Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eighteen

Ang Tago nga Kasaysayan sa Bersikulo Kwarenta—Numero Disiotso

The Second Woe - Part Five

Ang Ikaduhang Kaalaot — Ikalimang Bahin

Author

Jeff Pippenger

Published

July 15, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The “key” representing the battle of Nineveh in Revelation nine was fulfilled with a history that produced a turning point, which is of course, is what a key does. My claim is that the battle of Nineveh was not only the historical key marking the rise of Islam, but that it is also a prophetic key. The prophetic dynamics of that battle brings all the lines of the kingdoms of Bible prophecy, as set forth in Daniel and Revelation into alignment with the eleventh chapter of Daniel. In doing this, it allows those kingdoms to all testify to the last six verses of Daniel eleven, and more importantly—to unseal the external hidden history of verse forty.

Ang “yawi” nga nagrepresentar sa gubat sa Nineveh diha sa Pinadayag 9 natuman pinaagi sa usa ka kasaysayan nga mipahinabo ug usa ka mahinungdanong pagbalhin, nga sa pagkatinuod mao gayod ang gibuhat sa usa ka yawi. Ang akong pangangkon mao nga ang gubat sa Nineveh dili lamang mao ang historikal nga yawi nga nagtimaan sa pagsaka sa Islam, kondili nga kini usab usa ka propetikanhong yawi. Ang propetikanhong mga dinamika niana nga gubat maoy nagdala sa tanang mga linya sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, sumala sa gipahimutang diha sa Daniel ug Pinadayag, ngadto sa pagkatakdo sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Daniel. Sa pagbuhat niini, gitugotan niini nga kining tanan nga mga gingharian managpamatuod ngadto sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel 11, ug labaw pa ka mahinungdanon—sa pagbukas sa gitago nga kasaysayan sa gawas sa bersikulo 40.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit; ug bisan unsa ang imong hubaron dinhi sa yuta pagahubaron sa langit. Mateo 16:19.

## The Release and Rise of the Kingdom of Mohammed

Ang Pagpagawas ug Pagbangon sa Gingharian ni Mohammed

The battle of Nineveh in 627 marked the beginning of the last ten years of the Persian power that had been defeated through the stratagem of Rome, accompanied with God’s providence fog. It marked the turning point where Mohammed’s Islamic hordes begin to rise. The battle removed a restraint that had existed, a restraint that in theory would have remained, had Rome and Persia both retained their strength. Neither did.

Ang gubat sa Nineve sa 627 maoy nagtimaan sa sinugdanan sa kataposang napulo ka tuig sa gahom sa Persia nga napildi pinaagi sa limbong panggubat sa Roma, inubanan sa yamog sa pagtagana sa Dios. Kini maoy nagtimaan sa punto sa pagbalhin diin ang mga panon Islamiko ni Mohammed misugod sa pagbangon. Gikuha sa maong gubat ang usa ka pagpugong nga anaa kaniadto, usa ka pagpugong nga sa teorya magpadayon unta, kon ang Roma ug ang Persia kapwa nagpabilin sa ilang kusog. Wala kana mahitabo sa bisan hain kanila.

## Restraint and Release

Pagpugong ug Pagpagawas

In the prophetic representation of Islam, we find the restraint and release of Islam from the very first introduction of Scripture as Sarah convinced Abraham to restrain Hagar and Ishmael.

Sa mahulagwayong representasyon sa Islam, atong makita ang pagpugong ug pagbuhi sa Islam sukad pa sa pinakaunang pagpaila sa Kasulatan, sa dihang gidasig ni Sarah si Abraham sa pagpugong kang Hagar ug Ismael.

> And Sarai said unto Abram, My wrong be upon thee: I have given my maid into thy bosom; and when she saw that she had conceived, I was despised in her eyes: the Lord judge between me and thee. But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. Genesis 16:5, 6.

> Ug si Sarai miingon kang Abram, Ang akong kasaypanan anha kanimo: gihatag ko ang akong ulipon nga babaye sa imong sabakan; ug sa pagkakita niya nga siya nanamkon, ako gitamay sa iyang mga mata: ang Ginoo maoy maghukom sa taliwala nako ug nimo. Apan si Abram miingon kang Sarai, Tan-awa, ang imong ulipon nga babaye anaa sa imong kamot; buhata kaniya sumala sa maayong pagtan-aw mo. Ug sa pagmalupigon ni Sarai kaniya, siya mikalagiw gikan sa iyang atubangan. Genesis 16:5, 6.

Even before that incident, the reason Hagar is introduced into the prophetic narrative is that the Lord has “restrained” Sarah from having a child.

Bisan sa wala pa kadtong hitabo, ang hinungdan nga si Hagar gipaila sa asoy nga propetiko mao nga ang Ginoo “nagpugong” kang Sara sa pagbaton ug anak.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Karon si Sarai, nga asawa ni Abram, wala makaanak kaniya ug mga anak; ug siya may usa ka ulipong babaye, usa ka Ehiptohanon, nga ginganlan si Hagar. Ug si Sarai miingon kang Abram, Tan-awa karon, gipugngan ako sa Ginoo sa pagpanganak; ako nangamuyo kanimo, sulod ngadto sa akong ulipon nga babaye; tingali makabaton ako ug mga anak pinaagi kaniya. Ug si Abram namati sa tingog ni Sarai. Genesis 16:1, 2.

The “key” of Revelation nine that was given to Mohammed, and was thereafter fulfilled by the battle of Nineveh, represents the removal of the “restraint” upon Islam at any given point in prophetic history.

Ang “yawe” sa Pinadayag 9 nga gihatag kang Mohammed, ug nga sa ulahi natuman pinaagi sa gubat sa Nineveh, nagrepresentar sa pagtangtang sa “pagpugong” batok sa Islam sa bisan unsang takna sa kasaysayan sa tagna.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagapangita sa pagbuhi sa iyang kaugalingon ug pagdalagan ibabaw sa nawong sa tibuok yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon sa iyang agianan.” Manuscript Releases, bolyum 20, 217.

The “rise and fall” of the kingdom of Mohammed is represented, not so much as a rise and a fall, but as a ‘release’ and a ‘restraint’. When Islam is released prophetically, the release has been illustrated by the battle of Nineveh.

Ang “pagsaka ug pagkapukan” sa gingharian ni Mohammed gihulagway, dili kaayo ingon nga usa ka pagsaka ug usa ka pagkapukan, kondili ingon nga usa ka ‘pagpagawas’ ug usa ka ‘pagpugong’. Sa dihang ang Islam pagapagawason sa paagi nga profetiko, ang maong pagpagawas gihulagway pinaagi sa gubat sa Nineveh.

## Only the Woes

Ang mga Kaalaot Lamang

Of the seven trumpets, only the woe trumpets of Islam span history as a consistent power from when they were first introduced into prophetic history unto the close of probation. The first four trumpets brought upon western Rome represented Odoacer, Genseric, Atilla the Hun and Alaric, thus typifying four providential judgment powers in the latter days, but their modern counterpart is not a direct descendant of those four ancient powers. Not so with the woe trumpets. Once Islam enters history it continues a direct line of release and restraint until it is fully released at the close of probation. With the woe trumpets the “key” of ‘release’ is marked by the battle of Nineveh.

Sa pito ka mga trumpeta, ang mga trumpeta lamang sa kaalaotan sa Islam ang naglangkob sa kasaysayan ingon nga usa ka makanunayong gahum sukad sa una nilang pagsulod ngadto sa profetikong kasaysayan hangtod sa panapos sa pagsulay. Ang unang upat ka mga trumpeta nga gidala batok sa kasadpang Roma nagrepresentar kang Odoacer, Genseric, Atilla nga Hun, ug Alaric, sa ingon nagtimaan sa upat ka providensyal nga mga gahum sa paghukom sa ulahing mga adlaw; apan ang ilang modernong katugbang dili usa ka tuwirang kaliwat niadtong upat ka karaang mga gahum. Dili ingo niana ang mga trumpeta sa kaalaotan. Sa dihang ang Islam misulod na sa kasaysayan, kini nagpadayon sa usa ka tuwirang linya sa pagpagawas ug pagpugong hangtod nga kini hingpit nang mapagawas sa panapos sa pagsulay. Uban sa mga trumpeta sa kaalaotan, ang “yawi” sa ‘pagpagawas’ gimarkahan pinaagi sa gubat sa Nineveh.

## Nicomedia and July 27, 1299

Nicomedia ug Hulyo 27, 1299

The pioneers correctly identified July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that ended on July 27, 1449, which in turn began the three hundred and ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840.

Husto nga giila sa mga payunir ang Hulyo 27, 1299 isip sinugdanan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos niadtong Hulyo 27, 1449, nga maoy misugod sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw nga natapos niadtong Agosto 11, 1840.

In the previous article we identified the siege of 1333 unto 1337 that was brought upon Nicomedia by Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), when he laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The siege is the conclusion of the warfare against Nicomedia that had begun with his father Osman. The one hundred and fifty years of Revelation nine, verse ten began on July 27, 1299, and as the beginning of a prophecy, the history associated with that beginning date is to be noted. Osman I (founder of the Ottoman dynasty) was Sultan Orhan Gazi’s father, who in July 27, 1299 achieved the significant early victory against the Byzantine Empire at the Battle of Bapheus which was in the region of Nicomedia, close to the city of Nicomedia; a very important capital city in Roman and early Byzantine history.

Sa miaging artikulo atong giila ang paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337 nga gipahamtang sa Nicomedia ni Sultan Orhan Gazi (anak ni Osman I, ang magtutukod sa Ottoman Beylik), sa dihang iyang gilikosan ang mahinungdanong lungsod-Byzantine sa Nicomedia. Kini nga paglikos mao ang kataposan sa gubat batok sa Nicomedia nga nasugdan sa iyang amahan nga si Osman. Ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sa Pinadayag 9:10 nagsugod niadtong Hulyo 27, 1299, ug ingon nga sinugdanan sa usa ka tagna, ang kasaysayan nga may kalabutan nianang petsa sa pagsugod kinahanglan timan-an. Si Osman I (magtutukod sa dinastiyang Ottoman) mao ang amahan ni Sultan Orhan Gazi, nga niadtong Hulyo 27, 1299 nakab-ot ang mahinungdanong sayong kadaugan batok sa Imperyong Byzantine sa Gubat sa Bapheus nga didto sa rehiyon sa Nicomedia, duol sa siyudad sa Nicomedia; usa ka labing mahinungdanong lungsod nga kapitolyo sa kasaysayan sa Roma ug sa unang bahin sa kasaysayang Byzantine.

## Father and Son

Amahan ug Anak

July 27, 1299 Osman’s forces defeated a Byzantine army led by a local governor. The battle is considered one of the first major independent military successes of Osman after he had begun consolidating power in Bithynia (northwestern Anatolia). It marked an important step in the transition from a small Turkish beylik (tribal principality) to a rising power that would eventually challenge and conquer the Byzantine territories. That date marks the beginning of a period of growth for Islam that ultimately led to the establishment of the Ottoman Empire at the fall of Constantinople in 1453. Osman employed ghazi warriors (frontier raiders with Islamic motivation), and there began the formation of the ghazi frontier warriors into a more structured army that developed progressively from Osman and then on to his son, Orhan. Among other important elements of Osman’s legacy is that it allowed Islam to hold onto property, as opposed to the warfare of the ghazi warriors, whose disorganized hit and run tactics left them only the spoils of their victories, but never any territory.

Niadtong Hulyo 27, 1299, gipildi sa mga pwersa ni Osman ang usa ka kasundalohan sa Byzantine nga gipangulohan sa usa ka lokal nga gobernador. Ang maong gubat giisip nga usa sa unang dagkong malampusong independente nga mga kadaugan militar ni Osman human siya nagsugod na sa pagkonsolida sa gahum sa Bithynia (amihanan-kasadpang Anatolia). Kini nagtimaan sa usa ka mahinungdanong lakang sa transisyon gikan sa usa ka gamay nga Turkish beylik (prinsipadong tribo) ngadto sa usa ka mitumaw nga gahum nga sa ulahi mohagit ug modaug sa mga teritoryo sa Byzantine. Kana nga petsa nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka panahon sa pagtubo alang sa Islam nga sa katapusan misangpot sa pagkatukod sa Imperyong Ottoman sa pagkapukan sa Constantinople niadtong 1453. Gigamit ni Osman ang mga manggugubat nga ghazi (mga manlulusob sa utlanan nga gimotibar sa Islam), ug didto nagsugod ang pagkaporma sa mga manggugubat sa utlanang ghazi ngadto sa usa ka mas organisado nga kasundalohan nga anam-anam nga naugmad gikan kang Osman ug dayon ngadto sa iyang anak nga si Orhan. Lakip sa ubang mahinungdanong mga bahin sa kabilin ni Osman mao nga kini nagtugot sa Islam sa pagpabilin sa katungod sa yuta, sukwahi sa pakiggubat sa mga manggugubat nga ghazi, kansang walay kahusay nga mga taktika sa kalit nga pag-atake ug dayong pag-atras nagbilin kanila lamang sa mga inagaw gikan sa ilang mga kadaugan, apan dili gayud og bisan unsang teritoryo.

On July 27, 1299, Osman began a campaign in the area of Nicomedia, and thirty-four years later his son began a four-year siege upon the capital city Nicomedia. The father at the beginning and the son at the ending. War begins against the area represented as Nicomedia and ends with the capturing of Nicomedia, the capital city of the area, Nicomedia. From 1299 unto 1337 is a thirty-eight-year period, and prophetically the number “thirty-eight” symbolizes a rising up.

Niadtong Hulyo 27, 1299, gisugdan ni Osman ang usa ka kampanya sa dapit sa Nicomedia, ug katloan ug upat ka tuig sa ulahi ang iyang anak nagsugod ug upat ka tuig nga paglikos batok sa ulohang siyudad nga Nicomedia. Ang amahan sa sinugdanan ug ang anak sa katapusan. Ang gubat nagsugod batok sa dapit nga girepresentar ingon Nicomedia ug natapos sa pagkabihag sa Nicomedia, ang ulohang siyudad sa maong dapit, ang Nicomedia. Gikan sa 1299 hangtod sa 1337 maoy usa ka yugto nga katloan ug walo ka tuig, ug sa pinasikad sa tagna ang gidaghanon nga “katloan ug walo” nagsimbolo sa usa ka pagtindog.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> Karon tumindog kamo, miingon ako, ug taboki ninyo ang sapa sa Zered. Ug mitabok kami sa sapa sa Zered. Ug ang gilay-on sa panahon sukad sa among paggikan sa Kadeshbarnea hangtod sa among pagtabok sa sapa sa Zered, katloan ug walo ka tuig; hangtod nga ang tibook kaliwatan sa mga lalaking manggugubat nangahanaw gikan sa taliwala sa panon, sumala sa gipanumpa ni Jehova kanila. Deuteronomio 2:13, 14.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449 represents the period which led to the establishment of the Ottoman Empire of the second woe of Revelation chapter nine. The thirty-eight years of the progressive conquering of Nicomedia began with a father (Osman) and ended with his son (Orphan). The period portrays the first step of a progressive rise of a tribal principality unto an empire.

Ang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig gikan sa Hulyo 27, 1299 hangtod sa Hulyo 27, 1449 nagrepresentar sa yugto nga mitultol ngadto sa pagkatukod sa Ottoman Empire sa ikaduhang kaalaotan sa Pinadayag kapitulo nueve. Ang katloan ug walo ka tuig sa hinay-hinay nga pagpanakop sa Nicomedia nagsugod sa usa ka amahan (Osman) ug natapos sa iyang anak nga lalaki (Orphan). Ang maong yugto naghulagway sa unang lakang sa usa ka padayonng pagbangon sa usa ka prinsipalidad nga tribo ngadto sa usa ka emperyo.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449, includes a four-year siege that marks the end of the thirty-eight years. The beginning of the conquering of Nicomedia was by the father Osman and the end was accomplished by a four-year siege from 1333 unto 1337; a siege carried out by Osman’s son.

Ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig gikan sa Hulyo 27, 1299 hangtod sa Hulyo 27, 1449, naglakip ug upat ka tuig nga paglikos nga nagtimaan sa katapusan sa katloan ug walo ka tuig. Ang sinugdanan sa pagsakop sa Nicomedia gihimo sa amahan nga si Osman, ug ang katapusan natuman pinaagi sa usa ka upat ka tuig nga paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337; usa ka paglikos nga gipahigayon sa anak ni Osman.

When the one hundred and fifty years ended on July 27, 1449, the Byzantine’s emperor Constantine the eleventh, or the last Constantine of eastern Rome sought permission from the Turks to take the throne. From that date until the conquering of Constantinople was four years. Those four years ended with the siege of Constantinople, and Constantine the last died in the siege. The rise of Islam is represented by the first thirty-eight years of the one-hundred-and-fifty-year prophecy, that culminated in a four-year siege. When the one hundred and fifty years ended, Islam had risen to a point where eastern Rome was humiliated by the power that the Turks then possessed. From the humiliation of July 27, 1449 four years led to the fall of eastern Rome as Constantinople was taken by a siege. The end of the first thirty-eight years is marked by a siege, and the establishment of the Ottoman Empire is marked by a siege.

Sa dihang natapos ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig niadtong Hulyo 27, 1449, si Constantino XI, ang emperador sa Bizantino, o ang kataposang Constantino sa sidlakang Roma, nangayo ug pagtugot gikan sa mga Turko aron makalingkod sa trono. Gikan nianang petsaha hangtod sa pagkapildi sa Constantinople upat ka tuig ang milabay. Kining upat ka tuig natapos sa paglikos sa Constantinople, ug si Constantino nga kataposan namatay sulod sa maong paglikos. Ang pagtungha sa Islam gilarawan pinaagi sa unang katloan ug walo ka tuig sa tagna sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, nga miabut sa kinapungkayan diha sa upat ka tuig nga paglikos. Sa dihang natapos ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, ang Islam mitungha ngadto sa kahimtang diin ang sidlakang Roma gipaubos sa gahum nga anaa na sa mga Turko niadtong panahona. Gikan sa pagpaubos niadtong Hulyo 27, 1449, upat ka tuig ang miagi paingon sa pagkapukan sa sidlakang Roma sa dihang ang Constantinople nakuha pinaagi sa usa ka paglikos. Ang katapusan sa unang katloan ug walo ka tuig gimarkahan sa usa ka paglikos, ug ang pagtukod sa Imperyong Otomano gimarkahan usab sa usa ka paglikos.

## 38 and 40

38 ug 40

The number thirty-eight as a symbol as set forth by Moses in Deuteronomy representing the last thirty-eight years of the judgment of forty years wandering in the wilderness. Therefore, the number thirty-eight, as a symbol possesses a connection to the number forty. Osman took the territory of Nicomedia on July 27, 1299 and thirty-eight years later his son took the capital city of the territory. The territory and the capital city both were Nicomedia. Historians identify this battle as the first of ‘two’ steps that identify the very beginning of the rising up of the Ottoman Empire. The second step identified by history is the battle of Nicaea in 1301. There the father Osman took the territory called Nicaea, and 1331, thirty years later his son took the capital city, named Nicaea, a former Roman capital city.

Ang gidaghanon nga katloan ug walo ingon nga usa ka simbolo sumala sa gipahimutang ni Moises sa Deuteronomio, nga nagrepresentar sa kataposang katloan ug walo ka tuig sa paghukom sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw sa kamingawan. Busa, ang gidaghanon nga katloan ug walo, ingon nga usa ka simbolo, adunay kalabutan sa gidaghanon nga kap-atan. Si Osman miilog sa teritoryo sa Nicomedia niadtong Hulyo 27, 1299, ug katloan ug walo ka tuig sa ulahi ang iyang anak miilog sa kaulohang siyudad sa maong teritoryo. Ang teritoryo ug ang kaulohang siyudad kapuwa Nicomedia. Giila sa mga historyador kining gubat ingon nga nahaunang lakang sa “duha” ka mga lakang nga nagtimaan sa labing sinugdanan sa pagtindog sa Imperyong Ottoman. Ang ikaduhang lakang nga giila sa kasaysayan mao ang gubat sa Nicaea niadtong 1301. Didto ang amahan nga si Osman miilog sa teritoryo nga gitawag ug Nicaea, ug niadtong 1331, katloan ka tuig sa ulahi, ang iyang anak miilog sa kaulohang siyudad, nga ginganlan ug Nicaea, usa ka kanhing Romanhong kaulohang siyudad.

In relation to 1299 and the battle of Nicomedia, as the first of two steps, the second step came two years later in 1301. 1299 is a symbol of thirty-eight, and two years later (forty), the territory of Nicaea is taken by the father. The thirty-eight and forty relationships of ancient Israel rising up to take the promised land is represented in July 27, 1299 and 1301. Those first two steps of Islam rising are marked by military campaigns that begin with the father conquering the territory and the son conquering the capital of the territory at the end. When the two capitals fell, they fell at a siege. Both capitals were at some point capitals of eastern Rome.

Maylabot sa 1299 ug sa gubat sa Nicomedia, isip nahaunang lakang sa duha ka lakang, ang ikaduhang lakang miabot duha ka tuig ang milabay sa 1301. Ang 1299 usa ka simbolo sa traynta’y otso, ug duha ka tuig ang milabay (kap-atan), ang teritoryo sa Nicaea gikuha sa amahan. Ang mga kalabutan sa traynta’y otso ug kap-atan sa karaang Israel nga mitindog aron sa pagkuha sa yutang saad girepresentahan diha sa Hulyo 27, 1299 ug 1301. Kadtong unang duha ka lakang sa pagtindog sa Islam gimarkahan sa mga kampanyang militar nga nagsugod sa amahan nga nagdaog sa teritoryo ug sa anak nga nagdaog sa kaulohan sa teritoryo sa katapusan. Sa dihang nahulog ang duha ka kaulohan, nahulog sila pinaagi sa usa ka paglikos. Ang duha ka kaulohan sa usa ka panahon mga kaulohan sa sidlakang Roma.

July 27, 1299 and 1301 reach their conclusion on August 11, 1840, that represents the history of 1838, when Litch first published his view and prediction of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy that would ultimately be fulfilled on August 11, 1840. The two steps of rising up for the Millerites was the years 1838 and 1840.

Ang Hulyo 27, 1299 ug 1301 moabot sa ilang konklusyon niadtong Agosto 11, 1840, nga nagrepresentar sa kasaysayan sa 1838, sa dihang si Litch unang nagmantala sa iyang panglantaw ug tagna mahitungod sa tagna sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw nga sa katapusan matuman niadtong Agosto 11, 1840. Ang duha ka mga lakang sa pagbangon alang sa mga Millerita mao ang mga tuig 1838 ug 1840.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. Two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the Second Advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown ‘in A.D. 1840, sometime in the month of August;’ and only a few days previous to its accomplishment he wrote: ‘Allowing the first period, 150 years, to have been exactly fulfilled before Deacozes ascended the throne by permission of the Turks, and that the 391 years, fifteen days, commenced at the close of the first period, it will end on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.

> “Sa tuig 1840 laing talagsaong katumanan sa tagna maoy nagpukaw sa halapad nga pagtagad. Duha ka tuig sa wala pa niini, si Josiah Litch, usa sa mga nag-unang ministro nga nagwali sa Ikaduhang Pag-anhi, mipatik ug usa ka paghubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Imperyong Otomano. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kini nga gahum mapukan ‘sa A.D. 1840, sa usa ka panahon sulod sa bulan sa Agosto;’ ug pipila lamang ka adlaw sa wala pa matuman kini siya misulat: ‘Kon tugotan nga ang nahaunang yugto, 150 ka tuig, natuman gayod sa hingpit sa wala pa si Deacozes mikayab sa trono pinaagi sa pagtugot sa mga Turko, ug nga ang 391 ka tuig ug kinse ka adlaw nagsugod sa pagtapos sa nahaunang yugto, kini matapos sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum Otomano sa Constantinople mapaabot nga mabungkag. Ug kini, nagatoo ako, hikaplagan nga mao gayod ang kahimtang.’—Josiah Litch, sa Signs of the Times, ug Expositor of Prophecy, Agosto 1, 1840.

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Sa tukmang panahón nga gitakda, ang Turkeya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa nagpakig-alyadong mga gahum sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagkontrolar sa mga Cristianhong nasod. Ang hitabo mituman sa tagna sa tukmang paagi. Sa dihang nahibaloan kini, daghang mga tawo nangkombinsir sa pagkahusto sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang gihatag sa kalihokan sa pag-anhi. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang miduyog kang Miller, kapin sa pagwali ug sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug sukad sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton miabot sa madali.” The Great Controversy, 334, 335.

Litch’s '38 prediction and his corrected vision of '40 include his final statement, which he penned on August 1, ten days before the corrected prediction. It was the fulfillment of the prediction that convinced the world of the correct methodology of biblical prophecy. The thirty-eight years that marked the rising up of ancient Israel included the two years from the Red Sea crossing unto the first rebellion at Kadesh.

Ang prediksyon ni Litch sa ’38 ug ang iyang gitul-id nga panan-aw sa ’40 naglakip sa iyang katapusang pahayag, nga iyang gisulat niadtong Agosto 1, napulo ka adlaw sa wala pa ang gitul-id nga prediksyon. Ang pagkatuman sa maong prediksyon mao ang nakapakombinsi sa kalibutan mahitungod sa husto nga pamaagi sa biblikanhong tagna. Ang katloan ug walo ka tuig nga nagtimaan sa pagtindog sa karaang Israel naglakip sa duha ka tuig sukad sa pagtabok sa Dagat nga Mapula hangtod sa unang pagsukol didto sa Kadesh.

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it. Numbers 14:22, 23.

> Tungod kay silang tanan nga mga tawo nga nakakita sa akong himaya ug sa akong mga milagro nga akong gibuhat didto sa Egipto ug sa kamingawan, ug misulay kanako karon niining napulo ka higayon, ug wala mamati sa akong tingog; sa pagkatinuod dili nila makita ang yuta nga akong gipanumpaan sa ilang mga amahan, ni may usa man kanila nga nakapasuko kanako ang makakita niini. Numeros 14:22, 23.

That rebellion is identified as the final of ten tests. A two-year testing period of ten tests added to thirty-eight years in the wilderness typified 1838 and 1840, and 1840 contained a period of ten days.

Kana nga pagrebelde giila ingon nga kataposan sa napulo ka mga pagsulay. Ang duha ka tuig nga panahon sa pagsulay nga may napulo ka mga pagsulay, inubanan sa katloan ug walo ka tuig didto sa kamingawan, nagtimaan sa 1838 ug 1840, ug ang 1840 naglangkob sa usa ka panahon nga napulo ka adlaw.

And the starting point of the rise of Islam with Osman on July 27, 1299 begins a thirty-eight-year period that ends with a four-year siege in 1337. July 27, 1299 was the first of two steps historians identify as the starting point of the rise of the Ottoman Empire, and the second step was 1301. The two steps of the battles of Nicomedia and Nicaea in 1299 and 1301 typify 1838 and 1840. The beginning of the prophecy illustrates the end.

Ug ang sinugdanan sa pag-uswag sa Islam uban kang Osman niadtong Hulyo 27, 1299 nagsugod sa usa ka yugto nga katloan ug walo ka tuig nga matapos pinaagi sa upat ka tuig nga paglikos niadtong 1337. Ang Hulyo 27, 1299 mao ang una sa duha ka mga lakang nga giila sa mga historyador ingon nga sinugdanan sa pagbangon sa Imperyong Ottoman, ug ang ikaduhang lakang mao ang 1301. Ang duha ka mga lakang sa mga gubat sa Nicomedia ug Nicaea niadtong 1299 ug 1301 naghulagway sa 1838 ug 1840. Ang sinugdanan sa tagna naghulagway sa katapusan.

Nicomedia and Nicaea both temporarily served as capitals of eastern Rome in their respective histories. Of course, Constantinople ultimately became the eastern capitol in 330 until 1453. Nicomedia and Nicaea typify the fall of Constantinople; all fell from Islamic sieges that marked the conclusion of a campaign where Islam first took control of the territory and thereafter took the capital city.

Ang Nicomedia ug Nicaea kapwa sa makadiyot nagserbi ingong mga kaulohan sa sidlakang Roma sa tagsa nilang kasaysayan. Siyempre, ang Constantinople sa ulahi mao ang nahimong kaulohan sa sidlakan niadtong 330 hangtod 1453. Ang Nicomedia ug Nicaea naghulagway sa pagkapukan sa Constantinople; silang tanan nangapukan tungod sa mga paglikos sa Islam nga nagtimaan sa kataposan sa usa ka kampanya diin ang Islam unang mikontrol sa yutaing sakop ug human niana gisakop ang kaulohan nga siyudad.

The first siege four-years from 1333 unto 1337 represents the four-years from 1449 to 1453 when the prophecy ended. Three hundred and ninety-one years fifteen days later Islam is restrained as the Millerites ‘rise’ under the prophetic power represented in the characteristics ‘thirty-eight and forty’ as represented in the alpha history of the history of July 27, 1299 and July 27, 1449. The rising up of Islam and the rising up of God’s latter-day messengers is represented in a numerical symbol which is constructed by the numerical relationship of 38 and 40.

Ang unang paglikos sulod sa upat ka tuig gikan sa 1333 hangtod sa 1337 naghulagway sa upat ka tuig gikan sa 1449 hangtod sa 1453 sa dihang ang tagna natapos. Tulo ka gatus ug kasiyam ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw sa ulahi, ang Islam gipugngan samtang ang mga Millerite “mitindog” ilalom sa gahum sa tagna nga girepresentahan diha sa mga kinaiya nga “katloan ug walo ug kap-atan,” maingon sa girepresentahan sa alpha nga kasaysayan sa kasaysayan sa Hulyo 27, 1299 ug Hulyo 27, 1449. Ang pagbangon sa Islam ug ang pagbangon sa mga mensahero sa Dios sa katapusang mga adlaw girepresentahan pinaagi sa usa ka numerikal nga simbolo nga gitukod pinaagi sa numerikal nga relasyon sa 38 ug 40.

In Ezekiel thirty-seven Islam is the message of the east wind that is breathed upon the dead dry bones that they might stand up as a mighty army. When Ezekiel’s message arrives the rising up begins, as it did in the Millerite history of 1838 and 1840. That message arrived on 9/11 and at the soon-coming Sunday law those bones stand up as a mighty army. The raising up of God’s army as the church triumphant in the latter days is typified by 1838 and 1840. 9/11 unto the Sunday law was typified by 1840 to 1844, but it also typifies the period from December 31, 2023 unto the fireballs of Nashville.

Sa Ezekiel treynta’y-siyete, ang Islam mao ang mensahe sa hangin sa sidlakan nga ginaginhawaan ngadto sa mga patay ug mamala nga mga bukog aron sila makatindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Sa pag-abot sa mensahe ni Ezekiel, nagsugod ang pagbangon, maingon sa nahitabo sa kasaysayan sa mga Millerite sa 1838 ug 1840. Kining mensahe miabot niadtong 9/11, ug sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo kadtong mga bukog motindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Ang pagpatindog sa kasundalohan sa Dios ingon nga madaugong iglesia sa ulahing mga adlaw gihulagway pinaagi sa 1838 ug 1840. Ang 9/11 ngadto sa balaod sa Dominggo gihulagway pinaagi sa 1840 ngadto sa 1844, apan kini usab naghulagway sa yugto gikan sa Disyembre 31, 2023 ngadto sa mga fireball sa Nashville.

## Eastern Rome

Silangang Roma

From the division of the empire by Constantine the first (the Great), unto the last Constantine represents the prophetic history of eastern Rome. The prophetic period is therefore marked by a prophetic or symbolic father and a son, as represented by their name, though there was no direct blood descent between Constantine the Great and Constantine the eleventh. The first and last Constantine are also represented prophetically as alpha and omega symbols, and the father (alpha) chose Constantinople as the capital, and the son (omega) died in the siege when Constantinople ceased to be the capital. The prophetic period of eastern Rome is marked by the first and last Constantine. The period of 150 years that began on July 27, 1299 includes a 38 year period and ends with a 4 year siege. That siege typified 1449 to 1453. The campaign of Nicomedia began with a territory being conquered and ended with the capital of the territory being conquered. As with the first and last Constantine, the conquering of Nicomedia began with a father (the first) and ended with a son (the last).

Gikan sa pagbahin sa imperyo pinaagi kang unang Constantino (ang Bantogan), hangtod sa ulahing Constantino, nagrepresentar kini sa propetikong kasaysayan sa sidlakang Roma. Busa ang propetikong yugto gimarkahan sa usa ka propetiko o simbolikong amahan ug usa ka anak, ingon sa girepresentahan sa ilang ngalan, bisan walay tuwirang kaliwatan sa dugo tali kang Constantino nga Bantogan ug Constantino nga ikanapulog-usa. Ang nahauna ug ang naulahi nga Constantino girepresentahan usab sa pagpanagna ingon nga mga simbolo sa alpha ug omega, ug ang amahan (alpha) nagpili sa Constantinople ingon nga ulohang siyudad, ug ang anak (omega) namatay sa paglikos sa dihang ang Constantinople mihunong na sa pagkahimong ulohang siyudad. Ang propetikong yugto sa sidlakang Roma gimarkahan sa nahauna ug sa naulahi nga Constantino. Ang yugto sa 150 ka tuig nga nagsugod niadtong Hulyo 27, 1299, naglakip ug usa ka yugto sa 38 ka tuig ug matapos pinaagi sa usa ka paglikos sulod sa 4 ka tuig. Kana nga paglikos maoy tipo sa 1449 hangtod sa 1453. Ang kampanya sa Nicomedia nagsugod sa pagdaug sa usa ka teritoryo ug natapos sa pagdaug sa ulohang siyudad sa maong teritoryo. Sama sa nahauna ug sa naulahi nga Constantino, ang pagdaug sa Nicomedia nagsugod sa usa ka amahan (ang nahauna) ug natapos sa usa ka anak (ang naulahi).

## Four years

Upat ka tuig

A four-year siege in the opening period of the one hundred and fifty years that led to the four years from the humiliation of Constantine the last in 1449 unto 1453 when Constantinople was besieged and fell. The time prophecy of the second woe representing three hundred and ninety-one years and fifteen days began on July 27, 1449 and it ended on August 11, 1840. That date marks the beginning of a four-year period which Sister White called a glorious manifestation of the power of God.

Usa ka upat ka tuig nga paglikos sa pangunang yugto sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga nagdala ngadto sa upat ka tuig sukad sa pagpaubos kang Constantine nga kataposan niadtong 1449 hangtod sa 1453, sa dihang ang Constantinople gilikosan ug napukan. Ang panagna sa panahon sa ikaduhang kaalaut nga nagrepresentar sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw nagsugod niadtong Hulyo 27, 1449, ug natapos niadtong Agosto 11, 1840. Kana nga petsa nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka upat ka tuig nga yugto nga gitawag ni Sister White nga mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Ang manulonda nga naghiusa sa pagpahibalo sa mensahe sa ikatulong manulonda mao ang pagadan-aganon niya sa iyang himaya ang tibook nga yuta. Dinhi gitagna ang usa ka buluhaton nga may kalapad nga tibuok-kalibotan ug dili kasagarang gahum. Ang kalihokan sa Advento sa 1840–44 maoy mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod may labing dakung relihiyosong pagtagad nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kining tanan malabwan sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.

Islam was restrained on August 11, 1840 and there was a four-year period which aligns with both the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, and the descent of the mighty angel of Revelation eighteen, when the “great buildings” of New York were struck by Islam of the third woe on 9/11. 9/11 marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is a period of time, and the ending of the period of the sealing possesses the characteristics of the beginning of the period. When Christ descended at 9/11, he typified Michael descending to resurrect the two witnesses on December 31, 2023, when the final period of the sealing began.

Ang Islam gipugngan niadtong Agosto 11, 1840 ug dihay usa ka upat-ka-tuig nga yugto nga nahiuyon sa pagbubo sa Espiritu Santo sa Pentecostes, ug usab sa pagkanaog sa gamhanang manulonda sa Pinadayag 18, sa dihang ang “dagkong mga bilding” sa New York gihampak sa Islam sa ikatulong kaalautan niadtong 9/11. Ang 9/11 nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang pagpatik maoy usa ka yugto sa panahon, ug ang katapusan sa maong yugto sa pagpatik nagbaton sa mga kinaiya sa sinugdanan sa maong yugto. Sa dihang si Cristo mikanaog niadtong 9/11, siya nahimong hulagway ni Miguel nga mokanaog aron banhawon ang duha ka mga saksi niadtong Disyembre 31, 2023, sa dihang nagsugod ang katapusang yugto sa pagpatik.

The key which is the battle of Nineveh represents the various releases of Islam, that would bring down eastern Rome by 1453. Within the one hundred and fifty years of verse ten’s “five months,” the beginning and also the ending contain a four-year period. Those two four-year periods connect with the conclusion of the three hundred and ninety-one years and fifteen days, that marked a four-year period from 1840 to 1844 when Christ would lighten “the whole earth with his glory.” In 1844, prophetic time ceased to be applied, for time would be “time no longer.”

Ang yawi nga mao ang gubat sa Nineve nagrepresentar sa nagkalainlaing mga pagpagawas sa Islam, nga magapukan sa sidlakang Roma sa tuig 1453. Sulod sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig sa “lima ka bulan” sa bersikulo napulo, ang sinugdanan ug ingon man ang katapusan naglangkob sa usa ka yugto nga upat ka tuig. Kining duha ka yugto nga upat ka tuig may kalabutan sa pagtapos sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw, nga nagtimaan sa usa ka yugto nga upat ka tuig gikan sa 1840 ngadto sa 1844 sa dihang si Cristo mopasanag sa “tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya.” Sa 1844, ang propetikong panahon mihunong na sa pagamit, kay ang panahon mamahimo nang “panahon wala na.”

> And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

> Ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi hangtod sa kahangtoran, nga mao ang nagbuhat sa langit ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa yuta ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa dagat ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay panahon. Pinadayag 10:6.

## 1333 to 1337, 1449 to 1453, 1840 to 1844

1333 hangtod 1337, 1449 hangtod 1453, 1840 hangtod 1844

Those three lines of four-year periods align with the sealing time from 9/11 unto the Sunday law, and they also align with the fractal of 9/11 unto the Sunday law that is represented from December 31, 2023 until Islam is again released to deliver the fireballs of Nashville.

Kadtong tulo ka mga linya sa upat-ka-tuig nga mga yugto nahiuyon sa panahon sa pagtimri gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Dominggo, ug nahiuyon usab kini sa fractal gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Dominggo nga girepresentar gikan sa Disyembre 31, 2023 hangtod nga ang Islam pag-usab buhian aron ihatud ang mga kalayo nga bola sa Nashville.

The prophetic fractal of December 31, 2023 to the fireballs of Nashville have been typified by three four-year prophetic periods that all align with the sealing time from 9/11 to the Sunday law. Thus, four witnesses identify the history of December 31, 2023 until the Nashville attack, and it was the battle of Nineveh that is the “key” for each of these witnesses. 1333, 1449, 1840 and 9/11 were all turning points— “keys.”

Ang propetikong fractal gikan sa Disyembre 31, 2023 ngadto sa mga fireball sa Nashville gipatin-aw pinaagi sa tulo ka upat-ka-tuig nga propetikong mga yugto nga tanan nagkahisubay sa panahon sa pagsilyo gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo. Busa, upat ka mga saksi ang nagtimaan sa kasaysayan gikan sa Disyembre 31, 2023 hangtod sa pag-atake sa Nashville, ug ang gubat sa Nineve mao ang “yawe” alang sa matag usa niining mga saksi. Ang 1333, 1449, 1840 ug 9/11 silang tanan mga punto sa pagbalhin—mga “yawe.”

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> “Adunay mga pagtulon-an nga angay tun-an gikan sa kasaysayan sa nangagi; ug ang pagtagad gitawag ngadto niini, aron ang tanan makasabut nga ang Dios nagabuhat karon sa mao gihapong mga pamaagi nga Iyang gigamit sa kanunay. Ang Iyang kamot makita sa Iyang buhat ug sa taliwala sa mga nasod karon, sa mao lamang nga paagi ingon sa kanunay sukad nga ang ebanghelyo unang gimantala kang Adan didto sa Eden.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Adunay mga yugto nga maoy mga puntong panibag-o sa kasaysayan sa mga nasud ug sa iglesia. Sa pagdumala sa Dios, sa dihang moabut kining nagkalainlaing mga krisis, ang kahayag alang nianang panahona igahatag. Kon kini dawaton, adunay espirituhanong pag-uswag; kon kini isalikway, mosunod ang espirituhanong pagkunhod ug kapildihan. Ang Ginoo, diha sa Iyang pulong, nagpadayag sa mapangusganong buluhaton sa ebanghelyo ingon nga kini gihimo kaniadto, ug pagabuhaton sa umalabot, bisan hangtod sa katapusang panagbangi, sa diha nga ang satanikong mga galamhan mohimo sa ilang katapusang kahibulongang lihok.” Bible Echo, Agosto 26, 1895.

## Nicomedia

Nicomedia

After becoming emperor in 284, in 293, Diocletian chose Nicomedia as the eastern capital of the Roman Empire when he legally divided the empire into East and West, establishing the Tetrarchy system. Nicomedia served as the main administrative and military capital in the East for several decades. Constantine the Great used it as a base before deciding to build the new capital at nearby Byzantium (which he renamed Constantinople in 330). Even after Constantinople became the main capital, Nicomedia remained a major regional center, strategically located on the eastern shore of the Sea of Marmara. So, while it was not the permanent capital like Rome or Constantinople, Nicomedia was officially designated as the eastern capital during a key transitional period in Roman history. At the beginning of the one hundred and fifty years a capital of eastern Rome is conquered, and at the ending a capital of eastern Rome is conquered. Both conquering’s included a siege.

Human mahimong emperador niadtong 284, sa 293, gipili ni Diocletian ang Nicomedia isip sidlakang kaulohan sa Imperyong Romano sa dihang iyang legal nga gibahin ang imperyo ngadto sa Sidlakan ug Kasadpan, ug gitukod ang sistema sa Tetrarkiya. Ang Nicomedia nagsilbi nga pangunang administratibo ug militar nga kaulohan sa Sidlakan sulod sa pipila ka dekada. Gigamit kini ni Constantine the Great isip usa ka basehanan sa wala pa siya modesisyon sa pagtukod sa bag-ong kaulohan sa duol nga Byzantium (nga iyang ginganlan pag-usab nga Constantinople niadtong 330). Bisan human ang Constantinople nahimong pangunang kaulohan, ang Nicomedia nagpabiling usa ka dakong sentrong rehiyonal, nga estratehikong nahimutang sa sidlakang baybayon sa Dagat sa Marmara. Busa, bisan tuod dili kini ang permanente nga kaulohan sama sa Roma o Constantinople, ang Nicomedia opisyal nga gitudlo isip sidlakang kaulohan sa usa ka mahinungdanong yugto sa pagbalhin sa kasaysayan sa Roma. Sa sinugdanan sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, usa ka kaulohan sa sidlakang Roma nadaug, ug sa katapusan niini, usa ka kaulohan sa sidlakang Roma nadaug. Ang duha ka pagdaug naglakip ug paglibot.

## Diocletian

Diocletian

The emperor Diocletian officially made Nicomedia the eastern capital of the Roman empire when he implemented the Tetrarchy system in 293. The Tetrarchy system was made up of a western and eastern division of the empire; both east and west having a senior emperor (Augusti) and a junior emperor (Caesar) to make up the number four that is represented by the word ‘tetrarchy’.

Si Emperador Diocletian opisyal nga naghimo sa Nicomedia nga sidlakang kaulohan sa Imperyong Romano sa dihang iyang gipatuman ang sistema sa Tetrarkiya niadtong 293. Ang sistema sa Tetrarkiya gilangkob sa usa ka kasadpang ug sidlakang pagkabahin sa imperyo; ang sidlakan ug kasadpan may usa ka senior nga emperador (Augusti) ug usa ka junior nga emperador (Caesar) aron maporma ang gidaghanong upat nga girepresentahan sa pulong nga “tetrarkiya.”

## Alpha and Omega

Alpa ug Omega

Diocletian is the omega symbol of the church of Smyrna, and Nero is the alpha symbol. Constantine the Great is the alpha symbol of the church of Pergamos, and Justinian is the omega symbol.

Si Diocletian mao ang simbolong omega sa iglesia sa Smyrna, ug si Nero mao ang simbolong alpha. Si Constantino nga Bantugan mao ang simbolong alpha sa iglesia sa Pergamos, ug si Justinian mao ang simbolong omega.

The ‘legal’ division of Rome into east and west (which did not last) was accomplished by Diocletian, and the prophetic division of Rome into east and west was accomplished by Constantine. During the history of the second symbolic church of persecution, represented by Smyrna, Rome was legally divided into east and west and in the history of the third symbolic church of compromise, represented by Pergamos, Rome was prophetically divided into east and west. 293 was the alpha and 330 was the omega and on May 11, 330, Constantine the Great dedicated Constantinople as the capital of the Empire.

Ang “legal” nga pagkabahin sa Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan (nga wala molungtad) natuman pinaagi kang Diocletian, ug ang matagnaong pagkabahin sa Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan natuman pinaagi kang Constantine. Sa sulod sa kasaysayan sa ikaduhang simbolikong iglesia sa paglutos, nga girepresentahan sa Smyrna, ang Roma legal nga gibahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan; ug sa kasaysayan sa ikatulong simbolikong iglesia sa pagkompromiso, nga girepresentahan sa Pergamos, ang Roma matagnaong gibahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan. Ang 293 mao ang alpha ug ang 330 mao ang omega, ug niadtong Mayo 11, 330, si Constantine the Great mipahinungod sa Constantinople isip kaulohan sa Imperyo.

The legal division by Diocletian in 293 fell apart through civil war that followed until the Edict of Milan in the year 313, when Constantine of the east and Licinius of the west issued the Edict of Milan, legalizing Christianity, and effectively ending the Tetrarchy—the system of four coordinated rulers that collapsed into a struggle between two main powers (Constantine in the West and Licinius in the East). The legal division, which ushered in a collapse, represents a twenty-year period from division to division, and both divisions precipitated a collapse of the system.

Ang legal nga pagkabahin nga gipahigayon ni Diocletian niadtong 293 nabungkag tungod sa gubat sibil nga misunod hangtod sa Edict of Milan sa tuig 313, sa dihang si Constantine sa sidlakan ug si Licinius sa kasadpan nagpagula sa Edict of Milan, nga naghatag ug legal nga pag-ila sa Kristiyanidad, ug sa tinuod maoy nagtapos sa Tetrarchy—ang sistema sa upat ka nagkahiusang mga magmamando nga nahugno ngadto sa usa ka panagbisog tali sa duha ka nag-unang gahom (si Constantine sa Kasadpan ug si Licinius sa Sidlakan). Ang legal nga pagkabahin, nga nagdala sa usa ka pagkahugno, nagrepresentar sa usa ka kaluhaan ka tuig nga yugto gikan sa pagkabahin ngadto sa pagkabahin, ug ang duha ka mga pagkabahin maoy nagpasangpot sa pagkahugno sa sistema.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Nero marks the beginning of persecution and typifies the final persecution of the latter days. That final persecution continues until the close of probation, when the papal power comes to its end with none to help. Thus the first period of persecution began with the burning of Rome and it ends with the burning of Rome.

Ang iglesya sa Smyrna nagsugod kang Nero sa 64, sa dihang ang dakong sunog sa Roma gigamit ni Nero aron paglutos sa mga Cristohanon, nga giakusahan ni Nero nga maoy nagsugod sa sunog. Si Nero nagtimaan sa sinugdanan sa paglutos ug naghulagway sa katapusang paglutos sa ulahing mga adlaw. Kana nga katapusang paglutos magapadayon hangtod sa pagtapos sa probation, sa dihang ang gahum sa pagkapapa moabut sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang. Busa, ang unang yugto sa paglutos nagsugod pinaagi sa pagsunog sa Roma ug natapos pinaagi sa pagsunog sa Roma.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita sa mananap, kini magadumot sa bigaon, ug magahimo kaniya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug pagasunogon siya sa kalayo. Pinadayag 17:16.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Two hundred and fifty years later it ended in 313 with the Edict of Milan. The “edict” is the ending of a twenty-year period that began with Diocletian’s legal division, and it was also the end of the two hundred and fifty years of Smyrna that began with Nero. The two hundred and fifty years of persecution represented by the church of Smyrna and Nero included the ten years of the very worst persecution brought about by Diocletian. That ten years of persecution was the last half of twenty years of Diocletian that began with his legal division of the empire in 293. From the legal division into east and west by Diocletian in 293 began a twenty year period that was made up of two ten-year periods.

Ang iglesia sa Smyrna nagsugod kang Nero niadtong 64 sa dihang gigamit ni Nero ang dakong sunog sa Roma aron paglutos sa mga Kristohanon, nga gipasanginlan ni Nero nga maoy nagsugod sa maong sunog. Duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa ulahi, kini natapos niadtong 313 pinaagi sa Edict of Milan. Ang “edict” mao ang katapusan sa usa ka kaluhaan ka tuig nga yugto nga nagsugod sa legal nga pagbahin ni Diocletian, ug kini usab mao ang katapusan sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa Smyrna nga nagsugod kang Nero. Ang duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa paglutos nga girepresentahan sa iglesia sa Smyrna ug ni Nero naglakip sa napulo ka tuig sa labing mabangis nga paglutos nga gipahinabo ni Diocletian. Kana nga napulo ka tuig sa paglutos mao ang ulahing katunga sa kaluhaan ka tuig ni Diocletian nga nagsugod sa iyang legal nga pagbahin sa emperyo niadtong 293. Gikan sa legal nga pagbahin sa sidlakan ug kasadpan pinaagi ni Diocletian niadtong 293, nagsugod ang usa ka kaluhaan ka tuig nga yugto nga gilangkuban sa duha ka napulo-ka-tuig nga mga yugto.

Diocletian legally divided the empire into east and west, thus typifying the prophetic division accomplished by Constantine. Diocletian’s division was east and west, but it consisted of two rulers in the east and two rulers in the west. One primary and one secondary ruler for each area. On February 23, 303, Diocletian issued the first of several ‘edicts’ against Christians, marking the start of the Great Persecution, (also called the Diocletianic Persecution), the most severe and widespread persecution of Christians in the Roman Empire.

Si Diocletian legal nga nagbahin sa imperyo ngadto sa sidlakan ug kasadpan, sa ingon naghulagway sa propetikong pagkabahin nga gihimo ni Constantine. Ang pagkabahin ni Diocletian mao ang sidlakan ug kasadpan, apan kini naglangkob sa duha ka magmamando sa sidlakan ug duha ka magmamando sa kasadpan: usa ka pangunang magmamando ug usa ka ikaduhang magmamando alang sa matag dapit. Niadtong Pebrero 23, 303, gi-isyu ni Diocletian ang una sa pipila ka mga “edicts” batok sa mga Kristohanon, nga nagtimaan sa pagsugod sa Dakong Paglutos, (nga gitawag usab nga Diocletianic Persecution), ang labing mabangis ug labing halapad nga paglutos sa mga Kristohanon sulod sa Romanhong Imperyo.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches; He that overcometh shall not be hurt of the second death. Revelation 2:8–10.

> Ug sa manulonda sa iglesia sa Smyrna isulat mo; Kini nga mga butang nagaingon ang nahauna ug ang naulahi, nga namatay, ug buhi; Nahibalo ako sa imong mga buhat, ug kasakit, ug kakabos, (apan adunahan ka) ug nahibalo ako sa pagpasipala niadtong nagaingon nga sila mga Judio, ug dili, kondili mao ang sinagoga ni Satanas. Ayaw kahadlok sa bisan unsa sa mga butang nga imong pagaantuson: ania karon, ang yawa magatambog sa pipila kaninyo ngadto sa bilanggoan, aron kamo sulayan; ug magaangkon kamo ug kasakit sulod sa napulo ka adlaw: magmatinumanon ka hangtod sa kamatayon, ug ihatag ko kanimo ang purongpurong sa kinabuhi. Siya nga may igdulungog, pamatia niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia; Siya nga makadaug dili gayud madaut sa ikaduhang kamatayon. Pinadayag 2:8–10.

The Great Persecution continued under Diocletian successors (especially Galerius) until 313, when it ended at the Edict of Milan. Nero is the alpha symbol of persecution that typified Diocletian as the omega persecution of the prophetic period represented by the church of Smyrna. The persecution concluded with a political marriage and a treaty between Constantine of the east and Licinius of the west. In February 313, Constantine and Licinius met in Milan and issued the Edict of Milan, which granted religious tolerance to Christians (and others) across the empire. To strengthen their political alliance, Licinius married Constantia (Constantine’s half-sister) during or around this meeting. This marriage was a classic Roman political alliance—sealing the agreement between the two emperors and helped stabilize the empire temporarily after years of civil war. The alliance did not last long. Constantine and Licinius later fought each other, and Constantine defeated Licinius in 324, becoming the sole ruler.

Ang Dakong Paglutos nagpadayon ilalom sa mga manununod ni Diocletian (ilabina si Galerius) hangtod sa 313, sa dihang kini natapos pinaagi sa Edict of Milan. Si Nero mao ang alpha nga simbolo sa paglutos nga naghulagway kang Diocletian ingon nga omega nga paglutos sa maong propetikong yugto nga girepresentahan sa iglesia sa Smyrna. Ang paglutos natapos pinaagi sa usa ka politikal nga kaminyoon ug usa ka kasabutan tali ni Constantine sa sidlakan ug ni Licinius sa kasadpan. Niadtong Pebrero 313, si Constantine ug si Licinius nagkita sa Milan ug nagpagula sa Edict of Milan, nga mihatag ug relihiyosong pagtugot sa mga Kristohanon (ug sa uban) sa tibuok imperyo. Aron mapalig-on ang ilang politikal nga alyansa, si Licinius naminyo kang Constantia (katunga nga igsoon nga babaye ni Constantine) sa panahon o sa palibot niining panagtigom. Kining kaminyoon maoy usa ka klasiko nga Romanhong politikal nga alyansa—nga nagpatik sa kasabotan tali sa duha ka emperador ug mitabang sa temporaryong pagpalig-on sa imperyo human sa mga katuigan sa gubat sibil. Ang alyansa wala magdugay. Sa ulahi, si Constantine ug si Licinius naggubat batok sa usag usa, ug napildi ni Constantine si Licinius niadtong 324, ug nahimong bugtong magmamando.

From Nero to Constantine the prophetic period of Smyrna of two hundred and fifty years was accomplished, and in 313 the church of Pergamos, the church of compromise began, ending with the church of Thyatira in 538. The two hundred and fifty years of Smyrna represented a period of persecution, and in the ending of the over-all period Diocletian persecution fulfilled Revelations “ten days” (ten years) where the worst period of persecution represents a fractal of the overall period. The ten years are a fractal of the two hundred and fifty years. Those ten years represent the omega of Nero’s persecution, and at their conclusion the omega division of the empire into east and west.

Gikan kang Nero hangtod kang Constantine, natuman ang propetikong yugto sa Smyrna nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig; ug niadtong 313 nagsugod ang iglesia sa Pergamos, ang iglesia sa pagkompromiso, nga natapos uban sa iglesia sa Thyatira niadtong 538. Ang duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa Smyrna nagrepresentar sa usa ka yugto sa paglutos, ug sa pagtapos sa kinatibuk-ang yugto, ang paglutos ni Diocletian nagtuman sa “napulo ka adlaw” (napulo ka tuig) sa Pinadayag, diin ang labing mapintas nga yugto sa paglutos nagrepresentar sa usa ka fractal sa kinatibuk-ang yugto. Ang napulo ka tuig usa ka fractal sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig. Kining napulo ka tuig nagrepresentar sa omega sa paglutos ni Nero, ug sa ilang panapos, ang omega nga pagkabahin sa emperyo ngadto sa sidlakan ug kasadpan.

## Marriage and Divorce

Kaminyoon ug Diborsyo

Smyrna began at the burning of Rome in 64 and ended two hundred and fifty years later in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The ten-year fractal of persecution began in 303 and ended in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The twenty years that began with the legal division of east and west in 293 by Diocletian ended in 313 with the political marriage of east and west. The marriage treaty of 313 between east and west ended with the divorce of 324, when Constantine defeated Licinius of the west and became sole ruler of Rome. The prophetic divorce of 324 came three years after the first Sunday law in 321.

Ang Smyrna nagsugod sa pagsunog sa Roma niadtong 64 ug natapos duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa ulahi, niadtong 313, pinaagi sa Edict of Milan ug sa politikal nga kaminyoon sa sidlakan ug kasadpan. Ang napulo-ka-tuig nga fractal sa paglutos nagsugod niadtong 303 ug natapos niadtong 313 pinaagi sa Edict of Milan ug sa politikal nga kaminyoon sa sidlakan ug kasadpan. Ang kaluhaan ka tuig nga nagsugod sa legal nga pagkabahin sa sidlakan ug kasadpan niadtong 293 pinaagi kang Diocletian natapos niadtong 313 pinaagi sa politikal nga kaminyoon sa sidlakan ug kasadpan. Ang kasabutan sa kaminyoon niadtong 313 tali sa sidlakan ug kasadpan natapos sa diborsiyo niadtong 324, sa dihang gipildi ni Constantine si Licinius sa kasadpan ug nahimong bugtong magmamando sa Roma. Ang profetikanhong diborsiyo niadtong 324 miabot tulo ka tuig human sa unang balaod sa Domingo niadtong 321.

The seventeen years from 313 unto 330 identifies a political marriage, and the end of the persecution represented by Smyrna and Nero, and the beginning of the church of compromise represented by Pergamos. The beginning of Pergamos in 313 at the marriage, was followed by the beginning of the persecution that began at the first Sunday law in 321. That was followed by the prophetic divorce of 324, which brought east and west into one empire under Constantine. Six years later in 330 the division into east and west was prophetically repeated. The seventeen years represent the alpha period of the church of Pergamos that would continue until the church of Thyatira arrived in prophetic history in 538. That alpha period would represent an omega history at the end of the period from 330 unto 538. The omega history of Pergamos represents the period of 496, 508 and 533.

Ang napulog-pito ka tuig gikan sa 313 hangtod sa 330 nagtimaan sa usa ka politikal nga kaminyoon, ug sa katapusan sa paglutos nga girepresentahan sa Smyrna ug ni Nero, ug sa sinugdanan sa iglesya sa pagkompromiso nga girepresentahan sa Pergamos. Ang sinugdanan sa Pergamos niadtong 313 sa maong kaminyoon, gisundan sa sinugdanan sa paglutos nga nagsugod sa unang balaod sa Domingo niadtong 321. Gisundan kini sa propetikong diborsiyo niadtong 324, nga nagdala sa sidlakan ug kasadpan ngadto sa usa ka emperyo ilalom ni Constantine. Unom ka tuig sa ulahi, niadtong 330, ang pagkabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan sa propetikong paagi gisubli. Ang napulog-pito ka tuig nagrepresentar sa alpha nga yugto sa iglesya sa Pergamos nga magapadayon hangtod nga ang iglesya sa Thyatira moabot sa propetikong kasaysayan niadtong 538. Kana nga alpha nga yugto magarepresentar sa usa ka omega nga kasaysayan sa katapusan sa yugto gikan sa 330 hangtod sa 538. Ang omega nga kasaysayan sa Pergamos nagrepresentar sa yugto sa 496, 508 ug 533.

## Seventeen Years

Napulog Pito ka Tuig

Ptolemy of the battle of Raphia reigned “seventeen years,” and there were “seventeen years” between the battle of Raphia and the battle of Panium. Those seventeen years symbolically align with the seventeen years from 313 unto 330. Nero’s two hundred and fifty years of Smyrna led to the first seventeen years of the church of Pergamos, and connect with the two hundred and fifty years that began at the third decree in 457BC, the starting point of the 2300 years of Daniel eight and verse fourteen, and is the foundation and central pillar of Adventism. The two witnesses of two hundred and fifty years align with the two hundred and fifty years of the sixth kingdom of Bible prophecy that began in 1776 and ends this year in 2026.

Si Ptolemy sa gubat sa Raphia naghari sulod sa “napulog-pito ka tuig,” ug adunay “napulog-pito ka tuig” tali sa gubat sa Raphia ug sa gubat sa Panium. Kadtong napulog-pito ka tuig simbolikong nahiuyon sa napulog-pito ka tuig gikan sa 313 ngadto sa 330. Ang duha ka gatus ug kalim-an ka tuig ni Nero sa Smyrna mitultol ngadto sa unang napulog-pito ka tuig sa iglesia sa Pergamos, ug nagdugtong sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga nagsugod sa ikatulong sugo sa 457BC, ang sinugdanan sa 2300 ka tuig sa Daniel otso ug bersikulo katorse, ug mao ang patukoranan ug sentrong haligi sa Adventismo. Ang duha ka mga saksi sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nahiuyon sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nga nagsugod niadtong 1776 ug matapos niining tuiga sa 2026.

The pioneers of Adventism did not see or understand the seventeen years of 313 to 330, for in 1844 they did not yet even understand the issue of the seventh-day Sabbath or the day of the sun. They did however recognize the one hundred and fifty years of verse ten of Revelation nine, and it became the starting point of a period that led to the three hundred and ninety-one years and fifteen days that ended on August 11, 1840. That understanding produced a mighty “manifestation of the power of God.”

Ang mga payunir sa Adventismo wala makakita o makasabot sa napulog pito ka tuig gikan sa 313 hangtod sa 330, kay niadtong 1844 wala pa gani nila masabti ang isyu sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw o sa adlaw sa adlaw. Apan ilang naila ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sa bersikulo napulo sa Pinadayag siyam, ug kini nahimong sugdanan sa usa ka yugto nga miresulta sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw nga natapos niadtong Agosto 11, 1840. Kana nga pagsabot nagpatungha sa usa ka gamhanang “pagpadayag sa gahum sa Dios.”

The pioneers did not recognize a second period of one hundred and fifty years in Revelation nine. Their foundational understanding represents the platform that the “new light” of Revelation nine is built upon. That light is opened by the “key” of the battle of Nineveh. That “key” allows a student of prophecy to recognize all the kingdoms of Bible prophecy represented in Daniel and Revelation. Babylon, Medo-Persia, Greece, the Seleucid and Ptolemaic empires, the kingdom of Mohammed, and more significantly it magnifies the empire of Rome by identifying the rise and fall of not only Rome, but also the kingdoms of eastern and western Rome, as well as the United States (the false prophet), the papacy (the beast) and the United Nations (the dragon). All the rises and falls of these kingdoms testify to the movements of the dragon, the beast and false prophet that ultimately bring the world to Armageddon. That movement is represented within the last six verses of Daniel eleven, and the beginning of that movement is represented in the hidden history of verse forty.

Ang mga payunir wala makaila sa ikaduhang yugto sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig diha sa Pinadayag 9. Ang ilang saligang pagsabot maoy pundasyon nga gitukoran sa “bag-ong kahayag” sa Pinadayag 9. Kana nga kahayag ginabuksan pinaagi sa “yawi” sa gubat sa Nineve. Kana nga “yawi” nagtugot sa usa ka tinun-an sa tagna sa pag-ila sa tanang mga gingharian sa tagna sa Biblia nga gilarawan sa Daniel ug sa Pinadayag. Ang Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ang mga imperyo sa Seleucid ug Ptolemaic, ang gingharian ni Mohammed, ug labi pang mahinungdanon, gipadako niini ang imperyo sa Roma pinaagi sa pag-ila sa pagsaka ug pagkapukan dili lamang sa Roma, kondili usab sa mga gingharian sa sidlakang ug kasadpang Roma, ingon man sa Tinipong Bansa sa Amerika (ang mini nga manalagna), sa kapapahan (ang mapintas nga mananap), ug sa Nagkahiusang mga Nasod (ang dragon). Ang tanang pagsaka ug pagkapukan niining mga ginghariana nagpamatuod sa mga lihok sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna nga sa katapusan magdala sa kalibotan ngadto sa Armagedon. Kana nga lihok gilarawan sulod sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel 11, ug ang sinugdanan niana nga lihok gilarawan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo 40.

The battle of Nineveh provides the prophetic point of reference to align the testimonies of the empire of Rome, the kingdoms of eastern and western Rome and papal Rome in the sequence of end-time events. Thus, the battle of Nineveh is the key that fully illustrates the various prophetic testimonies of Rome, and according to verse fourteen of Daniel eleven, it is Rome that establishes the vision. The key that brings those lines together is the battle of Nineveh.

Ang gubat sa Nineveh naghatag sa propetikong punto sa reperensiya aron ipahaum ang mga pagpamatuod sa imperyo sa Roma, sa mga gingharian sa silanganan ug kasadpang Roma, ug sa papadong Roma diha sa han-ay sa mga hitabo sa kataposang panahon. Busa, ang gubat sa Nineveh mao ang yawi nga sa hingpit nagpasundayag sa nagkalainlaing propetikong pagpamatuod mahitungod sa Roma, ug sumala sa bersikulo katorse sa Daniel onse, ang Roma mao ang nagpatindog sa panan-awon. Ang yawi nga nagdala nianang mga linya sa paghiusa mao ang gubat sa Nineveh.

We will begin to bring together the previous five articles addressing the woes of Revelation nine in our next article.

Sa sunod natong artikulo, sugdan na nato ang paghiusa sa miaging lima ka mga artikulo nga naghisgot sa mga alaut sa Pinadayag 9.

Back to Articles