Article

# The Book of Daniel - Number Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Singko

Seventy Years

Kapito ka Tuig

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Si Jehoiakim mao ang nahauna sa kataposang tulo ka mga hari sa Juda, ug sa dihang siya gipildi sa mga taga-Babilonia nagsugod ang kapitoan ka tuig nga pagkaulipon alang sa habagatang gingharian. Kining kapitoan ka tuig nagtimaan sa yugto sa panahon diin ang Babilonia, ang nahaunang gingharian sa tagna sa Biblia, magahari. Sa Isaias kapitulo beinte-tres, ang bigaon sa Tiro pagahikalimtan sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig nga sa matagnaong paagi giila ingon nga mga adlaw sa usa ka hari. Sa tagna sa Biblia ang usa ka hari mao ang usa ka gingharian, ug ang mga adlaw sa bugtong gingharian sa tagna sa Biblia nga mikabat ug kapitoan ka tuig mao ang Babilonia.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

Niadtong kasaysayana, ang bigaon sa Tiro, nga nagrepresentar sa pagkapapa, pagahikalimtan. Sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, siya pagahinumdoman ug mogula ug makighilawas sa tanang mga gingharian sa yuta. Ang espirituwal nga pakighilawas mao ang supak sa balaod nga relasyon sa panaghiusa sa simbahan ug estado. Sa katapusan sa simbolikong kapitoan ka tuig, ang pagkapapa mosulod sa usa ka relasyon uban sa Nagkahiusang mga Nasod, nga girepresentahan sa tanang mga hari nga gikighilawan sa bigaon sa Tiro sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig. Ang gingharian nga nagahari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, ang mananap sa yuta nga adunay duha ka mga sungay.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Ang mga kapitulo uno hangtod lima sa Daniel naglatid sa kasaysayan sa kapitoan ka tuig sa Babilonia, ug busa kadtong mga kapitulo nagrepresentar sa kasaysayan sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Ang mga kapitulo upat ug lima nag-ila sa nahaunang hari ug sa kinaulahing hari sa Babilonia, ug dungan, kining duha ka kapitulo nag-ila sa kasaysayan sa mananap sa yuta ug sa iyang duha ka sungay. Ang paghukom sa duha ka sungay, ug sa mananap sa yuta mismo, girepresentahan sa paghukom sa nahaunang hari ug sa kinaulahing hari. Ang paghukom kang Nabucodonosor mao ang paghingilin sulod sa “pito ka panahon,” samtang siya nagpuyo ingon nga ihalas nga mananap sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw, nga nagkinabuhi sa sagbot ug yamog. Ang paghukom kang Belsasar gisulat sa bungbong, ug gipahaom sa gidaghanon nga duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan, sa ingon nag-ila nga ang paghukom sa mananap sa yuta ug sa iyang duha ka sungay girepresentahan sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais. Kini gibase sa pagpamatuod sa duha ka hari, ug ang duha ka mga saksi nagrepresentar sa nahauna ug sa kinaulahi.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

Ang “pito ka panahon” mao ang bato nga kapangdolan alang sa Adventismo, ug busa dili maila, bisan pa man nga dayag kaayo kini anaa—alang niadtong mga buot makakita. Kini mao ang simbolo sa paghukom sa nasod (Babilonia) nga naghari sulod sa kapitoan ka tuig, ug ang simbolo sa paghukom alang sa gingharian nga naghari sulod sa kapitoan ka simbolikong tuig. Sa dihang gipresentar ni William Miller ang iyang pagsabot sa “pito ka panahon” sa Levitico 26, iyang gigamit ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw ni Nabucodonosor nga pagpuyo ingon nga mananap diha sa Daniel kapitulo 4 ingon nga usa sa mga profetikong saksi aron sa pagpalig-on sa “pito ka panahon” sa Levitico 26. Ang “pito ka panahon” mao ang bato sa patukoranan ug ang batong pangulo usab sa Zacarias kapitulo 4. Si Jesus, si Sister White, si Isaias ug si Pedro nagaila niini ingon nga bato nga nahimong ulohan sa pamag-ang. Kini mao ang nagpurong-purong nga doktrina sa profesiya sa Biblia, bisan pa man nga kini sa kinatibuk-an dili makita niadtong nagaangkon nga sila mao ang mga mensahero sa ikatulong manulonda.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Sa atong pagsugod sa pagpalandong sa unang unom ka mga kapitulo sa basahon ni Daniel, mahinungdanon nga ilaon nga sukad pa sa sinugdan ang “pito ka mga panahon” gipaila na. Sa dihang napukan si Jehoiakim pinaagi sa Babilonia, nagsugod ang kapin-anan sa kapitoan ka tuig. Gipatin-aw sa basahon sa Cronica nganong gidala sila ngadto sa pagkabinihag sulod sa kapitoan ka tuig.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Si Zedekias may kaluhaan ug usa ka tuig ang panuigon sa pagsugod niya paghari, ug naghari siya sulod sa napulo ug usa ka tuig didto sa Jerusalem. Ug gibuhat niya ang daotan sa atubangan ni Jehova nga iyang Dios, ug wala siya magpaubos sa iyang kaugalingon sa atubangan ni Jeremias nga manalagna nga nagsulti gikan sa baba ni Jehova. Ug mialsa usab siya batok kang hari Nabucodonosor, nga maoy nagpasumpa kaniya pinaagi sa Dios: apan gahion niya ang iyang liog, ug gipatig-a niya ang iyang kasingkasing gikan sa pagbalik ngadto kang Jehova, ang Dios sa Israel. Labut pa, ang tanang mga pangulo sa mga pari, ug ang katawohan, nakalapas pag-ayo sumala sa tanang mga dulumtanan sa mga pagano; ug ilang gihugawan ang balay ni Jehova nga iyang gibalaan sa Jerusalem. Ug si Jehova, ang Dios sa ilang mga amahan, nagpadala ngadto kanila pinaagi sa iyang mga sinugo, nga namangon pagsayo ug nagpadala kanila; tungod kay siya may kalooy sa iyang katawohan, ug sa iyang puloy-anan: Apan ilang gibiaybiay ang mga sinugo sa Dios, ug gitamay ang iyang mga pulong, ug gidaugdaug ang iyang mga manalagna, hangtud nga ang kapungot ni Jehova misilaob batok sa iyang katawohan, hangtud nga wala nay kaayohan. Busa gipaabut niya kanila ang hari sa mga Caldeahanon, nga mipatay sa ilang mga batan-ong lalaki pinaagi sa espada sulod sa balay sa ilang balaang puloy-anan, ug wala magmaloloy-on sa batan-ong lalaki ni ulay, sa tigulang, ni sa nabuktot tungod sa kagulangon: gitugyan niya silang tanan ngadto sa iyang kamot. Ug ang tanang mga galamiton sa balay sa Dios, dagku ug gagmay, ug ang mga bahandi sa balay ni Jehova, ug ang mga bahandi sa hari, ug sa iyang mga principe; kining tanan gidala niya ngadto sa Babilonia. Ug ilang gisunog ang balay sa Dios, ug giguba ang kuta sa Jerusalem, ug gisunog sa kalayo ang tanan niyang mga palasyo, ug gilaglag ang tanan niyang mga maanindot nga galamiton. Ug kadtong nangalagiw gikan sa espada gidala niya nga binihag ngadto sa Babilonia; diin sila nahimong mga ulipon niya ug sa iyang mga anak hangtud sa paghari sa gingharian sa Persia: Aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, hangtud nga ang yuta nakapahimulos sa iyang mga adlaw nga igpapahulay: kay samtang kini nahimong biniyaan, kini nagbantay sa adlaw nga igpapahulay, aron matuman ang kapitoan ka tuig. Karon sa nahaunang tuig ni Ciro nga hari sa Persia, aron matuman ang pulong ni Jehova nga gipamulong pinaagi sa baba ni Jeremias, gipalihok ni Jehova ang espiritu ni Ciro nga hari sa Persia, mao nga naghimo siya ug usa ka pahibalo sa tibuok niyang gingharian, ug gisulat usab kini, nga nagaingon, Mao kini ang giingon ni Ciro nga hari sa Persia, Ang tanan nga mga gingharian sa yuta gihatag kanako ni Jehova, ang Dios sa langit; ug siya nagsugo kanako sa pagtukod alang kaniya ug usa ka balay sa Jerusalem, nga anaa sa Juda. Kinsa ba taliwala kaninyo sa tanan niyang katawohan? Si Jehova nga iyang Dios magauban kaniya, ug paadtoa siya. 2 Cronicas 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Ang kapitoan ka tuig sa pagkaulipon gituyo aron matuman ang pulong ni Jeremias, “hangtud nga ang yuta makatagamtam sa iyang mga igpapahulay nga Sabbath; kay sa tibook nga panahon nga kini nahibilin nga biniyaan, kini nagbantay sa Sabbath.” Adunay usa lamang ka lain nga bahin sa Pulong sa Dios, gawas sa bersikulo sa Mga Cronica nga atong gikutlo, nga naghisgot sa yuta nga “makatagamtam” sa iyang mga Sabbath. Kana nga bahin anaa sa Levitico kapitulo baynte-singko ug baynte-sais. Ang kapitulo baynte-singko naghatag sa pahamatngon kon sa unsang paagi tugotan ang yuta sa pagtagamtam sa iyang igpapahulay nga Sabbath, ug ang kapitulo baynte-sais naglatid sa tunglo sa “makapito ka pilo” kon kadtong mga pahamatngon sa tugon wala tumanon.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Ang kapalaran ni Jehoiakim maoy nagtimaan sa sinugdanan sa pagkabinihag, nga maoy usa ka bahin sa gitawag ni Daniel nga “tunglo” ug “panumpa” ni Moises sa ikasiyam nga kapitulo. Nasabtan ni Daniel ang tunglo sa “pito ka panahon,” kay siya nagpamatuod sa ikasiyam nga kapitulo nga pinaagi sa iyang pagtuon sa tagna ni Jeremias mahitungod sa kapitoan ka tuig, nasabtan niya ang gidaghanon sa mga tuig nga ang katawhan sa Dios mahimong ulipon didto sa Babilonia.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Sa nahaunang tuig sa iyang paghari, ako si Daniel nakasabut pinaagi sa mga basahon sa gidaghanon sa mga tuig, mahitungod niini miabut ang pulong sa Ginoo kang Jeremias nga propeta, nga pagahingpiton Niya ang kapitoan ka tuig sa pagkagun-ob sa Jerusalem. Daniel 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Nasabtan ni Daniel ang kapitoan ka tuig “pinaagi sa mga basahon,” dili lamang ang basahon ni Jeremias. Ang laing basahon nga iyang nasabtan mao ang mga sinulat ni Moises, kay sa iyang pag-ampo iyang giila nga ang “tunglo” sa kapitoan ka tuig nga pagkaulipon mao ang “panumpa” ni Moises. Ang pulong sa Daniel kapitulo siyam, nga gihubad nga “panumpa,” mao ra ang pulong nga gihubad nga “pito ka pilo” sa Levitico baynte-sais. Ang pagkabinihag sa Juda didto sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig mao ang katumanan sa tunglo sa “pito ka pilo,” bisan pa sa bisan unsang ikalalis sa us aka modernong teologo. Tin-aw kini sama sa adlaw, apan kon andam ka lamang nga makakita.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> Ug ang Ginoo misulti kang Moises didto sa bukid sa Sinai, nga nagaingon, Isulti sa mga anak sa Israel, ug ingna sila, Sa diha nga makasulod kamo sa yuta nga Akong igahatag kaninyo, nan ang yuta magabantay ug usa ka adlaw nga igpapahulay alang sa Ginoo. Sulod sa unom ka tuig magpugas ka sa imong uma, ug sulod sa unom ka tuig magpuputol ka sa imong kaparrasan, ug tigumon ang bunga niana; apan sa ikapitong tuig adunay usa ka igpapahulay nga adlaw nga hingpit alang sa yuta, usa ka Igpapahulay alang sa Ginoo: dili ka magpugas sa imong uma, ni magpuputol sa imong kaparrasan. Ang motubo sa iyang kaugalingon gikan sa imong ani dili mo pagaanihon, ni tigumon ang mga ubas sa imong kaparrasan nga wala maputli; kay kini mao ang tuig sa pagpahulay alang sa yuta. Ug ang Igpapahulay sa yuta mahimong kalan-on alang kaninyo; alang kanimo, ug alang sa imong ulipon nga lalaki, ug alang sa imong ulipon nga babaye, ug alang sa imong sinuholan nga alagad, ug alang sa dumuloong nga nagpuyo uban kanimo, ug alang sa imong mga kahayopan, ug alang sa mga mananap nga anaa sa imong yuta, ang tanan nga abut niana mahimong kalan-on. Ug pagaisipon mo ang pito ka mga Igpapahulay sa mga tuig alang kanimo, pito ka makapito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka mga Igpapahulay sa mga tuig mahimong kap-atan ug siyam ka tuig alang kanimo. Unya pagapatunggon mo ang trumpeta sa jubileo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan; sa adlaw sa pagtabon-sa-sala pagapatunggon ninyo ang trumpeta sa tibuok ninyong yuta. Levitico 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Importante nga makita nga diha sa mga tugon mahitungod sa pagpasabut sa yuta nga mopahulay, ang pito ka mga siklo sa unom ka tuig sa pagtrabaho sa yuta ug usa ka tuig sa pagtugot nga ang yuta mopahulay magapadayon hangtod sa ikakawarenta ug siyam ka tuig, sa dihang may jubileo nga magailhan sa katumanan sa pito ka mga siklo sa pito ka tuig. Ang mahinungdanon kaayo nga punto nga makita mao nga ang pagpatunog sa trumpeta sa jubileo mahitabo sa Adlaw sa Pagtabon-sa-sala, sa ingon nagaila nga sa dihang ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-sala nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, ang trumpeta sa jubileo nga nagarepresentar sa siklo sa “pito ka mga panahon” kinahanglan unta nga ipatunog niadto. Ang “pito ka mga panahon” nga nagsugod sa dihang si Manases gidala ngadto sa Babilonia niadtong 677 BC, nagrepresentar ug duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig nga natapos sa antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-sala. Ang kalambigitan masipyatan lamang niadtong mga dili buot makakita. Ang siklo sa “pito ka mga panahon” nalambigit sa duha ka libo tulo ka gatus ka tuig.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Importante usab nga makita nga sulod sa mga panudlo sa pakigsaad sa unang siyam ka bersikulo sa Levitico baynte-singko anaa ang labing halalum nga hulagway sa prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig diha sa Pulong sa Dios. Ang pinggan sa mga sugilanon nga gipangitsa sa mga teologo aron mapabiling hubog ang panon pinaagi sa bino sa Babilonia mao nga ang paghukom sa “pito ka mga panahon” diha sa kapitulo baynte-sais usa kuno ka sayop nga pagsabot sa Hebreohanong kahulogan sa pulong nga gihubad nga “pito ka mga panahon.” Kana nga pangatarungan dili tinuod. Ang Hebreohanong kahulogan sa maong pulong sa hingpit naglakip sulod sa iyang kahulogan sa pagkamatarong sa pag-aplikar niini sa paagi nga numerikal, apan ang ilang sayop nga pangatarungan, nga ilang gisuportahan pinaagi sa usa ka nasayop nga pasiuna nga gitukod ibabaw sa ilang kaugalingong giangkon nga kahanas sa gramatika sa Hebreohanon, yano lamang nga usa ka pangatarungan sa pagpaliso sa pagtagad.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Ang paghukom nga gilarawan ingon nga “pito ka mga panahon” sa kapitulo baynte-sais, maila pinaagi sa konteksto sa maong teksto, dili pinaagi sa pipila ka mga teologo sa atong kapanahonan nga nagtuis sa Hebreohanon nga pinulongan. Giumol ni William Miller ang iyang konklusyon nga walay bisan unsang paghisgot sa Hebreohanon nga pinulongan, ug giuyonan sa inspirasyon ang iyang pagsabot ingon nga husto. Ang mga manulunda nagmando sa iyang pagsabot pinasikad sa konteksto sa kapitulo diin nahimutang ang paghukom sa “pito ka mga panahon,” dili pinasikad sa Hebreohanon nga pinulongan.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

Ang konteksto sa kapitulo beinte-singko mao ang dapit diin gipaila ang mga direktiba sa tugon, ug ang kapitulo beinte-sais dayon naghatag sa saad nga panalangin alang sa pagtuman niadtong mga pagtulon-an sa tugon, ug pagkahuman nagpaila sa gitawag ni Daniel nga “tunglo ni Moises” tungod sa pagsupak niadtong mga pagtulon-an.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Ang konteksto mao ang tema sa prinsipyo sa usa ka adlaw-ngadtu sa usa ka tuig diha sa panagna sa Biblia. Kadtong unang mga bersikulo sa Levitico beinte-singko nagpaila nga diha sa panagna sa Biblia, ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig. Sa basahon sa Exodo, si Moises sa dayag nagpaila sa relasyon sa pahulay nga igpapahulay sa igpapahulayng adlaw nga ikapito alang sa tawo ug sa mananap, ug sa pahulay nga igpapahulay sa ikapito ka tuig alang sa yuta.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Ug sulod sa unom ka tuig magpugas ka sa imong yuta, ug tigumon mo ang mga bunga niana; apan sa ikapitong tuig pasagdan mo kini nga mopahulay ug magpabilin nga walay lihok, aron ang mga kabus sa imong katawhan makakaon; ug ang ilang mahibilin pagakan-on sa mga mananap sa kapatagan. Sa mao usab nga paagi buhata mo kini sa imong kaparrasan ug sa imong tanaman sa olibo. Sulod sa unom ka adlaw buhaton mo ang imong buluhaton, ug sa ikapitong adlaw mopahulay ka, aron ang imong baka ug ang imong asno makapahulay, ug aron ang anak nga lalaki sa imong ulipong babaye, ug ang dumuloong, makabaton ug kahupayan. Exodo 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Sulod niadtong tulo ka mga bersikulo, mailhan nga ang usa ka adlaw nga kapahulayan alang sa mga tawo ug sa mga mananap katumbas sa usa ka tuig nga kapahulayan alang sa yuta. Sa Leviticus kapitulo 25, sa unang lima ka mga bersikulo, atong makita ang mao gihapong gramatikanhong porma sama sa sugo mahitungod sa Igpapahulay sa Exodo kapitulo 20, mga bersikulo 8 hangtod 11.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> Ug ang Ginoo misulti kang Moises didto sa bukid sa Sinai, nga nagaingon: Isulti sa mga anak sa Israel, ug ingna sila: Sa diha nga moabot kamo sa yuta nga akong igahatag kaninyo, unya ang yuta magabantay ug usa ka adlaw nga igpapahulay alang sa Ginoo. Sulod sa unom ka tuig magpugas ka sa imong uma, ug sulod sa unom ka tuig magapul-ong ka sa imong parasan, ug tigumon mo ang bunga niana; apan sa ikapito ka tuig adunay usa ka igpapahulay nga hingpit alang sa yuta, usa ka adlaw nga igpapahulay alang sa Ginoo: dili ka magpugas sa imong uma, ni magapul-ong sa imong parasan. Ang mitubo sa iyang kaugalingon gikan sa imong ani dili mo pagaanihon, ni pagatigumon ang mga ubas sa imong parasan nga wala pul-ongi; kay kini usa ka tuig nga igpapahulay alang sa yuta. Levitico 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Hinumdumi ang adlaw nga Igpapahulay, aron himoon mo kini nga balaan. Unom ka adlaw ikaw magabudlay, ug pagabuhaton mo ang tanan mong buluhaton; apan ang ikapito ka adlaw mao ang Igpapahulay ni Jehova nga imong Dios; niini dili ka magbuhat ug bisan unsang buluhaton, ikaw, ni ang imong anak nga lalake, ni ang imong anak nga babaye, ni ang imong alagad nga lalake, ni ang imong alagad nga babaye, ni ang imong kahayupan, ni ang imong dumuloong nga anaa sa sulod sa imong mga ganghaan; kay sa unom ka adlaw gibuhat ni Jehova ang langit ug ang yuta, ang dagat, ug ang tanan nga anaa kanila, ug mipahulay sa ikapito ka adlaw; busa gipanalanginan ni Jehova ang adlaw nga Igpapahulay, ug gibalaan niya kini. Exodo 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Sa tingub, kining duha ka mga sugo mahitungod sa igpapahulay nag-ila sa konteksto sa Levitico beinte singko ug beinte sais. Sa paghiusa kanila, linya ibabaw sa linya, nagpamatuod sila nga sulod sa “unom ka adlaw magbuhat ka, ug buhaton mo ang tanan mong buluhaton,” ug sulod sa “unom ka tuig magapugas ka sa imong uma, ug unom ka tuig putlon mo ang imong kaparrasan, ug tigumon mo ang bunga niana.” “Apan ang ikapito ka adlaw mao ang igpapahulay alang kang Jehova nga imong Dios,” ug “ang ikapito ka tuig mahimong igpapahulay sa pagpahulay alang sa yuta, usa ka igpapahulay alang kang Jehova”.

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

Ang duha ka pulong nga gihubad ingon nga “ikapito,” sa bisan hain sa mga sugo bahin sa igpapahulay, bisan pa man kon kini mao ang igpapahulay alang sa mga tawo o ang igpapahulay alang sa yuta, mao ra ang mao gihapong Hebreohanon nga pulong nga gihubad ingon nga “pito ka pilo” sa kapitulo baynte-sais sa Leviticus. Ang konteksto sa mga kapitulo baynte-singko ug baynte-sais sa Leviticus nahimutang sulod sa profetikong lagda nga ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig sa tagna sa Biblia. Ingon ka mahinungdanon usab ang profetikong lagda sa unang paghisgot.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Ang unang butang nga gihisgotan niining duha ka mga kapitulo mao ang prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig. Si William Miller giya sa Gabriel ug sa ubang mga anghel sa pag-ila sa “pito ka mga panahon” sa Levitico ingon nga usa ka simbolo sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig, ug kini hingpit nga nahiuyon sa konteksto sa mga kapitulo, nga mao ang prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig nga gipadayag sa unang lima ka mga bersikulo sa kapitulo baynte singko.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Sa dihang giila sa magsusulat sa Cronicas ang hinungdan nganong gitugotan ang Babilonia sa pagdala sa habagatang gingharian sa Juda ngadto sa pagkabinihag, siya miingon nga kini aron tugotan ang yuta sa pagtagamtam sa iyang pahulay nga Igpapahulay. Ang bugtong laing dapit sa Pulong sa Dios nga nagaila sa yuta nga nagtagamtam ug pahulay anaa sa ikakaluhaan ug lima ug ikakaluhaan ug unom nga mga kapitulo sa Levitico. Ang kapitoan ka tuig nga naghari ang Babilonia isip nahaunang gingharian sa tagna sa Biblia, dili lamang nagapakita sa simbolikong mga tuig nga ang mananap sa yuta magahari isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, kondili ang kapitoan ka tuig maoy usa ka tuwirang pakisayran ngadto sa “pito ka panahon” sa tunglo ni Moises.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Sa dihang magsugod kita sa pagtuon sa mga tagna nga gilarawan sa unang unom ka mga kapitulo sa Daniel, mahinungdanon gayud nga masayran nga ang tunglo sa “pito ka panahon,” ingon man ang panalangin sa “pito ka panahon,” usa ka elemento sa matag usa niadtong mga kapitulo.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Importante usab nga hinumdoman nga ang siklo sa pito ka mga siklo sa pito ka tuig gimarkahan pinaagi sa pagpatunog sa trumpeta sa jubileo sa ikanapulo nga adlaw sa ikapitong bulan, nga mao ang Adlaw sa Pagpasig-uli. Kini nga kamatuoran nagbugkos sa “pito ka panahon” uban sa dos mil tulo ka gatos ka adlaw sa Daniel kapitulo otso, ug bersikulo katorse. Importante usab nga hinumdoman nga ang usa ka matagnaong tuig adunay tulo ka gatos ug kan-uman ka adlaw, ug kon imong ipun-on ang tulo ka gatos ug kan-uman ka adlaw, sa makadaghan, alang sa “pito ka panahon” kini katumbas sa dos mil lima ka gatos ug baynte ka adlaw.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Sa dihang nasabtan ni Daniel pinaagi sa mga basahon ang gidaghanon sa mga tuig nga gipaila ni Jeremias, misugod siya sa usa ka pag-ampo nga naghisgot sa matag bahin sa tubag sa paghinulsol nga giila nga gikinahanglan, kon ang katawohan sa Dios mahigmata gayud sa kamatuoran nga sila mga binihag sa yuta sa kaaway. Sa katapusan sa pag-ampo ni Daniel sa Levitico 26, mitungha si Gabriel aron sa paghatag kang Daniel ug pagsabot sa panan-awon nga iyang “nadungog”, ang panan-awon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw. Nagsugod si Gabriel pinaagi sa pagpahibalo kang Daniel nga kapitoan ka mga semana ang “gitagana” alang sa katawohan ni Daniel.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Ang kapitoan ka semana gitagal na alang sa imong katawhan ug alang sa imong balaang siyudad, aron tapuson ang kalapasan, ug aron pahunongon ang mga sala, ug aron paghimoon ang pagpasig-uli alang sa kasal-anan, ug aron ipasulod ang walay katapusang pagkamatarung, ug aron tatakan ang panan-awon ug ang propesiya, ug aron dihogan ang Labing Balaan. Daniel 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Ang pulong gihubad nga “gitino” diha sa bersikulo nagpasabot og “giputol,” ug busa ang kahulogan niini mao nga ang kapitoan ka semana pagaputlon gikan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw. Nagsugod sa ikatulong sugo niadtong 457 BC, ang katawhan ni Daniel adunay kapitoan ka matagnaong semana sa panahon sa pagsulay. Ang kapitoan ka matagnaong semana katumbas sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig. Upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig human sa ikatulong sugo, ang karaang Israel mobato kang Esteban sa tuig 34, ug sila bug-os nga bulagon gikan sa Dios.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Ang pagkabinihag nga miuna sa tulo ka mga sugo, nga nagtimaan sa sinugdanan sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa panahon sa pagsulay, may gidugayon nga kapitoan ka tuig. Kining kapitoan ka tuig gituyo aron tugotan ang yuta sa pagtagamtam sa mga pahulay sa Igpapahulay nga wala matuman sa karaang Israel. Ang kapitoan ka tuig sa mga pahulay sa Igpapahulay alang sa yuta gidulot tungod sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig (o kapitoan ka mga semana sa mga tuig) sa pagsukol batok sa panumpa ni Moises.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa pagrebelde batok sa tugon sa Levitico baynte singko, nagpatungha ug kapitoan ka tuig nga pagkabinihag aron ang yuta makatagamtam sa iyang pahulay. Ang kapitoan ka tuig nga pagkabinihag mitultol ngadto sa tulo ka mga sugo, nga nagtimaan sa laing upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig nga panahon sa pagsulay alang sa karaang Israel. Busa makita nato ang duha ka mga panahon sa pagsulay nga matag usa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig. Ang tulo ka mga sugo naghulagway sa tulo ka mga mensahe sa manulonda, diin ang nahauna miabot niadtong 1798, sa katapusan sa nahaunang kasuko sa “pito ka mga panahon” batok sa amihanang gingharian. Ang ikatulong manulonda miabot duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig human sa ikatulong sugo niadtong Oktubre 22, 1844, nga mao usab ang panahon sa pag-abot sa “kataposang tumoy sa kasuko.”

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

Sulod sa kap-atan ug unom ka tuig tali sa kataposan sa unang kasuko ug sa kataposan sa ulahing kasuko, gipahimutang ni Jesus ang pundasyon sa Millerite nga templo, ug ang bato sa pundasyon mao ang “pito ka mga panahon.” Kana nga bato mamahimong mao ang bato sa pundasyon (o ang bato nga kapangdulan) alang sa Adventismo sa sinugdanan, ug mamahimong mao ang ulohang bato ug ang batong pangtumoy sa Adventismo sa kataposan (o ang batong lubnganan). Ang tulo ka mga dekreto nga nagrepresentar sa pag-abot sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda sa kasaysayan sa 1798 ngadto sa 1844, nagrepresentar usab sa unang tulo ka mga kapitulo sa basahon ni Daniel.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Atong sugdan ang paghisgot sa unang unom ka mga kapitulo sa sunod nga artikulo.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “Sa dihang ang mga basahon ni Daniel ug Pinadayag mas masabtan sa hingpit, ang mga magtutuo makabaton ug usa ka hingpit nga lahi nga espirituhanong kasinatian ... Usa ka butang gayud ang sa pagkatinuod masabtan gikan sa pagtuon sa Pinadayag—nga ang pagdugtong tali sa Dios ug sa Iyang katawhan suod ug malig-on.” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles