Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-One

Ang Basahon ni Daniel - Gatus Ug Kaluhaan ug Usa

Unlocking the Signs of the Last Days: Understanding Christ’s Pointers to the Budding Trees of Spring

Pag-abli sa mga Timailhan sa Ulahing mga Adlaw: Pagsabot sa mga Timaan ni Cristo ngadto sa Nagapanukad nga mga Kahoy sa Tingpamulak

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

Gitudlo ni Cristo ang Iyang katawhan ngadto sa mga kahoy sa tingpamulak nga nanalingsing na, aron ilang masabtan ang mga “ilhanan” ug ang kahulogan sa mga “ilhanan” sa ulahing mga adlaw.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> “Gisugo ni Cristo ang Iyang katawhan sa pagmatngon sa mga timailhan sa Iyang pag-abot ug sa pagmaya sa dihang ilang makita ang mga ilhanan sa ilang umaabot nga Hari. ‘Sa diha nga kining mga butanga magsugod na sa pagtuman,’ Siya miingon, ‘unya tumutok kamo sa itaas, ug iyahat ang inyong mga ulo; kay ang inyong katubsanan haduol na.’ Gitumong Niya ang Iyang mga sumosunod ngadto sa mga kahoy sa tingpamulak nga nanalingsing, ug miingon: ‘Sa diha nga kini manalingsing na, kamo sa inyong kaugalingon makakita ug makaila nga ang ting-init haduol na. Sa ingon usab kamo, sa diha nga makita ninyo kining mga butanga nga mahitabo, hibaloi ninyo nga ang gingharian sa Dios haduol na.’ Lucas 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

Ang mga “timailhan” sa katapusang mga adlaw gihulagway daan pinaagi sa mga “timailhan” nga nagpahibalo ug nagpasugod sa kalihokan sa unang manulunda. Kining mga “timailhan” naglakip sa pag-uyog sa mga langit, apan gipaila ni Joel nga ang mga “timailhan” sa katapusang mga adlaw—ang mga adlaw nga ang kasal-anan sa Israel pagapangitaon ug dili hikaplagan, sa diha nga ang balaang bukid sa Dios balaan hangtod sa kahangtoran, kay wala nay mga dumuloong nga moagi pag-usab kaniya, ug ang pag-uyog sa mga gahum sa mga langit—magalakip usab sa pag-uyog sa mga gahum sa yuta. Gipaila ni Sister White ang kalainan tali sa pag-uyog sa mga gahum sa mga langit ug sa mga gahum sa yuta.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “Niadtong Disyembre 16, 1848, gihatagan ako sa Ginoo ug usa ka panan-aw mahitungod sa pag-uyog sa mga gahum sa kalangitan. Nakita ko nga sa dihang ang Ginoo miingon og ‘langit,’ sa paghatag sa mga timailhan nga natala ni Mateo, Marcos, ug Lucas, ang Iyang gipasabot mao ang langit; ug sa dihang miingon Siya og ‘yuta’ ang Iyang gipasabot mao ang yuta. Ang mga gahum sa langit mao ang adlaw, bulan, ug mga bitoon. Sila nagmando sa kalangitan. Ang mga gahum sa yuta mao kadtong nagmando sa yuta. Ang mga gahum sa langit pagauyogon pinaagi sa tingog sa Dios. Unya ang adlaw, bulan, ug mga bitoon pagabalhinon gikan sa ilang mga dapit. Dili sila mangahanaw, kondili pagauyogon pinaagi sa tingog sa Dios.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Mitungha ang mangitngit, mabug-at nga mga panganod ug nagbangga batok sa usag usa. Ang kahimtang sa langit mibuka ug miligid paatras; unya kami makatan-aw paingon sa kahitas-an pinaagi sa abli nga luna sa Orion, diin nagagikan ang tingog sa Dios. Ang Balaang Siyudad mokanaog pinaagi nianang abli nga luna. Nakita ko nga ang mga gahum sa yuta ginauyog karon ug nga ang mga hitabo nagakahitabo sumala sa han-ay. Gubat, ug mga dungogdungog sa gubat, espada, gutom, ug kamatay tungod sa sakit mao ang unang magauyog sa mga gahum sa yuta; unya ang tingog sa Dios maoy magauyog sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, ug usab niining yutaa. Nakita ko nga ang pag-uyog sa mga gahum sa Europa dili, sumala sa ginatudlo sa pipila, mao ang pag-uyog sa mga gahum sa langit, kondili kini mao ang pag-uyog sa masuko nga mga nasud.” Early Writings, 41.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

Ang pagkurog sa mga langit diha sa Mateo, Marcos, ug Lucas nagrepresentar sa pagkurog sa mga gahum nga nagmando sa mga langit, ingon sa girepresentahan sa adlaw, bulan, ug mga bitoon. Kining tanang langitnong mga gahum gikurog, ug mipamunga sa mga “timailhan,” nga maoy nag-una ug nagpahibalo sa lihok sa unang manulunda. Kadtong mga langitnong gahum pagakurog-on na usab sa panahon sa lihok sa ikatulong manulunda. Apan sa lihok sa ikatulong manulunda, ang mga gahum sa yuta pagakurog-on usab. Ang mga gahum sa yuta mao ang mga gahum nga nagmando sa yuta. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga gahum sa yuta, dili sa langit, gikurog.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabot ang pulong ba nga gipahayag ko nga ang New York pagapahiran ug papason pinaagi sa usa ka balod-dagkong baha? Kini wala ko gayud isulti. Ang akong giingon mao kini, sa akong pagtan-aw sa dagkong mga bilding nga gipatindog didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkangingilngig nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa hilabihang pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok nga ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag usa ka pasidaan mahitungod sa moabot sa kalibotan. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga nahibalo ako nga sa usa ka adlaw ang dagkong mga bilding didto igasalibay paubos pinaagi sa pagtuyok ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nahibalo ako nga anaa ang kalaglagan sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa iyang gamhanang gahum, ug kining dagkong mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga dili nato mahunahuna ang kahadlok niini.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, usa sa mga ilhanan nga natala ni Lucas mao ang “kasakit sa mga nasod.” Ang mga nasod nagrepresentar sa mga gahum nga nagmando sa yuta, ug niadtong Septiyembre 11, 2001, ang tanang nasod sa kalibotan nauyog sa dihang ang ikatulong Pagkaalaot misulod sa matagnaong kasaysayan. Kana nga linog sa kalibotan girepresentahan diha sa Lucas 21, apan dili pinaagi sa biblikanhong pahayag mahitungod sa pag-uyog sa mga gahum sa yuta. Girepresentahan kini pinaagi sa hugpong sa mga pulong, “ang kasakit sa mga nasod,” sama sa gidangat sa mga nasod sa kalibotan sa dihang ang dagkong mga bilding sa New York gipukan. “Ang kasakit sa mga nasod” diha kang Lucas mao ang pag-uyog sa mga gahum sa yuta, ug kini natuman sa kasaysayan sa mga Millerite.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Nakita ko nga ang mga gahum sa yuta karon ginauyog, ug nga ang mga hitabo nagaabot sumala sa han-ay. Ang gubat, ug ang mga dungog sa gubat, ang espada, gutom, ug kamatay tungod sa sakit mao ang una nga magauyog sa mga gahum sa yuta; unya ang tingog sa Dios maoy magauyog sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, ug usab niining yutaa. Nakita ko nga ang pag-uyog sa mga gahum didto sa Uropa dili, sumala sa gitudlo sa uban, mao ang pag-uyog sa mga gahum sa langit, kondili kini mao ang pag-uyog sa masinuk-anong mga nasud.” Early Writings, 41.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

Ang “pag-uyog sa mga gahom sa mga nasuk-anong kanasuran,” mao ang pag-uyog sa “mga gahom sa yuta,” sumala sa gihulagway sa unang kasaysayan sa Adventismo pinaagi sa pag-uyog sa “mga gahom sa Europa.” Giila ni Uriah Smith kung unsa ang nag-uyog sa mga gahom sa Europa niadtong 1838.

> “As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

> “Maingon nga ang tagnaong yugto niining [ika-6] nga trumpeta nagsugod pinaagi sa boluntaryong pagtugyan sa gahum ngadto sa mga kamot sa mga Turko pinaagi sa Cristohanong emperador sa Sidlakan, sa ingon mahimo usab kita nga matarongng makahinapos nga ang iyang pagtapos mamarkahan pinaagi sa boluntaryong pagtugyan nianang maong gahum sa Sultan sa Turkiya balik pag-usab ngadto sa mga kamot sa mga Cristohanon. Niadtong 1838 ang Turkiya nahilambigit sa gubat batok sa Ehipto. Ang mga Ehiptohanon daw may maayong higayon sa pagpukan sa gahum sa mga Turko. Aron mapugngan kini, ang upat ka dagkong gahum sa Uropa, ang Inglatera, Rusya, Austria, ug Prussia, nanghilabot aron sa pagsuporta sa pangagamhanan sa mga Turko. Midawat ang Turkiya sa ilang pagpanghilabot. Usa ka komperensiya ang gihimo sa London diin gihimo ang usa ka ultimatum nga ipresentar kang Mehemet Ali, ang Pacha sa Ehipto. Dayag nga sa dihang kining ultimatum ibutang na ngadto sa mga kamot ni Mehemet, ang kapalaran sa Imperyong Otomano sa tinuod ibutang ngadto sa mga kamot sa Cristohanong mga gahum sa Uropa. Kining ultimatum gitugyan ngadto sa mga kamot ni Mehemet niadtong ika-11 nga adlaw sa Agosto 1840! ug niadtong maong adlawa gayud ang Sultan nagpadala ug sulat ngadto sa mga embahador sa upat ka mga gahum, nga nangutana kon unsay angay buhaton kon si Mehemet modumili sa pagtuman sa mga kondisyon nga ilang gisugyot. Ang tubag mao nga dili siya kinahanglan mabalaka mahitungod sa bisan unsang panghitabo nga mahimong motungha; kay sila nakahimo na ug tagana alang niana. Ang tagnaong yugto natapos, ug niadtong maong adlawa gayud ang pagdumala sa mga kalihokan sa mga Mohammedan miagi ngadto sa mga kamot sa mga Cristohanon, maingon nga ang pagdumala sa mga kalihokan sa mga Cristohanon miagi ngadto sa mga kamot sa mga Mohammedan 391 ka tuig ug 15 ka adlaw sa wala pa. Busa ang ikaduhang kaalautan natapos, ug ang ikaunom nga trumpeta mihunong sa iyang pagpatunog.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

Ang Islam sa ikaduhang Kaalaotan miagi na sa kinatumyan sa iyang gahum, nga sumala sa pulong sa Dios magapadayon sulod sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw. Apan sa mga tuig sa 1830, ang Egipto naningkamot sa pagpatukod pag-usab ug usa ka caliphate didto sa Egipto aron ipadayon ang ikaduhang dakong jihad sa kasaysayan sa Muslim. Ang posibilidad sa dugang pang pakiggubat sa Islam maoy hinungdan nga ang mga gahum sa Uropa mikurog sa kahadlok. Sulod sa mga dekada, ang krisis sa Islam nga magpasiga pag-usab sa iyang pakiggubat gitawag sa mga historyador ug sa mga tigbalita niadtong mga tuiga nga “Eastern Question.” Ang pakiggubat sa mga anak sa sidlakan gidala sulod sa mga siglo batok sa mga nasod sa Uropa, nga nakadawat sa ilang relihiyon gikan sa simbahan sa Roma. Niadtong 1838, “the distress of nations,” nga gihisgutan ni Cristo, nagrepresentar sa pagkauyog sa masinuk-anong mga nasod nga namugna pinaagi sa pakiggubat nga gidala sa Islam batok sa kanhing Romanong Imperyo.

> “By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

> Pinaagi sa [paghubad] sa upat ka manulonda nga ginagapos sa dakong suba sa Eufrates, akong nasabtan nga ang Dios niadto andam na motugot nga ang upat ka pangulong nasod diin gilangkuban ang imperyong Ottoman, nga sa walay kapuslanan misulay sa pagdaug sa Sidlakang Imperyo sa Constantinople, ug diyutay ra ang ilang nahimo sa pagbuntog sa Europa, karon makakuha sa Constantinople, ug modasmag ug modaug sa ikatulong bahin sa Europa, nga mao gayud ang nahitabo sa may tunga-tunga sa ikanapulog-lima nga siglo. Works of William Miller, Volume 2, 121.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

Ang kasakit sa mga nasod diha sa asoy nga makita sa Lucas mao ang “uban ang kalibog; ang dagat ug ang mga balud nagangulob,” ug uban sa “mga kasingkasing sa mga tawo nga nangaluya tungod sa kahadlok, ug tungod sa pagpaabot niadtong mga butanga nga moabot sa yuta.” Ang kalibog sa Pangutana sa Sidlakan nagpadayon sa pagpalibog sa mga gahom sa yuta hangtod pa sa ikakaluhaan nga siglo, ug ang simbolo nianang kasakita mao ang “mga kasingkasing sa mga tawo nga nangaluya tungod sa kahadlok” ug ang “dagat ug mga balud nga nagangulob.”

> “This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

> “Kining pagtimri sa mga alagad sa Dios mao ra ang sama nga gipakita kang Ezequiel diha sa panan-awon. Si Juan usab nahimong saksi niining labing makapakurat nga pagpadayag. Iyang nakita ang dagat ug ang mga balod nga nagangulob, ug ang mga kasingkasing sa mga tawo nga nangaluya tungod sa kahadlok. Iyang nakita ang yuta nga nauyog, ug ang kabukiran nga gidala ngadto sa taliwala sa dagat (nga sa literal nagakahitabo), ang mga tubig niini nga nagangulob ug nagubot, ug ang kabukiran nga nangurog tungod sa paghubag niini. Iyang gipakita ang mga hampak, kamatay sa balatian, gutom, ug kamatayon nga nagatuman sa ilang makalilisang nga buluhaton.” Testimonies to Ministers, 445.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Sa dihang gipakita kang Juan ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nakita niya ang kasakit sa mga nasod, ingon sa gilarawan pinaagi sa nagangulob nga mga dagat ug mga balod, ug ang mga kasingkasing sa mga tawo nga nangaluya tungod sa kahadlok; ug mao usab kadto ang pagtimri nga gipakita kang Ezequiel sa ikasiyam nga kapitulo. Gipakita kang Ezequiel ang sulodnong mga bahin sa pagtimri, ug gipakita kang Juan ang gawasnong mga bahin nga may kalabotan sa pagtimri. Nakita ni Juan nga ang pagpasuko sa mga nasod may kalabutan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang pagpasuko sa mga nasod mao usab ang kasakit sa mga nasod ni Lucas nga sa kasaysayan nailhan ingon nga ang Eastern Question. Gipakita kang Juan nga ang Islam sa ikatulong Pag-antus, mao ang gawasnong timaan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> “Ang karon maoy panahon sa hilabihang dakong interes alang sa tanang buhi. Ang mga magmamando ug mga estadista, mga tawo nga nag-okupar sa mga katungdanan sa pagsalig ug awtoridad, mga mahunahunaong lalaki ug babaye sa tanang hut-ong, gitutokan ang ilang pagtagad ngadto sa mga hitabo nga nagakahitabo sa atong palibot. Ila nga ginatan-aw ang nagkagubot ug walay kahupayang mga relasyon nga anaa sa taliwala sa mga nasud. Ilang namatikdan ang kakusog sa pag-igting nga nagasakop sa matag yutan-ong bahin, ug ila nga giila nga may usa ka butang nga daku ug malisudlikayan nga hapit na mahitabo—nga ang kalibotan anaa na sa ngilit sa usa ka makalilisang kaayong krisis.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> “Ang mga manulonda karon nagapugong sa mga hangin sa panagbingkil, aron dili kini mohuyop hangtod nga ang kalibotan mapahimangnoan mahitungod sa nagasingabot niyang kalaglagan; apan may usa ka unos nga nagatigom, andam nang mobuto ibabaw sa yuta; ug sa dihang sugoon sa Dios ang Iyang mga manulonda sa pagbuhi sa mga hangin, mamahimo ang usa ka talan-awon sa panagbingkil nga walay pluma nga arang makalarawan.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

> “Ang Biblia, ug ang Biblia lamang, nagahatag ug husto nga pagtan-aw niining mga butanga. Dinhi gipadayag ang dagkong katapusang mga talan-awon sa kasaysayan sa atong kalibotan, mga hitabo nga karon pa gani nagapahulog na sa ilang mga landong sa unahan, ug ang tingog sa ilang pag-abot maoy hinungdan nga ang yuta mokurog ug ang mga kasingkasing sa mga tawo maluya tungod sa kahadlok.” Education, 179, 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

Sa Lucas kapitulo baynte-uno giila ni Jesus ang mga “timailhan” nga nagpasulod sa kalihokang Millerite, ug kining tanang mga “timailhan,” sumala kang Sister White, natuman na. Ang linog sa Lisbon, ang mangitngit nga adlaw, ang pagkahulog sa mga bitoon, ug ang kalisdanan sa mga nasud, nga nagrepresentar sa pag-uyog sa mga gahom sa yuta nga natuman pinaagi sa Islam diha sa kahadlok nga namugna sa Eastern Question, tanan natuman na. Ang mga “timailhan” sa Millerite naglakip usab sa Anak sa tawo nga moanhi uban sa usa ka panganod, nga natuman sumala sa husto nga han-ay diin ang mga “timailhan” gihatag ni Cristo; kay human matapos ang kalisdanan sa mga nasud pinaagi sa pagpugong sa supremasya sa Ottoman niadtong 1840, si Cristo miadto sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, ug sa Iyang pag-anhi, mianhi Siya uban sa mga panganod.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

> “‘Ug ania karon, may Usa nga sama sa Anak sa tawo nga miabut uban sa mga panganod sa langit, ug miadto ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, ug Siya gidala sa haduol sa Iyang atubangan. Ug Kaniya gihatag ang pagmando, ug ang himaya, ug ang gingharian, aron ang tanang katawhan, mga nasud, ug mga pinulongan, manag-alagad Kaniya: ang Iyang pagmando mao ang usa ka walay kataposang pagmando, nga dili mahanaw.’ Daniel 7:13, 14. Ang pag-abot ni Cristo nga gihulagway dinhi dili mao ang Iyang ikaduhang pag-anhi ngadto sa yuta. Siya moanha ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw didto sa langit aron pagadawaton ang pagmando ug himaya ug usa ka gingharian, nga igahatag Kaniya sa pagtapos sa Iyang buluhaton ingon nga tigpataliwala. Kini nga pag-abot, ug dili ang Iyang ikaduhang pag-anhi ngadto sa yuta, mao ang gitagna sa tagna nga mahitabo sa pagtapos sa 2300 ka adlaw niadtong 1844. Inubanan sa mga manulonda sa langit, ang atong dakung Labawng Sacerdote mosulod ngadto sa labing balaan ug didto motungha sa atubangan sa Dios aron buhaton ang katapusang mga buhat sa Iyang pagpangalagad alang sa tawo—sa pagtuman sa buluhaton sa masusi nga paghukom ug sa paghimog pagpasig-uli alang sa tanang gipamatud-ang may katungod sa mga kaayohan niini.” The Great Controversy, 479.

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

Ang mga “timaan” nga nalangkit sa kasaysayan sa mga Millerite maoy mga hulagway sa mga “timaan” nga nalangkit sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa dihang gihatag ni Cristo ang ikaduhang saksi sa makasaysayanong asoy pinaagi sa sambingay, iyang gipunting ang Iyang mga tinun-an ngadto sa “mga namulak nga kahoy sa tingpamulak.” Iyang gipahibalo kanila nga sa dihang ang mga kahoy magsugod na sa pagpamukad, mahibaloan ninyo nga haduol na kamo sa katapusan sa kalibotan, ug nga ang kaliwatan nga makasaksi sa mga namulak nga kahoy sa tingpamulak mabuhi aron makita ang kalangitan ug ang yuta nga mangagi, diha sa mga kalayo sa Iyang ikaduhang pag-anhi.

> When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

> Sa diha nga moturok na sila, makita ug maila ninyo sa inyong kaugalingon nga ang ting-init haduol na. Sa ingon man usab kamo, sa diha nga makita ninyo nga kining mga butanga mahitabo na, hibaloi ninyo nga ang gingharian sa Dios haduol na. Sa pagkamatuod magaingon ako kaninyo, Kining kaliwatana dili mahanaw hangtod nga matuman ang tanan. Ang langit ug ang yuta mahanaw; apan ang akong mga pulong dili gayod mahanaw. Lucas 21:30–33.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

Ang pangutana unya mao kini, “kanus-a nagsugod sa pagpamukhad ang mga kahoy?” Ang ulahing ulan nagsugod sa pagpanghinayhinay ug tulo niadtong Septiyembre 11, 2001, nga sumala kang Isaias mao ang “adlaw” sa “mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan” sa Dios.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

> Sa tukma nga sukod, sa diha nga kini moturok, makiglalis ka batok niini; iyang pugngan ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa pinaagi niini pagahinloan ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang tibook nga bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa diha nga himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gidugmok sa gagmayng tipik, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog. Apan ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug ibilin nga sama sa kamingawan: didto manibsib ang nating baka, ug didto kini mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niini. Sa diha nga ang mga sanga niini malaya na, pagabungkagon sila: moanhi ang mga babaye, ug sunogon sila: kay kini usa ka katawohan nga walay salabutan: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nag-umol kanila dili magpakita kanila ug kalooy. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Ginoo magpanglagbas gikan sa agianan sa suba hangtod sa sapa sa Egipto, ug kamo pagatigumon sa tagsatagsa, Oh kamo nga mga anak sa Israel. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang dakung trumpeta patunggon, ug moanhi sila nga andam na sa pagkahanaw sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinalikway didto sa yuta sa Egipto, ug mosimba sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem. Isaias 27:8–13.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

Ang ulahing ulan misugod sa pagwisik (sinukod) niadtong Septiyembre 11, 2001, ug didto nagsugod ang lalis mahitungod sa mensahe sa ulahing ulan ug sa peke nga mensahe sa kalinaw ug kasigurohan. Ang kasaysayan niana nga lalis mao ang dapit diin ang kasal-anan ni Jacob pagakuhaon (hinloan, nga nagpasabot nga pagahimoon nga pagpasig-uli). Ang kasaysayan sa maong lalis, nga mao ang lalis ni Habakkuk, mao ang yugto sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga matapos sa pagluwa sa Ginoo sa Laodicean Seventh-day Adventist gikan sa Iyang baba, kay kini, ingon nga “ang malig-ong siyudad,” mahimong biniyaan, kay kini nahimong siyudad sa usa ka katawhan nga walay pagsabot, nga walay makaplagan nga kalooy ni kahimuot. Niadtong panahona ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag dose otso, mopatingog ug dakong trumpeta, nga mao ang ikapitong trumpeta ug ang ikatulong kaalaotan, ug ang laing panon sa Dios moanhi ug mosimba sa “Jerusalem”, nga mahimong kalihukan sa madaugong iglesia.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

Ang Septiyembre 11, 2001, nagtimaan nga ang kataposang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta miabot na, ug kadtong lamang makaila sa mga kahoy nga nanalingsing sa tingpamulak maoy makadawat sa ulan nga maoy hinungdan sa pagpanalingsing sa mga kahoy. Kadtong lamang makaila nga ang Islam sa ikatulong kaalautan mao ang nagtimaan sa pag-abot sa ulahing ulan ug sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, maapil nianang pundoka.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> “Ang mga nagakinabuhi lamang sumala sa kahayag nga anaa kanila mao ang makadawat ug labi pang dako nga kahayag. Gawas kon kita matag-adlaw nagauswag diha sa pagpakita sa aktibo nga mga hiyas Kristohanon, dili kita makaila sa mga pagpadayag sa Espiritu Santo diha sa ulahing ulan. Mahimong kini nagahulog sa mga kasingkasing sa tanan nga naglibot kanato, apan dili nato kini maila ni madawat.” Testimonies to Ministers, 507.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “Dili kita maghulat sa ulahing ulan. Kini moabot ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa tun-og ug sa mga ulan sa grasya nga nagakahulog ibabaw kanato. Sa diha nga tigumon nato ang mga tipik sa kahayag, sa diha nga atong hatagan ug bili ang malig-ong mga kalooy sa Dios, nga nalipay nga kita mosalig Kaniya, nan ang matag saad matuman. ‘Kay maingon nga ang yuta mopaturok sa iyang putot, ug maingon nga ang tanaman mopatubo sa mga butang nga gipugas diha niini; mao man ang Ginoong Dios magpaturok sa pagkamatarong ug pagdayeg sa atubangan sa tanang mga nasud’ (Isaias 61:11). Ang tibook yuta pagapun-on sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

We will continue the study in the next article.

Padayonon nato ang pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> “Gawas kon kadtong mga makahimo sa pagtabang sa—— pagapukawon ngadto sa pagbati sa ilang katungdanan, dili nila maila ang buhat sa Dios sa dihang madungog na ang makusog nga pagtuaw sa ikatulong manulonda. Sa dihang mogula ang kahayag aron sa paglamdag sa yuta, inay nga motindog sila aron sa pagtabang sa Ginoo, buot nilang pugngan ang Iyang buhat aron ipahaum kini sa ilang hiktin nga mga hunahuna. Sultihan ko kamo nga ang Ginoo molihok niini nga ulahing buluhaton sa paagi nga hilabihan ka layo sa naandang kahimtang sa mga butang, ug sa paagi nga supak sa bisan unsang laraw sa tawo. Adunay mga anaa sa atong taliwala nga sa kanunay buot magpugong sa buhat sa Dios, nga magbuot pa gani kon unsang mga lihok ang pagahimoon sa dihang ang buluhaton magapadayon ubos sa pagmando sa manulonda nga miduyog sa ikatulong manulonda diha sa mensahe nga igahatag ngadto sa kalibutan. Ang Dios mogamit ug mga paagi ug mga galamiton diin makita nga Siya maoy nagkupot sa renda sa Iyang kaugalingong mga kamot. Ang mga mamumuo matingala sa yano nga mga paagi nga Iyang pagagamiton aron mapatuman ug mapahingpit ang Iyang buhat sa pagkamatarong.” Testimonies to Ministers, 300.

Back to Articles