Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Kuarenta ug Siyam

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

Ang Tinagoan sa Dios nga Gipadayag: Ang Paghiusa sa Pagka-Diosnon ug sa Pagkatawhanon

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

Atong gikonsiderar ang kasaysayan nga girepresentahan diha sa bersikulo kap-atan sa Daniel kapitulo onse. Karon atong gitagad ang sulodnong linya sa kasaysayan sulod sa maong bersikulo nga nagarepresentar sa kasaysayan sa Protestante nga sungay sa mananap nga yuta. Atong gigamit ang pagdugtong sa duha ka sungkod ni Ezekiel diha sa kapitulo traynta’y-siete ingon nga basihanan sa pag-ila sa tinago sa Dios, pinaagi kang Cristo sa pagdugtong sa Iyang pagka-Dios ngadto sa pagka-tawo sa dihang moabot ang ikatulong manulonda. Linya ibabaw sa linya, ang mensahe sa tinago sa Dios nga giila ni Juan nga pagatapuson sa panahon sa pagpatingog sa ikapitong trumpeta, sa piho gayud gipadala ngadto sa Laodicea pinaagi sa apostol Pablo. Ang pagpamatuod ni Ezekiel, Juan, ug Pablo nagakauyon sa mao rang tinago sa Dios nga girepresentahan diha sa mensahe nila Jones ug Waggoner niadtong 1888, nga mao ang mensahe ngadto sa Laodicea.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Kay buot ko nga inyong mahibaloan unsa kadaku sa pakigbisog nga akong giantos alang kaninyo, ug alang kanila didto sa Laodicea, ug alang sa tanan nga wala makakita sa akong nawong diha sa unod; Aron ang ilang mga kasingkasing pagalipayon, nga hiniusa diha sa gugma, ug ngadto sa tanang kadato sa hingpit nga kasigurohan sa pagsabot, ngadto sa pag-ila sa tinago sa Dios, ug sa Amahan, ug ni Cristo; Diha kaniya natago ang tanang bahandi sa kaalam ug kahibalo. Colossians 2:1–3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

Ang buhat sa pagtabon-sa-sala, sa paghiusa sa duruha ka mga sungkod sa pagka-Dios ug pagkatawo, nagsugod sa pag-abot sa ikatulong manulonda; apan si Pablo naghisgot sa kataposan ug hingpit nga katumanan sa paghiusa sa duruha ka mga sungkod, nga mao ang tinago sa Dios. Busa iyang giila ang mensahe ingon nga mensahe ngadto sa Laodicea nga unang miabot niadtong 1856, ug unya gisubli niadtong 1888, ug unya nakakaplag sa hingpit niyang katumanan niadtong Septiyembre 11, 2001. Giila ni Pablo ang templo diha sa duruha ka pilo nga kinaiya, sa dihang iyang gipaila ang tinago sa Dios, nga pagatapuson sa pagpatunog sa ikapitong trumpeta. Gibahin niya kana nga tinago ngadto sa usa ka ulo ug usa ka lawas.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> Ug siya mao ang ulo sa lawas, ang iglesia; siya mao ang sinugdanan, ang panganay gikan sa mga patay; aron siya mahimong labing labaw sa tanang mga butang. Kay gikahimut-an sa Amahan nga diha kaniya mopuyo ang tanang kahupnganan; ug, sa nakighimo siyag pakigdait pinaagi sa dugo sa iyang krus, pinaagi kaniya ipasig-uli ang tanang mga butang ngadto sa iyang kaugalingon; pinaagi kaniya, ingon ko, bisan ang mga butang sa yuta, o ang mga butang sa langit. Ug kamo, nga kaniadto nahimulag ug mga kaaway sa inyong hunahuna pinaagi sa mga dautang buhat, apan karon iya nang gipahiuli Sa lawas sa iyang unod pinaagi sa kamatayon, aron ipresentar kamo nga balaan ug walay buling ug walay ikasaway sa iyang atubangan: Kon kamo magapadayon sa pagtuo nga adunay matuod nga patukoranan ug malig-on, ug dili mapalihok gikan sa paglaum sa maayong balita, nga inyong nadungog, ug nga gimantala sa tanang binuhat nga anaa sa ilalum sa langit; nga niini ako si Pablo gihimong ministro; Kinsa karon nagakalipay sa akong mga pag-antos alang kaninyo, ug nagatuman sa nahabilin sa mga kasakit ni Cristo diha sa akong unod tungod sa iyang lawas, nga mao ang iglesia: Nga niini ako gihimong ministro, sumala sa pagpangalagad nga gikan sa Dios nga gihatag kanako alang kaninyo, aron matuman ang pulong sa Dios. Colosas 1:18–25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

Si Cristo mao ang ulo, nga kinahanglan adunay pagkalabaw sa tanang butang, ug ang Iyang iglesia mao ang lawas. Sa tingub, ang ulo ug ang lawas nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo, ug adunay laing mahinungdanong kamatuoran nga gipaila usab. Ang kalabotan sa ulo ug sa lawas mao nga ang ulo kinahanglan adunay pagkalabaw ibabaw sa lawas. Sa katawhan, nga gibuhat sumala sa dagway sa Dios, ang hataas nga mga gahum (ang ulo) kinahanglan adunay paggahum ibabaw sa ubos nga mga gahum (ang lawas). Sa tingub naglangkob sila ug usa ka kinabuhi, o sa pinulongan sa templo nga ipasukod kang Juan, nagrepresentar sila sa Balaang Dapit (ang pagkatawo, ang lawas), ug sa Labing Balaang Dapit (ang pagka-Dios, ang ulo). Kon giunsa kining duha pagdugtongon ngadto sa “usa ka sungkod,” o usa ka lawas, mao ang buluhaton sa “pagpasig-uli.” Nagpadayon si Pablo:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> Nga niini ako gihimong ministro, sumala sa pagdumala sa Dios nga gihatag kanako alang kaninyo, aron matuman ang pulong sa Dios; bisan ang tinago nga gitago gikan sa mga kapanahonan ug gikan sa mga kaliwatan, apan karon gipadayag na ngadto sa iyang mga balaan: Kinsa kanila ang Dios buot magpahibalo kon unsa ang mga bahandi sa himaya niining tinagoa sa taliwala sa mga Gentil; nga mao si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya: Siya nga among ginawali, nga nagapahimangno sa tagsatagsa ka tawo, ug nagatudlo sa tagsatagsa ka tawo sa tanang kaalam; aron among ikapresentar ang tagsatagsa ka tawo nga hingpit diha kang Cristo Jesus: Alang niini ako usab nagapangabudlay, nanlimbasog sumala sa iyang paglihok, nga nagabuhat sa sulod kanako sa makagagahum. Colossians 1:25–29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

Ang kahingpitan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagapakita nga “ang tagsatagsa ka tawo hingpit diha kang Cristo,” mao ang “tinago sa Dios,” nga mao ang paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagka-tawo, o sumala sa pagpahayag ni Pablo, mao si “Cristo diha sa” katawhan, “ang paglaum sa himaya.” Sa mga adlaw sa pagpatunog sa Ikapitong Trumpeta, kana nga tinago matuman. Sa dihang giila ni Ezequiel kana nga paghiusa, migamit siya ug duha ka sungkod, usa alang sa amihanang gingharian ug usa alang sa habagatang gingharian aron pag-ilhan ang simbolikong sumpay, nga nagarepresentar sa templo pinaagi sa numero nga “kap-atan ug unom.” Ang sungkod sa simbolikong sumpay nga “kap-atan ug unom,” pagahiusahon uban sa simbolikong sumpay nga “duha ka gatus ug kaluhaan.”

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

Ang duha ka gatus ug baynte maoy simbolo sa pagka-Dios nga nahiusa sa pagkatawo. Gikan sa pagmantala sa King James Bible niadtong 1611, hangtod sa unang pagpresentar sa mensahe ni Miller niadtong 1831 ug pagkahuman ang pagmantala sa maong mensahe niadtong 1833 sa Vermont Telegraph, duha ka gatus ug baynte ka tuig. Ang mensahe ni Miller mao ang pormalisasyon sa pagdugang sa kahibalo nga nakuha gikan sa Biblia, sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan niadtong 1798. Sa sinugdanang petsa nga 1611, adunay gimantala nga balaang dokumento, ug sa katapusang petsa nga 1831 adunay tawhanong publikasyon nga pinasukad sa balaang kamatuoran nga giablihan niadtong 1798.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

Kadtong tulo ka mga petsa nagrepresentar dili lamang sa duha ka gatus ug baynte ka tuig, kondili usab sa estruktura sa Hebreohanon nga pulong nga “Kamatuoran,” nga naporma pinaagi sa paghiusa sa nahaunang, ikanapulog-tulo, ug ulahing mga titik sa alpabetong Hebreo aron maporma ang pulong nga “Kamatuoran.” Usa ka balaanong publikasyon sa sinugdanan ug usa ka tawhanong publikasyon sa katapusan, ug ang 1798 nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga magapadayag sa usa ka hut-ong sa mga daotang tawo nga misalikway niana nga kahibalo, ug sa ingon nagrepresentar sa ikanapulog-tulo nga titik, nga usa ka simbolo sa pagsukol. Kining sumpay sa duha ka gatus ug baynte ka tuig gitukod diha sa kalihokan sa unang manulonda, ug ang kalihokan sa ikatulong manulonda naghatag ug ikaduhang saksi.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

Niadtong 1776, ang langitnong dokumento, ang Declaration of Independence, gipatik, ug duha ka gatos ug kaluhaan ka tuig ang milabay, niadtong 1996, usa ka tawhanong dokumento, ang magasing The Time of the End, gipatik. Ang tawhanong dokumento nakuha gikan sa pagdugang sa kahibalo nga namugna sa panahon sa katapusan niadtong 1989, nga, maingon sa 1798, nagpatungha ug pagrebelde batok sa langitnong mensahe nga girepresentahan sa Declaration of Independence. Ang pagdugang sa kahibalo niadtong 1996 nagpaila sa kaugmaon alang sa America samtang mawala niini ang kagawasan ug independensiya nga iyang gideklarar niadtong 1776 sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Kini naghatag ug ikaduhang saksi nga ang gidaghanon nga duha ka gatos ug kaluhaan nagarepresentar sa panaghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug kana nga ikaduhang saksi gipadayag pinaagi sa pirma nga “Truth,” ug girepresentahan sa nahaunang saksi sa kasaysayan sa unang manulonda (ang nahauna), ug sa ikaduhang saksi sa kasaysayan sa ikatulong manulonda (ang katapusan).

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

Ang 1776 nagtimaan usab sa sinugdanan sa usa ka yugto nga nag-una sa tinuod nga pagsugod sa mananap sa yuta ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Niining yugto sa pagpangandam, ang pirma sa kamatuoran sa makausa pa giila pinaagi sa 1776, nga nagtimaan sa sinugdanan sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug ang 1798 nga nagtimaan sa sinugdanan sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa taliwala niining kasaysayan sa sinugdanan ug katapusan, ang 1789 nagtimaan sa sentrong letra samtang ang napulog-tulo ka mga kolonya nagpamatuod sa Konstitusyon. Ang matag usa sa tulo ka mga petsa nagrepresentar sa “pagsulti” sa Tinipong Bansa sa Amerika; pinaagi sa Deklarasyon sa Kagawasan niadtong 1776, sa Konstitusyon niadtong 1789, ug sa Alien and Sedition Acts niadtong 1798. Kana nga kasaysayan naglangkob sa kaluhaan ug duha ka tuig, nga mao ang ikapulo o usa ka ikanapulo sa duha ka gatus ug kaluhaan, busa nagrepresentar usab kini sa usa ka simbolo sa paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawhanon.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

Ang representasyon niini mao ang kasaysayan sa mananap sa yuta nga gihulagway nga nagsugod ingon nga usa ka nating karnero (pagka-Dios), ug natapos ingon nga usa ka dragon (pagkatawhan). Ang 1776 nagsugod pinaagi sa Deklarasyon sa Kagawasan nga nagtimaan sa pagka-Dios, ug ang Alien and Sedition Acts nagrepresentar sa pagkatawhan; ug sulod niadtong kaluhaan ug duha ka tuig nga miuna sa pagsugod sa paghari sa mananap sa yuta ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang pagbalhin gikan sa nating karnero ngadto sa dragon gipahulagway pinaagi sa tipo.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

Ang sinugdanan sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga paghukom batok sa habagatang gingharian sa Juda, nalambigit sa sinugdanan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig diha sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse. Ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon sa Juda nagsugod niadtong 677 BC, ug ang tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nagsugod duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa ulahi niadtong 457 BC. Ang sungkod sa habagatang gingharian sa Juda nalambigit sa simbolo sa kap-atan ug unom ngadto sa amihanang gingharian, ug nalambigit usab sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig pinaagi sa kalambigitan sa duha ka gatus ug kaluhaan.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

Si Pablo miangkon nga siya mao ang ministro sa dispensation sa Dios, ug unya gihubit ang dispensation nga iyang gialagaran ingon nga tinago sa Dios, nga mao si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya. Dugang pa niyang gihisgutan kining kamatuoran sa dihang nagsulat siya kang Timoteo.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Ug walay pagkalalis dako ang tinago sa pagkadiosnon: Ang Dios gipadayag diha sa unod, gipakamatarung diha sa Espiritu, nakita sa mga manulonda, giwali ngadto sa mga Gentil, gitoohan sa kalibotan, gidawat paingon ngadto sa himaya. 1 Timoteo 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

Si Pablo dinhi nagaingon nga ang tinago sa pagkadiosnon mao ang Dios nga gipadayag diha sa unod. Ang Dios mao ang Ulo, ug ang unod mao ang lawas. Ang tinago sa pagkadiosnon mao si Cristo diha sa magtutuo; kini mao ang paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo. Gigamit usab ni Pablo ang hulagway sa kaminyoon, maingon man kang Oseas.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> Kay kita mga bahin sa iyang lawas, sa iyang unod, ug sa iyang mga bukog. Tungod niini ang usa ka lalaki mobiya sa iyang amahan ug inahan, ug mahiusa sa iyang asawa, ug silang duha mahimong usa ka unod. Kini maoy usa ka dakung tinago; apan ako nagasulti mahitungod kang Cristo ug sa iglesia. Efeso 5:30–32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

Sa kapitulo traynta’y syete, sa dihang giila ni Ezekiel ang tugon sa ulahing mga adlaw, nga mao ang gibag-ong tugon uban niadtong giila ingon nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, siya mihatag ug usa ka hulagway sa paghiusa sa duha ka sungkod. Kining duha ka sungkod, linya ibabaw sa linya, naglakip sa metapora sa kaminyoon ni Hosea ug ni Pablo. Sa dihang gihiusa na sila, dili na sila mahimong duha ka nasod, kondili usa ka nasod, sa walay katapusan.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> Ug himoon ko sila nga usa ka nasod diha sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari nilang tanan; ug dili na sila mahimong duha ka mga nasod, ni bahinon pa sila ngadto sa duha ka gingharian sa umalabot gayud: Dili na usab nila hugawan ang ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga diosdios, ni sa ilang mga butang nga dulumtanan, ni sa bisan unsa sa ilang mga kalapasan: kondili luwason ko sila gikan sa tanan nilang mga puloy-anan diin sila nakasala, ug hinloan ko sila: busa sila mahimong akong katawohan, ug ako mahimong ilang Dios. Ezekiel 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

Ang pagdugtong sa panagna ni Ezekiel nagtimaan sa panahon nga sila dili na mabahin pa, ni magpakasala pa, sa diha nga sila hinloan na, ug ang Dios mao na lamang ang ilang Dios, ug usa na lamang ang ilang hari. Niadtong Oktubre 22, ang Mensahero sa Tugon miabot sa kalit ngadto sa templo aron “hinloan” ang Iyang katawhan. Mianhi Siya aron modawat ug gingharian, kansang katawhan sumala kang Pedro mao unta ang pagkahimong usa ka gingharian sa mga sacerdote ug mga hari. Niadtong maong petsa ang pamanhonon mianhi usab ngadto sa kasal, nga mao ang tinago nga gipaila ni Pablo ug ni Oseas, nga nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawhanon. Gipaila ni Juan nga ang maong tinago, nga giila ni Pablo nga “si Cristo anaa kaninyo, ang paglaum sa himaya,” pagatapuson sa mga adlaw sa pagpatunog sa ikapitong manolunda.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya magasugod na sa pagtunog, ang tinago sa Dios pagatumanon, ingon sa iyang gipahibalo sa iyang mga alagad nga mga manalagna. Pinadayag 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

Ang ikapitong manulonda mao ang ikatulong kaalautan, nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang ikapitong manulonda misugod sa pagpatunog sa dihang miabot ang ikatulong manulonda sa kasaysayan niadtong 1844, ug nagpadayon, apan ang pagrebelde niadtong 1863 nakapugong nga mahuman ang buluhaton. Ang ikatulong manulonda miabot ug ang ikapitong trumpeta misugod pag-usab sa pagpatunog niadtong Septiyembre 11, 2001, ug niining higayona ang “tinago sa Dios” pagahumanon na. Kana nga “tinago” mao ang paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagka-tawo, nga nagpatungha sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga unya mahimong bandila ug kasundalohan sa Dios. Tungod niini, ang kapitulo traynta ug pito sa Ezekiel nagsugod sa pagdala kang Ezekiel ngadto sa usa ka walog sa mga uga nga bukog nga nangamatay. Kadtong mga bukog nagrepresentar sa Laodiceanong Adventismo niadtong Septiyembre 11, 2001, ug tungod niini gitumong ni Pablo ang iyang ebanghelyo sa tinago sa Dios ngadto sa mga taga-Laodicea.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Kay buot ko nga inyong mahibaloan kon unsa kadaku ang akong pakigbisog alang kaninyo, ug alang kanilang atua sa Laodicea, ug alang sa tanan nga wala makakita sa akong nawong diha sa unod; Aron ang ilang mga kasingkasing malipay, nga hiniusa diha sa gugma, ug ngadto sa tanang bahandi sa hingpit nga kasigurohan sa pagsabot, ngadto sa pag-ila sa tinago sa Dios, ug sa Amahan, ug ni Cristo; Diin gitago ang tanang bahandi sa kaalam ug kahibalo. Colosas 2:1–3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

Kini usab mao ang paghulagway nga gilambigit ni Sister White sa mga patay ug uga nga mga bukog sa Ezequiel.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> “Apan dili lamang kini nga sambingay sa mga uga nga bukog ang maangay sa kalibutan, kondili usab sa mga nabulahan sa dakong kahayag; kay sila usab sama sa mga kalansay sa walog. Anaa kanila ang dagway sa mga tawo, ang balangkas sa lawas; apan wala kanila ang espirituhanong kinabuhi. Apan ang sambingay wala magbilin sa mga uga nga bukog nga nagkahiusa lamang ngadto sa mga dagway sa mga tawo; kay dili igo nga anaa ang hustong pagkahan-ay sa mga bukton ug mga ilhanan sa lawas. Ang gininhawa sa kinabuhi kinahanglan nga maghatag og kinabuhi sa mga lawas, aron sila makatindog nga matul-id, ug molukso ngadto sa kalihokan. Kining mga bukog nagrepresentar sa balay sa Israel, sa iglesia sa Dios, ug ang paglaum sa iglesia mao ang nagahatag-kinabuhi nga impluwensiya sa Balaang Espiritu. Ang Ginoo kinahanglan nga mohuypa ibabaw sa mga uga nga bukog, aron sila mabuhi.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> “Ang Espiritu sa Dios, uban sa Iyang makapabuhi nga gahum, kinahanglan anaa sa matag tawhanong galamiton, aron ang matag espirituwal nga kaunoran ug litid mahiapil sa paglihok. Kon walay Espiritu Santo, kon walay gininhawa sa Dios, adunay pagkamanhid sa tanlag, ug pagkawala sa espirituwal nga kinabuhi. Daghan nga walay espirituwal nga kinabuhi ang anaa ang ilang mga ngalan sa mga talaan sa iglesia, apan sila wala mahisulat sa basahon sa kinabuhi sa Cordero. Mahimong kadugtong sila sa iglesia, apan wala sila mahiusa sa Ginoo. Mahimong masinabtanon sila sa pagtuman sa usa ka piho nga hugpong sa mga katungdanan, ug mahimong isipon nga mga tawong buhi; apan daghan ang apil niadtong may ‘ngalan nga ikaw buhi, apan patay.’”

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> “Gawas kon adunay tinuod nga pagkakabig sa kalag ngadto sa Dios; gawas kon ang buhing gininhawa sa Dios magapadasig sa kalag ngadto sa espirituhanong kinabuhi; gawas kon kadtong nag-angkon sa kamatuoran ginapadagan pinaagi sa prinsipyo nga natawo sa langit, sila wala matawo gikan sa dili madunot nga binhi nga buhi ug nagapabilin sa walay katapusan. Gawas kon sila mosalig sa pagkamatarung ni Cristo ingon nga ilang bugtong kasigurohan; gawas kon ilang sundon ang Iyang kinaiya, maningkamot diha sa Iyang espiritu, sila mga hubo, sila wala magasul-ob sa bisti sa Iyang pagkamatarung. Ang mga patay sa makadaghan ginapakita nga daw mga buhi; kay kadtong nagabuhat sa ilang gitawag nga kaluwasan sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna, wala ang Dios nga nagabuhat diha kanila sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa Iyang maayong kabubut-on.”

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> “Maayo kining girepresentahan sa walog sa mga uga nga bukog nga nakita ni Ezekiel diha sa panan-awon.” Review and Herald, Enero 17, 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

Ang mensahe ngadto sa Laodicea unang gipadayag ngadto sa Adventismo niadtong 1856, mao gayud ang tuig nga gibuksan sa Ginoo ang nagapadayon nga kahayag sa “pito ka mga panahon” sa Levitico kapitulo baynte-sais. Ang mensahe sa 1856, nga naglangkob sa usa ka sulodnong mensahe nga nanawagan sa paghinulsol, ug usa ka gawasnong mensahe sa tagna, gisalikway niadtong 1863. Ang mensahe ngadto sa Laodicea mahitungod sa tinago nga “si Cristo anaa kaninyo, ang paglaum sa himaya”, gisubli niadtong 1888 pinaagi kina Elder Jones ug Waggoner, ug kana nga mensahe giila usab ni Sister White ingon nga mensahe ngadto sa Laodicea.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

Sa linya ibabaw sa linya, ang Ezekiel kapitulo traynta’y siyete nagsugod sa pagdala kang Ezekiel sa espirituhanong paagi ngadto sa Septiyembre 11, 2001, diin gihatagan siya ug pagtan-aw sa Laodiceanong Adventismo, nga patay diha sa mga sala ug mga kalapasan. Gisugo siya sa paghatag ug duha ka lahi nga mga profetikong mensahe. Ang nahaunang mensahe nagmugna ug paghiusa, apan ang mga lawas patay gihapon. Ang ikaduhang tagna nagtawag sa mensahe sa “upat ka hangin” aron ginhawaon ug kinabuhi ang mga bukog. Ang mensahe sa upat ka hangin mao ang mensahe sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nag-ila sa upat ka mga manulonda nga nagkupot sa upat ka hangin. Giila ni Sister White kanang upat ka hangin ingon nga usa ka “masuk-anong kabayo,” nga nagtinguha sa pagbuak ug kagawas, kay kini gipugngan. Ang masuk-anong kabayo sa Islam nagtinguha sa pagbuak ug kagawas ug sa pagdala ug kamatayon ug kalaglagan sa iyang agianan, maingon sa gibuhat niini niadtong Septiyembre 11, 2001, ug pagabuhian kini pag-usab sa haduol na nga balaod sa Domingo.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

Kana nga mensahe nagdala sa mga minatay nga lawas ngadto sa usa ka hiniusang kasundalohan nga nagatindog sa iyang mga tiil. Kana nga hiniusang kasundalohan gipatindog sa iyang mga tiil isip tubag sa mensahe sa ikapitong manulonda, kay sa mga adlaw sa pagpatunog sa ikapitong manulonda, ang tinago sa kaminyoon sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo uban kang Cristo matuman.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

Unya si Ezekiel gipakitaan sa paghiusa sa duha ka mga sungkod nga nahimong usa ka nasod. Kining duha ka mga sungkod mao ang amihanang gingharian sa Israel ug ang habagatang gingharian sa Juda, nga gihiusa ingon nga usa ka nasod sa pagtapos sa ilang kaparis nga mga panahon sa pagkakatag nga duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig. Ang ilang kaparis nga pagtapos nagapatungha ug usa ka espirituhanong templo, nga gilarawan pinaagi sa kap-atan ug unom ka tuig sa sinugdanan ug sa katapusan sa kaparis nga mga panahon sa pagkakatag.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> “‘Ug sayo sa buntag sayo sila mibangon, ug migula ngadto sa kamingawan sa Tekoa: ug sa diha nga sila migula, si Jehoshaphat mitindog ug miingon, Pamati kanako, O Juda, ug kamo nga mga pumoluyo sa Jerusalem; tumoo kamo sa Ginoo nga inyong Dios, ug kamo malig-on; tumoo kamo sa iyang mga propeta, ug kamo mouswag. 2 Cronicas 20:20.’

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> “Tumoo kamo sa Ginoo nga inyong Dios, ug kamo mapalig-on; tumoo kamo sa iyang mga propeta, ug kamo mouswag.”

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> “Isaias 8:20. ‘Ngadto sa kasugoan ug ngadto sa pagpamatuod; kon sila dili mosulti sumala niining pulonga, tungod kay walay kahayag diha kanila.’”

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> “Duha ka teksto ang dinhi gipahimutang sa atubangan sa katawhan sa Dios: duha ka kahimtang alang sa kalampusan. Ang kasugoan nga gisulti mismo ni Jehova, ug ang espiritu sa pagtagna, mao ang duha ka tinubdan sa kaalam sa paggiya sa Iyang katawhan sa matag kasinatian. Deuteronomio 4:6. ‘Kini mao ang inyong kaalam ug ang inyong salabutan sa atubangan sa mga nasud, nga magaingon, Sa pagkatinuod kining dakung nasud usa ka maalamon ug masinabuton nga katawhan.’”

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> “Ang kasugoan sa Dios ug ang Espiritu sa Tagna nagkuyog sa paggiya ug pagtambag sa iglesia, ug sa matag higayon nga ang iglesia nakaila niini pinaagi sa pagtuman sa Iyang kasugoan, ang espiritu sa tagna gipadala aron sa paggiya kaniya sa dalan sa kamatuoran.

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> “Pinadayag 12:17. ‘Ug ang dragon nasuko batok sa babaye, ug milakaw sa pagpakiggubat batok sa salin sa iyang kaliwat, nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug adunay pagpamatuod ni Jesu-Cristo.’ Kini nga tagna sa dayag nagapakita nga ang salin nga iglesia magaila sa Dios diha sa Iyang balaod ug makabaton sa gasa sa pagtagna. Ang pagtuman sa balaod sa Dios, ug ang espiritu sa pagtagna, sa kanunay maoy nagpalahi sa tinuod nga katawhan sa Dios, ug ang pagsulay sa kasagaran ihatag diha sa mga pagpadayag sa karon.”

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> “Sa mga adlaw ni Jeremias ang katawhan walay pagduhaduha mahitungod sa mensahe ni Moises, ni Elias, o ni Eliseo, apan ilang giduhaduhaan ug gisalikway ang mensaheng gipadala sa Dios ngadto kang Jeremias hangtod nga ang kusog ug gahum niini nausik, ug wala nay laing tambal kondili nga dad-on sila sa Dios ngadto sa pagkabinihag.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> “Sa ingon man usab sa mga adlaw ni Cristo ang katawohan nakakat-on nga tinuod ang mensahe ni Jeremias, ug ilang gipatotohan ang ilang kaugalingon sa pagtuo nga kon nangabuhi pa sila sa mga adlaw sa ilang mga amahan, ilang dawaton unta ang iyang mensahe, apan sa maong higayon ilang gisalikway ang mensahe ni Cristo, nga maoy gisulat sa tanang mga propeta.”

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> “Samtang mitungha sa kalibutan ang mensahe sa ikatulong manulonda, nga maoy magpadayag sa balaod sa Dios ngadto sa iglesia diha sa iyang kabug-osan ug gahum, ang gasa sa pagtagna usab dihadiha gipahiuli. Kini nga gasa nakahimo ug hilabihan ka mahinungdanong bahin sa pag-uswag ug sa pagpaabante niini nga mensahe.

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> “Samtang mitungha ang mga kalainan sa opinyon may kalabotan sa mga paghubad sa Kasulatan ug sa mga pamaagi sa pagpamuhat, nga makapalisang sa pagtuo sa mga magtutuo sa mensahe ug modala ngadto sa pagkabahinbahin sa buluhaton, ang espiritu sa tagna sa kanunay naghatag ug kahayag sa kahimtang. Sa kanunay kini nagdala ug panaghiusa sa hunahuna ug panagkauyon sa lihok ngadto sa lawas sa mga magtutuo. Sa matag krisis nga mitungha sa paglambo sa mensahe ug sa pagtubo sa buluhaton, kadtong mga mitindog nga malig-on dapig sa balaod sa Dios ug sa kahayag sa Espiritu sa tagna nagmadaugon, ug ang buluhaton miiwag sa ilang mga kamot.” Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles