Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty

Ang Basahon ni Joel ug ang Iglesiang Laodicea sa mga Adbentista sa Ikapitong Adlaw - Numero Baynte

Number Twenty

Numero Baynte

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

Ang basahon ni Joel nag-ila nga ang kalaglagan sa parasan sa Dios mahitabo sa ikaupat nga kaliwatan.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> Ang pulong ni Jehova nga midangat kang Joel, ang anak ni Petuel.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> Pamatia ninyo kini, kamong mga tigulang, ug pamatia, kamong tanan nga mga pumoluyo sa yuta. Nahitabo ba kini sa inyong mga adlaw, o bisan pa sa mga adlaw sa inyong mga amahan? Isugilon ninyo kini sa inyong mga anak, ug ipasugilon sa inyong mga anak ngadto sa ilang mga anak, ug sa ilang mga anak ngadto sa laing kaliwatan.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> Ang nahibilin sa palmerworm gikaon sa dulon; ug ang nahibilin sa dulon gikaon sa cankerworm; ug ang nahibilin sa cankerworm gikaon sa ulod.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> Pagmata, kamong mga palahubog, ug paghilak; ug pagminatay, kamong tanan nga mga tig-inom ug bino, tungod sa bag-ong bino; kay kini giputol na gikan sa inyong baba. Joel 1:1–5.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

Ang sambingay sa napulo ka mga ulay mao ang sambingay sa Adventismo, ug ang pagpukaw diha sa sambingay mahitabo sa dihang ang trigo ug ang mga bunglayon pagabulagon, ug nianang tungora, ang mga bunglayon mahigmata sa kamatuoran nga sila “giputol” gikan sa “bag-ong bino.” Ang pulong nga “giputol” naghulagway sa unang lakang sa tugon ni Abram diin ang usa ka dumalaga nga baka, kanding nga baye, ug torong karnero giputol ngadto sa duha ka bahin diha sa ritwal aron sa pagpalig-on sa tugon pinaagi sa dugo. Niadtong mao rang agi sa Kasulatan bahin sa tugon, gipaila sa Dios nga Siya moduaw sa Iyang katawohan pinaagi sa paghukom sa panahon sa ikaupat nga kaliwatan.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Ug miingon Siya kang Abram, Hibaloi sa pagkatinuod nga ang imong kaliwat mamahimong mga lumalangyaw sa yuta nga dili ila, ug sila magaulipon kanila; ug sila pagasakiton nila sulod sa upat ka gatus ka tuig; Ug usab pagahukman Ko kadtong nasud nga ilang pagaulipnan; ug sa ulahi manggula sila nga may daghang bahandi. Ug ikaw moadto sa imong mga amahan diha sa pakigdait; ilubong ikaw sa maayong pagkatigulang. Apan sa ikaupat nga kaliwatan mobalik sila dinhi pag-usab; kay ang kasal-anan sa mga Amorehanon wala pa mapuno. Genesis 15:13–16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

Sa dihang natuman ang tagna sa ikaupat nga kaliwatan, sa kaliwatan ni Moises, gipahamutang sa Ginoo ang Napulo ka mga Sugo ingon nga simbolo sa tugon tali sa Dios ug sa Iyang piniling katawhan. Sa ikaduha niadtong napulo ka mga balaod, ang kahayag sa upat ka mga kaliwatan ni Abram gipadaku.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Dili ka magbuhat alang kanimo ug bisan unsang linilok nga larawan, ni bisan unsang dagway sa bisan unsang butang nga atua sa langit sa ibabaw, ni atua sa yuta sa ubos, ni atua sa katubigan ilalom sa yuta: Dili ka moyukbo sa imong kaugalingon ngadto kanila, ni mag-alagad kanila: kay Ako, si Jehova nga imong Dios, usa ka Dios nga mapangabughuon, nga nagadu-aw sa kasal-anan sa mga amahan ibabaw sa mga anak hangtod sa ikatolo ug ikaupat nga kaliwatan niadtong mga nagadumot Kanako; Ug nagapakita ug kalooy ngadto sa linibo niadtong mga nahigugma Kanako, ug nagabantay sa Akong mga sugo. Exodo 20:4–6.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

Ang upat ka kaliwatan sa tugon ni Abram gilakip ngadto sa pagpadaku sa kinaiya sa Dios ingon nga usa ka Dios nga mapangabughoon. Ang Iyang pangabugho gisukwahi sa mga larawan nga linilok. Uban sa ikaupat nga kaliwatan ni Abram atong makita usab ang usa ka progresibong paghukom. Ang paghukom anaa ibabaw sa nasud diin ang katawhan sa Dios didto sa pagkaulipon, maingon man ibabaw sa katawhan sa Dios, ug human niana, ang mga Amorihanon pagahukman. Gipaila ni Abram ang usa ka progresibong proseso sa paghukom nga nagsugod sa balay sa Dios ug mopadayon latas sa kalibutan sa hinay-hinay, ug ang ikaduhang sugo nagpaila nga ang proseso sa paghukom nagbahin sa katawhan ngadto sa usa ka pundok niadtong mga nagadumot sa Dios, ug usa ka pundok niadtong mga nahigugma sa Dios, sa ingon nagatipo sa balaod sa Domingo nga nagasinggit, “Kon nahigugma kamo kanako, tumanon ninyo ang akong mga sugo.”

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

Sa mao gihapong yugto nga ang Kasugoan gihatag didto sa Sinai, gipakita kang Moises ang kinaiya sa Dios.

> And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

> Ug ang Ginoo miingon kang Moises: Magkulit ka alang sa imong kaugalingon ug duha ka papan nga bato nga sama sa nahauna; ug isulat ko sa ibabaw niining mga papan ang mga pulong nga diha sa nahaunang mga papan, nga imong gidugmok. Ug mag-andam ka sa buntag, ug tumungas ka sa buntag ngadto sa bukid sa Sinai, ug motungha ka didto sa akong atubangan sa kinatumyan sa bukid. Ug walay bisan kinsa nga tawo ang motungas uban kanimo, ni may bisan kinsa nga makita sa tibuok bukid; ni tugotan ang mga panon sa karnero o mga panon sa baka nga manibsib atubangan nianang bukira.

> And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

> Ug iyang gikulit ang duruha ka papan nga bato nga sama sa nahauna; ug si Moises mibangon pagsayo sa buntag, ug mitungas ngadto sa bukid sa Sinai, sumala sa gisugo kaniya sa Ginoo, ug gidala sa iyang kamot ang duruha ka papan nga bato. Ug ang Ginoo mikunsad diha sa panganod, ug mitindog uban kaniya didto, ug gimantala ang ngalan sa Ginoo. Ug ang Ginoo miagi sa iyang atubangan, ug mipahayag,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

> Ang Ginoo, ang Ginoong Dios, maloloy-on ug mapuangoron, mapailubon, ug madagayaon sa kaayo ug kamatuoran, nga nagatipig ug kalooy alang sa linibo, nga nagapasaylo sa kasal-anan ug kalapasan ug sala, ug nga sa walay paagi dili magapakamatarung sa sad-an; nga nagadangat sa kasal-anan sa mga amahan ibabaw sa mga anak, ug ibabaw sa mga anak sa mga anak, hangtod sa ikatolo ug sa ikaupat nga kaliwatan.

> And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

> Ug si Moises midali pagdali, ug miyukbo ang iyang ulo ngadto sa yuta, ug misimba. Ug siya miingon, Kon karon nakakaplag ako ug grasya sa imong panan-aw, Oh Ginoo, tugoti, ako nangamuyo kanimo, nga ang akong Ginoo magauban sa among taliwala; kay kini usa ka masupilon nga katawohan; ug pasayloa ang among kasal-anan ug ang among sala, ug dawata kami ingon nga imong panulondon. Exodo 34:1–9.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

Ang ikaduhang paghatag sa balaod nagkatakdo sa pioneer chart sa 1850. Ang unang mga papan nabungkag, ug ang unang papan adunay sayop sa mga numero. Ang karaang Israel dayon gihimong mga tigtipig sa balaod, ug ang modernong Israel dayon gihimong mga tigtipig sa balaod sa Dios ug sa mga balaod sa propetikong Pulong sa Dios. Sa dihang ang duha ka papan unang gipaila, dihay literal nga pagsukol sulod sa campo, ug sa dihang ang chart sa 1850 gipaila, dihay espirituwal nga pagsukol nga nagbukal sulod sa campo. Ang tagna ni Abram mahitungod sa ikaupat nga kaliwatan natuman pinaagi kang Moises sa ikaupat nga kaliwatan, diin gipalapad sa Dios ang pagpadayag sa paghukom sa ikaupat nga kaliwatan diha sa ikaduhang sugo. Ang mga linilok nga larawan nahimong hulad sa tinuod nga pagsimba sa Dios, ug ang kasina sa kinaiya sa Dios gidugtong ngadto sa paghukom. Dayon nakita ni Moises ang himaya sa Dios. Iyang nakita ang kasina sa Dios ingon nga usa ka bahin sa kinaiya sa Dios, sumala sa girepresentahan sa Iyang “ngalan,” ug ang relasyon tali sa magsisimba ug sa mga sala sa ilang mga amahan gipadayag.

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

Sa dihang gilimpyohan ni Cristo ang templo sa unang higayon, dayon nahinumdoman sa mga tinun-an nga ang kasibot alang sa Iyang balay maoy mikaon Kaniya. Ang “kasibot” mao ang pulong nga “pangabugho.” Ang kinaiya sa Dios nga nagapahayag sa Iyang pangabugho mao ang pagdasig nga nagmando kang Cristo sa paglimpyo sa Iyang templo, ug ang propetikong kinaiya sa panginahanglan sa pagsugid niadtong mga sala sa inyong mga amahan, sa ulahi mahimong usa ka mahinungdanong bahin sa tawag ngadto sa paghinulsol diha sa paghukom sa “makapito ka higayon” sa Levitico baynte-sais. Ang “ikaupat nga kaliwatan” ni Abram nagapadayon sa pagpalambo sa labi pang dako ug labi pang mabug-at nga kahulogan samtang kini nagapadayon sulod sa kasaysayan sa tugon. Ang basahon ni Joel nagrepresentar sa panahon sa ulahing ulan, nga mahitabo sa kaulahiang mga adlaw. Ang basahon ni Joel nagapadayag sa iyang mensahe ibabaw sa pagpaila niini sa mensahe sa upat ka mga kaliwatan, ingon nga tema nga natala na sa labing unang lakang sa tulo ka pilo nga tugon ni Abram uban sa Dios. Kana nga tema moabut sa iyang kataposan diha sa basahon ni Joel.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

Sa diha nga atua na sa Yutang Saad, ang Arka sa tugon nahimutang sa Shiloh, diin ang daotan ug buangbuang nga si Eli, ang labawng sacerdote, ug ang iyang duha ka mahugaw nga mga anak nga lalaki gitandi sa pagtawag kang Samuel. Ang Shiloh mahimong usa ka lakang sa panaw sa Arka, nga mao ang simbolo sa tugon. Human gamita ang Arka ingon nga simbolo sa pagpukan sa mga paril sa Jerico, kini nahimutang sa Shiloh sulod sa mga upat ka gatus ka tuig, hangtod sa kamatayon ni Eli ug sa iyang daotan nga mga anak. Unya kini nabihag sa mga Filistehanon, ug pagkahuman niana, sa dihang gibalhin ni David ang Arka ngadto sa Jerusalem, natuman ang unang hulagway sa madaugong pagsulod ngadto sa Jerusalem. Ang gipahayag nga katuyoan sa pagbalhin sa simbolo sa tugon ngadto sa Jerusalem mao nga gipili sa Dios ang pagbutang sa Iyang ngalan sa Jerusalem, ug ang Iyang ngalan nalambigit sa Iyang pangabugho, nga nalambigit sa Iyang mapangabughuong paghukom sa ikaupat nga kaliwatan.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

Sa balaod sa Dominggo ang Ginoo magabayaw sa iglesia nga madinaugon ibabaw sa tanang kabungtoran ug kabukiran, ug ang mga Hentil magaingon, “Umari kamo ug mangadto kita sa balay sa Dios.”

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Ug mahitabo sa ulahing mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo pagapatukoron sa kinatumyan sa kabukiran, ug pagabayawon ibabaw sa mga bungtod; ug ang tanang kanasuran modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawohan mangadto ug moingon, Umari kamo, ug manungas kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan niya kita sa iyang mga dalan, ug manlakaw kita sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Sion mogula ang kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

Ang pulong sa Ginoo mogula gikan sa Jerusalem, kay didto Niya gipili nga ibutang ang Iyang “ngalan.” Uban kang Moises, “ang Ginoo mikunsad diha sa panganod, ug mitindog uban kaniya didto, ug gimantala ang ngalan sa Ginoo. Ug miagi ang Ginoo sa iyang atubangan, ug gimantala,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

> Ang Ginoo, ang Ginoong Dios, maloloy-on ug mapuangoron, mahinay sa kasuko, ug madagayaon sa kaayo ug kamatuoran, nga nagabantay sa kalooy alang sa liboan, nga nagapasaylo sa kasal-anan ug kalapasan ug sala, ug nga sa walay paagi dili magawalay-sala ang sad-an; nga nagapaningil sa kasal-anan sa mga amahan ibabaw sa mga anak, ug ibabaw sa mga anak sa ilang mga anak, hangtod sa ikatolo ug sa ikaupat nga kaliwatan. Exodo 34:6, 7.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

Ang Iyang “ngalan” mao ang Iyang kinaiya, ug ang kinaiya sa Dios hilabihan ka lawom ug hilabihan ka yano. Ang Dios mao ang gugma, nga hingpit nga pagpadayag sa Iyang kinaiya, apan sa yano nga pagpamulong. Ang kamatuoran sa tugon ni Abram mahitungod sa “ikaupat nga kaliwatan sa paghukom” gipalapad “linya ibabaw sa linya” pinaagi sa dugang nga kahayag sa ikaduhang sugo mahitungod sa ikaupat nga kaliwatan. Unya ang kasinatian ni Moises nagpalapad sa kahayag sa kalabutan sa ikaupat nga kaliwatan ngadto sa kinaiya sa Dios, pinaagi sa pagdugang sa kahayag sa Iyang pangabugho. Gihubit sa inspirasyon ang kinaiya ingon nga “mga hunahuna ug mga pagbati nga gihiusa,” apan gipahibalo usab kita sa inspirasyon nga ang atong mga hunahuna dili sama sa mga hunahuna sa Dios. Ang Iyang kinaiya mao ang Iyang mga hunahuna ug mga pagbati nga gihiusa, ug ang Iyang kinaiya adunay daghan kaayong mga dagway nga labaw pa sa atong yano nga tawhanong mga hunahuna ug mga pagbati, nga ang kalainan mao nga ang Iyang mga hunahuna labaw pa kay sa langit kon itandi sa yuta.

> For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

> Kay ang akong mga hunahuna dili inyong mga hunahuna, ni ang inyong mga dalan akong mga dalan, nagaingon ang Ginoo. Kay maingon nga ang mga langit labaw pa kahitas-an kay sa yuta, mao man ang akong mga dalan labaw pa kay sa inyong mga dalan, ug ang akong mga hunahuna kay sa inyong mga hunahuna. Isaias 55:8, 9.

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

Busa, ania ang usa ka tawhanong hunahuna nga angay pamalandungon; kon ang kinaiya sa Dios girepresentahan pinaagi sa Iyang ngalan, nan ang matag pagpadayag sa ngalan sa Dios mao ang pagpadayag sa Iyang kinaiya. Ang Leon sa banay ni Juda maoy nagapatik ug nagabukas sa Iyang pulong nga matagnaon, si Palmoni mao ang Kahibulongang Mag-iihap sa mga Tinago, nga mao usab ang Gamut gikan sa mamala nga yuta, ug usab ang nagdilaab nga sapinit, usa ka haligi nga kalayo, ang arkanghel nga si Miguel ug padayon pa, ug padayon pa. Ang mga kinaiya sa kinaugalingon sa Dios ingon nga girepresentahan sa Iyang nagkalainlaing mga ngalan walay kinutoban. Kini mao ang “tawhanong hunahuna nga angay pamalandungon.” Uban sa tanang nagkalainlaing mga pagpahayag sa kinaiya sa Dios nga nahibaw-an nga anaa, unsa ang kahulogan—nga sa labing unang lakang sa tugon sulod sa tulo-ka-pilo nga proseso sa tugon uban kang Abram—ang “paghukom sa ikaupat nga kaliwatan” mao ang pundasyonal nga pahayag sulod sa tugon—nga nagapakita sa Iyang ngalan?

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Ug siya miingon kang Abram: Hibaloi sa pagkatinuod nga ang imong kaliwatan mahimong lumalangyaw sa usa ka yuta nga dili ila, ug sila mag-alagad kanila; ug sila pagasakiton nila sulod sa upat ka gatus ka tuig. Ug ang nasud usab nga ilang pagaalagdan akong hukman; ug sa human niana manggula sila nga may dakong bahandi. Ug ikaw moadto sa imong mga amahan nga may pakigdait; igalubong ikaw sa maayong katigulangon. Apan sa ikaupat nga kaliwatan mobalik sila dinhi pag-usab; kay ang kasal-anan sa mga Amorehanon wala pa mapuno. Genesis 15:13–16.

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

Ang kinaiya sa Dios ingon nga Maghuhukom sa mga tawo ug sa mga nasod nagatugot sa mga tawo ug usa ka panahon sa pagsulay nga girepresentahan sa upat ka kaliwatan. Ang Dios mao ang Maghuhukom, Siya maloloy-on, Siya mapailubon, ug Iyang ginadala ang paghukom sa mga tawo ug sa mga nasod ngadto sa katapusan sa ikaupat nga kaliwatan. Ang sukaranang pahayag sa Dios sulod sa Iyang tugon uban sa usa ka piniling katawhan naglakip sa paghukom sa ikaupat nga kaliwatan. Maingon nga ang mensahe sa nahaunang manulonda nagbaton sa tanang kinaiya sa matag usa sa tulo ka tagsatagsa nga mga mensahe sa mga manulonda, mao usab nga ang unang lakang sa tugon ni Abram nagbaton sa mga kinaiya sa tibuok tulo-ka-bahin nga tugon. Ang ngalan sa Dios mao nga Siya ang maloloy-ong Maghuhukom, nga nagahukom sa ikaupat nga kaliwatan. Ang matag laing lakang sa kasaysayan sa tugon sa usa ka piniling katawhan nagatukod ibabaw niana nga patukoranan.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

Sa dihang ang basahon ni Joel ibutang sa pagpukaw sa Tunga-tungang Singgit diha sa bersikulo singko, ug ang “bag-ong bino” “giputol” gikan sa ilang mga baba, ang pasiuna nianang katapusang panagbulag sa tugon sa usa ka pinili nga katawhan sa tugon mao ang patukoranan nga mensahe sa tugon nga naglatid sa pagsukol sa katawhan sa tugon nga unya “giputol” ingon nga natuman sa ikaupat nga kaliwatan. Sila “giputol,” tungod sa wala pagsabot sa patukoranan nga mensahe sa tugon.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

Kana nga sukaranang mensahe sa tugon diha sa upat ka bersikulo sa Genesis 15 maoy sukdanan—ang pisi sa paghukom nga gamiton sa dihang ang mensahe sa pangulong bato sa tugon igapakita ingon nga “bag-ong bino” sa ulahing mga adlaw. Ang kabug-aton nga nalangkit sa pagpukaw sa mga palahubog sa Ephraim, sa dihang ang “bag-ong bino” “giputol,” matuod lamang nga masabtan—sa dihang kini ibutang sulod sa konteksto sa usa ka pagpahayag sa paghukom batok sa katapusang ikaupat nga kaliwatan sa usa ka masupladong piniling katawhan, sulod sa panahon sa pagsulay sa ulahing ulan.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

Sa Genesis disi-siyete, atong makita ang ikaduhang lakang sa tulo-ka-bahin nga pakigsaad uban kang Abraham:

> And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

> Ug miingon ang Dios kang Abraham: Busa pagabantayan mo ang akong tugon, ikaw ug ang imong kaliwatan sunod kanimo sa ilang mga kaliwatan. Mao kini ang akong tugon, nga inyong pagabantayan, sa taliwala kanako ug kaninyo ug sa imong kaliwatan sunod kanimo;

> Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

> Ang matag batang lalaki diha kaninyo kinahanglan magpatuli. Ug inyong tulion ang unod sa inyong yamis; ug kini mamahimong timaan sa tugon tali kanako ug kaninyo. Ug ang may walo ka adlaw ang panuigon pagatulion diha kaninyo, ang matag batang lalaki sa tibuok ninyong mga kaliwatan, siya nga natawo sa sulod sa balay, o pinalit pinaagi sa salapi gikan sa bisan kinsang lumalangyaw, nga dili sa imong kaliwat. Siya nga natawo sa imong balay, ug siya nga pinalit sa imong salapi, kinahanglan gayud nga patulion; ug ang akong tugon anha sa inyong unod ingon nga walay-katapusang tugon. Ug ang walay-sirkunsisyong batang lalaki kansang unod sa iyang yamis wala matuli, kana nga kalag pagaputlon gikan sa iyang katawohan; iyang gilapas ang akong tugon. Genesis 17:9–14.

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

Ang ikaduhang lakang naghatag ug ikaduhang pagpamatuod sa simbolo sa pagkahimong “maputol.” Ang pulong nga gihubad nga “maputol” naggikan sa gamut niini diha sa mga mananap nga giputol ni Abram sa tunga sa ikanapulog-lima nga kapitulo, ug sa maong teksto, si bisan kinsa nga dili tinuli pagaputlon “gikan” sa tugon. Ang pagtuli gipulihan sa bautismo diha sa kasaysayan sa tugon diin si Cristo nagapamatuod niining gayud nga mga kamatuoran, ug tungod niini, Siya, ingon nga atong panig-ingnan, gibanhaw sa ikawalong adlaw.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

Kana nga ilhanan pagatumanon unta sa ikawalong adlaw, sumala sa girepresentahan sa walo ka kalag diha sa arka. Sa ikaduhang lakang mao ang girepresentahan sa makita nga pagsulay, bisan pa man kini mao ang pagpili sa Israel tali sa mga manalagna ni Jezebel ug ni Elijah sa wala pa ang paghukom nga gipatuman ni Elijah, o ang dagway ni Daniel, Shadrach, Meshach ug Abednego nga nagpakita nga labi pang maanindot ug mas tambok kay niadtong mikaon sa kalan-on sa hari; ang ikaduhang pagsulay makita. Ang pagtuli maoy ilhanan sa kinabuhi, ug ang walo ka kalag nga diha sa arka nagarepresentar niadtong nangabuhi, sukwahi niadtong nangamatay.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

Sa kasaysayan ni Cristo, sa dihang ang timaan sa tugon mibalhin ngadto sa bautismo, gigamit sa apostol nga si Pablo ang mismong kasaysayan sa tugon niini nga mga bersikulo aron ipakita ang dakong pagbalhin sa kasaysayan sa tugon. Gigamit niya ang unod nga ginaputol diha sa sirkunsisyon, ingon nga simbolo sa tawo diha sa relasyon ngadto sa pagkadiosnon, ug ingon usab nga simbolo sa ubos nga kinaiya sa tawo diha sa relasyon ngadto sa labawng kinaiya sa tawo. Gitudloan ni Pablo ang iyang mga tinun-an pinaagi sa paggamit sa propetikanhong Pulong sa Dios, ug ang iyang katuyoan ingon nga “usa nga pinili,” (sumala sa kahulogan sa iyang ngalan nga Saul) mao ang pag-ila sa dakong pagbalhin sa kasaysayan sa tugon nga gilarawan sa transisyon gikan sa literal ngadto sa espirituwal nga Israel isip katawhan sa tugon sa Dios. Sa pagtuman sa buluhatong gitugyan kaniya, iyang gipahayag ang iyang propetikanhong mensahe sulod sa konteksto sa kasaysayan sa tugon.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

Ang Genesis 17 nagrepresentar sa ikaduhang lakang sa tulo ka pundasyonal nga mga lakang sa pakigsaad nga makakaplag sa ilang omega nga katumanan diha sa tulo ka manulonda sa Pinadayag 14. Ang ikaduhang lakang girepresentahan sa timaan sa circuncisión, nga nagatipo sa selyo sa Dios ibabaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang bandila, nga nagrepresentar sa makita nga pagsulay. Ang tulo ka manulonda mao ang omega sa alpha nga pakigsaad ni Abraham. Ang ikatulong lakang alang kang Abraham mao ang kapitulo 22.

> And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

> Ug ang manulonda sa Ginoo mitawag kang Abraham gikan sa langit sa ikaduhang higayon, Ug miingon: Sa akong kaugalingon nanumpa ako, nagaingon ang Ginoo, tungod kay gibuhat mo kining butanga, ug wala mo ilikay ang imong anak, ang imong bugtong anak: Nga sa pagpanalangin panalanginan ko gayod ikaw, ug sa pagpadaghan padaghanon ko gayod ang imong kaliwat sama sa mga bituon sa langit, ug sama sa balas nga anaa sa baybayon sa dagat; ug ang imong kaliwat makapanag-iya sa ganghaan sa iyang mga kaaway; Ug diha sa imong kaliwat mapanalanginan ang tanang mga nasud sa yuta; tungod kay gituman mo ang akong tingog. Genesis 22:15–18.

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

Ang unang bersikulo sa kapitulo nag-ingon, “Ug nahitabo sa tapus niining mga butanga, nga ang Dios misulay kang Abraham, ug miingon kaniya, Abraham: ug siya miingon, Ania ako.” Gisulayan sa Dios si Abraham, sa ingon nagtimaan sa usa ka katapusang pagsulay, sa wala pa ang ikatulong pagpahayag sa tugon. Sa dihang napasar ni Abraham ang pagsulay, unya gipadayag ang katapusang upat ka mga bersikulo sa tulo-ka-bahin nga tugon ni Abraham. Tungod kay si Abraham “misugot” sa tingog sa Dios, nga niini nga pahayag mao ang Iyang “tingog sa tugon,” si Abraham pagapanalanginan ingon nga amahan sa mga nasod. Ang ikatulong manulonda mao ang usa ka pagsulay, nga sama kang Abraham nagrepresentar sa usa ka pagsulay nga nagapakita sa kinaiya, ug ang kinaiya nagasalig sa kon mituo ka ba sa Dios, sama kang Abraham, o wala. Kadtong mga makapasar sa pagsulay, sama kang Abraham, pagagamiton sa pagtigom sa tanang mga nasod sa kalibotan. Ang napulog pito ka mga bersikulo, gikan sa tulo ka mga kapitulo, nagtimaan sa tugon tali sa Dios ug sa usa ka pinili nga katawhan; ug sa pagbuhat niini sila nagrepresentar sa alpha sa kasaysayan sa tugon sa usa ka pinili nga katawhan, ug sa pagbuhat niini usab, kadtong mga bersikulo nagrepresentar usab sa omega sa kasaysayan sa tugon ingon nga girepresentahan pinaagi sa pagpatindog sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

Pila kanato ang mopalit ug balay o sakyanan nga wala una mag-usisa sa mga kondisyon sa kasabotan? Pila ka mga Laodiceanong Seventh-day Adventist ang nahibalo nga ang labing unang kondisyon sa ilang kasabotang tugon uban sa Dios mao ang pag-ila sa Dios nga Siya mao ang maloloy-ong Dios nga mohukom hangtod sa ikaupat nga kaliwatan? Ang trahedya mao nga wala sila mahibalo sa mga patukoranan nga kamatuoran sa kasaysayan sa Millerite, ni wala sila mahibalo sa mga patukoranan nga kamatuoran sa ilang giila nga tugon nga relasyon, ug tungod niini sila, sama sa karaang Israel, wala mahibalo sa panahon sa ilang pagduaw. Ang kataposan nianang yugto sa pagduaw, nga nagsugod niadtong 9/11, mao ang panahon nga sila pagapukawon sa tungang gabii aron lamang mahibaloan nga sila giputol na.

We will continue in the next article.

Magapadayon kita sa sunod nga artikulo.

> “On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

> “Niadtong Abril 18, duha ka adlaw human ang talan-awon sa nangatumpag nga mga bilding milabay sa akong atubangan, miadto ako aron tumanon ang usa ka gitakdang panagkatigom sa Carr Street Church, Los Angeles. Samtang nagkaduol kami sa simbahan, among nadungog ang mga batang tigbaligya og mantalaan nga nagsinggit: ‘Gilaglag sa usa ka linog ang San Francisco!’ Uban sa mabug-at nga kasingkasing, akong gibasa ang unang mga balita nga gidali ug imprinta mahitungod niadtong makalilisang nga katalagman.”

> “Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

> “Duha ka semana ang milabay, sa among pagpauli, miagi kami sa San Francisco ug, sa pag-abang ug karwahe, migahin ug usa ka oras ug tunga sa pagtan-aw sa kalaglagang nahimo sa maong dakbayan. Ang mga bilding nga gituohang dili matandog sa kalamidad nangahigda na sa pagkaguba. Sa pipila ka kahimtang, ang mga bilding bahin nga miubsan ngadto sa yuta. Ang siyudad nagpakita sa labing makalilisang nga hulagway sa pagkawalay igo sa kinaadman sa tawo sa paghimo ug mga estrukturang dili masunog ug dili matandog sa linog.”

> “Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

> “Pinaagi sa Iyang propeta nga si Zephaniah, ang Ginoo naglatid sa mga paghukom nga Iyang ipadangat ibabaw sa mga mamumuhat ug dautan: ‘Sa hingpit pagalaglagon ko ang tanang butang gikan sa nawong sa yuta, nagaingon ang Ginoo. Laglagon ko ang tawo ug ang mananap; laglagon ko ang mga langgam sa kalangitan ug ang mga isda sa dagat, ug ang mga kapangdolanan uban sa mga dautan; ug putlon ko ang tawo gikan sa nawong sa yuta, nagaingon ang Ginoo.’”

> “‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

> “‘Ug mahitabo unya sa adlaw sa halad ni Jehova, nga silotan ko ang mga prinsipe, ug ang mga anak sa hari, ug ang tanan nga nagsul-ob ug lain nga saput. Niadtong maong adlawa usab silotan ko ang tanan nga molukso sa pultahan, nga nagapuno sa mga balay sa ilang mga agalon pinaagi sa pagpanlupig ug limbong….

> “‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

> “‘Ug mahitabo niadtong panahona nga akong susihon ang Jerusalem pinaagi sa mga lamparahan, ug silotan ko ang mga tawo nga nanagpuyo nga malinawon ibabaw sa ilang mga latak: nga nagaingon sa ilang kasingkasing, Ang Ginoo dili magabuhat ug maayo, ni magabuhat Siya ug dautan. Busa ang ilang mga kabtangan mahimong inagaw, ug ang ilang mga balay mahimong kamingawan: managtukod usab sila ug mga balay, apan dili kanila mapuy-an; ug mananum sila ug mga kaparrasan, apan dili sila makainom sa bino niini.

> “‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

> “‘Ang dakong adlaw sa Ginoo haduol na, haduol na gayud, ug nagdali pag-ayo, bisan ang tingog sa adlaw sa Ginoo: ang kusgan nga tawo motiyabaw didto sa kapait. Kana nga adlaw mao ang adlaw sa kapungot, adlaw sa kagul-anan ug kasakit, adlaw sa kalaglagan ug pagkabiniyaan, adlaw sa kangitngit ug kasisidman, adlaw sa mga panganod ug mabagang kangitngit, adlaw sa trumpeta ug pahimangno batok sa mga kinutaang siyudad, ug batok sa hataas nga mga torre. Ug ipahamtang Ko ang kagul-anan sa mga tawo, aron maglakaw sila sama sa mga buta nga tawo, tungod kay nakasala sila batok sa Ginoo: ug ang ilang dugo igaula sama sa abog, ug ang ilang unod sama sa kinalibang. Dili kanila maluwas sa ilang salapi ni sa ilang bulawan sa adlaw sa kapungot sa Ginoo; kondili ang tibook nga yuta pagalamyon sa kalayo sa Iyang kasina: kay magahimo Siya bisan ug dali nga pagwagtang sa tanang nanagpuyo sa yuta.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.”

> “God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

> “Ang Dios dili na makapugong sa Iyang kaugalingon sa dugay pa. Sa karon, ang Iyang mga paghukom nagsugod na sa pagkahulog sa pipila ka mga dapit, ug sa dili madugay ang Iyang dayag nga kapungot mabati sa ubang mga dapit.

> “There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

> “Magkaaduna ug sunod-sunod nga mga hitabo nga magpadayag nga ang Dios mao ang Agalon sa kahimtang. Ang kamatuoran igamantala sa tin-aw ug dili masayop nga pinulongan. Ingon nga usa ka katawhan kinahanglan natong andamon ang dalan sa Ginoo ilalom sa nagamando nga giya sa Espiritu Santo. Ang ebanghelyo igahatag diha sa kaputli niini. Ang sapa sa buhi nga tubig kinahanglan molalom ug molapad diha sa dagan niini. Sa tanang mga uma, duol ug halayo, ang mga tawo pagatawgon gikan sa daro ug gikan sa mas kasagarang mga pagpanginabuhian sa komersiyo nga sa dakong bahin maoy nagapiit sa hunahuna, ug sila pagatudloan uban sa mga tawo nga may kasinatian. Samtang sila nagakat-on sa pagbuhat sa buluhaton sa epektibong paagi, ilang igamantala ang kamatuoran uban sa gahum. Pinaagi sa labing kahibulongang mga paglihok sa balaang pagbuot, ang mga bukid sa kalisdanan papason ug igasalibay ngadto sa dagat. Ang mensahe nga adunay dakong kahulogan alang sa mga pumoluyo sa yuta pagadunggon ug pagasaboton. Ang mga tawo makaila kon unsa ang kamatuoran. Padayon, ug sa gihapon padayon, mouswag ang buluhaton hangtod nga ang tibook kalibotan mapahimangnoan, ug unya moabot ang katapusan.”

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> “Sa nagkaanam-anam, samtang nagalabay ang mga adlaw, nahimong dayag nga ang mga paghukom sa Dios anaa sa kalibotan. Pinaagi sa kalayo ug baha ug linog Siya nagapasidaan sa mga pumoluyo niining yutaa mahitungod sa haduol Niyang pag-abot. Haduol na ang panahon nga moabot ang dakong krisis sa kasaysayan sa kalibotan, sa dihang ang matag lihok sa kagamhanan sa Dios pagatan-awon uban sa hilabihan nga kaikag ug dili maasoy nga kahadlok. Sa matulin nga pagsunod-sunod ang mga paghukom sa Dios magasunod ang usa sa usa—kalayo ug baha ug linog, uban ang gubat ug pag-ula sa dugo.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> “O, hinaut nga mahibalo unta ang mga tawo sa panahon sa ilang pagdu-aw! Adunay daghan nga wala pa makadungog sa sumusulay nga kamatuoran alang niining panahona. Adunay daghan nga uban kang kinsa ang Espiritu sa Dios nagapaningkamot. Ang panahon sa makalilisang nga mga paghukom sa Dios mao ang panahon sa kalooy alang niadtong mga wala makabaton ug higayon sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran. Sa malomo nga paagi motan-aw ang Ginoo kanila. Ang Iyang kasingkasing sa kalooy nahikap; ang Iyang kamot giunat pa aron sa pagluwas, samtang ang pultahan sirado na alang niadtong dili mosulod.”

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

> “Ang kalooy sa Dios gipakita diha sa Iyang hataas nga pagkamapuanguron. Gipugngan Niya ang Iyang mga paghukom, naghulat nga ang mensahe sa pasidaan ipahibalo ngadto sa tanan. Oh, kon ang atong katawhan mobati lamang unta, ingon sa angay nilang bat-on, sa tulubagon nga nahamutang ibabaw kanila sa paghatag sa kataposang mensahe sa kalooy ngadto sa kalibotan, pagkahibulongan gayod nga buluhaton ang mahimo!” Testimonies, volume 9, 94–97.

Back to Articles