Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Numero Seseinta’y-Tres

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

Labaw sa mga Tsart ni Miller: Islam, ang Imbestigatibong Paghukom, ug ang Katapusang Pagsulay

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Gipahibalo kami nga, “Giyaan sa Dios ang hunahuna ni William Miller ngadto sa mga tagna ug gihatagan siya Niya ug dakong kahayag bahin sa basahon sa Pinadayag.” Napugngan si Miller sa kasaysayan diin siya gipatindog aron dili masabtan ang “dakong kahayag” nga anaa sa ikanapulog-duha, ikanapulog-tulo, ikanapulog-unom, ikanapulog-pito, ug ikanapulog-walo nga mga kapitulo sa Pinadayag, kay kining mga kapitulo nag-ila sa buluhaton sa mga gingharian nga matagnaon nga dili niya makita gikan sa iyang makasaysayanong panglantaw.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Ang kahayag nga gihatag kang Miller bahin sa basahon sa Pinadayag mao ang mga Iglesia, mga Silyo, ug mga Trumpeta; ug ang katapusang tulo ka mga Trumpeta, nga giila ingon nga “tulo ka mga Kamingaw,” mao ang gihulagway ibabaw sa duha ka papan ni Habakkuk. Ang “dakong kahayag,” nga gihatag kang Miller diha sa basahon sa Pinadayag, naghisgot sa papel sa Islam diha sa panagna sa Biblia. Apan bisan kadto nga “dakong kahayag” adunay kinutoban tungod sa iyang kahimtang sa kasaysayan.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “Ang pito ka mga iglesia sa Asia maoy usa ka kasaysayan sa iglesia ni Cristo diha sa iyang pito ka mga porma, sa tanan niyang mga liko ug tuyok, sa tanan niyang kauswagan ug kalisdanan, sukad sa mga adlaw sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan. Ang pito ka mga selyo maoy usa ka kasaysayan sa mga lihok sa mga gahom ug mga hari sa yuta ibabaw sa iglesia, ug sa pagpanalipod sa Dios sa iyang katawhan sulod sa maong panahon. Ang pito ka mga trumpeta maoy usa ka kasaysayan sa pito ka pinasahi ug mabug-at nga mga paghukom nga gipadala ibabaw sa yuta, o sa Romanhong gingharian. Ug ang pito ka mga panaksan maoy ang pito ka ulahing mga hampak nga gipadala ibabaw sa Papal nga Roma. Sinagolan kini sa daghan pang ubang mga hitabo, nga gisalapid sama sa mga suba nga mutubo ngadto niini, ug nagapuno sa halangdong suba sa tagna, hangtod nga ang tanan matapos alang kanato diha sa dagat sa walay kataposan.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “Kini, alang kanako, mao ang laraw sa tagna ni Juan diha sa basahon sa Pinadayag. Ug ang tawo nga buot mosabot niining basahona, kinahanglan adunay hingpit nga kahibalo sa ubang mga bahin sa pulong sa Dios. Ang mga hulagway ug mga metapora nga gigamit niining tagnaa, dili tanan gipatin-aw sulod niini mismo, kondili kinahanglan pangitaon diha sa ubang mga manalagna, ug ipatin-aw diha sa ubang mga teksto sa Kasulatan. Busa dayag nga gitinguha sa Dios ang pagtuon sa tibuok, bisan aron makabaton ug tin-aw nga kahibalo sa bisan unsang bahin.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Timan-i nga gisabtan ni Miller ang pito ka ulahing mga hampak ingon nga ang pito ka mga paghukom batok sa papal nga Roma. Wala niya masabti nga ang papal nga Roma gihatagan ug makamatay nga samad nga pagaayohon pa. Giila niya ang pito ka mga trumpeta ingon nga “usa ka kasaysayan sa pito ka talagsaon ug mabug-at nga mga paghukom nga gipadala ibabaw sa yuta, o sa gingharian sa Roma,” apan wala siya makahimo sa pag-ila sa kalainan tali sa mga gingharian sa pagano ug papal nga Roma. Busa, ang iyang abilidad sa pagtan-aw sa kalainan tali sa unang upat ka mga trumpeta ug sa ulahing tulo ka mga trumpeta nalimitahan.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Si Miller wala makaila nga ang mga paghukom nga gidala batok sa Roma mao ang tubag sa Dios sa pagpatuman sa Domingo, kay ang mga Millerite nagasimba pa gihapon sa Domingo sulod sa ilang kasaysayan. Husto si Miller sa pag-ila nga ang mga trompeta mga paghukom batok sa Roma, apan ang piho nga hinungdan nganong gidala ang mga paghukom, ug ang kalainan tali sa nahaunang upat ug sa ulahing tulo ka Trompeta, limitado, o halos wala gayud. Uban nianang limitadong panglantaw, ang “hiyas” sa tulo ka mga kasakitan sa Islam naapil gihapon sa mga tsart nga gimandoan sa kamot sa Dios, ug dili angay usbon.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Ang nalamdagang pag-ila nagtugot sa usa ka “maalamon” nga estudyante sa tagna sa pag-ila nga ang Dios dili lamang nagdasig sa mga balaang tawo nga misulat sa Biblia, kondili nga Iyang gidumala usab ang buluhaton sa mga tawo nga mihubad sa King James Bible, ug Siya sa piho gayud nagaingon nga gigamit Niya ang samang matang sa balaang pagdumala sa paghimo sa duha ka balaang tsart.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

Ang “mutya” ni Miller sa ikalima, ikaunom, ug ikapitong Trumpeta (Islam), nagdan-ag ug napulo ka pilo labaw pa sa kataposang mga adlaw, kay kini nagaila sa hilisgutan sa kataposang Singgit sa Tungang Gabii. Ang hilisgutan sa Singgit sa Tungang Gabii diha sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang petsa sa pagtapos sa mga matagnaong yugto sa panahon, ug niining kahuloga ang mensahe sa “Singgit sa Tungang Gabii” sa kataposang mga adlaw (nga mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaalaotan), gitipohan pinaagi sa petsa nga Oktubre 22, 1844. Kana nga petsa sa kasaysayan sa mga Millerita nagtimaan sa haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo, ug ang Oktubre 22, 1844, ug ang balaod sa Domingo, kapuwa gitipohan pinaagi sa krus, nga mao ang pagtapos sa Malampusong Pagsulod ni Cristo.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

Ang “mutya” ni Miller sa ikalima, ikaunom ug ikapitong mga Trumpeta (Islam), misidlak ug napulo ka pilo nga mas hayag sa kataposang mga adlaw, kay kini nagaila sa Islam uyon sa tema sa kataposang kalihokang repormatibo, nga mao ang Islam sa ikatulong Kaalaotan. Busa, ingon nga tema sa kataposang kalihokang repormatibo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kini gitipohan na daan pinaagi sa tema sa matag usa sa nangaging mga kalihokang repormatibo, bisan pa man kon kini mao ang tema sa “pagkabanhaw” sa kalihokang repormatibo ni Cristo, ang tema sa “propetikong panahon” sa kasaysayan sa mga Millerita, ang tema sa “arka sa Dios” sa kalihokang repormatibo ni David, o ang tema sa “pakigsaad” sa kalihokang repormatibo ni Moises.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

Bisan pa kon ang hitabo sa krus, ang petsa nga Oktubre 22, 1844, o ang nagkalainlaing mga tema sa mga lihok sa reporma, ang matag petsa ug tema nagrepresentar ug usa ka pangutana sa pagsulay nga may kalabotan sa kinabuhi o kamatayon alang sa kaliwatan niadtong panahona. Ang “mutya” ni Miller bahin sa tulo ka Kaalaotan sa Islam usa ka pangutana sa pagsulay nga may kalabotan sa kinabuhi o kamatayon, sumala sa gihulagway diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay pinasikad sa “lana.” Ang mga mutya ni Miller sa sinugdanan sa iyang damgo misidlak sama sa adlaw, apan sa katapusan sa iyang damgo misidlak kini “napulo ka pilo nga mas hayag.” Ang mga mutya ni Miller sama sa kerosene (lana sa lamparahan) sa kasaysayan sa mga Millerite, apan karon kadtong mga mutya maoy gatong sa rocket!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

Nasabtan sa mga Millerite, ug sa hustong paagi ilang gigamit, ang tagna sa panahon mahitungod sa Islam sa ikaduhang Kaalaotan, nga natuman niadtong Agosto 11, 1840; apan ang ilang pagsabot sa ikatulong Kaalaotan, nga mao ang Ikapitong Trumpeta, dili makakita sa pag-abot sa ikatulong Kaalaotan ingon nga hukom batok sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, kay wala nila makita ang ikalimang gingharian, labi na gayud ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Apan ang “dakong kahayag” bahin sa Pinadayag nga gihatag kang Miller pagasilawon sa napulo ka pilo pa sa “Tingog sa Tunga sa Gabii” sa katapusang mga adlaw.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

Ang mga kamatuoran nga girepresentar ibabaw sa duha ka lamesa ni Habakkuk sa kinatibuk-an mao ang mga kamatuoran nga natuman na sa nangaging kasaysayan. Ang mga tsart gibase sa mga tagna sa panahon nga gitultolan si Miller sa pagtigom, ug kining tanan nga mga tagna sa panahon natapos na sa 1844. Kining mga tagna sa panahon mosidlak nga labi pa sa katapusang mga adlaw, kay makita nga sama sila ka tukma karon maingon sa ilang pagkahusto sa kasaysayan sa mga Millerite, apan wala silay tuwirang mga panagna sa panahon alang sa katapusang mga adlaw. Bisan pa niana, naghatag sila ug mga nagbalikbalik nga matagnaong tipo sa mga kasaysayan nga ilang girepresentar kaniadto, apan uban sa pipila sa mga hiyas ni Miller, ang umaabot nga mga panagna direktang girepresentar.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

Ang buluhaton ni Cristo diha sa langitnong balaang puloy-anan nga nagsugod niadtong 1844, nagapadayon hangtod nga kana nga buluhaton mahuman. Ang tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw, ug ang buluhaton sa paghinlo nga gipasabot niini, anaa gihapon “sa proseso sa katumanan,” sumala sa gipahayag ni Sister White mahitungod sa mga Suba sa Ulai ug Hiddekel, busa kana nga tagna may katumanan sa katapusan sa kalibotan.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining kataposang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita sa daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, karon anaa na sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna mahitabo na sa dili madugay.” Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

Ang pipila ka bahin sa mga panan-awon sa Daniel kapitulo pito ug walo, nga anaa sa duha ka mga lamesa, umaabot pa, kay silang duha nagtimaan sa bulohaton ni Cristo diha sa santuwaryo. Apan ang mga kasaysayan sa mga gingharian sa tagna sa Biblia diha niadtong duha ka mga kapitulo natapos sa pagkadawat sa papal nga Roma sa iyang samad nga makamatay. Ang “bato” nga “gitibhang gikan sa bukid nga walay mga kamot”, ug ang ikawalong gingharian sa Daniel dos, umaabot pa gihapon. Apan ang kadaghanan sa girepresentar ibabaw sa mga tsart may kalabutan sa Daniel kapitulo dos, pito, ug walo natuman na.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Ang buhat ni Cristo diha sa santuwaryo, ug ang ikatulong Kaalaotan sa Islam, maoy sa pagkatinuod ang duha ka mga hilisgotan nga nagrepresentar sa matagnaong kasaysayan lapas sa panahon sa mga Millerite. Uban niining duha ka mga tema, anaa usab ang kasaysayan sa katapusang mga adlaw nga ginatipohan sa dihang ang duha ka mga tsart giduyog sa usa ka linya. Sa dihang kini pagabuhaton, ang unang kapakyasan sa 1843, sumala sa representasyon niini sa unang tsart, makakaplag sa iyang pagtul-id diha sa ikaduhang tsart. Sa paghiusa, kini nagapamunga ug nagaila sa “tinagong kasaysayan” sa Pito ka mga Dalogdog, nga karon ginabuksan na may kalabutan sa pag-abli sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

Kining “tinagong kasaysayan” gitukod ibabaw sa “kamatuoran,” nga mao ang tulo ka Hebreohanong mga letra nga sa dihang pagahiuson, magmugna sa pulong nga “kamatuoran.” Ang maong pulong gimugna gikan sa nahauna, ikanapulog-tulo, ug katapusang mga letra sa Hebreohanong alpabeto, ug nagrepresentar kang Jesus dili lamang ingon nga Kamatuoran, kondili usab ingon nga Alpha ug Omega. Ang “tinagong kasaysayan” nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka kapakyasan, ug adunay pagsukol sa taliwala, kay ang “napulog-tulo” usa ka numero nga nagrepresentar sa pagsukol.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

Ang tuig 1843, nga gihulagway sa unang tsart, nagpaila sa unang kapakyasan ug sa pag-abot sa panahon sa paglangan. Ang panahon sa paglangan nagdala ngadto sa pag-abot sa mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii, diin ang pagsukol sa mga buang nga ulay napadayag. Ang mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii dayon gimantala hangtod sa kataposang kapakyasan. Kadtong “tinagong kasaysayan” sa Singgit sa Tunga sa Gabii masubli (sa hingpit gayod) sa kataposang mga adlaw.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunayng gidala ngadto sa sambingay mahitungod sa napulo ka mga ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kini nga sambingay natuman na ug pagatumanon ngadto gayud sa matag letra, kay kini may pinasahi nga pagkapadapat niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na kini ug magapadayon nga mahimong kamatuoran alang niini nga panahon hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Sa dihang masabtan sa husto, ang miaging pahayag nagaila nga ang bugtong pundok sa mga tawo sa katapusang mga adlaw nga adunay posibilidad nga mahimong usa ka buang o maalamong ulay, mao ang mga tawo sulod sa usa ka pundok nga nakaagi sa usa ka kapakyasan. Ang maong kapakyasan mao ang nagmugna sa panahon sa paglangan, ug ang sambingay nga “natuman na ug pagatumanon pa hangtud sa matag letra” napasikad ibabaw sa mga epekto nga napamunga sa sulod mismo sa mga ulay sulod sa usa ka panahon sa paglangan nga nagsugod pinaagi sa usa ka kapakyasan. Kadto nga kapakyasan nga mipatay sa “duha ka mga saksi” sa dalan sa siyudad, ug mipakubsan kanila ngadto sa patay, uga nga mga bukog sa walog sa kamatayon, nahitabo niadtong Hulyo 18, 2020. Ang Adventismo, sa kinatibuk-an, wala maapil niana nga kapakyasan. Kon adunay bisan unsa, ilang gisaulog ang napakyas nga tagna samtang ang “duha ka mga saksi” naghigda nga pinatay sa dalan. Ang “hangtud sa matag letra” nagpasabot ug “hangtud sa matag letra.”

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang unang katawhan sa pakigsaad (ang Protestantismo), nagsaulog sa napakyas nga tagna sa 1843 (ang unang kapakyasan), ug niadtong puntoha ang mga Protestante milapas sa mga utlanan sa ilang panahong pagsulay sa probasyon. Ang panahon sa pagsulay nagsugod niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad sa katumanan sa tagna sa panahon sa ikaduhang Kaalaotan (Islam). Gisalikway sa mga Protestante ang tagna sa panahon sa unang kapakyasan, kay ang sayop nga tagna naghatag kanila ug pasangil aron dili na mangita sa kamatuoran. Ang tema sa tanang mga timaan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang “tagna sa panahon”.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad sa katumanan sa tagna sa ikatulong Kaalaotan (Islam). Ang tema sa tanang mga timaan sa dalan sa kataposang mga adlaw mao ang Islam. Ang unang kapakyasan nagtimaan sa katapusan sa paghinlo sa kanhing katawhan sa tugon, ingon nga ang kanhing katawhan sa tugon gihatagan niadto ug pasangil aron dili na mangita sa kamatuoran. Unya nagsugod ang panahon sa pagsulay alang sa “mga ulay” sa kataposang mga adlaw, kay ang panahon sa pagsulay sa kanhing katawhan sa tugon nga nagsugod sa pagkunsad sa manulonda, natapos sa unang kapakyasan. Busa, nagsugod ang pagsulay niadtong mga girepresentahan ingon nga mga ulay, ug kana nga pamaagi sa pagsulay sa katapusan magapadayag kon ang mga ulay mga buang ba o manggialamon.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

Taliwala sa nahaunang kapakyasan ug sa ulahing kapakyasan anaa ang mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Ang hilisgutan sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii alang sa mga Millerita mao ang “panahon,” ug ang hilisgutan sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii sa katapusang mga adlaw mao ang “Islam.” Sa damgo ni Miller siya gipukaw pinaagi sa usa ka singgit, ug niadtong panahona, ang iyang mga mutya misidlak ug napulo ka pilo nga mas hayag kay sa kaniadto nilang kahayag. Ang mga mutya diha sa mga tsart nga sa tuwiran nag-ila sa usa ka tagna alang sa katapusang mga adlaw mao ang Islam ug ang hukom nga mapangusisaon. Busa, ang mga pagsulay sa “mensahe” sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii ug sa “kasinatian” nga girepresentahan sa hukom nga mapangusisaon, dili alang sa kanhing katawhan sa tugon, kondili alang niadtong nag-angkon nga sila mao ang ulahing mga ulay.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

Ang hulagway nga mamugna sa dihang pagahiuson ang duruha ka mga tsart, nga nag-ila sa kasaysayan gikan sa nahaunang kapakyasan ngadto sa katapusang kapakyasan, nagpakita nga sa panahon sa dihang nagakahitabo ang “tinagong kasaysayan” sa Pito ka mga Dalugdog, ang katapusang buhat sa hukom nga masusi ginahingpit. Kining katapusang buhat mao ang pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug kini nagakahitabo sa panahon sa “mga panahon sa kalisdanan” sa Daniel 9, sa panahon sa pagpasuko sa mga nasud diha sa Pinadayag 11, sa pagpugong sa “upat ka mga hangin” sa Pinadayag kapitulo 7, sa “pagpabilin sa mapintas nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan,” sa Isaias kapitulo 27, ug sa pagpugong sa “masuk-anong kabayo nga nagatinguha sa pagbuhi ug pagdala sa kamatayon ug kalaglagan” ibabaw sa kalibotan. Kining tanan nga mga profetikong saksi nagarepresentar sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, sumala sa paglarawan niini diha sa mga balaang tsart.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

Ang tulo ka nag-unang elemento sa duha ka balaang tsart ni Habakkuk nga piho nga naghisgot sa mga hitabo nga umaabot pa gikan sa pagmantala sa mga tsart, mao ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ang Islam ug ang katumanan sa sambingay sa napulo ka ulay. Ang mga tsart nagtimaan sa usa ka proseso sa pagsulay ug pagtimri sa usa ka “kasinatian” ug usa ka “mensahe.” Ang kasinatian nga gikinahanglan alang sa usa ka buangbuang nga ulay mao ang “Si Cristo anaa kaninyo, ang paglaum sa himaya,” nga nagrepresentar sa kahingpitan nga girepresentahan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> Bisan ang tinago nga natago gikan sa mga kapanahonan ug gikan sa mga kaliwatan, apan karon gipadayag na ngadto sa iyang mga balaan: Kang kinsa buot ipaila sa Dios kon unsa ang kadato sa himaya niining tinagoa taliwala sa mga Hentil; nga mao si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya: Siya maoy among ginawali, nga nagapasidaan sa tagsatagsa ka tawo, ug nagatudlo sa tagsatagsa ka tawo uban sa tanang kaalam; aron among ikapresentar ang tagsatagsa ka tawo nga hingpit diha kang Cristo Jesus. Colossians 1:26–28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ginarepresentar ingon nga usa ka pundok sa mga tawo nga migula gikan sa usa ka “pagkabinihag.” Ang pagkabinihag nga tuwirang ginarepresentar sa basahon sa Pinadayag mao ang pagkabinihag sa pagka-patay diha sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, sumala sa ginarepresentar sa Pinadayag kapitulo onse. Ang pagkabinihag sa usa ka simbolikong kamatayon nagarepresentar sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais, ug kana nga pagkabinihag nanginahanglan sa pagpakita sa paghinulsol, ingon sa gihulagway sa pag-ampo ni Daniel, sa kapitulo nuwebe.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Sa dihang ang mga patayng uga nga mga bukog mabuhi pag-usab, sila dihadiha igaalsa ingon nga usa ka “bandila”. Sa ilang kamatayon sila walay Cristo sa sulod nila, ang paglaum sa himaya. Kabahin sa ilang gikinahanglang paghinulsol mao ang ilang pag-ila nga sila naglakaw nga supak sa Dios, ug nga ang Dios naglakaw nga supak kanila. Sa dihang ilang matuman ang mga kinahanglanon nga iladong gipaila sa tagna, si Cristo dayon “moanhi sa kalit sa Iyang templo”, ug ang “kasinatian” maangkon nga gikinahanglan aron mahimong usa ka sakop sa bandila nga igaalsa unya.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

Ang “kasinatian” nga gihulagway sa dihang ang duha ka mga tsart pagahiuson, matuman pinaagi sa katapusang buhat ni Cristo diha sa langitnong santuwaryo. Kadtong “kasinatian” girepresentahan sa panan-awon nga “mareh”, nga mao ang panan-awon sa “panagway”. Ang “mensahe” nga gikinahanglan mao ang panan-awon nga “chazon”, sa mapanagnaong kasaysayan. Kining “mensahe” giila ingon nga mensahe sa haduol na nga paghukom sa Dios ibabaw sa masupilon nga kalibutan nga ipatuman pinaagi sa Islam sa ikatulong Kaalaotan.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

Niadtong 1856, ang Ginoo nagtinguha sa pagtapos sa pagtukod pag-usab sa espirituwal nga Jerusalem sulod sa Adventismo. Ilalom sa pag-abot sa tulo ka mga manulonda gikan sa 1798 hangtod sa 1844, ang templo sa mga Millerita natukod na ibabaw sa mga patukoranan, nga gihulagway ingong “mga mutya” diha sa damgo ni Miller, sumala sa gihulagway sa mga matuod nga propetikanhong kamatuoran diha sa duha ka tsart sa mga payunir (1843 ug 1850) nga nagtuman sa Habakkuk kapitulo dos. Dayon Iyang gipangulohan ang Iyang katawhan sa pagpatindog sa kuta sa Iyang balaod sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ug gipabalik sila ngadto sa “karaang mga alagianan” sa karaang Israel aron tapuson ang buluhaton sa “dalan nga pagalakwanan.” APAN, ang karaang alagianan naglakip sa usa ka doktrina, usa ka tagna, nga gituyo aron sa pagsulay ug pagbulag kanila. Niadtong 1863, ang Adventismo napakyas sa pagsulay sa “pito ka mga panahon,” ug misugod sa paglatagaw sa kamingawan sa Laodicea.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

Ang Oktubre 22, 1844, naghulagway sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo, ug sa balaod sa Domingo pagatumanon ang buluhaton nga girepresentahan sa kap-atan ug siyam ka tuig sa pagtapos sa karsada ug sa kuta taliwala sa mga panahon sa kagul-anan, sumala sa giila ni Daniel.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Busa, hibaloi ug sabta, nga sukad sa paggula sa sugo sa pagpahiuli ug sa pagtukod pag-usab sa Jerusalem hangtod sa Mesias nga Prinsipe may pito ka semana, ug kan-uman ug duha ka semana: ang dalan pagatukoron pag-usab, ug ang kuta, bisan sa mga panahon sa kalisdanan. Daniel 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usa’g usa, ug ang “malisud nga mga panahon” ni Daniel giila usab diha sa pahayag gikan sa Early Writings nga atong gikonsiderar.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahapit na sa pagkatapos, ang kalisdanan moabot sa yuta, ug ang mga nasod magmasuko, apan mapugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o nga gikan sa presensya sa Ginoo, moabot, aron pagahatagan ug gahum ang makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug andamon ang mga balaan sa pagbarog sa panahon nga ang pito ka ulahing hampak igaula.” Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Samtang kadtong nagaangkon sa kamatuoran nag-alagad kang Satanas, ang iyang makahahadlok nga landong mopugong sa ilang pagtan-aw sa Dios ug sa langit. Mahisama sila niadtong nangapawad-an sa ilang unang gugma. Dili sila makatan-aw sa mga realidad nga walay katapusan. Kadtong giandam sa Dios alang kanato gihulagway diha sa Zacarias, kapitulo 3 ug 4, ug 4:12–14: ‘Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsay kahulogan niining duha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duha ka bulawang tubo nagapaagay sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug siya mitubag kanako ug miingon, Wala ba ikaw mahibalo kon unsa kini? Ug ako miingon, Wala, Ginoo ko. Unya siya miingon, Kini mao ang duha ka dinihogan, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook nga yuta.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang Ginoo puno sa mga kapanguhaan. Wala Siya kakulang sa mga paagi ug kahimanan. Tungod sa atong kakulang sa pagtoo, sa atong pagka-yutan-on, sa atong walay bili nga mga pulong, sa atong pagkadili motoo, nga napadayag sa atong panag-istorya, mao nga ang mangitngit nga mga landong nagatigum sa atong palibot. Si Cristo wala ikapadayag sa pulong o sa kinaiya ingon nga ang Usa nga bug-os nga maanyag, ug ang labing halangdon taliwala sa napulo ka libo. Sa diha nga ang kalag matagbaw sa pagpataas sa iyang kaugalingon ngadto sa kakawangan, ang Espiritu sa Ginoo diyutay ra ang mabuhat alang niini. Ang atong mubo ug duol ra nga panan-aw makakita sa landong, apan dili makakita sa himaya nga anaa sa unahan. Ang mga manulonda nagagunit sa upat ka hangin, nga gilarawan ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagatinguha sa pagbuhi ug pagdasmag latas sa nawong sa tibuok yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita diha mismo sa tumoy sa walay-kataposang kalibutan? Mahimo ba kitang tapulan ug bugnaw ug patay? Oh, hinaut nga diha sa atong mga iglesia anaa ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga giginhawa ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan hiktin, ug ang ganghaan pig-ot. Apan sa atong pag-agi sa pig-ot nga ganghaan, ang kalapad niini walay utlanan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles