Article

# Panium - Number Eighteen

Panium - Numero Diyes-otso

Three Times 250

Tulo ka Higayon nga 250

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

Atong hisgutan karon ang pipila sa mga implikasyon sa bersikulo dose sa Daniel onse, ug pagkahuman niana, ipasulod ang tulo ka mga linya sa “250” ka tuig ngadto sa kasaysayan sa mga bersikulo onse hangtod kinse, nga natuman sa gubat sa Panium niadtong 200 BC. Ang linya sa “250” ka tuig nga nagsugod sa 457 BC natapos sa 207 BC, sa taliwala sa yugto nga nagsugod sa gubat sa Raphia ug natapos sa gubat sa Panium. Ang “250” ka tuig sa linya ni Nero natapos uban sa tulo-ka-lakang nga kasaysayan ni Constantine, nga girepresentahan sa mga tuig 313, 321 ug 330. Ang “250” ka tuig sa Tinipong Bansa sa Amerika natapos sa Hulyo 4, 2026.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

Ang linya ni Nero nagrepresentar sa kasaysayan sa panahon sa pagsulay sa larawan sa mananap, una sa Estados Unidos, ug unya sa kalibotan. Ang linya sa 457 BC nagbutang kang Trump sa usa ka tungatunga sa militar tali sa duha ka gubat. Ang yugto nga nagalapad gikan sa 1776 nagtimaan usab sa usa ka tungatunga alang sa katapusang pagkapresidente ni Trump. Aron mapahimutang kining mga linya sa ilang hustong dapit, una natong hisgutan ang bersikulo dose, ug ang pagkapukan sa Russia ug ni Putin. Unya ang tulo ka mga linya sa “250” ka tuig, dayon ang linya sa Hasmonean Dynasty. Sa dihang mapahimutang na kining mga linya, ipahimutang nato si Pedro sa pagkatukma uban sa Panium. Sa dihang mapahimutang na kining mga linya, kinahanglan mahimo na natong maila kon giunsa ang mensahe sa Hulyo 18, 2020 pagatadlungon ug iwali, ug nga kini mao ang mensahe sa basahon ni Joel.

## King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

Si Haring Uzzias sa Juda ug si Ptolemeo nga Hari sa Ehipto

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

Ang kasaysayan nga nagtuman sa bersikulo onse diha sa gubat sa Raphia nahiuyon sa kasaysayan ni Haring Uzziah. Sa dihang si Isaias gilimpyohan ug gihatagan og gahum sa pagmantala sa mensahe sa ulahing ulan, ang iyang pagtawag miabut sa tuig nga namatay si Uzziah.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

> Sa tuig nga namatay si Haring Uzziah, nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa usa ka trono, halangdon ug gibayaw sa kahitas-an, ug ang sidsid sa iyang bisti mipuno sa templo. Isaias 6:1.

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

Ang kamatayon ni Uzziah gipauna sa pagrebelde nga iyang gipadayag, nga nahisama ug nahiuyon sa pagrebelde ni Ptolemy diha-diha dayon human sa kadaugan sa gubat sa Raphia. Si Uzziah ug si Ptolemy mga simbolo sa usa ka hari sa habagatan kansang kasingkasing gipahitaas, nga nagrebelde pinaagi sa pagtinguha sa paghiusa sa ilang awtoridad sa estado uban sa awtoridad sa iglesia. Sa dihang si Uzziah misulay sa paghiusa sa iglesia ug estado, ang sanla sa iyang agtang maoy hulagway sa marka sa mananap.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> Ug ang ikatulong manulonda misunod kanila, nga nag-ingon sa makusog nga tingog, Kon may bisan kinsa nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug modawat sa iyang marka sa iyang agtang, o sa iyang kamot, Siya usab moinom sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa copa sa iyang kasuko; ug siya pagasakiton pinaagi sa kalayo ug asupre sa atubangan sa mga balaang manulonda, ug sa atubangan sa Cordero: Ug ang aso sa ilang kasakit mosaka sa walay kataposan; ug sila walay kapahulayan sa adlaw ni sa gabii, kadtong nagsimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug bisan kinsa nga modawat sa marka sa iyang ngalan. Pinadayag 14:9–11.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

Busa si Uzziah nagrepresentar sa usa ka nagpadayon nga kamatayon sukad sa panahon sa iyang masinupakon nga pagsulay sa paghiusa sa iglesia ug estado. Unya nagrepresentar siya sa usa ka huyang na nga kaubang-paghari uban sa iyang anak sulod sa napulo ug usa ka tuig. Si Uzziah nabuhi pa sulod sa napulo ug usa ka tuig human sa iyang pagsukol. Ang sinugdanan sa iyang pagsukol nagsimbolo sa balaod sa Dominggo, diin ang iglesia ug estado gihiusa ug ang marka sa mananap gipugos. Napulo ug usa ka tuig sa ulahi namatay siya, nga nagrepresentar sa katapusan sa iyang paghari isip hari sa habagatang gingharian sa Juda, nga mao ang mahimayaong yuta, nga mao ang Tinipong Bansa sa Amerika.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

Diha sa propetikong kalabutan kang Ptolemy, si Uzziah nagrepresentar sa Juda, sa mahimayaong yuta, ug sa apostatang Protestante, samtang si Ptolemy nagrepresentar sa Ehipto, nga mao ang gahum sa dragon, kansang relihiyon mao ang espiritismo. Sa dihang ang duha ka mga hari pagatan-awon ingon nga magkaparalelong mga linya, si Uzziah mohunong sa pagkahimong usa ka hulagway sa mahimayaong yuta ug dungan silang mahimong simbolo sa duha ka mga nasod. Ang Ehipto ug Juda mga simbolo sa mga relihiyon sa espiritismo ug sa apostatang Protestante. Sila mao ang simbolo sa estado ug sa iglesia. Ang statecraft ug ang churchcraft nga ilang girepresentahan, sa dihang sila ginapahiuyon ingon nga usa ka simbolo, naglangkob ug duha ka mga nasod, maingon nga ang mga Medo ug mga Persia, maingon nga ang Ehipto ug Sodoma sa Pransiya, maingon nga ang Republikano ug Protestante nga mga sungay sa Tinipong Bansa sa Amerika, maingon nga ang amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa Israel ug Juda, ingon man ang paganong Roma ug ang papadong Roma. Ingon nga simbolo sa duha ka mga gingharian, sila sa pagkapropetiko gihigot pag-uban pinaagi sa templo sa Jerusalem diin kapwa si Uzziah ug si Ptolemy naningkamot sa paghalad diha sa templo sa Jerusalem. Duha ka mga nasod nga silang duha nagmasukihon batok sa mao rang santuwaryo.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

Importante nga mamatikdan nga ang pagrebelde sa maong duha ka mga hari may kalabutan sa templo sa Jerusalem, nga usa ka simbolo sa templo diin nakita ni Daniel si Cristo sa ikapulo nga kapitulo. Ang mga kasaysayan niining duha ka hari nagkatakdo sa Gubat sa Ukraine, ug sa pagbuhat niini nagsugod sila sa ilang pagpamatuod niadtong 2014. Silang duha gipataas pinaagi sa mga kadaugan sa militar nga girepresentahan sa gubat sa Raphia sa bersikulo onse. Ang Raphia nagtimaan sa utlanan sa ikaunom nga gingharian sa panagna sa Biblia ug sa tripartito nga panaghiusa sa balaod sa Dominggo. Kini usab mao ang utlanan sa pagbalhin sa iglesia nga nakiggubat ngadto sa iglesia nga madaugon.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

Human sa 2014, ang labing-adunahang hari mipahibalo sa iyang tuyo sa pagdagan alang sa pagkapresidente sa 2015. Sa 2020 ang labing-adunahang hari, nga nagrepresentar sa Republikano nga sungay, nakadawat sa iyang samad nga makamatay nga sa ulahi mamaayo. Sa 2022 ang Gubat sa Ukraine mikusog. Unya mibalik si Trump sa katumanan sa bersikulo trese, diha sa piniliay sa 2024. Sa Hulyo 2023, usa ka tingog sa kamingawan ang gipatingog. Niadtong Disyembre 31, 2023 ang Protestante nga sungay gibanhaw, maingon man ang Republikano nga sungay diha sa piniliay sa 2024, sa dihang mibalik si Trump ug unya sa 2025 ang pagsulay sa patukoranan natapos uban sa pag-abot sa pagsulay sa templo.

## 1989

1989

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

Ang mga kamatuoran nga gibuksan sa 1989 may duha ka bahin. Ang mga propetikong kaangayan sa mga kalihokang reporma ug ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse gibuksan sa samang panahon. Adunay pipila ka mga lagda sa pagpanagna nga gigamit sa pagpalig-on sa sinugdanang mensahe sa bersikulo kwarenta. Ang pipila niadtong maong mga kamatuoran karon mao ang yawe sa tinagong kasaysayan niadtong mao gihapong bersikulo diin nadiskobrehan kadtong propetikong mga mutya. Hatagan ko kamo ug usa ka pananglitan.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

Niadtong 1989, walay hiniusang pagsabot sulod sa Adventismo mahitungod sa girepresentahan sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel. Kining kakulang sa panaghiusa may duruha ka bahin. Wala may panagkasabot mahitungod sa kahulogan sa mga bersikulo. Kadtong mga nag-angkon nga sila adunay pagsabot sa mga bersikulo mipresentar ug tawhanong mga hunahuna nga gisagulan sa teyolohiya sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo, ang panulondon nga katungod sa pagkapanganay nga ilang nadawat gikan sa ilang mga ginikanan sa pagrebelde niadtong 1863, sa dihang ilang gituman ang papel sa masupilon nga propeta diha sa pundasyonal nga pagrebelde ni Jeroboam. Kadtong tagsatagsa ka mga hunahuna mahitungod sa unsa ang gipasabot sa mga bersikulo, sa labing maayo, mga pribadong paghubad lamang. Ang ilang mga hunahuna mahitungod sa mga bersikulo mahimo’g nagkasumpaki sa sukaranang propetikong aplikasyon, ug sa daghang higayon supak sa mismong batakang pangagpas nga sila mismo nag-ila mahitungod sa mga bersikulo.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

Ang among among nakita nato sa mga bersikulo mao ang usa ka makanunayon nga pagsabot sa tanang unom ka bersikulo. Ang pagkamakanunayon sa mensahe nga among nakita mao ang nagdasig kanako sa pagpresentar sa akong pagsabot, bisan sa dihang nahibalo ako nga ang tibuok Adventismo misalikway sa akong nasabtan. Ang among nasabtan mahitungod niadtong mga bersikulo unang gimantala niadtong 1996, ug ang pagsabot nga didto gipahimutang nagpadayon lamang sa pagkalig-on samtang ang panahon milabay sulod sa kapin sa katloan ka tuig!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

Kon imong tagdon ang labing unang reperensiya diha sa magasin nga The Time of the End, imong makita ang Testimonies, volume 9, page 11. Lima ka tuig sa wala pa ang 9/11, ang magasin nagsugod sa 9/11. Usa sa mga pagsabot nga nakapadasig kanako mao ang pagsabut nga sa “panahon sa katapusan” diha sa bersikulo kwarenta, ang mga hari sa amihanan ug habagatan espirituwal, dili literal nga mga gahum. Niadtong panahona, nasayod na ako nga si Sister White miingon nga ang mga basahon sa Daniel ug Revelation mao ang mao rang basahon, ug nga ang maong linya sa tagna nga anaa sa Daniel, gipadayon ni Juan diha sa Revelation. Akong nakita nga diha sa Revelation onse, nga natuman sa kasaysayan nga naglibot sa panahon sa katapusan niadtong 1798; ang komentaryo ni Sister White bahin sa maong kapitulo tin-aw nga nagtudlo nga ang Pransiya mao ang espirituwal nga Ehipto, ug sama usab siya ka tin-aw nga sa Revelation disi-siyete, ang bigaon nga nagalingkod ibabaw sa mapintas nga mananap mao ang espirituwal nga Babilonia.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

Ang pag-ila ni Sister White niadtong duha ka mga gahum makita sa The Great Controversy, ug kadtong mga pahayag nagdugtong sa pagpamatuod ni Juan ug ni Daniel. Ang kahulogan sa hari sa habagatan diha sa Daniel kapitulo onse mao ang gahum nga nagdumala sa Ehipto, ug ang hari sa amihanan mao ang gahum nga nagdumala sa Babilonia. Sa dihang ang Biblia ug ang Espiritu sa Tagna nagtinabangay sa pagpalig-on sa usa ka kamatuoran pinaagi sa paghiusa sa Daniel ug Pinadayag aron pamatud-an ang maong punto, kana usa ka butang nga dili ko gayod ikatugyan ngadto kang bisan kinsang nasayop nga teologo, o nasayop nga nagpasidungog sa iyang kaugalingon ingon nga lider sa usa ka nagpailaing kaugalingon nga ministeryo.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

Aron masabtan si Ptolemy ug si Uzziah isip mga simbolo sa gubat sa Raphia ug sa mga sangpotanan nga mahitabo human nga ang ilang mga kasingkasing mapatuboy, kinahanglan nga pagamhan sa kamatuoran nga si Ptolemy nagrepresentar sa gahum sa dragon nga mopildi sa puli nga gahum sa Roma, apan sa ulahi mapildi sa puli nga gahum nga maoy nakapildi kang Ptolemy sa bersikulo diyes ug sa 1989. Ang mga kalainan sa kasaysayan tinuyoan ug mahinungdanon.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

Si Uzziah midawat sa timaan sa mananap sa dihang misulay siya sa paghiusa sa iglesia ug estado, si Uzziah mao ang mahimayaong yuta, ug ang mahimayaong yuta maoy usa ka dakong pangatarungan sa sinugdanan sa mensahe niadtong 1989. Ang mahimayaong yuta ba mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, o mao ba kini ang iglesia sa Seventh-day Adventist? Kadtong niadto naghupot sa sayop nga panghunahuna nga ang mahimayaong yuta mao ang Adventistang iglesia, uban sa bisan kinsa nga hangtod karon nagkupot gihapon niana—mangatarongan nga ang mahimayaong balaang bukid sa bersikulo kwarenta’y singko sa dayag mao gayod ang iglesia sa Dios, busa kana nagpasabot kanila nga ang usa ka bukid ug ang usa ka yuta mao ra ang samang simbolo. Kasagarang pangatarungan sa tawhanon, sa akong pagdahom.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

Si Uzziah mao ang mahimayaong yuta, ug si Ptolemy mao ang Egipto. Si Uzziah, ingon nga mahimayaong yuta, adunay duha ka mga sungay sa Protestantismo ug Republikanoismo. Ang politikal nga pagpakita ni Ptolemy mao ang komunismo ug ang nagkalainlain niyang mga porma, ug ang relihiyosong pagpakita ni Ptolemy mao ang espiritismo ug ang nagkalainlain niyang mga porma. Usa ka kinaiyang timailhan sa gahum sa dragon mao nga kini usa ka konfederasyon, apan ang mini nga manalagna, nga mao ang mahimayaong yuta, usa ka nag-inusarang nasod nga adunay duha ka mga sungay.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

Ang Daniel onse bersikulo kwarenta nagpalig-on nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang gahum nga naglihok isip puli sa kapapahan sa dihang ang Unyong Sobyet gilaglag sa 1989. Kini nga kamatuoran nahiuyon sa papel sa mananap sa yuta nga may duha ka sungay sa Pinadayag trese, kay ang duha ka libro managsama.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> Ug nakita ko ang laing mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa karnero, ug siya misulti ingon sa dragon. Ug gigamit niya ang tanang kagahum sa unang mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba niya ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini sa unang mananap, kansang samad nga makamatay naayo. Pinadayag 13:11, 12.

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

Ang Pinadayag 13 nagaila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga puli nga gahum sa Kapapahan, kay ang mananap nga gikan sa yuta “nagagamit sa tanang kagahum sa” mananap nga gikan sa dagat nga mianhi “sa iyang atubangan.” Sa bersikulo 2 ang dragon sa paganong Roma maoy mihatag sa Kapapahan sa iyang gahum, trono, ug dakong pagbulot-an. Ang pulong nga gihubad nga “gahum” nagkahulogan ug gahum, apan sa bersikulo 12 lahi nga pulong ang gihubad nga “gahum,” nga nagpasabot ug “gitugyan nga pagbulot-an.”

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang puli nga gahum sa papasiya, nga gipatipohan sa pagano nga Roma, nga mihatag sa iyang militar ug ekonomikanhong suporta sa papasiya sumala sa gipahayag sa bersikulo dos. Sa pagbuhat niini, ang pagano nga Roma nahimong tipo sa Tinipong Bansa sa Amerika nga magahatag usab sa iyang “mga karwahe, mga sakayan, ug mga magkakabayo” aron sa pagbuhat sa mahugaw nga buluhaton sa gahum sa papasiya.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

Sa dihang ang tulo ka mga gubat sa bersikulo 10, 11, ug 15 natuman sa kasaysayan, si Antiochus Magnus atua sa matag gubat. Kini nga kamatuoran nag-ila nga ang gahum nga girepresentahan sa tulo ka mga gubat usa ka puli nga gahum sa mapintas nga mananap, kay kanunay kini si Antiochus, ug si Antiochus niadtong 1989 mao ang puli nga gahum sa Tinipong Bansa sa Amerika.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

Ang tulo ka mga gubat nga nagadala ngadto sa balaod sa Domingo sa bersikulo sais nagdala sa pirma sa Alpha ug Omega, ug usab sa estruktura sa kamatuoran. Mao kini ang Estados Unidos sa nahaunang gubat ug sa ikatulong gubat, nga nagaila sa usa ka alpha ug omega sa nahauna ug kataposang gubat. Ang tulo ka mga gubat nga nagadala ngadto sa balaod sa Domingo sa bersikulo sais nagdala usab sa pirma sa kamatuoran. Ang proxy nga gahum sa Nazi Ukraine mao ang gubat sa taliwala nga nagrepresentar sa pagsukol sa tunga nga waymark sulod sa balangkas sa Hebreohanon nga pulong nga kamatuoran. Ang tulo ka mga gubat nagrepresentar sa 1989 ngadto sa balaod sa Domingo, nga nagpasabot nga kini nagrepresentar sa “tinagong kasaysayan” sa bersikulo kuwarenta.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

Ang bersikulo onse sa Pinadayag 11 nag-ila sa 2023 ingon nga punto diin ang duha ka sungay gibanhaw pag-usab. Ang Daniel 11:11 nag-ila sa mao ra gayud nga yugto sa kasaysayan. Ang internal nga linya sa propesiya ug ang external nga linya sa propesiya nagkatakdo sa 2023. Ang internal nga linya mao ang “butang” nga nasabtan ni Daniel, ug ang external nga linya mao ang “panan-awon” nga iyang nasabtan.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

Ang pagsulay sa templo nga gihulagway ni Daniel nagsugod sa ikakaluhaan ug ikaduhang adlaw, ug ang kaluhaan ug duha ka tuig human sa 9/11, nga mao ang punto diin si Isaias misulod sa templo, nagdala kanimo ngadto sa 2023. Giila ni Isaias ang kamatayon ni Uzziah human sa iyang pagkinabuhi uban sa sanla sulod sa napulo ug usa ka tuig sa 9/11. Ang buluhaton sa pagtukod sa templo naglangkob, una, sa pagbutang sa patukoranan, ug pagkahuman niana sa pagtukod sa templo ug sa pagpahimutang sa pangulohang bato, nga unya modala ngadto sa ikatulong litmus test, nga girepresentahan sa pista sa mga trumpeta diha sa linya sa Levitico baynte-trés. Ang sulodnong buluhaton sa walay katapusang ebanghelyo natuman sulod sa kasaysayan sa gawasnong linya. Sa bersikulo onse si Putin gihulagway pinaagi kang Ptolemy, ug si Haring Uzziah naghatag ug ikaduhang saksi sa hulagway sa hari sa habagatan nga gibayaw pinaagi sa kalampusan sa militar, nga pagkahuman niana misulay sa pagsulod sa gingharian sa relihiyon.

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> Ug ang hari sa habagatan mapukaw sa dakong kapungot, ug mogula ug makig-away batok kaniya, batok gayod sa hari sa amihanan; ug siya magapahigayon ug usa ka dakong panon; apan ang maong panon igatugyan ngadto sa iyang kamot. Ug sa diha nga iyang mapapas ang maong panon, ang iyang kasingkasing mapahitas-on; ug iyang ipukan ang daghang napulo ka libo: apan dili siya mapalig-on pinaagi niini. Daniel 11:11, 12.

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

Gihisgutan ni Uriah Smith ang kasaysayan ni Ptolemy Philopator ug ang iyang pagsulay sa paghalad ug mga sakripisyo sa templo sa Jerusalem.

> “Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “Si Ptolemy nakulangan sa pagkamabinantayon aron gamiton sa husto ang iyang kadaugan. Kon iya pa untang gipadayon ang iyang kalampusan, lagmit unta nahimo siyang agalon sa tibook gingharian ni Antiochus; apan, nga nakontento lamang sa paghimog pipila ka mga hulga ug pipila ka mga pagpanghadlok, naghimo siya ug pakigdait aron matugyan niya ang iyang kaugalingon sa walay hunong ug walay pagpugong nga pagpatuyang sa iyang mananapon nga mga kaibog. Busa, bisan tuod nadaog niya ang iyang mga kaaway, siya napildi sa iyang mga bisyo, ug, nga nahikalimot sa dakung ngalan nga unta iyang mapahimutang, gigugol niya ang iyang panahon sa pagpangaon-inom ug kalaw-ayan.”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “Ang iyang kasingkasing naibayaw tungod sa iyang kalampusan, apan layo kaayo siya nga napalig-on pinaagi niini; kay ang way dungog nga paggamit nga iyang gihimo niini maoy hinungdan nga ang iyang kaugalingong mga sakop misukol batok kaniya. Apan ang pagbayaw sa iyang kasingkasing labi na gayud nga napadayag diha sa iyang mga pakiglabot sa mga Judio. Sa pag-abot niya sa Jerusalem, didto siya naghalad ug mga halad, ug daku kaayo ang iyang tinguha nga mosulod sa labing balaang dapit sa templo, supak sa balaod ug relihiyon niadtong dapita; apan sa napugngan siya, bisan pa uban sa dakung kalisud, mibiya siya sa maong dapit nga nagdilaab sa kapungot batok sa tibuok nasod sa mga Judio, ug dihadiha nagsugod batok kanila sa usa ka makalilisang ug walay kaluoy nga paglutos. Sa Alejandria, diin ang mga Judio nagpuyo sukad pa sa mga adlaw ni Alexander, ug nakatagamtam sa mga katungod sa labing gipaborang mga lungsoranon, kap-atan ka libo sumala kang Eusebius, kan-uman ka libo sumala kang Jerome, ang gipamatay niining paglutosa. Ang pagsukol sa mga Ehiptohanon, ug ang masaker sa mga Judio, sa pagkatinuod, dili maoy mga butang nga makapalig-on kaniya sa iyang gingharian, kondili igo hinoon nga hapit sa hingpit makaguba niini.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

Ang kadaugan militar ni Ptolemy Philopator sa Raphia niadtong 217 BC wala makapalig-on kang Ptolemy, apan kini maoy hinungdan nga “ang iyang kasingkasing mibayaw.” Ang kadaugan sa Gubat sa Ukraine dili makapalig-on kang Putin, apan kini “mopabayaw sa iyang kasingkasing,” sama nga ang kalampusan sa militar maoy hinungdan nga ang kasingkasing ni hari Uzziah mibayaw.

> And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

> Ug si Uzzias nag-andam alang kanila, sa tibook kasundalohan, mga taming, ug mga bangkaw, ug mga salokot, ug mga habergeon, ug mga pana, ug mga lambuyog sa paglabay ug mga bato. Ug sa Jerusalem naghimo siya ug mga makina, nga inimbento sa mga batid nga tawo, aron ibutang sa ibabaw sa mga torre ug sa ibabaw sa mga kuta, sa pagpana ug mga udyong ug dagkung mga bato pinaagi niini. Ug ang iyang ngalan mikaylap ngadto sa halayo; kay siya kahibulongang gitabangan, hangtud nga siya nahimong kusgan. Apan sa diha nga siya nahimong kusgan, ang iyang kasingkasing napahitas-on ngadto sa iyang pagkalaglag: kay siya nakalapas batok kang Jehova nga iyang Dios, ug misulod sa templo ni Jehova sa pagsunog ug incienso ibabaw sa halaran sa incienso. 2 Cronicas 26:14–16.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

Duha ka habagatang mga hari kansang mga kasingkasing napahitas-on tungod sa mga kadaugan sa gubat, misulay sa pagsulod sa maong templo ug sa paghalad ug usa ka halad, nga ang usa lamang ka pari maoy gitugotan sa pagbuhat. Sa duha ka kahimtang, gisukol sa mga pari ang mga pagsulay sa mapahitas-ong mga hari sa pagbuhat niana. Unya ang usa ka hari nagpasugod ug panimalos batok sa mga Judio, ug ang usa gisamaran sa agtang pinaagi sa sanglit.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

> Ug si Azariah nga sacerdote misulod sunod kaniya, ug uban kaniya ang kawaloan ka mga sacerdote ni Jehova, nga mga maisugon nga tawo: Ug ilang gisukol si Hari Uzziah, ug miingon kaniya, Dili alang kanimo, Uzziah, ang pagsunog ug incienso ngadto kang Jehova, kondili alang sa mga sacerdote nga mga anak ni Aaron, nga gipahinungod sa pagsunog ug incienso: gumula ka sa balaang puloy-anan; kay nakalapas ka; ni kini alang sa imong kadungganan gikan sa Ginoong Dios. Unya nasuko si Uzziah, ug may inciensario sa iyang kamot aron sa pagsunog ug incienso: ug samtang nasuko siya sa mga sacerdote, ang sanla mitungha gayud sa iyang agtang sa atubangan sa mga sacerdote diha sa balay ni Jehova, sa tupad sa halaran sa incienso. Ug si Azariah nga labawng sacerdote, ug ang tanang mga sacerdote, mitan-aw kaniya, ug ania karon, siya sanlahon diha sa iyang agtang, ug ilang giduso siya paggula gikan didto; oo, siya gayud mismo nagdali usab sa paggula, tungod kay gihampak siya ni Jehova. Ug si Hari Uzziah nahimong sanlahon hangtod sa adlaw sa iyang kamatayon, ug nagpuyo sa usa ka linain nga balay, sanglit sanlahon man siya; kay giputol siya gikan sa balay ni Jehova: ug si Jotham nga iyang anak mao ang nagdumala sa balay sa hari, nga naghukom sa katawohan sa yuta. Karon ang uban pa nga mga buhat ni Uzziah, ang nahauna ug ang naulahi, gisulat ni Isaias nga manalagna, ang anak ni Amoz. 2 Cronicas 26:17–22.

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

Niadtong 2014, ang mga globalista sa Uropa ug ang rehimen ni Obama nagsugod ug usa ka color revolution batok sa nasod sa Ukraine. Niadtong 2022, ang Russia nagsugod ug usa ka pagsulong nga sa katapusan modala ngadto sa usa ka kadaugan alang kang Putin ug sa Russia; nga gilarawan ni Ptolemy ug ni Uzziah, ang mga hari sa habagatan. Ang bersikulo dose nag-ingon nga human sa kadaugan ni Putin, “ang iyang kasingkasing mapahitas-on; ug iyang ipukan ang daghang napulo ka libo: apan dili siya mapalig-on pinaagi niini.” Unya ang kasaysayan nagtala sa usa ka nagpadayon nga pagkahugno sa iyang gingharian.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

Ang hinayhinay nga kapukan misangpot sa iyang kamatayon, ug sa dihang si Antiochus the Great mibalos na alang sa iyang kapildihan didto sa Raphia, si Antiochus wala na makiglambigit kang Ptolemy Philopator; si Antiochus niadto nakig-atubang na sa usa ka gamayng bata nga maoy magmamando sa Ehipto niadtong panahona. Ang usa ka bata maoy simbolo sa katapusang kaliwatan, busa sa usa ka ang-ang ang batang hari nga gipildi ni Antiochus didto sa Panium mao ang katapusang kaliwatan sa gingharian sa habagatan. Sa praktikal nga ang-ang, ang batang hari nagrepresentar sa kaluyahon kon itandi sa kusog ni Antiochus.

> “The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

> “Ang pakigdait nga nahikonsabo tali kang Ptolemy Philopater ug Antiochus milungtad sulod sa napulog-upat ka tuig. Sa maong panahon, si Ptolemy namatay tungod sa walay pagpugong nga pagpatuyang ug kahugawan, ug gipulihan siya sa iyang anak nga si Ptolemy Epiphanes, usa ka bata niadtong panahona nga upat o lima pa lamang ka tuig ang panuigon. Si Antiochus, sa maong higayon, human mapugngi ang rebelyon sa iyang gingharian, ug mapasakop ug mapalig-on ang sidlakang mga bahin diha sa ilang pagkamasinugtanon, may kahigayonan na alang sa bisan unsang pagpanglihok sa dihang si batan-ong Epiphanes misaka sa trono sa Ehipto; ug sa paghunahuna nga kini maoy hilabihan ka maayong higayon sa pagpalapad sa iyang kagamhanan nga dili angay pasagdan, nagtigom siya ug usa ka hilabihan kadaku nga kasundalohan “nga labaw pa kay sa nahauna” (kay nakatigom man siya ug daghang mga pwersa ug nakabaton ug dagkung bahandi sa iyang ekspedisyon sa sidlakan), ug mipahigayon batok sa Ehipto, nga naglaom nga makabaton ug sayon nga kadaugan batok sa masuso nga hari. Kon giunsa niya ang paglampos atong makita sa dili madugay; kay dinhi misulod ang bag-ong mga kalisdanan sa mga kalihokan niining mga ginghariana, ug bag-ong mga tigpasundayag gipaila sa entablado sa kasaysayan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

## The King of the South

Ang Hari sa Habagatan

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

Ang paghagway sa katapusang mga lakang sa Rusya, mao ang paghagway sa katapusang mga lakang sa manalagnang hari sa habagatan. Ang usa ka manalagnang kinaiya sa espirituwal nga hari sa habagatan nga miabut sa manalagnang kasaysayan sa panahon sa katapusan niadtong 1798—mao kung giunsa kini moabot sa iyang katapusan. Kini usab usa ka manalagnang kinaiya sa hari sa amihanan, ug sa mini nga propeta. Ang matag usa sa tulo ka mga gahum nga nagmando sa kalibotan paingon sa Armagedon adunay mga katapusan nga piho nga giila diha sa Pulong sa Dios. Bisan unsa ang mahitabo kang Putin ug sa Rusya, kini mamahimong gitipohan na pinaagi sa nangaging mga linya sa hari sa habagatan.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

Ang mga ehemplo sa pagkapukan sa espirituwal nga hari sa habagatan gipahinungdan pinaagi sa pagkapukan sa unang espirituwal nga hari sa habagatan, nga mao ang walay-Diyos nga Pransiya sa panahon sa Rebolusyon. Ang pagkapukan sa gingharian sa habagatan naglakip sa pagkapukan sa hari sa habagatan. Ang pagkapukan ni Napoleon nagtumbok sa pagkapukan sa Pransiya, ug nahiuyon sa pagkapukan sa misunod nga gingharian sa habagatan, nga mao ang Rusya. Ang Rusya ingon nga modernong hari sa habagatan nagsugod diha sa rebolusyon, maingon nga ang Pransiya, ingon nga hari sa habagatan, nagsugod pinaagi sa rebolusyon.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

Ang rebolusyon maoy usa ka kinaiya sa dragon, nga mao ang simbolo sa mga hari sa habagatan. Ang dragon, ang nag-unang simbolo sa hari sa habagatan, mao si Satanas, ug sa iyang pagsulay sa paghimo ug rebolusyon sa katapusan sa milenyo, ang kalayo mokanaog gikan sa langit ug motibawas kaniya. Ang iyang pagsukol sa langit sa sinugdan mao ang alpha sa iyang pagsukol sa pagtapos sa milenyo.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

Niadtong 1798, sa paagi nga mahulagwayon sa tagna, giangkon sa Pransiya ang trono ingon nga espirituwal nga hari sa habagatan sa panahon sa Rebolusyong Pranses. Kana nga rebolusyon miabog sa mga nasod sa Uropa ug sa kaulahian miabot ngadto sa Rebolusyong Ruso nga sa madali gisundan sa Rebolusyong Bolshevik sa maong tuig.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

Ang Rebolusyong Ruso sa 1917 naglangkob sa duha ka nag-unang hugna: ang Rebolusyon sa Pebrero (nga nagpukan sa monarkiyang Tsarista, nagtapos sa awtokrasya, ug nagtukod ug usa ka pansamantalang gobyerno taliwala sa usa ka yugto sa duha ka magkaubang gahum uban sa mga Sobyet) ug ang Rebolusyon sa Oktubre (nga gitawag usab nga Rebolusyong Bolshevik, diin ang mga Bolshevik ubos ni Lenin miilog sa gahum pinaagi sa usa ka kudeta, nga mitultol sa pagtukod sa pagmando sa Sobyet ug sa dalan paingon sa sosyalismo/komunismo).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

Sa mga historikal nga pag-analisa ug rebolusyonaryong teyoriya (ilabina gikan sa mga Marxistang panglantaw sama niadtong kang Trotsky, Luxemburg, ug uban pa nga naghisgot ug magkaparihong mga pagtandi), ang Rebolusyong Pranses (1789–1799) sagad tan-awon nga nagtimaan o naghatag ug pamaagi alang sa dagan sa mga panghitabo sa Rusya. Ang duha ka mga hugna sa Rebolusyong Pranses nga nagtimaan niining mga yugto sa Rusya mao kini:

- The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

  Ang inisyal nga kasarangan/konstitusyonal nga yugto (mga 1789–1792), nga motakdo sa Rebolusyon sa Pebrero. Kining yugtoha sa Pransiya nagsugod sa pagsulong sa Bastille, sa pagtigom sa Estates-General/National Assembly, sa pagwagtang sa pyudal nga mga pribilehiyo, sa Deklarasyon sa mga Katungod sa Tawo, ug sa pag-establisar sa usa ka konstitusyonal nga monarkiya ilalom sa mga Girondins ug sa kasarangang mga repormista. Gipukan niini ang absolutong monarkiya apan gipadayon ang mga elemento sa burgis/liberal nga pagdumala ug sa duruha/gikalantugian nga mga estruktura sa gahum (pananglitan, tali sa Assembly ug sa nagpabiling monarkiya). Sa susamang paagi, ang Pebrero 1917 nagtapos sa Tsarismo, apan mitultol ngadto sa usa ka burgis nga probisyonal nga gobyerno ug sa duruha ka gahum kauban ang mga Sobyet.

- The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

  Ang radikal/Jacobin nga hugna (sa kinatibuk-an 1792–1794, lakip ang pagkatukod sa Unang Republika, ang pagpatay kang Louis XVI, ug ang Reign of Terror ilalom ni Robespierre ug sa mga Jacobin/Committee of Public Safety) nahiuyon sa Rebolusyong Oktubre (Bolshevik). Giilog sa mga Jacobin ang gahum gikan sa mas moderadong mga Girondin pinaagi sa radikal nga aksiyon, mipahayag ug usa ka republika, mipugong sa kontra-rebolusyon, ug giduso ang rebolusyon paingon sa mas lalom nga pagbag-o sa katilingban ug pagdepensa batok sa mga hulga sa sulod ug sa gawas. Kini naglarawan sa paagi nga ang mga Bolshevik mipukan sa provisional nga gobyerno, mikonsolida sa pagmando sa proletaryado/diktadurya-sa-proletaryado, ug mipauswag sa rebolusyonaryong sosyalismo.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

Kining mga pagkatandi nagpasiugda kon sa unsang paagi ang mga rebolusyon sa kanunay nagsunod sa usa ka hulagway: usa ka sinugdanang halapad nga pag-alsa batok sa daang rehimen (nga gipangulohan sa kasarangang mga puwersa/burges nga mga puwersa), nga gisundan sa usa ka labi pang hilabihan nga pag-ilog sa gahum sa mga radikal aron “maluwas” ug mapalawom ang rebolusyon taliwala sa krisis. Ang mga Bolshevik mismo sa tinuyo mitugkad sa ehemplo sa Pransiya, nga nagtan-aw sa ilang pag-alsa sa Oktubre nga susama sa kudeta sa mga Jacobin—nga gikinahanglan aron mapugngan ang kontra-rebolusyon ug matuman ang potensiyal sa rebolusyon.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

Kini nga tipolohiya makita sa mga buhat sama sa History of the Russian Revolution ni Trotsky (nga sa hayag nga paagi nagtandi sa yugto sa duhay gahum sa Rusya sa susamang mga dinamika sa Pransiya) ug sa mga sinulat ni Rosa Luxemburg mahitungod sa mga panghitabo sa Rusya, diin iyang namatikdan nga ang unang yugto sa Rebolusyong Ruso (Marso–Oktubre) nagsunod sa eskema sa mga rebolusyon sa Pransiya (ug Inglatera), uban sa pag-ilog sa gahum sa mga Bolshevik nga nagkatumbas sa pagsaka sa mga Jacobin.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

Si Jesus sa kanunay naglarawan sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug ang pagkapukan ni Napoleon ingon nga unang espirituwal nga hari sa habagatan misunod sa mga timailhan sa sinugdanan sa rebolusyon, ug sa pagbuhat niana nagrepresentar sa pagkapukan sa Unyong Sobyet.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

Ang anam-anam (sunod-sa-sunod nga) pagkapukan ni Napoleon nagkatakdo pag-ayo sa hinay-hinay nga pagkunhod ug sa pagkahugno sa Unyong Sobyet niadtong 1991, sulod sa mao rang tipolohikal nga balangkas diin ang duha ka hugna sa Rebolusyong Pranses naglandong daan sa mga yugto sa Pebrero ug Oktubre 1917 sa Rebolusyong Ruso. Ang paralelismo nagpadayon ngadto sa yugto sa pagkonsolida human sa radikal nga kasamok (Bonapartismo) ug sa dili malikayang pagkabungkag niini. Kini gikuha gikan sa kinatibuk-ang mga padron sa kasaysayan ug sa mga Marxistang analisis (ilabina kang Trotsky diha sa The Revolution Betrayed ug sa mga may kalabutan nga mga sinulat), nga nagaila kang Napoleon ingon nga arketipo sa Bonapartismo: usa ka rehimen sa kusganong tawo nga motungha human sa radikal nga kinatumyan sa usa ka rebolusyon, motimbang-timbang tali sa mga hut-ong sa katilingban, magpreserbar sa yawe nga mga estruktural nga kadaugan sa rebolusyon (samtang gipugngan ang demokratikong panukmod niini), magtukod ug personal/militar-burokratikong imperyo, molapas sa hustong utlanan sa iyang pagpalapad, ug unya moantus sa hugna-hugna nga pagkahugno nga modala ngadto sa bahinang pagpahiuli sa karaang kahimtang.

## Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

Ang Bonapartistang Pagsaka ni Napoleon Kaangay sa Stalinistang Konsolidasyon

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

Human sa radikal nga hugna sa Jacobin ug sa reaksyong Thermidorian (1794), ang dili malig-on nga Directory (1795–1799), ang kudeta ni Napoleon sa 18 Brumaire (1799) nagtukod sa Konsulado, unya sa Imperyo (1804). Iyang gikodipikar ug gipakaylap ang mga kadaugan sa burgis nga rebolusyon (Kodigo ni Napoleon, pagtapos sa mga pyudal nga pribilehiyo, lig-on nga sentralisadong estado) apan gipailalom niya kini sa awtoritaryanong pagmando, himayang militar, ug usa ka bag-ong elit.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

Human sa radikal nga yugto sa Bolshevik/Oktubre ug sa unang mga eksperimento sa Sobyet, misulod ang burukratikong pagkadunot (ilabi na sukad sa tunga-tunga sa dekada 1920). Ang pagkonsolida ni Stalin mipildi sa Left Opposition, nagpugos sa “sosyalismo sa usa ka nasud,” ug nagmugna sa usa ka diktadurya nga pulis/militar-burukratiko. Ang planadong ekonomiya ug ang nasyonalizado nga kabtangan (ang kinauyokan nga mga kadaugan sa Oktubre) gipreserbar apan gihimong mga himan sa usa ka may-pribilehiyong kasta, uban sa pagbiya sa internasyonalismo.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

Sa duha ka kahimtang, ang rebolusyonaryong kusog “gipapahugnaw” ug gibalhin ngadto sa gahum sa estado ug sa pagpalapad niini ilalom sa usa ka nag-inusarang personahe o aparato (si Trotsky hayag nga mitawag sa rehimeng Stalin nga usa ka porma sa “Soviet Bonapartism,” nga mas duol sa Imperyo ni Napoleon kay sa Konsulado).

## The Step-by-Step Collapse

Ang Hinay-hinay nga Pagkahugno

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

Mao kini ang kinauyokan nga pagkatakdo—ang pagkunhod dili usa ka kalit nga hitabo kondili usa ka sunod-sunod nga hugna sa pagkahinayhinay nga pagkapapas nga giduso sa sobrang pagpalapad, mga sulodnong pagsupakay, mga kalisang sa gubat nga walay kasulbaran, pagkawala sa pagkontrolar sa mga daplin nga sakop, napakyas nga mga reporma, ug ang katapusang pagkabungkag/pagpasig-uli.

## Napoleonic side (1812 to 1815)

Panig sa Napoleonic (1812 hangtod 1815)

- 1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

  1812: Makalilisang pagsulong sa Rusya—ang Grande Armée (600,000 ka mga sundalo) nalaglag sa hilabihan tungod sa suplay ug pagpalihok sa hukbo, sa tingtugnaw, ug sa pagbatok. Usa ka makalilisang nga mahinungdanong pagbalhinan; dakong pagkawala sa dungog ug kusog sa tawo.

- 1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

  1813: Naporma ang usa ka koalisyon batok kaniya; kapildihan sa Leipzig (“Gubat sa mga Nasod”)—pagkawala sa mga kaalyado ug mga teritoryo sa Alemanya; ang imperyo nagsugod sa pagkunhod.

- 1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

  1814: Gisulong sa mga Alyado ang mismong yuta sa Pransiya; napukan ang Paris; mibiya si Napoleon sa trono ug gipapahawa ngadto sa Elba.

- 1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

  1815: Mubo nga pagbalik (Gatus ka mga Adlaw), kataposang kapildihan sa Waterloo; permanente nga pagkabihag sa St. Helena; gipahiuli ang monarkiyang Bourbon (reaksiyonaryong pag-atras sa mga naangkon sa rebolusyon, bisan pa dili hingpit—ang pipila ka mga kausaban sa balaod ug administrasyon nagpabilin).

## Soviet side (1970s to 1991)

Puy-anan sa Sobyet (dekada 1970 hangtod sa 1991)

- Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

  Kataposan sa dekada 1970s–1980s: Paghunong sa ekonomiya (“zastoi” ubos ni Brezhnev), malungtarong kakulang, pagkabiya sa teknolohiya, ug makapalumpong nga lumba sa armas batok sa US/NATO—ang sistemikong sobrang pagpalapad misugod sa paghaw-as sa sulod sa ekonomiya.

- 1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

  1979–1989: gubat sa Afghanistan—ang “Vietnam” sa Soviet; usa ka lat-ang nga nakahurot sa mga kapanguhaan, moral, ug internasyonal nga tindog (timan-i ang mapintas nga kaparihoan: si Napoleon nalaglag sa Russia; ang USSR gi-uga sa dugo diha sa mabangis ug masupakon nga natad).

- 1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

  1985–1989: Ang mga repormang perestroika/glasnost ni Gorbachev (gisulayan nga “pagluwas” sa sistema, sama sa pipila ka ulahing mga pagpasibo ni Napoleon) hinuon nagpadayag ug nagpaspas sa mga panagsumpaki niini; ang mga satelayt sa Eastern Bloc mialsa ug nakagawas sa kagawasan (ang Berlin Wall nahugno niadtong Nobyembre 9, 1989, ug ang mga rehimen nangapukan sa tibuok 1989–1990)—ang pagkawala sa “panggawas nga imperyo,” tukma gayod sama sa pagkawala ni Napoleon sa mga kaalyadong estado.

- 1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

  1990–1991: Mga suliranong nasyonalista sa sulod, ang mga republika nagpahayag sa ilang pagkasoberano; ang kudeta sa Agosto 1991 sa mga hardliner napakyas sa hilabihang paagi; si Gorbachev miluwat sa puwesto niadtong Disyembre 25, 1991; ang USSR nabungkag ngadto sa 15 ka mga estado. Misunod ang kapitalistang restorasyon (shock therapy sa kapanahonan ni Yeltsin, mga oligarko, pribatisasyon)—susama sa restorasyon sa Bourbon: ang mga elemento sa uring pre-rebolusyonaryo (o ang ilang mga katumbas) mibalik, nga gibawi ang bug-os nga rebolusyonaryong mga relasyong pangkabtangan samtang gipadayon ang pipila ka mga pormang administratibo.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

Sa duruha, ang “imperyo” (ang French Continental System batok sa impluwensiya sa Soviet Eastern Bloc/COMECON) nagkabahinbahin gikan sa sulod paingon sa gawas, ang pagkadunot sa sulod mipaspas, ang katapusang krisis nagpadayag sa kakawangan niini, ug ang daang mga pwersang sosyal mipaningkamot pag-usab sa ilang kaugalingon (monarkiya/kapitalismo). Ang Bonapartismo napamatud-ang dili malungtaron—usa ka “piramide nga gitimbang sa tumoy niini,” sumala sa pag-ingon ni Trotsky—tungod kay kini nagasandig sa pagsumpo sa demokratikong base sa rebolusyon samtang ginapanalipdan (apan ginabaliko) ang ekonomikanhong base niini taliwala sa mapanuklong nga mga pagpamugos gikan sa gawas. Ang pagkapukan sa Soviet wala “kalit” sa halapad nga panglantaw sa kasaysayan kondili maoy kinatumyan sa nagkaanam nga pagkadunot sa sulod, maingon nga ang imperyo ni Napoleon wala usab mawagtang sa usa lamang ka gabii kondili hinayhinay nga nahanaw pinaagi sa nagsunodsunod nga mga kapildihan hangtod sa restorasyon.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

Ang sinugdanan ug katapusan sa Pransiya ug sa Unyong Sobyet nahiuyon sa pagpamatuod ni Haring Uzziah ug ni Ptolemy. Si Ptolemy IV Philopator nakadaug sa usa ka mahukmanong kadaugan sa Gubat sa Raphia (217 BC) batok sa hari sa amihanan (Antiochus III), apan “dili siya mapalig-on pinaagi niini”—naghimo siya ug pakigdait imbis nga ipadayon ang bentaha, mibalik sa kaluho ug sa pagpasidungog sa kaugalingon, unya (sumala sa tala nga gitipigan sa 3 Maccabees 1–2) si Ptolemy mibisita sa Jerusalem human sa iyang kadaugan. Tungod kay napataas ang iyang kasingkasing, misulay siya sa pagsulod sa Labing Balaan sa tanan ug sa paghalad sa sakripisyo sa iyang kaugalingon—usa ka buhat sa pag-ilog sa katungod ug sa pagsukol batok sa tinuod nga Dios. Siya gihampak sa Dios (pagkaparalisa), gipakaulawan, ug midangop sa paglutos sa katawhan sa Dios. Ang iyang paghari sukad niadto usa ka kahimtang sa anam-anam nga pagkahugno: moral nga kadaot, mga pagsukol sa sulod, ug pagkawala sa kusog hangtod sa iyang kamatayon. Kini mao ang hingpit nga salamin ni Haring Uzziah (2 Cronicas 26:16–21) kansang kasingkasing napataas human sa kalampusan sa militar, nga unya misulod sa templo aron sa pagsunog ug incienso (nga nag-ilog sa katungdanan sa mga pari) ug gihampak sa sanla sa agtang, nga usa ka dayag, makita nga paghukom sa dayag. Sukad niadto si Uzziah nagpuyo sa pag-inusara, nahimulag gikan sa balay ni Jehova, hangtod sa kamatayon—usa ka hinay, malungtaron nga pagkapuo imbis nga dihadiha nga pagkalaglag.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

Silang duha mga hari sa habagatan nga ang ilang garbo nagpakita sa pagsulod sa templo sa Jerusalem, nga gisundan sa usa ka hinay-hinay ug nagkakugang nga kataposan imbes nga usa ka dihadiha nga pagkapukan. Mao kini ang tipolohikal nga sumbanan alang sa matag ulahiang “hari sa habagatan.”

## 1798: France Becomes the Spiritual King of the South

1798: Ang Pransiya Nahimong Espirituwal nga Hari sa Habagatan

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

Sa “panahon sa katapusan” (1798), ang dili-motuong sa Diyos nga Pransiya (ang gahum nga bag-o pa lamang nagpakita sa espirituwal nga mga kinaiya sa Ehipto—ang dayag nga pagsalikway sa Diyos, ingon sa Pinadayag 11:8) misulong batok sa hari sa amihanan (ang Kapapahan) pinaagi sa pagdakop sa Santo Papa. Si Napoleon mao ang militar nga pagpakatawo nianang pagsulong. Gisul-ob sa Pransiya ang korona sa habagatan niadtong 1798, tungod kay gipataas niini ang mao rang dili-motuong espiritu nga gipakatawo sa karaang Ehipto.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

Apan sama nga si Ptolemy dili makahimo sa “paghimo sa kinadak-an sa iyang kadaugan,” ang radikal nga hugna sa Rebolusyong Pranses dili usab makahimo sa pagpadayon o sa hingpit nga pag-eksport sa iyang mga naangkon. Ang korona sa habagatan mopadayon ngadto sa unahan samtang ang pilosopiya sa ateyismo motubo ngadto sa pagkahinog ug makakaplag ug bag-ong tingog sa pagdumala.

## Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

Progresibong mga Simbolo sa Pamunoan: Gikan kang Napoleon ngadto kang Lenin ngadto kang Stalin

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

Kining tulo dili mga walay kapuslanan o walay hinungdan nga mga butang; kini mao ang nagpadayon nga mga katapusan—ang matag usa nagrepresentar sa dugang nga yugto sa agianan sa hari sa habagatan paingon sa kaugalingon niyang hinay-hinay nga pagkabungkag. Si Napoleon—ang unang dakong simbolo human sa 1798. Madaugon sa Ehipto (ang literal nga habagatan), milapas siya sa angayng utlanan (ang kampanya sa Rusya niadtong 1812 usa ka katalagman nga nagsugod sa usa ka sunod-sunod nga kapildihan sa iyang emperyo sa mga daplin niini, matag lakang sa matag lakang [1813–1814]), nakaantus sa katapusang kapildihan (Waterloo 1815), ug gidestiyero sa makaduha. Si Napoleon nagrepresentar sa usa ka padayon, hinay-hinay nga pagkalaglag—sa tukma gayod nga paagi sama kang Ptolemy ug Uzziah.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

Giilog ni Lenin ang korona sa Rebolusyong Oktubre sa 1917. Ang Bolshevik nga “pagduso” nagpadayon sa gubat batok sa karaang kahimtang (lakip ang gahum sa relihiyon). Apan ang radikal nga yugto dili makapahimutang sa kalig-on; ang kaugalingong panglawas ni Lenin napakyas sa sayo pa, ug ang sistema nagsugod sa pagkahimong burukratiko.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

Si Stalin, ang magkukonsolida (Sobyet nga Bonapartismo), “nagpabugnaw” sa rebolusyon ngadto sa usa ka militar-burukratikong imperyo, nagpreserbar sa kinauyokan nga mga kadaugan (ang nasyonalizado nga ekonomiya, ang anti-pyudal nga kapariha sa Kodigo ni Napoleon), apan gipaling ang gahum ngadto sa sulod (mga purga) ug ngadto sa gawas (ekspansyon). Apan ang kasingkasing ginbayaw diha sa ateismo; ang sistema dili gayod makahimo sa tinuod nga “pagpahimulos sa kinadak-an sa iyang kadaugan.” Ang sobrang pagpalapad (ang Afghanistan nga kapariha sa Rusya ni Napoleon), paghunong sa kalamboan, napakyas nga mga reporma (ang perestroika mao ang katapusang desperado nga paningkamot), pagkawala sa mga satelayt (1989–90 = pagkawala sa “mga kaalyado”), ug ang katapusang pagkapukan (1991).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

Ang pagkapukan sa Unyong Sobyet dili kalit—hinay-hinay kini nga nahitabo, tukma gayud sama sa pagkahinay-hinay sa pagkaguho sa emperyo ni Napoleon, ug sama sa pagkalaya sa mga paghari nila ni Ptolemy ug Uzziah human sa ilang higayon sa garbo batok sa templo. Ang “espirituwal” nga hari sa habagatan (ateyismo diha sa porma sa kagamhanan) midawat sa iyang kaugalingong nagpadayon nga paghukom: gikawangan gikan sa sulod, dili na makahupot sa bakak, ug gilid-an sa kontra-kalihukan sa hari sa amihanan (ang pagbangon pag-usab sa Papasiya sulod sa kahaw-ang).

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

Ang Rebolusyong Pranses (duha ka lakang) nagpatin-aw sa tipolohiya sa Rebolusyong Ruso (Pebrero ug Oktubre/Bolshevik). Ang Bonapartismong Napoleonic ug ang anam-anam nga pagkapukan niini nagpatin-aw sa Stalinistang pagkonsolida ug sa anam-anam nga pagkapukan sa Sobyet. Kining tanan mao ang modernong pagpadayag sa linya sa hari sa habagatan sa Daniel 11, sukad sa kapakyasan ni Ptolemy sa Raphia ug sa pagkamapasigarbohon ngadto sa templo, paingon sa maong samang sala ni Uzziah ug sa iyang hinay-hinay nga katapusan, hangtod sa Pransiya niadtong 1798 ug sa iyang walay-Dios nga manununod (kapanahonan ni Lenin–Stalin) nga dili makapalig-on sa iyang kaugalingon pinaagi sa iyang mga kadaugan.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

Si Lenin mao ang radikal nga magtutukod o manag-ilog sa gahum (paralelo sa pagsaka sa Jacobin/Bolshevik; ang hugna sa “pagduso” human sa 1917, susama sa sayong Konsulado ni Napoleon human sa Brumaire). Si Stalin mao ang Bonapartistang magkukonsolida (magtutukod sa imperyo sa Sobyet, mga pagpurga, kadaugan sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, kinatumyan sa Cold War; ang kasingkasing gibayaw sa ateyismo, apan dili makahimo sa hingpit nga “pagpalig-on” sa kadaugan sa hataas nga panahon—nagsugod ang pagpasubra sa pagpalapad).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

Si Khrushchev mao ang lider sa “pagkatunaw” human sa kinapungkayan (1953–1964): gisaway niya si Stalin (Secret Speech 1956), gibutyag ang pipila ka korapsyon, misulay og limitado nga mga reporma, apan napakyas sa pagsulbad sa sistemikong mga panagsumpaki. Kini nagkaparis sa usa ka “Thermidorian” o sayong-yugtong paghinayhinay sa pagkunhod—ang pagpahumok sa kalisang samtang nagpabilin ang kinauyokan nga estrukturang ateyista, apan ang dungog nagkahanaw (pananglitan, ang kaulawan sa Cuban Missile Crisis niadtong 1962 nagsalamin sa gagmayng mga kapakyasan ni Napoleon sa wala pa ang dagkong mga kapakyasan).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

Si Gorbachev mao ang desperadong mag-uusab (1985–1991) uban sa perestroika (pag-usab sa estruktura) ug glasnost (pagka-abli) isip katapusang mga paningkamot aron “maluwas” ang sistema, apan kini mipadali sa pagkahugno—ang pagkawala sa Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), ug mga pag-alsa sa sulod. Kini mao ang labing tin-aw nga timailhan sa “progresibong katapusan”: sama sa ulahing mga paningkamot ni Napoleon sa pagpasibo sa wala pa ang pagsulong niadtong 1814, o sa malungtarong pagkunhod ni Ptolemy/Uzziah human sa garbo sa templo. Ang 1989 nga kasabutan/panagtagbo ni Gorbachev uban ni Papa Juan Pablo II (hari sa amihanan) nagsimbolo sa espirituwal nga kapildihan—ang ateyismo sa hari sa habagatan nga mitugyan ngadto sa pagbangon pag-usab sa pagka-papal.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

Si Yeltsin mao ang katapusang larawan sa pagkabungkag (sukad sa 1991) nga nangulo ngadto sa pagsukol batok sa kudeta niadtong Agosto 1991, nahimong presidente sa Russia, nagdumala sa pagkabungkag sa USSR (Disyembre 1991), sa pribatisasyon pinaagi sa “shock therapy,” ug sa pagpahiuli sa kapitalismo. Siya nagalarawan sa masamok nga katapusan ug sa pinasikad nga “pagpahiuli” sa mga elemento sa wala pa ang rebolusyon (oligarkikong kapitalismo, sama sa pagbalik sa Bourbon human kang Napoleon). Ang palasyo sa hari sa habagatan gipanilhig, sa katumanan sa Daniel 11:40 mahitungod sa sama sa alimpulos nga pagdaug sa amihanan (ang Kapapahan pinaagi sa pakig-alyansa sa US).

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

Ang tipolohiya naghatag og dakong gibug-aton sa nagpadayon, lakang-sa-lakang nga paghukom kaysa sa dihadiha nga pagkapukan, sama nga ang kadaugan ni Ptolemy IV sa Raphia mitultol sa pagkamapahitas-on, pagsulod sa templo, paghampak sa Dios, ug hinayhinay nga pagkadunot; ang pag-inusara ni Uzziah tungod sa sanla hangtod sa kamatayon; ug ang sunod-sunod nga kapildihan ni Napoleon (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). Ang linya sa Soviet nag-ila sa kinatas-ang kusog ubos ni Stalin, ug sa anam-anam nga pagka-hungaw sa sulod panahon sa thaw ni Khrushchev nga nagpadayag sa mga liki sa sistema. Unya ang paghunong sa panahon ni Brezhnev ug dayon ang mga reporma ni Gorbachev nahimong mga tigpapaspas; ang panahon ni Yeltsin maoy nagkompleto sa pagwalis (nabungkag ang USSR, natapos ang porma sa pagdumala sa ateismo). Ang “kasingkasing nga gibayaw” makita sa tibuok linya (ateistikanhong pagpanlalis), apan walay usa kanila nga “mipahimulos sa kadaugan sa kinatibuk-an.”

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

Ang katapusan sa mga hari sa habagatan nagakahitabo sa hinay-hinay, ang pagkapukan ni Satanas nagsugod sa krus, ug sa kataposan ipadala siya ngadto sa pagkabinihag sulod sa 1,000 ka tuig ug unya mamatay siya.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

> Ug nakita ko ang usa ka manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may yawi sa kahiladman nga walay kinutoban ug dakung talikala sa iyang kamot. Ug gidakop niya ang dragon, ang karaang bitin, nga mao ang Yawa ug si Satanas, ug gigapos siya sulod sa usa ka libo ka tuig, Ug gilabay siya ngadto sa kahiladman nga walay kinutoban, ug gitakpan siya didto, ug gibutangan siyag patik, aron dili na niya limbongan ang mga nasod hangtod matuman ang usa ka libo ka tuig: ug human niana kinahanglan pagabuhian siya sa hamubong panahon.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

> Ug nakita ko ang mga trono, ug sila nanaglingkod sa ibabaw niini, ug ang paghukom gihatag kanila; ug nakita ko ang mga kalag niadtong mga gipunggotan sa ulo tungod sa pagpamatuod ni Jesus, ug tungod sa pulong sa Dios, ug niadtong wala mosimba sa mapintas nga mananap, ni sa iyang larawan, ug wala modawat sa iyang timaan sa ilang mga agtang o sa ilang mga kamot; ug sila nabuhi ug naghari uban kang Cristo sulod sa usa ka libo ka tuig. Apan ang uban sa mga minatay wala na mabuhi pag-usab hangtud nga ang usa ka libo ka tuig natapus.

> This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

> Kini mao ang nahaunang pagkabanhaw. Bulahan ug balaan siya nga adunay bahin sa nahaunang pagkabanhaw: kanila ang ikaduhang kamatayon walay kagahum, apan sila mahimong mga pari sa Dios ug ni Cristo, ug magahari uban kaniya sulod sa usa ka libo ka tuig.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

> Ug sa mahuman na ang usa ka libo ka tuig, si Satanas pagabuhian gikan sa iyang bilanggoan, ug mogula aron sa paglimbong sa mga nasod nga anaa sa upat ka suok sa yuta, si Gog ug si Magog, aron tigumon sila ngadto sa gubat; ang gidaghanon nila ingon sa balas sa dagat. Ug mitungas sila sa gilapdon sa yuta, ug gilibotan nila ang kampo sa mga balaan ug ang siyudad nga hinigugma; ug may kalayo nga mikunsad gikan sa Dios gikan sa langit ug milamoy kanila. Ug ang yawa nga naglimbong kanila gitambog ngadto sa linaw nga kalayo ug asupre, diin atua ang mapintas nga mananap ug ang mini nga propeta, ug sila pagasakiton adlaw ug gabii hangtod sa kahangtoran. Pinadayag 20:1–10.

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot mahitungod sa hari sa habagatan diha sa Daniel onse, bersikulo onse hangtod kinse, sa sunod nga artikulo.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

Ang magasin nga The Time of the End gipatik niadtong 1996, ug kini nagrepresentar sa tagna gikan sa basahon ni Daniel nga gibuksan niadtong 1989. Bag-o lang, ang maong magasin gibasa sa ChatGPT ug gihangyo nga usisahon ang papel sa Ukraine sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta nga girepresentar diha sa magasin. Ang mosunod mao ang pagkabahinbahin sa magasin nga anaa na sa publikong talaan sulod sa katloan ka tuig. Ang unang pahayag gikan sa mga sinulat ni Ellen White diha sa magasin mao ang Testimonies, tomo 9, 11.

## Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

Kinatibuk-ang Pagpasabot: Ang Ukraine sa Propetikong Balangkas

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

Sulod sa profetikong laraw sa magasin bahin sa Daniel 11:40–45, ang Ukraine gihisgutan may kalabotan sa pagkahugno sa Soviet Union ug sa pakigbisog tali sa Papasiya (hari sa amihanan) ug sa ateistikong komunismo (hari sa habagatan). Ang Ukraine gipakita ingon nga usa ka mahinungdanong relihiyoso ug geopolitikal nga natad sa gubat sa kataposang mga hugna sa mga proxy war, ilabi na may kalabotan sa Simbahang Katolikong Ukranyano ug sa paglegalisar niini human sa mga dekada sa pagpanglugos ilalom sa pagmando sa Soviet.

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

Ang magasin nagpresentar sa Ukraine ingon kabahin sa mas halapad nga profetikong katumanan sa Daniel 11:40, nga naghulagway sa pagwalis sa hari sa habagatan pinaagi sa usa ka alyansa sa Vaticano ug sa Estados Unidos. Gipakita ang Ukraine ingon pamatuod sa pagkapaluya sa Sobyet nga ateismo ug sa pagbangon pag-usab sa impluwensiyang Katoliko sa Sidlakang Uropa.

## Ukraine in the War Between the King of the North and South

Ang Ukraine sa Gubat Tali sa Hari sa Amihanan ug sa Habagatan

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

Ang magasin nagtudlo nga ang hari sa habagatan mao ang ateyismo, nga unang gilangkob sa Francia (1798) ug sa ulahi sa Sobyet nga Rusya. Ang hari sa amihanan mao ang kapapahan, ug ang Daniel 11:40 naghulagway sa usa ka espirituhanong gubat nga nagsugod niadtong 1798 ug miabut sa kinatumyan diha sa pagkahugno sa Sobyet Union niadtong 1989. Ang Ukraine makita sulod niining kahimtanga ingon nga kabahin sa bloke sa Sobyet nga gipanilhig sa katumanan sa Daniel 11:40. Ang publikasyon nagpresentar sa pagkahugno sa Sobyet Union ingon nga unang lakang sa pagkaayo sa makamatay nga samad sa Kapapahan (Pinadayag 13).

## Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

Pagpugong sa Simbahang Katolikong Ukraniano (Gikutlo nga mga Tinubdan)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

Ang magasin naglakip ug sekular nga dokumentasyon sa paglutos sa mga Katoliko ilalom sa pagmando sa mga Sobyet.

From Time Magazine, December 4, 1989:

Gikan sa Time Magazine, Disyembre 4, 1989:

> “After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

> “Human sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, ang mapintas apan sa kinatibuk-an dili kaayo madugoong nga paglutos mikaylap ngadto sa Ukraine ug sa bag-ong blokeng Sobyet, nga nakaapekto sa minilyon nga mga Romano Katoliko ug mga Protestante maingon man sa mga Ortodokso.”

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

Ang Ukraine giila nga usa ka dakong rehiyon diin ang Katolisismo gipugngan ilalom sa komunismo.

## Legalization of the Ukrainian Catholic Church

Paglegal sa Simbahang Katolikong Ukrainiano

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

Usa sa mga nag-unang tumong sa diskusyon mahitungod sa Ukraine mao ang pagpasipalaod sa dugay nang gidili nga Simbahang Katolikong Ukrainiano.

From Life Magazine, December 1989:

Gikan sa Life Magazine, Disyembre 1989:

> “Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

> “Bag-o lang gitinganlan ang tulo ka bag-ong Katolikong mga obispo sa Czechoslovakia. Ug niining bulana si Gorbachev makigtagbo kang Papa Juan Pablo II panahon sa iyang pagbisita sa Italya—ang unang atubangay nga panagkita tali sa mga pangulo sa Kremlin ug sa Vatican. Ang maong mga sesyon mahimong mosangpot sa paghatag ug legal nga pag-ila sa dugay nang gidili nga Simbahang Katolikong Ukrainian sa U.S.S.R.”

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

Gikan sa U.S. News & World Report, Disyembre 11, 1989:

> “The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

> “Ang pagpasig-uli sa kagawasan sa relihiyon gilaoman nga maglakip sa pagwagtang sa opisyal nga pagdili sa Ukraine Catholic Church nga adunay lima ka milyon ka mga sakop, nga nagpabiling ilalom sa yuta sukad niadtong 1946 sa dihang gimando ni Stalin nga isagol kini ngadto sa Russian Orthodox Church. Ang pag-angkon sa legalisasyon alang sa Ukrainian Church maoy pangunang tumong sa papa.”

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

Gipresentar kini sa magasin isip ebidensiya sa paghuyang sa ateistiko nga pagpugong ug sa pagpasig-uli sa gahum sa Katoliko. Giila kini nga usa ka tuwirang sangpotanan sa diplomatikong pagpamugos sa Vatican, ug gipadayag kini ingon nga usa ka mahinungdanong hitabo sa katumanan sa Daniel 11:40, nga ang Ukraine maoy usa ka makita nga pananglitan sa pag-usab sa impluwensiya sa Kapapahan sa kanhing teritoryong komunista.

## Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

Ang Ukraine ingong Ebidensiya sa Pag-uswag sa Kapapahan

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

Ang pagkapukan sa komunismo dili lamang usa ka kausaban sa politika kondili usa ka espirituhanong kapildihan sa ateyismo, usa ka heopolitikal nga pag-abante sa Kapapahan ug ang sinugdanan sa pagbalik sa Kapapahan ngadto sa paghari pag-usab sa kalibotan. Ang Ukraine nahimong usa ka pagtuon nga pananglitan sa pagbungkag sa Sobyet nga pagsumpo sa relihiyon ug usa ka estratehikong kadaugan sa Roma sa Sidlakang Uropa. Kini nagrepresentar sa makita nga pagbalhin gikan sa pinugos nga ateyismo ngadto sa gipahiuli nga awtoridad Katolika ug ang paglegalisa sa Simbahang Katolika sa Ukraine giisip nga usa ka mapanagnaong pagpamatuod nga ang hari sa amihanan nagasilhig sa hari sa habagatan “sama sa usa ka alimpulos.”

## Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

Ang Ukraine ug ang Mas Halapad nga Sunod-sunod nga Propetiko

- 1798 – Papacy receives deadly wound.

  1798 – Ang Kapapahan nakadawat sa makamatayng samad.

- 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

  1917 – Ang ateyismo mibalhin ngadto sa Russia (Rebolusyong Bolshevik).

- 1989 – Soviet Union collapses.

  1989 – Nagun-ob ang Unyong Sobyet.

- Ukraine – Catholic Church legalized.

  Ukraine – Gi-legal ang Simbahang Katoliko.

- Papacy regains geopolitical influence.

  Ang Kapapahan nakabawi pag-usab sa impluwensiyang heopolitikal.

- United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

  Ang Tinipong Bansa sa kataposan mahulog ilalom sa impluwensiya sa Papado (Daniel 11:41).

- Entire world follows (Daniel 11:42–43).

  Ang tibuok kalibotan mosunod (Daniel 11:42–43).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

Ang Ukraine mahisubay sa mga yugto 3–4 isip kabahin sa transisyon tali sa ateismong Sobyet ug sa gipahiuli nga impluwensiya sa Kapapahan.

## Sources Referenced in Ukraine Discussion

Mga Tinubdan nga Gikutlo sa Panaghisgot Mahitungod sa Ukraine

- Jeff Pippenger (primary theological framework)

  Jeff Pippenger (pangunang teolohikal nga balangkas)

Spirit of Prophecy

Espiritu sa Tagna

- The Great Controversy

  Ang Dakong Panagbingkil

- Selected Messages

  Piniling mga Mensahe

- Testimonies for the Church

  Mga Pamatuod alang sa Iglesia

Secular Press

Sekular nga Pamantalaan

- Time Magazine

  Magasin sa Panahon

- Life Magazine

  Magasin sa Kinabuhi

- U.S. News & World Report

  U.S. News & World Report

Ukraine is mentioned in connection with:

Ang Ukraine gihisgutan may kalabutan sa:

- Post-World War II Catholic persecution

  Paglutos sa mga Katoliko human sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan

- Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

  Pagkinabuhi sa Ilalom sa Yuta sa Simbahang Katoliko sa Ukraina

- Gorbachev–Vatican diplomacy

  Diplomasya sa Gorbachev–Vatican

- Legal restoration of Catholic hierarchy

  Legal nga pagpasig-uli sa hirarkiyang Katoliko

## Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

Kinatibuk-ang Papel sa Ukraine diha sa Newsletter

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

Ang Ukraine maoy usa ka kuta sa gipugngang Katolisismo ilalom sa ateismong Sobyet. Ang pag-legalisar sa Simbahang Katoliko sa Ukraine nagpaila sa pagkaluya sa hari sa habagatan. Ang impluwensiya sa Vaticano sa Ukraine nagpakita sa pagbangon pag-usab sa Kapapahan, ug ang relihiyosong pagbalhin sa Ukraine nahimong mahikap nga pamatuod nga ang Daniel 11:40 ginatuman na. Ang mga hitabo nga may kalabotan sa Ukraine nahimong kabahin sa unang lakang sa pagkaayo sa makamatay nga samad sa Kapapahan. Busa, ang Ukraine gipresentar dili ingon nga usa lamang ka nahimulag nga politikal nga hitabo, kondili ingon nga usa ka profetikong timaan sulod sa katapusang mga lihok sa Daniel 11.

Back to Articles