Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Traynta ug Usa

America’s Warning: The Significance of Daniel’s Interpretation for Today

Ang Pasidaan sa Amerika: Ang Kamahinungdanon sa Paghubad ni Daniel alang sa Karon

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The writing on the wall, and Daniel’s interpretation to Belshazzar, represents the final pronouncement against both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn of the United States. The beginning history of both the founding fathers of the United States and the pioneers of Adventism are clearly recorded, yet the lessons and warnings contained therein have been set aside over “four generations”. Belshazzar perfectly represents this truth.

Ang sinulat sa bungbong, ug ang paghubad niini ni Daniel ngadto kang Belshazzar, nagrepresentar sa katapusang pagpahayag sa hukom batok sa apostatang Republikano nga sungay ug sa apostatang Protestante nga sungay sa Tinipong Bansa. Ang sinugdanang kasaysayan sa kaplagang mga amahan sa Tinipong Bansa ug sa mga payunir sa Adventismo tin-aw nga natala, apan ang mga leksyon ug mga pasidaan nga anaa niana gilabay sulod sa “upat ka kaliwatan”. Si Belshazzar hingpit nga nagrepresentar niini nga kamatuoran.

It is not necessary to define a precise period of time to decide what a generation amounts to, for God’s Word never fails, and it speaks directly that it is in the fourth generation when God closes up the books on nations who have rebelled against His revealed will.

Dili gikinahanglan ang pagtino sa eksaktong yugto sa panahon aron mahibaloan kon unsay gilapdon sa usa ka kaliwatan, kay ang Pulong sa Dios dili gayud mapakyas, ug kini nagsulti sa tin-aw nga sa ikaupat nga kaliwatan pagasirhan sa Dios ang mga basahon batok sa mga nasod nga misukol sa Iyang gipadayag nga kabubut-on.

> And God spake all these words, saying, I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt, out of the house of bondage. Thou shalt have no other gods before me. Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:1.

> Ug gisulti sa Dios kining tanan nga mga pulong, nga nagaingon: Ako mao si Jehova nga imong Dios, nga nagpagula kanimo gikan sa yuta sa Egipto, gikan sa balay sa pagkaulipon. Dili ka magbaton ug laing mga dios sa akong atubangan. Dili ka magbuhat alang kanimo ug bisan unsang larawan nga linilok, ni bisan unsang dagway sa bisan unsa nga anaa sa langit sa ibabaw, o nga anaa sa yuta sa ubos, o nga anaa sa tubig sa ilalom sa yuta. Dili ka moyukbo ngadto kanila, ni mag-alagad kanila; kay ako, si Jehova nga imong Dios, usa ka Dios nga masinahon, nga nagapadu-aw sa kasal-anan sa mga amahan ngadto sa mga anak hangtod sa ikatolo ug ikaupat nga kaliwatan sa mga nagadumot kanako; ug nagapakita ug kalooy ngadto sa linibo sa mga nahigugma kanako ug nagabantay sa akong mga sugo. Exodo 20:1.

In the final generation, and therefore the prophetic “fourth generation” of ancient Israel, both John the Baptist and Christ identified that generation, as a generation of vipers.

Sa kataposang kaliwatan, ug busa sa mapanagnong “ikaupat nga kaliwatan” sa karaang Israel, si Juan nga Bautista ug si Cristo nagtimaan niana nga kaliwatan ingon nga usa ka kaliwatan sa mga bitin nga malala.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:34–37.

> O kaliwatan sa mga bitin nga makahilo, unsaon man ninyo, nga daotan man kamo, sa pagsulti ug mga butang nga maayo? kay gikan sa kadagaya sa kasingkasing ang baba magasulti. Ang maayong tawo gikan sa maayong bahandi sa kasingkasing mopagula ug mga butang nga maayo; ug ang daotang tawo gikan sa daotang bahandi mopagula ug mga butang nga daotan. Apan nagaingon ako kaninyo, Nga sa matag pulong nga walay kapuslanan nga igasulti sa mga tawo, manubag sila tungod niana sa adlaw sa paghukom. Kay pinaagi sa imong mga pulong pagamatarungon ka, ug pinaagi sa imong mga pulong pagahukman ka nga silotan. Mateo 12:34–37.

In the final generation of the earth beast, it speaks as a dragon (a viper). From 1863, through until the Sunday law, the Republican horn has turned away from the Constitution of the United States. The blessings that God bestowed upon the nation turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the wealth and affluence they had come to enjoy, and they forgot the motivation that directed the founding fathers in producing the sacred document that produced the wealth and affluence that they thereafter allowed to seduce them. They not only forgot the purpose of the sacred document, but they also forgot their responsibility to preserve the principles contained within the document.

Sa kataposang kaliwatan sa mananap sa yuta, kini mosulti ingon nga usa ka dragon (usa ka halas nga malalaon). Gikan sa 1863 hangtod sa balaod sa Domingo, ang sungay nga Republikano mipahilayo gikan sa Konstitusyon sa Estados Unidos. Ang mga panalangin nga gihatag sa Dios ngadto sa nasod nagpasimang sa mga kasingkasing sa mga lungsoranon ug sa mga pangulo gikan sa ilang katungdanan sa pagpanalipod sa mga prinsipyo nga maoy nagpatungha sa kadato ug kaabunda nga ilang nahiabtan ug gitagamtam, ug ilang hingkalimtan ang tinguha nga nagmando sa mga founding fathers sa paghimo sa sagrado nga kasulatan nga maoy nagpatungha sa kadato ug kaabunda nga sa ulahi ilang gitugotan nga modani ug molimbong kanila. Dili lamang nila hingkalimtan ang katuyoan sa sagrado nga kasulatan, kondili hingkalimtan usab nila ang ilang katungdanan sa pagpreserbar sa mga prinsipyo nga anaa sulod sa maong kasulatan.

From 1863, through until the Sunday law, the true Protestant horn (Adventism), has turned away from its foundational truths established by God through the ministry of William Miller. The blessings that God bestowed upon Adventism, turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the spiritual wealth they had come to enjoy, and they forgot the purpose of the pioneers in producing the message represented upon the two sacred charts, that was designed to establish the prophetic wealth they were to guard and proclaim.

Sukad sa 1863, hangtod sa balaod sa Domingo, ang tinuod nga Protestante nga sungay (Adventism), mitalikod gikan sa iyang mga pundasyonal nga kamatuoran nga gitukod sa Dios pinaagi sa ministeryo ni William Miller. Ang mga panalangin nga gihatag sa Dios ngadto sa Adventism, mipaliso sa mga kasingkasing sa mga lungsoranon ug sa mga pangulo gikan sa ilang katungdanan sa pagpanalipod sa mga prinsipyo nga maoy nagmugna sa espirituhanong bahandi nga ilang nahiaguman sa pagtagamtam, ug ilang nahikalimtan ang katuyoan sa mga pionero sa pagpatungha sa mensahe nga girepresentahan diha sa duha ka sagradong tsart, nga gituyo aron sa paglig-on sa propetikanhong bahandi nga ilang pagabantayan ug imantala.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel at Mount Sinai, He provided two sacred tables containing His ten laws, that were to be the symbol of His covenant relationship with His people. When He instituted the annual festivals, He directed that at Pentecost there was to be an offering of two loaves, that were to be lifted up. The wave offering of the two loaves was the only offering in the sanctuary service that was to have leaven (a symbol of human sin, malice, wickedness and hypocrisy), included in its preparation.

Sa dihang ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa karaang Israel didto sa Bukid sa Sinai, Iyang gihatag ang duha ka balaang papan nga naglangkob sa Iyang napulo ka mga balaod, nga mao unta ang mahimong simbolo sa Iyang pakigsaad nga relasyon uban sa Iyang katawhan. Sa dihang Iyang gitukod ang tinuig nga mga pista, Iyang gimando nga sa Pentecostes kinahanglan adunay halad nga duha ka tinapay, nga kinahanglan igatuboy. Ang iuyog nga halad sa duha ka tinapay mao lamang ang halad sa pag-alagad sa santuwaryo nga kinahanglan adunay patubo (simbolo sa tawhanong sala, pagkamadinauton, pagkadaotan, ug pagkasalingkapaw) nga iapil sa pag-andam niini.

> Your glorying is not good. Know ye not that a little leaven leaveneth the whole lump? Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened. For even Christ our passover is sacrificed for us: Therefore let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth. 1 Corinthians 5:6–8.

> Ang inyong pagpasigarbo dili maayo. Wala ba kamo mahibalo nga ang diyutayng patubo makapatubo sa tibuok minasa? Busa kuhaa ninyo ang daang patubo, aron kamo mahimong bag-ong minasa, maingon nga kamo walay patubo. Kay si Cristo, nga atong Paskuwa, nahalad na alang kanato. Busa saulogon ta ang pista, dili uban sa daang patubo, ni uban sa patubo sa pagkamadinauton ug pagkadautan; kondili uban sa walay patubong tinapay sa pagkamatinuoron ug kamatuoran. 1 Corinto 5:6–8.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> Sa maong taliwala, sa diha nga nanagkatigum ang dili maihap nga panon sa katawhan, nga nagtinumbanay sila sa usa’g usa, misugod siya sa pagsulti una sa tanan ngadto sa iyang mga tinun-an: Bantayi ninyo ang levadura sa mga Fariseo, nga mao ang pagpakaaron-ingnon. Lucas 12:1.

The two wave loaves that were lifted up as a wave offering, were the symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand, who, though sinners, had, through the power of God, purged out their leaven of malice, wickedness and hypocrisy. The leaven that was in the loaves represented men (sinners), who had overcome sin through the purification process represented as being “baked” by the furnace fire of the messenger of the covenant in Malachi chapter three. The loaves also represented the “bread of heaven”, for when offered, they were to be lifted up to heaven as a wave offering.

Ang duha ka tinapay nga gituy-od ingon nga halad nga iuyog, maoy simbolo sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga, bisan makasasala, pinaagi sa gahum sa Dios, nahinloan ang ilang levadura sa pagkamalisyoso, pagkadaotan, ug pagkasalingkapaw. Ang levadura nga diha sa mga tinapay nagrepresentar sa mga tawo (mga makasasala), nga nakadaug sa sala pinaagi sa proseso sa paghinlo nga gihulagway nga “giluto” sa kalayo sa hudno sa mensahero sa tugon diha sa Malakias kapitulo tres. Ang mga tinapay nagrepresentar usab sa “tinapay sa langit,” kay sa dihang gihalad na, kinahanglan nga ituy-od paingon sa langit ingon nga halad nga iuyog.

At Pentecost, when the fulfillment of the typification of the two loaves that had been offered through the years at the Pentecostal festival arrived, Christ’s disciples began the work of calling another group (the second loaf) out from the Gentile world. There would then be two loaves that were both purified from sin (leaven).

Sa Pentecostes, sa dihang miabut ang katumanan sa hulagway nga gipaila sa duha ka tinapay nga gihalad sulod sa mga katuigan sa pista sa Pentecostes, gisugdan sa mga tinun-an ni Cristo ang buluhaton sa pagtawag sa laing pundok (ang ikaduhang tinapay) gikan sa kalibotan sa mga Gentil. Unya aduna nay duha ka tinapay nga silang duha kaputli na gikan sa sala (levadura).

The two tables of the Ten Commandments became the symbol of the covenant relationship of ancient Israel, and the two wave loaves represent the covenant relationship with the early Christian church. In the beginning of the history of the earth beast, the two sacred tables of Habakkuk were given as the symbol of the covenant relationship of modern Israel, the true Protestant horn, just as the sacred Constitution was given to the Republican horn. The Lord is now calling the one hundred and forty-four thousand to stand up as a mighty army, and when they do, they will be lifted up as a wave offering (ensign) as they are thrown into the furnace heated seven times hotter.

Ang duha ka papan sa Napulo ka Sugo nahimong simbolo sa pakigsaad nga relasyon sa karaang Israel, ug ang duha ka tinapay nga inalog nagrepresentar sa pakigsaad nga relasyon uban sa unang Kristohanong iglesia. Sa sinugdanan sa kasaysayan sa mananap sa yuta, ang duha ka balaang papan ni Habakkuk gihatag ingon nga simbolo sa pakigsaad nga relasyon sa modernong Israel, ang tinuod nga Protestante nga sungay, maingon nga ang balaang Konstitusyon gihatag ngadto sa Republikano nga sungay. Ang Ginoo karon nagtawag sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo aron motindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan, ug sa dihang buhaton nila kini, sila pagabayawon ingon nga usa ka halad-inalog (bandila) sa dihang sila ilabay ngadto sa hudno nga gipainit sa makapito ka pilo nga labi pang init.

That ensign represents the law of the Ten Commandments, it also represents those who walk in the furnace fire with the living Bread of Heaven beside them, and also those who uphold the foundational teachings symbolized on Habakkuk’s two sacred tables. Those emblems are all represented in the two witnesses of Revelation chapter eleven.

Kadtong bandila nagrepresentar sa balaod sa Napulo ka mga Sugo; nagrepresentar usab kini niadtong mga naglakaw diha sa kalayo sa hudno uban ang buhi nga Tinapay sa Langit sa ilang kiliran; ug usab niadtong mga nagatuboy sa mga sukaranang pagtulon-an nga gisimbolohan diha sa duha ka balaang papan ni Habakkuk. Kining tanan nga mga timaan ginarepresentahan diha sa duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse.

Belshazzar’s judgment represents the testimony against both horns of the earth beast. In the time of that judgment, there was one woman (a church), that understood that the only man in the kingdom that could recognize and interpret the handwriting was Daniel.

Ang paghukom kang Belshazar nagrepresentar sa pagpamatuod batok sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Sa panahon nianang paghukom, dihay usa ka babaye (usa ka iglesia) nga nakasabut nga si Daniel mao lamang ang bugtong tawo sa gingharian nga makaila ug makahubad sa sinulat sa kamot.

> And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Then Daniel answered and said before the king, Let thy gifts be to thyself, and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation.

> Ug nadungog ko mahitungod kanimo, nga ikaw makahimo sa paghubad, ug sa pagsulbad sa mga kalisdanan: busa karon kon ikaw makabasa sa sinulat, ug makapahibalo kanako sa hubad niini, ikaw pagabistihan ug mapulang kupo, ug mabutangan ug usa ka kadena nga bulawan sa imong liog, ug mahimo kang ikatulong magmamando sa gingharian. Unya si Daniel mitubag ug miingon sa atubangan sa hari, Ang imong mga gasa mapabilin kanimo, ug ihatag ang imong mga ganti ngadto sa lain; apan basahon ko ang sinulat ngadto sa hari, ug ipahibalo ko kaniya ang hubad.

> O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour: And for the majesty that he gave him, all people, nations, and languages, trembled and feared before him: whom he would he slew; and whom he would he kept alive; and whom he would he set up; and whom he would he put down. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him: And he was driven from the sons of men; and his heart was made like the beasts, and his dwelling was with the wild asses: they fed him with grass like oxen, and his body was wet with the dew of heaven; till he knew that the most high God ruled in the kingdom of men, and that he appointeth over it whomsoever he will.

> O hari, ang Labing Hataas nga Dios mihatag kang Nabucodonosor nga imong amahan ug gingharian, ug pagkahalangdon, ug himaya, ug kadungganan: Ug tungod sa pagkahalangdon nga iyang gihatag kaniya, ang tanang katawohan, mga nasod, ug mga pinulongan, nangurog ug nangahadlok sa iyang atubangan: ang iyang buot, iyang gipamatay; ug ang iyang buot, iyang gibuhi; ug ang iyang buot, iyang gibayaw; ug ang iyang buot, iyang gipaubos. Apan sa diha nga ang iyang kasingkasing nagpataas sa iyang kaugalingon, ug ang iyang hunahuna migahi tungod sa pagkamapahitas-on, gikuha siya gikan sa iyang harianong trono, ug gikuha nila ang iyang himaya gikan kaniya: Ug siya giabog gikan sa mga anak sa mga tawo; ug ang iyang kasingkasing gihimong sama sa mga mananap, ug ang iyang puloy-anan diha uban sa mga ihalas nga asno: ilang gipakaon siya ug sagbot sama sa mga baka, ug ang iyang lawas nabasa sa yamog sa langit; hangtud nga siya nakaila nga ang Labing Hataas nga Dios nagahari sa gingharian sa mga tawo, ug nga iyang ipahimutang ibabaw niini ang bisan kinsa nga iyang buot.

> And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this; But hast lifted up thyself against the Lord of heaven; and they have brought the vessels of his house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk wine in them; and thou hast praised the gods of silver, and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know: and the God in whose hand thy breath is, and whose are all thy ways, hast thou not glorified: Then was the part of the hand sent from him; and this writing was written. And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians.

> Ug ikaw nga iyang anak, O Belshazzar, wala magpaubos sa imong kasingkasing, bisan pa nga nahibalo ka niining tanan; hinunoa, gipatuboy mo ang imong kaugalingon batok sa Ginoo sa langit; ug gidala nila sa imong atubangan ang mga sudlanan sa iyang balay, ug ikaw, ug ang imong mga pangulo, ang imong mga asawa, ug ang imong mga puyopuyo, nanginom ug bino diha niini; ug gidayeg mo ang mga dios nga salapi, ug bulawan, tumbaga, puthaw, kahoy, ug bato, nga dili makakita, ni makadungog, ni makaila: apan ang Dios nga anaa sa iyang kamot ang imong gininhawa, ug iya ang tanan mong mga dalan, wala mo himayaa: Unya ang bahin sa kamot gipadala gikan kaniya; ug kining sinulat gisulat. Ug mao kini ang sinulat nga gisulat, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Mao kini ang kahubaran sa butang: MENE; giisip sa Dios ang imong gingharian, ug gitapus kini. TEKEL; gitimbang ikaw sa timbangan, ug hingkaplagan nga kulang. PERES; gibahin ang imong gingharian, ug gihatag sa mga Medo ug mga Persia.

> Then commanded Belshazzar, and they clothed Daniel with scarlet, and put a chain of gold about his neck, and made a proclamation concerning him, that he should be the third ruler in the kingdom. In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:16–31.

> Unya nagsugo si Belshazzar, ug ilang gibistihan si Daniel ug mapula nga kupo, ug gibutangan ug kolintas nga bulawan ang iyang liog, ug nagpahibalo sila mahitungod kaniya, nga siya mahimong ikatulong magmamando sa gingharian. Nianang gabhiona gipatay si Belshazzar, ang hari sa mga Caldeahanon. Ug si Dario nga Medo midawat sa gingharian, nga may mga kan-uman ug duha ka tuig ang panuigon. Daniel 5:16–31.

At the Sunday law in the United States the cup of iniquity and the cup of probationary time will be full, for the nation and for the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn, for God will have “numbered” (the sixth) “kingdom, and finished it.” Both horns, and the nation will have been “weighed in the balances” (of the judgment taking place in the sanctuary) “and found wanting”. The United States will then be “divided,” as civil war and despotism ensues, and then be given to the seventh and eighth kingdoms of Bible prophecy.

Sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos, mapuno na ang copa sa kasal-anan ug ang copa sa panahon sa pagsulay, alang sa nasod ug alang sa apostata nga Republikano nga sungay ug sa apostata nga Protestante nga sungay; kay ang Dios “nag-ihap” na sa “gingharian, ug mitapos niini.” Ang duruha ka sungay, ug ang nasod, “gitimbang sa timbangan” (sa paghukom nga ginabuhat diha sa santuwaryo) “ug hingkaplagang kulang.” Unya ang Estados Unidos “bahinbahinon,” sa dihang mosunod ang gubat sibil ug ang despoticong paggahum, ug unya igahatag ngadto sa ikapito ug ikawalo nga mga gingharian sa tagna sa Biblia.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Mahitungod sa mga Amorihanon miingon ang Ginoo: “Sa ikaupat nga kaliwatan mobalik sila dinhi pag-usab; kay ang kasal-anan sa mga Amorihanon wala pa mapuno.” Bisan tuod kining nasora ilado tungod sa iyang idolatriya ug pagkadunot, wala pa kini makapuno sa kopa sa iyang kasal-anan, ug ang Dios dili pa mohatag ug sugo alang sa hingpit niyang paglaglag. Ang katawhan kinahanglan makakita sa gahum sa Dios nga mapadayag sa klaro ug talagsaong paagi, aron sila mabilin nga walay ikapasangil. Ang maloloy-ong Magbubuhat andam nga antuson ang ilang kasal-anan hangtod sa ikaupat nga kaliwatan. Unya, kon walay makita nga kausaban paingon sa kaayo, ang Iyang mga paghukom mahulog kanila.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> “Sa walay sayop nga katukma ang Wala’y Kinutoban sa gihapon nagatipig ug talaan batok sa tanang mga nasod. Samtang ang Iyang kalooy gihalad uban sa mga tawag sa paghinulsol, kini nga talaan magapabiling bukas; apan sa dihang ang mga ihap makaabot sa usa ka piho nga gidaghanon nga gitakda sa Dios, ang pag-alagad sa Iyang kapungot magasugod. Ang talaan ginatapos. Ang diosnong pagpailub mohunong. Wala na’y paghangyo sa kalooy alang kanila.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> “Ang manalagna, samtang nagtan-aw paingon sa mga kapanahonan, nakita sa iyang panan-aw kining panahona nga ania karon sa atong atubangan. Ang mga nasod niining kapanahonan maoy nakadawat sa mga kalooy nga wala gayud kapariha sukad kaniadto. Ang piniling mga panalangin sa langit gihatag kanila, apan ang nagkadaghang garbo, kahakog, pagsimba sa mga dios-dios, pagtamay sa Dios, ug ubos nga pagkadili-mapasalamaton nasulat batok kanila. Sa madali nilang ginatakpan ang ilang husay atubangan sa Dios.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> “Apan ang nakapahadlok kanako mao ang kamatuoran nga kadtong nakadawat sa labing daku nga kahayag ug mga kahigayonan nahugawan sa nagaluntad nga kasal-anan. Tungod sa impluwensiya sa mga dili matarong nga naglibot kanila, daghan, bisan sa mga nagaangkon sa kamatuoran, nangabugnaw ug nadala sa kusog nga sulog sa dautan. Ang kinatibuk-ang pagtamay nga gipahiluna batok sa tinuod nga pagkadiosnon ug pagkabalaan nagadala niadtong wala magpabiling suod nga nahiusa sa Dios sa pagkawala sa ilang pagtahod sa Iyang balaod. Kon nagsunod sila sa kahayag ug nagtuman sa kamatuoran gikan sa kasingkasing, kining balaan nga balaod makita unta nila nga labi pang bililhon sa dihang kini gitamay ug gisalikway. Samtang ang kawalay-pagtahod sa balaod sa Dios nahimong labi pang dayag, ang linya sa pagkalahi tali sa mga nagabantay niini ug sa kalibutan nahimong labi pang tin-aw. Ang gugma sa balaang mga sugo nagadugang sa usa ka hut-ong sumala sa pagdugang sa pagtamay kanila sa laing hut-ong.”

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> “Ang krisis nagkadali sa pag-abot. Ang paspas nga nagkadaghang mga timailhan nagapakita nga ang panahon sa pagduaw sa Dios hapit na moabot. Bisan tuod dili Siya buot mosilot, apan mosilot gayud Siya, ug kana sa madali. Kadtong nagalakaw diha sa kahayag makakita sa mga timailhan sa nagakahiduol nga katalagman; apan dili sila angay molingkod sa hilom, nga walay kabalaka, samtang nagapaabut sa pagkalaglag, nga nagalipay sa ilang kaugalingon pinaagi sa pagtuo nga panalipdan sa Dios ang Iyang katawohan sa adlaw sa pagduaw. Halayo kaayo kana sa kamatuoran. Kinahanglan ilang masabtan nga ilang katungdanan ang maningkamot sa masinati ug mabinantayon nga pagpaningkamot aron maluwas ang uban, nga nagatan-aw uban sa lig-on nga pagtuo ngadto sa Dios alang sa tabang. ‘Ang makanunayon ug mainiton nga pag-ampo sa matarung nga tawo dako ug mahimo kaayo.’”

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> “Ang igpapatubo sa pagkadiosnon wala pa gayud hingpit mawagtang ang iyang gahum. Sa panahon nga ang kapeligrohan ug ang pagkaluya sa iglesia maoy labing daku, ang diyutayng pundok nga nagabarug diha sa kahayag magapanghupaw ug magatiyabaw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa yuta. Apan ilabi na gayud nga mosaka ang ilang mga pag-ampo alang sa iglesia tungod kay ang mga sakop niini nagabuhat subay sa pamatasan sa kalibotan.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> “Ang mainiton nga mga pag-ampo niining matinumanong pipila dili mamausik. Sa dihang ang Ginoo mogula ingon nga usa ka maninimalus, moanhi usab Siya ingon nga usa ka manalipod sa tanan niadtong nagbantay sa pagtuo diha sa kaputli niini ug nagpabilin nga walay buling gikan sa kalibotan. Sa maong panahon nga ang Dios nagsaad sa pagpanimalus alang sa Iyang kaugalingong mga pinili nga nagatuaw ngadto Kaniya sa adlaw ug gabii, bisan pa man nga Siya nagpailub kanila sa hataas nga panahon.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.

> “Ang sugo mao kini: ‘Umagi ka sa taliwala sa siyudad, sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanghupaw ug nagahilak tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niana.’ Kining mga nanghupaw ug nagahilak maoy nagapadayag sa mga pulong sa kinabuhi; sila nanbadlong, nagtambag, ug nangamuyo. Ang uban nga nagapasipala sa Dios naghinulsol ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa atubangan Niya. Apan ang himaya sa Ginoo mipahawa na gikan sa Israel; bisan pa nga daghan sa gihapon ang nagpadayon sa mga porma sa relihiyon, kulang ang Iyang gahum ug presensya.” Testimonies, tomo 5, 208–210.

Those represented by Daniel as he stood before Belshazzar, who know the “Future for America“, will then receive Daniel’s “scarlet robe”, a “necklace of gold”, and be proclaimed as “the third ruler in the kingdom.” Scarlet is the sign and color of the first born, who receive a double portion of the Father’s inheritance, who are the one hundred and forty-four thousand.

Kadtong gihulagway ni Daniel samtang siya nagtindog sa atubangan ni Belshazzar, nga nakaila sa “Future for America,” unya modawat sa “mapulang kupo” ni Daniel, sa usa ka “kolyar nga bulawan,” ug ipahibalo ingon nga “ang ikatulong magmamando sa gingharian.” Ang mapula mao ang timailhan ug kolor sa mga kamagulangang anak, nga nakadawat sa doble nga bahin sa panulondon sa Amahan, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Kini sila nga wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila mao ang nagsunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila gilukat gikan sa taliwala sa mga tawo, nga mao ang mga inunahang bunga alang sa Dios ug sa Cordero. Pinadayag 14:4.

Of the two loaves that are lifted up as an ensign, it is the first born (the first fruits), who has a scarlet thread placed upon their hand.

Sa duha ka tinapay nga ginabayaw ingon nga usa ka timaan, mao ang kamagulangan (ang unang mga bunga), nga gibutangan ug mapula nga pisi sa ilang kamot.

> And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:28–30.

> Ug nahitabo, sa diha nga siya nagbati, nga ang usa mipagula sa iyang kamot; ug ang mananabang mikuha ug migapos sa pulo ka mapula nga pisi sa iyang kamot, nga nagaingon, Kini maoy migula pag-una. Ug nahitabo, sa diha nga iyang gibawi ang iyang kamot, nga, ania karon, ang iyang igsoon migula: ug siya miingon, Naunsa ba nga nakalusot ka? kini nga pagbuslot anha kanimo: busa ang iyang ngalan gitawag ug Pharez. Ug sa ulahi migula ang iyang igsoon, nga may mapula nga pisi sa iyang kamot: ug ang iyang ngalan gitawag ug Zarah. Genesis 38:28–30.

The first mention of “scarlet” in the Scriptures is when “Zarah,” who is the first born, and whose name means ‘a rising light,’ came out first, from the twins that were fathered by Judah. The mother, Tamar (who had played the harlot), was the wife of Judah’s deceased, wicked son. Zarah, the ‘rising light,’ came from the tribe of Judah, and had a scarlet thread upon his hand. “Pharez” means to break out, and he represents those that break away from the papacy, and come out of Babylon during the Sunday law crisis.

Ang unang paghisgot sa “mapula nga eskarlata” diha sa mga Kasulatan mao sa dihang si “Zarah,” nga mao ang kamagulangan, ug kansang ngalan nagpasabot ug ‘usa ka mosubang nga kahayag,’ migula una gikan sa kaluha nga gianak pinaagi kang Juda. Ang inahan, si Tamar (nga nagpakighilawas ingon sa usa ka bigaon), mao ang asawa sa namatay ug dautang anak ni Juda. Si Zarah, ang ‘mosubang nga kahayag,’ migikan sa banay ni Juda, ug may usa ka pisi nga mapula nga eskarlata diha sa iyang kamot. Ang “Pharez” nagpasabot ug pagbungkag paggula, ug siya nagrepresentar niadtong mga mobulag gikan sa kapapahan, ug manggula gikan sa Babilonia panahon sa krisis sa balaod sa Dominggo.

The “scarlet line” was also the sign that protected the harlot of Jericho, when the city of Jericho was destroyed.

Ang “mapulang pisi” mao usab ang timaan nga nanalipod sa bigaon sa Jerico, sa dihang gilaglag ang siyudad sa Jerico.

> Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. And it shall be, that whosoever shall go out of the doors of thy house into the street, his blood shall be upon his head, and we will be guiltless: and whosoever shall be with thee in the house, his blood shall be on our head, if any hand be upon him. And if thou utter this our business, then we will be quit of thine oath which thou hast made us to swear. And she said, According unto your words, so be it. And she sent them away, and they departed: and she bound the scarlet line in the window. Joshua 2:18–21.

> Tan-awa, sa diha nga mosulod kami sa yuta, igahikot mo kining pisi nga mapula sa bintana diin kami imong gipaubos; ug dad-on mo ang imong amahan, ug ang imong inahan, ug ang imong mga igsoon, ug ang tibook panimalay sa imong amahan, ngadto sa imong balay. Ug mahitabo kini, nga bisan kinsa nga mogawas sa mga pultahan sa imong balay ngadto sa dalan, ang iyang dugo anha sa ibabaw sa iyang kaugalingong ulo, ug kami walay sala; ug bisan kinsa nga anha uban kanimo sa sulod sa balay, ang iyang dugo anha sa among ulo, kon adunay bisan unsang kamot nga motandog kaniya. Ug kon isugilon mo kining among tuyo, nan mahigawas kami sa imong panumpa nga imong gipasumpa kanamo. Ug siya miingon, Sumala sa inyong mga pulong, mao kini. Ug iyang gipapauli sila, ug sila milakaw; ug iyang gihigot ang mapulang pisi sa bintana. Josue 2:18–21.

Daniel’s scarlet garment identifies that he then represents the one hundred and forty-four thousand, the first of two wave loaves that are lifted up. As loaves of bread they represent the Bread of heaven, who was given a scarlet robe in the common hall on His way to the crucifixion. In Belshazzar’s banquet hall, which typified the common hall where Jesus was given a robe of scarlet, it is given to those that understand the crisis that is just ahead in the “Future for America”.

Ang mapula nga bisti ni Daniel nagpakita nga sa maong higayon siya nagrepresentar sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ang nahaunang usa sa duha ka tinapay nga iwayway nga gipataas. Ingon nga mga tinapay, sila nagrepresentar sa Tinapay sa langit, nga gihatagan ug mapula nga kupo didto sa hawanan sa mga sundalo samtang padulong Siya sa paglansang sa krus. Diha sa hawanan sa bangkete ni Belshazzar, nga nagtimaan daan sa hawanan sa mga sundalo diin si Jesus gihatagan ug mapula nga kupo, kini gihatag niadtong mga nakasabut sa krisis nga anaa na sa unahan diha sa “Future for America”.

> Then the soldiers of the governor took Jesus into the common hall, and gathered unto him the whole band of soldiers. And they stripped him, and put on him a scarlet robe. Matthew 27:27, 28.

> Unya gikuha sa mga sundalo sa gobernador si Jesus ngadto sa hawanan sa hukmanan, ug ilang gitigom ngadto kaniya ang tibuok pundok sa mga sundalo. Ug ilang gihukasan siya, ug gisul-oban siyag kupo nga mapula. Mateo 27:27, 28.

The robe given to those represented by Daniel is Christ’s robe of righteousness, which is white.

Ang bisti nga gihatag niadtong girepresentahan ni Daniel mao ang bisti sa pagkamatarong ni Cristo, nga maputi.

> Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:7, 8.

> Magmalipayon kita ug managmaya, ug ihatag nato kaniya ang kadungganan; kay miabut na ang kasal sa Cordero, ug ang iyang asawa nag-andam na sa iyang kaugalingon. Ug gitugotan siya nga magasul-ob ug manipis nga lino, hinlo ug maputi; kay ang manipis nga lino mao ang pagkamatarung sa mga balaan. Pinadayag 19:7, 8.

The robe given to those represented as Daniel is both scarlet and white, for their robes have been washed with fuller’s soap, by the fuller of Malachi chapter three, when he purifies the sons of Levi.

Ang kupo nga gihatag kanila nga gihulagway ingon nga si Daniel, mapula ug maputi, kay ang ilang mga kupo gihugasan pinaagi sa sabon sa maglalaba, sa maglalaba sa Malakias kapitulo tres, sa dihang iyang hinloan ang mga anak ni Levi.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:2, 3.

> Apan kinsa man ang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makabarog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga magpaputi: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang putlion ang mga anak nga lalake ni Levi, ug hinloan sila ingon sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Malakias 3:2, 3.

The robe is white, but only because it was washed in the scarlet blood of the lamb.

Ang kupo maputi, apan tungod lamang kay gilabhan kini diha sa mapulang-eskarlatang dugo sa Cordero.

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Revelation 1:5, 6.

> Ug gikan kang Jesu-Cristo, nga mao ang matinumanong saksi, ug ang panganay gikan sa mga patay, ug ang pangulo sa mga hari sa yuta. Kaniya nga nahigugma kanato, ug naghugas kanato gikan sa atong mga sala pinaagi sa iyang kaugalingong dugo, Ug naghimo kanato nga mga hari ug mga sacerdote ngadto sa Dios ug sa iyang Amahan; kaniya ang himaya ug ang paggahum hangtod sa kahangturan ug sa walay katapusan. Amen. Pinadayag 1:5, 6.

The first mention of a golden chain, is when Joseph is appointed to the leadership of Egypt.

Ang unang paghisgot sa usa ka bulawang kadena mao sa dihang si Jose gitudlo ngadto sa pagpangulo sa Ehipto.

> And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck. Genesis 41:41–43.

> Ug si Faraon miingon kang Jose, Tan-awa, gibutang ko ikaw ibabaw sa tibook nga yuta sa Egipto. Ug gikuha ni Faraon ang iyang singsing gikan sa iyang kamot, ug gisul-ob kini sa kamot ni Jose, ug gibistihan siya ug mga sapot nga manipis nga lino, ug gibutangan ug bulawanong talikala ang iyang liog; Ug gipasakay niya siya sa ikaduhang karo nga iyang ginamit; ug sila misinggit sa iyang atubangan, Luhod kamo: ug gihimo niya siyang magmamando ibabaw sa tibook nga yuta sa Egipto. Ug gikuha ni Faraon ang iyang singsing gikan sa iyang kamot, ug gisul-ob kini sa kamot ni Jose, ug gibistihan siya ug mga sapot nga manipis nga lino, ug gibutangan ug bulawanong talikala ang iyang liog. Genesis 41:41–43.

The reason Joseph was appointed by Pharaoh as the ruler over Egypt, was that Joseph could interpret Pharaoh’s dream of “seven times,” in connection with the destructive blast of the “east wind.”

Ang hinungdan nga si Jose gitudlo sa Paraon ingon nga magmamando sa Egipto mao nga si Jose makahubad sa damgo sa Paraon mahitungod sa “pito ka panahon,” kalabot sa makalaglagong huros sa “hangin sa sidlakan.”

> And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath showed Pharaoh what he is about to do. Genesis 41:17–25.

> Ug si Faraon miingon kang Jose, Sa akong damgo, ania karon, nagtindog ako sa daplin sa suba: Ug, ania karon, mitungha gikan sa suba ang pito ka baka, mga tambok ug maanyag; ug nanibsib sila sa usa ka sibsibanan: Ug, ania karon, mitungha sunod kanila ang laing pito ka baka, mga puyot ug mangil-ad kaayo ug mga niwang, nga wala gayud ako makakita sa tanang yuta sa Egipto nga sama kanila sa kangil-ad: Ug ang mga niwang ug mangil-ad nga baka mikaon sa unang pito ka mga tambok nga baka: Ug sa dihang ilang nakakaon na sila niini, dili maila nga ilang gikaon kini; kondili nagpabilin gihapon silang mangil-ad, sama sa sinugdanan. Busa nahigmata ako. Ug nakita ko sa akong damgo, ug, ania karon, may pito ka uhay nga mitubo sa usa ka tukog, bus-ok ug maayo: Ug, ania karon, may pito ka uhay, nangalaya, niwang, ug gilaya sa hangin sa sidlakan, nga mitubo sunod kanila: Ug ang mga niwang nga uhay milamoy sa pito ka maayong uhay: ug gisugilon ko kini sa mga salamangkero; apan walay bisan usa nga makahubad niini kanako. Ug si Jose miingon kang Faraon, Ang damgo ni Faraon usa ra: Gipakita sa Dios kang Faraon ang iyang pagabuhaton. Genesis 41:17–25.

Joseph interpreted Pharaoh’s dream with the principle of “line upon line”, for he first informed Pharaoh the two dreams were one. He then interpreted the word “seven,” that was associated with the “kine,” and the “ears,” as symbols. The word “seven” in the passage is the same word translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Joseph interpreted the “seven” as a symbol of seven years, or twenty-five hundred and twenty days. Joseph and Daniel were both interpreting a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Gihubad ni Jose ang damgo ni Faraon pinaagi sa prinsipyo sa “linya ibabaw sa linya,” kay sa sinugdan iyang gipahibalo kang Faraon nga ang duha ka damgo usa ra. Unya gihubad niya ang pulong nga “pito,” nga nalambigit sa mga “baka,” ug sa mga “uhay,” ingon nga mga simbolo. Ang pulong nga “pito” diha sa maong teksto mao ra ang samang pulong nga gihubad nga “pito ka mga panahon,” sa Levitico 26. Gihubad ni Jose ang “pito” ingon nga simbolo sa pito ka tuig, o duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw. Si Jose ug si Daniel parehong naghubad sa usa ka simbolo sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26.

In Pharaoh’s dream, the famine was produced by the ears of corn being “blasted with the east wind.” Line upon line, as Joseph directly employs, the “east wind” identifies that it is Islam that produces the period of famine and economic crash that begins when Joseph and Daniel are given the golden necklace, representing the lifting up of the ensign to the world (Joseph’s Egypt), and to call God’s other flock out of (Daniel’s) Babylon.

Sa damgo ni Faraon, ang gutom gihimo pinaagi sa mga uhay sa trigo nga “gisunog sa hangin sa sidlakan.” Linya ibabaw sa linya, sumala sa tuwirang paggamit ni Jose, ang “hangin sa sidlakan” nagpaila nga ang Islam mao ang nagpatungha sa yugto sa gutom ug sa pagkahugno sa ekonomiya nga nagsugod sa dihang si Jose ug si Daniel gihatagan sa bulawang kuwintas, nga nagrepresentar sa pagpataas sa bandila ngadto sa kalibotan (ang Ehipto ni Jose), ug sa pagtawag sa laing panon sa Dios sa paggula gikan sa Babilonia (ni Daniel).

The two horns of the United States are represented by all the powers of Bible prophecy that are represented as two nations. This would include France, which consists prophetically of Sodom and Egypt, and of Israel that consisted of the northern and southern kingdoms, and also of the Medo-Persian Empire. The two horns of Medo-Persia in Daniel chapter eight, identify that one of the horns of the kingdom comes up last.

Ang duha ka sungay sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos girepresentahan sa tanang mga gahum sa tagna sa Biblia nga gilarawan ingon nga duha ka mga nasod. Maglakip kini sa Pransiya, nga sa tagna naglangkob sa Sodoma ug Ehipto, ug sa Israel nga naglangkob sa amihanang ug habagatang mga gingharian, ug usab sa Emperyo sa Medo-Persia. Ang duha ka sungay sa Medo-Persia diha sa Daniel kapitulo otso nagpakilala nga ang usa sa mga sungay sa gingharian mitungha sa ulahi.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko; ug ania karon, diha sa atubangan sa suba may usa ka laki nga karnero nga may duruha ka sungay: ug ang duruha ka sungay hatag-as; apan ang usa labawng hatag-as kay sa usa, ug ang labawng hatag-as mitubo sa kaulahian. Daniel 8:3.

The two horns of Medo-Persia represent the two horns of the earth beast, and one of the horns of the earth beast must therefore be higher and come up last. At the time of the end in 1798, the reign of the earth beast began, and the horn of Protestantism was taken to Mount Carmel by Elijah the prophet, represented by William Miller. There was to be a contest that manifested a distinction between the true prophet and false prophet, which would be accomplished at the test of Mount Carmel, that took place from August 11, 1840 through to October 22, 1844.

Ang duha ka sungay sa Medo-Persia nagrepresentar sa duha ka sungay sa mananap sa yuta, ug busa ang usa sa mga sungay sa mananap sa yuta kinahanglan nga mas hataas ug motungha sa ulahi. Sa panahon sa katapusan niadtong 1798, nagsugod ang paghari sa mananap sa yuta, ug ang sungay sa Protestanismo gidala ngadto sa Bukid Carmel pinaagi ni Elias nga propeta, nga girepresentahan ni William Miller. Aduna untay usa ka pakigbisog nga nagpakita sa kalainan tali sa tinuod nga propeta ug sa mini nga propeta, nga pagatumanon sa pagsulay sa Bukid Carmel, nga nahitabo gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844.

Millerite Adventism was providentially identified as the true prophet, at the same time that the Protestant denominations of the United States returned to, and became the daughters of papal Rome. In 1863, the true Protestant horn of Millerite Adventism returned to the same communion as apostate Protestantism by returning to the corrupt method of Bible study as apostate Protestantism, as they began their progressive work of rejecting the message of Elijah. In the same period of time the U.S. Civil War began. (Note that when the Holy Spirit is rejected, then the other spirit takes over, and war is always the result.) The nation was then literally, politically and prophetically divided. The horn of Republicanism, from that point on, would be in an escalating struggle between two primary political parties.

Ang Millerite Adventism sa madagayaong pagtagana sa Dios giila ingon nga tinuod nga manalagna, sa maong panahon usab nga ang Protestante nga mga denominasyon sa Estados Unidos mibalik ngadto sa, ug nahimong mga anak nga babaye sa, papal nga Roma. Niadtong 1863, ang tinuod nga Protestante nga sungay sa Millerite Adventism mibalik ngadto sa maong pakig-ambit ingon sa apostata nga Protestantismo pinaagi sa pagbalik ngadto sa dunot nga pamaagi sa pagtuon sa Biblia sama sa apostata nga Protestantismo, samtang gisugdan nila ang ilang progresibong buluhaton sa pagsalikway sa mensahe ni Elias. Sa mao rang yugto sa panahon nagsugod ang Gubat Sibil sa U.S. (Timan-i nga sa dihang isalikway ang Balaang Espiritu, ang laing espiritu maoy mopuli, ug ang gubat sa kanunay mao ang resulta.) Ang nasod unya literal, politikal, ug sa matagnaong kahulogan nabahin. Ang sungay sa Republikano, sukad niadtong taknaa, anha sa nagkasamot nga pakigbisog tali sa duha ka nag-unang partidong politikal.

From 1863, a symbol of division, for the year was the very center of the civil war between North and South, there was brought about two political factions of the Republican horn and two factions of the Protestant horn that consisted of the Democratic and Republican parties, and Sunday-keeping and Sabbath-keeping apostate Protestants. The two-fold division of either horn was typified in the days of Christ by the Sadducees and the Pharisees. One class outright rejected the founding principles, and the other professed to uphold the founding principles, but ultimately replaced them with human traditions and customs.

Sukad sa 1863, nga usa ka simbolo sa pagkabahinbahin, kay ang maong tuig mao gayud ang kinataliwad-an sa gubat sibil tali sa Amihanan ug Habagatan, mitungha ang duha ka paksyon sa politika sa sungay nga Republikano ug ang duha ka paksyon sa sungay nga Protestante nga naglangkob sa mga partidong Demokratiko ug Republikano, ug sa mga apostatang Protestante nga nagabantay sa Domingo ug nagabantay sa Igpapahulay. Ang duruha ka pilo nga pagkabahin sa bisan hain nga sungay gisimbolohan sa mga adlaw ni Cristo pinaagi sa mga Saduceo ug sa mga Fariseo. Ang usa ka pundok dayag nga misalikway sa mga nagtatukod nga mga prinsipyo, ug ang usa miangkon nga nagpatunhay sa mga nagtatukod nga mga prinsipyo, apan sa katapusan gipuli kini nila pinaagi sa tawhanong mga tradisyon ug mga nabatasan.

On September 11, 2001, the image of the beast testing period was prophetically initiated, and it reaches its climax at the Sunday law, or at Belshazzar’s drunken feast. The Sunday law is the mark that identifies that the combination of church and state is fully developed. At that point, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism become one apostate horn, and it is then that Daniel is made the third horn, or third ruler, or the true Protestant horn that comes up last and is higher, for it is then that he is lifted up as an ensign.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang yugto sa pagsulay sa larawan sa mananap gisugdan sa paagi nga propetikanhon, ug kini moabot sa iyang kinatumyan diha sa balaod sa Dominggo, o diha sa hubog nga kombira ni Belshazzar. Ang balaod sa Dominggo mao ang marka nga nag-ila nga ang panaghiusa sa iglesia ug estado hingpit nang naporma. Nianang tungora, ang duruha ka sungay sa apostatang Republikano ug apostatang Protestante mahimong usa ka apostatang sungay, ug unya si Daniel himoon nga ikatulong sungay, o ikatulong magmamando, o ang tinuod nga Protestante nga sungay nga mitungha sa ulahi ug mas hataas, kay nianang tungora siya ipataas ingon nga usa ka bandila.

Joseph and Daniel are the same line of prophecy, for line upon line, all the prophets are identifying the last days. They both recognized the “seven times,” when they saw it. The “east wind” of Islam is coming in under the wall, as they provide their interpretation to Belshazzar and Pharaoh of what the “Future for America” is. They are wearing the “scarlet robe” of Christ’s righteousness, which is the “white robe” that is made so, by the blood of Christ. They are lifted up as an ensign and represented as a crown, or a golden chain, as they become the third ruler that comes up higher and comes up last.

Si Joseph ug si Daniel mao ang mao ra nga linya sa tagna, kay linya ibabaw sa linya, ang tanang mga propeta nag-ila sa ulahing mga adlaw. Silang duha nakaila sa “pito ka panahon,” sa dihang ilang nakita kini. Ang “sidlakang hangin” sa Islam nagasulod ilalom sa kuta, samtang ilang gihatag ang ilang paghubad kang Belshazzar ug kang Faraon kon unsa ang “Umaabot alang sa Amerika.” Sila nagsul-ob sa “mapula nga bisti” sa pagkamatarong ni Cristo, nga mao ang “maputing bisti” nga nahimong ingon niana pinaagi sa dugo ni Cristo. Sila gipataas ingon nga usa ka bandera ug gihulagway ingon nga usa ka purongpurong, o usa ka bulawang talikala, samtang sila nahimong ikatulong magmamando nga motungha ngadto sa usa ka labi pang hataas nga kahimtang ug motungha sa katapusan.

We will continue with Daniel chapter six, in the next article.

Magpadayon kita sa Daniel kapitulo sais, sa sunod nga artikulo.

> “In that last night of mad folly, Belshazzar and his lords had filled up the measure of their guilt and the guilt of the Chaldean kingdom. No longer could God’s restraining hand ward off the impending evil. Through manifold providences, God had sought to teach them reverence for His law. ‘We would have healed Babylon,’ He declared of those whose judgment was now reaching unto heaven, ‘but she is not healed.’ Jeremiah 51:9. Because of the strange perversity of the human heart, God had at last found it necessary to pass the irrevocable sentence. Belshazzar was to fall, and his kingdom was to pass into other hands.” Prophets and Kings, 530.

> “Nianang katapusang gabii sa buang nga kabuang, si Belshazzar ug ang iyang mga ginoo nakapuno na sa takos sa ilang sala ug sa sala sa gingharian sa mga Caldehanon. Ang makapugong nga kamot sa Dios dili na makapugong sa nagakaduol nga kadautan. Pinaagi sa daghang mga pagbuot sa iyang pag-atiman, ang Dios naninguha sa pagtudlo kanila sa pagtahod sa Iyang balaod. ‘Amon untang ayohon ang Babilonia,’ Siya miingon mahitungod niadtong kang kansang hukom karon nagaabot na ngadto sa langit, ‘apan siya wala mamaayo.’ Jeremias 51:9. Tungod sa katingad-an nga pagkamasukihon sa kasingkasing sa tawo, ang Dios sa katapusan nakakita nga kinahanglan nga ipahayag ang dili na mabawi nga hukom. Si Belshazzar pagapukanon, ug ang iyang gingharian igatugyan ngadto sa ubang mga kamot.” Prophets and Kings, 530.

Back to Articles