Article

# Panium - Number Four

Panium - Ikaupat nga Numero

An Alliance

Usa ka Alyansa

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

Sa kasaysayan sa Panium, naporma ang usa ka alyansa tali ni Antiochus Magnus ug ni Felipe sa Macedon. Ang gubat gidirekta nga gihimo batok sa batang si Ptolemy V pinaagi ni Antiochus, ug si Felipe mitampo sa diwa nga ang iyang pakiggubat sa ubang mga bahin sa gingharian nakapugong sa ubang mga kasundalohan sa pag-abot aron motabang sa batang hari sa Ehipto. Kini nagpasabot nga si Putin, ang katapusang hari sa habagatan—nga gitipohan sa batang hari sa Ehipto (ang “bata” nga nagkahulogan sa katapusang henerasyon sa propesiya)—mapildi ni Trump nga girepresentahan ni Antiochus Magnus nga mipildi kang Ptolemy V sa Panium ug ingon usab nga gipildi ni Reagan ang USSR niadtong 1989.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Ang Felipe nagkahulogan ug “mahigugmaon sa mga kabayo,” ug ang “mga kabayo” nagsimbolo sa gahom sa militar ug sa ekonomiya. Ang mga kabayo maoy nagabira sa mga carro, ug ginasakyan sa mga sundalo, ug ang mga kabayo usab maoy nagdala sa mga baligya ngadto sa merkado. Ang “mga kabayo” maoy simbolo sa “mga carro, mga sakayan ug mga magkakabayo,” nga mao ang nag-unang simbolo sa Tinipong Bansa sa Amerika diha sa iyang puli nga relasyon uban sa hari sa amihanan, sumala sa gipahayag sa bersikulo kap-atan.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Ang kaalyado ni Trump adunay duha ka mga tipolohiya diha kang Felipe sa Macedon ug Herodes Felipe nga Tetrarka. Bisan si Herodes Felipe o si Felipe sa Macedon, ang simbolo nagtimaan sa usa nga nahigugma sa gahum nga gihatag kaniya sa matag usa, sa Caesar o sa Antiochus. Si Felipe nahigugma sa mga kabayo, ug ang usa ka Felipe gikan sa Macedon, nga adunay sentral ug pundasyonal nga tahas sa gingharian ni Alejandro nga Bantogan.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Mao kadto ang iyang yutang natawhan, ang gingharian nga iyang napanunod gikan sa iyang amahan, si Philip II, ug ang sinugdanan sa iyang halapad nga imperyo. Nahimutang sa amihanang bahin sa Gresya, ang Macedon lahi ingon nga sentrong politikal ug militar diin natawo si Alexander (sa Pella, 356 BC) ug didto nagdako, ug kini maoy naghatag sa unang mga kahinguhaan, kusog-tawo, ug organisasyonal nga estruktura nga maoy nagpalihok sa iyang mga pagpangilog. Sa pagkatinuod, ang Macedon mao ang punoan nga ubod sa gingharian ni Alexander—ang sinugdanan niini, ang makinang militar niini, ug ang rehiyon nga maoy nagpalig-on sa iyang pagkaila ingon nga usa ka hari nga Macedonian, bisan pa sa pagdako sa iyang imperyo ngadto sa halayo kaayo nga kapadulngan lapas sa mga utlanan niini.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Ang Macedon nagrepresentar sa amihanang dapit sa upat-ka-bahin nga gingharian ni Alexander. Busa, ang usa ka Felipe mao ang Tetrarka, nga nagkahulogan ug “ikaupat nga bahin,” ug ang laing Felipe mao ang “usa ka ikaupat nga bahin” sa upat ka hangin sa kanhing imperyo ni Alexander.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Si Herodes nagrepresentar sa usa nga nagsalikway sa tugon. Si Esau, ang kaliwatan sa dugo nga nagpadulong kang Herodes, nagsalikway sa iyang pagkapanganay. Sa sinugdanan pa gayud sa kasaysayan sa usa ka piniling katawhan sa tugon, si Esau nahimong simbolo niadtong mga nagsalikway sa tugon nga gipanig-ot ni Cristo pinaagi sa iyang kamatayon. Sa mismong gutlo nga ang Dios magapalapad sa iyang piniling katawhan sa tugon ngadto sa napulog-duha ka mga banay, si Esau misukol. Sa katapusan sa karaang Israel, sa dihang sa krus ang mga Judio miangkon nga sila walay “laing hari gawas kang Cesar,” ang nasod sa mga Judio nahimong simbolo sa katapusan sa nahasama na kang Esau sa sinugdanan. Ang kagikanan sa pamilya ni Herodes naglangkob sa kaliwatan sa dugo ni Esau ug sa mga Judio, usa ka kaliwatan sa dugo nga gisimbuloan sa usa ka masinupakon nga maglulapas sa tugon sa sinugdanan ug sa usa ka masinupakon nga katawhan sa tugon sa katapusan.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Si Herodes nga Dako maoy nagpahamtang sa mga buhis nga maoy nakapaadto kang Jose ug Maria sa Betlehem, ug ang usa sa iyang tulo ka mga anak nga lalaki, si Herodes Antipas nga anak ni Herodes nga Dako, maoy nagmando sa panahon sa krus. Ang yugto sa kinabuhi ni Cristo gikan sa Iyang pagkahimugso hangtod sa Iyang kamatayon simbolikong girepresentahan sa banay ni Herodes, sa ingon nagaila sa maong kasaysayan ingon nga panahon sa pagduaw sa pinili nga katawhan, usa ka pagduaw nga ang mga Judio sa kinatibuk-an wala gayod makaila.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Si Herodes nga Bantogan mipatay sa mga kabataan isip tubag sa pagkahimugso ni Jesus, sa ingon nagsubli sa kasaysayan sa pagkahimugso ni Moises sa dihang ang Egipto nagpatay sa mga kabataan. Ang unang pagpatay sa mga kabataan maoy usa ka pagsulay sa pagpatay sa gipaabot nga pinili, ug ang ulahing pagpatay sa mga kabataan maoy usab usa ka pagsulay sa pagpatay sa gipaabot nga pinili. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagaawit sa awit ni Moises ug sa Cordero, ug sa matagnaong paagi ang usa ka “awit” nagrepresentar sa usa ka kasinatian. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagakinabuhi sa usa ka panahon nga adunay susamang mga kasinatian. Usa niadtong mga pagkapareho miabot niadtong Enero 22, 1973 pinaagi sa usa ka hukom sa Korte Suprema nga nagtugot sa mga aborsyon sa USA. Sa misunod nga kap-atan ug siyam ka tuig, gibana-bana nga 66 ka milyon ka posibleng mga kandidato nga maapil unta sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ang gipamatay pinaagi sa aborsyon nga gitugotan sa pederal nga kagamhanan.

Power symbolizes military strength:

Ang gahum nagsimbolo sa kusog militar:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ug ang mananap nga akong nakita sama sa usa ka leopardo, ug ang iyang mga tiil ingon sa mga tiil sa usa ka oso, ug ang iyang baba ingon sa baba sa usa ka leon: ug gihatag kaniya sa dragon ang iyang gahum, ug ang iyang trono, ug dakong kagahum. Pinadayag 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

Ang dragon, nga mao ang paganong Roma, naghatag ug tulo ka butang sa kapapahan, nga mao ang “iyang gahum, ug iyang trono, ug dakong kagamhanan.” Sa bersikulo dose ang USA, ang mapintas nga mananap sa yuta, gihulagway nga nagagamit sa tanang “gahum” sa mapintas nga mananap nga nag-una kaniya. Apan ang pulong nga “gahum” sa bersikulo dosi lahi nga pulong sa Grego kaysa sa pulong nga gihubad nga “gahum” sa bersikulo dose. Sa bersikulo dosi ang “gahum” mao ang G1722: nga nagpasabot ug atubangan sa (sa literal o sa mahulagwayong diwa): sa presensya (panan-aw) sa.

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

Ang pulong nga “power” diha sa bersikulo dose lahi nga Gregong pulong.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> Ug iyang gigamit ang tanang gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba niya ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini sa nahaunang mananap, kansang samad nga makamatay naayo. Pinadayag 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Ang pulong “power” G1832 dinhi nagpasabot, (sa diwa sa abilidad); pribilehiyo, nga mao ang tinugyan nga impluwensiya: awtoridad, hurisdiksiyon, kagawasan, gahum, katungod, kusog. Ang pulong “power” diha sa bersikulo dose nagaila nga ang mananap sa yuta mao ang tinugyan nga awtoridad sa mananap sa dagat—ang USA mao ang puli nga representante sa mananap sa dagat. Gigamit sa USA ang tanang tinugyan nga awtoridad sa nahaunang mananap. Sa bersikulo dos, ang paganong Roma mihatag ug tulo ka mga butang ngadto sa kapapahan. Gihatag ni Clovis ang iyang kusog militar ug ekonomikanhon ngadto sa kapapahan niadtong 496 sa Gubat sa Tolbiac. Gihatag ni Constantine ang “seat” sa emperyo niadtong 330, ug giila ni Justinian ang papa ingon nga magtutul-id sa mga erehe ug ang pangulo sa mga iglesia pinaagi sa usa ka mando niadtong 533. Si Clovis niadtong 496 naghulagway kang Reagan niadtong 1989. Si Reagan naghulagway kang Trump.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Sumala kang Gregory of Tours (nga nagsulat hapit usa ka siglo ang milabay), si Clovis hapit nang mapildi sa gubat ug, tungod sa iyang hilabihang kawalay paglaum, mitawag sa tabang sa Katolikong Dios. Ang iyang asawa, si Clotilde, usa ka Katolikong prinsesa nga Burgundian nga dugay nang nag-awhag kaniya sa pagbalhin gikan sa paganismo. Nagsaad si Clovis nga kon siya makadaug, modawat siya sa Katolisismo. Mikalit ug nabalhin ang dagan sa gubat—bisan pinaagi sa diosnong pagpangilabot o sa estratehiyang militar—ug gipildi ni Clovis ang mga Alemanni, gipatay ang ilang hari ug gipatibulaag ang ilang mga pwersa. Matinud-anon sa iyang saad, mikabig siya ngadto sa Katolisismo ug gibunyagan, sumala sa tradisyon, sa Adlaw sa Pasko sa tuig 496 sa Reims pinaagi ni Obispo Remigius (St. Remi).

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Ang iyang pagkakabig nagtimaan ug usa ka mahinungdanong pagbag-o, nga naghimo kang Clovis nga unang Katolikong hari taliwala sa mga Germanic nga magmamando (dili sama sa mga Visigoth o Ostrogoth nga Arianong Kristohanon). Kini nagpasibo sa mga Frank ngadto sa Simbahang Romano, ug nakahatag kaniya ug suporta gikan sa populasyong Gallo-Roman ug sa papasiya. Ang pagbautismo ni Clovis sagad tan-awon ingon nga simbolikong “pagkatawo sa France” ingon nga usa ka Katolikong nasod, nga nagpalahi niini gikan sa ubang mga barbarong gingharian nga misunod sa Arianismo o paganismo. Tungod niini, ang Katolisismo nagtawag sa France nga “ang kamagulangan nga anak sa Simbahang Katolika,” ug usab nga “ang kamagulangan nga anak nga babaye sa Simbahang Katolika.”

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Sa dihang si Clovis nahimong unang kapuli nga gahum sa kapapahan niadtong 496, iyang gitipohan si Reagan nga nahimong kapuli nga gahum niadtong 1989. Sa kasaysayan ni Reagan ug ni Papa Juan Pablo II, usa ka tinagong panag-alyansa ang naporma alang sa tumong sa pagpukan sa hari sa habagatan. Gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo, ang bigaon sa Tiro natago, ug siya mao ra usab ang maong bigaon nga nagsubay sa iyang mga gamot balik sa Macedon, ang labing amihanang gingharian. Siya mao ang hari sa amihanan, tinago sa matagnaong paagi, apan nag-angkon gihapon nga dili masayop.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

Ang papa nagrepresentar usab sa “sila nga mobiya sa tugon,” nga bisan sa paagi sa tagna natago sa tibuok tulo ka gubat nga puli; sa katapusan mopadayag diha sa kasaysayan sa Gubat sa Panium. Sa pagbalhin gikan sa Imperyal nga Roma ngadto sa papal nga Roma, giila ni Daniel ang higayon sa dihang ang pagano nga Roma nagkahiduol na sa katapusan sa iyang panahon ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Kay ang mga sakayan sa Chittim moanhi batok kaniya; busa maguol siya, ug mobalik, ug masuko batok sa balaang tugon: mao usab ang iyang pagabuhaton; siya mobalik pa gani, ug makigsabut niadtong mga mobiya sa balaang tugon. Daniel 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

Sa bersikulo nga “sila nga mibiya sa balaang tugon” mao ang Iglesiang Katolika. Kadtong mibiya sa balaang tugon mao ang masinugtanong simbahan sa Pergamo ni Juan nga Pinadayag, nga sumala kang Pablo mahulog sa pagtalikod sa dili pa mapadayag ang tawo sa sala. Ang Katolisismo mao kadtong mibiya sa tugon, ingon sa girepresentahan sa pag-atake nga gidala batok sa Pulong sa Dios, ug usab sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, nga silang duha gidala ilalom sa padayonng mga pag-atake sukad sa panahon ni Constantino padayon. Sayo pa sa kapitulo onse ang “tugon” gihisgutan usab.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> Ug ang mga kasingkasing niining duruha ka hari maninguha sa pagbuhat ug kadautan, ug manulti sila ug mga bakak diha sa usa ka lamesa; apan kini dili molampos, kay ang katapusan maanaa pa sa panahon nga gitagal. Unya siya mobalik ngadto sa iyang yuta uban ang daghang mga bahandi; ug ang iyang kasingkasing supak batok sa balaang tugon; ug siya magabuhat ug mga gamhanang buhat, ug mobalik ngadto sa iyang kaugalingong yuta. Sa panahon nga gitagal siya mobalik, ug moadto paingon sa habagatan; apan kini dili mahisama sa nahauna, ni sa naulahi. Daniel 11:27–29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

Niining mga bersikulo, ang “siya” mibalik sa iyang kaugalingong yuta, ug unya sa ulahi mibalik na usab siya sa iyang kaugalingong yuta. Kining duha ka pagbalik nagrepresentar sa duha ka mga kadaugan nga gisundan dayon sa usa ka madaogonong “pagbalik” ngadto sa siyudad sa Roma. Ang nahauna mao ang Gubat sa Actium niadtong 31 BC batok kang Antony ug Cleopatra, ug ang ikaduha mao ang human sa pagkaguba sa Jerusalem niadtong 70 AD. Ang “gitakdang panahon” diha sa mga bersikulo mao ang tuig 330, nga nagtimaan sa pagtapos sa profetikong “panahon” sa bersikulo beinte-kuwatro nga katumbas sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

Ang duha ka hari nga nagsulti ug mga bakak sa usa ka lamesa nagabuhat niana sa wala pa ang “gitakdang panahon,” “kay ang katapusan anha pa sa gitakdang panahon.” Usa ka pangutana nga angay tagdon mao kini: unsa ang buot ipasabot sa bersikulo sa dihang nagaingon kini, “Unya mobalik siya sa iyang yuta uban sa daghang mga bahandi?” Buot ba ipasabot niini nga sa gitakdang panahon, unya mobalik siya; o buot ba ipasabot niini nga sa higayon nga ang duha mosulti ug mga bakak sa lamesa, unya mobalik siya, ug busa ang pagbalik mahitabo sa wala pa ang gitakdang panahon.

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Gipaila ni Uriah Smith ang duha ka pagbalik ingong 31 BC ug 70 AD, nga nagrepresentar sa usa ka kasaysayan sa wala pa ang tuig 330, nga mao ang tinakdang panahon. Gipunting usab ni Smith nga ang “pagbalik” sa bersikulo beinte-nuebe mao ang tapós sa 330, ug nga kini dili malampuson sama sa mga pagbalik nga misunod sa mga gubat sa Actium ug Jerusalem. Ang buot ipasabot niini mao nga sa wala pa ang tinakdang panahon aduna’y usa ka panagtagbo diin gipamulong ang mga bakak, nga gisundan sa pagbalik sa usa sa duha ka mga hari nga nanagpamulong ug mga bakak, uban ang daghang mga bahandi, nga unya mosupak sa balaang tugon, magabuhat ug dagkung mga binuhatan, ug mobalik sa tuig 330, nga mao ang tinakdang panahon.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Unya iyang gisulong ang habagatan, apan kini dili sama sa Gubat sa Actium ni sa pagkalaglag sa Jerusalem. Ang kasaysayan sa 70 AD diha sa mga bersikulo naghulagway sa katapusan sa piniling katawhan sa tugon sa Dios, ingon sa girepresentahan sa “balaang tugon” diha sa maong pahayag. Sa bersikulo traynta ang paganong Roma adunay paniktik uban niadtong mibiya sa balaang tugon. Ang 70 AD mao gayud ang hingpit nga katapusan sa karaang literal nga Israel ingon nga katawhan sa tugon sa Dios, ug ang bersikulo traynta nag-ila sa kasaysayan upat ka siglo human sa 70 AD. Kadtong mibiya sa tugon sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo traynta mao kadtong mibiya sa tugon nga gisudlan sa Dios ug sa Iyang Kristohanong katawhan. Ang Papal nga Roma mao ang iglesia nga girepresentahan ingon nga kadtong mibiya sa balaang tugon diha sa bersikulo traynta.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Kay ang mga sakayan sa Chittim moanhi batok kaniya; busa masubo siya, ug mopauli, ug magbaton ug kasuko batok sa balaang tugon: mao usab ang iyang buhaton; siya mopauli pa gani, ug makigsabut niadtong mga mibiya sa balaang tugon. Daniel 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Ang bersikulo baynte-nwebe nagdala kanato ngadto sa tuig 330, nga mao ang panahon nga gitakda nga natuman diha sa pagbalhin ni Constantine sa kapital nga siyudad ngadto sa Constantinople. Niana nga timailhan, ang paganong Roma madani ngadto sa usa ka gubat sa habagatan nga dili mamahimong malampuson sama sa Actium ug Jerusalem. Unya sa bersikulo treinta, ang paganong Roma giatake ni Genseric nga naglunsad sa iyang pakiggubat sa dagat gikan sa Chittim, nga nailhan karon nga Carthage. Kining pakiggubat batok sa paganong Roma gilarawan usab ingon nga ikaduhang trumpeta sa pito ka mga trumpeta sa basahon sa Pinadayag. Ang nahaunang upat niadtong mga gahom sa trumpeta nagdala sa Kasadpang Roma ngadto sa iyang katapusan sa tuig 476. Sa nahaunang upat ka mga trumpeta, ang ikaduhang trumpeta, nga mao ang mga sakayan sa Chittim, mao ang labing mabangis, kay gikontrolar ni Genseric ang mga kadagatan ug ang bahandi sa Imperyo nauga.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Gisukmag ug nasubo tungod sa mga sakayan sa Chittim, siya mobalik ug adunay kapungot batok sa balaan nga tugon. Natuman kini sa kasaysayan nga nag-una sa paghatag ug gahum sa pagkapapa niadtong 538, pinaagi sa usa ka pakiggubat batok sa Pulong sa Dios. Human niana siya mobalik ug adunay “panag-intindi uban kanila nga motalikod sa balaan nga tugon.” Kana nga pakig-uban tali sa paganong Roma ug sa papal nga Roma natuman niadtong 533 pinaagi sa sugo ni Justinian. Ang sunod nga bersikulo, bersikulo traynta ug usa, dayon nagpadayon kon giunsa ang paganong Roma nga “nasubo.” Diha sa 2 Thessalonians, gitudlo ni Pablo nga ang paganong Roma “nagpugong” sa pagkapapa sa pagkuha sa pagpugong niadtong 538. Human siya masubo tungod sa usa ka pag-atake gikan sa kadagatan nga naguba sa ekonomiya sa gingharian, siya adunay kapungot batok sa balaan nga tugon, unya adunay panag-intindi uban niadtong motalikod sa tugon. Sa mosunod nga mga bersikulo, ang “mga bukton,” nga nagrepresentar sa gahum nga gihatag sa pagkapapa niadtong 496 pinaagi kang Clovis, motindog ug ilang hugawan ang balaang puluy-anan sa kalig-on, nga sa kasaysayan nagrepresentar sa siyudad sa Roma, ug unya kuhaon sa paganong Roma ang relihiyon sa paganismo (ang inadlaw-adlaw) gikan sa gingharian ug pulihan kini sa Katolisismo, ug unya ilang ibutang ang pagkapapa sa trono niadtong 538.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Sa dihang gihatagan ug gahum ang pagka-papa niadtong 538, kini naghatag kapin sa usa ka matagnaong saksi, ug usab sa usa ka makasaysayanong saksi nga girepresentahan sa mga bersikulo nga atong ginahisgutan. Ang tuig 538 gihulagway pinaagi sa 31 BC ug sa Gubat sa Actium. Diha sa Daniel kapitulo otso, bersikulo nuebe, ang pagano nga Roma modaug batok sa tulo ka heograpikal nga babag aron makuha ang trono sa yuta. Ang nahauna mao ang Siria sa sidlakan, dayon ang Juda ug Jerusalem, gisundan sa Egipto sa Gubat sa Actium. Ang pagka-papa nga Roma usab adunay tulo ka mga sungay nga kuhaon, ug ang ikatulo niini mao ang mga Goth nga gipapahawa gikan sa siyudad sa Roma niadtong 538. Ang pagano nga Roma ug ang pagka-papa nga Roma naghatag ug duha ka mga saksi nga nagaila nga ang Gubat sa Actium nahiuyon sa 538, ug ang 538 naghulagway sa balaod sa Domingo sa USA, sa dihang ang modernong Roma nagmando nga labing halangdon hangtod nga ang panahon sa pagsulay matapos.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Nahuman na nato ang usa ka kinatibuk-ang pagtan-aw sa mga bersikulo baynte-siyete hangtod traynta’y-uno.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

Sa sunod nga artikulo, magapunting kita sa maong mga bersikulo ug magsugod sa buluhaton sa pagpahiuyon sa maong bahin sa kasaysayan sa mga bersikulo onse hangtod kinse.

Back to Articles