Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatos ug Katloan ug Walo

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Pagbutyag sa Daniel 11: Usa ka Propetikong Panaw latas sa Kasaysayan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Ang kap-atan nga bersikulo sa Daniel kapitulo onse nagrepresentar sa usa sa labing halalum nga mga bersikulo sa Pulong sa Dios. Ang mga propetikong kasaysayan nga girepresentahan didto mao ang dapit diin ang mga ligid sulod sa mga ligid sa panan-awon ni Ezekiel gidugtong paghiusa. Uban sa panahon sa katapusan sa kalihukang Millerite niadtong 1798, ug usab sa panahon sa katapusan sa kalihukan sa ikatulong manulonda niadtong 1989, ang mga sulodnon ug gawasnong kasaysayan sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw gihulagway. Sulod sa maong bersikulo anaa ang pagpahibalo sa nagkaduol nga paghukom nga miabut uban sa unang manulonda niadtong 1798, hangtod sa balaod sa Domingo sa kap-atan ug usa ka bersikulo. Busa, ang maong bersikulo nagrepresentar sa pagsusi nga paghukom sa iglesia sa Dios nga nagsugod diha sa mga minatay, padulong sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ug sa Dios nga nagasuka sa Adventismong Laodiceano gikan sa Iyang baba.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Ang kasaysayan diin ang pagkapapa nakadawat sa makamatay nga samad niini niadtong 1798, hangtod nga ang makamatay nga samad mamaayo diha sa bersikulo kap-atan ug usa, girepresentahan sa kasaysayan sa maong bersikulo. Gikan sa bersikulo kap-atan ug usa padayon, kini gipahimutang sulod sa konteksto sa nagkakusog nga ehekutibong mga paghukom sa Dios, nga nagsugod nianang bersikulohan. Niini nga propetikong kahulogan, ang bersikulo kap-atan mao ang katapusan sa Daniel kapitulo onse, ug ang mga bersikulo usa ug duha, sa maong kapitulo, mao ang sinugdanan. Ang kapitulo onse nagpresentar sa pagrebelde sa anticristo, ug ang kapitulo diyes nagrepresentar sa sinugdanan sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel, ug ang kapitulo dose nagrepresentar sa katapusan. Ang mga kapitulo diyes ug dose nagrepresentar sa nahauna ug sa naulahi, ug ang kapitulo onse mao ang pagrebelde sa taliwala.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Ang mga kapitulo napulo ug napulog-duha pareho ra, kay, dili sama sa kapitulo onse, kini naghulagway sa kasinatian ni Daniel maylabot sa panan-awon, ug ang kapitulo onse mao ang panan-awon. Ang kapitulo napulo mao ang unang letra sa Hebreohanong alpabeto, ang kapitulo onse mao ang ikanapulog-tulo nga masukihong letra sa Hebreohanong alpabeto, ug ang kapitulo napulog-duha mao ang katapusang letra sa alpabeto. Ang panan-awon sa Suba sa Hiddekel mao ang “Kamatuoran.”

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Sa kapitulo onse, ang sinugdanan naghulagway sa katapusan, kay si Cristo dili gayud mausab. Ang katapusang kasaysayan nga gihulagway diha sa bersikulo kuwarenta, mao ang panahon sa pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap. Kana nga panahon sa pagsulay matapos pinaagi sa marka sa mapintas nga mananap, nga gihulagway diha sa bersikulo kuwarenta ug usa. Busa, ang mga bersikulo usa ug duha kinahanglan maghisgot sa panahon sa pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay kana nga yugto sa panahon mao usab ang yugto sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> “Gipakita sa Ginoo kanako sa tin-aw gayod nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa pagtilaw; kay kini mao ang dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, nga pinaagi niini pagahukman ang ilang walay-kataposang padulngan....”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Kini mao ang pagsulay nga ang katawhan sa Dios kinahanglan maagian sa dili pa sila mabugkosan sa selyo.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Aduna sa kanunay ang duha ka mga ilhanan sa dalan nga nagtimaan sa usa ka panahon sa katapusan. Sa kalihokan sa reporma ni Moises, mao kadto ang pagkatawo ni Aaron nga gisundan pagkalabay sa tulo ka tuig sa pagkatawo ni Moises. Sa kalihokan sa reporma aron manggawas gikan sa Babilonia ug tukoron pag-usab ang templo, mao kadto si hari Dario, nga gisundan ni hari Ciro. Sa kalihokan sa reporma ni Cristo, mao kadto ang pagkatawo ni Juan Bautista, nga gisundan sulod sa unom ka bulan sa pagkatawo ni Cristo. Sa kalihokan sa reporma sa mga Millerite, mao kadto ang kamatayon sa sistema sa pagka-papa niadtong 1798, nga gisundan sa kamatayon sa papa niadtong 1799. Sa kalihokan sa reporma sa ikatulong manulonda, mao kadto si Presidente Reagan ug si Presidente Bush ang una, nga silang duha nagrepresentar sa 1989. Sa Daniel kapitulo napulo, bersikulo uno, atong makita nga si hari Ciro giila.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia may gipadayag kang Daniel, nga ang ngalan gitawag ug Belteshazzar; ug ang butang matuod, apan ang panahon nga gitagal taas: ug nasabtan niya ang butang, ug may salabutan siya sa panan-awon. Daniel 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Sa mosunod nga mga bersikulo sa kapitulo napulo, atong makita ang kasinatian ni Daniel nga gilarawan daan sa wala pa ihatag ni Gabriel ang panan-awon sa propetikong kasaysayan diha sa kapitulo onse. Si Ciro nagtimaan sa panahon sa katapusan, kay kaniadto si Ciro, pag-umangkon ni Dario, mao ang heneral ni Dario nga mipatay kang Belsazar, sa ingon nagtimaan sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, nga maoy hulagway sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga pagkabinihag sa espirituwal nga Israel diha sa espirituwal nga Babilonia gikan sa 538 hangtod sa 1798.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta sa pagkatinuod nahimong binihag niining hataas nga panahon sa walay hunong nga paglutos, maingon gayud sa mga anak sa Israel nga gipaningkamotan sa pagkabinihag didto sa Babilonia sa panahon sa pagkabihag.” Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

Ang pagtapos sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig niadtong 1798 maoy nagtimaan sa panahon sa katapusan; busa ang pagtapos sa kapitoan ka tuig maoy nagtimaan sa “panahon sa katapusan” alang nianang kasaysayan. Si Dario ug si Ciro kapuwa girepresentahan sa kamatayon ni Belsasar ug sa katapusan sa gingharian sa Babilonia, kay ingon nga heneral ni Dario nga nagpatuman sa maong buluhaton, si Ciro nagrepresentar kang Dario. Sa dihang si George Bush nga nahauna nanumpa sa katungdanan niadtong Enero 20, 1989, si Reagan nahimong presidente sulod sa unang napulo ug siyam ka adlaw sa 1989.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Ang panan-awon sa Hiddekel nagsugod sa panahon sa katapusan, sa ikatulong tuig ni Cyrus. Sa dihang si Gabriel misugod sa pagpadayag kang Daniel sa profetikong kasaysayan sa kapitulo onse, una niyang gihisgutan ang unang tuig ni Dario, aron tin-awng mapalig-on nga ang panan-awon sa profetikong kasaysayan nga iyang igapresentar kang Daniel nagsugod sa ulahing panahon sa katapusan, sa 1989, kay ang tanang mga manalagna naghisgot labaw pa mahitungod sa katapusang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Apan ipakita ko kanimo kadtong nasulat sa kasulatan sa kamatuoran; ug walay usa nga nagabarug uban kanako niining mga butanga gawas kang Miguel, nga inyong principe. Usab ako, sa nahaunang tuig ni Dario nga Medo, oo ako, mitindog aron sa paglig-on ug sa pagpalig-on kaniya. Daniel 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Sa unang tuig ni Dario, nga nagrepresentar sa panahon sa kataposan niadtong 1989, si Gabriel “mitindog”, sa ingon nagpakaila nga sa usa ka “panahon sa kataposan”, moabot ang usa ka manulonda. Niadtong 1798 miabot ang unang manulonda, ug niadtong 1989 miabot ang ikatulong manulonda. Hangtod lamang nga ang mensahe sa ikatulong manulonda gihatagan ug gahum niadtong 2001 nga nagsugod ang pagtimri sa ikatulong manulonda, apan ang kalihokan sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1989 girepresentahan sa pagbarog ni Gabriel sa panahon sa kataposan. Ipakita ni Gabriel kang Daniel “kana nga nahisulat sa kasulatan sa kamatuoran,” ug ang panan-awon sa Hiddekel nagbaton sa timaan sa “Kamatuoran,” nga hapit nang ipadayag ni Gabriel.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Sa bersikulo katorse sa kapitulo napulo, si Gabriel daan nang nagpahibalo kang Daniel nga ang iyang gihisgutan diha sa panan-awon sa Hiddekel mao ang “mahitungod sa mahitabo sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw.”

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Karon mianhi ako aron ipasabut kanimo kon unsay mahitabo sa imong katawhan sa ulahing mga adlaw; kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Ang ikaduhang bersikulo sa Daniel kapitulo onse nagrepresentar sa kahibalo nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ug nga nagaila kung unsay “mahitabo” sa katawhan sa Dios “sa ulahing mga adlaw”.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> Ug karon ipakita ko kanimo ang kamatuoran. Ania karon, may motindog pa nga tulo ka hari sa Persia; ug ang ikaupat mahimong labi pang adunahan kay kanilang tanan; ug pinaagi sa iyang kusog tungod sa iyang mga bahandi iyang pukawon ang tanan batok sa gingharian sa Grecia. Daniel 11:2

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Si Ciro nagapaila daan sa ikaduhang hari sukad sa 1989. Siya mao ang hari sa Emperyo sa Medo-Persia, nga nagrepresentar sa gingharian sa panagna sa Biblia sa katapusang mga adlaw nga gilangkoban sa duha ka sungay, nga girepresentahan sa mga Medo ug sa mga Persiahanon. Human sa ikaduhang hari sa gingharian sa mananap sa yuta nga may duha ka sungay sa panahon sa katapusan niadtong 1989, may magpabilin pa nga tulo ka hari (Clinton, Bush ang ulahi, Obama), ug unya may usa ka hari nga labi pang datu kay kanilang tanan. Ang tulo ka hari nga misunod kang Bush ang nahauna, nangadato human sa ilang mga pagkapresidente, ug tungod lamang kay nahimo silang presidente. Si Trump, ang ikaupat nga labi pang datu, ug ang labing adunahang presidente sukad kaniadto, wala makakuha sa iyang bahandi tungod kay siya nahimong presidente, kondili una sa tanan pinaagi sa iyang buluhaton sa mga pamuhunan sa real estate, sa wala pa siya modagan alang sa pagkapresidente.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Kaniadto, sa relatibong pagtan-aw, ang labing adunahang presidente sa kasaysayan sa Amerika mao ang unang presidente sa Tinipong Bansa sa Amerika. Sa wala pa si Donald Trump, si George Washington mao ang labing adunahang presidente sa kasaysayan sa Amerika, ug nakuha niya ang iyang bahandi, maingon man kang Donald Trump, pinaagi sa mga pagpamuhunan sa yutang kabtangan. Si Washington ug si Trump parehong miabot sa pagkapresidente gikan sa dili naandan nga mga kagikan sa politika. Si Washington sa panguna usa ka lider-militar sa wala pa mahimong presidente, ug si Trump usa ka negosyante ug personalidad sa telebisyon, nga sama kang Washington wala gayud may miaging kasinatian sa politika.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Ang duha ka presidente nailhan tungod sa ilang lig-on nga mga personalidad ug mga paagi sa pagpangulo, bisan pa man nga lahi kaayo ang ilang pagpadayag niini nga mga kinaiya. Si Washington nailhan tungod sa iyang mapugnganon, malinawon, ug masaligon nga pagpangulo ug sa iyang naghiusang presensya sa panahon sa Rebolusyonaryong Gubat ug sa unang mga tuig sa Republika, samtang si Trump nailhan tungod sa iyang mapangahasong pamaagi sa pagpangulo ug pagdumala sa kagamhanan. Si Washington ug si Trump kapuwa mga tawo nga nahimong sentro sa dakong kontrobersiya, bisan pa man sa hilabihan ka nagkalainlaing mga hinungdan. Si Washington, bisan pa nga gilapdon ang pagdayeg kaniya, giatubang ang pagsaway sa iyang panahon tungod sa nagkalainlaing mga isyu, lakip ang iyang mga panglantaw bahin sa pagkaulipon. Ang pagkapresidente ni Trump gimarkahan sa daghang mga kontrobersiya, lakip ang iyang paggamit sa “mean tweets” sa social media, ang iyang mga desisyong pangbaruganan nga una ang America, ug ang iyang kaugalingong pagkaamgo sa kaugalingon.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ang labing adunahan ug ikaunom nga presidente mao ang magpalihok sa mga gahom sa globalistang dragon. Sa dihang ibutang nato ang kasaysayan sa bersikulo dos sa kapitulo onse ibabaw sa kasaysayan sa yugto sa 1776, 1789, ug 1798, makakaplag kita ug dugang nga kasayuran nga nagtumong sa kataposang presidente sa mananap sa yuta, kay gihulagway ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan. Ang unang duha ka yugto nga girepresentahan sa 1776 ug 1789 naghatag ug duha ka mga saksi nga ang kataposang presidente mahimong ang ikawalong presidente, nga gikan sa pito. Si Trump mao ang ikaunom nga presidente sunod kang Reagan, ug isip ikawalong presidente, siya mahimong “gikan sa pito”. Ang kataposan, ug ikawalong presidente magahari sa dihang ang Estados Unidos magaporma sa hulagway “ngadto ug sa” mananap.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Ang presidente nga nagmando sa dihang maporma sa Estados Unidos ang larawan sa mapintas nga mananap, kinahanglan mao ang ikawalo, nga usa sa pito, sumala sa gipanghimatud-an nila Peyton Randolph ug John Hancock. Ang kapapahan mao ang ikawalong ulo nga usa sa pito, ug kini nakadawat ug usa ka minanagnaong samad nga makamatay. Aron mahimong usa ka larawan sa kapapahan, ang ikawalong presidente nga usa sa pito, kinahanglan usab adunay usa ka minanagnaong pag-ila nga siya sa minanagnaong paagi “nasamdan” o “napatay.”

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Ang pagka-papa nakadawat sa iyang samad nga ikamatay gikan sa usa ka gahom nga dragon (Pransiya), usa ka gahom nga dragon nga dugay nang gisukol sa pagka-papa sukad pa sa panahon sa dihang giila ni Pablo nga ang tinago sa kasal-anan (ang tawo sa sala) nagalihok na niadtong panahona. Ang dragon sa paganismo maoy nagpugong sa pagka-papa sa pagkuha sa trono, nga nahitabo niini niadtong 538.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Gikan sa sinugdanan sa kapapahan hangtod sa kataposang pagkalaglag niini, kini nakigbisog batok sa mga gahum sa dragon. Ang usa ka larawan sa kapapahan nagkinahanglan nga ang maong larawan makigbisog usab batok sa usa ka gahum sa dragon. Diha sa Pinadayag disi-siyete, ang kapapahan, nga mao ang ikawalong ulo, nga gikan sa pito ka mga ulo, sa kataposan pagasunogon pinaagi sa kalayo ug pagakan-on ang iyang unod sa napulo ka mga hari. Sa duruha ka kamatayon (1798 ug sa ulahing mga adlaw), ang mapintas nga mananap nga papal pagapatyon sa usa ka gahum sa dragon. Aron ang Tinipong Bansa sa Amerika makahimo ug larawan sa mananap, ang ikawalong presidente kinahanglan usab nga pagapatyon sa usa ka gahum sa dragon nga kaatbang niini sa gubat, ug ang ikaunom nga hari human sa panahon sa katapusan sa 1989 mao ang hari nga nagpukaw sa tanang mga gahum sa dragon.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Si Ronald Reagan usa ka apostatang Protestante, apan si George Bush ang una, usa ka klasiko nga globalista. Usa sa iyang bantogang mga pamulong mao kadtong namakak siya pinaagi sa pag-ingon, niadtong Agosto 18, 1988, “Ug ako mao ang dili magpataas sa mga buhis. Ang akong kaatbang karon nagaingon nga iya kining pataason ingon nga katapusang paagi, o ikatulong paagi. Apan kon ang usa ka politiko mosulti niana nga paagi, nahibalo ka nga kana maoy usa ka paagi nga iyang paga-adtoan. Ang akong kaatbang dili mosalikway sa pagpataas sa mga buhis. Apan ako mosalikway. Ug ang Kongreso mopugos kanako sa pagpataas sa mga buhis ug moingon ako nga dili. Ug mopugos sila, ug moingon ako nga dili, ug mopugos na usab sila, ug ang tanan nga akong ikasulti kanila mao kini: paminawa ang akong mga ngabil: wala nay bag-ong mga buhis.”

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Gawas niadtong publikong bakak, nga usa ka kinaiya sa usa ka representante sa gahum sa dragon, ang iyang labing inila nga pahayag mao kadto sa hiniusang sesyon sa Kongreso niadtong Septiyembre 11, 1990, diin siya miingon, “Karon, makita na nato ang usa ka bag-ong kalibutan nga nagpakita sa atong panan-aw. Usa ka kalibutan diin anaa ang tinuod kaayo nga paglaum sa usa ka bag-ong kahusay sa kalibutan. Sa mga pulong ni Winston Churchill, usa ka ‘kahusay sa kalibutan’ diin ‘ang mga prinsipyo sa hustisya ug matarung nga pagdula … manalipod sa mga mahuyang batok sa mga kusgan …’ Usa ka kalibutan diin ang United Nations, nga nahigawas gikan sa pagkabutang sa patayng kahimtang sa bugnaw nga gubat, andam sa pagtuman sa makasaysayanong panan-aw sa mga nagtukod niini.” Si Bush nga amahan usa ka globalista, bisan pa man kon nagpaila siya sa iyang kaugalingon isip usa ka Republikano.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Si Bill Clinton mao ang unang presidente nga naghimo sa iyang seremonya sa inagurasyon didto sa Lincoln Memorial, nga nagpasabot nga iyang gitumbalikdan si Lincoln ug mitubang sa obelisko sa monumento ni Washington, usa ka obelisko nga sa sulod napuno sa mga simbolo sa Freemasonry. Ang obelisko ug ang mga simbolo sa Freemasonry nga iyang gipiling atubangon samtang bakak siyang nanumpa sa iyang pagkamatinumanon ngadto sa Konstitusyon, nagrepresentar dili lamang nga iyang gitumbalikdan ang simbolo batok sa pagkaulipon sa Lincoln Memorial, kondili usab nga ang piniling makasaysayanong pagpahimutang ni Clinton nahiuyon sa iyang pakigpulong sa pagdawat, diin iyang gidayeg ang usa ka propesor nga iyang gitun-an ilalom sa Unibersidad nga Heswita nga iyang gitambongan.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Kadtong propesora, si Carroll Quigley, maoy nagsulat sa basahon nga: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, nga gimantala niadtong 1966, ug sa hustong paagi ug sa kadaghanan nasabtan nga nagrepresentar sa “Biblia sa mga ideya sa globalismo.” Maingon nga ang Koran alang sa Islam, ug maingon usab nga ang Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, nga gisulat ni Albert Pike ug gimantala niadtong 1871, giisip nga labing kinatibuk-ang paghubad sa mga esoterikong pagtulon-an sa Freemasonry; o maingon nga ang The Book of Mormon alang sa mga Latter Day Saints, ang basahon ni Quigley mao ang Biblia sa pilosopiya sa globalismo. Ang kadaghanan unta mahibalo kon si Clinton midayeg kang Mohammed sa Koran, o kon iyang gidayeg si Joseph Smith sa The Book of Mormon, ug ang uban unta mahibalo kon kinsa si Albert Pike, apan diyutay ra ang nasayod nga ang pagdayeg ni Clinton kang Quigley nahiuyon sa iyang kaugalingong adyenda sa globalismo, ug sa iyang pagsalikway sa mga prinsipyo nga girepresentahan ni Abraham Lincoln.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Sa maong pakigpulong, miingon si Clinton: “Sa akong pagkabatan-on, nadungog ko ang tawag ni John Kennedy ngadto sa pagkalungsoranon. Ug unya, isip estudyante sa Georgetown, nadungog ko kanang tawag nga gipatin-aw sa usa ka propesor nga ginganlan ug Carroll Quigley, nga miingon kanamo nga ang Amerika mao ang labing bantugang nasud sa kasaysayan tungod kay ang atong katawhan kanunay nang mituo sa duha ka butang: nga ang ugma mahimong labi pang maayo kay sa karon ug nga ang matag usa kanato adunay personal nga moral nga tulubagon sa paghimo niana.” Ang hunahuna ni Carroll Quigley kon unsaon “sa paghimo sa Amerika nga bantugan pag-usab,” mao nga ang Tinipong Bansa sa Amerika motugyan sa iyang nasudnong soberaniya ngadto sa United Nations. Si Clinton usa ka Demokratiko, globalista, representante sa dragon.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

“Sama sa amahan, sama sa anak,” si George Bush nga ulahi, usa ka globalista, ug sama usab sa iyang amahan, usa ka globalista nga nag-angkon nga Republikano. Ang bunga sa mansanas dili mahulog ug halayo gikan sa kahoy. Ang Biblia nagpangutana sa usa ka retorikal nga pangutana, “Can two walk together, except they be agreed?” Ang gikinahanglan lamang mao ang pagsubay sa daghang mga buluhaton nga si Bush nga ulahi nahimo uban kang Bill ug Hillary Clinton aron makita kon kinsa ang giuyonan ni Bush nga ulahi.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Si Barack Hussein Obama mihimo ug usa ka pahayag mahitungod sa pundamental nga pag-usab sa Estados Unidos sa usa ka tigom sa kampanya sa dili pa siya mapili isip Presidente. Niadtong Oktubre 30, 2008, sa Columbia, Missouri, miingon si Obama: “Lima ka adlaw na lang ang nahibilin sa dili pa nato pundamental nga mausab ang United States of America.” Ang maong pahayag kabahin sa mas lapad nga mensahe ni Obama sa “paglaum ug kausaban,” nga maoy sentral nga tema sa iyang kampanya pagkapresidente niadtong 2008, nga naghatag og gibug-aton sa iyang pagpasalig sa dagkong mga reporma sa polisiya ug sa lahi nga direksiyon alang sa nasod. Ang direksiyong iyang gidani ang nasod mao ang paingon ngadto sa mga polisiya sa dragon sa globalismo, batok sa puti, pabor sa aborsyon, batok sa carbon nga mga sugnod, batok sa Amerika ug pabor sa globalismo, Diversity, Equity, Inclusion, ang bakak nga kasaysayan sa Critical Race Theory, ug padayon pa. Si Obama dili lamang usa ka community organizer; siya kaniadto ug hangtod karon usa ka representante sa globalistang adyenda sa gahom sa dragon.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Apan si Trump, dili sama sa usa ka kasagarang modernong politiko, nagtuman sa mas daghang mga saad kay sa tanan pang laing pito ka mga presidente sa yugto nga nagsugod niadtong 1989, nga gihiusa. Matinud-anon siya sa paghimo pag-usab sa Amerika nga bantugan, ug sa maong paningkamot, iyang gipukaw ang naglungtad nga mga gahum globalista, dili lamang sa Tinipong Bansa sa Amerika, kondili sa tibuok kalibotan.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Si Joe Biden walay bisan unsang ebidensiya nga siya lahi sa usa na usab ka globalista.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Ang mapintas nga mananap sa Katolisismo nakig-away sa hataas ug malungtarong gubat batok sa mga gahum sa dragon, ug ang presidente nga nagahari sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika magaporma ug larawan sa kapapahan, pinaagi sa gikinahanglan sa profesiya, anaa sa panagbangi batok sa mga gahum sa dragon. Walay bisan kinsa sa mga buhing presidente, gawas kang Donald Trump, nga makiggubat batok sa mga gahum sa dragon, kay ang mga Demokrata dayag nga mga globalista (mga dragon), ug si George Bush nga ulahi, mao usab, ingon sa iyang amahan (usa ka nag-angkon nga Republikano, nga sa tinuod usa ka globalistang dragon), kay si Jesus sa kanunay nagalarawan sa ulahi pinaagi sa nahauna.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> “Usa ka dakong krisis naghulat sa katawhan sa Dios. Usa ka krisis naghulat sa kalibutan. Ang labing hinungdanon nga pakigbisog sa tanang kapanahonan ania na gayud sa atong atubangan. Ang mga hitabo nga sulod sa kapin sa kap-atan ka tuig, pinaagi sa awtoridad sa pulong sa tagna, atong gipahayag nga nagasingabot, karon nagakahitabo na sa atong mga mata. Ang pangutana mahitungod sa usa ka amendamento sa Konstitusyon nga magpugong sa kagawasan sa konsensiya giduso na ngadto sa mga magbabalaod sa nasod. Ang pangutana mahitungod sa pagpatuman sa pagbantay sa Domingo nahimo nang usa ka butang nga adunay nasodnong pagtagad ug kahinungdanon. Maayo gayud kitang nasayod kon unsa ang mahimong resulta niini nga kalihukan. Apan andam ba kita alang sa maong sangputanan? Matinud-anon ba natong natuman ang katungdanan nga gitugyan sa Dios kanato sa paghatag sa katawhan ug pasidaan bahin sa katalagman nga anaa sa ilang atubangan?”

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> “Adunay daghan, bisan pa sa mga nalambigit niining kalihokang nagpasiugda sa pagpatuman sa Dominggo, nga nabutaan sa mga sangpotanan nga mosunod niini nga buhat. Wala nila makita nga sila nagahampak sa minatuod batok sa kagawasan sa relihiyon. Adunay daghan nga wala gayud makasabut sa mga pag-angkon sa Sabbath sa Biblia ug sa bakak nga pundasyon nga maoy gisaligan sa institusyon sa Dominggo. Ang bisan unsang kalihokan pabor sa relihiyosong lehislasyon sa pagkatinuod usa ka buhat sa paghatag ug konsesyon ngadto sa kapapahan, nga sa sulod sa daghang kapanahonan makanunayon nga nakiggubat batok sa kagawasan sa konsensiya. Ang pagbantay sa Dominggo nakautang sa iyang paglungtad isip usa ka gitawag nga Kristohanong institusyon ngadto sa ‘tinago sa pagkadili-matarung;’ ug ang pagpatuman niini mahimong usa ka tinuod nga pag-ila sa mga prinsipyo nga mao gayud ang batong-pamag-ang sa Romanismo. Sa diha nga ang atong nasud mosalikway sa ingon niana sa mga prinsipyo sa iyang kagamhanan pinaagi sa pagpahimulos ug balaod sa Dominggo, ang Protestantismo niini nga buhat makighiusa sa kapapahan; kini dili na lain kondili ang paghatag ug kinabuhi sa pagkamalupigon nga dugay nang madasigon nga nagpaabot sa iyang kahigayonan aron mosikad pag-usab ngadto sa aktibong despotismo.”

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> “Ang kalihukang National Reform, nga nagapahimulos sa gahum sa relihiyosong pamalaod, sa dihang kini hingpit na nga mapalambo, magapadayag sa mao rang pagkadili-matugtanon ug pagdaugdaug nga mipatigbabaw sa nangaging mga kapanahonan. Ang mga konseho sa mga tawo kaniadto miangkon sa mga katungod nga iya sa Pagka-Dios, ug gidugmok ubos sa ilang malupigon nga gahum ang kagawasan sa tanlag; ug ang pagkabilanggo, pagkasikop sa pagkabihag, ug kamatayon miabut alang niadtong misupak sa ilang mga sugo. Kon ang pagkapapa o ang mga prinsipyo niini pagahimoon na usab nga balaod ngadto sa kagahum, ang mga kalayo sa paglutos pagapasigaon pag-usab batok niadtong dili motugyan sa tanlag ug sa kamatuoran agig pagtahod sa mga sayop nga gidawat sa kadaghanan. Kining daotang butang hapit na matuman.”

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> “Sa dihang gihatagan na kita sa Dios ug kahayag nga nagapakita sa mga kapeligrohan nga anaa sa atong atubangan, unsaon man nato pagpakabarog nga walay ikasaway sa Iyang panan-aw kon pasagdan nato ang pagpaningkamot sa tanang mahimo sa atong gahum aron ipasabot kini ngadto sa mga tawo? Mahimo ba kitang matagbaw sa pagbiya kanila aron atubangon kining dakong isyu nga walay pasidaan?” Testimonies, tomo 5, 711, 712.

Back to Articles