Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo - Numero Diesisais

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

Ang Pagbutyag sa Pito ka mga Dalugdog: Usa ka Propetikong Pagsusi sa Pinadayag ug sa Tinagong Kasaysayan

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Atong gipadayag ang han-ay sa mga hitabo nga matagnaon nga giila pinaagi sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalogdog nga girepresentahan sa Pinadayag kapitulo onse hangtod trese. Wala pa kita makaabot sa punto sa pag-uswag niining mga hitabo, diin atong ipatong ang kasaysayan sa sungay sa Protestantismo ug sa sungay sa Republicanismo. Wala pa usab kita makapahimutang ug salalayan sa pagsabot aron tukmang mailhan ang papel sa Islam sa mensahe sa Pagtu-aw sa Tunga-tungang Gabii. Hinuon, adunay usa ka hilabihan ka mahinungdanong kamatuoran nga nalambigit niining mga hitabo, nga nagtimaan kon unsa ang angay buhaton sa usa ka tawo sa dihang masabtan niya ang mga kamatuoran nga ginabuksan na. Ang panalangin sa Pinadayag naglakip sa responsibilidad sa “pagbantay” niadtong mga butanga nga nahisulat.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

Ang linya sa kasaysayan nga ginabukhad nagapahayag sa mamugnaong gahum sa Dios ngadto sa mga mamati, mobasa, ug magabantay sa mga butang nga nahisulat didto. Busa, panahon na nga mobulag kita sa atong pagtagad sa ulahing propetikong asoy ni Isaias, ug sa Pinadayag kapitulo onse hangtod trese, aron matukod ang kahulogan sa “tulo ug tunga ka adlaw” nga si Elias ug si Moises nangamatay diha sa dalan sa information super highway, nga nagaagi latas sa walog sa mga uga nga bukog nga patay. Ang atong pagailhon karon mao ang simbolismo sa “kamingawan.”

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

Sa miaging artikulo atong giila ang upat ka mga manalagnang saksi sa han-ay sa mga panghitabo nga gitukod pinaagi sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog. Ang linya sa dagway ni Cristo, ang linya sa duha ka mga saksi, ang linya sa dagway sa mananap, ug ang linya sa mini nga hari sa amihanan.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

Ang ikaduhang katunga sa linya sa peke nga hari sa amihanan nagsugod sa paghatag ug gahum sa kapapahan niadtong 538. Unya ang kapapahan, ang espirituhanong peke nga hari sa amihanan, mitunob sa espirituhanong Jerusalem ug sa espirituhanong Israel sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa pinuti, ug pagadad-on sila nga mga binihag ngadto sa tanang kanasuran; ug ang Jerusalem pagatamakan sa mga Hentil, hangtod nga matuman ang mga panahon sa mga Hentil. Lucas 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Si Juan gisugoan sa pagsukod sa templo ug sa panon, apan gisugoan usab siya nga biyáan ang hawanan sa gawas, kay kini gihatag ngadto sa mga Hentil sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod: ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug sila nga nanagsimba didto sulod niini. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo pasagdi lamang, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatumban sa ilalum sa tiil sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Si Juan ug si Lucas nagpamatuod nga ang mga Hentil “magatamak sa ubos sa ilang tiil” sa “Jerusalem” sulod sa “kap-atan ug duha ka bulan.” Gihulagway ni Juan ang gidugayon, ug gimarkahan ni Lucas ang kataposan sa maong kasaysayan. Kining duha ka mga saksi nagatubag sa pangutana sa Daniel kapitulo otso, ug bersikulo trese.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug may lain na usab ka balaan nga miingon ngadto sa maong balaan nga nagsulti, Hangtod anus-a ba ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa kalapasan nga makapahimong biniyaan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon igatugyan sa pagatamakan ilalom sa tiil? Daniel 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

Ang pangutana mahitungod sa gidugayon nga ang balaang puloy-anan ug ang panon pagatamakan ubos sa tiil, nag-ila sa duha ka makadaut nga mga gahum nga magatuman sa buhat sa pagyatak sa Jerusalem, nga sa Daniel gilarawan ingon nga ang “balaang puloy-anan” ug ingon man usab ang “panon.” Ang husto nga sukaranang pagsabot niini nga bersikulo, sumala sa gipahayag ni J. N. Andrews, mao nga ang bersikulo nag-ila sa duha ka makadaut nga mga gahum, nga nagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Ang nahaunang makadaut nga gahum nga giila sa bersikulo mao ang paganoismo, ug ang ikaduha mao ang papalismo. Ang pulong nga “panon,” mao ang pahayag ni Daniel alang sa giila ni Juan nga mga “magsisimba” sa templo, nga anaa sa Jerusalem.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> “ADUNA KAY DUHA KA ‘PAGKABINIYAAN’ DIHA SA DANIEL 8.—Kining kamatuoran gihimo ni Josiah Litch nga hilabihan ka tin-aw, busa among ipresentar ang iyang mga pulong:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> “‘Ang inadlaw nga halad’ mao ang kasamtangang pagbasa sa Ingles nga teksto. Apan walay bisan unsang butang nga sama sa halad ang makita sa orihinal. Kini giila sa tanang dapit. Kini usa ka dugang nga pulong o kahubaran nga gipahamtang niini sa mga maghuhubad. Ang tinuod nga pagbasa mao ang, ‘ang inadlaw ug ang kalapasan sa pagkalaglag,’ ang inadlaw ug kalapasan nga gidugtong pinaagi sa “ug;” ang inadlaw nga pagkalaglag ug ang kalapasan sa pagkalaglag. Sila maoy duha ka mga gahom sa paglaglag, nga magalaglag unta sa balaang puloy-anan ug sa panon.’—Prophetic Expositions, Tomo 1, panid 127.

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> “Tin-aw nga ang balaang puloy-anan ug ang panon pagatamakan ilalom sa tiil pinaagi sa adlaw-adlaw ug sa kalapasan sa pagkalaglag. Ang matinikdang pagbasa sa bersikulo 13 nagapahimutang niining puntoha. Ug kining kamatuoran nagatukod ug laing kamatuoran, nga mao kini: nga kining duha ka mga pagkalaglag mao ang duha ka dagkung porma diin si Satanas misulay sa pagpapukan sa pagsimba ug sa katungdanan ni Jehova. Ang mga pahayag ni G. Miller mahitungod sa kahulogan niining duha ka mga pulonga, ug sa pamaagi nga iyang gisunod sa pagpangita nianang kahulogan, gipresentar ubos sa mosunod nga ulohan:”

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> “ANG DUHA KA KAMINGAW MAO ANG PAGANISMO UG ANG PAGKAPAPA”

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> “‘Mipadayon ako sa pagbasa, ug wala akoy makaplagang laing kahimtang diin kini [ang adlaw-adlaw] makita gawas lamang sa Daniel. Unya [pinaagi sa tabang sa usa ka concordance] gikuha ko kadtong mga pulonga nga nagbarog nga may kalabutan niini, ‘kuhaon’; iyang kuhaon, ‘ang adlaw-adlaw;’ ‘gikan sa panahon nga ang adlaw-adlaw pagakuhaon’, ug uban pa. Mipadayon ako sa pagbasa, ug naghunahuna ako nga wala akoy makitang kahayag bahin sa teksto; sa katapusan, miabot ako sa 2 Tesalonica 2:7, 8. ‘Kay ang tinago sa kasal-anan nagabuhat na daan; apan ang nagapugong karon magapugong hangtud nga siya makuha na sa dalan, ug unya ang dautan igapadayag,’ ug uban pa. Ug sa dihang nahiabot ako niana nga teksto, oh! daw unsa ka tin-aw ug mahimayaon ang kamatuoran nga mipakita! Anaa ra kini! Mao kana ‘ang adlaw-adlaw!’ Karon, unsa man ang gipasabot ni Pablo sa ‘siya nga nagapugong karon,’ o nagababag? Pinaagi sa ‘tawo sa sala,’ ug sa ‘dautan,’ ang pagkapapa maoy gipasabot. Karon, unsa man ang nagababag sa pagkapapa aron kini mapadayag? Ngano, kini mao ang paganismo; busa, ‘ang adlaw-adlaw’ kinahanglan magpasabot ug paganismo.’—Second Advent Manual, panid 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

Sa pagtuman sa “pito ka panahon” sa Leviticus 26, ang paganismo mitumban sa balaang puloy-anan ug sa panon sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, ug unya ang papalismo maoy naghimo sa mao gihapong buhat sulod sa dugang nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang kapapahan mitumban sa Jerusalem sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sumala kang Lucas ug Juan, hangtod nga ang kapapahan nakadawat sa iyang makamatay nga samad niadtong 1798. Kon kuhaan ug usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig ang 1798, moabot kini sa 538. Kon kuhaan ug usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig ang 538, moabot kini sa 723 BC, sa dihang ang Asiria, ang literal nga hari sa amihanan niadtong panahona, midala sa amihanang gingharian sa Israel ngadto sa pagkaulipon.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Si Juan nagtumong lamang sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga gidagmalan sa kapapahan ang santuwaryo ug ang panon, apan si Lucas nagtumong sa duha ka mga yugto sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin gidagmalan sa paganismo ug sa kapapahan ang Jerusalem, kay siya nagaingon, “hangtud nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil.” Giila ni Lucas ang pagdagmal sa Jerusalem ingon nga labaw pa sa usa lamang ka “panahon,” kay gitawag niya kini nga katumanan sa “mga panahon” sa mga Gentil.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Sa pagkatinuod, niadtong 1856, ang Millerite Adventism nahimong Laodicean, ug pito ka tuig ang milabay ilang gisalikway ang kamatuoran sa “pito ka kapanahonan” sa Leviticus 26, busa imposible alang sa Adventism nga makita kining yano nga mga kamatuoran sa Biblia. Ang kamatuoran nga akong giila mao nga ang tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog, nga nagtimaan sa tulo ka mga waymark, ug usa ka yugto sa panahon tali sa nahaunang ug ikaduhang waymark, ug unya usa ka ikaduhang yugto sa panahon tali sa ikaduhang ug ikatulong waymark, girepresentahan sulod sa propetikong linya sa peke nga hari sa amihanan.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

Kadtong linya nagsugod niadtong 723 BC, sa dihang ang amihanang gingharian sa Israel gidala ngadto sa pagkaulipon pinaagi sa kamot sa hari sa Asiria, usa ka literal nga hari sa amihanan. Unya niadtong 538, ang espirituwal nga hari sa amihanan gihatagan ug gahum, ug dayon iyang gitamay ang espirituwal nga Jerusalem sulod sa laing usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, hangtod nga siya nakadawat ug makamatay nga samad niadtong 1798. Gikan sa 723 BC hangtod sa 538, ang mga gahum nga nagpabilin sa Israel ubos sa pagpasakop kanunayng mga paganong gahum.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

Ang linya ni Cristo nagaila sa pagdihog sa tinuod nga hari sa amihanan sa Iyang bautismo sa tuig 27, ug paglabay sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka matagnaong mga adlaw, Siya gilansang sa krus. Ang Iyang mga tinun-an gihatagan dayon ug gahum sa pagpresentar sa mensahe sa tinuod nga hari sa amihanan, hangtod sa pagbato kang Esteban sa tuig 34. Ang bugtong higayon nga si Cristo wala maglakaw sa tibuok usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw sa Iyang ministeryo mao kadtong misakay Siya paingon sa Jerusalem sa malampusong pagsulod. Busa, gitamakan Niya ang Jerusalem sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, maingon usab sa gibuhat sa Iyang mga tinun-an human sa krus. Ang duha ka linya, ang peke nga hari sa amihanan ug si Cristo, ang tinuod nga hari sa amihanan, mitamak sa Jerusalem ug sa panon sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Ang pagano nga relihiyon maoy usa ka peke nga hulad sa sistema sa pagsimba sa yutan-ong pag-alagad sa santuwaryo sa literal nga mga Judio, ug ang kapapahan maoy usa ka peke nga hulad sa langitnong pag-alagad sa santuwaryo sa espirituwal nga mga Judio. Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagano nga relihiyon, maoy kaangay sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw ni Cristo, ug ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa kapapahan, maoy kaangay sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw sa mga tinun-an.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

Ang matag usa sa duha ka laray naglangkob sa managsamang propetikanhong estruktura sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalogdog, nga nagsugod sa pag-abli sa dayag kaniadtong Hulyo, 2023. Ang pag-abli natuman sa usa ka bahin pinaagi sa pag-ila sa unang kapakyasan sa kalihokang Millerite. Ang ilang unang kapakyasan nagpasulod sa usa ka yugto sa panahon, nga gitawag nga “tarrying time” diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Ang “tarrying time” natapos sa camp meeting sa Exeter, New Hampshire, sa dihang ang mensahe sa Midnight Cry hingpit nang napalig-on. Ang camp meeting sa Exeter nahimong ikaduhang waymark, nga unya nagpasulod sa usa ka yugto sa panahon diin ang mensahe sa Midnight Cry gimantala, hangtod miabot ang ikatulong waymark sa paghukom ug ang katapusang kapakyasan.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

Ang tulo ka mga ilhanan sa dalan mao ang nahaunang kapakyasan, ang mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit, ug ang ulahing kapakyasan. Kining tulo ka mga ilhanan sa dalan nahiuyon sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran,” nga nagrepresentar sa nahauna, ikanapulog-tulo, ug ulahing letra sa alpabetong Hebreo. Ang nahauna ug ang ulahi, nga parehong mga kapakyasan, nagrepresentar sa pirma ni Alpha ug Omega.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

Walay tuwirang representasyon sa kasaysayan sa mga Millerite sa usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman ka adlaw, apan ang kasaysayan sa mga Millerite mao ang kasaysayan sa unang kalihokan ug busa nagatipo sa ulahing kalihokan. Ang kasaysayan sa unang kapakyasan sa ulahing kalihokan nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020, ug kini gihulagway diha sa Pinadayag kapitulo onse. Sa Pinadayag kapitulo onse, gipatay ang duha ka mga saksi, nga nagtimaan sa unang kapakyasan sa ulahing kalihokan, nga gitipoan sa unang kalihokan.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

Sa Pinadayag onse, ang kasagmuyo nagpasulod sa usa ka yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw diin ang ilang mga patay nga lawas atua sa dalan, sa ingon nagtimaan sa naglangan nga panahon sa sambingay. Sa ilang pagkabanhaw sila gipataas ingon nga usa ka bandila sa mao rang taknaa sa paghukom sa balaod sa Domingo. Ang kasaysayan sa duha ka mga saksi naglakip sa usa ka simbolikong yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

Ang mga detalye sa lihok sa ikatulong manulonda diha sa tinagong kasaysayan sa pito ka dalugdog naghatag ug labi pang piho nga paghulagway kay sa ubang mga magkaparehong linya, apan ang linya sa ikatulong manulonda, ang linya sa matuod nga hari sa amihanan, ug ang linya sa peke nga hari sa amihanan, tanan nagbaton sa samang mga manalagnaong kinaiya sa usa ka sinugdanang punto, nga gisundan sa usa ka yugto sa panahon nga moabot ngadto sa tunga-tungang punto, nga pagasundan sa usa ka yugto sa panahon nga moabot ngadto sa paghukom sa katapusang punto.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw maoy usa ka pangunang bahin sa tinagong kasaysayan sa pito ka dalugdog. Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw gihulagway pinaagi sa simbolo sa usa ka “kamingawan” diha sa Pinadayag kapitulo dose.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya may dapit nga giandam sa Dios, aron didto pakaunon siya sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Pinadayag 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

Ang iglesia mikalagiw ngadto sa kamingawan aron makalikay sa pagyatak-ilalom sa gahom sa kapapahan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang bersikulo katorse naghatag ug laing saksi.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Ug sa babaye gihatag ang duha ka pako sa usa ka dakong agila, aron siya makalupad ngadto sa kamingawan, ngadto sa iyang dapit, diin siya gipakaon sulod sa usa ka panahon, ug mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon, gikan sa atubangan sa halas. Pinadayag 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Ang iglesia mikalagiw gikan sa paglutos sa dragon ug sa kapapahan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, ug busa ang “kamingawan” maoy simbolo sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Kana nga gidaghanon makita sa tin-aw sa makapito diha sa mga basahon ni Daniel ug Pinadayag, apan gilarawan usab kini sa daghang ubang mga paagi diha sa Kasulatan. Sa matag kahimtang, kini nagrepresentar sa “pito ka panahon” sa Levitico bente-sais.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

Bisan paganismo nga nagyatak sa santuwaryo ug sa panon sukad sa 723 BC hangtod sa tuig 538, o ang pagkapapa nga nagyatak sa espirituwal nga Jerusalem ug sa mga magsisimba didto, kini usa ka hulagway sa pagkakatag sa katawhan sa Dios, nga nahitabo tungod kay gilapas sa katawhan sa Dios ang tugon sa “mga adlaw nga igpapahulay sa yuta” sumala sa gihulagway sa Levitico kapitulo baynte-singko ug baynte-sais. Sa kapitulo baynte-sais kini gitawag nga panagbangi sa tugon sa Dios.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> Ug ako magapadala ug espada batok kaninyo, nga magapanimalos tungod sa paglapas sa akong tugon; ug sa diha nga kamo managtigum sulod sa inyong mga siyudad, ipadala ko ang kamatay sa taliwala ninyo; ug kamo igatugyan ngadto sa kamot sa kaaway. Levitico 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

Ang pagrebelde batok sa tugon sa Dios maoy nagdala ibabaw sa katawohan sa Dios sa pagkaulipon ug sa pagkatibulaag nga gihulagway ingon nga ang “pakig-away sa akong tugon.” Kon walay pagsabot sa silot, nga gitawag ni Daniel nga “tinunglo” ug “panumpa” ni Moises, nga gitawag usab nga ang “pakig-away sa akong tugon,” ang usa ka tawo mabuta sa pagtan-aw sa mas halalum nga kahulogan sa buhat ni Cristo ingon nga gilarawan diha sa Daniel kapitulo siyam. Ang makanunayon nga pag-usisa sa katawohan sa Dios nga anaa sa pagka-buta sa Laodicea diha sa mga sinulat ni Ellen White mao nga sila dili “makapangatarungan gikan sa hinungdan, ngadto sa sangputanan.” Mahimo kang magaangkon nga nakasabut ka sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa Mangitngit nga Kapanahonan, apan kon wala ka mahibalo sa “hinungdan” nianang pagyatak-ilalom, buta ka.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ug iyang lig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana; ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad ug ang oblation, ug tungod sa pagkaylap sa mga dulumtanan iyang himoon kini nga biniyaan, bisan hangtod sa katapusan, ug ang gitino pagabuboan sa ibabaw sa biniyaan. Daniel 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Ang pagpamatuod ni Cristo sa tugon direktang nalangkit sa “pakigbingkil sa Iyang tugon.” Ang gidugayon sa “tunglo” mao ang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig, ug ang gidugayon sa pagpamatuod ni Cristo nianang maong tugon mao ang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw. Uyon sa Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran,” nga naghatag sa estruktura sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalogdog, ang manalagnong semana nga pagapamatud-an ni Cristo ang Iyang tugon adunay tulo ka mga ilhanan nga girepresentahan sa nahaunang, ikanapulog tulo, ug katapusang mga letra sa Hebreohanon nga alpabeto.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

Ang nahaunang timaan sa semana mao ang Iyang bautismo, ang ikaduhang timaan mao ang krus, ug ang katapusan mao ang kamatayon ni Esteban. Ang pagdumili sa pagtan-aw sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, sumala sa paggiya sa mga manulonda sa langit kang William Miller aron makita ang “pito ka mga panahon,” nagwagtang sa abilidad sa hingpit nga pagtan-aw sa mao gayud nga tagna diin si Cristo nag-ula sa Iyang dugo ug nagpamatuod sa mao gayud nga tugon nga gisalikway sa Iyang literal nga karaang katawhan. Ang tanan nga sa katapusan maluwas adunay bahinon ug dili-hingpit nga pagsabot sa “kamatuoran.” Apan walay usa nga maluwas nga tinuyoang modumili sa pagtan-aw sa “kamatuoran.” Adunay usa lamang ka dalan paingon sa Amahan, ug kana pinaagi kang Jesus, ug si Jesus mao ang “kamatuoran.”

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

Kini usa ka takos hunahunaon nga pagsabot, kay kini naghisgot sa pakigsaad sa Levitico baynte-singko ug baynte-sais. Ang “tunglo” sa “pito ka mga panahon” gidala ibabaw sa karaang literal nga Israel tungod sa ilang pagkadili-andam sa pagpatuman sa mga lagda bahin sa paghatag ug pahulay sa yuta, ug sa pagtuman sa mga pagtulon-an sa Jubileo. Kini usa ka sala sa pagpasagad. Ang tunglo gidala ibabaw kanila tungod sa ilang pagpasagad sa usa ka buluhaton nga gisugo kanila nga buhaton, imbis nga tungod kay sila diretso nga nakalapas sa usa ka sugo, sama sa ayaw pagpatay o ayaw pagpangawat. Ilang gipasagdan lamang ang mga lagda nga may kalabutan sa paghatag ug pahulay sa yuta. Ang mga Adventista nga yano lamang dili modawat sa “pito ka mga panahon” (nga ang mga manulonda maoy naggiya kang William Miller sa pagkadiskobre) tungod sa unsang walay pagkaputli nga hinungdan, yano lamang wala gayud mogahin ug panahon sa tinuod nga pagsusi sa kamatuoran, ug nagabuhat sa samang matang sa pagrebelde pinaagi sa pagpasagad pinaagi sa pagsalikway sa mao gihapong kasayoran sa pakigsaad nga gipasagdan sa karaang literal nga Israel. Ang sinugdanan naghulagway sa katapusan.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw diha sa Pinadayag dose nga giila nga usa ka “kamingawan,” maoy usa ka simbolo sa “pito ka panahon.” Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw sa ministeryo ni Cristo, ug ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw sa ministeryo sa mga tinun-an, parehong nagrepresentar sa tibuok semana diin ang tugon gipalig-on. Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin ang paganoismo mitunob sa katawhan sa Dios, ug ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin ang kapapahan mitunob sa katawhan sa Dios, parehong nagrepresentar sa tibuok “pito ka panahon” sa tunglo ni Moises.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

Diha sa Pinadayag onse, human sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, ang mga patayng mga bukog gipabuhi pag-usab aron mosulod sa pakigsaad ingon nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Apan aron ilang matuman kana nga pakigsaad nga relasyon, gikinahanglan nga ilang tumanon ang mga kondisyon sa pakigsaad, maingon nga gibuhat ni Daniel sa kapitulo nuwebe. Ang mga kondisyon sa pakigsaad sa “makapito ka higayon” naglangkob ug piho nga mga pagtulon-an alang niadtong mga nakakaplag sa ilang kaugalingon diha sa yuta sa kaaway. Sa dihang kadtong mga nahigmata sa kamatuoran nga sila nagkatibulaag nangandoy sa pagbalik ngadto sa Ginoo, ang Levitico baynte-sais naghatag ug mga pagtulon-an mahitungod sa paagi sa ilang pagbalik.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> Ug ang mga mahabilin kaninyo mangaluya tungod sa ilang kasal-anan didto sa mga yuta sa inyong mga kaaway; ug usab tungod sa mga kasal-anan sa ilang mga amahan sila mangaluya uban kanila. Kon ilang isugid ang ilang kasal-anan, ug ang kasal-anan sa ilang mga amahan, uban sa ilang kalapasan nga ilang nahimo batok kanako, ug nga sila usab naglakaw nga supak kanako; Ug nga ako usab naglakaw nga supak kanila, ug gidala ko sila ngadto sa yuta sa ilang mga kaaway; kon unya ang ilang mga kasingkasing nga walay sirkunsisyon mapaubos, ug unya dawaton nila ang silot sa ilang kasal-anan: Nan hinumdoman ko ang akong tugon uban kang Jacob, ug usab ang akong tugon uban kang Isaac, ug usab ang akong tugon uban kang Abraham hinumdoman ko; ug hinumdoman ko ang yuta. Levitico 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

Ang pulong “mangahanaw” diha sa Kasulatan nagpasabot nga matunaw, madaot, ug mahurot. Ang mangahanaw mao ang pagkadaot ngadto sa patayng uga nga mga bukog. Ug ang maong pahimangno nagtimaan sa kamatayon, kay kini naghulagway niadtong nakaamgo sa ilang kahimtang ingon nga atua “sa yuta sa inyong mga kaaway.”

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> Ang katapusang kaaway nga pagalaglagon mao ang kamatayon. 1 Corinto 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

Niadtong Hulyo 18, 2020, nahitabo ang unang kapakyasan sa kalihokan sa ikatulong manulonda. Kini gisimbolohan na sa tanang uban pang unang mga kapakyasan diha sa balaang mga linya sa matagnaong reporma. Ang Ezekiel kapitulo traynta’y-siyete nag-ila sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw ingon nga nangahilis, nangadunot, ug nangaut-ut hangtod nga sila nahimong usa na lamang ka walog sa uga nga mga bukog sa mga minatay. Anaa sila sa yuta sa kaaway, nga mao ang yuta sa kamatayon. Sa Pinadayag onse, ang duha ka mga saksi gipatay ug gibiyaan sa dalan. Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usag usa. Busa si Moises nagasulti ngadto niadtong mga patay nga anaa sa dalan nga milatas sa walog ni Ezekiel. Sa ilang kahimtang sa kapakyasan gihatagan sila ug pagtulon-an pinaagi kang Jeremias.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw, ug ikaw motindog sa akong atubangan; ug kon imong ipagula ang bililhon gikan sa dautan, ikaw mahisama sa akong baba; pabalikon sila nganha kanimo, apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Jeremias 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Gipahibalo kang Jeremias nga kon buot niyang mosulti alang sa Dios, kinahanglan siya mobalik, ug sa pagbuhat niana kinahanglan niyang bulagon ang bililhon gikan sa walay pulos. Ang konteksto sa maong pahayag nagpakita nga ang walay pulos mao kadtong mga dili niya angay balikan. Sa dihang gihulagway siya sa maong pahayag nga anaa sa iyang kahimtang sa kapakyasan, iyang giila nga siya nag-inusara.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni magmaya; nag-inusara ako tungod sa imong kamot: kay gipuno mo ako sa kasuko. Jeremias 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Si Jeremias wala molingkod sa “katilingban sa mga mayubiton,” kay siya nag-inusara nga naglingkod. Dili siya angay mobalik ngadto sa mga mahugaw, nga mao ang katilingban sa mga mayubiton. Niadtong 1863, ang Adventismo nagsugod sa iyang pagbalik ngadto sa “katilingban sa mga mayubiton” sa dihang mibalik kini sa biblikanhong pamaagi sa mga anak nga babaye sa Babilonia aron isalikway ang “pito ka panahon” ni Moises. Apan si Jeremias mas piho nga naghisgot mahitungod sa ulahing mga adlaw kay sa kasaysayan sa Millerite. Sa dihang kadtong anaa sa walog sa mga patayng bukog mahigmata sa kamatuoran nga anaa sila sa yuta sa mga kaaway, dili gayud sila angay mobalik ngadto niadtong nangalipay sa ilang kamatayon sa dalan. Kana nga pundok makahimo sa pagbalik ngadto kang Jeremias, apan siya dili makahimo sa pagbalik ngadto kanila.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Apan kon sila mobalik, kinahanglan usab nilang tumanon ang mga panudlo nga gihatag ni Moises nga tuwirang may kalabutan sa “pito ka panahon.” Kadtong mga patay sa dalan sa Pinadayag onse, patay sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, nga sa pagtagna mao ang “kamingawan.”

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Mao kini ang hinungdan nga ang inisyal nga pagpukaw sa mga patay matuman pinaagi sa usa ka mensahe nga maoy hinungdan nga ang mga bukog maporma ug magkahiusa, apan wala pa sila mabuhi. Gikinahanglan ang mensahe sa upat ka mga hangin, nga mao ang mensahe sa pagpamatuod, aron mahimo silang usa ka gamhanang kasundalohan. Ang unang mensahe nga nagtapok kanila nagagikan sa usa ka “tingog.”

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> Lipaya ninyo, lipaya ninyo ang akong katawohan, nagaingon ang inyong Dios. Isulti ninyo nga may paglipay ngadto sa Jerusalem, ug isinggit ngadto kaniya, nga ang iyang pakiggubat nahuman na, nga ang iyang kasal-anan napasaylo na: kay gidawat niya gikan sa kamot sa Ginoo ang doble tungod sa tanan niyang mga sala. Ang tingog niya nga nagasinggit sa kamingawan, Andama ninyo ang dalan sa Ginoo, tul-ira sa kamingawan ang halapad nga dalan alang sa atong Dios. Ang matag walog pagabayawon, ug ang matag bukid ug bungtod pagapaubson: ug ang liko-liko pagatul-iron, ug ang mabangis nga mga dapit himoong patag. Isaias 40:1–4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

Ang tingog nagagikan sa kamingawan, nga usa ka simbolo sa pagkatibulaag sa “pito ka mga panahon.” Kana nga tingog anaa sa kamingawan, kay si Ezequiel gidala usab ngadto sa walog sa mga bukog nga nangamatay. Siya nagpamatuod gikan sa maong walog gayod, dili gikan sa halayo.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> Ang kamot sa Ginoo diha kanako, ug gidala niya ako pinaagi sa Espiritu sa Ginoo, ug gipahimutang ako niya sa taliwala sa walog nga puno sa mga bukog. Ezekiel 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Ang walog mao ang kamingawan sa tulo ug tunga ka adlaw. Ang saad sa tingog mao nga ang kasal-anan sa Jerusalem gipasaylo na ug nga ang iyang pakiggubat natapos na. Ang saad nagalarawan sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga matuman sa kaulahiang mga adlaw. Apan ang pagpasaylo sa iyang kasal-anan nalambigit sa iyang pagdawat ug “doble” tungod sa tanan niyang mga sala. Ang tambal nga gitanyag ni Moises nagkinahanglan ug pag-ila sa dili lamang sa ilang mga kasal-anan, kondili usab sa mga kasal-anan sa ilang mga amahan. Kon ilang tumanon kana nga sugo, ang ilang kasal-anan pagapasayloon.

We will continue these truths in the next article.

Padayonon nato kining mga kamatuoran sa sunod nga artikulo.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagbiya, aron dili sila motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises nga alagad sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Ug gituman niya ang iyang mga pulong, nga iyang gisulti batok kanamo, ug batok sa among mga maghuhukom nga nagmando kanamo, pinaagi sa pagdala sa ibabaw namo ug dakong kadautan; kay sa ilalom sa tibook langit wala pa mahitabo ang sama sa nahitabo sa Jerusalem. Sumala sa nahisulat sa balaod ni Moises, kining tibook nga kadautan miabut sa ibabaw namo; apan wala kami mag-ampo sa atubangan sa Ginoo nga among Dios, aron motalikod kami gikan sa among mga kasal-anan, ug makasabut sa imong kamatuoran. Daniel 9:11–13.

Back to Articles