal-anan nagabuhat na daan, apan ang nagapugong karon magapadayon sa pagpugong hangtod nga siya pagakuhaon gikan sa dalan, ug unya igapadayag na kadtong dautan,” ug uban pa. Ug sa pag-abot ko nianang tekstoha, O, pagkahayag ug pagkahimayaon gayud sa kamatuoran! Anaa kini! mao kana “ang adlaw-adlaw!” Bueno, karon, unsa man ang gipasabot ni Pablo sa “ang nagapugong karon,” o nagababag? Pinaagi sa “ang tawo sa sala,” ug “ang dautan,” gipasabot ang Pagkapapa. Bueno, unsa man ang nagababag sa Pagkapapa aron dili mapadayag? Ngano, mao kini ang Paganismo; busa, “ang adlaw-adlaw” kinahanglan magpasabot ug Paganismo.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.

Ang mapagmalandong giya sa pagtuon ni Miller pinaagi sa tawhanon ug sa Balaan makita diha sa talaan. Ang iyang daang higala maoy miduso kaniya, ug ang mga hunahuna nga miabut kaniya mao ang tingog sa manulonda nga si Gabriel, nga giila ni Sister White “linya ibabaw sa linya” ingon nga manulonda nga sa makadaghan mibisita kang Miller. Iyang giila ang pito ka mga panahon ingon nga iyang nahaunang pagkadiskobre, ug unya iyang giila ang 2,300 ingon nga ikaduhang saksi sa pito ka mga panahon, kay silang duha natapos sa 1843, (sumala sa iyang unang pagtoo). Kining duha ka mga tagna mao ang iyang mga nadiskobrehang alpha ug omega, ug sulod sa mahimatikodong relasyon sa tagna ngadto kang Miller ilang gipaila ang sayop nga pagatadlungon ni Samuel Snow pinaagi sa mensahe sa Tunga-tungang Pagtu-aw nga maoy nagsugod sa “ikalimang-bulan nga kalihukan.” Ang kalihukan sa Tunga-tungang Pagtu-aw mao ang “ikalimang-bulan nga kalihukan” sa dihang kini migikan sa camp meeting sa Exeter, kay kini nag-ila sa pag-anhi sa Ginoo sa ikanapulo nga adlaw sa ikapitong bulan, nga sa 1844 nahulog sa Oktubre 22.

The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!

Ang sayop nga nagpatungha sa pagpalig-on sa ikaduhang manulonda gisimbolo pinaagi sa unang pagsabot ni Miller nga ang pito ka panahon ug ang 2,300 ka tuig magtapos nga dungan sa 1843. Sa maong pahayag, ang sunod nga doktrina nga gihisgutan mao kon giunsa ni Miller pag-ila sa Roma ingon nga simbolo nga nagapahimutang sa panan-awon. Ang mga magtutudlo sa kasaysayan sa Adventista nagaila nga ang tanang mga propetikong pagsabot ni William Miller gibase sa iyang pag-ila sa duha ka naglaglag nga mga gahum. Gisabtan niya nga kadtong duha ka naglaglag nga mga gahum mao ang pagano ug papal nga Roma, ug iyang nakita kadtong duha ka mga gahum diha sa 2 Thessalonians sa dihang nasabtan niya nga ang “adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel mao ang pagano nga Roma. Ang matag propetikong modelo nga gipahimutang ni Miller, nga sumala sa gipahibalo kanato ni Sister White kanunay nga gibisitahan sa mga manulonda, gibase sa iyang pagsabot nga ang Roma nagapahimutang sa panan-awon. Ang matag usa!

From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.

Sukad niadtong Disyembre 31, 2023, ang Leon sa banay ni Juda maoy nag-abli sa mga selyo sa Pinadayag ni Jesucristo. Sukad niadtong tungora, ang patukorananong pagsulay nagsugod na, ug kini miabot sa iyang kataposan sa dihang ang unang papa gikan sa Tinipong Bansa nagsugod sa iyang paghari niadtong Mayo 8, 2025. Niadtong tungora, nagsugod ang pagsulay sa templo.

We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo ug gamiton ang “250” ka tuig isip usa ka saksi aron pamatud-an ang atong pag-ila nga ang sukaranang pagsulay natapos uban sa kasamtangang papa.

Back to Articles