Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Three

Umaabot nga Kaugmaon alang sa Amerika ug Hulyo 18, 2020 - Numero Tulo

Blessed are the Eyes that See and the Ears that Hear

Bulahan ang mga Mata nga Nakakita ug ang mga Igdulungog nga Nakadungog

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The lines of the reformatory movements are a key to understanding the “seven thunders” of Revelation ten. The “seven thunders” represent the history of the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840 until the Great Disappointment on October 22, 1844. Chapter ten provides three internal witnesses within the chapter to support this understanding.

Ang mga linya sa mga kalihokan sa repormasyon maoy yawe sa pagsabot sa “pito ka mga dalugdog” sa Pinadayag 10. Ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa kasaysayan sa pagpalig-on sa mensahe sa unang manulonda gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Dakong Kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang kapitulo 10 naghatag ug tulo ka sulodnong mga saksi sulod sa maong kapitulo aron mosuporta niini nga pagsabot.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Ang kalihokan sa pag-abot ni Cristo niadtong 1840–44 usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahom sa Dios; ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod dihay labing dako nga relihiyosong pagtagad nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagalabwan sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.

The first angel’s message was carried to the world from 1840 onward. Uriah Smith expresses the pioneer understanding, in agreement with Sister White. Smith recognizes the first angel arrived in 1798 and shows it was the first angel that came down in 1840. Smith and the pioneers had simply not noticed the distinction between the arrival of a message and its empowerment. Smith clearly states that when the angel of Revelation ten placed one foot on the sea and one on the earth it identified the message being carried to the world.

Ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa kalibotan sukad sa 1840 ug sa unahan. Gipadayag ni Uriah Smith ang pagsabot sa mga payunir, nga nahiuyon kang Sister White. Giila ni Smith nga ang unang manulonda miabot niadtong 1798 ug gipakita niya nga mao ang unang manulonda nga mikanaug niadtong 1840. Si Smith ug ang mga payunir wala lamang makamatikod sa kalainan tali sa pag-abot sa usa ka mensahe ug sa paghatag kaniya og gahum. Klaro nga gipahayag ni Smith nga sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 10 mibutang sa usa ka tiil sa dagat ug sa usa sa yuta, kini nagpaila sa mensahe nga gidala ngadto sa kalibotan.

> “In 1798, therefore, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased; in 1798, the time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since that period, therefore, the angel of Revelation 14 has gone forth proclaiming the hour of God’s judgment come; and it is since that time, too, that the angel of chapter 10 has taken his stand on sea and land, and sworn that time shall be no more. Of their identity there can be no question; and all the arguments which go to locate the one, are equally effective in the case of the other. We need not enter into any argument here to show that the present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, more especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment. The position of this angel, one foot upon the sea and the other on the land, denotes the wide extent of his proclamation by sea and by land. Had this message been designed for only one country, it would have been sufficient for the angel to take his position on the land only. But he has one foot upon the sea, from which we may infer that his message would cross the ocean, and extend to the various nations and divisions of the globe; and this inference is strengthened by the fact that the Advent proclamation, above referred to, did go to every missionary station in the world. More on this under chapter 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

> “Busa, sa tuig 1798, ang pagdili batok sa pagmantala nga ang adlaw ni Cristo haduol na mihunong; sa tuig 1798, nagsugod ang panahon sa katapusan, ug gikuha ang selyo gikan sa gamayng basahon. Sukad nianang panahona, busa, ang manolonda sa Pinadayag 14 mipadayon sa paggula nga nagamantala nga miabot na ang takna sa paghukom sa Dios; ug sukad usab nianang panahona nga ang manolonda sa kapitulo 10 mitindog sa dagat ug sa yuta, ug nanumpa nga wala nay panahon. Mahitungod sa ilang pagkapareho walay ikapangutana; ug ang tanang mga pangatarungan nga nagapahimutang sa usa, may sama ka nga kusog sa kaso sa usa pa. Dili na kinahanglan nga mosulod kita dinhi sa bisan unsang pangatarungan aron ipakita nga ang karon nga kaliwatan nagsaksi sa katumanan niining duha ka mga tagna. Diha sa pagwali sa pag-anhi, ilabi na gikan sa 1840 hangtod sa 1844, nagsugod ang ilang bug-os ug detalyadong katumanan. Ang posisyon niining manolonda, nga ang usa ka tiil diha sa dagat ug ang usa sa yuta, nagpasabot sa halapad nga kadak-on sa iyang pagmantala pinaagi sa dagat ug pinaagi sa yuta. Kon kini nga mensahe gituyo pa lamang alang sa usa ka nasod, igo na unta alang sa manolonda nga mopahimutang sa iyang kaugalingon sa yuta lamang. Apan aduna siyay usa ka tiil diha sa dagat, nga gikan niini atong mahimo ang paghinapos nga ang iyang mensahe motabok sa kadagatan, ug moabot ngadto sa nagkalainlaing mga nasod ug mga pagkabahinbahin sa kalibotan; ug kining paghinapos gipalig-on sa kamatuoran nga ang pagmantala sa Pag-anhi, nga gihisgutan sa ibabaw, miadto gayod sa matag estasyon sa pagmimisyon sa kalibotan. Dugang pa bahin niini ilalom sa kapitulo 14.” Uriah Smith, Thoughts on Daniel and the Revelation, 521.

Therefore, verse one of chapter ten is identifying August 11, 1840, for at that time the predicted end of the Ottoman supremacy ceased in agreement with the prediction in Revelation nine. Sister White states:

Busa, ang bersikulo uno sa kapitulo napulo nagtimaan sa Agosto 11, 1840, kay niadtong panahona ang gitagna nga katapusan sa pagkalabaw sa Ottoman mihunong, subay sa panagna diha sa Pinadayag nueve. Si Sister White nag-ingon:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “Sa tuig 1840 may laing talagsaong katumanan sa tagna nga nakapukaw sa halapad nga interes. Duha ka tuig sa wala pa niini, si Josiah Litch, usa sa mga nangunang ministro nga nagwali sa ikaduhang pag-anhi, mipatik ug usa ka paghubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Imperyo Otomano. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kining gahuma pagalaglagon... sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum sa mga Otomano sa Constantinople gilauman nga mabungkag. Ug kini, nagtuo ako, mapamatud-an nga maoy mahitabo.”

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Sa gayod nga panahon nga gitakda, ang Turkeya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa nagkahiusang mga gahom sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagdumala sa Kristohanong mga nasod. Ang maong hitabo tukma gayod nga nagtuman sa tagna. Sa dihang nahibaloan kini, daghang mga tawo ang nakombinsir sa pagkatukma sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang naihatag sa kalihokan sa pag-anhi. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang miuban kang Miller, sa pagwali ug sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 ngadto sa 1844 ang buluhaton mikaylap sa madali.” The Great Controversy, 334, 335.

Verse one of chapter ten is 1840 and in verse ten we see John bitterly disappointed on October 22, 1844. John represented those that took the message of the little book to the world, only to suffer the bitter disappointment on October 22, 1844. Verse one to verse ten represents the history of 1840 to 1844. That is one internal witness within chapter ten.

Ang bersikulo uno sa kapitulo 10 mao ang 1840, ug sa bersikulo 10 atong makita si Juan nga mapait kaayong napakyas sa Oktubre 22, 1844. Si Juan nagrepresentar niadtong midala sa mensahe sa gamayng basahon ngadto sa kalibotan, apan miantos lamang sa mapait nga kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang bersikulo 1 hangtod sa bersikulo 10 nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Kana maoy usa ka sulodnong saksi sulod sa kapitulo 10.

The other witness is John who eats the little book and it is sweet in his mouth, representing his acceptance of the message of August 11, 1840 and then it turned bitter in his stomach at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Ang laing saksi mao si Juan nga mikaon sa gamayng basahon ug kini matam-is sa iyang baba, nga nagrepresentar sa iyang pagdawat sa mensahe sa Agosto 11, 1840 ug dayon kini nahimong mapait sa iyang tiyan sa Dakong Kapakyasan sa Oktubre 22, 1844.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga nakaon ko na kini, mipait ang akong tiyan. Pinadayag 10:10.

Verse ten represents the very history of 1840 to 1844 in one verse. That is the second internal witness within the chapter that the “seven thunders” represent that history. Sister White has already identified that the “seven thunders” represent a delineation of events that transpired under the first and second angel’s messages. The second angel’s message ended at the great disappointment, so the “seven thunders” represent the very same history. Three internal witnesses to support the truth that the history of August 11, 1840 through the Great Disappointment on October 22, 1844 is the prophetic history that is being emphasized in Revelation chapter ten.

Ang bersikulo diyes nagrepresentar sa mismong kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844 sulod sa usa ka bersikulo. Mao kana ang ikaduhang internal nga saksi sulod sa kapitulo nga ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar nianang kasaysayan. Giila na ni Sister White nga ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa usa ka paglatid sa mga hitabo nga nahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda natapos sa dakong kapakyasan, busa ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa mao gayud nga kasaysayan. Tulo ka internal nga mga saksi aron mosuporta sa kamatuoran nga ang kasaysayan gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Dakong Kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844 mao ang propetikong kasaysayan nga gipasiugda diha sa Pinadayag kapitulo diyes.

Then in the last verse, in agreement with the truth connected with the “seven thunders” a command is given for the presentation of the message and that the very history must be repeated.

Unya sa kataposang bersikulo, subay sa kamatuoran nga may kalabotan sa “pito ka mga dalugdog,” gihatag ang usa ka sugo alang sa pagpahibalo sa mensahe ug nga ang maong kasaysayan kinahanglan gayud sublion.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:11.

> Ug siya miingon kanako, Kinahanglan nga ikaw magpanagna pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawhan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Pinadayag 10:11.

The seven thunders are identifying that the beginning of Adventism, beginning when the message that was unsealed at the “time of the end” was empowered would illustrate the end of Adventism when the message that was unsealed in 1989 would be empowered by the descent, not of the angel of Revelation ten, but by the descending angel of Revelation eighteen. The angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001 and we are now approaching the conclusion of the historical repetition of 1840 to 1844.

Ang pito ka dalugdog nag-ila nga ang sinugdanan sa Adventismo, nga nagsugod sa dihang ang mensahe nga giablihan sa “panahon sa katapusan” gihatagan ug gahum, magalarawan sa katapusan sa Adventismo sa dihang ang mensahe nga giablihan niadtong 1989 pagahatagan ug gahum pinaagi sa pagkanaog, dili sa manulunda sa Pinadayag 10, kondili pinaagi sa nanaug nga manulunda sa Pinadayag 18. Ang manulunda sa Pinadayag 18 mikanaog niadtong Septiyembre 11, 2001, ug kita karon nagkaduol sa katapusan sa makasaysayanong pagsubli sa 1840 hangtod sa 1844.

These observations of chapter ten have been in the public domain for years. What was never recognized until recently is that with that sacred history is another sacred history that is embedded within. The history will only be recognized by those who accept the Alpha and Omega principle that identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The embedded history within the sacred history begins with a disappointment and ends with the Great Disappointment. The history of 1843 to 1844 is a special line of history within but distinct from the history of 1840 to 1844. Sister White and Christ both address this line of history.

Kining mga obserbasyon bahin sa ikanapulong kapitulo dugay nang anaa sa publikong dominyo. Ang wala gayud mailhi hangtod sa bag-ohay lamang mao nga uban nianang sagradong kasaysayan adunay laing sagradong kasaysayan nga nalakip sa sulod niini. Kining kasaysayana maila lamang niadtong modawat sa prinsipyo sa Alpha ug Omega nga nag-ila sa katapusan sa usa ka butang diha sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang nalakip nga kasaysayan sulod sa sagradong kasaysayan nagsugod sa usa ka kapakyasan ug natapos sa Dakong Kapakyasan. Ang kasaysayan sa 1843 ngadto sa 1844 maoy usa ka pinasahi nga linya sa kasaysayan nga anaa sa sulod apan lahi gikan sa kasaysayan sa 1840 ngadto sa 1844. Si Sister White ug si Cristo kapuwa naghisgot niini nga linya sa kasaysayan.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Ang tanan nga mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan himoong mabinungahong makapadani karon, kay daghan ang mga tawo nga nangawala sa ilang hustong giya. Ang mga mensahe kinahanglan moadto sa tanang mga iglesia.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matt. 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Si Cristo miingon, “Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod, magaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala nila kini makita; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala nila kini madunggi” [Matt. 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga timailhan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan nga mahuman. Usa ka dakong buluhaton pagabuhaton sulod sa mubo nga panahon. Sa dili madugay usa ka mensahe igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga modaku ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog diha sa iyang bahin, aron sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

The “prophets and righteous men have desired to see those things” that “were seen in 1843 and 1844.” Jesus referenced this sacred history in two gospels, but each reference was in a different context.

Ang “mga propeta ug mga matarong nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga” nga “nakita sa 1843 ug 1844.” Gihisgotan ni Jesus kining balaang kasaysayan sa duha ka ebanghelyo, apan ang matag paghisgot diha sa lahi nga konteksto.

> And he spake many things unto them in parables, saying, Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear. And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:3–17.

> Ug siya misulti kanila ug daghang mga butang pinaagi sa mga sambingay, nga nagaingon: Ania karon, usa ka magpupugas miadto aron sa pagpugas; Ug sa iyang pagpugas, ang uban nga mga liso nangatagak sa daplin sa dalan, ug miabut ang mga langgam ug gikaon kini: Ang uban nangatagak sa kabatoan, diin walay daghang yuta; ug dihadiha miturok sila, tungod kay walay giladmon ang yuta: Ug sa pagsubang sa adlaw, sila nangasunog; ug tungod kay walay gamot, nangalaya sila. Ug ang uban nangatagak sa taliwala sa mga tunok; ug mitubo ang mga tunok, ug gilumos sila: Apan ang uban nangatagak sa maayong yuta, ug namunga, ang uban usa ka gatus ka pilo, ang uban kan-uman ka pilo, ang uban katloan ka pilo. Ang may mga dalunggan sa pagpatalinghug, papatalinghuga siya. Ug miduol ang mga tinun-an, ug miingon kaniya, Nganong nagsulti ka kanila pinaagi sa mga sambingay? Siya mitubag ug miingon kanila, Kay gihatag kaninyo ang pag-ila sa mga tinago sa gingharian sa langit, apan kanila wala kini ihatag. Kay bisan kinsa nga adunay anaa, kaniya pagahatagan, ug siya makabaton pa ug labaw nga kadagaya: apan bisan kinsa nga walay anaa, pagakuhaon gikan kaniya bisan pa ang anaa kaniya. Busa nagsulti ako kanila pinaagi sa mga sambingay: kay bisan nagatan-aw sila, sila dili makakita; ug bisan nagapatalinghug sila, sila dili makadungog, ni makasabut man. Ug diha kanila natuman ang tagna ni Esaias, nga nagaingon, Sa pagpatalinghug kamo makadungog, ug dili makasabut; ug sa pagtan-aw kamo makakita, ug dili makasabut: Kay ang kasingkasing niining katawhan nahimong matambok, ug ang ilang mga dalunggan mabug-at sa pagpatalinghug, ug ang ilang mga mata ilang gipiyong; tingali unta makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mangakabig, ug ayohon ko sila. Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita: ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, Nga daghang mga manalagna ug matarung nga mga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagpatalinghug niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Mateo 13:3–17.

Jesus in Matthew while speaking of the effect of the Word of God, and calling on men to “hear,” identifies that the Laodiceans who reject the message which the prophets desired to see, were represented in Isaiah chapter six. Future for America has repeatedly presented Isaiah six in the context of September 11, 2001, for with the attack of Islam on that date the mighty angel of Revelation eighteen descended and lightened the earth with his glory. The prophets all agree with one another and in verse three of Isaiah six we find the direct reference to that very angel.

Si Jesus diha sa Mateo, samtang naghisgot mahitungod sa epekto sa Pulong sa Dios ug nagtawag sa mga tawo sa “pagpatalinghug,” nagpaila nga ang mga Laodiceanhon nga misalikway sa mensahe nga gitinguha sa mga propeta nga makita, girepresentahan diha sa Isaias kapitulo sais. Ang Future for America sa makadaghan na nga higayon nagpresentar sa Isaias sais sulod sa konteksto sa Septyembre 11, 2001, kay pinaagi sa pag-atake sa Islam nianang maong petsa ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulog-walo mikunsad ug gipadan-agan ang yuta sa iyang himaya. Ang tanang mga propeta nagkahiusa sa usag usa, ug sa bersikulo tres sa Isaias sais atong makita ang tuwirang reperensiya ngadto nianang maong manulonda.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:1–3.

> Sa tuig nga namatay si Haring Uzziah nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa usa ka trono, hataas ug binayaw; ug ang tumoy sa iyang bisti mipuno sa templo. Sa ibabaw niini nagtindog ang mga serapin: ang matag usa kanila may unom ka pako; sa duha gitabonan niya ang iyang nawong, ug sa duha gitabonan niya ang iyang mga tiil, ug sa duha siya naglupad. Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga panon: ang tibook nga yuta napuno sa iyang himaya. Isaias 6:1–3.

The earth is lightened with his glory when the angel of Revelation eighteen descends, and Isaiah provides another important key when he informs us that his vision of the sanctuary took place in the year King Uzziah died. King Uzziah had attempted to do the work of a priest within the temple. Eighty priests and the high priest resisted him from doing so until the Lord struck him with leprosy in his forehead. He received the mark of the beast for attempting to combine his state authority with church authority. He did not immediately die, he was removed from the throne and replaced and over a period of time he finally died on September 11, 2001. The Adventist church progressively dies as did the Jewish church in the time of Christ. But September 11, 2001 Adventism who had already rejected the message of the last six verses of Daniel eleven came to an end as the Protestant horn of the United States, and those represented by Isaiah were then called to take the message represented by the first voice of Revelation eighteen.

Ang yuta napasidlakan pinaagi sa iyang himaya sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad, ug si Isaias naghatag ug laing mahinungdanong yawi sa dihang iyang gipahibalo kanato nga ang iyang panan-awon sa balaang puloy-anan nahitabo sa tuig nga namatay si Haring Uzzias. Si Haring Uzzias misulay sa pagbuhat sa buluhaton sa usa ka pari sulod sa templo. Kawaloan ka mga pari ug ang labawng pari misukol kaniya aron pugngan siya sa pagbuhat niana hangtod nga gihampak siya sa Ginoo ug sanla sa iyang agtang. Nadawat niya ang timaan sa mananap tungod sa iyang pagsulay sa paghiusa sa iyang awtoridad sa estado uban sa awtoridad sa iglesia. Wala siya mamatay dayon; gikuha siya gikan sa trono ug gipulihan, ug sa milabayng panahon namatay gayud siya sa Septiyembre 11, 2001. Ang iglesiang Adventista anam-anam nga namatay maingon sa iglesiang Judio sa panahon ni Cristo. Apan sa Septiyembre 11, 2001, ang Adventismo, nga daan nang misalikway sa mensahe sa kataposang unom ka bersikulo sa Daniel 11, miabot sa iyang katapusan ingon nga Protestante nga sungay sa Estados Unidos, ug ang mga girepresentahan ni Isaias gitawag dayon sa pagdala sa mensahe nga girepresentahan sa unang tingog sa Pinadayag 18.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the kings house, judging the people of the land. 2 Chronicles 26:17–21.

> Ug si Azaria ang sacerdote misulod sunod kaniya, ug uban kaniya ang kawaloan ka mga sacerdote ni Jehova, nga mga maisugong tawo. Ug ilang gisukol si Haring Uzzias, ug miingon kaniya: Dili alang kanimo, Uzzias, ang pagsunog ug incienso alang kang Jehova, kondili alang sa mga sacerdote, ang mga anak ni Aaron, nga gipahalad sa pagsunog ug incienso: gumula ka gikan sa balaang puloy-anan; kay nakalapas ka; ni kini mahimong alang sa imong kadungganan gikan kang Jehova nga Dios. Unya nasuko si Uzzias, ug may incensario sa iyang kamot aron sa pagsunog ug incienso; ug samtang nasuko siya batok sa mga sacerdote, ang sanla miturok bisan sa iyang agtang sa atubangan sa mga sacerdote sa balay ni Jehova, tupad sa halaran sa incienso. Ug si Azaria ang labawng sacerdote, ug ang tanang mga sacerdote, mitan-aw kaniya, ug ania karon, siya gisangla sa iyang agtang, ug ilang gipapahawa siya gikan didto; oo, siya mismo midali usab sa paggula, tungod kay gihampak siya ni Jehova. Ug si Haring Uzzias nahimong sanlahon hangtod sa adlaw sa iyang kamatayon, ug mipuyo sa usa ka linain nga balay, ingon nga sanlahon; kay giputol siya gikan sa balay ni Jehova; ug si Jotham nga iyang anak maoy nagdumala sa balay sa hari, nga naghukom sa katawohan sa yuta. 2 Cronicas 26:17–21.

It is important to recognize that the Protestant horn was removed from the Seventh-day Adventist church on September 11, 2001, for there are three primary elements to the unsealing of the message of Revelation in the last days. One is the parallel history of the horn of Republicanism and the horn of Protestantism. The other element that must be recognized is the significance of the seven churches, and of course the third is the “seven thunders.” All three prophetic elements make up the message that is being unsealed, and it is necessary to recognize that just as the Jewish church was passed by in the time of Christ, Adventism is passed by in the “last days.”

Importante nga ilhon nga ang sungay sa Protestantismo gikuha gikan sa iglesia sa Seventh-day Adventist niadtong Setyembre 11, 2001, kay adunay tulo ka pangunang bahin sa pag-abli sa mensahe sa Pinadayag sa katapusang mga adlaw. Ang usa mao ang magkatakdo nga kasaysayan sa sungay sa Republikanismo ug sa sungay sa Protestantismo. Ang laing bahin nga kinahanglan ilhon mao ang kahulogan sa pito ka mga iglesia, ug siyempre ang ikatulo mao ang “pito ka mga dalogdog.” Kining tulo ka mga mapanagnong bahin naglangkob sa mensahe nga ginabuksan, ug gikinahanglan nga ilhon nga maingon nga ang iglesia sa mga Judio gisalikway sa panahon ni Cristo, ang Adventismo gisalikway usab sa “katapusang mga adlaw.”

Isaiah volunteers to take a message to God’s unfaithful chosen people in his history and Jesus uses the same words to address the same situation in His history. A covenant chosen people are being passed by, and they refuse to “hear” and be healed.

Si Isaias mitanyag sa pagdala ug usa ka mensahe ngadto sa dili matinumanong pinili nga katawhan sa Dios sa iyang kasaysayan, ug gigamit ni Jesus ang mao rang mga pulong aron hisgutan ang mao rang kahimtang sa Iyang kasaysayan. Ang pinili nga katawhan sa tugon ginabiyaan, ug sila nagdumili sa “pagpatalinghug” aron mamaayo.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw, ug ingna kining katawhan, Sa pagkatinuod makadungog kamo, apan dili makasabut; ug sa pagkatinuod makakita kamo, apan dili makaila. Patamboka ang kasingkasing niining katawhan, ug pabatia ang ilang mga dalunggan, ug pumikit sa ilang mga mata; kay tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug makabig, ug mamaayo. Isaias 6:9, 10.

The work Isaiah takes up is the work that John and Ezekiel took up when they ate the little book. They take a message of rebuke to a covenant chosen people that are in the process of being spewed out of the mouth of the Lord. The second time Jesus refers to the history that prophets and righteous men desired to see is recorded by Luke.

Ang buluhaton nga gisugdan ni Isaias mao ang buluhaton nga gisugdan ni Juan ug ni Ezequiel sa dihang ilang gikaon ang diyutayng basahon. Ilang gidala ang usa ka mensahe sa pagbadlong ngadto sa usa ka katawhang pinili sa tugon nga anaa na sa proseso sa pagsalikway pinaagi sa pagluwa gikan sa baba sa Ginoo. Ang ikaduhang higayon nga si Jesus naghisgot sa kasaysayan nga gitinguha sa mga propeta ug sa mga matarung nga tawo nga makita, natala ni Lucas.

> And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust down to hell. He that heareth you heareth me; and he that despiseth you despiseth me; and he that despiseth me despiseth him that sent me. And the seventy returned again with joy, saying, Lord, even the devils are subject unto us through thy name. And he said unto them, I beheld Satan as lightning fall from heaven. Behold, I give unto you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means hurt you. Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits are subject unto you; but rather rejoice, because your names are written in heaven. In that hour Jesus rejoiced in spirit, and said, I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight. All things are delivered to me of my Father: and no man knoweth who the Son is, but the Father; and who the Father is, but the Son, and he to whom the Son will reveal him. And he turned him unto his disciples, and said privately, Blessed are the eyes which see the things that ye see: For I tell you, that many prophets and kings have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Luke 10:15–24.

> Ug ikaw, Capernaum, nga ginabayaw ngadto sa langit, igatambog ngadto sa impiyerno. Ang nagapatalinghug kaninyo nagapatalinghug kanako; ug ang nagatamay kaninyo nagatamay kanako; ug ang nagatamay kanako nagatamay kaniya nga nagsugo kanako. Ug ang kapitoan namalik uban ang kalipay, nga nagaingon, Ginoo, bisan ang mga yawa nagapasakop kanamo pinaagi sa imong ngalan. Ug siya miingon kanila, Nakita ko si Satanas nga nahulog gikan sa langit sama sa kilat. Tan-awa, gihatagan ko kamo ug kagahum sa pagtunob sa mga halas ug mga tanga, ug ibabaw sa tanang gahum sa kaaway: ug walay bisan unsa nga makadaot gayud kaninyo. Apan ayaw kamo pagkalipay tungod niini, nga ang mga espiritu nagapasakop kaninyo; kondili hinoon pagkalipay kamo, tungod kay ang inyong mga ngalan nahisulat sa langit. Niadtong taknaa si Jesus nalipay diha sa espiritu, ug miingon, Nagapasalamat ako kanimo, O Amahan, Ginoo sa langit ug sa yuta, nga gitagoan mo kining mga butanga gikan sa mga manggialamon ug masinabuton, ug gipadayag mo kini ngadto sa mga gagmayng bata: oo, Amahan; kay mao man kini ang nahimong maayo sa imong pagtan-aw. Ang tanang mga butang gitugyan kanako sa akong Amahan: ug walay tawo nga nakaila kon kinsa ang Anak, gawas sa Amahan; ug kon kinsa ang Amahan, gawas sa Anak, ug kaniya nga buot sa Anak nga kapadaygan niya. Ug milingi siya ngadto sa iyang mga tinun-an, ug miingon sa tago, Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga inyong nakita: Kay sultihan ko kamo, nga daghang mga manalagna ug mga hari ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagpatalinghug niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Lucas 10:15–24.

Again, the context of a blessing associated with those who have the privilege of seeing what the righteous have desired to see is concerning a covenant chosen people who are being passed by and are unwilling to “hear.” Sister White refers to Christ’s condemnation of Capernaum, which is a symbol of the rejection of great light, and she emphasized Adventism by placing the rebuke against Adventism in [brackets.]

Usab pag-usab, ang konteksto sa usa ka panalangin nga nalangkit niadtong may pribilehiyo sa pagtan-aw sa gihandom sa mga matarung nga makita may kalabotan sa usa ka katawhang pinili sa tugon nga ginapasagdan ug dili buot “maminaw.” Si Sister White naghisgot sa paghukom ni Cristo batok sa Capernaum, nga usa ka simbolo sa pagsalikway sa dakong kahayag, ug iyang gipasiugda ang Adventismo pinaagi sa pagbutang sa pagbadlong batok sa Adventismo sulod sa [brackets.]

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> “Taliwala sa mga nagaangkon nga mga anak sa Dios, pagamay ra kaayo ang pasensya nga napadayag, kapila na ba ang mapait nga mga pulong nga napamulong, ug unsa kadaghan ang pagsaway nga gipagula batok niadtong dili sakop sa atong tinoohan. Daghan ang mitan-aw niadtong mga sakop sa ubang mga iglesia ingon nga dagkung mga makasasala, sa dihang ang Ginoo wala magtan-aw kanila sa ingon niana. Kadtong nagtan-aw sa mga sakop sa ubang mga iglesia sa ingon niana, kinahanglan nga magpaubos sa ilang kaugalingon ilalom sa gamhanang kamot sa Dios. Kadtong ilang gihukman tingali gamay ra ang kahayag nga nadawat, diyutay ra ang mga kahigayonan ug mga katungod nga ilang naangkon. Kon sila nakadawat pa sa kahayag nga nadawat sa daghan sa mga sakop sa atong mga iglesia, tingali unta mas dako pa ang ilang pag-uswag, ug mas maayo pa unta ang ilang pagrepresentar sa ilang tinoohan ngadto sa kalibutan. Mahitungod niadtong mga nagapasigarbo sa ilang kahayag, apan napakyas sa paglakat diha niana, si Cristo nagaingon, ‘Apan nagaingon ako kaninyo, Mas maagwanta pa alang sa Tiro ug Sidon sa adlaw sa paghukom kay kaninyo. Ug ikaw, Capernaum [Seventh-day Adventists, nga nakabaton ug dakung kahayag], nga gibayaw ngadto sa langit [sa bahin sa mga katungod], igatugyanan ngadto sa impierno: kay kon ang mga gamhanang buhat, nga nahimo diha kanimo, nahimo pa unta sa Sodoma, kini magapabilin pa unta hangtod niining adlawa. Apan nagaingon ako kaninyo, Nga mas maagwanta pa alang sa yuta sa Sodoma sa adlaw sa paghukom kay kanimo.’ Niadtong panahona si Jesus mitubag ug miingon, ‘Nagapasalamat ako kanimo, Oh Amahan, Ginoo sa langit ug sa yuta, tungod kay gitago mo kining mga butanga gikan sa mga manggialamon ug mga mabinantayon [sa ilang kaugalingong pagtan-aw], ug gipadayag kini ngadto sa mga masuso.’”

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.” Review and Herald, August 1, 1893.

> “‘Ug karon, tungod kay gibuhat ninyo kining tanang mga binuhatan, nagaingon ang Ginoo, ug misulti Ako kaninyo, sa pagbangon sa sayo ug sa pagsulti, apan kamo wala mamati; ug gitawag Ko kamo, apan kamo wala motubag; busa buhaton Ko niining balaya, nga ginatawag sa Akong ngalan, diin kamo misalig, ug niadtong dapita nga gihatag Ko kaninyo ug sa inyong mga amahan, sumala sa Akong gibuhat sa Shilo. Ug isalikway Ko kamo gikan sa Akong atubangan, maingon nga gisalikway Ko ang tanan ninyong mga igsoon, bisan ang tibuok kaliwat ni Ephraim.” Review and Herald, Agosto 1, 1893.

The “mighty works” that had been done in Adventism were the works that righteous men and prophets desired to see and hear. Those mighty works were represented in the history of 1843 and 1844 when the message of the Midnight Cry was proclaimed. Adventism has rejected their history, and especially the history of 1843 and 1844. A history that begins and ends with a disappointment, and also a history that was intended to guide them into the earth made new.

Ang “gamhanang mga buhat” nga nahimo sulod sa Adventismo mao ang mga buhat nga gipangandoy sa matarong nga mga tawo ug sa mga propeta nga makita ug madungog. Kining mga gamhanang mga buhat girepresentahan diha sa kasaysayan sa 1843 ug 1844 sa dihang gimantala ang mensahe sa Tunga-tungang Panawag sa Kagabhion. Gisalikway sa Adventismo ang ilang kasaysayan, ug ilabina ang kasaysayan sa 1843 ug 1844. Usa ka kasaysayan nga nagsugod ug natapos sa usa ka kapakyasan, ug usab usa ka kasaysayan nga gituyo sa paggiya kanila ngadto sa yuta nga gihimong bag-o.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “Aduna silag mahayag nga suga nga gipahimutang sa ilang luyo sa sinugdanan sa dalan, nga giingnan ako sa usa ka manulonda mao ang ‘singgit sa tungang gabii.’ Kini nga suga misidlak sa tibuok nga daplin sa dalan, ug naghatag kahayag sa ilang mga tiil, aron sila dili mapandol.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> “Kon magpabilin silang nakatutok ang ilang mga mata kang Jesus, nga atua diha sa ilang atubangan, nga nagamando kanila paingon sa siyudad, sila luwas. Apan wala madugay ang uban gikapuyan, ug miingon nga ang siyudad atua pa sa halayong gilay-on, ug naglaum sila nga nakasulod na unta sila niini kaniadto pa. Unya si Jesus magdasig kanila pinaagi sa pagpataas sa Iyang mahimayaong toong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga mikaway ibabaw sa pundok sa mga adventista, ug sila misinggit, ‘Alleluia!’ Ang uban, sa walay pagpanumbalinga, milimod sa kahayag nga diha sa ilang luyo, ug miingon nga dili ang Dios ang nagmando kanila sa pag-abot ngadto niana kalayo. Ang kahayag nga diha sa ilang luyo napalong, nga nagbilin sa ilang mga tiil diha sa hingpit nga kangitngit, ug sila nanghipos, ug nawad-an sa pagtan-aw sa timaan ug kang Jesus, ug nangatagak gikan sa dalan ngadto sa mangitngit ug dautan nga kalibotan sa ubos.” Early Writings, 15.

What the Lion of the tribe of Judah is now unsealing is the history of 1843 and 1844. The “seven thunders” represent 1840 to 1844, but that period contains a very special history that has been typified since the beginning of covenant history. Each of the reformatory movements parallel each other, possessing the identical waymarks. If they were different from one another Satan would create a different plan of attack for each reformatory movement, but he never does.

Ang giabrihan karon sa Leon sa banay ni Juda mao ang kasaysayan sa 1843 ug 1844. Ang “pito ka dalugdog” nagrepresentar sa 1840 ngadto sa 1844, apan kana nga yugto naglangkob sa usa ka labi ka pinasahi nga kasaysayan nga gihulagway na pinaagi sa tipo sukad pa sa sinugdanan sa kasaysayan sa tugon. Ang matag usa sa mga kalihokang repormatibo nagkaparalelo sa usag usa, nga nagbaton sa mao rang mga timailhan. Kon sila magkalahi gikan sa usag usa, si Satanas maghimo unta ug lahi nga laraw sa pag-atake alang sa matag kalihokang repormatibo, apan wala gayud niya kana buhata.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “Apan si Satanas wala magpabiling walay buhat. Karon iyang gisulayan ang maong butang nga iyang gisulayan sa matag ubang kalihokang repormatibo—ang paglimbong ug paglaglag sa mga tawo pinaagi sa pagpasa kanila ug usa ka peke ilis sa tinuod nga buluhaton. Maingon nga dihay mini nga mga Cristo sa unang siglo sa Cristohanong iglesia, mao usab nga mitungha ang mini nga mga propeta sa ikanapulog-unom nga siglo.” The Great Controversy, 186.

The essential point in this passage in terms of the overall message we are sharing is that when Adventism ceased to uphold the mantle of Protestantism and had it fully removed on September 11, 2001, they still insist that they are the remnant movement that proclaims the loud cry of the third angel. Yet they are the counterfeit. If you don’t recognize which movement is now carrying the horn of Protestantism it is virtually impossible to understand the parallel between the two horns in the United States.

Ang mahinungdanong punto niini nga pahayag, sumala sa kinatibuk-ang mensahe nga among ginapaambit, mao nga sa dihang ang Adventismo mihunong sa pagbaton sa kupo sa Protestantismo ug kini hingpit nga gikuha gikan kanila niadtong Septiyembre 11, 2001, nagapadayon gihapon sila sa pag-insistir nga sila mao ang salin nga kalihukan nga nagamantala sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda. Apan sila mao ang peke. Kon dili mo maila kung hain nga kalihukan karon ang nagadala sa sungay sa Protestantismo, halos dili gayod mahimo ang pagsabot sa kaagapay nga pagtandi tali sa duha ka sungay sa Tinipong Bansa.

The history of 1843 and 1844 is represented in every reform movement and we will now use the beginning of ancient Israel as God’s chosen people and the ending of Israel as God’s chosen people to illustrate the same of modern Israel, with the focus on 1843 and 1844 as represented in each of the lines of reformatory movements.

Ang kasaysayan sa 1843 ug 1844 gilarawan sa matag kalihukang repormador, ug karon atong gamiton ang sinugdanan sa karaang Israel ingon nga piniling katawhan sa Dios ug ang katapusan sa Israel ingon nga piniling katawhan sa Dios aron ipakita ang mao usab niini alang sa modernong Israel, nga ang pagtagad nakaumol sa 1843 ug 1844 ingon nga girepresentahan sa matag usa sa mga linya sa mga kalihukang repormador.

Moses prophesied that the Lord would raise up a prophet like unto himself, and that prophet was Jesus. Luke in Acts confirms that Jesus fulfilled Moses’ prophecy.

Nagtagna si Moises nga ang Ginoo magapatindog ug usa ka propeta nga sama kaniya, ug kadtong propeta mao si Jesus. Si Lucas, diha sa Mga Buhat, nagpamatuod nga gituman ni Jesus ang tagna ni Moises.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> Si Jehova nga imong Dios magapabangon alang kanimo ug usa ka Propeta gikan sa taliwala nimo, gikan sa imong mga igsoon, sama kanako; kaniya kamo mamati. Deuteronomio 18:15.

Jesus is the prophet we are to listen to.

Si Jesus mao ang propeta nga atong paminawon.

> For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Ye are the children of the prophets, and of the covenant which God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you first God, having raised up his Son Jesus, sent him to bless you, in turning away every one of you from his iniquities. Acts 3:22–26.

> Kay si Moises sa pagkatinuod miingon ngadto sa mga amahan: Ang Ginoo nga inyong Dios magapatindog alang kaninyo ug usa ka propeta gikan sa inyong mga igsoon, sama kanako; kaniya kamo mamati sa tanang butang nga iyang igaingon kaninyo. Ug mahitabo nga ang matag kalag nga dili mamati nianang maong propeta pagalaglagon gikan sa taliwala sa katawhan. Oo, ug ang tanang mga propeta sukad kang Samuel ug kadtong mga misunod kaniya, ang tanan nga nanagsulti, nanagtagna usab mahitungod niining mga adlawa. Kamo mao ang mga anak sa mga propeta, ug sa pakigsaad nga gihimo sa Dios uban sa atong mga amahan, sa pag-ingon kang Abraham: Ug diha sa imong kaliwatan mapanalanginan ang tanang kaliwatan sa yuta. Ngadto una kaninyo ang Dios, sa nakapabangon na sa iyang Anak nga si Jesus, nagpadala kaniya aron sa pagpanalangin kaninyo, pinaagi sa pagpatalikod sa matag usa kaninyo gikan sa iyang mga kasal-anan. Buhat 3:22–26.

The reform line of Christ begins at the time of the end, as all reform lines do. The “time of the end” in the days of Christ was His birth. Scripture identifies that at His birth there was an increase of knowledge in agreement with the definition of the “time of the end” in the book of Daniel. Whether it was the shepherds, the wise men from the east, angry Herod, or Anna and Simeon in the temple there was an increase of knowledge when He was born. At that point the leadership of the Jewish church was passed by. The divorce was progressive, but began by their rejection of the message that was unsealed at the time of the end.

Ang linya sa reporma ni Cristo nagsugod sa panahon sa katapusan, maingon nga mao man usab kini sa tanang mga linya sa reporma. Ang “panahon sa katapusan” sa mga adlaw ni Cristo mao ang Iyang pagkatawo. Gipaila sa Kasulatan nga sa Iyang pagkatawo dihay pagdugang sa kahibalo, subay sa kahulugan sa “panahon sa katapusan” diha sa basahon ni Daniel. Bisan pa kon ang mga magbalantay sa karnero, ang mga manggialamong tawo gikan sa sidlakan, ang nasuk-an nga si Herodes, o si Ana ug si Simeon sa templo, dihay pagdugang sa kahibalo sa dihang Siya natawo. Niadtong higayona, gilabyan ang pagpangulo sa iglesia sa mga Judio. Ang panagbulag mahinayong nagpadayon, apan nagsugod kini pinaagi sa ilang pagsalikway sa mensahe nga gibuksan sa panahon sa katapusan.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “Ang mga tawo wala makahibalo niini, apan ang maong balita nagapuno sa langit sa pagmaya. Uban sa labi pang halalum ug labi pang malomo nga interes, ang mga balaang binuhat gikan sa kalibotan sa kahayag gidani ngadto sa yuta. Ang tibook kalibotan mas mahayag tungod sa Iyang presensya. Sa ibabaw sa mga bungtod sa Bethlehem natigom ang dili maihap nga panon sa mga manolunda. Naghulat sila sa timailhan aron ipahibalo sa kalibotan ang malipayong balita. Kon ang mga pangulo sa Israel matinumanon pa sa ilang sinalig, mahimo unta silang makaambit sa kalipay sa pagpahibalo sa pagkatawo ni Jesus. Apan karon gilabyan sila.” The Desire of Ages, 47.

The leadership of Adventism was passed by in 1989 when Daniel eleven verse forty was fulfilled. The “time of the end” in the history of Moses, who typified Jesus, was his birth, where his family and thereafter Pharaoh’s daughter received an increase of knowledge about baby Moses. His name of course means “saved out of the water” and Jesus means “Jehovah saves.”

Ang pagpangulo sa Adventismo gipasagdan niadtong 1989 sa dihang natuman ang Daniel onse bersikulo kwarenta. Ang “panahon sa katapusan” sa kasaysayan ni Moises, nga maoy tipo ni Jesus, mao ang iyang pagkatawo, diin ang iyang pamilya ug pagkahuman ang anak nga babaye ni Faraon nakadawat ug dugang nga kahibalo mahitungod sa batang si Moises. Ang iyang ngalan, siyempre, nagkahulogan ug “giluwas gikan sa tubig” ug ang Jesus nagkahulogan ug “si Jehova nagaluwas.”

After the “time of the end” all the reform lines demonstrate a point when the knowledge that is increased in that particular history is formalized into a message that can be held up as a witness to the generation who are to be held accountable for the light that was unsealed at the time of the end.

Human sa “panahon sa katapusan” ang tanang mga linya sa reporma nagapakita ug usa ka punto diin ang kahibalo nga gidugangan nianang maong kasaysayan gipormalisar ngadto sa usa ka mensahe nga mahimong ipakita ingon nga usa ka saksi ngadto sa kaliwatan nga pagapanagutin tungod sa kahayag nga gibuksan sa panahon sa katapusan.

John the Baptist formalized the message of Christ, and Moses’ message was formalized in his fortieth year, when he attempted to deliver Israel from Egypt in his own strength. The message of the deliverance of Egypt was now in the public record.

Si Juan Bautista mao ang naghimo nga pormal sa mensahe ni Cristo, ug ang mensahe ni Moises nahimong pormal sa iyang ika-kwarentang tuig, sa dihang misulay siya sa pagluwas sa Israel gikan sa Egipto pinaagi sa iyang kaugalingong kusog. Ang mensahe sa pagluwas gikan sa Egipto anaa na karon sa publikong talaan.

Forty years later Moses’ message was empowered at the burning bush and was accompanied with two signs of God’s divinity as represented by the rod which turned into a snake and the leprous hand that Moses withdrew from his bosom. Jesus’ message was empowered at His baptism that was accompanied with two signs of divinity, the Father’s voice and the Holy Spirit. The next waymark in both histories represent the first disappointment, the tarrying time, the arrival of the second angel or 1843.

Kap-atan ka tuig sa ulahi, ang mensahe ni Moises gihatagan ug gahum didto sa nagdilaab nga sapinit ug giubanan sa duha ka ilhanan sa pagka-Dios sa Dios, ingon nga gilarawan sa sungkod nga nahimong bitin ug sa sanlahon nga kamot nga gikuha ni Moises gikan sa iyang dughan. Ang mensahe ni Jesus gihatagan ug gahum sa Iyang bautismo, nga giubanan sa duha ka ilhanan sa pagka-Dios: ang tingog sa Amahan ug ang Espiritu Santo. Ang sunod nga waymark sa duha ka kasaysayan nagrepresentar sa unang kapakyasan sa gipaabot, sa panahon sa paglangan, sa pag-abot sa ikaduhang manulonda o 1843.

The disappointment in the line of Moses was illustrated by his wife when the angel descended to slay Moses for not circumcising his son. In fear Zipporah performed the rite on their son herself. Moses had forgotten to circumcise his son! The very sign of the covenant that was given to Abraham was forgotten by Moses. Father Abraham had set forth the prediction of the Hebrews captivity and deliverance in and from Egypt, and his prophecy was to be specifically fulfilled through Moses, and Moses forgot to circumcise his son. At that point Moses sent Zipporah back to stay with her father until after the deliverance. She tarried in Midian until Moses led the children of Israel through the water of the Red Sea, which the apostle Paul informs us is typifying baptism, the very rite that replaced circumcision. Do not miss that point. The arrival of the waymark representing the second angel in the history of Moses, the waymark that produces the first disappointment in that history was a rejection of the primary rule of Abraham’s covenant relationship with God.

Ang kapakyasan diha sa kaliwatan ni Moises gihulagway pinaagi sa iyang asawa sa dihang mikunsad ang manulonda aron patyon si Moises tungod sa wala niya pagpatuli sa iyang anak nga lalaki. Tungod sa kahadlok, si Zipora maoy mipahigayon sa tulomanon sa ilang anak mismo. Nahikalimot si Moises sa pagpatuli sa iyang anak! Ang mao gayud nga timaan sa pakigsaad nga gihatag kang Abraham nahikalimtan ni Moises. Si Abraham nga amahan maoy nagpahimutang sa panagna bahin sa pagkabinihag sa mga Hebreohanon ug sa ilang kaluwasan sulod sa Egipto ug gikan sa Egipto, ug ang iyang propesiya pagatumanon sa tin-aw ug piho pinaagi kang Moises, apan si Moises nakalimot sa pagpatuli sa iyang anak. Niadtong higayona, gipapauli ni Moises si Zipora aron mopuyo uban sa iyang amahan hangtod human sa kaluwasan. Nagpabilin siya sa Midian hangtod nga gidala ni Moises ang mga anak sa Israel tabok sa katubigan sa Dagat nga Mapula, nga ang apostol nga si Pablo nagpasabot kanato nga nagatipo sa bautismo, ang mao gayud nga tulomanon nga mipuli sa pagtuli. Ayaw palabya kana nga punto. Ang pag-abot sa ilhanan sa dalan nga nagrepresentar sa ikaduhang manulonda diha sa kasaysayan ni Moises, ang ilhanan sa dalan nga nagpatungha sa unang kapakyasan niadtong maong kasaysayan, maoy usa ka pagsalikway sa nag-unang lagda sa pakigsaad ni Abraham uban sa Dios.

The first disappointment in the line of Christ was the death of Lazarus, which Martha and Mary were certain would not have happened if Jesus had not tarried until Lazarus had already been dead for four days. The disappointment of Jesus allowing his close friend Lazarus to die and rot in the tomb was immense, for not only the two sisters, but also the disciples. Yet the resurrection of Lazarus became the seal of Christ’s entire ministry.

Ang unang kapakyasan sa linya ni Cristo mao ang kamatayon ni Lazaro, nga si Marta ug si Maria may kasigurohan nga dili unta mahitabo kon si Jesus wala maglangan hangtod nga si Lazaro patay na sulod sa upat ka adlaw. Ang kapakyasan tungod sa pagtugot ni Jesus nga mamatay ug mangadunot sa lubnganan ang iyang suod nga higala nga si Lazaro dako kaayo, dili lamang alang sa duha ka managsoon nga babaye, kondili alang usab sa mga tinun-an. Apan ang pagkabanhaw ni Lazaro nahimong timri sa tibuok ministeryo ni Cristo.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> “Sa paglangan sa pag-anhi ngadto kang Lazaro, si Cristo may katuyoan sa kalooy alang niadtong wala modawat Kaniya. Naglangan Siya aron, pinaagi sa pagbanhaw kang Lazaro gikan sa mga patay, mahatag Niya sa Iyang masinupakon, dili matinuohon nga katawhan ang laing pamatuod nga Siya gayud ‘ang pagkabanhaw, ug ang kinabuhi.’ Dili Siya buot motugyan sa tanang paglaum alang sa katawhan, ang kabus, naglatagaw nga mga karnero sa balay sa Israel. Ang Iyang kasingkasing nagkabuak tungod sa ilang pagkadili-mabinulsulon. Sa Iyang kalooy gituyo Niya ang paghatag kanila ug usa pa ka pamatuod nga Siya mao ang Manununod pag-usab, ang Usa nga Siya lamang ang makahimo sa pagpadayag sa kinabuhi ug sa pagkadili-madunoton. Kini unta mahimong usa ka pamatuod nga dili mahimong sayop nga hubaron sa mga saserdote. Mao kini ang hinungdan sa Iyang paglangan sa pag-adto sa Betania. Kining labing halangdong milagro, ang pagbanhaw kang Lazaro, maoy magbutang sa patik sa Dios ibabaw sa Iyang buluhaton ug sa Iyang pag-angkon sa pagka-Dios.” The Desire of Ages, 529.

The sealing of God’s one hundred and forty-four thousand is illustrated in the history of 1843 and 1844, for we are informed that it was Lazarus who led Christ into Jerusalem at the triumphal entry. The history of the triumphal entry is the history Sister White uses to illustrate the Midnight Cry of 1843 and 1844. It was a misunderstanding of Christ having the power to resurrect the dead by God’s creative power. Mary and Elizabeth confessed that they knew Jesus had the power to resurrect Lazarus at the final trump, but could not see that He actually had the power to resurrect then and there. They were in denial of the very truth He came to demonstrate at His baptism and death, the beginning and ending of His personal three-and-a-half-year ministry. They could not see until the stone was removed from the tomb, just as His hand would later be removed from a mistake in some of the figures on the 1843 chart.

Ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa Dios gihulagway diha sa kasaysayan sa 1843 ug 1844, kay gipahibalo kita nga si Lazaro mao ang nangulo kang Cristo ngadto sa Jerusalem sa malampusong pagsulod. Ang kasaysayan sa maong malampusong pagsulod mao ang kasaysayan nga gigamit ni Sister White sa paghulagway sa Midnight Cry sa 1843 ug 1844. Kini usa ka sayop nga pagsabot mahitungod kang Cristo nga adunay gahum sa pagbanhaw sa mga patay pinaagi sa mamugnaong gahum sa Dios. Si Maria ug si Elizabeth mitug-an nga sila nasayod nga si Jesus adunay gahum sa pagbanhaw kang Lazaro sa katapusang trumpeta, apan dili nila makita nga Siya gayud adunay gahum sa pagbanhaw kaniadto ug didto dayon. Sila anaa sa pagdumili sa mao gayud nga kamatuoran nga Iyang gianhi aron ipakita sa Iyang bautismo ug kamatayon, ang sinugdanan ug katapusan sa Iyang personal nga tulo ug tunga ka tuig nga ministeryo. Dili sila makakita hangtod nga ang bato gikuha gikan sa lubnganan, maingon nga ang Iyang kamot sa ulahi pagakuhaon gikan sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero diha sa 1843 chart.

Moses, after he sent Zipporah away from the upcoming struggle with Pharaoh, was met by his older brother Aaron and the two messengers proceeded to Egypt representing the second angel’s message. Before any plagues were brought upon Egypt Moses warned Pharaoh that if he would not let Israel, God’s firstborn, go out and worship, then God would slay Egypt’s firstborn.

Si Moises, human sa iyang pagpalakaw kang Zipora gikan sa nagasingabot nga pakigbisog kang Paraon, gisugat sa iyang magulang nga igsoon nga si Aaron, ug ang duruha ka mensahero mipadayon ngadto sa Egipto nga nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Sa wala pa ipadala ang bisan unsang mga hampak ibabaw sa Egipto, gipasidan-an ni Moises si Paraon nga kon dili niya tugotan ang Israel, ang panganay sa Dios, sa paggula ug pagsimba, nan pamatyon sa Dios ang mga panganay sa Egipto.

> And the Lord said unto Moses, When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:21–23.

> Ug ang Ginoo miingon kang Moises, Sa diha nga ikaw moadto aron mobalik sa Egipto, tan-awa nga buhaton mo sa atubangan ni Paraon ang tanan niadtong mga katingalahang buhat nga gibutang ko sa imong kamot; apan pagagahion ko ang iyang kasingkasing, aron dili niya palakton ang katawohan. Ug magaingon ka kang Paraon, Mao kini ang giingon sa Ginoo: Ang Israel akong anak, bisan ang akong panganay. Ug nagaingon ako kanimo: Palakta ang akong anak, aron siya makaalagad kanako; ug kon dumili ka sa pagpalakaw kaniya, ania karon, patyon ko ang imong anak, bisan ang imong panganay. Exodo 4:21–23.

The Midnight Cry was a prediction that in the future would be fulfilled.

Ang Singgit sa Tungang Gabii usa ka tagna nga sa umaabot pagatumanon.

> “In the deliverance of Israel from Egypt, the dedication of the first-born was again commanded. While the children of Israel were in bondage to the Egyptians, the Lord directed Moses to go to Pharaoh, king of Egypt, and say, ‘Thus saith the Lord, Israel is My son, even My first-born: and I say unto thee, Let My son go, that he may serve Me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy first-born.’ Exodus 4:22, 23.

> “Sa pagluwas sa Israel gikan sa Egipto, ang paghalad sa mga panganay gisugo na usab. Samtang ang mga anak sa Israel didto sa pagkaulipon ubos sa mga Egiptohanon, ang Ginoo nagmando kang Moises sa pag-adto kang Faraon, hari sa Egipto, ug sa pag-ingon, ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo, Ang Israel Mao ang Akong anak, bisan ang Akong panganay: ug nagaingon Ako kanimo, Pasagdi nga makalakaw ang Akong anak, aron siya makaalagad Kanako: ug kon dumili ikaw sa pagpasagad kaniya, tan-awa, pamatyon Ko ang imong anak, bisan ang imong panganay.’ Exodo 4:22, 23.

> “Moses delivered his message; but the proud king’s answer was, ‘Who is the Lord, that I should obey His voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go.’ Exodus 5:2. The Lord worked for His people by signs and wonders, sending terrible judgments upon Pharaoh. At length the destroying angel was bidden to slay the first-born of man and beast among the Egyptians. That the Israelites might be spared, they were directed to place upon their doorposts the blood of a slain lamb. Every house was to be marked, that when the angel came on his mission of death, he might pass over the homes of the Israelites.” The Desire of Ages, 51.

> “Gipahayag ni Moises ang iyang mensahe; apan ang tubag sa mapahitas-ong hari mao kini: ‘Kinsa ba si Jehova, nga ako man motuman sa Iyang tingog aron palakton ko ang Israel? Wala ako makaila kang Jehova, ug dili ko usab palakton ang Israel.’ Exodo 5:2. Ang Ginoo naglihok alang sa Iyang katawhan pinaagi sa mga ilhanan ug mga katingalahan, nga nagpadala ug makalilisang nga mga paghukom batok kang Faraon. Sa katapusan ang manlalaglag nga manulonda gisugo sa pagpatay sa mga panganay sa tawo ug sa mananap taliwala sa mga Egiptohanon. Aron ang mga Israelinhon maluwas, sila gimandoan sa pagpahid sa dugo sa usa ka giihaw nga nating karnero sa ilang mga haligi sa pultahan. Ang matag balay kinahanglan timan-an, aron sa dihang moabot ang manulonda sa iyang buluhaton sa kamatayon, molabay siya sa mga panimalay sa mga Israelinhon.” The Desire of Ages, 51.

The Midnight Cry message unto Pharaoh was identifying the death of the firstborn in response to Pharaoh’s rebellion. Once the message was put into the record the plagues, representing the power of the Midnight Cry in the summer of 1844 was brought upon Egypt. The message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave in the summer of 1844. The plagues swept across Egypt and when the promised death of the firstborn arrived a cry was heard at midnight throughout Egypt.

Ang mensahe sa Tunga-tungang Panaghoy ngadto kang Paraon mao ang pagpaila sa kamatayon sa kamagulangan ingon nga tubag sa pagsukol ni Paraon. Sa dihang ang mensahe natala na sa rekord, ang mga hampak, nga nagrepresentar sa gahum sa Tunga-tungang Panaghoy sa ting-init sa 1844, gidala ibabaw sa Egipto. Ang mensahe sa Tunga-tungang Panaghoy mikatag sa tibuok yuta sama sa usa ka balod-dagkong pagdagsang sa ting-init sa 1844. Ang mga hampak mikatag sa tibuok Egipto, ug sa dihang miabot ang gisaad nga kamatayon sa kamagulangan, usa ka singgit nadungog sa tunga sa kagabhion sa tibuok Egipto.

> And Moses said, Thus saith the Lord, About midnight will I go out into the midst of Egypt: And all the firstborn in the land of Egypt shall die, from the firstborn of Pharaoh that sitteth upon his throne, even unto the firstborn of the maidservant that is behind the mill; and all the firstborn of beasts. And there shall be a great cry throughout all the land of Egypt, such as there was none like it, nor shall be like it any more. Exodus 11:4–6.

> Ug si Moises miingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo: Sa may tungang gabii moadto Ako sa taliwala sa Egipto; ug mamatay ang tanang kamagulangan sa yuta sa Egipto, sukad sa kamagulangan ni Faraon nga nagalingkod sa iyang trono, hangtod sa kamagulangan sa ulipong babaye nga anaa sa luyo sa galingan; ug ang tanang kamagulangan sa mga mananap. Ug may usa ka dakung pagtu-aw sa tibuok yuta sa Egipto, nga wala gayud pa sukad mahitabo ang sama niini, ni mahitabo pa gayud ang sama niini pag-usab. Exodo 11:4–6.

The triumphal entry of Christ into Jerusalem led to the cross of Calvary, and the disciples of Christ and his other followers experienced a Great Disappointment.

Ang mahimayaong pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem mitultol ngadto sa krus sa Kalbaryo, ug ang mga disipulo ni Cristo ug ang iyang ubang mga sumusunod nakasinati og dakong Kapakyasan.

> “Our disappointment was not so great as that of the disciples. When the Son of man rode triumphantly into Jerusalem, they expected Him to be crowned king. The people flocked from all the region about, and cried: ‘Hosanna to the Son of David.’ And when the priests and elders besought Jesus to still the multitude, He declared that if they should hold their peace even the stones would cry out, for prophecy must be fulfilled. Yet in a few days these very disciples saw their beloved Master, whom they believed would reign on David’s throne, stretched upon the cruel cross above the mocking, taunting Pharisees. Their high hopes were disappointed, and the darkness of death closed about them.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

> “Ang among kapakyasan dili ingon ka daku sa kapakyasan sa mga tinun-an. Sa dihang ang Anak sa tawo misulod nga madaogonon ngadto sa Jerusalem, gipaabut nila nga pagakoronahan Siya nga hari. Ang katawhan nanagtigum gikan sa tanang kasikbitang dapit, ug misinggit: ‘Hosanna sa Anak ni David.’ Ug sa dihang ang mga pari ug ang mga anciano nangamuyo kang Jesus nga pahilumon ang panon, mipahayag Siya nga kon sila maghilom, bisan ang mga bato mosinggit, kay ang tagna kinahanglan matuman. Apan sulod lamang sa pipila ka mga adlaw, kining mao rang mga tinun-an nakakita sa ilang hinigugmang Agalon, nga ilang gitoohan nga magahari sa trono ni David, nga gibayaw ibabaw sa mapintas nga krus, sa ibabaw sa mga Pariseo nga nagbiaybiay ug nagtamay. Ang ilang hataas nga mga paglaum napakyas, ug ang kangitngit sa kamatayon mitabon sa ilang palibot.” Testimonies, volume 1, 57, 58.

The great disappointment of the disciples and Millerites is also represented by the Hebrews being stuck between Pharaoh’s army and the Red Sea.

Ang dakong kapakyasan sa mga disipulo ug sa mga Millerita gilarawan usab pinaagi sa kahimtang sa mga Hebreohanon nga natanggong taliwala sa kasundalohan ni Paraon ug sa Dagat nga Mapula.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> “Sa ibabaw nato nagasidlak ang natipong kahayag sa nangaging mga kapanahonan. Ang talaan sa pagkalimot sa Israel gipreserbar alang sa atong paglamdag. Niini nga kapanahonan gibutang sa Dios ang Iyang kamot aron tigumon ngadto sa Iyang kaugalingon ang usa ka katawhan gikan sa matag nasod, kaliwatan, ug pinulongan. Diha sa kalihokan sa pag-anhi Siya nagbuhat alang sa Iyang panulondon, maingon usab sa Iyang gibuhat alang sa mga Israelita sa paggiya kanila paggawas sa Egipto. Sa dakong kapakyasan sa 1844 ang pagtoo sa Iyang katawhan gisulayan, maingon sa pagtoo sa mga Hebreohanon didto sa Dagat nga Mapula.” Testimonies, tomo 8, 115, 116.

It is important to see that when Christ entered Jerusalem the inspiration of the hour produced an outburst of praise, which the Pharisee’s sought to silence. The heart of the chorus of praise was the reference to Jesus being the son of David, the very symbol Christ used to mark the end of his verbal interactions with the quibbling Jews. Most irritating to the Jews was the recognition that when calling Jesus, the Son of David they were by inference referencing King David’s triumphal entry into Jerusalem.

Importante nga makita nga sa pagsulod ni Cristo sa Jerusalem ang inspirasyon sa maong takna mipahinabo ug pagbuto sa pagdayeg, nga gipaningkamotan sa mga Pariseo sa pagpahilom. Ang sentro sa maong koro sa pagdayeg mao ang paghisgot kang Jesus ingon nga Anak ni David, ang maong simbolo nga gigamit mismo ni Cristo aron timaanan ang katapusan sa iyang berbal nga pakig-uban sa mga Judiong mahilig makiglalis. Ang labing nakapasuko sa mga Judio mao ang pag-ila nga, sa pagtawag kang Jesus nga Anak ni David, sila pinaagi sa implikasyon nagtumong sa madaugong pagsulod ni Haring David sa Jerusalem.

In the history of David’s work of bringing the ark to Jerusalem, the empowerment of the message was represented by David’s empowerment.

Sa kasaysayan sa buhat ni David sa pagdala sa arka ngadto sa Jerusalem, ang paghatag-og-gahum sa mensahe gisimbolohan pinaagi sa paghatag-og-gahum kang David.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> Ug si David mipadayon sa pag-uswag, ug nahimong bantugan; ug si Jehova nga Dios sa mga panon nag-uban kaniya. 2 Samuel 5:10.

Thereafter David determined to bring the ark unto Jerusalem. In bringing the ark to the city of David, there was to be a disappointment, as in every reform line. Uzzah, whose name means strength, knowing full well that he was not authorized to touch the ark, did so anyway. The very issue that took the ark into captivity in the first place, was disobedience unto the Lord’s revealed will, and presumption concerning the power associated with the ark of God. Yet Uzzah, a strong man of David disobeyed, just as Moses disobeyed the command of circumcision. Uzzah was struck dead, and the ark tarried outside of Jerusalem until David understood that those watching over where the ark had remained after Uzzah’s death were being blessed. David then set forth again to bring the ark into Jerusalem. As David danced into Jerusalem his wife saw his nakedness and was greatly disappointed.

Human niini si David sa pagdala sa arka ngadto sa Jerusalem. Sa pagdala sa arka ngadto sa siyudad ni David, adunay pagkapakyas sa paglaum, sama sa matag linya sa reporma. Si Uzzah, kansang ngalan nagpasabot ug kusog, nga nasayod pag-ayo nga wala siya tugoti sa paghikap sa arka, gihimo gihapon niya kini. Ang maong isyu nga maoy nakapadala sa arka ngadto sa pagkabihag sa sinugdan pa, mao ang pagkamasupilon ngadto sa gipadayag nga kabubut-on sa Ginoo, ug ang mapangahason nga pagsalig maylabot sa gahum nga nalangkit sa arka sa Dios. Apan si Uzzah, usa ka kusgan nga tawo ni David, misupak, maingon nga misupak si Moises sa sugo sa pagtuli. Gipukan si Uzzah ug namatay, ug ang arka nagpabilin sa gawas sa Jerusalem hangtod nga nasabtan ni David nga kadtong mga nagbantay sa dapit diin nagpabilin ang arka human sa kamatayon ni Uzzah ginapanalanginan. Unya milakat pag-usab si David aron dad-on ang arka ngadto sa Jerusalem. Sa dihang misayaw si David paingon sa Jerusalem, nakita sa iyang asawa ang iyang pagkahubo ug daku kaayo ang iyang pagkapakyas sa paglaum.

Three lines of reformatory movements that all address 1843 and 1844, the period of time that righteous men and prophets desired to see and hear. The characteristics of the arrival of the second angel, thus marking a tarrying time and disappointment are all easy to see. The deeper truths identify that the disappointment was not simply a misunderstanding on the part of Moses, or Uzzah or Martha and Mary, but a disappointment that was connected with rejecting a foundational principle connected to the very history where the disappointment was accomplished. For Moses it was the sign of circumcision, for Uzzah it was presumption about God’s commands concerning the ark, for Martha and Mary it was a lack of faith in Christ’s creative power to resurrect.

Tulo ka linya sa mga kalihokang repormatibo nga tanan naghisgot sa 1843 ug 1844, ang yugto sa panahon nga gitinguha sa matarong nga mga tawo ug sa mga manalagna nga makita ug madungog. Ang mga kinaiya sa pag-abot sa ikaduhang manulonda, nga sa ingon nagtimaan sa usa ka panahon sa paglangan ug kapakyasan, sayon ra makita. Ang mas lawom nga mga kamatuoran nagpaila nga ang kapakyasan dili lamang usa ka kasaypanan sa pagsabot ni Moises, o ni Uzza, o nila Marta ug Maria, kondili usa ka kapakyasan nga nalambigit sa pagsalikway sa usa ka patukoranan nga prinsipyo nga nalambigit sa mismong kasaysayan diin natuman ang maong kapakyasan. Alang kang Moises kini mao ang timaan sa sirkunsisyon; alang kang Uzza, kini mao ang pagpangahas maylabot sa mga sugo sa Dios bahin sa arka; alang nila Marta ug Maria, kini mao ang kakulang sa pagtuo sa mamugnaong gahum ni Cristo sa pagbanhaw.

With Moses the very central theme of his ministry was establishing a covenant relationship with a chosen people, and Moses forgot the sign of that covenant. With Uzzah it was the very principle of the sacredness of God’s law, which was embodied in the ark. With Martha and Mary, it was the very center of Christ’s ministry, beginning with His baptism, and ending with His death, burial and resurrection as typified in the beginning of His ministry. The first disappointment of 1843 was brought about through a mistake in some of the figures upon the chart that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk. The mistake involved the premier principle of the movement of Miller’s—the day for a year principle.

Kang Moises, ang pinakasentro gayud nga tema sa iyang ministeryo mao ang pagpalig-on sa usa ka pakigsaad nga relasyon uban sa usa ka pinili nga katawhan, ug nahikalimot si Moises sa timaan nianang pakigsaad. Kang Uzzah, kini mao ang mismong prinsipyo sa pagkabalaan sa balaod sa Dios, nga nahipahayag diha sa arka. Kang Marta ug Maria, kini mao ang pinakasentro sa ministeryo ni Cristo, nga nagsugod sa Iyang bautismo, ug natapos sa Iyang kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw ingon sa gipakita sa sinugdanan sa Iyang ministeryo. Ang unang kapakyasan niadtong 1843 nahitabo tungod sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero sa tsart nga mao ang katumanan sa tagna ni Habakkuk. Ang sayop naglakip sa nag-unang prinsipyo sa kalihukan ni Miller—ang adlaw-alang-sa-usa-ka-tuig nga prinsipyo.

The “seven thunders” represent the Advent movement of 1840 to 1844, but within that movement is the history of 1843 to 1844 which begins and ends with a disappointment, thus placing the signature of Alpha and Omega on that history. And that history is the very history Jesus and Ellen White point to as the sacred history that the righteous have always longed to see.

Ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa kalihokan sa Adbiyento gikan sa 1840 hangtod sa 1844, apan sulod nianang kalihokana anaa ang kasaysayan sa 1843 hangtod sa 1844 nga nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka kapakyasan, sa ingon gibutang ang timaan sa Alpha ug Omega ibabaw nianang kasaysayana. Ug kana nga kasaysayan mao gayud ang mismong kasaysayan nga gitumong ni Jesus ug ni Ellen White ingon nga balaang kasaysayan nga dugay nang gihandom sa mga matarong nga makita.

Those four lines; Moses, David, Christ and the Millerites teach that when the parable of the ten virgins is repeated at the end of the world there will be an empowerment, not of the second, but of the third angel’s message that is followed by a disappointment, that starts a tarrying time.

Kadtong upat ka linya; si Moises, si David, si Cristo ug ang mga Millerita nagatudlo nga sa dihang ang sambingay sa napulo ka ulay pagausbon sa katapusan sa kalibotan, adunay usa ka paghatag og gahum, dili sa ikaduhang mensahe sa manulonda, kondili sa ikatulong mensahe sa manulonda nga pagasundan sa usa ka kapakyasan, nga maoy magsugod sa usa ka panahon sa paglangan.

When the first angel descended on August 11, 1840 it confirmed the premier prophetic rule of the Millerites, and their first disappointment would be specifically connected to that rule. When that disappointment and tarrying time ended at the Midnight Cry, that message would also relate to the day for a year principle, as would the identification that Christ would come on October 22, 1844. All four waymarks of 1840 to 1844 were associated with the day for a year principle.

Sa dihang mikunsad ang unang manulonda niadtong Agosto 11, 1840, gipamatud-an niya ang pangunang lagda sa tagna sa mga Millerite, ug ang ilang unang kapakyasan sa gipaabot ilabinang mahilambigit niana nga lagda. Sa dihang ang maong kapakyasan sa gipaabot ug ang panahon sa paglangan natapos sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii, kana nga mensahe usab mahilambigit sa prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig, maingon man ang pag-ila nga si Cristo moanhi sa Oktubre 22, 1844. Ang tanang upat ka mga timailhan gikan sa 1840 ngadto sa 1844 nalambigit sa prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig.

The Jews were made the depositaries of the law of God, and the issue that is represented in Moses line is the law of God and the statutes. In David’s history it was again the law of God. In Christ’s history it was the law of God, for without the shedding of blood there is no remission of the sin that has been revealed to the sinner by the law of God. But Adventism was made the depositaries of not only the law of God but the prophetic Word.

Ang mga Judio gihimong mga tigtipig sa balaod sa Dios, ug ang isyu nga girepresentahan diha sa linya ni Moises mao ang balaod sa Dios ug ang mga kabalaoran. Sa kasaysayan ni David, mao gihapon kini ang balaod sa Dios. Sa kasaysayan ni Cristo, mao kini ang balaod sa Dios, kay kon walay pagpaula sa dugo walay kapasayloan sa sala nga gipadayag ngadto sa makasasala pinaagi sa balaod sa Dios. Apan ang Adventismo gihimong mga tigtipig dili lamang sa balaod sa Dios kondili usab sa pulong nga matagnaon.

Therefore, the theme in the line of Millerite history is the prophetic rules of God. At the end of Adventism, it will once again be about the rules of prophetic interpretation, but since 1844 prophetic time is no longer to be applied. The rules at the end are premised on Alpha and Omega illustrating the end from the beginning.

Busa, ang tema sa linya sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang mga lagda sa Dios bahin sa profesiya. Sa katapusan sa Adventismo, kini sa makausa pa mahitungod sa mga lagda sa paghubad sa profesiya, apan sukad sa 1844 ang profetikong panahon dili na angay ipatuman. Ang mga lagda sa katapusan gibase sa Alpha ug Omega nga naglarawan sa katapusan gikan sa sinugdanan.

When the Ottoman supremacy ceased in fulfillment of the second woe, representing the prophetic activity of Islam, the three hundred ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation 9:15 was fulfilled and the “day for a year principle,” which is the very heart of Miller’s work was confirmed.

Sa dihang ang kataas-taasang gahum sa Ottoman mihunong sa katumanan sa ikaduhang kasakitan, nga nagrepresentar sa profetikong kalihokan sa Islam, ang tagna sa Pinadayag 9:15 nga totolo ka gatus kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw natuman, ug gipamatud-an ang “prinsipyo nga ang usa ka adlaw alang sa usa ka tuig,” nga mao gayud ang pinakapuso sa buluhaton ni Miller.

When Islam struck on September 11, 2001 the arrival of the third woe in fulfillment of Revelation 8:13 was fulfilled, and the principle that was the very heart of the work of Future for America was confirmed; that principle being simply stated as the repetition of history. A prophecy of a woe trumpet representing Islam was confirmed when both the angel of Revelation ten in 1840 and the angel of Revelation eighteen in 2001 was fulfilled. History had repeated. What would be expected next is a disappointment.

Sa dihang miatake ang Islam niadtong Septiyembre 11, 2001, natuman ang pag-abot sa ikatulong kaalautan isip katumanan sa Pinadayag 8:13, ug ang prinsipyo nga mao gayud ang kasingkasing sa buluhaton sa Future for America gipamatud-an; kana nga prinsipyo, sa yano nga pagpahayag, mao ang pagbalik-balik sa kasaysayan. Ang usa ka tagna mahitungod sa usa ka trumpeta sa kaalautan nga nagrepresentar sa Islam gipamatud-an sa dihang natuman ang manulonda sa Pinadayag 10 niadtong 1840 ug ang manulonda sa Pinadayag 18 niadtong 2001. Ang kasaysayan miusab. Ang sunod nga mapasabot nga paaboton mao ang usa ka kapakyasan.

The disappointment would usher in a tarrying time. The disappointment would dishearten and scatter those involved with the work. The disappointment would be accomplished by a disregard of a primary law of prophecy, in fact the primary rule of prophecy established in the beginning of Adventism. The empowerment of September 11, 2001 was associated with Islam and the disappointment of July 18, 2020 was about Islam. We are informed that what allowed Samuel Snow and others thereafter to recognize the date of October 22, 1844 was that the Lord removed his hand from a mistake in some of the figures on the 1843 chart. Then Snow and the Millerites saw that the same evidence that had led them to predict the year 1843 for the fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was then recognized to be the very same evidence that allowed them to identify October 22, 1844.

Ang kapakyasan magpasiugdá sa usa ka panahon sa paglangay-langay. Ang kapakyasan makapaluya ug magapatibulaag niadtong mga nalambigit sa buluhaton. Ang kapakyasan matuman pinaagi sa pagsalikway sa usa ka nag-unang balaod sa tagna, sa pagkatinuod, ang nag-unang lagda sa tagna nga gitukod sa sinugdanan sa Adventismo. Ang paghatag og gahum niadtong Septiyembre 11, 2001 nalangkit sa Islam ug ang kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020 mahitungod sa Islam. Gipahibalo kita nga ang nagtugot kang Samuel Snow ug sa uban human niana sa pag-ila sa petsa nga Oktubre 22, 1844 mao nga gikuha sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa usa ka kasaypanan sa pipila ka mga numero sa tsart sa 1843. Unya nakita ni Snow ug sa mga Millerite nga ang mao rang ebidensiya nga maoy nagdala kanila sa pagtagna sa tuig 1843 alang sa katumanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, naila dayon nga mao gayud ang samang ebidensiya nga nagtugot kanila sa pag-ila sa Oktubre 22, 1844.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236, 237.

> “Si Jesus ug ang tanang panon sa langit mitan-aw uban sa kaluoy ug gugma ngadto niadtong mga tawo nga sa matam-is nga pagpaabut nangandoy sa pagtan-aw Kaniya nga gihigugma sa ilang mga kalag. Ang mga manulonda naglupadlupad sa ilang palibot, aron sa pagpalig-on kanila sa takna sa ilang pagsulay. Kadtong mga nagpasagad sa pagdawat sa mensahe gikan sa langit gibiyaan diha sa kangitngit, ug ang kapungot sa Dios misilaob batok kanila, tungod kay wala nila dawata ang kahayag nga Iyang gipadala kanila gikan sa langit. Kadtong matinumanon apan napakyas sa ilang gilauman, nga dili makasabot nganong wala moanhi ang ilang Ginoo, wala biyai diha sa kangitngit. Usab sila gidala ngadto sa ilang mga Biblia aron sa pagsusi sa mga panahong profesiya. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga numero, ug ang kasaypanan gipatin-aw. Ilang nakita nga ang mga panahong profesiya miabot ngadto sa 1844, ug nga ang mao rang ebidensiya nga ilang gipresentar aron sa pagpakita nga ang mga panahong profesiya natapos sa 1843, nagpamatuod nga kini matapos sa 1844. Ang kahayag gikan sa Pulong sa Dios misidlak ibabaw sa ilang kahimtang, ug ilang nadiskobrehan ang usa ka panahon sa paglangan—‘Bisan pa kon kini [ang panan-awon] maglangan, hulata kini.’ Sa ilang gugma alang sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo, ilang wala matagad ang paglangan sa panan-awon, nga gituyo aron sa pagpaila sa tinuod nga mga nagpaabut. Usab sila may usa na usab ka tukmang punto sa panahon. Apan akong nakita nga daghan kanila ang dili makahimo sa pagbayaw sa ilang kaugalingon ibabaw sa hilabihan nilang kapakyasan aron maangkon ang maong sukod sa kasibot ug kusog nga nagtimaan sa ilang pagtoo niadtong 1843.” Early Writings, 236, 237.

We should expect that the evidence that led to a prediction of Islam attacking the United States on July 18, 2020, would confirm that at the soon-coming Sunday law, Islam is the judgment that is brought against the United States, with the element of time no longer associated with the event.

Kinahanglan natong paabuton nga ang ebidensiya nga mitultol sa usa ka panagna nga ang Islam moatake sa Tinipong Bansa sa Amerika sa Hulyo 18, 2020, magpamatuod nga sa haduol nang balaod sa Domingo, ang Islam mao ang hukom nga ipaabot batok sa Tinipong Bansa sa Amerika, uban sa elemento sa panahon nga dili na nalambigit sa maong hitabo.

Four primary waymarks in the history of 1840 until 1844. Every waymark is associated with the application of Miller’s primary rule—the day for a year principle.

Upat ka pangunang mga timaan sa dalan sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Ang matag timaan sa dalan nalangkit sa pag-aplikar sa pangunang lagda ni Miller—ang prinsipyo nga ang usa ka adlaw alang sa usa ka tuig.

Four primary waymarks in the history of 2001, until the Sunday law. September 11, 2001 was Islam. The failed prediction of July 18, 2020 was about Islam. Every waymark is associated with the application of Future for America’s primary rule—the repetition of history. The “seven thunders” represent future events that will be disclosed in their order. The first of the four waymarks were September 11, 2001 identifying an attack of the United States by Islam in fulfillment of the third woe. The last waymark, representing the Sunday law in our history must be about Islam for the Alpha and Omega always illustrates the end from the beginning, and the Alpha and Omega is He who sealed up the “seven thunders” for this very history. Islam will attack the United States at the Sunday law.

Upat ka pangunang timailhan sa kasaysayan sukad niadtong 2001 hangtod sa balaod sa Dominggo. Ang Septyembre 11, 2001 mao ang Islam. Ang napakyas nga tagna sa Hulyo 18, 2020 mahitungod sa Islam. Ang matag timailhan nalangkit sa paggamit sa pangunang lagda sa Future for America—ang pagsubli sa kasaysayan. Ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa umalabot nga mga hitabo nga igaapadayag sumala sa ilang han-ay. Ang nahaunang sa upat ka mga timailhan mao ang Septyembre 11, 2001, nga nagaila sa usa ka pag-atake sa Estados Unidos pinaagi sa Islam sa katumanan sa ikatulong kaalaotan. Ang ulahing timailhan, nga nagrepresentar sa balaod sa Dominggo sa atong kasaysayan, kinahanglan mahitungod sa Islam kay ang Alpha ug Omega sa kanunay nagapakita sa katapusan gikan sa sinugdanan, ug ang Alpha ug Omega mao Siya nga nagsilyo sa “pito ka mga dalugdog” alang gayud niining maong kasaysayan. Atakehon sa Islam ang Estados Unidos sa panahon sa balaod sa Dominggo.

This is one of three primary elements of the unsealing of the seven thunders that is now being opened up. Once Moses announced the message typifying the Midnight Cry in his line of history the final movements were rapid. Ten supernatural devastating plagues until the prophecy of the firstborn was fulfilled creating the cry at Midnight in Egypt. Once Christ entered Jerusalem the rapid steps to the cross were under way. When the message was announced there was no turning back. From the Exeter camp meeting on August 12, 1844, less than two months later the prediction was fulfilled.

Kini usa sa tulo ka mga pangunang bahin sa pag-abli sa pito ka mga dalugdog nga karon ginabuksan. Sa dihang gipahibalo ni Moises ang mensahe nga nagtimaan sa Tinguha sa Tunga sa Gabii sulod sa iyang linya sa kasaysayan, ang katapusang mga lihok maoy paspas. Napulo ka labaw sa kinaiyahan ug makalilisang nga mga hampak hangtod natuman ang tagna mahitungod sa panganay, nga nagmugna sa singgit sa tunga sa gabii sa Egipto. Sa dihang misulod si Cristo sa Jerusalem, ang paspas nga mga lakang paingon sa krus nagsugod na. Sa dihang gipahibalo ang mensahe, wala nay pagbalik. Gikan sa tigum sa kampo sa Exeter niadtong Agosto 12, 1844, wala pa molabay ang duha ka bulan, natuman ang tagna.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Ug ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, unsa ba kana nga sambingay nga anaa kaninyo sa yuta sa Israel, nga nagaingon: Ang mga adlaw nalangan, ug ang tagsatagsa ka panan-awon mapakyas? Busa sultihi sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Pahunongon ko kining sambingaya, ug dili na nila kini gamiton ingon nga sambingay sa Israel; kondili ingna sila: Haduol na ang mga adlaw, ug ang katumanan sa tagsatagsa ka panan-awon. Kay wala nay mahibiling kawang nga panan-awon ni maulog-ulogong pagtagna sulod sa balay sa Israel. Kay ako mao si Jehova: mosulti ako, ug ang pulong nga akong isulti matuman; dili na kini malangan pa; kay sa inyong mga adlaw, O masukihong balay, mosulti ako sa pulong, ug pagabuhaton ko kini, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ug miabut pag-usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, ania karon, sila nga gikan sa balay sa Israel nagaingon: Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga umalabut, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahon nga halayo pa. Busa ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Wala nay bisan usa sa akong mga pulong nga malangan pa, kondili ang pulong nga akong gisulti pagabuhaton gayud, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ezekiel 12:21–28.

Back to Articles