Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

Gitukod sa Roma ang Panan-awon — Numero Dos

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

Pag-ila sa Modernong Roma ug sa Propetikong Panan-awon sa Ulahing mga Adlaw

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ug niadtong mga panahona daghan ang motindog batok sa hari sa habagatan; usab ang mga tulisan sa imong katawohan mopatugbaw sa ilang kaugalingon aron sa pagtukod sa panan-awon; apan sila mangapukan. Daniel 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

Ang hustong pag-ila sa gahum sa kataposang mga adlaw nga gilarawan ingon nga Modernong Roma, ug busa ang gahum nga “nagapalig-on sa panan-awon,” mahinungdanon ug may kalabutan sa kaluwasan. Kini nagrepresentar sa usa ka bahin sa kataposang proseso sa pagsulay sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang pulong nga “panan-awon” diha sa bersikulo mao ang mao gihapong Hebreohanon nga pulong nga gigamit ni Solomon sa dihang iyang gipaila nganong mapukan ang katawohan sa Dios.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Diin walay panan-awon, ang katawohan mangawala; apan siya nga nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Proverbio 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers. In the verse, there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

Ang tanang mga propeta nagsulti nga labaw pa ka direkta mahitungod sa kaulahingang mga adlaw kay sa bisan unsang laing yugto sa balaang kasaysayan, ug ang pasidaan ni Solomon mahitungod sa panginahanglan sa pagpanag-iya sa “panan-awon” usa ka sugyot sa kinabuhi-o-kamatayon. Ang kamatuoran kanunayng nagbahin ug nagmugna ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Diha sa maong bersikulo, adunay usa ka hut-ong nga mangahanaw ug adunay usa ka hut-ong nga malipayong magabantay sa kasugoan. Hinoon, angay nga timan-an nga ang tambag ni Solomon gibutang diha sa konteksto sa usa ka panaglalis mahitungod sa “kamatuoran.” Anaa usab kini diha sa konteksto sa sambingay sa napulo ka ulay, kay ang sambingay sa napulo ka ulay maoy nag-unang hulagway sa kasinatian sa katawhan sa Dios sa kaulahingang mga adlaw.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> Ang buang magasulti sa tibuok niyang hunahuna; apan ang manggialamon magpugong niini hangtod sa ulahi. Kon ang usa ka magmamando mamati sa mga bakak, ang tanan niyang mga alagad mamahimong dautan. Ang kabus ug ang malimbongon magkatagbo; ang Ginoo nagahatag ug kahayag sa mga mata nilang duha. Ang hari nga matinumanong naghukom alang sa mga kabus, ang iyang trono mapalig-on sa walay katapusan. Ang sungkod ug pagbadlong nagahatag ug kaalam; apan ang usa ka bata nga pasagdan lamang sa iyang kaugalingon nagapakaulaw sa iyang inahan. Sa diha nga modaghan ang mga dautan, modaghan ang kalapasan; apan ang mga matarung makakita sa ilang pagkapukan. Badlunga ang imong anak, ug siya mohatag kanimo ug kapahulayan; oo, siya mohatag ug kalipay sa imong kalag. Diin walay panan-awon, ang katawhan mangahanaw; apan ang nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Mga Panultihon 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

Dili tuyo nako ang pagtudlo ug tudlo sa mga mahimong nagkupot sa lahi nga pagsabot mahitungod sa Modernong Roma kaysa sa akong gunitan. Ang akong tuyo mao ang pagpakita nga si Solomon naghisgot sa duha ka hugpong sa mga magsisimba, nga iyang giila ingon nga usa ka “maalamon nga tawo” ug usa ka “buang.” Ang “buang” giila usab ingon nga ang “dautan.” Ang mga maalamon ug mga buang nga ulay sa sambingay giila usab diha sa propetikong linya sa Daniel kapitulo dose ingon nga ang mga maalamon ug ang mga dautan.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magapadayon sa pagkadaotan; ug walay usa sa mga daotan ang makasabut; apan ang mga maalamon makasabut. Daniel 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

Nagkauyon si Salomon ug si Daniel sa usag usa, kay ang tanang pamatuod sa pagpanagna nahiuyon sa ulahing mga adlaw. Ang manggialamon nakasabut sa “pagkadugang sa kahibalo.”

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> Ug ang mga manggialamon mosidlak sama sa kasidlak sa hawan sa langit; ug ang mga makadani sa daghan ngadto sa pagkamatarong sama sa mga bitoon sa walay katapusan ug sa gihapon. Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timri ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang maglatagaw ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan. Daniel 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

Ang bersikulo napulo nag-ila sa tulo-ka-hakbang nga proseso sa pagsulay nga nagpino sa mga ulay, nga gitawag aron maapil taliwala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa duha ka kahimtang, ang proseso sa pagpino ug pagsulay nagasalig sa pangutana kon ang mga ulay nakasabot ba sa pagdugang sa kahibalo (ang panan-awon) nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

“Ang panahon sa katapusan” sa ulahing mga adlaw mao ang 1989, sa dihang ang mga bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta’y singko sa Daniel onse gibuksan. Niadtong panahona natukod nga ang hilisgutan sa mga bersikulo mao ang katapusang pagsaka ug pagkapukan sa hari sa amihanan. Niadtong panahona usab natukod nga ang hari sa amihanan diha sa mga bersikulo mao ang gahom sa kapapahan sa ulahing mga adlaw. Ang Inspirasyon wala gayud mogamit sa pulong nga “Modern Rome.” Ang maong pulong ako maoy nagmugna, aron magrepresentar sa gahom sa kapapahan sa ulahing mga adlaw, kay sa pagtagna ang “modern” nagrepresentar sa ulahing mga adlaw. Si Ellen White wala gayud mogamit sa pulong nga “Modern Rome.”

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

Adunay dili husto nga mga panglantaw kon kinsa ang girepresentahan sa hari sa amihanan diha sa kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse, apan usa ra ang husto nga pagsabot. Ang pagsabot nga ang hari sa amihanan niadtong mga bersikulo mao ang gahum sa pagkapapa nakuha gikan sa daghang mga profetikong saksi. Ang bersikulo kap-atan nagsugod pinaagi sa pag-ila sa pagkapapa nga nakadawat ug makamatay nga samad niadtong 1798, unya ang mga bersikulo kap-atan ug usa hangtod kap-atan ug tulo nag-ila sa mga dinamika nga nalambigit sa pagkaayo sa makamatay nga samad. Ang bersikulo kap-atan ug upat naghulagway sa mensahe nga nakapasuko sa pagkapapa ug modala ngadto sa bersikulo kap-atan ug lima, sa diha nga ang gahum sa pagkapapa moabot sa iyang kataposan ug hingpit nga katapusan. Ang panan-awon nga giablihan pag-usab niadtong 1989 mao ang panan-awon sa kataposang pagsaka ug pagkapukan sa gahum sa pagkapapa sa kataposang mga adlaw. Kana nga panan-awon mao ang pagdugang sa kahibalo nga nagmugna ug nagpadayag sa duha ka matang sa mga magsisimba, pinasikad sa ilang pagdawat o pagsalikway sa kahibalo nga anaa nianang mga bersikulo.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

Sumala sa mao gihapong kapitulo diin ang pagdugang sa kahibalo giablihan niadtong 1989, ang “mga tulisan sa imong katawhan,” nga “magabayaw sa ilang kaugalingon” ug sa katapusan “mapukan,” mao ang simbolo nga nagatukod sa “panan-awon.” Sa katapusang pagsala, ang nahaunang pangutana sa pagsulay mao kon kinsa ang girepresentahan isip ang “mga tulisan sa imong katawhan,” kay sila mao ang simbolo sa tagna nga nagatukod sa “panan-awon.” Ang mga tulisan ba mao ang gahom sa pagka-Papa o mao ba ang Tinipong Bansa sa Amerika?

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag mao ang mao ra nga basahon, nga nagrepresentar sa duha ka mga saksi sa mao rang linya sa tagna. Ang Daniel mao ang sinugdanan ug ang Pinadayag mao ang katapusan, ug sa pagtinabangay sila nagrepresentar sa duha ka mga saksi sa kamatuoran nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

Gihulagway ni Daniel ang proseso sa paghinlo nga nahitabo sa dihang gibuksan sa Leon sa banay ni Juda ang mga bersikulo kwarenta hangtod kwarenta’y singko niadtong 1989. Niadtong panahona nagsugod ang usa ka proseso sa pagsulay aron pagtino ug pagpadayag kon kinsa ang mahimong mga “pari” nga naglangkob sa katawhang saad, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa kaulahiang mga adlaw. Gidugang ni Hosea nga kadtong mosalikway sa pagdugang sa kahibalo sa kaulahiang mga adlaw dili mahimong usa sa mga pari nga naglangkob sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawhan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; kay imong gisalikway ang kahibalo, salikwayon ko usab ikaw, aron ikaw dili na mahimong pari alang kanako; sanglit imong hingkalimtan ang kasugoan sa imong Dios, kalimtan ko usab ang imong mga anak. Oseas 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

Ang basahon sa Pinadayag nag-ingon nga ang kahibalo nga gibuksan ug gisalikway sa usa ka pundok maoy hinungdan sa ilang pagsalikway sa dili pa matapos ang panahon sa pagpasulay.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ug miingon siya kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa tagna niining basaha: kay ang panahon haduol na. Ang dili matarung, pabay-i siya nga magpadayon sa pagkadili matarung gihapon: ug ang mahugaw, pabay-i siya nga magpadayon sa pagkahugaw gihapon: ug ang matarung, pabay-i siya nga magpadayon sa pagkamatarung gihapon: ug ang balaan, pabay-i siya nga magpadayon sa pagkabalaan gihapon. Pinadayag 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

Ang kasaysayan sa mga Millerite naghulagway sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang mga Millerite ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa tingub, nagrepresentar sa sinugdanan ug sa katapusan sa mensahe ug buluhaton sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Ang managkaparehong mga kasaysayan nag-ila sa mga hitabo nga may kalabotan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Ang buluhaton sa maong duha ka mga kasaysayan gipatipo pinaagi kang Elias ug kang Juan Bautista.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> “Uban sa pagkurog, si William Miller misugod sa pagpadayag ngadto sa mga tawo sa mga tinago sa gingharian sa Dios, nga nagdala sa iyang mga tigpaminaw latas sa mga tagna ngadto sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo. Sa matag paningkamot siya nagkadawat ug kusog. Maingon nga si Juan Bautista nagpahibalo sa unang pag-anhi ni Jesus ug nag-andam sa dalan alang sa Iyang pag-anhi, mao man si William Miller ug kadtong miuban kaniya nagpahayag sa ikaduhang pag-anhi sa Anak sa Dios.” Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

Ang mensahe sa mga Millerite nag-ila sa mga “panghitabo” nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa grasya, ingon sa gihulagway nilang duha ni Elias ug ni Juan Bautista.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> “Gikinahanglan nga ang mga tawo pagapukawon ngadto sa ilang kapeligrohan; nga sila pagamod-on sa pagpangandam alang sa mga halangdong hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa grasya.” The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

Niadtong 1989, sa pagkapukan sa Unyong Sobyet, ang bahin sa basahon ni Daniel nga may kalabotan sa katapusang mga adlaw gibuksan, ug misugod ang usa ka proseso sa pagsulay. Ang pagsulay gibase sa katakus o kawalay katakus sa katawohan sa Dios sa pagsabot o pagsalikway sa pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan sa katapusang unom ka mga bersikulo sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Daniel; mga bersikulo nga nagdala ngadto sa nahaunang bersikulo sa ikanapulog-duha nga kapitulo, nga nagaila sa “pagsira sa panahon sa kalooy.” Ang mensahe sa “mga hitabo nga may kalabotan sa pagsira sa panahon sa kalooy” gibuksan unya, ug misugod ang buluhaton niadtong mga kandidato nga mahimong mga “pari” sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang ilang buluhaton mao ang “pagsabot” ug pagmantala sa mensahe nga girepresentahan sa maong pahayag. Ang mensahe ug ang buluhaton sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang pagpresentar sa gibuksan nga mensahe aron pukawon ang mga tawo “sa pag-andam alang sa mga mahigugmaong hitabo nga may kalabotan sa pagsira sa panahon sa kalooy.”

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “Karon, diha sa espiritu ug gahum ni Elias ug ni Juan Bautista, ang mga mensahero nga pinili sa Dios nagtawag sa pagtagad sa usa ka kalibotan nga gitakda alang sa hukom ngadto sa mabug-at nga mga hitabo nga sa dili madugay mahitabo may kalabutan sa panapos nga mga takna sa panahon sa gracia ug sa pagpakita ni Cristo Jesus ingon nga Hari sa mga hari ug Ginoo sa mga ginoo. Sa dili madugay ang matag tawo pagahukman tungod sa mga binuhatan nga nahimo diha sa lawas. Miabut na ang takna sa paghukom sa Dios, ug ibabaw sa mga sakop sa Iyang iglesia dinhi sa yuta anaa ang mabug-at nga tulubagon sa paghatag ug pasidaan ngadto kanila nga nagbarug, daw ingon niini, sa tumoy gayud sa walay kataposang pagkalaglag. Ngadto sa matag tawhanong binuhat sa halapad nga kalibotan nga mamati kinahanglan nga ipasabut sa tin-aw ang mga prinsipyo nga anaa sa hulga sa dakong panagbangi nga ginapakig-away, mga prinsipyo diin nagasalig ang mga padulngan sa tibuok katawhan.” Prophets and Kings, 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

Ang kasaysayan ni Juan Bautista ug ni Cristo, ingon man ang kasaysayan sa mga Millerita, naghulagway sa mensahe ug buluhaton sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Si Juan ug si Cristo parehong nakasabut sa ilang mensahe ingon nga nagrepresentar sa pagtapos sa panahon sa pagpasulay.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Apan sa iyang pagkakita nga daghan sa mga Fariseo ug mga Saduceo nangadto sa iyang pagbautismo, siya miingon kanila, O kaliwatan sa mga bitin, kinsa ba ang nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umalabut? Mateo 3:7.

Christ presented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews about, as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

Gipakita ni Cristo ang pagkalaglag sa Jerusalem—ang mao rang pagkalaglag nga gipahimangno na ni Juan sa mga mapinilosopon nga mga Judio—ingon nga nagakahiduol na. Gigamit ni Jesus ang maong pagkalaglag ingon nga usa ka simbolo sa “kapungot” nga magsugod sa dihang Siya, ingon nga si Miguel, motindog sumala sa Daniel kapitulo dose, bersikulo uno.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> “Nakita ni Cristo diha sa Jerusalem ang usa ka simbolo sa kalibotan nga nagmagahi diha sa pagkadili-matinoohon ug pagsukol, ug nagdali sa pag-atubang sa mapanimaslon nga mga paghukom sa Dios. Ang mga kaalaut sa nahulog nga kaliwatan, nga nagapit-os sa Iyang kalag, mipugos gikan sa Iyang mga ngabil nianang mapait kaayo nga pagtuaw. Iyang nakita ang talaan sa sala nga nalatid diha sa kasakit sa tawo, mga luha, ug dugo; ang Iyang kasingkasing natandog sa walay kinutuban nga kalooy alang sa mga sinakit ug nagaantus dinhi sa yuta; nangandoy Siya sa paghupay kanilang tanan. Apan bisan ang Iyang kamot dili makapabalik sa baha sa kaalaut sa tawo; diyutay ra ang moduol sa ilang bugtong Tinubdan sa tabang. Andam Siya sa pagbubo sa Iyang kalag ngadto sa kamatayon, aron madala ang kaluwasan sulod sa ilang maabut; apan diyutay ra ang moduol Kaniya aron sila makabaton ug kinabuhi.”

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> “Ang Kahalangdon sa langit diha sa mga luha! ang Anak sa walay kinutoban nga Dios nasamok sa espiritu, giduko tungod sa kasakit! Ang maong talan-awon mipuno sa tibuok langit sa katingala. Kadtong talan-awona nagapadayag kanato sa hilabihan pagkasasal-anon sa sala; nagpakita kini kon unsa kaklisod nga buluhaton, bisan pa alang sa Walay Kinutoban nga Gahum, ang pagluwas sa mga sad-an gikan sa mga sangpotanan sa paglapas sa balaod sa Dios. Si Jesus, sa pagtan-aw ngadto sa katapusang kaliwatan, nakakita sa kalibotan nga nalambigit sa usa ka paglimbong nga susama niadtong maoy hinungdan sa pagkalaglag sa Jerusalem. Ang dakong sala sa mga Judio mao ang ilang pagsalikway kang Cristo; ang dakong sala sa Kristohanong kalibotan mao ang ilang pagsalikway sa balaod sa Dios, ang patukoranan sa Iyang kagamhanan sa langit ug sa yuta. Ang mga sugo ni Jehova pagatamay-tamayan ug pagaisipon nga walay kapuslanan. Minilyon nga naulipon sa sala, mga ulipon ni Satanas, gitakda sa pag-antus sa ikaduhang kamatayon, magdumili sa pagpaminaw sa mga pulong sa kamatuoran sa ilang adlaw sa pagduaw. Makalilisang nga pagkabuta! katingad-an nga pagpatuyang sa hunahuna!” The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

Ang mensahe sa pasidaan nga giwali ni Juan Bautista ug usab ni Cristo mao ra ang maong mensahe sa pasidaan, sama nga ang mensahe sa pasidaan sa mga Millerite mao ra usab ang mensahe nga nag-ila sa mga panghitabo nga nalangkit sa panapos sa panahon sa kaluoy nga igamantala sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Tulo ka mga saksi; si Juan Bautista, si Cristo, ug ang mga Millerite nga nagpamatuod nga ang buluhaton ug mensahe sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo usa ka pagsulay nga nagatandog sa kinabuhi o kamatayon, nga natuman pinaagi sa pagdugang sa kahibalo nga gibuksan sa 1989. Ang mensaheng gibuksan niadtong panahona mao ang panan-awon sa katapusang mga adlaw nga kinahanglan sabton sa mga manggialamon aron mahimo silang mga “saserdote” nga naglangkob sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kon kadtong mga kandidato dili makasabut niana nga panan-awon, sila giila nga mga dautan, o nga mga buang, ug sila mangalaglag. Sila ug ang ilang mga anak isalikway uyon sa ilang pagsalikway sa panan-awon nga mao ang pagdugang sa kahibalo.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

Ang Pulong sa Dios nagpaila nga ang Roma mao ang gahum nga nagabayaw sa iyang kaugalingon, nangawat gikan sa katawhan sa Dios, ug unya mapukan ug magatukod sa panan-awon. Ang pangutana kon ang Modernong Roma mao ba ang kapapahan o ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang pagsulay nga nagaila nga kadtong mga kandidato maalamon ba o buang nga mga ulay. Ang maong pagsulay usa ka propetikong pagsulay nga nakuha gikan sa basahon ni Daniel, nga sa ulahi gipamatud-an ug gidala ngadto sa kahingpitan sa basahon sa Pinadayag. Ang hilisgutan sa Modernong Roma dili lamang usa ka pagpili tali sa kapapahan ug sa Tinipong Bansa sa Amerika, kini mao ang katapusang pagsulay alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kini usa ka propetikong pagsulay, ug kon husto nga masabtan, nagalakip kini sa tanang representasyon sa katapusang proseso sa pagsulay nga gipahimutang sulod sa binalaan nga propetikong pagpamatuod sa Dios.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

Ang proseso sa pagsulay sa panahon ni Juan Bautista ug ni Cristo nakuha gikan sa basahon ni Daniel, maingon usab ang proseso sa pagsulay sa panahon sa mga Millerite. Ingon nga usa ka matagnaong pagsulay, ang pamaagi kon giunsa pagpalig-on ang kamatuoran maoy ingon ka hinungdanon alang niadtong mga kandidato aron sa husto nga paggamit, sama sa yano lamang nga pagpabilin sa husto nga panglantaw kon kinsa ang Modernong Roma. Bisan pa kon ang husto nga pag-ila sa Modernong Roma, o ang paggamit sa husto nga pamaagi ang tagdon, kining duha ka mga bahin sa pagsulay nahimutang sa basahon ni Daniel. Sa Daniel kapitulo uno, si Daniel miagi sa usa ka tulo ka hugna nga proseso sa pagsulay nga nagsugod sa pagkaon, dayon usa ka makita nga pagsulay, gisundan sa usa ka pagsulay nga gihimo ni Nabucodonosor, usa ka biblikanhong simbolo sa Hari sa Amihanan, ang kapapahan nga gahum sa katapusang mga adlaw.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Mahitungod niining upat ka mga batan-on, gihatagan sila sa Dios ug kahibalo ug kahanas sa tanang pagtoon ug kaalam; ug si Daniel adunay salabutan sa tanang panan-awon ug mga damgo. Karon sa katapusan sa mga adlaw nga gisulti sa hari nga ipapasulod niya sila, unya gidala sila sa pangulo sa mga eunuco ngadto sa atubangan ni Nabucodonosor. Ug ang hari nakigsulti kanila; ug taliwala kanilang tanan walay hingkaplagan nga sama nila Daniel, Hananiah, Misael, ug Azariah; busa nanindog sila sa atubangan sa hari. Ug sa tanang mga butang sa kaalam ug salabutan, nga gipangutana sa hari kanila, iyang hingkaplagan sila nga napulo ka pilo nga labaw kay sa tanang mga salamangkero ug mga astroloho nga didto sa tibook niyang gingharian. Daniel 1:17–20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

“Sa katapusan sa mga adlaw,” nga sa pagtagna mao ang mga ulahing adlaw sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagasulayan, si Daniel ug ang tulo ka takus nga mga batan-on hingkaplagan nga “napulo ka pilo nga labing maayo kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga diha sa tibook niyang gingharian,” ug si Daniel adunay “pagsabut sa tanang mga panan-awon ug mga damgo.” Si Daniel nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga sa mga ulahing adlaw makasabut sa pagdugang sa kahibalo nga miabot sa dihang si Cristo, ingon nga ang Leon sa banay ni Juda, naghubad sa selyo sa “maong bahin sa basahon ni Daniel nga may kalabutan sa mga ulahing adlaw,” niadtong 1989.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

Si Daniel wala lamang makasabut labaw pa kay sa uban mahitungod sa mga damgo ug mga panan-awon; siya adunay “salabutan sa tanang panan-awon ug mga damgo.” Siya nagrepresentar niadtong naggamit sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, kay kana nga pamaagi naghiusa sa “tanang panan-awon ug mga damgo” ngadto sa usa ka nagkahiusang mensahe. Ang mensahe nga naghiusa sa tanang mga damgo ug mga panan-awon ngadto sa usa ka linya sa tagna maoy nagaila sa “mga panghitabo nga may kalabotan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.” Kana nga mensahe natukod pinaagi sa simbolo sa tagna nga mao ang Modernong Roma, ang gahum nga nagabayaw sa iyang kaugalingon, nangawat gikan sa katawhan sa Dios, ug mapukan.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

Kana nga gahum mahimo lamang mapalig-on pinaagi sa paggamit sa husto nga pamaagi. Kadaghanan sa mga nagaangkon nga nagatuon sa Biblia nagsalikway sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, ug ang uban nga nagaangkon nga nagagamit niini, sayop ang pagpadapat sa mga lagda nga naglangkob sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya. Kining mga lagda unang gipahimutang sa pampublikong talaan sa mga Millerite, ug ang katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw gipasidan-an nang daan nga kadtong sa pagkatinuod mao ang mga mensahero sa ikatulong manulonda magagamit sa mga lagda ni William Miller sa paghubad sa tagna.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “Kadton mga nalambigit sa pagpahibalo sa mensahe sa ikatulong manulonda nagsusi sa Kasulatan sumala sa mao rang pamaagi nga gisagop ni Amahan Miller.” Review and Herald, Nobiyembre 25, 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first truth John identified when He saw Christ, was identifying Christ as the Lamb of God, that takes away the sins of the world.

Si William Miller nagrepresentar sa sinugdanan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14, ug siya gihulagway pinaagi kang Juan Bautista, nga mao ang sinugdanan sa mensahe kansang katapusan mao si Cristo. Si Sister White tin-awng nag-uyon sa proseso sa pagsulay nga may kalabutan kang Juan Bautista ngadto kang Cristo uban sa proseso sa pagsulay sa tulo ka mga manulonda. Gisugdan ni Juan ang mensahe, ug didto lamang sa dili pa ang krus, sa dihang gidala ni Cristo ang Iyang mga tinun-an ngadto sa Cesarea Filipos, nga si Jesus unya midugang sa mga detalye sa mensahe nga gisugdan ni Juan. Ang unang kamatuoran nga giila ni Juan sa dihang nakita niya si Cristo mao ang pag-ila kang Cristo ingon nga ang Cordero sa Dios, nga nagakuha sa mga sala sa kalibotan.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> Kining mga butanga nahitabo sa Bethabara sa tabok sa Jordan, diin si Juan nagapangbautismo. Sa pagkasunod nga adlaw nakita ni Juan si Jesus nga nagpaingon kaniya, ug miingon, Tan-awa, ang Cordero sa Dios, nga nagakuha sa sala sa kalibotan. Mao kini siya nga akong giingon, Human kanako moanhi ang usa ka tawo nga gipili labaw kanako; kay siya anaa na una pa kanako. Juan 1:28–30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

Dayon misugod ang tulo ug tunga ka tuig nga yugto sa pagsulay nga natapos didto sa krus. Human mapatay si Juan sa wala pa ang krus, si Jesus dayon misugod sa pagpasabot niadtong unang pamahayag mismo ni Juan.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Sa pag-abot ni Jesus sa mga utlanan sa Cesarea Filipos, nangutana siya sa iyang mga tinun-an, nga nagaingon, Kinsa man kuno ako, ang Anak sa tawo, sumala sa giingon sa mga tawo? Ug sila miingon, Ang uban nagaingon nga ikaw si Juan Bautista; ang uban, si Elias; ug ang uban pa, si Jeremias, o usa sa mga manalagna. Siya miingon kanila, Apan kamo, kinsa man ako sumala sa inyong giingon? Ug si Simon Pedro mitubag ug miingon, Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Bulahan ikaw, Simon Barjona, kay dili unod ug dugo ang nagpahibalo niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga anaa sa langit. Ug ako usab magaingon kanimo, nga ikaw mao si Pedro, ug ibabaw niining bato pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makadaug batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsay imong bugkoson dinhi sa yuta pagabugkoson sa langit; ug bisan unsay imong buhian dinhi sa yuta pagabuhian sa langit. Unya iyang gisugo pag-ayo ang iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus nga Cristo. Sukad niadtong panahona nagsugod si Jesus sa pagpakita sa iyang mga tinun-an nga kinahanglan siyang moadto sa Jerusalem, ug magaantus sa daghang mga butang gikan sa mga anciano ug sa mga pangulong sacerdote ug sa mga escriba, ug pagapatyon, ug banhawon pag-usab sa ikatulong adlaw. Mateo 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

Ang Caesarea Philippi mao ang ngalan sa Panium sa panahon ni Cristo, ug ang Panium mailhan diha sa bersikulo nga nagsunod sa bersikulo katorse sa Daniel onse, diin gipaila ang mga tulisan sa imong katawhan, nga nagapahitas-on sa ilang kaugalingon, apan mapukan. Ang mensahe ni Juan Bautista, nga gidasig ug hingpit, mao ang mensahe sa sinugdan nga nagrepresentar sa mensaheng Millerita, nga napahimutang ibabaw sa mga lagda ni Miller. Ang mensahe ni Cristo sa katapusan, nga gitukod ibabaw ug gipalapad ang mensahe ni Juan, ug kini naghulagway sa mensahe sa katapusan sa tulo ka mga manulonda, nga gibase sa mga lagda ni Miller ug sa mga detalye nga gidugang sa mensahe ni Miller sa dihang ang pamaagi sa linya ibabaw sa linya moabot sa katapusan.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

Ang pag-abot sa usa ka sayop nga pagsabot sa simbolo nga nagapahimutang sa panan-awon uban sa simbolo sa Modernong Roma nagkatakdo niadtong mga anaa sa kasaysayan ni Cristo nga misalikway sa mensahe sa krus. Gipahibalo kita nga ang mga Judio nga misalikway sa mensahe ni Juan Bautista dili makabenepisyo sa mga pagtulon-an ni Jesus, ug nga ang kasaysayan niadtong mga Judio nga nagbuhat gayod niana nagarepresentar niadtong misalikway sa mensahe sa unang manulonda. Giila sa mga Millerita ang mga tulisan sa imong katawhan, nga sa ulahi akong gihulagway sa mga pulong, “Modernong Roma,” ingon nga gahom sa pagkapaapahan.

We will continue these considerations in the next article.

Padayonon nato kining mga konsiderasyon sa sunod nga artikulo.

Back to Articles