Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Seven

Ang Basahon ni Daniel - Numero Singkwenta’y Siete

Unveiling the Prophetic Secrets of Revelation: A Journey Through End-Time Prophecies

Pagbutyag sa mga Propetikong Tinagoan sa Pinadayag: Usa ka Panaw Pinaagi sa mga Panagna sa Katapusang Panahon

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

All the prophets speak of the end of the world, and all the prophecies meet and end in the book of Revelation. In the book of Revelation, the same line is taken up as in the book of Daniel, for they are the same book. All of these prophetic principles have been firmly recorded in the previous articles. In the book of Revelation, we are informed that just before probation closes there is a prophecy that has been sealed up that is unsealed. These articles have been setting forth the prophetic elements connected to the message in the book of Revelation that is now being unsealed. The message is not a singular prophetic truth, and every element of the message that is being unsealed falls into the category of the Revelation of Jesus Christ.

Ang tanang mga manalagna naghisgot mahitungod sa katapusan sa kalibotan, ug ang tanang mga tagna nagtagbo ug nagtapos diha sa basahon sa Pinadayag. Sa basahon sa Pinadayag, ang mao ra nga linya gipadayon sama sa basahon ni Daniel, kay sila mao ra nga basahon. Kining tanang mga prinsipyo sa tagna lig-on nang natala sa nangaging mga artikulo. Sa basahon sa Pinadayag, gipahibalo kita nga sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay adunay usa ka tagna nga gitimrihan nga pagaablihan. Kining mga artikulo naglatid sa mga elemento sa tagna nga may kalabutan sa mensahe diha sa basahon sa Pinadayag nga karon pagaablihan na. Ang mensahe dili usa lamang ka nag-inusarang kamatuoran sa tagna, ug ang matag elemento sa mensahe nga karon pagaablihan nahisakop sa kategoriya sa Pinadayag ni Jesu-Cristo.

The message is unsealed just before the close of probation, when the “time is at hand.” The books of Daniel and Revelation, in association with the commentary from the writings of the Spirit of Prophecy, are very specific concerning the process associated with the unsealing of a prophetic message. It is the Lion of the tribe of Judah who accomplishes the unsealing, and when he does so he employs a structured method for presenting the message. He receives the message from the Father, who is represented as holding the Bible as it is sealed with seven seals. The Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David and the Lamb that was slain, takes the book from the Father and removes the seals.

Ang mensahe giablihan sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay, sa dihang ang “panahon haduol na.” Ang mga basahon ni Daniel ug Pinadayag, inubanan sa komentaryo gikan sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna, maoy tino kaayo mahitungod sa pamaagi nga nalambigit sa pag-abli sa usa ka mensaheng matagnaon. Ang Leon sa banay ni Juda mao ang nagpatuman sa pag-abli, ug sa iyang pagbuhat niini siya naggamit ug usa ka sinukod nga pamaagi sa pagpresentar sa mensahe. Iyang madawat ang mensahe gikan sa Amahan, nga gihulagway nga nagkupot sa Biblia ingon nga kini tinimrihan ug pito ka mga selyo. Ang Leon sa banay ni Juda, nga mao usab ang gamut ni David ug ang Cordero nga gipatay, mokuha sa basahon gikan sa Amahan ug magatangtang sa mga selyo.

Jesus then gives the message to Gabriel, who along with other angels conveys the message to a prophet who writes the message and sends it to the churches. When the time to unseal the prophetic message is at hand the opening of the prophetic message produces a three-step testing process, that tests those within the churches who are the target audience of the prophet’s writing, and based upon the individual response of those church members, they determine whether they are in one of two classes. Those that accept the increase of knowledge which is produced by the message that is unsealed are identified as the “wise,” and those who do not are identified by Daniel as the “wicked,” and by Matthew as the “foolish”.

Dayon gihatag ni Jesus ang mensahe kang Gabriel, nga uban sa ubang mga manulonda nagpadala sa mensahe ngadto sa usa ka propeta nga misulat sa mensahe ug mipadala niini ngadto sa mga iglesia. Sa dihang haduol na ang panahon sa pag-abli sa tinimrihang mensaheng matagnaon, ang pag-abli sa maong mensaheng matagnaon mopahinabo ug usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay, nga mosulay niadtong anaa sulod sa mga iglesia nga mao ang gitumong nga mamiminaw sa sinulat sa propeta; ug pinasikad sa tagsatagsa nilang tubag, ilang matino kon sila ba anaa sa usa sa duha ka mga hut-ong. Kadtong midawat sa pagdugang sa kahibalo nga mapahinabo sa mensaheng giablihan mailhan ingon nga mga “maalamon,” ug kadtong wala modawat niini mailhan ni Daniel ingon nga mga “dautan,” ug ni Mateo ingon nga mga “buang”.

All of these factors connected with the unsealing of the final prophetic secret are addressed and emphasized in verse nine of Revelation seventeen, for it identifies an element of the Revelation of Jesus Christ that will test the two classes of worshippers. It does so by identifying that it is the “wise” that will understand the message that follows the warning flag of the verse.

Kining tanang mga butang nga may kalabutan sa pagbukas sa katapusang tinagong profesiya gihisgutan ug gipatumbok sa bersikulo nuwebe sa Pinadayag disiyesiyete, kay kini nagaila sa usa ka elemento sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga mosulay sa duha ka matang sa mga magsisimba. Gibuhat kini pinaagi sa pag-ila nga ang “manggialamon” mao ang makasabot sa mensahe nga mosunod sa pasidaang timaan sa maong bersikulo.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ug ania karon mao ang hunahuna nga may kaalam. Ang pito ka ulo mao ang pito ka kabukiran, nga sa ibabaw niini nagalingkod ang babaye. Ug adunay pito ka mga hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa ania na, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moabot, kinahanglan nga magpabilin siya sa hamubo nga panahon. Ug ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao, ug karon wala na, mao gayud ang ikawalo, ug siya gikan sa pito, ug moadto sa pagkalaglag. Pinadayag 17:9–11.

The “mind that has wisdom,” is the mind of the “wise.” The “wise” understand the increase of knowledge, and the increase of knowledge that is represented immediately after the prophetic marker, which identifies a truth that will be understood by the wise and rejected by the wicked, is the truth associated with the kingdoms of Bible prophecy set forth in the verses that follow. Those verses represent the last illustration of the kingdoms of Bible prophecy, and what is unsealed in the last days is that those eight kingdoms have also been represented in the first illustration of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two.

Ang “hunahuna nga may kaalam” mao ang hunahuna sa “maalamon.” Ang “maalamon” nakasabut sa pagdugang sa kahibalo, ug ang pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan dihadiha sunod sa timailhang propetiko, nga nagaila sa usa ka kamatuoran nga pagasaboton sa mga maalamon ug isalikway sa mga daotan, mao ang kamatuoran nga nalangkit sa mga gingharian sa tagna sa Biblia nga gipadayag sa mga bersikulo nga nagsunod. Kining mga bersikulo maoy nagrepresentar sa katapusang hulagway sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang gibuklad sa katapusang mga adlaw mao nga kadtong walo ka mga gingharian girepresentahan usab diha sa unang hulagway sa mga gingharian sa tagna sa Biblia sa Daniel kapitulo dos.

The revelation of the truth upholds the limited view of the kingdoms of Bible prophecy that made up one of Miller’s jewels, but it shone ten times brighter, for it possesses much more truth than the Millerites understood from their limited point in history, and it represents a test as represented by the number “ten,” and by the warning beacon of the introductory warning of “here is the mind that has wisdom,” prophetically interpreted as, the following truth will test the churches that are sent the message that is unsealed just before the close of probation.

Ang pagpadayag sa kamatuoran nagbarug sa limitado nga panglantaw sa mga gingharian sa tagna sa Biblia nga maoy naglangkob sa usa sa mga mutya ni Miller, apan kini misidlak nga napulo ka pilo nga mas hayag, kay kini nagbaton ug labi pang daghang kamatuoran kay sa nasabtan sa mga Millerite gikan sa ilang limitado nga punto sa kasaysayan, ug kini nagrepresentar ug usa ka pagsulay sumala sa girepresentar sa gidaghanon nga “napulo,” ug pinaagi sa pasidaang suga sa pasiunang pahimangno nga “ania ang hunahuna nga may kaalam,” nga sa paagi sa tagna gihubad ingon nga, ang mosunod nga kamatuoran mosulay sa mga iglesia nga pagapadad-an sa mensahe nga mabuksan na diha-diha sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa grasya.

In Revelation seventeen John was carried into the wilderness of twelve hundred and sixty years of papal darkness. He was placed at the very end of that period in 1798, which is the identical history he was placed at in Revelation thirteen.

Diha sa Pinadayag 17 si Juan gidala ngadto sa kamingawan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga kangitngit sa kapadohan. Gibutang siya sa mismong katapusan nianang panahona sa 1798, nga mao ra ang mao rang kasaysayan diin gibutang siya sa Pinadayag 13.

> And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. Revelation 13:1.

> Ug mitindog ako ibabaw sa balas sa dagat, ug nakita ko ang usa ka mapintas nga mananap nga misaka gikan sa dagat, nga may pito ka ulo ug napulo ka sungay, ug diha sa iyang mga sungay may napulo ka korona, ug diha sa iyang mga ulo ang ngalan sa pagpasipala. Pinadayag 13:1.

The “sand of the sea” represents 1798, for it represents the historical vantage point where John was shown the papacy (the beast of the sea) in the past tense, and the United States (the beast of the earth) rising up, and ultimately speaking as a dragon at the soon-coming Sunday law. Then the earth beast forces the world to accept the “image of the beast,” that would speak and implement Sunday legislation upon the entire world.

Ang “balas sa dagat” nagrepresentar sa 1798, kay kini nagrepresentar sa historikal nga punto sa pagtan-aw diin gipakitaan si Juan sa kapapahan (ang mananap sa dagat) sa nag-agi nga kahimtang, ug sa Estados Unidos (ang mananap sa yuta) nga nagatindog, ug sa katapusan nagsulti ingon sa usa ka dragon diha sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo. Unya ang mananap sa yuta mopugos sa kalibotan sa pagdawat sa “hulagway sa mananap,” nga mosulti ug mopatuman sa lehislasyon sa Domingo ibabaw sa tibuok kalibotan.

> “At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.

> “Sa panahon nga ang Kapapahan, nga gihukasan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosangyaw pag-usab sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao rang mabangis ug mapasipalahong buhat. Kining gahuma, ang ulahi nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gihulagway pinaagi sa usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa karnero. Ang mga mananap nga nag-una kaniya mitungha gikan sa dagat; apan kini mitungha gikan sa yuta, nga nagrepresentar sa malinawon nga pagtungha sa nasud nga gisimbolo niini—ang Tinipong Bansa sa Amerika.” Signs of the Times, Pebrero 8, 1910.

John is taken to the same vantage point of history to receive the final presentation of the kingdoms of Bible prophecy in chapter seventeen. Standing at that vantage point the kingdoms are presented. He is first informed that the beast controls both church and state, for she is seated upon not only seven heads, but also seven mountains. The seating of the great whore is identifying that she is the one riding the beast, and the one who rides the beast is the one who controls the beast.

Gidala si Juan ngadto sa mao rang panglantaw sa kasaysayan aron madawat ang katapusang pagpresentar sa mga gingharian sa tagna sa Biblia diha sa kapitulo disi-siyete. Samtang nagtindog niadtong panglantawa, ang mga gingharian gipresentar. Una siyang gipahibalo nga ang mananap nagkontrolar sa simbahan ug sa estado, kay siya nagalingkod ibabaw dili lamang sa pito ka ulo, kondili usab sa pito ka bukid. Ang paglingkod sa dakong bigaon nagaila nga siya mao ang nagsakay sa mananap, ug ang nagsakay sa mananap mao ang nagkontrolar sa mananap.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> Ug ang babaye nga imong nakita mao ang dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:18.

The word “reigneth” means to hold and to rule over. A rider rules over the beast by holding the reins. The papacy rules over seven heads and also over seven mountains. In Daniel chapter two, Daniel informs Nebuchadnezzar that he is the “head” of gold. In Isaiah chapter seven a “head” is also a king, a capitol or a kingdom.

Ang pulong “naghari” nagpasabot sa paggunit ug sa pagmando ibabaw sa. Ang usa ka magkakabayo nagmando ibabaw sa mapintas nga mananap pinaagi sa paggunit sa renda. Ang kapapahan nagmando ibabaw sa pito ka mga ulo ug usab ibabaw sa pito ka mga bukid. Sa Daniel kapitulo dos, gipahibalo ni Daniel kang Nabucodonosor nga siya mao ang “ulo” nga bulawan. Sa Isaias kapitulo pito ang “ulo” usab usa ka hari, usa ka kapitolyo o usa ka gingharian.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> Kay ang ulo sa Sirya mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig pagadugmokon ang Ephraim, aron kini dili na mahimong usa ka katawohan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon kamo dili motoo, sa pagkatinuod kamo dili mapalig-on. Isaias 7:7, 8.

The papacy, which is the woman riding the beast, rules over all the kings of the earth. Those kings are represented as “ten kings,” that are the dragon-power of the last days. They are the kings the whore of Tyre commits fornication with. Those “ten kings” have been forced to accept the authority of the papacy, but the premier king of those ten kings is the United States. The United States is therefore also represented by Ahab, the king of the ten northern kingdoms of Israel. The number “seven” represents “complete,” and when the papacy is portrayed as reigning over the kings of the earth, she is also reigning over the ten kings and she is seated upon the seven heads.

Ang papasiya, nga mao ang babaye nga nagsakay sa mapintas nga mananap, nagahari ibabaw sa tanang mga hari sa yuta. Kadtong mga hari gihulagway ingon nga “napulo ka hari,” nga mao ang gahom sa dragon sa kataposang mga adlaw. Sila mao ang mga hari nga gikaubanan sa pagpakighilawas sa bigaon sa Tiro. Kadtong “napulo ka hari” napugos sa pagdawat sa awtoridad sa papasiya, apan ang pangunang hari niadtong napulo ka hari mao ang Tinipong Bansa sa Amerika. Busa ang Tinipong Bansa sa Amerika gihulagway usab pinaagi kang Ahab, ang hari sa napulo ka amihanang mga gingharian sa Israel. Ang numero nga “pito” nagakahulogan og “hingpit,” ug sa dihang ang papasiya gihulagway nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta, nagahari usab siya ibabaw sa napulo ka hari ug nagalingkod siya ibabaw sa pito ka mga ulo.

Here is the mind that has wisdom, for the wise of the last days employ the methodology of “line upon line,” and they recognize that each of the symbols of the statecraft that the whore rules over identify the same truth. She also rules over seven mountains, and the Millerites identified a “mountain” in Bible prophecy as a symbol of a kingdom, but they also identified that symbols have more than one meaning.

Ania ang hunahuna nga adunay kaalam, kay ang mga manggialamon sa katapusang mga adlaw nagagamit sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” ug ilang giila nga ang matag usa sa mga simbolo sa pagdumala sa estado nga ginharian sa bigaon nagpaila sa mao rang kamatuoran. Nagmando usab siya ibabaw sa pito ka kabukiran, ug giila sa mga Millerite nga ang usa ka “bukid” diha sa tagna sa Biblia usa ka simbolo sa usa ka gingharian, apan ilang giila usab nga ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan.

Mountains are also a symbol of a church. The “glorious holy mountain” in the Scriptures represents God’s church.

Ang mga bukid simbolo usab sa usa ka iglesia. Ang “mahimayaong balaang bukid” sa Kasulatan nagrepresentar sa iglesia sa Dios.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.

> Ang pulong nga nakita ni Isaias nga anak ni Amoz mahitungod sa Juda ug Jerusalem. Ug mahatabo kini sa kaulahiang mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo mapahamutang sa kinatumyan sa mga bukid, ug pagabayawon ibabaw sa mga bungtod; ug ang tanang mga nasod modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawhan mangadto ug magaingon, Umari kamo, ug mosaka kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan niya kita sa iyang mga dalan, ug molakaw kita sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Sion mogula ang kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:1–3.

The “Lord’s house” is His church, and it is a “mountain.” The great whore is seated upon seven mountains, thus identifying that she rules over all the churches, just as she rules over all the kings. She has control over all the churches and all the states in all the world.

Ang “balay sa Ginoo” mao ang Iyang iglesia, ug kini usa ka “bukid.” Ang dakong bigaon naglingkod ibabaw sa pito ka mga bukid, sa ingon gipaila nga siya naghari ibabaw sa tanang mga iglesia, maingon nga siya naghari usab ibabaw sa tanang mga hari. Anaa kaniya ang paggahum ibabaw sa tanang mga iglesia ug sa tanang mga estado sa tibuok kalibotan.

The vision that Isaiah is identifying that came to him “concerning Judah and Jerusalem,” that we just cited, continues on, and it is still the same passage in chapter four, and according to Isaiah it is the “same day” that people say, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.” In that same period of time “seven women” are identified.

Ang panan-awon nga giila ni Isaias nga miabot kaniya “mahitungod sa Juda ug Jerusalem,” nga atong bag-o lang gikutlo, nagapadayon, ug mao gihapon kini ang samang bahin sa kapitulo upat, ug sumala kang Isaias mao kini ang “maong adlaw” diin ang mga tawo nagaingon, “Umari kamo, ug mangadto kita sa bukid sa Ginoo, sa balay sa Dios ni Jacob.” Nianang maong yugto sa panahon, “pito ka babaye” ang gihisgotan.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. And the Lord will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain. Isaiah 4:1–6.

> Ug niadtong adlawa pito ka mga babaye mokupot sa usa ka lalaki, nga magaingon: Mokaon kami sa among kaugalingong tinapay, ug magasul-ob sa among kaugalingong bisti: tugoti lamang kami nga pagatawgon sa imong ngalan, aron mapapas ang among kaulawan. Niadtong adlawa ang sanga ni Jehova mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong halangdon ug maanindot alang kanila nga nangalagiw sa Israel. Ug mahitabo nga kadtong mahibilin sa Sion, ug kadtong magapabilin sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang tagsatagsa nga nahisulat uban sa mga buhi didto sa Jerusalem: Sa diha nga mahugasan na sa Ginoo ang kahugaw sa mga anak nga babaye sa Sion, ug mahugasan na niya ang dugo sa Jerusalem gikan sa kinataliwad-an niini pinaagi sa espiritu sa paghukom, ug pinaagi sa espiritu sa pagsunog. Ug si Jehova magabuhat ibabaw sa tagsatagsa ka puloy-anan sa bukid sa Sion, ug ibabaw sa iyang mga katiguman, sa usa ka panganod ug aso sa maadlaw, ug sa kahayag sa nagdilaab nga kalayo sa gabii: kay ibabaw sa tanang himaya may usa ka panalipod. Ug adunay usa ka tabernakulo nga mahimong landong sa maadlaw gikan sa kainit, ug mahimong dalangpanan, ug tagoanan gikan sa unos ug gikan sa ulan. Isaias 4:1–6.

The “day” which is the subject of Isaiah’s vision is the “hour” of the great earthquake of Revelation chapter eleven. The wise that have accepted the admonition to “return” from the disappointment of July 18, 2020, and met the requirements of Leviticus twenty-six, and who have been brought together by Ezekiel’s first prophecy, are sealed when they accept Ezekiel’s second message of the four winds of Islam. They are then lifted up into heaven as an ensign, and God’s other children in Babylon begin to respond to the call to come out of Babylon, that begins at the earthquake, which is the soon-coming Sunday law. God’s other flock hear the message to come out of Babylon, and they proclaim, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.”

Ang “adlaw” nga mao ang hilisgutan sa panan-awon ni Isaias mao ang “takna” sa dakong linog sa Pinadayag kapitulo onse. Ang mga manggialamon nga midawat sa pahimangno sa “pagbalik” gikan sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, ug mituman sa mga kinahanglanon sa Levitico beinte-sais, ug nga gidala pagtinipon pinaagi sa nahaunang tagna ni Ezequiel, ginapatikan sa silyo sa diha nga ilang dawaton ang ikaduhang mensahe ni Ezequiel mahitungod sa upat ka hangin sa Islam. Dayon ginabayaw sila ngadto sa langit ingon nga usa ka bandila, ug ang ubang mga anak sa Dios didto sa Babilonia magsugod sa pagtubag sa tawag sa paggula gikan sa Babilonia, nga magsugod sa linog, nga mao ang haduol nang umabot nga balaod sa Domingo. Ang laing panon sa Dios makadungog sa mensahe sa paggula gikan sa Babilonia, ug sila magamantala, “Umari kamo, ug mangadto kita sa bukid sa Ginoo, sa balay sa Dios ni Jacob.”

In that “hour” the great whore begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth. Those who are not written in the Lamb’s book of life follow the whore, and their churches come under her authority. Those churches are represented by Isaiah as “seven women.” Those “seven women” are the “seven mountains” that the papacy shall rule over, as the United States forces the entire world to erect an image of the beast that will both speak and cause all to receive the mark of papal authority.

Nianang “taknaa” ang dakong bigaon misugod sa pag-awit sa iyang mga awit ug sa pagpakighilawas uban sa mga hari sa yuta. Kadtong mga wala mahisulat sa basahon sa kinabuhi sa Cordero misunod sa bigaon, ug ang ilang mga iglesia nailalom sa iyang kagamhanan. Kining mga iglesiha girepresentahan ni Isaias ingon nga “pito ka mga babaye.” Kadtong “pito ka mga babaye” mao ang “pito ka mga bukid” nga pagaharian sa pagka-papa, samtang pugson sa Estados Unidos ang tibuok kalibutan sa pagtukod sa usa ka larawan sa mananap nga mapintas nga magasulti ug magapahinungdan sa tanan sa pagdawat sa timaan sa awtoridad sa pagka-papa.

Those “seven women shall take hold of one man,” and that “man” is the “man” Paul identifies as “the man of sin.” In that testing period those who remain “in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem.” God’s people are those in the period of time whose names are written in the book of life, the book of the Lamb who was slain from the foundation of the world. The other class, who take hold of the “man of sin” are those in Revelation chapter thirteen that worship the man of sin.

Kadtong “pito ka babaye mokupot sa usa ka lalaki,” ug kana nga “lalaki” mao ang “lalaki” nga giila ni Pablo ingon nga “ang tawo sa sala.” Nianang panahon sa pagsulay kadtong magpabilin “sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang matag usa nga nahisulat taliwala sa mga buhi sa Jerusalem.” Ang katawohan sa Dios mao kadtong anaa nianang yugto sa panahon kansang mga ngalan nahisulat sa basahon sa kinabuhi, ang basahon sa Cordero nga gipatay sukad pa sa pagtukod sa kalibotan. Ang laing pundok, nga mokupot sa “tawo sa sala,” mao kadtong anaa sa Kapitulo trese sa Pinadayag nga mosimba sa tawo sa sala.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. If any man have an ear, let him hear. Revelation 13:8, 9.

> Ug ang tanang nanagpuyo sa yuta mosimba kaniya, kadtong ang ilang mga ngalan wala mahisulat sa basahon sa kinabuhi sa Cordero nga gihalad sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan. Kon adunay tawong may dalunggan, pamatia siya. Pinadayag 13:8, 9.

The “hour” of the great earthquake, which is the Sunday law crisis, is the conclusion of the investigative judgment, and the judgment is based upon whether your name is found or not found entered within the book of life, thus in that time the two classes represented by the relation to the book of life is identifying the very closing scenes of judgment. Those who take hold of the “man of sin,” proclaim that they will “eat” their “own bread, and wear” their “own apparel,” but their primary desire is to “be called by thy name”.

Ang “takna” sa dakong linog, nga mao ang krisis sa balaod sa Domingo, mao ang pagtapos sa hukom nga mapang-usisaon, ug ang hukom gipasukad kon ang imong ngalan makita ba o dili makita nga nasulod sulod sa basahon sa kinabuhi; busa, nianang panahona ang duha ka hut-ong nga girepresentahan pinaagi sa ilang kalabutan sa basahon sa kinabuhi maoy nag-ila sa mismong panapos nga mga talan-awon sa paghukom. Kadtong modakop sa “tawo sa sala,” nagpahayag nga sila “mokaon” sa ilang “kaugalingong tinapay, ug magasul-ob” sa ilang “kaugalingong bisti,” apan ang ilang pangunang tinguha mao ang “pagatawgon sa imong ngalan”.

They will retain their own doctrinal statement of beliefs (eat their own bread), and retain their denominational profession (their own apparel), but accept the name of the “man of sin.” The name of the “man of sin,” is “catholic”, which means “universal”. Those who take hold of the “man of sin,” wish to become part of the “universal church”, which is the Catholic church. They desire that relationship in order to “take away” their “reproach.”

Padayon nilang huptan ang ilang kaugalingong pahayag sa doktrina sa pagtuo (mokaon sa ilang kaugalingong tinapay), ug huptan ang ilang denominasyonal nga pagpamatuod (ilang kaugalingong bisti), apan dawaton ang ngalan sa “tawo sa sala.” Ang ngalan sa “tawo sa sala” mao ang “katoliko”, nga nagkahulogan ug “unibersal”. Kadtong mokupot sa “tawo sa sala,” nangandoy nga mahimong kabahin sa “unibersal nga iglesia”, nga mao ang Simbahang Katoliko. Gitinguha nila kana nga relasyon aron “kuhaon” ang ilang “kaulawan.”

The “reproach” addresses two significant elements of the beast that reigns over all the churches and all the nations in the last days. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, “the third woe cometh quickly”. The “third woe” is Islam. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, the Seventh Trumpet sounds. The Seventh Trumpet is Islam. Islam strikes in the “hour of the great earthquake,” for all of the Trumpets are the prophetic tools God has employed in judgment upon forced Sunday worship throughout world history.

Ang “kaulawan” nagtumong sa duha ka mahinungdanong bahin sa mananap nga naghari ibabaw sa tanang mga iglesia ug sa tanang mga nasod sa kaulahiang mga adlaw. Sa “takna sa dakong linog” diha sa Pinadayag onse, “ang ikatulong alaut moanhi sa madali.” Ang “ikatulong alaut” mao ang Islam. Sa “takna sa dakong linog” diha sa Pinadayag onse, motingog ang Ikapitong Trumpeta. Ang Ikapitong Trumpeta mao ang Islam. Ang Islam moigo sa “takna sa dakong linog,” kay ang tanang mga Trumpeta mao ang mga propetikong kasangkapan nga gigamit sa Dios sa paghukom batok sa pinugos nga pagsimba sa Domingo sa tibuok kasaysayan sa kalibotan.

When the “national ruin” of the United States is brought about, at the soon-coming Sunday law, the “nations will be angry.” It is Islam that angers the nations in Bible prophecy, as represented by the first reference to Islam in the book of Genesis.

Sa dihang ang “nasudnong kapildihan” sa Tinipong Bansa sa Amerika mahitabo, pinaagi sa hapit na umabot nga balaod sa Domingo, ang “mga nasod mangasuko.” Ang Islam mao ang nagpasuko sa mga nasod diha sa tagna sa Biblia, sumala sa gihulagway sa unang paghisgot sa Islam diha sa basahon sa Genesis.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ug ang manolunda ni Jehova miingon kaniya, Tan-awa, ikaw nanamkon ug manganak ug usa ka anak nga lalake, ug paganganlan mo ang iyang ngalan ug Ismael; kay si Jehova nakadungog sa imong kaguol. Ug siya mahimong usa ka tawong ihalas; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya mopuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.

The “reproach” of the last days is the religion of Islam. The churches and the nations of the world will come under the authority of the New World Order of a United Nations, which is ruled over by the Catholic church. The pope will be seated upon the one-world system, just as Constantine gave the papacy its seat in the year 330. The nations will determine that their ability to deal with the warfare being brought against mankind by Islam, can only be accomplished by a united effort, which will require a subjection to some moral authority, which the United States will insist is the Roman church. Just as Justinian gave the Catholic church its great authority in the year 533, history is repeated. The United States will force the world through its military might to obey, just as Clovis did for the Catholic church in the year 496. The history of verse two of Revelation thirteen will be repeated.

Ang “pagbiaybiay” sa katapusang mga adlaw mao ang relihiyon sa Islam. Ang mga iglesia ug ang mga nasod sa kalibotan mapailalom sa kagamhanan sa Bag-ong Kalibotang Han-ay sa usa ka United Nations, nga gidumalahan sa Iglesia Katolika. Ang papa molingkod ibabaw sa usa-ka-kalibotang sistema, maingon nga gihatagan ni Constantine ang kapapahan sa iyang lingkoranan sa tuig 330. Ang mga nasod maghukom nga ang ilang abilidad sa pag-atubang sa pakiggubat nga gidala batok sa katawhan sa Islam, mahimo lamang pinaagi sa usa ka nagkahiusang paningkamot, nga magkinahanglan sa pagpasakop ngadto sa usa ka moral nga awtoridad, nga paga-insistihan sa Tinipong Bansa sa Amerika nga mao ang iglesiang Romano. Maingon nga gihatagan ni Justinian ang Iglesia Katolika sa iyang dakong awtoridad sa tuig 533, ang kasaysayan mausab. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mopugos sa kalibotan pinaagi sa iyang gahum-militar sa pagtuman, maingon nga gibuhat ni Clovis alang sa Iglesia Katolika sa tuig 496. Ang kasaysayan sa bersikulo dosi sa Pinadayag trese mausab.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ug ang mapintas nga mananap nga akong nakita sama sa leopardo, ug ang iyang mga tiil ingon sa mga tiil sa oso, ug ang iyang baba ingon sa baba sa leon: ug gihatag kaniya sa dragon ang iyang gahum, ug ang iyang trono, ug dakong kagamhanan. Pinadayag 13:2.

Once the image is set up, then the kings of the earth, who have been angered by the attacks of Islam, will recognize that the universal “reproach” against Islam that has been used to bring the worldwide image of the beast into existence, was not the “reproach” that the “man of sin” (Jezebel) was actually concerned with. Too late, the world will find out that Jezebel cares nothing about Islam, but that her heart desires to kill Elijah, as Herodias killed John the Baptist.

Sa diha nga ang larawan mapahimutang na, nan ang mga hari sa yuta, nga nasuko tungod sa mga pag-atake sa Islam, makaila nga ang pangkalibotang “pagpasipala” batok sa Islam nga gigamit aron mapahimugso ang tibuok-kalibotang larawan sa mananap, dili mao ang “pagpasipala” nga sa pagkatinuod gikabalak-an sa “tawo sa sala” (Jezebel). Ulahi na kaayo, masayran sa kalibotan nga si Jezebel walay bisan unsang pagtagad sa Islam, kondili nga ang tinguha sa iyang kasingkasing mao ang pagpatay kang Elias, maingon nga gipatay ni Herodias si Juan Bautista.

The “mind which hath wisdom,” is the “mind of the wise,” and the “wise” are those who understand the “increase of knowledge” that is produced when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ, just before probation closes.

Ang “hunahuna nga may kaalam” mao ang “hunahuna sa manggialamon,” ug ang “manggialamon” mao kadtong nakasabut sa “pagdugang sa kahibalo” nga mamugna sa diha nga ang Leon sa banay ni Juda magbukas sa mga selyo sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ug siya miingon kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa panagna niining basahana: kay haduol na ang panahon. Siya nga dili matarung, pasagdi nga magpabilin pa nga dili matarung: ug siya nga mahugaw, pasagdi nga magpabilin pa nga mahugaw: ug siya nga matarung, pasagdi nga magpabilin pa nga matarung: ug siya nga balaan, pasagdi nga magpabilin pa nga balaan. Pinadayag 22:10, 11.

The “seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth,” represents the truth that the papacy will reign over both church and state. Symbols have more than one meaning, and the symbols are to be defined and understood by the context of the passage where the symbols are represented. The argument arises that the verse identifies that the heads are the mountains, so what would be the justification for identifying a distinction between the heads (statecraft) and the mountains (churchcraft)? The distinction is established in Daniel chapters seven and eight. In chapter seven both pagan Rome and papal Rome are identified as “diverse,” from the beasts that preceded them.

Ang “pito ka ulo maoy pito ka bukid, diin nagalingkod ang babaye,” nagrepresentar sa kamatuoran nga ang kapapahan magahari ibabaw sa simbahan ug sa estado. Ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, ug ang mga simbolo kinahanglan hubaron ug sabton pinaagi sa konteksto sa pahayag diin ang mga simbolo gipakita. Mitungha ang pangatarungan nga ang bersikulo nagpaila nga ang mga ulo mao ang mga bukid, busa unsa man ang katarungan sa pag-ila sa usa ka kalainan tali sa mga ulo (pagdumala sa estado) ug sa mga bukid (pagdumala sa simbahan)? Ang maong kalainan gitukod diha sa Daniel kapitulo pito ug walo. Sa kapitulo pito, ang pagano nga Roma ug ang papal nga Roma kapwa giila nga “lahi,” gikan sa mga mananap nga miuna kanila.

When chapter seven is brought upon chapter eight (line upon line), we find in chapter eight the little horn of Rome, oscillating between man, woman, man, woman. One symbol (the little horn) that represents two powers. In those chapters, a horn is a kingdom, and a kingdom is also a head. In chapter eight, the little horn represents two kingdoms, the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy. The little horn symbolically represents two kingdoms, and the two kingdoms it represents are kingdoms that identify the union of statecraft and churchcraft. The seven heads, which are also seven mountains, represent two kingdoms, and the one kingdom is churchcraft and the other is statecraft.

Sa diha nga ang kapitulo siete ipatong sa kapitulo ocho (linya ibabaw sa linya), atong makita sa kapitulo ocho ang gamayng sungay sa Roma, nga nagalihokbalik tali sa lalaki, babaye, lalaki, babaye. Usa ka simbolo (ang gamayng sungay) nga nagrepresentar sa duha ka gahum. Niadtong mga kapitulo, ang usa ka sungay mao ang usa ka gingharian, ug ang usa ka gingharian mao usab ang usa ka ulo. Sa kapitulo ocho, ang gamayng sungay nagrepresentar sa duha ka gingharian, ang ikaupat ug ikalima nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang gamayng sungay sa simbolikong paagi nagrepresentar sa duha ka gingharian, ug ang duha ka gingharian nga iyang ginarepresentar mao ang mga gingharian nga nagpaila sa panaghiusa sa pagdumala sa estado ug pagdumala sa iglesia. Ang pito ka mga ulo, nga pito usab ka mga bukid, nagrepresentar sa duha ka gingharian, ug ang usa ka gingharian mao ang pagdumala sa iglesia ug ang usa mao ang pagdumala sa estado.

In Daniel chapter two, there is another witness to this prophetic symbolism, for there the last kingdom, which the Millerites understood to be the fourth kingdom of Rome, is represented by iron and clay. The iron and clay are combined, though in reality iron does not combine with clay. Yet when Sister White comments upon the “iron and clay,” she identifies it as a symbol of churchcraft and statecraft, as is represented by chapter eight’s little horn, and the Revelation seventeen heads that are also mountains.

Sa Daniel kapitulo dos, adunay laing saksi niini nga maong simbolismong propetiko, kay didto ang katapusang gingharian, nga gisabtan sa mga Millerite nga mao ang ikaupat nga gingharian sa Roma, girepresentahan pinaagi sa puthaw ug lapok. Ang puthaw ug lapok gihiusa, bisan pa nga sa pagkatinuod ang puthaw dili mahiusa sa lapok. Apan sa dihang si Sister White nagkomento bahin sa “puthaw ug lapok,” iyang giila kini ingon nga simbolo sa pagdumala sa simbahan ug pagdumala sa estado, maingon sa girepresentahan sa gamayng sungay sa kapitulo walo, ug sa mga ulo sa Pinadayag disisiete nga mga bukid usab.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.

> “Miabot kita sa usa ka panahon diin ang balaang buluhaton sa Dios gihulagway pinaagi sa mga tiil sa larawan diin ang puthaw gisagolan ug kolonon nga yutang lapok. Ang Dios adunay usa ka katawhan, usa ka pinili nga katawhan, kansang pag-ila kinahanglan pagabalaanon, nga dili dapat mahimong dili balaan pinaagi sa pagpandong sa ibabaw sa patukoranan ug kahoy, ug uhot, ug banag. Ang matag kalag nga matinumanon sa mga sugo sa Dios makakita nga ang nagpalahi nga kinaiya sa atong pagtoo mao ang Igpapahulay sa ikapito nga adlaw. Kon pasidunggan sa kagamhanan ang Igpapahulay sumala sa gisugo sa Dios, kini magabarug diha sa kusog sa Dios ug sa pagdepensa sa pagtoo nga sa makausa gitugyan ngadto sa mga balaan. Apan ang mga tawong-estado magaluyohan sa mini nga igpapahulay, ug ilang isagol ang ilang relihiyosong pagtoo uban sa pagtuman niining anak sa pagkapapa, nga ila kining ibutang labaw sa Igpapahulay nga gibalaan ug gipanalanginan sa Ginoo, nga gilain Niya aron bantayan sa tawo nga balaan, ingon nga usa ka ilhanan tali Kaniya ug sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka libo ka kaliwatan. Ang pagsagol sa pagkamanggad sa iglesia ug pagkamanggad sa estado gihulagway pinaagi sa puthaw ug sa kolonon nga yutang lapok. Kini nga panaghiusa nagapahuyang sa tanang gahum sa mga iglesia. Kining paghatag sa iglesia sa gahum sa estado magadala ug daotang mga sangpotanan. Ang mga tawo hapit na makalapas sa utlanan sa pailub sa Dios. Ilang gipuhunan ang ilang kusog sa politika, ug nakighiusa sila sa pagkapapa. Apan moabut ang panahon nga silotan sa Dios kadtong nagpasipala sa Iyang balaod, ug ang ilang daotang buhat mobalik batok sa ilang kaugalingon.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kini nga pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “In the scene representing the work of Christ for us, and the determined accusation of Satan against us, Joshua stands as the high priest, and makes request in behalf of God’s commandment-keeping people. At the same time Satan represents the people of God as great sinners, and presents before God the list of sins he has tempted them to commit through their lifetime, and urges that because of their transgressions, they be given into his hands to destroy. He urges that they should not be protected by ministering angels against the confederacy of evil. He is full of anger because he cannot bind the people of God into bundles with the world, to render to him complete allegiance. Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.

> “Diha sa hulagway nga nagrepresentar sa buluhaton ni Cristo alang kanato, ug sa determinado nga pagsumbong ni Satanas batok kanato, si Josue nagatindog ingon nga labawng saserdote, ug nagahangyo pabor sa katawhan sa Dios nga nagtuman sa Iyang mga sugo. Sa maong higayon si Satanas nagrepresentar sa katawhan sa Dios ingon nga dagkung makasasala, ug nagapresentar sa atubangan sa Dios sa talaan sa mga sala nga iyang gitintal kanila nga buhaton sulod sa tibuok nilang kinabuhi, ug nagapangamuyo nga tungod sa ilang mga kalapasan, itugyan sila ngadto sa iyang mga kamot aron laglagon. Nagapugos siya nga dili sila panalipdan sa mga nagaalagad nga manulonda batok sa panaghiusa sa dautan. Napuno siya sa kasuko tungod kay dili niya mabugkos ang katawhan sa Dios sa mga bugkos uban sa kalibutan, aron mahatag kaniya ang hingpit nga pagkamasinugtanon. Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagpahamtang sa ilang kaugalingon sa timaan sa anticristo, ug girepresentar ingon nga dragon nga milakaw sa pagpakiggubat batok sa mga balaan—batok kanila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios ug may pagtoo ni Jesus. Sa ilang pagdumot batok sa katawhan sa Dios, ilang gipakita usab ang ilang kaugalingon nga sad-an sa pagpili kang Barabas ilis kang Cristo.”

> “God has a controversy with the world. When the judgment shall sit, and the books shall be opened, He has an awful account to settle, which would now make the world fear and tremble were men not blinded and bewitched by satanic delusions and deceptions. God will call the world to account for the death of His only-begotten Son, whom to all intents and purposes the world has crucified afresh, and put to open shame in the persecution of His people. The world has rejected Christ in the person of His saints, has refused His messages in the refusal of the messages of prophets, apostles, and messengers. They have rejected those who have been colaborers with Christ, and for this they will have to render an account.” Testimonies to Ministers, 38, 39.

> “Ang Dios adunay usa ka pakigbatok batok sa kalibotan. Sa dihang molingkod na ang hukom, ug pagaablihan na ang mga basahon, aduna Siyay makahahadlok nga husayon, nga unta karon makapahadlok ug makapakurog sa kalibotan kon ang mga tawo dili pa binutaan ug gibihag sa satanikong mga limbong ug mga paglimbong. Ang Dios maningil sa kalibotan tungod sa kamatayon sa Iyang bugtong nga Anak, nga sa tanang kahulogan ug katuyoan gilansang na usab sa kalibotan sa krus, ug gipakaulawan sa dayag diha sa paglutos sa Iyang katawhan. Gisalikway sa kalibotan si Cristo diha sa persona sa Iyang mga balaan, gisalikway ang Iyang mga mensahe pinaagi sa pagsalikway sa mga mensahe sa mga manalagna, mga apostoles, ug mga mensahero. Gisalikway nila kadtong mga kaubanan sa pagpanarbaho uban kang Cristo, ug tungod niini sila pagapaninglon.” Testimonies to Ministers, 38, 39.

Back to Articles