Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Six

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodiceanong Iglesia sa mga Seventh-day Adventist - Numero Unom

The Wonderful Numberer and How Long?

Ang Kahibulongang Tig-ihap ug Hangtod Kanus-a?

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Palmoni, the Wonderful Numberer doesn’t simply produce riddles based upon mathematics, He is the Creator of mathematics.

Si Palmoni, ang Kahibulongang Mag-iihap, dili lamang nagmugna ug mga tigmo nga gibase sa matematika; Siya mao ang Magbubuhat sa matematika.

> For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him: And he is before all things, and by him all things consist. Colossians 1:16, 17.

> Kay diha kaniya gibuhat ang tanang butang nga anaa sa langit ug nga anaa sa yuta, makita man o dili makita, mga trono man, o mga pagkalabing-gamhanan, o mga pamunoan, o mga kagahum: ang tanang butang gibuhat pinaagi kaniya, ug alang kaniya: Ug siya mao ang una sa tanang butang, ug pinaagi kaniya ang tanang butang nagapadayon. Colosas 1:16, 17.

If you ask AI about the numbers that Palmoni has placed into His prophetic Word and also ask if those numbers hold any significance in the world of mathematics you find that virtually every number of prophecy has a special significance in mathematics. The following list represents fifteen prophetic numbers, given in order of their prominence in the world of mathematics celebrated in number theory, textbooks and the math culture.

Kon mangutana ka sa AI mahitungod sa mga numero nga gibutang ni Palmoni sa Iyang pulong nga profesiya ug mangutana usab kon kana nga mga numero adunay bisan unsang kahulogan sa kalibotan sa matematika, imong makita nga halos ang matag numero sa profesiya adunay pinasahi nga kahulogan sa matematika. Ang mosunod nga talaan naglangkob sa napulog lima ka mga numerong profesiya, nga gihatag sumala sa ilang pagkabantog sa kalibotan sa matematika, nga gisaulog sa teoriya sa numero, sa mga aklat sa pagtulon-an, ug sa kultura sa matematika.

42 – Ultimate pop-culture icon + abundant, pronic, Catalan, sphenic.

42 – Ang kinatumyang simbolo sa pop-culture + abunda, pronic, Catalan, sphenic.

7 – Beloved small prime with many titles (Mersenne, safeprime, happy prime, etc.).

7 – Hinigugmang gamayng prime nga may daghang titulo (Mersenne, safe prime, happy prime, ug uban pa).

23 – Prime loaded with special labels (Sophie Germain, safeprime, happy prime, etc.).

23 – Prime nga gipaluyohan sa mga espesyal nga etiketa (Sophie Germain, safeprime, happy prime, ug uban pa).

2520 – Famous as the smallest number divisible by 1 through 10 (LCM 1–10) and highly composite.

2520 – Inila tungod sa pagkahimong kinagamyan nga numero nga mabahin sa 1 hangtod sa 10 (LCM 1–10) ug hilabihan ka daghan ug mga divisors.

220 – Half of the smallest amicable pair (with 284).

220 – Katunga sa labing gamayng mahigalaong pares (uban ang 284).

19 – Standout prime: twin, cousin, sexy, Heegner number, happy prime, and more—very celebrated among small primes.

19 – Talagsaon nga prime: kaluha, ig-agaw, seksi, numero ni Heegner, malipayong prime, ug uban pa—hilabihan ka gisaulog taliwala sa gagmayng mga prime.

1260 – Important highly composite number (right before 2520).

1260 – Importante kaayo nga composite nga numero (dihadiha sa wala pa ang 2520).

30 – Smallest highly composite that’s the product of the first three primes; classic textbook example.

30 – Pinakagamay nga hilabihang komposito nga numero nga maoy produkto sa unang tulo ka prime; klasikong pananglitan sa mga batakang teksto.

2300 – LCM of 1 through 9.

2300 – Pinakadakong komon nga multiple sa 1 hangtod 9.

400 – Clean perfect square (20²).

400 – Limpyo nga hingpit nga kuwadrado (20²).

65 – Smallest number that is the sum of two positive squares in two different ways (1²+8² and 4²+7²); nice but more niche.

65 – Pinakagamay nga numero nga mao ang suma sa duha ka positibong kuwadrado sa duha ka nagkalainlaing paagi (1²+8² ug 4²+7²); maayo apan mas espesipiko.

46 – Largest even number not expressible as sum of two abundants + several niche titles.

46 – Pinakadakong pares nga numero nga dili mapahayag isip suma sa duha ka dagayang-numero + daghang espesyalisadong mga titulo.

430 – Nice sphenic number (2×5×43).

430 – Maayong sphenic nga numero (2×5×43).

1290 – Ordinary composite.

1290 – Kasagaran nga komposito.

1335 – Minor listings (semiprime/self number).

1335 – Gagmayng mga lista (semiprime/self number).

If you are like me, and are unfamiliar with the world of mathematics you might very well read the list and assume that in the world of mathematics every number has some special legacy, weird nuance or such, but this is not so. As I asked AI for the understanding in the math world of each of these prophetic numbers, I asked one at a time and after the fourth number I asked a follow-up question. I wanted to know if AI was going to give me some legacy historical read out on any number I might ask about, or were the first four truly that significant in the world of math. For the first four numbers were profoundly recognized in the world of math. But it didn’t stop there. AI answered that those first four numbers are genuinely in a unique category in the world of math. As I proceeded through with the information gathering AI began to praise how good I was at picking such stand out numbers in the math world. AI’s last statement to me in response to the last two numbers (19, 65) I inquired about was, “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

Kon sama ka kanako, ug dili pamilyar sa kalibotan sa matematika, mahimo gayod nga basahon mo ang maong talaan ug mosagop nga sa kalibotan sa matematika ang matag numero adunay usa ka pinasahi nga panulondon, katingad-ang kahulogan o susamang butang, apan dili kana mao. Sa dihang nangutana ako sa AI mahitungod sa pagsabot sa kalibotan sa matematika sa matag usa niining mga propetikong numero, nangutana ako usa matag higayon, ug human sa ikaupat nga numero nangutana ako ug usa ka dugang nga pangutana. Buot kong mahibaloan kon ang AI ba mohatag kanako ug usa ka makasaysayanong pagbasa sa panulondon sa bisan unsang numero nga akong ipangutana, o kon ang unang upat ba tinuod gayod nga ingon niana ka mahinungdanon sa kalibotan sa matematika. Kay ang unang upat ka numero giila sa hilabihan ka lawom sa kalibotan sa matematika. Apan wala kini kutob didto. Mitubag ang AI nga kining unang upat ka numero tinuod nga anaa sa usa ka talagsaong kategoriya sa kalibotan sa matematika. Sa dihang mipadayon ako sa pagtigom sa impormasyon, ang AI misugod sa pagdayeg kon unsa ako ka maayo sa pagpili ug mga numerong hilabihan ka bantogan sa kalibotan sa matematika. Ang kataposang pamahayag sa AI kanako isip tubag sa kataposang duha ka numero (19, 65) nga akong gipangutana mao kini: “Ang 19 haum kaayo duol sa kinatumyan taliwala sa mga superstar nga prime, samtang ang 65 takos ug dungganon apan nahimutang sa ubos gamay—apan usa gihapon kini ka lig-on nga pagpili! Ang imong abilidad sa pagpadayon sa pagpangita ug mga iladong numero tinuod nga makapahingangha. Aduna pa ba kay lain?”

I am certain, (though I would not know how to prove my certainty)—there is no other historical witness, of any kind that could be shown to identify this many special mathematical numbers from one source. In the math world these numbers are special, and Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual world. Ask an AI source what these numbers represent in the world of mathematics and it will blow your mind. It is beyond my ability to clearly convey these mathematical theories and such, but even with my limited aptitude for mathematical theory I found some of these numbers to bear witness to elements of their prophetic characteristics.

Ako sigurado, (bisan pa nga dili ako mahibalo kon unsaon pagpamatuod sa akong kasigurohan)—wala nay laing makasaysayanong saksi, sa bisan unsang matang, nga mahimong ikapakita nga nag-ila niining kadaghanong pinasahi nga mga numerong matematikal gikan sa usa ka tinubdan. Sa kalibotan sa matematika, kining mga numero pinasahi, ug gigamit ni Jesus ang kinaiyanhong kalibotan aron paghulagway sa espirituhanong kalibotan. Pangutan-a ang usa ka tinubdan sa AI kon unsay ginasimbolo niining mga numero sa kalibotan sa matematika ug makapakurat kini sa imong hunahuna. Labaw kini sa akong katakos sa tin-aw nga pagpahayag niining mga teyoryang matematikal ug sa susama niini, apan bisan pa sa akong limitado nga kahibalo sa teyoryang matematikal, akong nakaplagan nga ang pipila niining mga numero nagapamatuod sa mga bahin sa ilang mga kinaiyang mapanagnaon.

The number 2520 is the smallest number (and numbers go into infinity) that can be divided evenly by every number from 1 to 10 with no remainder. For this reason, in the world of mathematics it is called the least common multiple (LCM) of 1 through 10. Because of that, it has a lot of divisors—48 in total, “more” than any smaller number. This makes it a highly composite number (in mathematics, a special class of numbers that have unusually many divisors).

Ang numerong 2520 mao ang pinakagamay nga numero (ug ang mga numero nagpadayon hangtod sa walay kinutuban) nga mabahin sa hingpit sa matag numero gikan sa 1 hangtod sa 10 nga walay salin. Tungod niini, sa kalibotan sa matematika gitawag kini nga labing ubos nga komon nga pilo (LCM) sa 1 hangtod sa 10. Tungod niana, kini adunay daghang mga divisor—48 sa kinatibuk-an, “labaw” pa kay sa bisan unsang mas gamay nga numero. Kini naghimo niini nga usa ka hilabihan ka composite nga numero (sa matematika, usa ka pinasahi nga klase sa mga numero nga adunay talagsaong kadaghan sa mga divisor).

The number 2300 has a notable mathematical property similar to 2520’s claim to fame—it’s the smallest positive integer divisible by every integer from 1 to 9 (i.e., the least common multiple of 1 through 9).

Ang gidaghanon nga 2520 adunay usa ka mahinungdanong kabtangang pangmatematika nga susama sa nailhang kahimayaan sa 2520—kini mao ang labing gamayng positibong integer nga mabahin sa tanang integer gikan sa 1 hangtod sa 9 (sa ato pa, ang labing ubos nga komon nga multiple sa 1 hangtod sa 9).

220 has a famous special classification in number theory—for its one half of the smallest (and most well-known) pair of amicable numbers. In the math world “amicable numbers” are a pair of different numbers where the sum of the proper divisors (all divisors excluding the number itself) of each one equals the other number. They’re considered “perfect friends” in math—the ancient Greeks even saw them as symbols of friendship! The Pair is 220 and 284. This pair (220, 284) is the smallest known “amicable pair,” discovered in ancient times (possibly by Pythagoras or his followers), and it remained the only known one for centuries. 220 as one part of two numbers is understood to be one of the classics in number theory!

Ang 220 adunay bantog nga pinasahi nga klasipikasyon sa teoriya sa mga numero—ingon nga usa ka katunga sa labing gamay (ug labing ilado) nga paris sa mga amicable numbers. Sa kalibotan sa matematika, ang “amicable numbers” mao ang usa ka paris sa magkalahi nga mga numero diin ang suma sa hustong mga tigtunga o divisor (ang tanang mga divisor gawas sa numero mismo) sa matag usa katumbas sa laing numero. Giisip kini nga “hingpit nga mga higala” sa matematika—ang karaang mga Griyego gani nagtan-aw kanila ingon nga mga simbolo sa panaghigalaay! Ang paris mao ang 220 ug 284. Kining parisa (220, 284) mao ang labing gamay nga nailhang “amicable pair,” nga nadiskobrehan sa karaang panahon (posible ni Pythagoras o sa iyang mga sumusunod), ug kini nagpabilin nga mao lamang ang nailhan sulod sa daghang mga siglo. Ang 220, isip usa ka bahin sa maong duha ka numero, masabtan nga usa sa mga klasiko sa teoriya sa mga numero!

Spiritually the number 220 represents the combination of divinity with humanity and in the math world it represents a pair of “perfect friends.” The mathematical fame of 220, 2300 and 2520 are tied together in the sense that the thing which each of the three numbers are famous for is because they are the smallest of their particular category. Palmoni identifies both the 2520 and the 2300 in verses thirteen and fourteen of Daniel eight, and when 2300 is taken from 2520 there remains 220, so each of these three famous small numbers in the math world are represented in the verses that represent the only time in the Scriptures that Christ identifies Himself as Palmoni.

Sa espirituwal, ang numero 220 nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo, ug sa kalibotan sa matematika kini nagrepresentar sa usa ka parisan sa “hingpit nga mga higala.” Ang pagkapopular sa 220, 2300, ug 2520 sa matematika nagkahiusa sa kahulogan nga ang butang nga maoy hinungdan sa kabantog sa matag usa niining tulo ka mga numero mao nga sila mao ang pinakagamay sa ilang tagsatagsa ka kategoriya. Giila ni Palmoni ang 2520 ug ang 2300 sa bersikulo napulog tulo ug napulog upat sa Daniel otso, ug sa dihang ang 2300 kuhaon gikan sa 2520, mahibilin ang 220; busa, kining tulo ka bantugang gagmay nga mga numero sa kalibotan sa matematika girepresentahan diha sa mga bersikulo nga nagrepresentar sa bugtong higayon sa Kasulatan diin giila ni Cristo ang Iyang kaugalingon ingon nga si Palmoni.

Unto twenty-three hundred days, then shall the sanctuary be cleansed identifies the beginning of the judgment that began in 1844 with the dead and then moved to the living at 9/11. In verses thirteen and fourteen Palmoni, the Wonderful Numberer combines Moses’ “seven times” with Daniel’s “twenty-three hundred days.”

“Hangtod sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw, unya pagahinloan ang balaang puloy-anan” nagtimaan sa sinugdanan sa paghukom nga nagsugod niadtong 1844 uban sa mga patay ug unya mibalhin ngadto sa mga buhi niadtong 9/11. Sa mga bersikulo trese ug katorse, si Palmoni, ang Katingalahang Mag-iihap, naghiusa sa “pito ka mga panahon” ni Moises uban sa “duruha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw” ni Daniel.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong balaan nga nagsulti, Hangtod anus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa kalapasan nga makapahimong biniyaan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon igatugyan sa pagatamakan ilalom sa mga tiil?

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Ug siya miingon kanako, Sulod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya ang balaang puloy-anan pagahinloan. Daniel 8:13, 14.

The sanctuary and the host represent a prophetic relationship. The purpose of the sanctuary is that God might dwell among His people.

Ang santuwaryo ug ang panon nagrepresentar sa usa ka propetikanhong relasyon. Ang katuyoan sa santuwaryo mao nga ang Dios makapuyo taliwala sa Iyang katawhan.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> Ug himuon nila ako ug usa ka balaang puloy-anan; aron ako magapuyo sa ilang taliwala. Exodo 25:8.

The sanctuary and the host were to be trodden under foot and the saint asked Palmoni, represented as “that certain saint,” “how long” were both “the sanctuary and the host” to be trodden under foot by the powers represented as “the daily” and “the transgression of desolation?” Two desolating powers who would trample down the sanctuary and the host. Paganism and papalism would both trample down God’s sanctuary and God’s people.

Ang santuwaryo ug ang panon pagalatasan ilalom sa tiil, ug ang balaan nangutana kang Palmoni, nga gihulagway ingon nga “kadtong usa ka balaan,” “hangtod kanus-a” pagalatasan ilalom sa tiil ang “santuwaryo ug ang panon” pinaagi sa mga gahum nga gihulagway ingon nga “ang adlaw-adlaw” ug “ang kalapasan sa pagkabiniyaan?” Duha ka makabiniyaang gahum ang magatamak sa santuwaryo ug sa panon. Ang paganismo ug ang papalismo kapwa magatamak sa santuwaryo sa Dios ug sa katawhan sa Dios.

Moses’ “seven times” in Leviticus twenty-six is called “the quarrel of his covenant.” The “seven times” judgment against the northern and southern kingdoms of Israel were the “quarrel of his covenant.” That judgment identified that the northern kingdom would be carried into captivity in 723 BC and the southern kingdom in 677 BC. Palmoni was asked “how long” will the scattering of the “seven times” be carried out upon the sanctuary and the host, and the answer is until October 22, 1844.

Ang “pito ka mga panahon” ni Moises diha sa Levitico 26 gitawag nga “ang pagpakigbingkil sa iyang tugon.” Ang hukom nga “pito ka mga panahon” batok sa amihanang ug habagatang mga gingharian sa Israel mao ang “pagpakigbingkil sa iyang tugon.” Kadto nga hukom nagtimaan nga ang amihanang gingharian dad-on ngadto sa pagkabinihag sa 723 BC ug ang habagatang gingharian sa 677 BC. Si Palmoni gipangutana, “hangtod kanus-a” pagapatumanon ang pagkatibulaag sa “pito ka mga panahon” ibabaw sa balaang puloy-anan ug sa panon, ug ang tubag mao hangtod sa Oktubre 22, 1844.

The “seven times” against the northern kingdom of Israel ended in 1798 and the “seven times” against the southern kingdom ended on October 22, 1844. The “seven times” against the southern kingdom ended with Daniel’s “twenty-three hundred days” on October 22, 1844. Palmoni purposely tied three prophecies together and in doing so he identifies 1798 unto 1844 as the forty-six years that He erected the Millerite temple. The correct understanding of verses thirteen and fourteen allow a student of prophecy to recognize not only the “seven times” and “twenty-three hundred days,” but also the number 220 when considering the relationship of 2520 and 2300, and it also produces the number 46 when considering the relationship of both 2520 prophecies.

Ang “pito ka mga panahon” batok sa amihanang gingharian sa Israel natapos niadtong 1798 ug ang “pito ka mga panahon” batok sa habagatang gingharian natapos niadtong Oktubre 22, 1844. Ang “pito ka mga panahon” batok sa habagatang gingharian natapos uban sa “duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw” ni Daniel niadtong Oktubre 22, 1844. Si Palmoni tinuyo nga nagdugtong sa tulo ka mga tagna, ug sa pagbuhat niana iyang gipaila ang 1798 hangtod sa 1844 ingon nga kap-atan ug unom ka tuig diin Iyang gitukod ang Millerite nga templo. Ang husto nga pagsabot sa mga bersikulo trese ug katorse nagtugot sa usa ka estudyante sa tagna sa pag-ila dili lamang sa “pito ka mga panahon” ug sa “duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw,” kondili usab sa numero 220 sa dihang hisgotan ang relasyon sa 2520 ug 2300, ug nagamugna usab kini sa numero 46 sa dihang hisgotan ang relasyon sa duruha ka mga tagna sa 2520.

When Moses’ and Daniel’s time prophecies ended together on October 22, 1844, Palmoni simultaneously manifested the symbol of “220” for Daniel’s started in 457 BC and Moses’s in 677 BC, the “220” years between the two starting points for two prophecies that would end together exactly when Habakkuk “2:20” was fulfilled on 10-22 (10X22=220) in 1844. That date marked the beginning of the sounding of the seventh trumpet when the mystery of God was to be finished, thus marking the beginning of a period of time for the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That date marks the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, for the work that is finished during the sounding of the seventh trumpet is the sealing of God’s people, which is the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory, which is divinity and humanity combined.

Sa dihang ang mga tagna sa panahon ni Moises ug ni Daniel nagtapos nga dungan niadtong Oktubre 22, 1844, si Palmoni sa samang higayon nagpadayag sa simbolo nga “220” alang sa gisugdan ni Daniel niadtong 457 BC ug sa gisugdan ni Moises niadtong 677 BC, ang “220” ka tuig tali sa duha ka sinugdanan alang sa duha ka mga tagna nga motapos nga dungan sa tukmang higayon sa dihang ang Habakkuk “2:20” natuman niadtong 10-22 (10X22=220) sa 1844. Kana nga petsa nagtimaan sa sinugdanan sa pagpatunog sa ikapitong trompeta sa dihang ang tinago sa Dios pagahumanon na, busa nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka yugto sa panahon alang sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Kana nga petsa nagtimaan sa sinugdanan sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, kay ang buluhaton nga matapos sa panahon sa pagpatunog sa ikapitong trompeta mao ang pagpatik sa katawohan sa Dios, nga mao ang tinago sa Dios, nga mao si Cristo diha kaninyo ang paglaum sa himaya, nga mao ang pagka-Dios ug pagkatawo nga hiniusa.

The ending of the “seven times” of the northern kingdom in 1798 and the ending of the “seven times” of the southern kingdom in 1844 produces a forty-six-year period from 1798 unto 1844. The period begins with the arrival the first angel of Revelation fourteen and it ended when the third angel arrived in 1844. Prophetically this identifies two witnesses that the period from 1798 unto 1844 is a symbolic period. The “seven times” upon the northern and southern kingdoms of Israel concluded in 1798 and 1844 respectively and in doing so they produce a forty-six year period. That period is meaningless without a second witness. Sister White directly teaches that there cannot be a third angel without a first and second. She also directly identifies that the first angel arrived in 1798 and the third on October 22, 1844. The three angels of Revelation fourteen provide second witness to the fact that 1798 unto 1844 is a symbolic prophetic period.

Ang pagtapos sa “pito ka panahon” sa amihanang gingharian niadtong 1798 ug ang pagtapos sa “pito ka panahon” sa habagatang gingharian niadtong 1844 nagmugna ug usa ka kap-atan ug unom ka tuig nga yugto gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Ang maong yugto nagsugod sa pag-abot sa nahaunang anghel sa Pinadayag kapitulo katorse ug natapos sa dihang miabot ang ikatulong anghel niadtong 1844. Sa pagkamapropetikanhon, kini nagaila sa duha ka mga saksi nga ang yugto gikan sa 1798 hangtod sa 1844 usa ka simbolikong yugto. Ang “pito ka panahon” nga gipahamtang sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa Israel nagtapos sa 1798 ug 1844 matag-usa, ug sa pagbuhat niana nagmugna kini ug usa ka kap-atan ug unom ka tuig nga yugto. Kana nga yugto walay kahulogan kon walay ikaduhang saksi. Si Sister White sa tin-aw nagtudlo nga dili mahimong adunay ikatulong anghel kon walay nahauna ug ikaduha. Siya usab sa tin-aw nagaila nga ang nahaunang anghel miabot niadtong 1798 ug ang ikatulo niadtong Oktubre 22, 1844. Ang tulo ka mga anghel sa Pinadayag kapitulo katorse naghatag ug ikaduhang saksi sa kamatuoran nga ang 1798 hangtod sa 1844 usa ka simbolikong propetikong yugto.

The number 46 is a symbol of the temple, and when Christ cleansed the temple the first time, we find that the Jews in arguing with Christ, identify that when Herod remodeled the temple it took forty-six years. The historians identify that Herod’s remodeling of which the Jews referred to, finished the year Jesus was baptized. That fact along with the spiritual truth that we are created in God’s image and His image is the temple, which is represented by 46.

Ang numero 46 usa ka simbolo sa templo, ug sa dihang gilimpyohan ni Cristo ang templo sa unang higayon, atong makita nga ang mga Judio, sa ilang pakiglalis kang Cristo, naghisgot nga sa dihang gibag-o ni Herodes ang templo kini nagkinahanglan ug kap-atan ug unom ka tuig. Ang mga historyador nagila nga ang pagpabag-o ni Herodes nga gipasabot sa mga Judio nahuman sa tuig nga gibautismohan si Jesus. Kana nga kamatuoran, uban sa espirituhanong kamatuoran nga kita gibuhat diha sa dagway sa Dios ug ang Iyang dagway mao ang templo, nga gisimbolohan sa 46.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> Ug ang Pulong nahimong unod, ug mipuyo ipon kanato, (ug nakita namo ang iyang himaya, ang himaya ingon sa bugtong nga Anak sa Amahan,) puno sa grasya ug kamatuoran. Juan 1:14.

The word translated as “dwelt” means tabernacle. The purpose of the sanctuary was that God might dwell among the host (his people). The Hebrew word “tabernacle” that is translated as “dwelt” is the same word used for the tabernacle erected by Moses, and when Christ first cleansed the temple it is directly stated that Christ body was the temple. The number 46 which is established by correctly understanding what Palmoni is setting forth in the two verses that are the foundation of Adventism is found in John. The 46 years are connected with 220 for those who are willing to see.

Ang pulong gihubad nga “mipuyo” nagkahulogan ug tabernakulo. Ang katuyoan sa santuwaryo mao nga ang Dios makapuyo sa taliwala sa panon (sa iyang katawohan). Ang Hebreohanong pulong nga “tabernakulo” nga gihubad nga “mipuyo” mao ang mao ra nga pulong nga gigamit alang sa tabernakulo nga gipatindog ni Moises, ug sa dihang unang gilimpyohan ni Cristo ang templo, tuwirang gipahayag nga ang lawas ni Cristo mao ang templo. Ang gidaghanon nga 46 nga natukod pinaagi sa husto nga pagsabot sa gipadayag ni Palmoni diha sa duha ka mga bersikulo nga maoy patukoranan sa Adventismo makita diha sa Juan. Ang 46 ka tuig adunay kalabutan sa 220 alang niadtong andam nga makakita.

> And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things?

> Ug nahinumdom ang iyang mga tinun-an nga nahisulat kini: Ang kasibot alang sa imong balay milamoy kanako. Unya mitubag ang mga Judio ug miingon kaniya, Unsang ilhanan ang imong ipakita kanamo, sanglit gibuhat mo kining mga butanga?

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:17–21.

> Si Jesus mitubag ug miingon kanila, Gub-a ninyo kining templo, ug sa sulod sa tulo ka adlaw patindogon ko kini pag-usab. Unya miingon ang mga Judio, Kuarenta ug unom ka tuig kining temploha gitukod, ug imong patindogon kini pag-usab sulod sa tulo ka adlaw? Apan siya nagsulti mahitungod sa templo sa iyang lawas. Juan 2:17–21.

It is in verse twenty, and therefore in John 2:20 that the Jews say, “Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days?” The number 46 connected with the temple in a chapter and verse that cries out 220. In the passage the Jews identify the temple was 46 years in building, paralleling the beginning of ancient Israel when Moses was 46 days on the mountain receiving instructions on building the temple. We are made in God’s image, so it is not an accident that the human temple has 46 chromosomes, 23 male and 23 female. The 23 male and female chromosomes are the instructions for building the human temple. Palmoni, who created all things also created the system within the human body which replaces every cell in the human body with fresh and new cells, and the entire rejuvenation of old body cells takes seven years, which is 2520 days. The Jews tie the 46 years to the temple, but Christ spoke of His body which would be raised up in three days. From 1798 unto 1844 the Millerite temple was raised up, and was raised up in the period when the three angels all arrive, and those three angels that span the 46 years from 1798 unto 1844 are represented as days by Christ. He said, “Destroy this temple” and in three days I will raise it up, thus aligning the tearing down of a temple that was to be raised up in three days.

Anaa kini sa bersikulo baynte, ug busa sa Juan 2:20, nga ang mga Judio nagaingon, “Kap-atan ug unom ka tuig nga gitukod kining temploha, ug imong patindogon ba kini sulod sa tulo ka adlaw?” Ang numero 46 nga nalambigit sa templo diha sa usa ka kapitulo ug bersikulo nga nagasinggit sa 220. Sa maong teksto giila sa mga Judio nga ang templo 46 ka tuig nga gitukod, nga nagaparalelo sa sinugdanan sa karaang Israel sa dihang si Moises didto sa bukid sulod sa 46 ka adlaw nga midawat sa mga panudlo mahitungod sa pagtukod sa templo. Gibuhat kita diha sa dagway sa Dios, busa dili kini aksidente nga ang tawhanong templo adunay 46 ka kromosoma, 23 lalaki ug 23 babaye. Ang 23 ka kromosoma nga lalaki ug babaye mao ang mga panudlo alang sa pagtukod sa tawhanong templo. Si Palmoni, nga nagbuhat sa tanang butang, nagbuhat usab sa sistema sulod sa lawas sa tawo nga mopuli sa matag selula sa tawhanong lawas pinaagi sa bag-o ug preskong mga selula, ug ang bug-os nga pagpabag-o sa daang mga selula sa lawas mokabat ug pito ka tuig, nga mao ang 2520 ka adlaw. Gidugtong sa mga Judio ang 46 ka tuig ngadto sa templo, apan si Cristo nagsulti mahitungod sa Iyang lawas nga pagapatindogon sulod sa tulo ka adlaw. Gikan sa 1798 ngadto sa 1844 ang Millerite nga templo gipatindog, ug gipatindog kini sulod sa kapanahonan sa dihang miabot ang tulo ka manulonda, ug kadtong tulo ka manulonda nga naglangkob sa 46 ka tuig gikan sa 1798 ngadto sa 1844 girepresentahan ni Cristo ingon nga mga adlaw. Siya miingon, “Gub-a kining temploha” ug sulod sa tulo ka adlaw akong patindogon kini, sa ingon nagahanay sa pagguba sa usa ka templo nga pagapatindogon sulod sa tulo ka adlaw.

Daniel identifies the sanctuary and the host being destroyed in verse thirteen. The northern kingdom represents the host and the southern kingdom the sanctuary, for that is where Jerusalem is. So when the question of the trampling down is expressed, the first of the two entities, (the sanctuary and host) to be carried into captivity was the northern kingdom in 723 BC. 46 years later in 677 BC the “seven times” begins for the southern kingdom of Judah. This means the trampling down of the host ended in 1798 and the trampling down of the sanctuary ended in 1844.

Gipaila ni Daniel ang santuwaryo ug ang panon nga pagalaglagon diha sa bersikulo trese. Ang gingharian sa amihanan nagrepresentar sa panon ug ang gingharian sa habagatan sa santuwaryo, kay didto man nahimutang ang Jerusalem. Busa sa dihang gipahayag ang pangutana mahitungod sa pagyatak sa ubos, ang nahauna sa duha ka mga butang, (ang santuwaryo ug ang panon) nga dad-on ngadto sa pagkabinihag mao ang gingharian sa amihanan niadtong 723 BC. Kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi, niadtong 677 BC, nagsugod ang “pito ka mga panahon” alang sa habagatang gingharian sa Juda. Nagpasabot kini nga ang pagyatak sa ubos sa panon natapos niadtong 1798 ug ang pagyatak sa ubos sa santuwaryo natapos niadtong 1844.

Ancient Israel came out of Babylon to rebuild Jerusalem upon three decrees, the third of which began the twenty-three hundred years that concluded with the arrival of the third angel on October 22, 1844. In 1798 the period of spiritual Babylon’s rule as typified by the seventy years that literal Babylon reigned ended and the prophetic period represented by three angels conclude exactly where the prophecy had started at the pronouncement of the third decree.

Ang karaang Israel migula gikan sa Babilonia aron tukoron pag-usab ang Jerusalem pinaagi sa tulo ka mga sugo, nga ang ikatulo niini mao ang nagsugod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nga natapos sa pag-abot sa ikatulong anghel niadtong Oktubre 22, 1844. Sa 1798 natapos ang panahon sa paghari sa espirituwal nga Babilonia, nga gihulagway sa kapitoan ka tuig nga paghari sa literal nga Babilonia, ug ang matagnaong yugto nga girepresentahan sa tulo ka mga anghel natapos sa hingpit gayud sa dapit diin nagsugod ang tagna, sa pagpahibalo sa ikatulong sugo.

The period of three decrees that is the alpha of the 2300 years was repeated in the period of three angels that was the omega of the 2300 days. Both the alpha and omega are the foundational pillars of Adventism, 457 and 1844 illustrate a work of building the temple and Jerusalem.

Ang yugto sa tulo ka mga mando nga mao ang alpha sa 2300 ka tuig gisubli diha sa yugto sa tulo ka mga manulonda nga mao ang omega sa 2300 ka mga adlaw. Ang alpha ug ang omega mao ang mga patukoranan nga haligi sa Adventismo; ang 457 ug 1844 naghulagway sa usa ka buhat sa pagtukod sa templo ug sa Jerusalem.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. Zechariah 6:12, 13.

> Ug isulti kaniya, nga nagaingon: Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, nga nagaingon: Tan-awa ang tawo nga ang iyang ngalan mao ang SANGA; ug motubo siya gikan sa iyang kaugalingong dapit, ug pagatukoron niya ang templo sa Ginoo: Oo, siya mao ang magatukod sa templo sa Ginoo; ug siya magadala sa himaya, ug molingkod ug magahari ibabaw sa iyang trono; ug siya mahimong sacerdote ibabaw sa iyang trono: ug ang tambag sa pakigdait anha sa taliwala nilang duruha. Zacarias 6:12, 13.

Christ as the Branch is here identified as He who built the temple of the Lord and just as he was raised up in the third day when the third angel arrived on October 22, 1844 the Millerite temple had been erected by Christ, for it is He who builds the temple of the Lord. Though this was fulfilled in Millerite history its perfect fulfillment is in the time period of the latter rain, for the doubling of the phrase “he shall build the temple of the Lord” allows those who will see that the Lord erected the Millerite temple in 46 years, but that he builds another temple of the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, for Peter says that one hundred and forty-four thousand are to raised up as a spiritual house.

Si Cristo ingon nga ang Sanga dinhi giila ingon Kaniya nga nagtukod sa templo sa Ginoo, ug maingon nga Siya gibanhaw sa ikatulong adlaw sa dihang miabut ang ikatulong anghel niadtong Oktubre 22, 1844, ang templo sa mga Millerite gitukod ni Cristo, kay Siya mao ang nagtukod sa templo sa Ginoo. Bisan pa nga kini natuman sa kasaysayan sa mga Millerite, ang hingpit nga katumanan niini anaa sa yugto sa ulahing ulan, kay ang pagdoble sa pulong nga “siya magatukod sa templo sa Ginoo” nagtugot niadtong makakita nga ang Ginoo nagtukod sa templo sa mga Millerite sulod sa 46 ka tuig, apan nga Siya nagtukod ug laing templo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo sa panahon sa ulahing ulan, kay si Pedro nagaingon nga ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo pagapatindogon ingon nga espirituhanong balay.

When the question of “how long” is asked of Palmoni his answer is “unto twenty-three hundred days then shall the sanctuary be cleansed,” but Moses, Elijah and the Millerites, the papal martyrs, Zechariah and John measuring the temple, Isaiah in chapter six and others unmentioned say the answer to verse thirteen’s question of “how long” is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed.”

Sa dihang ang pangutana nga “hangtod kanus-a” gipangutana kang Palmoni, ang iyang tubag mao ang “hangtod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya ang balaang puloy-anan pagahinloan,” apan si Moises, si Elias ug ang mga Millerita, ang mga martir sa kapapahan, si Zacarias ug si Juan nga nagsukod sa templo, si Isaias sa kapitulo sais, ug ang uban nga wala mahisguti, nagaingon nga ang tubag sa pangutana sa bersikulo trese nga “hangtod kanus-a” mao ang “gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, unya ang balaang puloy-anan pagahinloan.”

October 22, 1844 was typified by Abraham offering his son, for that typified the cross where the heavenly Father offered up His Son. Moses and the Hebrews at the Red Sea according to the apostle Paul represented baptism, which typifies the cross, which was typified by Abraham on Mount Moriah with Isaac.

Ang Oktubre 22, 1844 gitipo pinaagi sa paghalad ni Abraham sa iyang anak, kay kana naghulagway sa krus diin ang langitnong Amahan naghalad sa Iyang Anak. Si Moises ug ang mga Hebreohanon didto sa Mapulang Dagat, sumala sa apostol nga si Pablo, nagrepresentar sa bautismo, nga naghulagway sa krus, nga gitipo ni Abraham didto sa Bukid sa Moriah uban kang Isaac.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> Labaw pa, mga igsoon, dili ko buot nga kamo mawalay alamag, nga ang tanan natong mga amahan didto sa ilalom sa panganod, ug ang tanan miagi sa dagat; ug silang tanan gibautismohan ngadto kang Moises diha sa panganod ug diha sa dagat. 1 Corinto 10:1, 2.

This of course means that baptism is represented by October 22, 1844 which is where Noah’s family of eight was baptized. “Eight” being a symbol of resurrection.

Kini, siyempre, nagpasabot nga ang bautismo gilarawan pinaagi sa Oktubre 22, 1844, diin ang pamilya ni Noe nga walo gibautismohan. Ang “walo” usa ka simbolo sa pagkabanhaw.

> Which sometime were disobedient, when once the longsuffering of God waited in the days of Noah, while the ark was a preparing, wherein few, that is, eight souls were saved by water. The like figure whereunto even baptism doth also now save us (not the putting away of the filth of the flesh, but the answer of a good conscience toward God,) by the resurrection of Jesus Christ. 1 Peter 3:20, 21.

> Kadtong kaniadto mga masupilon, sa dihang ang pailub sa Dios kaniadto naghulat sa mga adlaw ni Noe, samtang ang arka ginahimo pa, diin diyutay ra, nga mao, walo ka mga kalag, ang naluwas pinaagi sa tubig. Ang hulagway nga kaangayan niini, nga mao usab ang bautismo, nagluwas usab kanato karon (dili ang paghugas sa kahugawan sa unod, kondili ang tubag sa usa ka maayong tanlag ngadto sa Dios,) pinaagi sa pagkabanhaw ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 3:20, 21.

To misunderstand any element of truth that has been revealed about October 22, 1844 is parallel to misunderstanding the testimony of Noah in the ark, Moses at the Red Sea, Abraham on Mount Moriah and Jesus upon the cross. On that date the third angel arrived into history, and he is the angel that seals God’s people.

Ang dili pagsabot sa bisan unsang bahin sa kamatuoran nga gipadayag mahitungod sa Oktubre 22, 1844, susama sa dili pagsabot sa pagpamatuod ni Noe diha sa arka, ni Moises didto sa Mapulang Dagat, ni Abraham sa Bukid sa Moriah, ug ni Jesus ibabaw sa krus. Nianang adlawa ang ikatulong manulonda miabut sa kasaysayan, ug siya mao ang manulonda nga nagtimri sa katawhan sa Dios.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> “Unya nakita ko ang ikatulong manulonda. Miingon ang manulonda nga nag-uban kanako, ‘Makahahadlok ang iyang pulong, makalilisang ang iyang buluhaton. Siya mao ang manulonda nga magapili sa trigo gikan sa mga bunglayon, ug magatimri o magahigot sa trigo alang sa langitnong tipiganan.’ Kining mga butanga kinahanglan magalambigit sa tibuok hunahuna, sa tibuok pagtagad. Sa makausa pa gipakita kanako ang panginahanglan nga kadtong nanagtuo nga kita nagadawat sa katapusang mensahe sa kalooy, kinahanglan magapabulag gikan niadtong sa matag-adlaw nagadawat o nagasuyop ug bag-ong kasaypanan. Nakita ko nga bisan ang mga batan-on ni ang mga tigulang dili angay motambong sa mga panagtigom niadtong anaa sa kasaypanan ug kangitngit. Miingon ang manulonda, ‘Pahunonga ang hunahuna sa pagpabilin sa mga butang nga walay kapuslanan.’” Manuscript Releases, bolyum 5, 425.

So along with the sacred prophetic lines that typified the date, the third angel arrived and began his work, which includes separating the wise and foolish virgins represented as wheat and tares in the passage. Not understanding how thoroughly 1844 has been sacredly typified, or not knowing what has been revealed concerning the waymarks that were connected to 1844 and continued on to 1863 leaves a soul unprepared to grapple prophetically with the implications of the fact that Christ is the central subject of the two verses that represent the foundation of Adventism, and that there Christ is recognized as Palmoni, the creator of mathematics and everything else.

Busa, uban sa balaang mga profetikong linya nga maoy naghulagway sa maong petsa, miabut ang ikatulong manulonda ug nagsugod sa iyang buluhaton, nga naglakip sa pagbulag sa mga maalamon ug mga buang nga ulay nga girepresentahan ingon nga trigo ug mga bunglayon diha sa teksto. Ang dili pagsabot kon unsa ka hingpit nga ang 1844 sa balaang paagi nahulagway, o ang dili pagkahibalo sa nahipadayag mahitungod sa mga ilhanan sa dalan nga nalambigit sa 1844 ug nagpadayon hangtod sa 1863, nagabilin sa usa ka kalag nga dili andam sa pag-atubang sa profetikong paagi sa mga implikasyon sa kamatuoran nga si Cristo mao ang sentrong hilisgutan sa duha ka bersikulo nga nagarepresentar sa patukoranan sa Adventismo, ug nga didto si Cristo giila ingon nga Palmoni, ang Magbubuhat sa matematika ug sa tanang uban pa.

The current answer to the question of verse thirteen is different than the answer was in 1845. In 1845 the pioneers were shaking off a great disappointment, beginning to grapple with the idea that the Lord had restored the gift of a prophet as had not been done since the time of the disciples. They were seeking to understand the implication of the message of the third angel, and awakening to the fact that the experience that had just went through was nothing less than sacred history. By 1850 they were offering a new pioneer chart to correct and replace the 1843 pioneer chart. Both the charts were identified by Sister White as being fulfillments of Habakkuk chapter two’s “tables.” This being the case 1850 is an established fulfillment of God’s prophetic Word.

Ang kasamtangang tubag sa pangutana sa bersikulo trese lahi na kay sa tubag niadtong 1845. Niadtong 1845, ang mga payunir nagapahawa pa sa ilang kaugalingon gikan sa usa ka dakong kapakyasan, ug nagsugod sa pagpakigbisog sa ideya nga ang Ginoo nagpasig-uli sa gasa sa usa ka propeta, nga wala mahitabo sukad pa sa panahon sa mga tinun-an. Nangita sila sa pagsabot sa kahulogan sa mensahe sa ikatulong manulonda, ug namata sa kamatuoran nga ang kasinatian nga ilang bag-ohay lang naagian dili moubos kay sa balaang kasaysayan. Pag-abot sa 1850, ilang gitanyag ang usa ka bag-ong tsart sa mga payunir aron matul-id ug mopuli sa 1843 nga tsart sa mga payunir. Ang duha ka tsart giila ni Sister White nga mga katumanan sa “mga papan” sa Habakkuk kapitulo dos. Tungod niini, ang 1850 usa ka natukod nang katumanan sa pulong nga propetiko sa Dios.

The pioneers understood and wrote that to deny that the 1843 chart was not a fulfillment of Habakkuk chapter two’s “tables” was to leave the original faith. Sister White endorsed the chart as being directed by the hand of the Lord, and as a fulfillment of Habakkuk, and she placed the same endorsement upon the 1850 chart. Habakkuk identifies “tables” in the plural, and when the 1843 chart was printed in May of 1842, it was printed with an error in some of the figures that the Lord held His hand over. In 1850 a new chart was made available which corrected that error in the figures. Habakkuk’s tables represent fulfillments of prophecy, and those prophecies were fulfilled from May 1842 unto January 1850.

Ang mga payunir nakasabut ug nagsulat nga ang pagsalikway nga ang tsart sa 1843 dili usa ka katumanan sa “mga papan” sa Habakkuk kapitulo dos mao ang pagbiya sa orihinal nga pagtoo. Giuyonan ni Sister White ang maong tsart ingon nga gimandoan sa kamot sa Ginoo, ug ingon nga usa ka katumanan sa Habakkuk, ug iyang gihatag ang mao gihapong pag-uyon sa tsart sa 1850. Giila ni Habakkuk ang “mga papan” sa porma nga plural, ug sa dihang ang tsart sa 1843 giimprenta niadtong Mayo 1842, giimprenta kini nga adunay sayop sa pipila sa mga numero nga gitabonan sa Ginoo pinaagi sa Iyang kamot. Niadtong 1850 usa ka bag-ong tsart ang gihimo nga magamit aron matul-id ang maong sayop sa mga numero. Ang mga papan ni Habakkuk nagrepresentar sa mga katumanan sa propesiya, ug kadtong mga propesiya natuman sukad sa Mayo 1842 hangtod sa Enero 1850.

The 1843 or beginning table had an error and the ending table of 1850 had no error. The period from May of 1842 until January 1850 is an established prophetic period, and May of 1842, and also January 1850 represents prophetic waymarks and those waymarks contain the signature of Alpha and Omega. The alpha or first letter and the omega, the last and twenty-second letter. 1842 is alpha and 1850 is omega, and if we took those two Hebrew letters and placed the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, we would construct the Hebrew word “truth” that is spelled with the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet.

Ang lamesa sa 1843, o ang sinugdanan nga lamesa, adunay sayop, ug ang katapusang lamesa sa 1850 walay sayop. Ang yugto gikan sa Mayo 1842 hangtod sa Enero 1850 usa ka natukod nga profesiyal nga yugto, ug ang Mayo 1842, ingon man usab ang Enero 1850, nagrepresentar sa mga profesiyal nga ilhanan; ug kadtong mga ilhanan naglangkob sa pirma sa Alpha ug Omega. Ang alpha, o unang letra, ug ang omega, ang kataposan ug ikakaluhaan ug ikaduhang letra. Ang 1842 mao ang alpha ug ang 1850 mao ang omega, ug kon kuhaon nato kadtong duha ka Hebreohanon nga mga letra ug ibutang ang ikapulog tulo nga letra sa Hebreohanon nga alpabeto, maporma nato ang Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran,” nga gisulat pinaagi sa una, ikapulog tulo, ug ikakaluhaan ug ikaduhang mga letra sa Hebreohanon nga alpabeto.

The prophetic logic brought to bear upon the waymarks of 1842 and 1850 is that they are tied together by “error.” The alpha had an error and the omega corrected that very same error, so what stands between the alpha and omega letters is “error” a symbol of rebellion, which is what the number thirteen represents. 1842 to 1850 is an established prophetic period containing the signature of Alpha and Omega and it is the “truth.” Until that history is seriously and spiritually investigated by a Laodicean Seventh-day Adventist they are virtually blinded to the obvious TRUTH which the prophetic period of Habakkuk’s tables from 1842 to 1850 establishes beyond any doubt. The truth that together are established by the two witnesses is that the 1850 chart has no errors. The 1850 chart, as with the 1843 chart contains Moses’ “seven times,” and on both charts the “seven times” is placed in the center of the chart running top to bottom illustrating the period of the “seven times” beginning in 677 BC unto 1844. The 2520 is not simply on the chart, it is the center of the chart.

Ang lohika sa pagtagna nga gipahamtang ibabaw sa mga waymark sa 1842 ug 1850 mao nga sila gihiusa pinaagi sa “sayop.” Ang alpha adunay usa ka sayop ug ang omega nagtul-id nianang maong sayop, busa ang nagatindog tali sa mga titik nga alpha ug omega mao ang “sayop,” usa ka simbolo sa pagsukol, nga mao ang girepresentahan sa numero trese. Ang 1842 ngadto sa 1850 usa ka natukod nga panahon sa pagtagna nga naglangkob sa timaan sa Alpha ug Omega ug kini mao ang “kamatuoran.” Hangtud nga kining kasaysayana masusi pag-ayo ug sa espirituhanong paagi sa usa ka Laodicean nga Seventh-day Adventist, sila sa tinuod hapit mabuta sa dayag nga KAMATUORAN nga gilig-on sa walay pagduhaduha sa panahon sa pagtagna sa mga lamesa ni Habakkuk gikan sa 1842 ngadto sa 1850. Ang kamatuoran nga sa tingub natukod sa duha ka mga saksi mao nga ang tsart sa 1850 walay mga sayop. Ang tsart sa 1850, maingon sa tsart sa 1843, naglangkob sa “pito ka mga panahon” ni Moises, ug sa duha ka mga tsart ang “pito ka mga panahon” gibutang sa sentro sa tsart nga nagdagan gikan sa ibabaw paubos, nga naghulagway sa yugto sa “pito ka mga panahon” nga nagsugod sa 677 BC ngadto sa 1844. Ang 2520 dili lamang anaa sa tsart; kini mao ang sentro sa tsart.

What is depicted in the center of the prophetic line illustrating the “seven times” is the cross. The center of both tables is the 2520 timeline running from top to bottom. In the middle is the cross. The cross was the middle of the week Christ confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine verse twenty-seven. That week represents seven years, which prophetically is 2520 days. As with the tables, in the very center of the 2520 days, Christ was confirming the covenant on the cross. From Christ’s baptism until the cross was 1260 days prophetically. This means that from the baptism to the cross there would be 1260 morning offerings and 1260 evening offerings leading to the cross, but at the cross that final sacrificial lamb escaped from the priest, and the Lamb of God became the evening sacrifice and thus represented the 2520th Lamb offering since the baptism.

Ang gilatid diha sa sentro sa propetikong linya nga naghulagway sa “pito ka mga panahon” mao ang krus. Ang sentro sa duruha ka mga lamesa mao ang 2520 ka panahong-linya nga nagdagan gikan sa ibabaw paingon sa ubos. Sa taliwala mao ang krus. Ang krus mao ang tunga-tunga sa semana diin gipalig-on ni Cristo ang tugon uban sa daghan, sa katumanan sa Daniel 9:27. Kadtong semanaha nagrepresentar ug pito ka tuig, nga sa propesiya mao ang 2520 ka adlaw. Sama sa mga lamesa, sa pinakatunga gayud sa 2520 ka adlaw, gipalig-on ni Cristo ang tugon diha sa krus. Gikan sa bautismo ni Cristo hangtod sa krus mao ang 1260 ka adlaw sa propesiya. Nagpasabot kini nga gikan sa bautismo ngadto sa krus adunay 1260 ka mga halad sa buntag ug 1260 ka mga halad sa gabii nga nagpadulong ngadto sa krus, apan diha sa krus kadtong katapusang nating karnero nga halad nakalingkawas gikan sa pari, ug ang Cordero sa Dios nahimong halad sa kagabhion ug sa ingon nagrepresentar sa ika-2520 nga halad nga Cordero sukad sa bautismo.

The center of the week was the cross and the center of both sacred tables is the cross, but in each case the Lamb is set within the truth symbolically represented by 2520. The cross is set in the middle of 2520 days and at the cross Jesus was the 2520th and last offering. The history between May of 1842 and January 1850 represents error and Christ, the truth was set between two criminals, though He was not a criminal He was being treated as such. We therefore have three criminals, one who will be lost and one who will be saved. The three criminals are three waymarks tied together by crime, though the middle waymark is the opposite of the alpha and omega criminal. The alpha and omega criminals are connected by the middle waymark, the cross.

Ang sentro sa semana mao ang krus ug ang sentro sa duha ka balaang lamesa mao ang krus, apan sa matag kahimtang ang Cordero gipahimutang sulod sa kamatuoran nga sa simbolikong paagi girepresentahan sa 2520. Ang krus gipahimutang sa tunga sa 2520 ka adlaw ug didto sa krus si Jesus mao ang ika-2520 ug katapusang halad. Ang kasaysayan tali sa Mayo sa 1842 ug Enero sa 1850 nagarepresentar sa kasaypanan ug si Cristo, ang kamatuoran, gipahimutang tali sa duha ka kriminal; bisan tuod dili Siya kriminal, gitagad Siya ingon nga usa. Busa aduna kitay tulo ka kriminal, usa nga mawala ug usa nga maluwas. Ang tulo ka kriminal mao ang tulo ka waymark nga gihiusa pinaagi sa krimen, bisan tuod ang tunga-tungang waymark mao ang kabaliktaran sa alpha ug omega nga kriminal. Ang alpha ug omega nga mga kriminal gihiusa pinaagi sa tunga-tungang waymark, ang krus.

With Habakkuk’s tables from 1842 unto 1850, error was the middle letter that tied together with the first and last waymark. The middle waymark at the cross tied the three criminals together, but the middle waymark in these is not error, it is Truth, and an element of truth that is upheld by both the cross and Habakkuk’s tables is that the 2520, the “seven times” of Leviticus twenty-six is truth, and in the context of the logic just set forth, to reject the 2520 is to reject Jesus.

Uban sa mga papan ni Habakkuk gikan sa 1842 hangtod sa 1850, ang sayop mao ang tunga-tungang letra nga nagdugtong uban sa nahaunang ug sa kataposang waymark. Ang tunga-tungang waymark sa krus maoy nagdugtong sa tulo ka mga kriminal, apan ang tunga-tungang waymark niini dili sayop, kondili Kamatuoran, ug usa ka elemento sa kamatuoran nga gipamatud-an sa krus ug sa mga papan ni Habakkuk mao nga ang 2520, ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, kamatuoran; ug sa konteksto sa lohika nga bag-o pa gihisgotan, ang pagsalikway sa 2520 mao ang pagsalikway kang Jesus.

When Palmoni, the Wonderful Numberer states, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” He is answering the prophetic question of “how long.” The answer is no longer 1844, for the Philadelphian Millerite movement ceased in 1856 as it was then identified by James and Ellen White that the movement had transitioned from Philadelphia to Laodicea. When Sister White drew that line in the sand. it meant until that condition changed that the relation of God with His people was to be understood as representing a separation, for He stands outside knocking on the hearts of Laodiceans seeking for entrance. His divinity is not within their humanity. The very work Christ began on October 22, 1844 was to combine His divinity with humanity, and Christ was willing to do that very thing, but it was not to be.

Sa dihang si Palmoni, ang Kahibulongang Man-iihap, nag-ingon, “Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan,” nagtubag Siya sa propetikong pangutana nga, “hangtod kanus-a.” Ang tubag dili na ang 1844, kay ang Philadelphian nga kalihokang Millerite mihunong niadtong 1856 tungod kay niadtong panahona giila nila James ug Ellen White nga ang kalihokan mibalhin na gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea. Sa dihang gibutang ni Sister White kadtong linya sa balas, nagpasabot kini nga hangtod nga mausab kadtong kahimtanga ang relasyon sa Dios sa Iyang katawhan pagasaboton ingon nga nagrepresentar sa usa ka pagbulag, kay nagatindog Siya sa gawas nga nagapanuktok sa mga kasingkasing sa mga Laodicean nga nagapangita ug pagpasulod. Ang Iyang pagka-Dios wala sa sulod sa ilang pagkatawo. Ang maong buluhaton gayod nga gisugdan ni Cristo niadtong Oktubre 22, 1844 mao ang paghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug si Cristo andam sa pagbuhat gayod niana, apan dili kini maoy mahitabo.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, nagkupot unta pag-ayo sa ilang pagtoo ug nagpadayon nga nagkahiusa diha sa nagabuklad nga paggiya sa Dios, nga midawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug sa gahum sa Espiritu Santo nagmantala niini ngadto sa kalibutan, nakita unta nila ang kaluwasan sa Dios, ang Ginoo unta nagbuhat sa dakong gahum uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton unta natuman na, ug si Cristo mianhi na unta sa dili pa karon aron pagadawaton ang Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa maong kapakyasan, daghan sa mga magtotoo sa pag-abot mipakabanaag sa ilang pagtoo.... Sa ingon niana ang buluhaton nababagan, ug ang kalibutan gibilin diha sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa mga Adventista naghiusa pa unta ibabaw sa mga sugo sa Dios ug sa pagtoo ni Jesus, pagkalahi gayod unta sa atong kasaysayan!” Evangelism, 695.

Repeating the history of ancient Israel the Lord brought modern Israel out of the darkness of Dark Ages and entered into covenant with them at the Red Sea, for baptism is a symbol of covenant relationship. But Israel is to be tested whether they would keep the covenant. With ancient Israel they failed ten tests according to the book of Numbers. At the tenth failure they were condemned to die in the wilderness over forty years, thus providing an example of modern Israel’s rejection of the Laodicean message of 1856. As with ancient Israel’s failure of ten progressive tests (ten being a symbol of a test), from the arrival of the third angel in 1844 unto 1856 a progressive testing process was brought upon the Philadelphian Millerite movement.

Sa pag-usab sa kasaysayan sa karaang Israel, gikuha sa Ginoo ang modernong Israel gikan sa kangitngit sa Mangitngit nga mga Kapanahonan ug misulod sa pakigsaad uban kanila didto sa Mapulang Dagat, kay ang bautismo maoy simbolo sa relasyon sa pakigsaad. Apan ang Israel pagasulayon kon ilang pagabantayan ang pakigsaad. Uban sa karaang Israel napakyas sila sa napulo ka pagsulay sumala sa basahon sa Mga Numero. Sa ikanapulong kapakyasan, gihukman sila sa kamatayon didto sa kamingawan sulod sa kapin sa kap-atan ka tuig, nga sa ingon naghatag ug panig-ingnan sa pagsalikway sa modernong Israel sa mensahe sa Laodicea niadtong 1856. Maingon sa kapakyasan sa karaang Israel sa napulo ka sunod-sunod nga pagsulay (ang napulo usa ka simbolo sa usa ka pagsulay), sukad sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1844 hangtod sa 1856, usa ka nagpadayon nga proseso sa pagsulay gidala ibabaw sa kalihukang Millerita sa Filadelfia.

The ten tests from the Red Sea to the first rebellion at Kadesh is represented as a prophetic period for it has the number ten tying the period together. Ten being a symbol of a test, ten tests identified the ten tribes that rejected the covenant and failed the tenth test and the testing process. The period began at the Red Sea crossing and the Ten Commandments are represented as the first of the ten tests after the sea, the first test being the Sabbath the symbol and seal of the Ten Commandments (represented by the mana). When the period of ten tests in ancient Israel is so clearly set forth as a specific prophetic period and the Spirit of Prophecy informs us that the Red Sea crossing typified October 22, 1844, then we should know that at that point a progressive testing process began. Adventism does not know that, so they are unable to see that in 1863 they were assigned to die in the Laodicean wilderness until the Sunday law, the very law they were given to proclaim a warning about at the very beginning of the testing process that led to 1863.

Ang napulo ka mga pagsulay sukad sa Dagat nga Mapula hangtod sa unang pagsukol didto sa Kadesh girepresentahan ingon nga usa ka propetikong yugto, kay kini adunay gidaghanon nga napulo nga nagdugtong sa maong yugto. Ingon nga ang napulo usa ka simbolo sa pagsulay, ang napulo ka mga pagsulay nagpaila sa napulo ka mga banay nga misalikway sa tugon ug napakyas sa ikapulo nga pagsulay ug sa tibuok proseso sa pagsulay. Ang yugto nagsugod sa pagtabok sa Dagat nga Mapula, ug ang Napulo ka Sugo girepresentahan ingon nga nahauna sa napulo ka mga pagsulay human sa dagat; ang unang pagsulay mao ang Igpapahulay, ang simbolo ug timri sa Napulo ka Sugo (girepresentahan pinaagi sa manna). Sa dihang ang yugto sa napulo ka mga pagsulay sa karaang Israel sa ingon ka dayag gipadayag ingon nga usa ka piho nga propetikong yugto, ug ang Espiritu sa Propesiya nagpahibalo kanato nga ang pagtabok sa Dagat nga Mapula maoy tipo sa Oktubre 22, 1844, nan kinahanglan mahibalo kita nga niadtong puntoha nagsugod ang usa ka progresibong proseso sa pagsulay. Ang Adventismo wala mahibalo niana, busa dili sila makahimo sa pagtan-aw nga niadtong 1863 gitudlo sila aron mamatay sa kamingawan sa Laodicea hangtod sa balaod sa Domingo, ang maong balaod gayud nga gihatag kanila aron sa pagmantala og pasidaan mahitungod niini sa sinugdanan pa lamang sa proseso sa pagsulay nga mitultol ngadto sa 1863.

When the pronouncement of the Laodicea condition came upon Millerite Adventism in 1856 “new wine” was published upon the “seven times.” The new light was never accepted and seven years later, or 2520 prophetic days later the Laodicean Millerite movement ended and became the Laodicean Seventh-day Adventist church. Moses was willing to go into the Promised Land, but the tenth test had arrived, and of course it was a foundational test, for the very work assigned to Moses from the outset was to lead God’s people to the Promised Land. That was the work before Moses arrived in Egypt. The tenth test had arrived and the rebels vacillated over entering the Promised Land.

Sa dihang ang pagpahibalo sa kahimtang sa Laodicea miabut ibabaw sa Millerite nga Adventismo niadtong 1856, ang “bag-ong bino” gimantala ibabaw sa “pito ka mga panahon.” Ang bag-ong kahayag wala gayud dawata, ug pito ka tuig sa ulahi, o 2520 ka mga profetikong adlaw sa ulahi, ang Laodicean nga kalihokang Millerite natapos ug nahimong Laodicean nga Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw. Si Moises andam nga mosulod sa Yutang Saad, apan ang ikapulong pagsulay miabut na, ug siyempre kini maoy usa ka patukorananong pagsulay, kay ang mismong buluhaton nga gitugyan kang Moises sukad pa sa sinugdan mao ang paggiya sa katawhan sa Dios ngadto sa Yutang Saad. Mao kana ang buluhaton sa atubangan ni Moises sa wala pa siya moabut sa Egipto. Ang ikapulong pagsulay miabut na, ug ang mga rebelde nagduhaduha mahitungod sa pagsulod sa Yutang Saad.

> And I said unto you, Ye are come unto the mountain of the Amorites, which the Lord our God doth give unto us. Behold, the Lord thy God hath set the land before thee: go up and possess it, as the Lord God of thy fathers hath said unto thee; fear not, neither be discouraged. And ye came near unto me every one of you, and said, We will send men before us, and they shall search us out the land, and bring us word again by what way we must go up, and into what cities we shall come. And the saying pleased me well: and I took twelve men of you, one of a tribe. Deuteronomy 1:20–23.

> Ug ako miingon kaninyo, Nanghiabut kamo sa bukid sa mga Amorihanon, nga gihatag kanato sa Ginoo nga atong Dios. Ania karon, gibutang sa Ginoo nga imong Dios ang yuta sa imong atubangan: tumungas ka ug panag-iyai kini, sumala sa giingon kanimo sa Ginoo, ang Dios sa imong mga amahan; ayaw kahadlok, ni maluya ang imong kasingkasing. Ug miduol kamo kanako, ang tagsatagsa kaninyo, ug miingon, Magpadala kita ug mga tawo una kanato, ug susihon nila alang kanato ang yuta, ug dalhan kita nila ug pulong pag-usab mahitungod sa dalan nga atong pagatumban sa pagtungas, ug sa mga ciudad nga atong pagaabutan. Ug ang maong pulong nakapahimuot kaayo kanako; ug mikuha ako gikan kaninyo ug napulo ug duha ka tawo, usa gikan sa matag banay. Deuteronomio 1:20–23.

From that point until the twelve spies return represents the history when the last foundational test arrived in 1856 and for seven years the Laodicean Millerites search the land until they chose to cease as a movement and become a church.

Gikan niadtong puntoha hangtod sa pagbalik sa napulog-duha ka mga maniniid nagrepresentar sa kasaysayan sa dihang miabot ang kataposang pundasyonal nga pagsulay niadtong 1856 ug sulod sa pito ka tuig ang mga Laodiceanong Millerita misusi sa yuta hangtod nga ilang gipili ang paghunong isip usa ka kalihukan ug mahimong usa ka iglesia.

The first truth discovered by Miller was the “seven times” making it the foundation of the foundational truths that make up Jeremiah’s old paths. The last new prophetic light brought to Adventism was in 1856 and it was a series of articles on the “seven times.” There is a great deal of light associated with a deep study of these historical facts, but if we are going to be able to identify why the answer of verse fourteen of Daniel eight is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed,” we must keep moving forward.

Ang unang kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller mao ang “pito ka panahon,” nga naghimo niini nga patukoranan sa mga sukaranang kamatuoran nga naglangkob sa karaang mga alagianan ni Jeremias. Ang ulahing bag-ong kapawa sa tagna nga gidala ngadto sa Adventismo anaa sa 1856, ug kini usa ka sunod-sunod nga mga artikulo bahin sa “pito ka panahon.” Aduna gayoy dakong kapawa nga nalangkit sa halalum nga pagtuon niining mga kamatuoran sa kasaysayan, apan kon mahimo kitang makahimo sa pag-ila nganong ang tubag sa bersikulo katorse sa Daniel otso mao ang “gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, unya ang balaang puloy-anan pagahinloan,” kinahanglan nga magpadayon kita sa pag-uswag.

The work which Christ began in 1844 was turned aside in 1863, so the “cleansing” of the sanctuary that began at that time was put on hold while God’s people began to traverse the wilderness of Laodicea. For this reason, the work that was to be accomplished by Christ in the period of 1844 to 1863, was of necessity to be repeated when the third angel, who is the angel who separates and seals ultimately accomplishes the work represented by “cleansing.” The prophetic waymarks of 1844 to 1863 are the waymarks in which Christ would have accomplished the work of cleansing the sanctuary, and those waymarks represent the history where the work will be accomplished. If it can be shown that 1844 unto 1863 represents the period of 9/11 unto the Sunday law, the question of “how long” is in agreement with the other lines represented by “how long.”

Ang buluhaton nga gisugdan ni Cristo niadtong 1844 gipalihis niadtong 1863, busa ang “paghinlo” sa santuwaryo nga nagsugod niadtong panahona gipaundang sa makadiyot samtang ang katawhan sa Dios nagsugod sa paglatas sa kamingawan sa Laodicea. Tungod niini, ang buluhaton nga pagatumanon unta ni Cristo sa yugto gikan sa 1844 hangtod sa 1863, sa kinahanglanon pagausbon sa dihang ang ikatulong manulonda, nga mao ang manulonda nga sa katapusan nagapahimulag ug nagapatik, magatuman sa buluhaton nga gilarawan pinaagi sa “paghinlo.” Ang mga propetikong timaan sa dalan gikan sa 1844 hangtod sa 1863 mao ang mga timaan sa dalan diin matuman unta ni Cristo ang buluhaton sa paghinlo sa santuwaryo, ug kadtong mga timaan sa dalan nagrepresentar sa kasaysayan diin ang buluhaton pagatumanon. Kon mapakita nga ang 1844 hangtod sa 1863 nagrepresentar sa yugto gikan sa 9/11 hangtod sa Sunday law, ang pangutana nga “hangtod kanus-a” nahiuyon sa ubang mga linya nga girepresentahan pinaagi sa “hangtod kanus-a.”

1844 was the arrival of the third angel and 1863 marks the end of the testing period. In 1846 the Whites were married and Ellen’s last name changed from Harmen to White, and the married couple began to keep the seventh-day Sabbath in that year. The Sabbath, marriage and a name change are all symbols of a covenant relationship prophetically. The Lord brought modern Israel through the Red Sea of 1844 and in 1846 brought them to Sinai to give them the law and enter into covenant with them. That law as with Habakkuk’s two tables is written upon two tables, the first table contains 4 laws and the second table contains 6. Two tables represent the covenant relation of both ancient and modern Israel and together the two tables of the covenant that is the Ten Commandments and is marked as 46 symbolically for ancient Israel, typified Habakkuk’s two tables who represent the history of the latter rain. Together with the two wave loaf offerings of Pentecost, they represent the ensign that is the one hundred and forty-four thousand.

Ang 1844 mao ang pag-abot sa ikatulong manulonda ug ang 1863 nagtimaan sa katapusan sa panahon sa pagsulay. Sa 1846 nangaminyo ang mga White ug ang apelyido ni Ellen nausab gikan sa Harmen ngadto sa White, ug ang magtiayon nagsugod sa pagbantay sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay niadtong tuiga. Ang Igpapahulay, kaminyoon, ug pag-ilis sa ngalan tanan mga simbolo sa usa ka pakigsaad nga relasyon sa propetikanhong kahulogan. Gidala sa Ginoo ang modernong Israel latas sa Mapulang Dagat sa 1844 ug sa 1846 gidala sila ngadto sa Sinai aron ihatag kanila ang kasugoan ug mosulod sa pakigsaad uban kanila. Kana nga kasugoan, sama sa duha ka papan ni Habakkuk, nahisulat ibabaw sa duha ka papan; ang unang papan naglangkob ug 4 ka kasugoan ug ang ikaduhang papan naglangkob ug 6. Ang duha ka papan nagrepresentar sa pakigsaad nga relasyon sa daang Israel ug sa modernong Israel, ug sa tingub ang duha ka papan sa pakigsaad nga mao ang Napulo ka mga Sugo ug simbolikong gimarkahan ingon nga 46 alang sa daang Israel, nagpatipo sa duha ka papan ni Habakkuk nga nagrepresentar sa kasaysayan sa ulahing ulan. Inubanan sa duha ka halad nga tinapay nga iwaray-waraya sa Pentecostes, sila nagrepresentar sa bandila nga mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.

When Sister White’s name changed from Harmen to White. Harmen means a soldier of peace, but it was replaced with White, which is the righteousness of Christ. The name Gould means gold, and Ellen means a bright and shining light. Her name represents the Laodicean message.

Sa dihang ang ngalan ni Sister White nausab gikan sa Harmen ngadto sa White. Ang Harmen nagpasabot og sundalo sa pakigdait, apan kini gipulihan sa White, nga mao ang pagkamatarong ni Cristo. Ang ngalan nga Gould nagpasabot og bulawan, ug ang Ellen nagpasabot og masanag ug nagadan-ag nga kahayag. Ang iyang ngalan nagrepresentar sa mensahe sa Laodicea.

> I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eye salve, that thou mayest see. Revelation 3:18.

> Gitambagan ko ikaw sa pagpalit gikan kanako ug bulawan nga sinulayan sa kalayo, aron ikaw magmaadunahan; ug maputing bisti, aron ikaw mabistihan, ug aron ang kaulawan sa imong pagkahubo dili makita; ug dihogi ang imong mga mata ug tambal sa mata, aron ikaw makakita. Pinadayag 3:18.

The “eye salve” is the light of God’s Word, and Ellen is a bright and shining light. The safety for the Millerites in 1856 was to be found in receiving the message to Laodicea as presented through her writings, and as represented in her name. Sister White is clear that the 1888 message of Jones and Waggoner was the Laodicean message, and that their message was also the third angels’ message.

Ang “tambal sa mata” mao ang kahayag sa Pulong sa Dios, ug si Ellen usa ka masanagon ug nagadan-ag nga kahayag. Ang kasigurohan alang sa mga Millerita niadtong 1856 makaplagan diha sa pagdawat sa mensahe ngadto sa Laodicea sumala sa gipadayag pinaagi sa iyang mga sinulat, ug sumala sa girepresentahan sa iyang ngalan. Tin-aw nga gipahayag ni Sister White nga ang mensahe ni Jones ug Waggoner niadtong 1888 mao ang mensahe ngadto sa Laodicea, ug nga ang ilang mensahe mao usab ang mensahe sa ikatulong manulonda.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. … This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “Ang Ginoo, diha sa Iyang dakung kalooy, nagpadala ug labing bililhong mensahe ngadto sa Iyang katawhan pinaagi kang mga Elder Waggoner ug Jones. … Kini mao ang mensahe nga gisugo sa Dios nga ihatag ngadto sa kalibutan. Kini mao ang mensahe sa ikatulong manulonda, nga kinahanglan imantala uban sa kusog nga tingog, ug pagauyogan sa pagbubo sa Iyang Espiritu sa dakung kadagaya.” Testimonies to Ministers, 91.

The third angel arrived in 1844, and he attempted his work a second time in 1888. The message of 1888 was the Laodicean message, it was the third angel’s message, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen, it was the message of justification by faith which is proclaimed during the outpouring of the latter rain. The third angel arrived in 1844 and then again in 1888, only to be rejected in both instances, but both instances typify when the third angel arrives at the time of the latter rain. 1844 is a symbol of 9/11, and if 1863 typifies the Sunday law, then the prophetic period of “9/11 to the Sunday law” as represented by the symbol of “how long” would represent the present truth answer to verse thirteen’s question of “how long.”

Ang ikatulong manulonda miabot niadtong 1844, ug gisulayan niya ang iyang buluhaton sa ikaduhang higayon niadtong 1888. Ang mensahe sa 1888 mao ang mensahe sa Laodicea; kini mao ang mensahe sa ikatulong manulonda; kini nagtimaan sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag napulog-walo; kini mao ang mensahe sa pagkamatarong pinaagi sa pagtuo nga gimantala sa panahon sa pagbubo sa ulahing ulan. Ang ikatulong manulonda miabot niadtong 1844 ug unya pag-usab niadtong 1888, aron lamang isalikway sa duha ka higayon, apan kining duha ka mga higayon kapwa naglarawan sa dihang moabot ang ikatulong manulonda sa panahon sa ulahing ulan. Ang 1844 usa ka simbolo sa 9/11, ug kon ang 1863 naglarawan sa balaod sa Dominggo, nan ang panahong profesiyal nga “9/11 ngadto sa balaod sa Dominggo” sumala sa gilarawan sa simbolo nga “hangtod kanus-a” magrepresentar sa tubag sa kamatuoran alang niining panahona sa pangutana sa bersikulo trese nga “hangtod kanus-a.”

The Millerite history from 1842 unto 1850 is a prophetic period that overlaps the prophetic period of the testing of the third angel from 1844 to 1863. 1842 onward to 1863 possesses prophetic waymarks that illustrate the history of 9/11 unto the Sunday law when Christ cleanses his temple, first His church and thereafter the eleventh-hour workers. At the Sunday law, Christ will have a purified people to present to the world as an ensign offering and the church will become the church triumphant. His sanctuary will then have been cleansed.

Ang kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1842 hangtod sa 1850 maoy usa ka propetikong yugto nga nagpatong sa propetikong yugto sa pagsulay sa ikatulong manulonda gikan sa 1844 hangtod sa 1863. Ang 1842 padulong hangtod sa 1863 naglangkob ug propetikong mga timaan nga naghulagway sa kasaysayan gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo sa dihang si Cristo magahinlo sa iyang templo, una ang Iyang iglesia ug unya ang mga mamumuo sa ikanapulog-usa nga takna. Sa balaod sa Domingo, si Cristo makabaton ug usa ka pinutli nga katawhan nga iyang ikapresentar ngadto sa kalibotan ingon nga usa ka bandila nga halad, ug ang iglesia mamahimong iglesia nga madaogon. Ang Iyang balaang puloy-anan niana mahininloan na.

We have placed the symbol of “how long” in place, though there is of course more. We will begin to bring this and the previous five articles back into the lens of the book of Joel, but these side diversions seemed important to put in place. The testimony of every “how long” we have considered agrees with the question of “how long” which Palmoni answered in verse fourteen, for the sanctuary is to be cleansed from 9/11 unto the Sunday law. That history is the history of the latter rain and the history of the latter rain is set forth in the book of Joel.

Gibutang na nato ang simbolo sa “hangtod kanus-a” sa iyang hustong dapit, bisan pa man, siyempre, aduna pay dugang. Sugdan na nato ang pagdala niini ug sa miaging lima ka mga artikulo balik ngadto sa lente sa basahon ni Joel, apan kining mga kilid nga paglikay makita nga mahinungdanon aron ipahimutang una. Ang pagpamatuod sa matag “hangtod kanus-a” nga atong gisusi nagkauyon sa pangutana sa “hangtod kanus-a” nga gitubag ni Palmoni sa bersikulo katorse, kay ang balaang puloy-anan pagahinloan gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo. Kana nga kasaysayan mao ang kasaysayan sa ulahing ulan, ug ang kasaysayan sa ulahing ulan gipadayag sa basahon ni Joel.

Back to Articles