Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Sixteen

Ang Tinagong Kasaysayan sa Bersikulo Kuarenta — Numero Disisais

The Second Woe - Part Three

Ang Ikaduhang Alaut — Ikatulong Bahin

Author

Jeff Pippenger

Published

June 18, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

## Jones' Logic

Ang Lohika ni Jones

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

Ang lohika ni Jones nga ang unang manulonda sa Pinadayag katorse dili mahimong ibulag gikan sa misunod nga duha ka manulonda lig-on kaayo ug dili matay-og. Ang iyang pag-ila sa estruktural nga pagkadugtong nianang tulo ka manulonda ngadto sa mga manulonda sa mga trumpeta hingpit gayod nga dili malalis. Walay pagduhaduha nga ang iyang pagpasiugda diha sa tulo ka manulonda sa Pinadayag katorse, apan ang lohika sa paggamit kanila ingon nga “dili mabulag,” sama ra usab ka balido alang sa tanang mga manulonda nga nag-una kanila.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

Tungod kay nagpunting siya sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14, wala niya mapadayon ang iyang kaugalingong lohika ngadto sa katapusang konklusyon niini. Sa katapusan, ang lohika nga iyang gigamit sa pagdugtong sa ikalima, ikaunom, ug ikapito nga mga trumpeta sa kaalautan ngadto sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14, naglakip usab sa pagdala sa linya sa mga trumpeta paingon sa pinakasugod balik ngadto sa nahaunang anghel sa pito ka mga anghel nga may mga trumpeta.

> And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

> Ug nakita ko ang pito ka mga manulonda nga nagtindog sa atubangan sa Dios; ug kanila gihatag ang pito ka mga trumpeta. … Ug ang pito ka mga manulonda nga adunay pito ka mga trumpeta nangandam sa pagtunog. Pinadayag 8:2, 6.

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

Ang mga sunod-sunod nga manulonda nagsugod sa “pito” ka mga manulonda sa trumpeta, ug ang han-ay sa mga manulonda diha sa Pinadayag nagsugod sa nahaunang trumpeta ug nagpadayon hangtod sa pasidaan sa ikatulong manulonda mahitungod sa marka sa mananap. Husto si Jones sa pag-ila sa usa ka kalainan tali sa unang upat ka mga trumpeta ug sa katapusang tulo ka mga trumpeta sa kaalaut, kay kana nga profetikong estruktura nga “upat ug tulo” makita usab sa mga iglesia ug sa mga selyo. Ang pagkaestablisar ibabaw sa tulo ka mga saksi diha sa basahon sa Pinadayag nagtugot niadtong mopili sa pagtan-aw nga ang pito, isip usa ka simbolo, naglangkob usab sa upat isip usa ka simbolo ug sa tulo isip usa ka simbolo.

## A Divine Connection

Usa ka Balaanong Koneksiyon

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

Ang atong ginaila sa miaging mga panahon mao nga ang nahauna ug ikaduhang mga anghel sa Pinadayag 14 gipagamhanan pinaagi sa usa ka tagna sa panahon mahitungod sa Islam sa nahauna ug ikaduhang mga pagkaalaut, ug nga ang pagpagamhan sa ikatulong anghel natuman pinaagi sa katumanan sa ikatulong pagkaalaut niadtong 9/11. Ang gipaila sa paggamit ni Jones, (bisan pa nga wala niya himoa ang akong punto,) mao nga ang matag anghel gikan sa nahaunang anghel sa trumpeta sa Pinadayag 8 hangtod sa trumpeta sa ikatulong pagkaalaut sa Pinadayag 11 dili mabulag nga nalambigit sa tulo ka mga anghel sa Pinadayag 14. Mga simbolo sila sulod sa mao rang linya sa tagna. Kinahanglan silang ilhon ingon niana aron masabtan ang nagkalainlaing mga tahas nga girepresentahan sa matag usa sa mga anghel. Busa, maingon nga ang pito ka mga iglesia, mga patik, ug mga trumpeta nagarepresentar sa pito, ug usab sa simbolo sa upat ug tulo sulod sa kinatibuk-ang simbolismo sa pito (mga iglesia, mga patik, ug mga trumpeta); ang linya sa mga anghel gikan sa nahauna sa pito ka mga anghel sa trumpeta hangtod sa ikatulong anghel kinahanglan pagaisipon ingon usa ka kinatibuk-an. Kini nagaila sa usa ka linya sa napulo ug usa ka mga anghel.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

Ang tulo ka manulonda sa Pinadayag kapitulo 14 nagrepresentar sa mensahe sa pasidaan sa mga Millerite nga nagpahibalo sa pag-abli sa hukom, ug human niana sa mensahe sa pasidaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagpahibalo sa pagtapos sa hukom.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

Ang pito ka mga trumpeta nagrepresentar sa mga gahum nga gigamit sa Dios pinaagi sa Iyang pagbuot aron sa pagdala og paghukom ibabaw sa mga nasud nga nagpatuman sa pagsimba sa adlaw.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

Ang unang upat ka mga trumpeta nagtimaan sa anam-anam nga kapukan sa Kasadpang Roma pag-abot sa tuig 476.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

Ang ikalima ug ikaanom nag-ila sa pagkapukan sa Sidlakang Roma gikan sa 1449 hangtod sa 1453.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

Ang kataposang tulo ka trumpeta nagrepresentar sa Islam sa tulo ka mga kaalautan.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

Ang manulonda diha sa Pinadayag 10 mao si Cristo, nga mikunsad aron paghatag ug gahum sa kalihukan sa sinugdanan, ug mikunsad siya pag-usab diha sa Pinadayag 18, aron paghatag ug gahum sa kalihukan sa katapusan.

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

Ang ikapitong trumpeta misugod sa pagtunog niadtong Oktubre 22, 1844, sa pagsugod sa paghukom nga mao ang antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli. Ang trumpeta sa Jubileo pagatuyokon sa Adlaw sa Pagpasig-uli. Busa, duha ka trumpeta ang ginatuyok sa paghukom: ang trumpeta sa Jubileo ug ang ikapitong trumpeta.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

> Unya imong ipapatingog ang trompeta sa jubileyo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan; sa adlaw sa pagpasig-uli pagapatunggon ninyo ang trompeta sa tibuok ninyong yuta. Ug inyong pagabalaanon ang ikakalim-an nga tuig, ug imantala ang kagawasan sa tibuok yuta alang sa tanang mga pumoluyo niini: kini mahimong usa ka jubileyo alang kaninyo; ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang kaugalingong panulondon, ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang pamilya. Ang maong ikakalim-an nga tuig mahimong jubileyo alang kaninyo: dili kamo magpugas, ni mag-ani sa mitubo sa iyang kaugalingon niini, ni magpupo sa mga ubas sa inyong kaparrasan nga wala mapulihi. Levitico 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

Ang konteksto nga nag-ila sa pagkatibulaag sa Israel sulod sa “pito ka panahon,” nga anaa sa sunod dayon nga kapitulo sa Levitico, gipahayag diha sa mga bersikulo nga nagauna sa sugo sa pagpatunog sa trumpeta sa jubileo sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala.

> Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

> Isulti sa mga anak sa Israel, ug ingna sila: Sa diha nga moabot kamo sa yuta nga Akong igahatag kaninyo, nan ang yuta magabantay ug usa ka Igpapahulay alang kang Jehova. Sulod sa unom ka tuig magapugas ka sa imong uma, ug sulod sa unom ka tuig magapul-ong ka sa imong kaparrasan, ug tigumon mo ang bunga niini; apan sa ikapito ka tuig may usa ka Igpapahulay nga hingpit nga pagpahulay alang sa yuta, usa ka Igpapahulay alang kang Jehova: dili ka magapugas sa imong uma, ni magapul-ong sa imong kaparrasan. Ang motubo sa iyang kaugalingon gikan sa imong ting-ani dili mo anihon, ni tigumon ang mga ubas sa imong kaparrasan nga wala mapul-ongi; kay kini maoy tuig sa pagpahulay alang sa yuta. Ug ang Igpapahulay sa yuta mahimong pagkaon alang kaninyo; alang kanimo, ug alang sa imong ulipon nga lalake, ug alang sa imong ulipon nga babaye, ug alang sa imong sinuholan, ug alang sa dumuloong nga nagpuyo uban kanimo, Ug alang sa imong kahayopan, ug alang sa mapintas nga mananap nga anaa sa imong yuta, ang tanang abot niini mahimong pagkaon. Ug pagaihapon mo alang kanimo ang pito ka Igpapahulay sa mga tuig, pito ka makapito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka Igpapahulay sa mga tuig mahimong alang kanimo kap-atan ug siyam ka tuig. Levitico 25:2–8.

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

Sa dihang naila ni Miller ang paghukom batok sa Israel tungod sa paglapas sa pahulay sa Igpapahulay alang sa yuta diha sa kapitulo beinte-sais, iyang gigamit ang prinsipyo nga ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig ug nadiskobrehan nga ang usa ka tuig tulo ka gatus ug kan-uman ka adlaw, ug nga ang pito ka pilo sa tulo ka gatus ug kan-uman maoy duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga silot tungod sa paglapas sa tugon. Mao kadto ang unang kamatuoran sa tagna nga iyang nadiskobrehan. Mao kini ang pundasyon sa mga kamatuoran nga maoy naglangkob sa pundasyon nga gipahimutang ni Cristo pinaagi sa buluhaton ni Miller. Ang trumpeta sa Jubileo maoy pahibalo sa kaluwasan ug kagawasan.

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

Ang ikapitong trumpeta mao ang Islam sa ikatulong alaut.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manolunda, sa diha nga siya magasugod na sa pagpatingog, ang tinago sa Dios mahuman na, sumala sa iyang gipahayag sa iyang mga ulipon nga mga propeta. Pinadayag 10:7.

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

Ang ikapitong trumpeta sa Islam mao ang panggawas nga kamatuoran sa tagna, ug ang trumpeta sa Jubileo mao ang pangsulod nga kamatuoran sa tagna mahitungod sa pagkamatarong pinaagi sa pagtuo—kaluwasan gikan sa sala, nga sumala kang Sister White mao ang ikatulong manulonda sa pagkatinuod. Sa panahon nga ang ikapitong trumpeta nagatingog, ang tinago nga “si Cristo anaa kaninyo, ang paglaum sa himaya” pagahingpiton sa dihang ang Cristo maghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kadtong modawat unya sa patik sa Dios magamantala ug usa ka mensahe sa trumpeta sa pasidaan nga gilarawan ingong ikatulong kaalaotan ug usab ang pasidaan sa ikatulong manulonda. Ang ikatulong kaalaotan maoy magahatag ug gahum sa mensahe sa ikatulong manulonda sa dihang ang manulonda nga dili moubos sa pagkausa ka personahe kay kang Jesu-Cristo mokunsad nga may usa ka mensahe sa Iyang kamot.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

Sa diha nga atong mailhan nga kini usa ka tagna sa panahon sa nahauna ug ikaduhang kaalaut nga maoy naghatag gahum sa mensahe sa unang manulonda, ug usa ka tagna sa ikatulong kaalaut nga maoy naghatag gahum sa mensahe sa ikatulong manulonda, atong ginaila ang mga trumpeta ingon nga “mga paghukom nga gidala batok sa Roma agig tubag sa pagpatuman sa Domingo.” Kadtong mga paghukom sa providensiya, ilabina ang kataposang tulo ka mga trumpeta sa kaalaut, nagakatakdo ug nagakaagapay sa mensahe sa pasidaan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Duha ka mga kaalaut ug duha ka mga manulonda diha sa kasaysayan sa mga Millerite, ug ang ikatulong kaalaut ug ang ikatulong manulonda diha sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sa sinugdanang kasaysayan sa unang ug ikaduhang mga manulonda, ang mensahe sa pag-abli sa paghukom gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa Islam sa nahauna ug ikaduhang mga kaalaut. Sa kataposang kasaysayan sa ikatulong manulonda, ang mensahe nga nagpahibalo sa panapos sa paghukom gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa Islam sa ikatulong kaalaut.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

Ang paghatag og gahum sa sinugdanan ug sa katapusan gihulagway pinaagi sa manulonda sa Pinadayag napulo ug napulog-walo, “nga dili ubos sa usa ka personahe gawas kang Jesu-Cristo.” Ang panggawas nga mensahe sa Islam ug ang sulodnon nga mensahe sa paghukom mao ang panggawas nga ikatulong ay trumpet, ug ang sulodnon nga mensahe sa paghukom mao ang trumpeta sa ikatulong manulonda. Ang panggawas nga trumpeta sa Islam mao ang tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug ang sulodnon nga trumpeta sa ikatulong manulonda mao ang duha ka libo tulo ka gatus ka tuig. Silang duha miabot ug mipatingog sa pag-abli sa paghukom sa mga patay, ug silang duha miabot pag-usab sa pag-abli sa paghukom sa mga buhi.

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

Ang manulonda sa Pinadayag napulo mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 isip katumanan sa tagna mahitungod sa Islam ug pinaagi niana, ang manulonda naghulagway sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag napulog-walo uban sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam. Ang paghukom sa Dios batok sa pagsukol sa balaod sa Domingo niadtong 321, ug unya pag-usab niadtong 538, gilarawan pinaagi sa unang unom ka mga trumpeta, ug ang Iyang paghukom alang sa haduol nang moabot nga pagsukol sa balaod sa Domingo gilarawan pinaagi sa ikapitong trumpeta, nga mao ang ikatulong kaalautan ug usab ang ikatulong manulonda. Ang mensahe sa pasidaan sa pagsugod sa paghukom niadtong Oktubre 22, 1844 ug ang mensahe sa pasidaan sa paghukom sa mga buhi niadtong 9/11 parehong gipalig-on sa ikapitong manulonda diha sa han-ay nga gipahimutang ni Jones. Unom ka mga manulonda sa trumpeta diha sa mga kapitulo walo ug siyam, dayon sa kapitulo napulo mikunsad ang manulonda nga walay ubos nga pagkatawo kay kang Jesu-Cristo. Siya mao ang ikapito sa han-ay sa mga manulonda, nga gisundan sa kapitulo onse sa ikatulong kaalautan, nga mao ang ikapitong trumpeta nga nagsugod sa pagpatingog niadtong 1844, apan mao ang ikawalo sa sunod-sunod nga mga manulonda nga modala ngadto sa ikasiyam, ikanapulo ug ika-onse ka mga manulonda sa Pinadayag napulog-upat.

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

Ang mensahe sa ikatulong manulonda dili mahimong bulagon gikan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, apan dili usab kini mabulag gikan sa pito ka mga trumpeta sa paghukom sa Dios batok sa apostasiya. Ang unang upat ka mga trumpeta sa paghukom diha sa kapitulo otso sa Pinadayag nagtimaan sa progresibong pagkapukan sa Kasadpang Roma human sa unang balaod ni Constantino bahin sa Domingo niadtong 321 ug nagsugod sa iyang pagbahin sa emperyo ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 330.

> “When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> “Sa diha nga ang atong nasod, pinaagi sa iyang mga konsehong lehislatibo, magmugna ug mga balaod aron gapuson ang mga konsensiya sa mga tawo bahin sa ilang relihiyosong mga katungod, sa pagpugos sa pagbantay sa Domingo, ug sa paggamit sa malupigon nga kagamhanan batok niadtong nagabantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ang balaod sa Dios, sa tanang katuyoan ug sa tinuod nga kahimtang, pagahimoon nga walay bili sa atong yuta; ug ang nasodnong apostasya pagasundan sa nasodnong kapukan.” Review and Herald, December 18, 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

Ang prinsipyo sa nasudnong apostasya nga nagdala ug nasudnong pagkalaglag gidapat sa nasud ni Constantine, sugod sa unang upat ka trumpeta nga nagdala sa Kasadpang Roma ngadto sa iyang katapusan niadtong 476. Ang Sidlakang Roma miabot sa iyang katapusan niadtong 1453, bisan pa man nga sa matagnaong paagi nawad-an na kini sa iyang nasudnong soberanya niadtong Hulyo 27, 1449. Dili sama sa Babilonia, nga napukan sulod sa usa ka gabii, ang Roma, sa kasadpan ug sa sidlakan, gidala ngadto sa ilang mga katapusan sa hinay-hinay nga paagi. Ang pagkapukan sa Kasadpang Roma ilalom sa unang upat ka trumpeta niadtong 476 nagrepresentar sa pagkapukan sa Tinipong Bansa sa Amerika ilalom sa upat ka trumpeta, nga sa usa ka lebel nagrepresentar sa upat ka henerasyon sa Tinipong Bansa sa Amerika nga nagsugod niadtong 1798 ug matapos sa balaod sa Domingo. Kining upat ka mga henerasyon nagkaparis sa upat ka mga henerasyon sa Adventismo, nga nagkaparis sa unang upat ka mga iglesia sa Pinadayag dos, ug sa upat ka nagasamot nga mga kangil-ad sa Ezequiel kapitulo otso, ug sa upat ka mga balud sa mga dulon diha sa basahon ni Joel.

> For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

> Kay mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Labi pa gayod sa diha nga ipadala Ko batok sa Jerusalem ang Akong upat ka mabug-at nga mga paghukom—ang espada, ug ang gutom, ug ang dautang mapintas nga mananap, ug ang kamatay—aron laglagon gikan niini ang tawo ug ang mananap? Ezekiel 14:21.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

Ang ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta nagdala sa pagkapukan sa Sidlakang Roma, ug ang Sidlakang Roma, sa propetikong kalabutan niini sa Kasadpang Roma, nagrepresentar sa estado. Ang Kasadpang Roma nagrepresentar sa iglesia. Ang Kasadpang Roma nagrepresentar usab sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga maoy unang pagaagawon, maingon nga ang Kasadpang Roma unang napukan.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Sa diha nga ang Amerika, ang yuta sa relihiyosong kagawasan, mahiusa sa Kapapahan sa pagpugos sa konsensiya ug sa pagpamugos sa mga tawo sa pagpasidungog sa mini nga adlaw nga igpapahulay, ang katawhan sa matag nasud sa tibuok kalibotan madala sa pagsunod sa iyang panig-ingnan.” Testimonies, tomo 6, 18.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

Ang unang upat ka trumpeta nagrepresentar sa upat ka henerasyon sa kasaysayan sa Amerika, ug sa dihang mapukan ang Tinipong Bansa sa Amerika, ang mahimayaong yuta sa bersikulo kap-atan ug usa sa Daniel onse bag-o lang napukan, ug ang sunod nga babag mao ang Egipto, usa ka simbolo sa nahibiling mga nasud sa kalibotan. Ang Nagkahiusang mga Nasud, nga mao ang napulo ka mga hari, unya mouyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa kapapahan, kay ‘sa makadiyot nga panahon—usa ka oras,’ diha sa Pinadayag disisiyete. Kini mahitabo sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes, sa dihang iyang ipanumpa ang tunga sa iyang gingharian. Sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes, nianang orasa ang sinulat sa kamot mopakita ibabaw sa plaster sa mga bongbong, ug si Belshazzar pagapatyon. Kana nga oras moabot sa balaod sa Domingo ug mopadayon hangtod sa pagtapos sa tawhanong panahon sa gracia. Ang ikapitong gingharian pagadaugon sumala sa gipakita sa hulagway pinaagi sa pagkalaglag sa mga bongbong sa Constantinople nga nangatumpag niadtong 1453. Gikan sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, sumala sa gihulagway sa 1449, hangtod sa pagkapukan sa Constantinople niadtong 1453, upat ka simbolikong mga tuig. Ang kapapahan nakadawat sa makamatay nga samad niadtong 1798.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

Sa Daniel onse bersikulo kuwarenta, ang kapadohan sa Roma napukan niadtong 1798, sa panahon sa katapusan. Unya ang hari sa habagatan napukan niadtong 1989, sa panahon sa katapusan. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mapukan sa bersikulo kuwarenta ug usa, ug ang Egipto mapukan sa bersikulo kuwarenta ug duha, ug ang kapadohan sa Roma moabot sa ikaduhang ug katapusang pagkapukan niini sa bersikulo kuwarenta ug singko.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> “Gikan sa pagsaka ug pagkapukan sa mga nasud, sumala sa tin-aw nga gipadayag diha sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag, kinahanglan kitang makakat-on kon unsa ka walay bili ang yano nga panggawas ug kalibotanong himaya. Ang Babilonia, uban sa tanang gahum ug pagkahalangdon niini, nga sukad niadto wala na gayud makita sa atong kalibotan ang sama niini,—gahum ug pagkahalangdon nga sa mga tawo niadtong panahona daw ingon ka lig-on ug malungtaron kaayo,—pagkakompleto gayud nga kini nawala! Sama sa ‘bulak sa balili,’ kini nangahanaw. Santiago 1:10. Sa ingon nahanaw usab ang gingharian sa Medo-Persia, ug ang mga gingharian sa Grecia ug Roma. Ug sa ingon mangahanaw ang tanan nga wala ang Dios ingon nga ilang patukoranan. Ang magapadayon lamang mao kadtong nahugpong sa Iyang katuyoan, ug nagapadayag sa Iyang kinaiya. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang mga butang nga malig-on nga nailhan sa atong kalibotan.” Prophets and Kings, 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

Ang pagkapukan sa Estados Unidos (ang mini nga manalagna) diha sa bersikulo kap-atan ug usa gipatigayon na pinaagi sa hulagway sa 1449, ug ang pagkapukan sa Ehipto (ang dragon) diha sa bersikulo kap-atan ug duha gipatigayon na pinaagi sa hulagway sa 1453, ug ang pagka-papa (ang mananap) moabot sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang, ingon sa gipatigayon na pinaagi sa hulagway sa 1798. Ang mini nga manalagna ug ang dragon pagapukanon pinaagi sa mga gahum sa trumpeta, ug ang mananap pagapukanon pinaagi sa usa ka gahum sa dragon.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations of Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

Ang numero upat mao ang simbolo sa pagkabungkag sa usa ka gingharian. Ang gingharian ni Alexander nabungkag ngadto sa upat ka mga gingharian, ug ang Egipto nahulog didto sa Mapulang Dagat sa ikaupat nga kaliwatan, ug ang Israel nagyukbo sa adlaw sa ikaupat nga dulumtanan sa Ezekiel otso. Ang upat ka mga kaliwatan sa Protestantismo ug sa mga Republikano diha sa mananap sa yuta nagsugod niadtong 1798 ug matapos sa haduol na nga balaod sa Domingo alang sa duha ka mga sungay. Ang upat ka mabug-at nga mga paghukom ni Ezekiel ibabaw sa Jerusalem naghulagway sa upat ka mga paghukom ibabaw sa Estados Unidos, ug kadtong upat ka mga paghukom ibabaw sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nagtimaan sa upat ka mga tuig gikan sa 1449 ngadto sa 1453 sa dihang ang ikapito nga gingharian sa tagna sa Biblia miuyon sa paghatag sa katunga sa ilang gingharian ngadto sa kapapahan diha sa usa ka relasyon sa iglesia ug estado nga ang bigaon sa Tiro naghari ibabaw niini.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

Ang upat ka tuig gikan sa 1449 ngadto sa 1453 nagrepresentar sa pagkapukan sa ikapitong gingharian sa balaod sa Domingo, ug nagrepresentar usab kini sa yugto sa pagkapukan sa ikawalong gingharian gikan sa balaod sa Domingo hangtod sa pagtapos sa probation. Ang pagpanakop sa Egipto, nga mao ang kalibotan ug usab ang dragon nga gihatag ngadto sa kapapahan, usa ka fractal sa sinugdanan sa yugto nga gisimbolohan sa upat ka tuig gikan sa 1449 ngadto sa 1453. Kini nagaila sa pagkapukan sa Constantinople sa balaod sa Domingo, ug unya pag-usab sa dihang si Michael motindog. Sa dihang si Michael motindog, ang upat ka mga manulonda bug-os nga buhian sumala sa inspirasyon.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “Nakita ko nga ang upat ka mga manulonda magapugong sa upat ka mga hangin hangtod nga matapos ang buhat ni Jesus didto sa balaang puloy-anan, ug unya moabot ang pito ka ulahing mga hampak.” Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

Upat ka pagbahin sa gingharian ni Alejandro, upat ka trumpeta ibabaw sa Kasadpang Roma, upat ka hangin nga gipagawas ibabaw sa Sidlakang Roma, upat ka mabug-at nga mga paghukom ibabaw sa Jerusalem, upat ka hangin nga gipagawas sa dihang ang kapapahan moabut na sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang. Uban niining mga simbolo nga matagnaon nga gipahimutang, atong pagahisgotan ang ikaduhang kaalaut diha sa konteksto sa pag-aplikar niini sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.

## The Council of Florence

Ang Konseho sa Florence

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

Niadtong 1439, sa Konseho sa Florence (gitawag usab nga ang Unyon sa Florence), ang mga representante sa Silangang Ortodoksong Simbahan (nga gipangulohan sa Emperador sa Bizantino nga si John VIII Palaiologos ug sa Patriarka sa Constantinople) mipirma ug pormal nga dekreto sa panaghiusa uban sa Romano Katolikong Simbahan. Miuyon sila sa pag-ila sa Papa sa Roma ingon nga pangulo (labing hataas nga awtoridad) sa tibuok Simbahan.

> For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

> Kay ang bana mao ang ulo sa asawa, maingon nga si Cristo mao ang Ulo sa iglesia; ug siya mao ang Manluluwas sa lawas. Efeso 5:23.

## The Nicene Creed

Ang Kredo sa Nicea

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to the Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

Gidawat sa Emperador ug sa Patriarka ang “Filioque clause” sa Nicene Creed, nga maoy usa ka gidugang sa Nicene Creed, nga nagaangkon nga ang Espiritu Santo nagagikan sa Amahan ug sa Anak. Ang Nicene Creed usa sa labing mahinungdanon ug labing kaylap nga gigamit nga mga pahayag sulod sa kasaysayan sa pagtuo Katolika. Ang Nicene Creed usa ka pormal nga kinasuoran sa mga batakang tinoohan Katolika. Kini sa sinugdan gisulat aron depensahan ang kamatuoran mahitungod kon kinsa si Jesu-Cristo. Niadtong 325, mitungha ang usa ka dakong kontrobersiya tungod kay ang usa ka pari nga ginganlan si Arius nagtudlo nga si Jesus gilalang sa Dios Amahan ug dili bug-os nga Dios.

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

Gitawag ni Emperador Constantino ang Unang Konseho sa Nicaea aron husayon ang maong isyu. Hugot nga gipamatud-an sa konseho nga si Jesus hingpit nga Dios, “sa samang substansiya” uban sa Amahan. Ang Kredo ulahi nang gipalapdan sa Konseho sa Constantinople niadtong 381. Angayng hinumdoman niining bahina nga ang Nicene Creed natukod diha sa kasaysayan sa unang Constantino, ug kini mahimong usa ka isyu alang sa katapusang Constantino, nga mao si Constantino XI, nga maoy katapusang Emperador sa sidlakang Imperyong Byzantine. Si Constantino nga Bantugan, nga mao ang nahauna, balik-balik nga gipadayag ingon nga usa ka hilisgutan sa tagna sa Biblia. Siya ang magmamando sa sinugdanan sa imperyo sa sidlakan ug busa nagasimbolo sa magmamando sa katapusan sa imperyo sa sidlakan. Ang kamatuoran nga ang Nicene Creed usa ka elemento sa kasaysayan sa sinugdanan ug sa katapusan kinahanglanng timan-an sa usa ka estudyante sa tagna, kon sila nakasabut sa prinsipyo sa alpha ug omega.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

Niadtong 381, ang Nicene Creed giusab uban sa doktrina sa Purgatoryo, sa doktrina sa Eukaristiya, uban sa pagdawat sa paggamit sa walay patubo nga tinapay alang sa Eukaristiya, nga maoy usa ka Latin nga praktis. Ang Creed sa 381 midawat usab sa Katolikong pagsabot sa orihinal nga sala ug sa kinabuhi human sa kamatayon. Kini natapos niining mahinungdanong linya: “Gihubit usab namo nga ang balaang apostolikong luklukan ug ang Romanong Pontifex nagkupot sa pagkapanguna ibabaw sa tibuok kalibotan ug mao ang tinuod nga bise-regente ni Cristo.”

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

Sa Konseho sa Florence, laing giusab nga bersyon ang gipirmahan niadtong Hulyo 6, 1439, 14 ka tuig sa wala pa ang pagkapukan sa Constantinople ngadto sa mga Ottoman nga Turko niadtong 1453. Ang panaghiusa gipirmahan ubos sa mabug-at nga pamugos sa politika. Ang Imperyong Byzantine nagkinahanglan pag-ayo og tabang militar gikan sa Kasadpan batok sa mga Ottoman nga nagpadayon sa ilang pag-abante. Sa dihang mibalik ang mga delegado nga Griyego sa ilang yutang natawhan, ang kasabotan kusog nga gisalikway sa kadaghanan sa mga klero, mga monghe, ug ordinaryong katawhan sa Sidlakan. Kadaghanan sa mga obispo nga mipirma niini sa ulahi mibawi sa ilang suporta. Ang panaghiusa wala gayod mapatuman sa hingpit ug pormal nga gisalikway sa Sidlakang Ortodoksong Simbahan sa misunod nga mga tuig. Sa panahon nga napukan ang Constantinople niadtong 1453, ang panaghiusa sa pagkatinuod nahugno na daan. Kanunay kining gihulagway sa mga historyador ingong usa ka politikanhong panaghiusa nga napakyas tungod sa lalom nga teyolohikal, kultural, ug popular nga pagsukol.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

Sa Unang Konseho sa Nicaea niadtong 325, gisagop ang Nicene Creed. Kini gimarkahan lima ka tuig sa wala pa ang tuig 330, sa dihang ang 360 ka tuig sa Daniel onse, bersikulo baynte-kuwatro, nga girepresentahan ingong usa ka “panahon,” natapos.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Siya mosulod sa malinawon bisan ngadto sa labing mabungahong mga dapit sa lalawigan; ug pagabuhaton niya ang wala buhata sa iyang mga amahan, ni sa mga amahan sa iyang mga amahan; iyang ipang-apod-apod kanila ang sinakmit, ug ang inagaw, ug ang mga bahandi: oo, magalaraw siya sa iyang mga lalang batok sa mga malig-ong salipdanan, bisan sa makadiyot. Daniel 11:24.

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

Ang tuig 31 BC ug ang 330 parehong nagtimaan sa “panahon nga gitakda” sa bersikulo baynte-siyete ug baynte-nuwebe sa Daniel onse.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

> Ug ang kasingkasing niining duha ka mga hari mamutong sa pagbuhat ug kadautan, ug magsultihanay sila ug mga bakak sa usa ka lamesa; apan kini dili molampos, kay ang katapusan anaa pa sa panahon nga gitagal. … Sa panahon nga gitagal siya mobalik, ug moadto paingon sa habagatan; apan dili kini mahisama sa nahauna, ni sa naulahi. Daniel 11:27, 29.

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

Ang sinugdanan (330) ug ang katapusan (1449–1453) sa propetikong linya sa sidlakang Roma girepresentahan sa nahauna ug katapusang emperador nga si Constantino. Ang alpha ug omega sa propetikong linya sa sidlakang Roma, nga gitawag og Imperyong Bizantino, nalambigit sa katapusan sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig nga Imperyal nga Roma nga nagmando nga labing hataas sukad sa gubat sa Actium niadtong 31 BC hangtod sa tuig 330, ug dayon padayon hangtod sa 1453. Sa wala pa ang gubat sa Actium niadtong 31 BC, si Mark Antony ug si Augustus Ceasar misulti og mga bakak sa usa ka lamesa nga wala molampos. Sa wala pa ang tuig 330, niadtong 325 gisagop ang Nicene Creed. Sa wala pa ang tuig 1453, gisagop ang giusab nga bersiyon sa mao ra gihapong Nicene Creed. Sa wala pa ang 31 BC, duha ka politikanhong personalidad misulti og mga bakak sa usa ka lamesa. Niadtong 325, ang espirituhanong mga bakak gisulti sa usa ka lamesa. Kining duha ka mga saksi nag-ila sa politikanhon ug espirituhanong mga bakak nga gisagop niadtong 1439 sa Council of Florence. Kadtong giusab nga Nicene Creed gitawag og Decree of Union.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

Ang unang timaan sa dalan sa mga bakak diha sa usa ka lamesa nahitabo sa wala pa ang 31 BC, ug tali sa duha ka politikal nga paksyon sa pagano nga Roma. Ang gitakdang panahon alang niadtong mga bakak mao ang 31 BC, ug kini naglangkob kang Augustus, usa ka simbolo sa Roma batok sa usa ka pederasyon sa usa ka lalaki ug usa ka babaye nga nagrepresentar sa Egipto. Ang ikaduhang hugpong sa mga bakak mao ang 325, ug ang gitakdang panahon mao ang 330. Ang ikatulong hugpong sa mga bakak diha sa 1439, ug ang gitakdang panahon mao ang 1449–1453. Kadto nga atua sa lamesa niadtong 1439 nagrepresentar sa kasadpanan ug kasadpang Roma, uban sa sidlakang Roma nga nangita og usa ka politikal nga tumong pinaagi sa pag-uyon sa usa ka relihiyosong lantugi. Ang 31 BC, nga gisundan sa 330 ug dayon sa 1453, nagrepresentar sa usa ka triple nga aplikasyon sa linya sa Roma.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

Ang hulga sa politika sa pakig-alyansa ni Marc Antony ug Cleopatra naghulagway sa espirituwal nga hulga sa erehiya sa Arianismo niadtong 325, nga maoy naghulagway usab sa hulga sa politika ug relihiyon sa mga Turkong Islamiko niadtong 1439.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

Ang mga doktrina sa Kredo Niceno mga bakak, ug walay kamatuoran diha kanila. Ang dokumento nga gipirmahan niadtong Hulyo 6, 1439, sa Konseho sa Florence gitawag nga Dekreto sa Panaghiusa ug nagrepresentar sa samang mga bakak ug labaw pa. Sa dihang mibalik ang mga delegado sa Constantinople niadtong 1439, gisugat sila sa kasuko ug mga sumbong sa pagbudhi. Mikaylap ang maong panulti: “Maayo pa ang turban sa Turkiko kaysa mitra sa Papa.”

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

Ang panaghiusa gipirmahan ilabina tungod kay ang Byzantine nga Emperador desperado kaayo nga nanginahanglan sa kasadpang militar nga tabang batok sa mga Ottoman. Sa dihang nahimong tin-aw nga gamay ra kaayo (o walay) militar nga tabang ang moabot, ang pagsuporta sa panaghiusa nahurot. Sa 1450–1451, pipila ka mga sidnodo sa Sidlakan misalikway sa panaghiusa, ug human mahulog ang Constantinople niadtong 1453, ang panaghiusa hingpit nga gibiyaan. Ang kataposang sangpotanan sa Decree of Union of Florence giisip sa Eastern Orthodox Church ingon nga usa ka konsilyo nga napakyas ug gisalikway. Wala kini ilhi-a nga balido. Ang Roman Catholic Church, hinuon, sa gihapon nag-isip niini nga usa ka balido nga ekumenikal nga konsilyo.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

Gipahimutang nato ang lohika aron masabtan kon sa unsang paagi ang mga propetikong kinaiya sa ikaduhang kaalautan gisubli diha sa kasaysayan sa ikatulong kaalautan. Ang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga tagna sa unang kaalautan nagsugod niadtong Hulyo 27, 1299 ug natapos niadtong Hulyo 27, 1449.

## 1449

1449

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

Si Constantine XI Palaiologos natawo niadtong 1404 ug naghari sukad sa Enero 1449 hangtod sa Mayo 29, 1453. Siya mao ang kataposang emperador sa Sidlakang Romanhong (Byzantine) nga Imperyo, nga milungtad sulod sa kapin sa 1,100 ka tuig. Maisugon niyang gipangulohan ang pagdepensa sa Constantinople sa panahon sa pagsulong sa mga Ottoman niadtong 1453 uban lamang sa mga 7,000 hangtod 8,000 ka tigpanalipod batok sa kasundalohan ni Mehmed II nga kapin sa 80,000. Namatay siya nga nagpakig-away sa mga kuta sa siyudad niadtong Mayo 29, 1453, sa dihang sa kataposan napukan ang Constantinople. Ang iyang lawas wala gayod mailhi sa hingpit ug sa walay pagduhaduha. Ang iyang kamatayon maoy nagtimaan sa katapusan sa Romanhong Imperyo (ang ulahing laktod nga pagpadayon sa imperyo nga gitukod ni Augustus niadtong 27 BC).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

Siya mahinumdoman sa kasaysayan sa Grego ug sa tradisyong Ortodokso isip usa ka bayanihong larawan—kasagaran ginatawag sa sugilanon nga “ang Emperador nga Marmol” (ang pagtuo nga usa ka adlaw mobalik siya aron luwason ang Constantinople).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

Si Juan VIII Palaiologos (1392–1448) mao ang ikaduhang-katulín nga Emperador sa Bizantino nga naghari gikan sa 1425–1448. Siya mao ang kamagulangang anak ni Emperador Manuel II Palaiologos ug ang magulang nga igsoon ni Constantine XI. Gigugol ni Juan VIII ang kadaghanan sa iyang paghari sa hilabihang paningkamot sa pagluwas sa naghimalatyon nga Imperyo sa Bizantino gikan sa mga Ottoman. Sa 1439, siya mismo mibiyahe paingon sa Italya ug nangulo sa Konseho sa Florence, diin siya ug ang delegasyon sa Sidlakang Ortodokso sa makadiyot miuyon sa paghiusa pag-usab sa Romano Katolikong Simbahan ug sa pagdawat sa Papa ingon nga pangulo sa Simbahan. Si Constantino ang Bantugan usab maoy nangulo sa Konseho sa Nicaea. Naglaom si Juan VIII nga kining pakighiusa sa papasiya magdala ug tabang-militar gikan sa Kasadpan batok sa mga Turko, apan ang maong pakighiusa hilabihan ka dili popular didto sa Constantinople ug sa kataposan napakyas. Namatay si Juan VIII niadtong 1448 (tungod sa natural nga mga hinungdan), lima lamang ka tuig sa wala pa ang pagkapukan sa Constantinople niadtong 1453. Ang iyang igsoon nga si Constantine XI dayon nahimong emperador ug namatay samtang nagdepensa sa siyudad.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

Sa dihang namatay si Juan VIII niadtong 1448, ang iyang igsoon nga si Constantino XI gipili nga mopuli kaniya. Sa 1448, ang Imperyong Bizantino usa na lamang ka gamayng estado nga sakop sa usa ka labawng gahum, ug ang mga Otomano may dakong impluwensiya kon kinsa ang molingkod sa trono sa Constantinopla. Niadtong Hulyo 27, 1449, nahitabo ang usa ka mahinungdanon kaayong panghitabo sa politika sa kataposang mga tuig sa Imperyong Bizantino. Ang Emperador Bizantino nga si Juan VIII Palaiologos namatay na sa sayo pa niadtong 1448. Ang iyang igsoon nga si Constantino XI Palaiologos (ang kataposang emperador) giproklamar nga emperador sa Constantinopla. Apan, sa wala pa si Constantino XI opisyal nga mikatkat sa trono, nagpadala siya ug mga embahador ngadto sa Sultan Otomano (Murad II) ug mihangyo ug pagtugot sa paghari. Gihatag sa Sultan kana nga pagtugot, ug niadto lamang pormal nga gikoronahan si Constantino XI ug giila nga emperador. Kining buhata giisip nga boluntaryong pagtugyan sa kagawasan sa Bizancio. Sa unang higayon, ang usa ka emperador Bizantino dayag nga miila nga siya naghari lamang pinaagi sa pagtugot sa mga Turkong Otomano. Upat lamang ka tuig ang milabay, niadtong 1453, ang Constantinopla napukan ngadto sa mga Otomano.

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

Tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw human sa Hulyo 27, 1449, niadtong Agosto 11, 1840, ang mga Turko nangayo ug panalipod gikan sa Ehipto pinaagi sa pagpasakop ngadto sa upat ka dagkong gahom sa Uropa, sa ingon nagtuman sa tagna sa usa ka takna, adlaw, bulan, ug tuig. Karon atong napahimutang na ang lohika aron iaplikar ang nahaunang ug ikaduhang kaalaotan sa umaabot sa dili madugay nga balaod sa Domingo. Si Pedro, isip simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nagrepresentar sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug si William Miller nagrepresentar sa kalihokan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Ang duha ka mga kalihokan may kalabutan sa “mga yawi.”

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Ug ang yawi sa balay ni David ibutang ko sa iyang abaga; busa siya magaabli, ug walay makasira; ug siya magasira, ug walay makaabli. Isaias 22:22.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> Ug ako usab magaingon kanimo, Nga ikaw mao si Pedro, ug sa ibabaw niining bato tukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makabuntog batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit: ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta pagaapuson sa langit: ug bisan unsa ang imong pagabadbaron dinhi sa yuta pagabadbaron sa langit. Mateo 16:18, 19.

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

Atong duolon ang gubat sa Nineve sa sunod nga artikulo ingon nga “yawe” nga dili lamang nag-abli sa bung-aw nga walay kinutoban, kondili usab ingon nga mahinungdanong profetikanhong yawe nga nagapaangay sa tibuok pagpamatuod sa Daniel onse ngadto sa hingpit nga kahusay. Diha sa damgo ni Miller ang “yawe” nga nakabitay sa kahon maoy pamaagi ni Miller sa pagtuon sa Biblia. Ang proof texting sa kasaysayan sa mga Millerita inubanan sa “linya ibabaw sa linya” diha sa kasaysayan sa ikatulong manulonda mao ang yawe nga nagtugot sa yawe sa Pinadayag nuwebe sa pag-abli ug pagpaangay sa tinagong kasaysayan sa gawasnong mensahe sa bersikulo kap-atan ngadto sa kahusay.

We will continue our considerations in the next article.

Padayonon nato ang atong mga paghisgot sa sunod nga artikulo.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

> “Alang sa propeta, ang ligid sulod sa usa ka ligid, ug ang mga dagway sa mga buhing binuhat nga nalambigit kanila, ang tanan daw masalimuot ug dili ikasaysay. Apan ang kamot sa Walay Kinutob nga Kaalam makita taliwala sa mga ligid, ug hingpit nga kahapsay mao ang bunga sa iyang buhat. Ang matag ligid nagalihok sa hingpit nga panag-uyon uban sa matag usa pa ka ligid.” Testimonies to Ministers, 214.

Back to Articles