Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

Gitukod sa Roma ang Panan-awon - Numero Onse

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

Pagsabot sa Tulo-ka-pilo nga Aplikasyon sa Tagna: Septiyembre 11, 2001, ug ang Kataposang Proseso sa Pagsulay alang sa Laodiceanong Adventismo

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

Sama sa paagi nga ang Agosto 11, 1840, nagpamatuod sa mga lagda nga gisagop ni Miller, human sa Septyembre 11, 2001 nakita sa mga andam nga makakita nga ang mga prinsipyo sa tagna nga gisagop sa Future for America mao ang tinuod nga biblikanhong pamaagi sa ulahing ulan, sumala sa gipadayag sa Isaias kapitulo baynte-otso. Ang paggamit sa linya sa reporma ibabaw sa linya sa reporma, ingon sa gipakita sa sagradong kasaysayan, nagpalig-on nga ang Septyembre 11, 2001, mao ang pagsubli sa Agosto 11, 1840.

It was seen that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Nakita nga maingon nga sa dihang mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulo niadtong 1840, gisimbolohan Niya ang Iyang pagkunsad sa 2001. Ang duha ka mga manulonda mikunsad ingon nga usa ka tagna samtang natuman ang usa ka tagna bahin sa Islam. Unya mitubo ang kalihukan samtang ang mga lalaki ug mga babaye mitubag sa kaepektibo sa pamaagi. Ang pagpangulo sa Laodiceanong Seventh-day Adventism gisalikway sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ug karon kadtong iglesia misulod sa iyang katapusang proseso sa pagsulay, samtang ang Ginoo nagsugod sa pagpili sa kalihukan sa ikatulong manulonda aron mahimong Iyang mga tigpamaba sa katapusang mga adlaw.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel was recognized as valid.

Usa sa labing nag-unang lagda sa mga lagda nga gihatag alang sa katapusang mga adlaw mao ang tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tagna. Ilabina gayud niadtong panahona mao ang tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka kaalautan, nga sa ingon ka tin-aw nagpasiugda sa hitabo sa Septyembre 11, 2001. Sa dihang kana nga kamatuoran matinud-anong gisusi, kadtong mga ginamandoan niadto ngadto sa “karaang mga dalan” ni Jeremias, pinaagi sa mga kasingkasing nga nangita sa kamatuoran, ang katumanan sa tagna, uban sa pagkamatarong sa mga lagda sa paghubad sa tagna nga gisagop sa kalihokan sa ikatulong manulonda, giila nga balido.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Nakita nga ang husto nga pagsabot sa mga unang payunir bahin sa kasaysayan sa unang kaalaut sa Pinadayag kapitulo siyam nagrepresentar sa Islam. Ang mini nga propeta nga si Mohammed nakita nga mao ang hari nianang maong kasaysayan. Nianang kasaysayana ang Islam moatake sa Imperyong Romano, ug ang ilang paagi sa pakiggubat piho gayod nga giila ingong kalit ug wala damhang pagpamugos. Niana nga bahin nasabtan nga ang mismong paagi sa pakiggubat sa Islam maoy naghatag sa etimolohikal nga mga gamot sa pulong nga “assassin.” Nianang kasaysayana ang Islam makapasakit sa mga kasundalohan sa Roma, ug ang maong yugto natapos ubos sa linya sa usa ka tagna sa panahon nga usa ka gatus ug kalim-an ka tuig. Sa dihang natapos kadtong tagna sa panahon niadtong Hulyo 27, 1449, nagsugod ang tagna sa panahon ug kasaysayan sa ikaduhang kaalaut.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Nagsugod kini ug laing panagna sa panahon nga may gitas-on nga tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw, nga natapos niadtong Agosto 11, 1840. Niining kasaysayana, ang magmamando nga nagrepresentar sa buluhatong mapanagnaon sa Islam mao si Ottman, nga gitipohan ni Mohammed sa kasaysayan sa nahaunang kaalaotan. Ang kapitulo siyam nagaingon nga sa kasaysayan sa ikaduhang kaalaotan, ang Islam mopatay sa mga kasundalohan sa Roma. Magpadayon gihapon sila sa paggamit sa paagi sa pakiggubat pinaagi sa kalit ug wala damhang pag-atake, apan niadtong kasaysayana ang pulbura unang naimbento ug nagamit, busa ang ikaduhang kaalaotan nagrepresentar sa usa ka paagi sa pakiggubat nga gihulagway sa kalit nga pag-atake sa mamumuno, ug dugang pa niana naglakip usab kini ug mga pabuto.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang ikatulong alaut sa Islam kalit nga miigo sa espirituwal nga mga kasundalohan sa Roma pinaagi sa mga pabuto. Kana nga hitabo maoy nagtimaan sa sinugdanan sa daghang mga linya sa kamatuoran nga matagnaon, apan kini tin-awng natukod ibabaw sa duha ka nangaging mga saksi sa nahaunang ug ikaduhang alaut. Ang hitabo sa tin-aw nagpakita nga maingon nga ang paghatag ug gahum sa kasaysayan sa Millerite sa Agosto 11, 1840, sa dihang natuman ang tagna sa Islam sa ikaduhang alaut ug ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad, nga sa pag-abot sa tagna sa Islam sa ikatulong alaut, kini maoy nagtimaan sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag 18 nianang petsaha.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagasilhigon sa usa ka dako nga balod sa dagat? Kini wala ko gayod isulti. Ang akong giingon mao nga, samtang akong gitan-aw ang dagkung mga tinukod nga gipatindog didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkakuyaw nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag usa ka pasidaan bahin sa moabot sa yuta. Apan wala akoy kahayag nga piho mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga ako nahibalo nga usa ka adlaw ang dagkung mga tinukod didto pagapukanon pinaagi sa pagtuyok ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, ako nahibalo nga ang kalaglagan ania sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang kalisang dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Ang lihok sa Future for America nakita dayon, niadtong mga andam nga makakita, ingon nga kaagapay sa lihok nga Millerite. Ang Islam sa ikatulong kaalaut nahimong pangunang bahin sa mensahe gikan niadtong tungora ngadto sa unahan. Tin-aw nga gitudlo sa Inspirasyon nga sa dihang mikunsad ang manulunda sa Pinadayag, moabut ang ulahing ulan.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Ang ulahing ulan ipabubo ibabaw sa katawhan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda mokanaog gikan sa langit, ug ang tibook nga yuta pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Samtang ang Leon sa banay ni Juda misugod sa pag-abli sa mas halapad nga pagsabot sa ulahing ulan, Iyang gimandoan ang Iyang katawhan ngadto sa basahon ni Joel, nga maoy nag-unang punto sa reperensiya mahitungod sa ulahing ulan. Niadtong panahona ang pipila niadtong mga tawhana nga miapil sa kalihukan human sa Septiyembre 11, 2001, mipasiugda nga ang mga insekto sa Joel nga nagalaglag sa kaparrasan sa Dios, nga nag-una ngadto sa pagmata sa Tunga-tungang Pagtuaw, nagrepresentar sa Islam. Dili nila makita, o dili sila buot makakita, nga ang mga insekto nagrepresentar sa Roma.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Ang gamhanang kahayag nga mitungha pinaagi sa pag-ila sa tulo ka pilo nga paggamit sa tagna maylabot sa tulo ka mga kaalaotan midugang ug dili binalaan nga lohikal nga pagsuporta sa ilang pag-angkon nga ang mga insekto nagrepresentar sa Islam. Sama sa kanunay mahitabo, sa dihang ang usa ka pribadong paghubad dawaton, adunay pagbaliko sa Kasulatan nga mahitabo aron paningkamotan ang pagpalig-on sa sayop nga pasiuna. Sa ilang paningkamot sa pagpalig-on sa ilang panglantaw, ilang gipakita nga wala nila masabti ang prinsipyo sa tipo ug antitipo.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

Sa teolohikal ug biblikal nga mga pagtuon, ang mga pulong nga “tipo” ug “antitype” gigamit aron ihulagway ang usa ka relasyon tali sa duha ka elemento, diin ang usa nagapauna o nagalandong daan sa lain. Kini nga konsepto sagad masakop ubos sa mas halapad nga mga kategoriya sa “landong” ug “katinuoran.”

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Ang tipo mao ang usa ka hitabo, tawo, o institusyon sa Daang Tugon nga nagapauna o nagapaila nang daan sa katugbang nga hitabo, tawo, o institusyon diha sa Bag-ong Tugon. Kini nagaserbi ingon nga usa ka simbolikong pasiuna. Ang antitipo mao ang katumanan o tinuod nga pagpakita sa tipo. Kini mao ang kamatuoran nga gipaila nang daan sa tipo. Ang konsepto sa “anino” ug “substansiya” katumbas sa relasyon tali sa tipo ug antitipo. Ang “anino” nagarepresentar sa (tipo), samtang ang “substansiya” nagarepresentar sa (antitipo).

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> Busa ayaw pagtugoti nga may bisan kinsa nga mohukom kaninyo mahitungod sa kalan-on, o sa ilimnon, o mahitungod sa pista, o sa bag-ong bulan, o sa mga adlaw nga igpapahulay: Nga maoy anino sa mga butang nga umalabut; apan ang lawas iya ni Cristo. Colosas 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> Kay ang kasugoan, nga may landong lamang sa mga maayong butang nga umalabut, ug dili mao gayud ang hingpit nga dagway sa maong mga butang, dili gayud makahimo pinaagi niadtong mga halad nga ilang gihalad matag tuig sa walay paghunong sa paghingpit sa mga moduol ngadto niana. Hebreohanon 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

Sa kontrobersiya human sa Septiyembre 11, 2001 mahitungod sa Joel, ug sa husto nga pag-ila sa papal nga Roma ingon nga gisimbolohan sa upat ka mga insekto, sa ingon naglatid sa progresibong pagkalaglag sa Laodicean nga Adventismo, kadtong nangatarongan nga ang mga insekto mao ang Islam, dili lamang nagbutang ug usa ka dili binalaan nga paghatag og gibug-aton sa triple nga aplikasyon sa tulo ka mga kaalautan, kondili ilang gipunting usab ang mga tipo nga nagtudlo ngadto sa antitipo sa Roma, ug nangangkon nga kadtong mga tipo sa pagkatinuod nag-ila sa Islam. Sa pagbuhat niini, ilang gihatag ang pamatuod nga sila tingali wala gayud makasabut sa prinsipyo sa tipo ug antitipo, o mituo sila nga ang sayop nga pagpasundayag sa mga tipo usa ka takus nga paagi aron mapakamatarong ang tumong.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Sa kasamtangang panaglalis mahitungod sa Roma, aduna na usab ebidensiya nga kadtong nagkupot sa sayop nga panghunahuna nga ang “mga tulisan” sa Daniel kapitulo onse, bersikulo katorse mao ang Tinipong Bansa sa Amerika wala makasabot sa hustong paagi sa tulo ka pilo nga paggamit sa tagna, ni sa prinsipyo sa tipo ug antitipo.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

Sa dihang kadtong nagkupot sa panglantaw nga ang “mga tulisan” mao ang Estados Unidos maninguha sa pagpalig-on sa ilang baruganan, ilang gigamit ang usa ka aplikasyon sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka Roma, aron kuno pamatud-an nga ang modernong Roma, ang ikatulong pagpakita sa Roma, mao ang Estados Unidos. Nagsalig nga sila dili tinuyo nga nagapanaksi ug bakak, ug nga sila nagapadayag lamang sa usa ka buta nga kawalay-kahibalo sa mga lagda sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tagna, ilang gigamit ang usa ka profetikanhong kinaiya sa unang duha ka Roma ug nangatarongan nga ang usa ka kinaiya sa kasaysayan sa Roma maoy nagaila sa modernong Roma.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Ang paganong Roma mao ang una sa tulo ka matagnaong katumanan sa Roma. Diha sa Daniel kapitulo otso, ang paganong Roma mao ang panlalaking gamayng sungay. Sa kapitulo dos, ang paganong Roma mao ang kagamhanan sa estado. Sa Daniel siyete, ang paganong Roma nabahin ngadto sa napulo-ka-pilo nga gingharian.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Ang ikaduhang pagpakita sa Roma mao ang pagka-papa nga Roma, nga sa kapitulo otso mao ang binabaye nga gamayng sungay, ug nga mao ang panlimbong sa iglesia sa kapitulo dos, ug nga mao ang sungay nga nagsulti ug mga pagpasipala ug nangibot sa tulo ka mga sungay sa kapitulo siyete. Ang pagano nga Roma usa ka nag-inusarang gahum, apan ang pagka-papa nga Roma usa ka dobleng gahum, nga nagrepresentar sa papa nga iglesia ingon nga nagmando ibabaw sa pangagamhanan sa nag-unang mga estrukturang politikal sa pagano nga Roma. Niadtong 1798, ang gahum sa pagka-papa nakadawat sa iyang samad nga makamatay, apan wala kini moundang sa pagka-iglesia, kini lamang mihunong sa pagka-mananap sa tagna sa Biblia tungod kay ang sibil nga gahum nga kaniadto iyang gikontrola gikuha man.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

Ang ikaduhang Roma mao ang papal nga Roma ug naglihok lamang kini ingon nga usa ka gahum (mananap) sa tagna sa Biblia sa dihang kini adunay abilidad sa pagkontrolar sa gahum sa estado aron ipatuman ang iyang mapasipalahong mga plano. Ang unang Roma usa ka nag-inusarang gahum, ang ikaduhang Roma usa ka duha-ka-pilo nga gahum, ug ang ikatulong Roma usa ka tulo-ka-pilo nga gahum. Ang tulo ka pagpakita sa Roma gidumala sa mao rang mga prinsipyo sama sa matag tulo-ka-pilo nga paggamit sa tagna. Sa pagtagna adunay tulo ka kaalautan, tulo ka Babilonia, tulo ka Roma, ug tulo ka Elias. Sa mga termino sa tipo ug antitipo, ang unang duha ka pagpakita sa bisan unsang tulo-ka-pilo nga paggamit maoy mga tipo nga naghatag sa landong sa ikatulong katumanan, nga mao ang antitipo ug ang substansiya sa tulo-ka-pilo nga paggamit sa tagna.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Uban sa Roma, ang mga kinaiya sa unang duha ka Roma nagpakita nga ang paganong Roma ug ang papang Roma parehong mihatag sa titulo nga Pontifex Maximus sa ilang magmamando. Busa, ang titulo sa magmamando sa modernong Roma mao ang Pontifex Maximus, usa ka titulo nga wala gayud ihatag kang bisan kinsa nga presidente sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang unang duha ka Roma magabuntog sa tulo ka heograpikal nga mga babag aron mapahimutang ang kagamhanan ibabaw sa trono sa ilang piho nga kapanahonan sa kasaysayan. Walay ebidensiya nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mibuntog sa tulo ka heograpikal nga mga babag sa wala pa ang 1798.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

Ang unang duha ka Roma adunay piho nga yugto sa panahon nga gitino kon kanus-a sila maghari nga labing labaw. Sa bersikulo baynte-kuwatro sa Daniel onse, ang pagano nga Roma gipaila nga nagmando sulod sa usa ka “panahon,” o tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig, nga maoy iyang gibuhat sukad sa Gubat sa Actium niadtong 31 BC hangtod sa tuig 330 AD. Sa makadaghan, ang papadong Roma gipaila nga nagmando sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig human matangtang ang tulo ka sungay, gikan sa 538 hangtod sa 1798. Sa Isaias kapitulo baynte-tres, ang Estados Unidos gipaila nga naghari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, ingon sa mga adlaw sa usa ka hari, apan wala gayud kini magtangtang ug tulo ka heograpikal nga mga babag sa wala pa ang iyang pagmando sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Ang modernong Roma gihulagway ingon nga nakabuntog sa tulo ka heograpikal nga babag—ang hari sa habagatan, ang mahimayaong yuta, ug ang Ehipto—diha sa Daniel kapitulo onse, mga bersikulo kap-atan hangtod kap-atan ug duha; ug sa dihang kining tulo ka mga babag mapilde ug mapailalom sa Roma, nan sila magporma sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta. Gipahibalo usab kanato ni Juan nga ang makamatay nga samad sa papal nga mananap naayo na ug nga kini unya magmando sulod sa kap-atan ug duha ka simbolikong mga bulan.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Ug nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw gisamaran hangtod sa kamatayon; ug ang iyang samad nga makamatay naayo: ug ang tibook kalibotan nahibulong sa pagsunod sa mananap. Ug ilang gisimba ang dragon nga naghatag ug gahum sa mananap: ug ilang gisimba ang mananap, nga nagaingon, Kinsa ba ang sama sa mananap? kinsa ang arang makiggubat batok kaniya? Ug gihatagan siya ug baba nga nagsulti ug dagkung mga butang ug mga pagpasipala; ug gihatagan siya ug kagahum sa pagpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 13:3–5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Ang mapintasong mananap nga nagmando sulod sa kap-atan ug duha ka simbolikong bulan human mamaayo ang iyang makamatay nga samad mao ang gahom sa Roma.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> Ang propesiya sa Pinadayag 13 nagpahayag nga ang gahum nga girepresentahan sa mananap nga adunay mga sungay nga sama sa nati sa karnero magapugos sa ‘yuta ug sa mga nanagpuyo niini’ sa pagsimba sa pagka-papa—nga didto gisimbolohan pinaagi sa mananap nga ‘sama sa leopardo.’... Sa daan ug sa bag-ong kalibotan, ang pagka-papa makadawat ug pagtahod diha sa pasidungog nga igahatag ngadto sa institusyon sa Domingo, nga nagasalig lamang sa awtoridad sa Simbahang Romano.” The Great Controversy, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Ang Pagano, ang unang Roma, naghari nga sa kinahitas-an sulod sa tulo ka gatos ug kan-uman ka tuig sa katumanan sa Daniel kapitulo onse, bersikulo baynte kuwatro, ug gibuhat niya kini human niini mapapas ang tulo ka heyograpikanhong babag sa katumanan sa Daniel kapitulo otso, bersikulo nuebe.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Ang Papal, ang ikaduhang Roma, naghari nga labing labaw sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa katumanan sa daghang mga teksto sa Kasulatan, ug gibuhat niya kini human niini mapapas ang tulo ka heograpikal nga mga babag sa katumanan sa Daniel kapitulo pito, bersikulo otso ug baynte.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Ang modernong Roma nagapildi sa hari sa habagatan diha sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse, ug dayon sa bersikulo kuwarenta ug usa ginapildi niini ang mahimayaong yuta, ug sa bersikulo kuwarenta ug duha ginapildi niini ang Ehipto. Ang modernong Roma mao ang hari sa amihanan sa Daniel kapitulo onse.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Ang pagano, ang nahaunang Roma, maoy usa ka gahom nga naglutos, ug ang papal, ang ikaduhang Roma, maoy usa ka gahom nga naglutos; busa ang modernong Roma mahimong usa ka gahom nga naglutos.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika moapil sa ikatulong paglutos nga ipatuman sa modernong Roma, apan wala kini magpaila nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang gahom sa kapapahan; hinoon, nagapaila lamang kini sa usa ka kinaiya sa relasyon sa Tinipong Bansa sa Amerika ngadto sa gahom sa kapapahan sa kaulahing mga adlaw.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Kadtong buot molalis nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang “mga tulisan sa imong katawhan” sa ulahing mga adlaw naggamit sa tripulong aplikasyon sa tulo ka Roma aron sa sayop nga pag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang depektibong pamaagi nga ilang gigamit sulod sa konteksto sa usa ka tripulong aplikasyon nagasukad sa pag-ila sa usa ka kinaiya sa unang duha ka Roma, ug sa pagpamilit nga ang usa ka manalagnong kinaiya sa Roma, ug dili ang Roma mismo, mao ang ikatulong Roma.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

Ilangon nila ang unang historikal nga balaod sa Domingo ni Constantine niadtong 321 AD, ug dayon ang balaod sa Domingo sa papal nga Roma niadtong 538 AD, aron mangangkon nga ang haduol na nga moabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang naghubit sa Estados Unidos ingon nga moderno nga Roma, ug gisagol usab nila ang ilang sayop nga pag-aplikar pinaagi sa pag-uban sa pasidaan ni Jesus nga mokalagiw sa dihang ang “mga dulomtanan sa pagkamingaw” nga gisulti ni Daniel mahitabo, ingon nga mao ang balaod sa Domingo. Ang “dulomtanan sa pagkamingaw” nga gihisgotan ni Jesus nagtudlo ngadto sa duha ka mga balaod sa Domingo sa kataposang mga adlaw, apan lahi kaayo kini nga simbolismo tungod kay kini usa ka pasidaan sa pagkalagiw, dili pasidaan sa paglikay sa marka sa mananap. Ang ilang sayop nga panghunahuna wala gani motubag sa kamatuoran nga adunay duha ka piho nga mga balaod sa Domingo sa kataposang mga adlaw.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> Busa, sa diha nga makita ninyo ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa dapit nga balaan, (ang magabasa, pasabta siya:) Nan pumaikyas ngadto sa kabukiran kadtong anaa sa Judea: Ang anaa sa atop sa balay, ayaw na siya pakanauga aron sa pagkuha sa bisan unsa gikan sa iyang balay: Ni ang anaa sa uma ayaw na pabalika aron sa pagkuha sa iyang mga bisti. Ug alaut sila nga mga nagsabak, ug sila nga nagapasuso niadtong mga adlawa! Apan pag-ampo kamo nga ang inyong pagkalagiw dili mahitabo sa tingtugnaw, ni sa adlaw nga igpapahulay. Mateo 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

“Ang dulumtanan nga kalaglagan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna,” maoy usa ka timailhan nga gihatag ni Jesus sa Iyang katawhan aron maila nila kon kanus-a sila kinahanglan mokalagiw gikan sa umaabot nga pagkalaglag sa Jerusalem, sa dihang ang paganong Roma milibot sa paglikos ug sa ulahi miguba sa balaang puloy-anan ug sa siyudad sukad sa tuig 66 hangtod sa tuig 70 AD.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> “Si Jesus nagpahayag ngadto sa mga disipulo nga namati mahitungod sa mga paghukom nga mahulog ibabaw sa apostatang Israel, ug ilabina sa mapanimaslon nga panimalos nga moabot kanila tungod sa ilang pagsalikway ug paglansang sa Mesias sa krus. Mga timailhan nga dili masayop maoy magauna sa makalilisang nga kinatumyan. Ang gikahadlokang takna moabot sa kalit ug sa madali. Ug ang Manluluwas nagpasidaan sa Iyang mga sumusunod: ‘Busa sa diha nga makita ninyo ang dulumtanan sa pagkalaglag, nga gisulti ni Daniel nga propeta, nga nagatindog sa balaan nga dapit, (ang magabasa, pasabta siya:) unya papahawaa ngadto sa kabukiran sila nga anaa sa Judea.’ Mateo 24:15, 16; Lucas 21:20, 21. Sa diha nga ang mga sumbanan nga masinimbaon sa mga Romano igapatindog na sa balaan nga yuta, nga milapad ug pipila ka mga estadyo sa gawas sa mga kuta sa siyudad, nan ang mga sumusunod ni Cristo kinahanglan mangitag kaluwasan pinaagi sa pagkalagiw. Sa diha nga makita na ang timaan sa pasidaan, kadtong buot makagawas kinahanglan dili maglangan....”

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> “Walay bisan usa ka Kristohanon ang nangamatay sa kalaglagan sa Jerusalem. Si Cristo mihatag ug pahimangno sa Iyang mga tinun-an, ug ang tanan nga mituo sa Iyang mga pulong nagbantay sa gisaad nga timaan.... Sa walay paglangan nangalagiw sila ngadto sa usa ka dapit nga luwas—ang siyudad sa Pella, sa yuta sa Perea, tabok sa Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in 2 Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

Sa nagkaduol na ang tuig 538, ang mga Kristohanon niadtong panahona nakaamgo nga ang iglesya nadaot tungod sa pakigkompromiso sa relihiyon sa paganismo, ug pinasikad sa pahimangno ni Cristo, ug inubanan sa kahayag nga gihatag pinaagi sa pagpamatuod ni apostol Pablo diha sa 2 Tesalonica kapitulo dos, sila mikalagiw ngadto sa manalagnong kamingawan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> “Apan sa dili pa ang pag-abot ni Cristo, may mahinungdanong mga kalamboan sa relihiyosong kalibotan nga mahitabo, ingon sa gitagna sa tagna. Ang apostol nagpahayag: ‘Ayaw kamo sa madali pagkurog sa hunahuna, ni magkalisod, bisan pinaagi sa espiritu, o pinaagi sa pulong, o pinaagi sa sulat nga daw gikan kanamo, nga ang adlaw ni Cristo haduol na. Ayaw tugoti nga may bisan kinsa nga maglimbong kaninyo sa bisan unsang paagi; kay kana nga adlaw dili moabut, gawas kon mouna ang pagkahulog sa pagtuo, ug igapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa kapildihan; nga mosukol ug magapahitaas sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga ginatawag nga Dios, o ginadayeg; aron nga siya, ingon nga Dios, magalingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios.’”

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> “Ang mga pulong ni Pablo dili angay hubaron sa sayop. Dili angay itudlo nga siya, pinaagi sa pinasahi nga pagpadayag, mipahimangno sa mga taga-Tesalonica mahitungod sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo. Ang maong baruganan makapahinabo unta ug kalibog sa pagtuo; kay ang kapakyasan sa gilaoman sa kasagaran mosangpot ngadto sa pagkadili-matinoohon. Busa, ang apostol mipasidaan sa mga igsoon nga dili modawat sa maong mensahe ingon nga nagagikan kaniya, ug mipadayon siya sa pagpasantop sa kamatuoran nga ang gahum sa kapapahan, nga sa tin-aw kaayo gihulagway sa propeta nga si Daniel, motungha pa ug makiggubat batok sa katawohan sa Dios. Hangtud nga kini nga gahum makahimo na sa iyang makamatay ug mapasipalahong buhat, kawang lamang alang sa iglesia ang pagpaabut sa pag-anhi sa ilang Ginoo. ‘Wala ba kamo mahinumdom,’ nangutana si Pablo, ‘nga sa didto pa ako uban kaninyo, gisugilon ko na kaninyo kining mga butanga?’”

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> Makalilisang ang mga pagsulay nga moataki sa matuod nga iglesia. Bisan gani sa panahon nga ang apostol nagsulat, ang “tinago sa pagkadili-matarong” nagsugod na sa paglihok. Ang mga kalamboan nga mahitabo sa umalabot mahitabo “sumala sa paglihok ni Satanas uban ang tanang gahum ug mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, ug uban ang tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nangahanaw.”

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> “Labi nang mabug-at ang pahayag sa apostol bahin niadtong mosalikway sa pagdawat sa ‘paghigugma sa kamatuoran.’ ‘Tungod niini,’ siya mipahayag mahitungod sa tanan nga tinuyoang mosalikway sa mga mensahe sa kamatuoran, ‘ang Dios magpadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak: aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nahimuot sa pagkamalapason.’ Ang mga tawo dili makasalikway nga walay silot sa mga pasidaan nga sa kalooy gipadala sa Dios ngadto kanila. Gikan niadtong nagapadayon sa pagtalikod gikan niining mga pasidaan, kuhaon sa Dios ang Iyang Espiritu, ug biyaan sila ngadto sa mga paglimbong nga ilang gihigugma.” Acts of the Apostles, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Ang pagkompromiso tali sa paganismo ug sa iglesia mao ang pasidaang timaan nga mitultol sa mga Cristohanon nianang panahona sa pagbulag gikan sa papal nga Roma, apan angayng mamatikdan nga ang kahayag nga gidugang ni Pablo sa pasidaan ni Jesus sa pagkalagiw mao ra gihapon ang maong teksto nga nasabtan ni William Miller nga ang “adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa paganong Roma. Ang profetikong kalabutan tali sa pagpugong sa paganong Roma, ug dayon sa iyang pagkahulog aron ang papal nga Roma makasaka sa trono, maoy usa ka kamatuoran nga kinahanglang masabtan, kay ang mga sangpotanan sa dili pag-ila sa maong profetikong kalabutan magadala ug malig-ong limbong ibabaw niadtong wala mahigugma nianang kamatuorana. Gihisgutan ni Sister White ang maong kasaysayan:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> “Nagkinahanglan kini ug usa ka masukmat nga pakigbisog alang niadtong magpabiling matinumanon aron magmalig-on batok sa mga paglimbong ug mga kangil-aran nga gitabonan sa mga sapot sa pagkapari ug gipasulod ngadto sa iglesia. Ang Biblia wala dawata ingon nga sukdanan sa pagtuo. Ang doktrina sa kagawasan sa relihiyon gitawag nga erehiya, ug ang mga nagpaluyo niini gidumtan ug gidili.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> “Human sa usa ka taas ug mabangis nga pakigbingkil, ang matinumanong pipila mihukom sa pagbungkag sa tanang pakighiusa sa simbahan nga apostata kon kini magpadayon gihapon sa pagdumili sa pagbuhi sa iyang kaugalingon gikan sa kabakakan ug idolatriya. Ilang nakita nga ang pagkabulag maoy usa ka hingpit nga kinahanglanon kon sila motuman sa pulong sa Dios. Wala sila mangahas sa pagtugot sa mga kasaypanang makamatay sa ilang kaugalingong mga kalag, ug sa paghatag ug panig-ingnan nga makabutang sa kapeligrohan sa pagtoo sa ilang mga anak ug sa mga anak sa ilang mga anak. Aron maseguro ang kalinaw ug panaghiusa andam sila sa paghimo sa bisan unsang pagtugot nga nahiuyon sa pagkamatinumanon ngadto sa Dios; apan ilang gibati nga bisan ang kalinaw mahal ra kaayo mapalit kon pinaagi sa paghalad sa prinsipyo. Kon ang panaghiusa masiguro lamang pinaagi sa pakigkompromiso sa kamatuoran ug pagkamatarong, nan pasagdi nga adunay kalainan, ug bisan gubat.” The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Ang propetikong relasyon tali sa Estados Unidos ug sa kapapahan sa kaulahiang mga adlaw gisimbolohan, ug gipasiugda, pinaagi sa pag-ila ni Pablo sa relasyon tali sa pagano ug sa papal nga Roma nga nagpaingon ngadto sa 538 AD. Sa tulo ka pilo nga aplikasyon sa Roma, ang paganong Roma nagtuman sa mga pulong ni Jesus nga nag-ila sa dulumtanan nga makapahilayo ingon nga timailhan sa pagkalagiw, ug ang papal nga Roma mituman usab sa mga pulong ni Jesus. Giila ni Sister White ang laing katumanan sa mga pulong ni Cristo.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Karon dili na panahon alang sa katawhan sa Dios nga ipahimutang ang ilang mga pagbati o tipigan ang ilang bahandi dinhi sa kalibutan. Ang panahon dili na halayo, nga, sama sa nahaunang mga tinun-an, mapugos kita sa pagpangita ug dangpanan sa mingaw ug mahimulag nga mga dapit. Maingon nga ang paglikos sa Jerusalem sa mga kasundalohan sa Roma mao ang timaan alang sa pagkalagiw sa mga Cristohanong Judeano, mao man usab ang pag-angkon sa gahum sa atong nasud diha sa pagmando nga nagpatuman sa sabbath nga papal maoy pasidaan alang kanato. Unya mao na ang panahon sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pagpangandam sa pagbiya usab sa gagmayng mga lungsod aron mopuyo sa hilit nga mga puloy-anan sa linain nga mga dapit taliwala sa kabukiran.” Testimonies, volume 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Alang sa mga Kristohanon sa panahon ni Cristo, ang pasidaan nagtimaan kon kanus-a sila mokalagiw gikan sa Jerusalem. Sa ikalima ug ikaunom nga siglo, ang pasidaan alang sa mga Kristohanon maoy nagdala kanila sa pagkalagiw ngadto sa kamingawan.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya may dapit nga giandam sa Dios, aron didto siya pakan-on sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw.... Ug ang babaye gihatagan ug duha ka pako sa usa ka dakung agila, aron siya makalupad ngadto sa kamingawan, ngadto sa iyang dapit, diin siya gibuhi sulod sa usa ka panahon, ug mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon, gikan sa atubangan sa bitin. Ug ang bitin mibuga gikan sa iyang baba ug tubig nga daw baha sa ulahi sa babaye, aron siya mapaanod sa baha. Ug ang yuta mitabang sa babaye, ug ang yuta mibuka sa iyang baba, ug gilamoy ang baha nga gibuga sa dragon gikan sa iyang baba. Ug ang dragon nasuko sa babaye, ug milakaw aron makiggubat batok sa salin sa iyang kaliwat, nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug nagabaton sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Pinadayag 12:6, 15–17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

Kanunayng gihulagway ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa maong butang, kay Siya mao ang Alpha ug Omega. Ang pasidaan bahin sa dulomtanan nga makapahimong biniyaan sa kasaysayan sa papal nga Roma naila sa dihang ang gahum sa kapapahan giila nga nagatindog sa balaang dapit.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Ang pasidaan natala ni Mateo, Marcos, ug Lucas, ug ang matag reperensiya adunay gamayng kalainan sa mga pulong. Si Mateo nagaingon, “Busa sa diha nga makita ninyo ang makaluod nga butang sa pagkabingawan, nga gipamulong ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa balaang dapit,” ug si Marcos nagaingon, “sa diha nga makita ninyo ang makaluod nga butang sa pagkabingawan, nga gipamulong ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog diin dili kini angay magtindog.” Si Lucas nagaingon, “sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga ginalibotan sa mga kasundalohan, nan hibaloi nga ang pagkabingawan niini haduol na. Unya papahawa-a ngadto sa kabukiran ang mga anaa sa Judea.”

All three testimonies apply together. In a more specific application, Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Ang tanang tulo ka mga pagpamatuod magdungan sa pagpadapat. Sa usa ka mas piho nga pagpadapat, ang paghisgot ni Lucas nga ang Jerusalem gilibotan sa mga kasundalohan nagaila sa pasidaan nga sa dihang ang pagano nga Roma nagsugod sa paglikos batok sa Jerusalem niadtong tuig 66 AD, ang mga Kristohanon nga atua pa sa Jerusalem kinahanglan nga mokalagiw dayon. Ang paghisgot ni Mateo sa “balaang dapit” motakdo kang Pablo sa pag-ila sa “tawo sa sala” nga “nagalingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios,” sa ingon nagrepresentar sa pagkatuman sa kapapahan sa “makalilisang nga binuhatan sa pagkalaglag.” Si Marcos nagaila sa makalilisang nga binuhatan sa pagkalaglag nga nagatindog diin dili kini angay, ug kini motakdo sa pasidaan sa pagkalagiw nga gihatag sa Adventismo sa kataposang mga adlaw. Duha sa mga pasidaan nalambigit sa sugo nga bisan kinsa nga mobasa sa pasidaan kinahanglan makasabut, ug silang tanan naghisgot sa usa ka timaan nga maoy magpahibalo sa mga Kristohanon sa maong kapanahonan sa pagkalagiw.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

Ang sayop nga paggamit sa usa ka tulo ka pilo nga aplikasyon nga sayop nga girepresentar niadtong nag-angkon nga ang “mga tulisan sa imong katawhan” mao ang Tinipong Bansa, nagpaila nga sa diha nga ang “kangil-ad nga makapaluya” matuman na diha sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa, ang balaod sa Dominggo nga unya ipatuman magtimaan sa Tinipong Bansa ingon nga Modernong Roma, kay ang pagano ug ang papal nga Roma nangpatuman kaniadto usab sa usa ka balaod sa Dominggo.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Ang suliran sa maong sayop nga paggamit mao nga ang balaod sa Domingo sa paganong Roma nahitabo sa tuig 321 AD, apan ang katumanan sa paganong Roma sa “makalilisang nga paglapas” natuman na sa tuig 66 AD, 255 ka tuig sa wala pa ang balaod sa Domingo sa 321 AD. Sa ingon usab, ang pagkompromiso nga maoy mipahinabo sa “tawo sa sala” nagakahitabo na sa panahon ni Pablo, nga miingon, “the mystery of iniquity doth already work,” apan ang papal nga balaod sa Domingo miabot kapin sa upat ka siglo sa ulahi. Ang unang duha ka mga saksi sa usa ka tulo-ka-pilo nga pagpadapat sa tagna nagatukod sa mga kinaiya sa ikatulong katumanan sa katapusang mga adlaw. Ang “makalilisang nga paglapas” sa katapusang mga adlaw, pinasikad sa duha ka makasaysayanong mga saksi, ug sa tulo ka biblikanhong mga tala sa mga pulong ni Cristo, nagrepresentar sa usa ka pasidaan sa pagkalagiw, dili sa pagpatuman sa usa ka balaod sa Domingo.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Sa sunod nga artikulo atong hisgutan sa detalyado kon nganong ang maong pagpadapat sayop sulod sa konteksto sa natukod nga mga lagda nga may kalabutan sa tulo ka pilo nga pagpadapat sa profesiya, ug nganong ang pag-ila sa balaod sa Domingo sulod sa konteksto sa pasidaan nga gihatag ni Cristo usa ka sayop nga paghulagway sa kasaysayan sa profesiya.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> “Kining pakigkompromiso tali sa paganismo ug Kristiyanismo miresulta sa pag-uswag sa ‘tawo sa sala’ nga gitagna sa tagna ingon nga mosupak ug magbayaw sa iyang kaugalingon labaw sa Dios. Kana nga dambuhalang sistema sa bakak nga relihiyon maoy usa ka obra maestra sa gahum ni Satanas—usa ka monumento sa iyang mga paningkamot sa pagpalingkod sa iyang kaugalingon ibabaw sa trono aron sa pagmando sa yuta sumala sa iyang kabubut-on.” The Great Controversy, 50.

Back to Articles