Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Kalim-an ug Tulo

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

Ang Espirituwal nga Simbolismo sa Amihanang ug Habagatang mga Gingharian: Usa ka Panaw Pinaagi sa mga Templo sa Biblia ug sa Kinaiya sa Tawo

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

Ang amihanang gingharian nagrepresentar sa ubos nga kinaiya sulod sa templo sa katawhan, kini nagrepresentar sa lawas sulod sa templo sa iglesia, kini nagrepresentar sa tawhanong unod sulod sa templo ni Cristo. Gitukod ni Cristo ang matag templo, ug Siya ang nagpahiluna sa matag patukoranan, ug ang unang bato sa Millerite nga templo mao ang doktrina sa “seven times,” nga girepresentahan sa duha ka sungkod ni Ezekiel. Sa rebelyon sa 1863, gisalikway sa Laodicean nga Adventismo ang ilang propetikong “cornerstone”, nga nahitabo usab sa pagtukod sa yutan-ong templo. Ang bato nga gisalikway gitagana nga pagapilion sa katapusan sa pagpatindog sa templo, bisan pa nga kini nahimong bato nga kapangdolan sa tibuok panahon sa pagtukod. Apan, ang propetikong Pulong nagpaila nga ang gisalikway nga bato nga kapangdolan sa katapusan mahimong ulohan sa pamag-ang.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

Ang sungkod sa “pito ka panahon,” ingon nga girepresentahan sa habagatang gingharian, mao ang “ulo,” may kalabotan sa amihanang gingharian. Kini mao ang “ulo,” kay didto sa habagatang gingharian nga gipili sa Dios ang pag-ila sa Jerusalem ingon nga Iyang siyudad, diin Iyang gibutang ang Iyang balaang puloy-anan ug ang Iyang ngalan. Hangtud nga ang duha ka sungkod nahiusa gikan sa 1798 hangtod sa 1844, ang “ulo” mao ang ubos, habagatang gingharian. Sa dihang si Juan, niadtong 1844, gisultihan sa pagbiya sa amihanang gingharian, kay kini gihatag na sa mga Hentil, ang habagatang gingharian nahibilin ingon nga usa ka bandila nga nagatindog nga nag-inusara ingon nga usa ka nasod, o labing menos mao kana ang laraw. Kana nga laraw napugngan tungod sa pagsukol niadtong 1863, ug sa unang “pagsukol sa Cades” sa modernong Israel.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, gidala sa Ginoo ang Iyang iglesya sa Laodicea pabalik sa 1863, pabalik sa 1888, pabalik sa 1919, ug pabalik sa 1957 ngadto sa ikaduhang “pagrebelde sa Kadesh”. Apan niadtong maong pagrebelde, ang saad nga ang bato nga gisalikway mahimong ulohan sa eskina karon ginatuman na. Kini natuman diha kanila nga gilarawan ingon nga usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga sa taliwala kanila ginatuman ni Cristo sa walay kataposan ang paghiusa sa pagka-Dios ug pagkatawo.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

Giila ni Pablo ang ubos nga kinaiya ingon nga ang unod, ug ang hataas nga kinaiya ingon nga ang hunahuna. Giila niya ang lawas (ang ubos nga kinaiya) ingon nga kamatayon.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> Kay nahibalo kita nga ang balaod espirituwal; apan ako unodnon, gibaligya ilalom sa sala. Kay ang akong ginabuhat dili ko uyonan; kay ang akong buot, kana dili ko buhaton; apan ang akong gidumtan, mao kana ang akong ginabuhat. Busa kon buhaton ko ang dili ko buot, miuyon ako sa balaod nga kini maayo. Karon, dili na diay ako ang nagabuhat niini, kondili ang sala nga nagapuyo sa sulod nako. Kay nahibalo ako nga sa sulod nako (nga mao, sa akong unod,) walay nagpuyo nga bisan unsang maayong butang; kay ang pagtinguha ania kanako; apan ang paagi sa pagtuman niadtong maayo wala ko hikaplagi. Kay ang maayo nga akong buot, dili ko buhaton; apan ang daotan nga dili ko buot, mao kana ang akong ginabuhat. Karon kon buhaton ko ang dili ko buot, dili na diay ako ang nagabuhat niini, kondili ang sala nga nagapuyo sa sulod nako. Busa nakaplagan ko kining usa ka balaod, nga, sa dihang buot ko magbuhat ug maayo, ang daotan ania uban kanako. Kay nalipay ako sa balaod sa Dios sumala sa sulod nga tawo; apan nakita ko ang laing balaod diha sa akong mga bahin sa lawas, nga nakiggubat batok sa balaod sa akong hunahuna, ug nagdala kanako ngadto sa pagkabinilanggo sa balaod sa sala nga anaa sa akong mga bahin sa lawas. O alaut ako nga tawo! kinsa man ang magaluwas kanako gikan sa lawas niining kamatayon? Roma 7:14–24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

Nasayod ni Pablo nga sa iyang “unod” walay “maayong butang” nga nagapuyo. Ang mga kalagmitan, inubanan sa napanunod ug sa naugmad, nga diha sa iyang unod (sa iyang lawas), nagabuhat lamang aron dad-on siya ngadto sa sala. Kining mga kalagmitan nagrepresentar sa balaod sa sala, apan gitinguha ni Pablo ang pagtuman sa balaod sa Dios, dili sa balaod sa sala. Ang balaod sa Dios nga giila ni Pablo mao ang “balaod sa iyang hunahuna” (ang iyang labawng kinaiya). Ang iyang singgit mao: “kinsa ba ang magaluwas kanako gikan sa lawas sa kamatayon?” Siyempre, nasayod si Pablo nga ang pagka-Dios mao ang magadala sa kaluwasan, apan nasayod usab siya nga ang buluhaton sa kaluwasan nagkinahanglan sa iyang pag-apil.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> Busa, mga hinigugma ko, maingon nga kamo kanunay nang nagtuman, dili lamang sa akong presensya, kondili labi pang daku karon sa akong pagkawala, paningkamoti ninyo ang inyong kaugalingong kaluwasan uban ang kahadlok ug pagkurog. Kay ang Dios mao ang nagabuhat diha kaninyo sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa iyang maayong kabubut-on. Filipos 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

Ang kaluwasan gikan sa lawas sa kamatayon natuman pinaagi sa Balaang gahum, nga nahiusa sa tawhanong gahum, ug mao kana ang panig-ingnan nga gihatag ni Jesus alang sa mga tawo. Bisan pa nga ang balaod sa sala aktibong naglihok sa ubos nga kinaiya sa lawas, gipailalom ni Jesus ang Iyang ubos nga kinaiya sa balaod sa Dios pinaagi sa pagtugyan sa Iyang kabubut-on ngadto sa kabubut-on sa Iyang Amahan. Makakaplag unta si Pablo ug kaluwasan kon itugyan niya ang iyang kabubut-on ngadto sa kabubut-on sa pagka-Diosnon. Sa pagbuhat niini, ginabuhat niya ang iyang kaugalingong kaluwasan, ug mao kini ang gipasabot ni Sister White sa diha nga siya naghisgot mahitungod sa buluhaton sa pagwagtang sa sala gikan sa atong kinabuhi.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> “Ang matag kalag nga nagdumili sa pagtugyan sa iyang kaugalingon ngadto sa Dios anaa sa ilalum sa pagkontrolar sa laing gahum. Siya dili iya sa iyang kaugalingon. Mahimo siyang mosulti mahitungod sa kagawasan, apan anaa siya sa labing mangil-ad nga pagkaulipon. Dili siya tugotan sa pagtan-aw sa katahom sa kamatuoran, kay ang iyang hunahuna anaa sa ilalum sa pagkontrolar ni Satanas. Samtang naglipay siya sa iyang kaugalingon nga nagasunod siya sa mga mando sa iyang kaugalingong paghukom, gituman niya ang kabubut-on sa principe sa kangitngit. Mianhi si Cristo aron bungkagon ang mga talikala sa pagkaulipon sa sala gikan sa kalag. ‘Busa kon ang Anak magpagawas kaninyo, mamahimo kamo nga mga gawasnon gayud.’ ‘Ang balaod sa Espiritu sa kinabuhi diha kang Cristo Jesus’ nagbutang kanato nga ‘gawasnon gikan sa balaod sa sala ug sa kamatayon.’ Roma 8:2.”

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> “Sa buluhaton sa pagtubos walay pagpugos. Walay panggawas nga gahum nga gamiton. Ilalom sa impluwensya sa Espiritu sa Dios, ang tawo biyaan nga gawasnon sa pagpili kon kinsa ang iyang alagaron. Diha sa kausaban nga mahitabo sa dihang ang kalag motahan kang Cristo, anaa ang labing hataas nga pagbati sa kagawasan. Ang pagpapahawa sa sala mao ang buhat sa kalag mismo. Tinuod, wala kitay gahum sa pagluwas sa atong kaugalingon gikan sa paggahum ni Satanas; apan sa dihang nangandoy kita nga mahigawas gikan sa sala, ug sa atong dakong panginahanglan motuwaw kita alang sa usa ka gahum nga gikan sa gawas ug labaw sa atong kaugalingon, ang mga gahum sa kalag mapuno sa langitnong kusog sa Balaang Espiritu, ug motuman kini sa mga sugo sa kabubut-on sa pagtuman sa kabubut-on sa Dios.

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> “Ang bugtong kondisyon diin mahimong posible ang kagawasan sa tawo mao ang pagkahimong usa kang Cristo. ‘Ang kamatuoran magahatag kaninyo ug kagawasan;’ ug si Cristo mao ang kamatuoran. Ang sala makadaug lamang pinaagi sa pagpaluya sa hunahuna ug sa paglaglag sa kagawasan sa kalag. Ang pagpasakop sa Dios mao ang pagpahiuli sa kaugalingon sa usa ka tawo,—ngadto sa tinuod nga himaya ug dignidad sa tawo. Ang balaang kasugoan, diin kita gidala ngadto sa pagpasakop, mao ang ‘kasugoan sa kagawasan.’ Santiago 2:12.” The Desire of Ages, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

Misinggit si Pablo, “Alaut ako nga tawhanon! kinsa man ang magaluwas kanako gikan sa lawas niining kamatayon?” Gipahayag ni Igsoong White, “sa diha nga tinguhaon nato ang pagpahigawas gikan sa sala, ug sa atong dakong panginahanglan mosinggit kita alang sa usa ka gahum nga gikan sa gawas ug labaw pa sa atong kaugalingon, ang mga gahum sa kalag mapuno sa langitnong kusog sa Espiritu Santo, ug sila motuman sa mga sugo sa kabubut-on sa pagtuman sa kabubut-on sa Dios.” Sa pag-apil sa pagkahiusa sa atong pagkatawo uban sa pagka-Dios ni Cristo, pinaagi sa paggamit sa atong kabubut-on, atong matuman ang “buhat” sa pagkuha sa sala gikan sa atong kaugalingong “kalag.”

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

Apan ang atong “kinahanglan masabtan mao ang tinuod nga gahum sa kabubut-on.” Ang kabubut-on mao ang “naggamhanang gahum sa kinaiyahan sa tawo, ang gahum sa pagdesisyon, o sa pagpili. Ang tanan nagdepende sa husto nga lihok sa kabubut-on. Ang gahum sa pagpili gihatag sa Dios ngadto sa mga tawo; ila kining gamiton. Dili nimo mausab ang imong kasingkasing, dili nimo sa imong kaugalingon ikahatag ngadto sa Dios ang mga pagbati niini; apan makapili ka sa pag-alagad Kaniya. Mahatag mo Kaniya ang imong kabubut-on; ug Siya magabuhat dayon diha kanimo sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa Iyang maayong kahimut-an. Busa ang imong tibuok nga kinaiya mapailalom sa pagpugong sa Espiritu ni Cristo; ang imong mga pagbati mapahimutang diha Kaniya, ang imong mga hunahuna mahiuyon Kaniya.”

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

Nasayran ni Pablo kining mga kamatuoran, ug nasayran usab niya nga ang iyang ubos nga kinaiya kinahanglan pasakopon sa iyang mas hataas nga kinaiya pinaagi sa paggamit sa iyang kabubut-on. Mao kini ang hinungdan nga si Pablo namatay matag-adlaw.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> Nagapamatuod ako pinaagi sa inyong pagmaya nga ania kanako diha kang Cristo Jesus nga atong Ginoo, ako mamatay sa matag adlaw. 1 Corinto 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

Nasayran ni Pablo nga gikinahanglan niyang ilansang sa krus ang iyang ubos nga kinaiya sa matag adlaw pinaagi sa paggamit sa iyang kabubut-on aron mapailalom ang iyang ubos nga kinaiya. Busa, gilansang niya sa krus ang iyang unod.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> Ug ang mga iya ni Cristo gilansang na sa krus ang unod uban ang mga pagbati ug mga kailibgon niini. Galacia 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

Nasayran ni Pablo nga ang iyang makasasala nga unod magapabilin sulod sa katawhan hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo, sa diha nga ang mga matinumanon, sa usa ka pagpamilok sa mata, makadawat ug bag-ong mahimayaong lawas. Mao kini ang hinungdan nganong ang 1798 nagtimaan sa patukoranan sa kap-atan ug unom ka tuig diin gitukod ang templo sa Millerita, kay si Cristo, ingon nga bugtong patukoranan, mao ang Cordero nga gipatay sukad pa sa patukoranan. Ang amihanang gingharian mao ang lawas, nga pinaagi sa sala nakab-ot ang pagkadaug ibabaw sa katawhan, ug gipataas ang iyang kaugalingon aron mahimong peke nga amihanang gingharian. Sa 1844, gisultihan si Juan nga “ipasagdan sa gawas” ang hawanan, nga sa Grego nagakahulogan sa pagsalikway sa ubos nga kinaiya, nga nakab-ot ang pagkadaug ibabaw sa hataas nga kinaiya diin gipili sa Dios nga ibutang ang Iyang ngalan, ug sa 1798, ang unod (ang ubos nga kinaiya) uban sa “mga pagbati ug mga kailibgon” kinahanglan nga ilansang sa krus.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

Sa patukoranan, ang unod ni Cristo namatay sa paglansang sa krus, ingon nga Siya gipaputol gikan sa mga buhi. Ang habagatang gingharian unya kinahanglan mahimong usa ka nasod, uban sa usa ka hari, diha sa pakigsaad uban sa Dios, ug usa ka nasod nga ang balaang puloy-anan sa Dios anaa sa ilang taliwala. Tudlo ibabaw sa tudlo, ang “pito ka mga panahon,” mao karon ang “ulo sa pamag-ang,” kay sukad sa Septyembre 11, 2001 ginapatindog sa Dios ang Iyang “kasundalohan sa amihanan” ingon nga usa ka bandila. Kana nga kasundalohan kinahanglan mahimong usa ka nasod, ug kana nga nasod mopakita sa Iyang dagway lamang, ug gibuhat kini sa mao gayud nga panahon nga ginapatindog ni Satanas ang iyang “sungay” nga mao ang dagway sa mananap. Sa Ezekiel kapitulo traynta’y-siete ang mensahe sa upat ka mga hangin nagahuyop sa mensahe sa ulahing ulan ibabaw niadtong nanindog unya ingon nianang kasundalohana. Ang mensahe sa upat ka mga hangin mao ang mensahe sa Ikapitong Trumpeta, diin ang tinago sa Dios mahuman.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

Ang katapusang buhat sa pagpatik nagsugod niadtong Oktubre 7, 2023. Ang panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo matuman sa panahon sa pagtunog sa Ikapitong Trumpeta, ug kana nga trumpeta motunog sa makatulo sulod sa proseso sa pagpatik. Kanunay kining nagtimaan sa usa ka pag-atake sa Islam batok sa Himayaong Yuta. Ang modernong espirituwal nga “himayaong yuta” gihampak niadtong Septyembre 11, 2001, ug ang karaang literal nga himayaong yuta gihampak niadtong Oktubre 7, 2023, sa maong tuig gayud nga ang duha ka mga saksi nga gipatay nabuhi pag-usab. Ang ikatulong pag-atake mao ang sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

Sukad niadtong Oktubre 7, 2023, ang Republikano nga sungay ug ang tinuod nga Protestante nga sungay sa mananap sa yuta nagatuman sa ilang katapusang mga transisyon ngadto sa usa ka sungay nga mosulti ingon sa usa ka dragon o ingon sa usa ka Cordero, diha sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang duha ka pagpakita sa sulodnon ug gawasnon nga mga kaaway diha sa dakong kontrobersiya nga ginadula sa panapos nga mga hitabo sa kasaysayan sa yuta, silang duha nahimutang sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo kwarenta sa Daniel kapitulo onse. Ang duha ka katapusang mga kalamboan sa duha ka mga sungay matuman panahon sa pagtunog sa Ikapitong Trumpeta. Ang Ikapitong Trumpeta mao ang ikatulo sa tulo ka mga trumpetang pag-antus.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

Ang tulo ka kasakit nagrepresentar sa usa ka tulo ka pilo nga paggamit sa tagna, ug sa pagbuhat niini naghatag kini ug kusgan nga pagpamatuod sa timailhan nga dalan sa Oktubre 7, 2023. Sa nahaunang kasakit ug sa ikaduhang kasakit, ang pakiggubat sa Islam gihimo batok sa mga kasundalohan sa Roma, nga sa katapusang mga adlaw mao ang Estados Unidos, ingon nga gipamatud-an sa pagdaug batok sa Unyon Sobyet nga nahitabo pinaagi sa usa ka tinagong alyansa tali sa anticristo (Papa Juan Pablo II), ug sa mini nga propeta (Ronald Reagan) niadtong 1989.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

Sa nahaunang kaalautan, sumala sa gipadayag sa Pinadayag kapitulo nuebe, anaa ang usa ka panagna sa panahon nga lima ka bulan, nga mao ang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig. Sa ikaduhang kaalautan, anaa ang usa ka panagna sa panahon nga tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig, ug napulo ug lima ka adlaw. Ang duha ka panagna sa panahon nagrepresentar sa pakiggubat batok sa Roma nga gidala sa Islam sulod sa duha ka kasaysayan nga nagrepresentar sa nahauna ug ikaduhang kaalautan. Kining duha ka panagna adunay duha ka nagkalainlaing sangpotanan sa pakiggubat. Sulod sa nahaunang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig ang Islam mao unta ang “magpasakit” sa Roma, ug sa panagna sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig, ug napulo ug lima ka adlaw, ang Islam mao unta ang “magpatay” sa Roma. Kining duha ka panagna tuwirang nagkadugtong. Ang katapusan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig diin ang Islam magpasakit sa Roma maoy nagtimaan sa sinugdanan sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig, ug napulo ug lima ka adlaw diin ang Islam magpatay sa Roma. Ang nahauna ug ikaduhang kaalautan gibulag pinaagi sa katapusan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig, ug sa pagsugod sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig, ug napulo ug lima ka adlaw.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

Ang Estados Unidos mihunong sa pagkahimong ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia sa haduol na kaayong balaod sa Domingo, ug niadtong higayona kini sa tagna “pagapatyonon.” Ang takna sa “dakong linog,” sa Pinadayag kapitulo onse, mao ang haduol na kaayong balaod sa Domingo, ug sa pag-abot nianang taknaa, moabut usab ang Ikapitong Trumpeta sa Islam. Kini moabut aron timaanan ang katapusan, o ang kamatayon sa ikaunom nga gingharian, nga mao ang kasundalohan sa Roma sa katapusang mga adlaw. Kining kamatayon gisundan una sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nga ang Islam nagapasakit sa mga kasundalohan sa Roma. Sumala sa mainstream media, nga naningkamot sa pagpaubos sa gibug-aton sa mga kalihokan sa radikal nga Islam sa modernong kalibotan, sukad sa Oktubre 7, 2023 hangtod sa pagsulat niining artikulo niadtong Pebrero 12, 2024, ang Islam nakahimo ug usa ka gatus ug kan-uman ug lima ka mga pag-atake batok sa mga interes sa Amerika sa tibuok kalibotan.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

Ang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig sa pagpasakit sa Islam sa mga kasundalohan sa Roma, nga mosangpot ngadto sa pagpatay sa mga kasundalohan sa Roma sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan, gisubli diha sa kasaysayan sa ikatulong kaalautan, kay mao kana ang paagi sa paglihok sa usa ka tulo-ka-pilo nga aplikasyon sa tagna. Ang pagtunog sa Ikapitong Trompeta, nga mao ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang panahon sa pagkahiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawhanon, ingon nga girepresentahan sa pagdugtong sa duha ka mga sungkod, adunay tulo ka mga timaan sa dalan. Ang nahauna mao ang espirituwal nga himayaong yuta ug ang ulahi mao ang espirituwal nga himayaong yuta. Ang tunga nga timaan sa dalan mao ang literal nga himayaong yuta.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

Sa 2023, ang ikaduhang tingog gikan sa pasidaang Trumpeta sa ikatulong kaalautan, nagpaila sa pagpasamot sa pakiggubat sa Islam samtang misulod kini sa usa ka yugto diin kini “mopasakit” sa mananap sa yuta. Niadtong maong tuig usab, ang duha ka saksi sa sungay nga Republikano ug sa tinuod nga sungay nga Protestante nangabanhaw pag-usab ug misugod sa ilang tagsatagsa ka transisyon ngadto sa ilang katapusang simbolikong mga sungay. Alang sa sungay nga Republikano, kini mao ang panaghiusa sa tanang apostatang gahum Protestante uban sa tanang apostatang gahum Republikano aron maporma ang usa ka sungay nga mao ang larawan sa mananap. Uban sa tinuod nga sungay nga Protestante, kini mao ang panaghiusa sa Pagkadiyos uban sa pagkatawhanon samtang ang sungay mibalhin gikan sa Laodicean ngadto sa Philadelphian sa kinaiya, aron mapakita ang kaatbang sa larawan sa mananap. Ang 2023 nahitabo sulod sa baynte-dos ka tuig human sa 2001, busa nagrepresentar sa simbolikong sumpay sa Pagkadiyos nga inubanan sa pagkatawhanon.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

Kining tanang kasaysayan nahitabo diha sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse, nga mao ang bersikulo nga gibuksan ug maoy mipasiugda sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989, nga gilarawan sa Suba sa Hiddekel. Sa propetikong kasaysayan nianang bersikuloha, ang katapusang buluhaton diha sa Labing Balaang Dapit matuman usab, nga mao ang kahayag nga gibuksan niadtong 1798, ug kana gilarawan sa Suba sa Ulai. Ang sinugdanan sa bersikulo kuwarenta nagtimaan sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug ang katapusan sa maong bersikulo nagtimaan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ug ang duruha ka mga suba naghiusa sa kasaysayan sa bersikulo kuwarenta, sama sa Tigris ug Euphrates (ang Ulai ug Hiddekel) nga naghugpong sa dili pa sila makaabot sa Persian Gulf.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> Ang Espiritu sa Ginoong Dios ania kanako; tungod kay gidihogan ako sa Ginoo sa pagsangyaw ug maayong balita ngadto sa mga maaghop; gipadala niya ako sa pagbugkos sa mga dugmok ug kasingkasing, sa pagpahibalo ug kagawasan ngadto sa mga binihag, ug sa pag-abli sa bilanggoan alang kanila nga ginagapos; Sa pagpahibalo sa tuig nga kahimut-an sa Ginoo, ug sa adlaw sa pagpanimalos sa atong Dios; sa paglipay sa tanan nga nanagminatay; Sa pagtudlo alang kanila nga nanagminatay sa Zion, sa paghatag kanila ug katahom ilis sa abo, ang lana sa kalipay ilis sa pagminatay, ang bisti sa pagdayeg ilis sa espiritu sa kabug-aton; aron pagatawgon sila nga mga kahoy sa pagkamatarong, ang tinanom sa Ginoo, aron siya pagahimayaon.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> Ug ilang tukoron nila pag-usab ang karaang mga guba, ilang patindogon pag-usab ang unang mga kalaglagan, ug ilang ayuhon ang mga siyudad nga nangagun-ob, ang mga kalaglagan sa daghang kaliwatan. Ug ang mga dumuloong motindog ug mopakaon sa inyong mga panon, ug ang mga anak sa langyaw maoy inyong mga magdadaro ug mga mag-aatiman sa kaparasan. Apan kamo pagatawgon nga mga Pari ni Jehova; ang mga tawo motawag kaninyo nga mga Ministro sa atong Dios; kamo mokaon sa mga bahandi sa mga Hentil, ug sa ilang himaya magapasigarbo kamo sa inyong kaugalingon. Puli sa inyong kaulawan makabaton kamo ug pinilo; ug puli sa kalibog sila magakalipay sa ilang bahin: busa sa ilang yuta makapanag-iya sila sa pinilo: ang walay kataposang kalipay maanaa kanila.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Kay ako, ang Ginoo, nahigugma sa paghukom, nagadumot ako sa panulis alang sa halad-nga-sinunog; ug ako magamando sa ilang buhat diha sa kamatuoran, ug ako magabuhat ug walay-kataposang tugon uban kanila. Ug ang ilang kaliwat mailhan sa taliwala sa mga Hentil, ug ang ilang mga anak sa taliwala sa mga katawohan: ang tanan nga makakita kanila moila kanila, nga sila mao ang kaliwat nga gipanalanginan sa Ginoo. Ako magakalipay sa hilabihan diha sa Ginoo, ang akong kalag magamaya diha sa akong Dios; kay gibistihan niya ako sa mga bisti sa kaluwasan, gitabonan niya ako sa kupo sa pagkamatarung, ingon sa pamanhonon nga nagabisti sa iyang kaugalingon ug mga dayandayan, ug ingon sa pangasaw-onon nga nagadayandayan sa iyang kaugalingon sa iyang mga alahas. Kay maingon nga ang yuta mopaturok sa iyang sanga, ug maingon nga ang tanaman mopauswag sa mga butang nga gipugas diha niini; sa ingon niana ang Ginoong Dios magapaturok sa pagkamatarung ug pagdayeg sa atubangan sa tanang mga nasod. Isaias 61:1–11.

Back to Articles