Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Ang Basahon ni Daniel - Numero Traynta’y Nuwebe

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Pagpadayag sa Propetikong Hinabol: Ang Damgo ni William Miller ug ang Pagpasig-uli sa Pundasyonal nga mga Kamatuoran sa Kataposang mga Adlaw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

Giatubang nato ang mapanagnonong paggamit sa damgo ni William Miller sa kataposang mga adlaw, diin ang tanang mga tagna makakaplag sa ilang hingpit nga katumanan. Ang damgo ni Miller nag-ila sa pagkadiskobre, pagpahimutang, pagsalikway, paglubong ug pagpasig-uli sa mga sukaranang kamatuoran sa Adventismo nga gipatigom pinaagi sa ministeryo ni Miller. Kining mga sukaranang kamatuoran nagrepresentar sa mga kamatuoran nga gibuksan pag-usab niadtong 1798. Kining mga kamatuoran girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai. Ang damgo ni Miller, sumala sa pagkarekord niini sa basahon nga Early Writings, mao ang iyang ikaduhang damgo, ug ang maong damgo gitipoan daan pinaagi sa ikaduhang damgo ni Nabucodonosor, maingon nga si Miller mismo gitipoan daan pinaagi ni Nabucodonosor.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Ang nangaging mga artikulo nagpakita kon sa unsang paagi ang pagtapos sa kinabuhi ni Nabucodonosor nga “pito ka panahon” sa pagkinabuhi uban sa kasingkasing sa mananap, misimbolo nga natapos sa 1798. Ang iyang gingharian unya gipahiuli, ug sa unang higayon, si Nabucodonosor nagrepresentar sa usa ka tawo nga hingpit nang nakabig. Sa kahulogan sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1798, siya nagrepresentar sa “manggialamon.” Atong nahibal-an usab nga ingon nga unang hari sa Babilonia, ang paghukom kang Nabucodonosor sa “pito ka panahon” nagpatin-aw sa hulad sa paghukom sa duruha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ni Belshazzar (mene, mene, tekel, upharsin), nga mao ang ulahing hari sa Babilonia.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “Ngadto sa katapusang magmamando sa Babilonia, maingon sa paagi sa hulagway ngadto sa nahaunang magmamando niini, miabot ang hukom sa langitnong Magbalantay: ‘O hari, … kanimo kini gipamulong; Ang gingharian gikuha na gikan kanimo.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Giila ni Sister White si Belshazzar diha sa iyang takna sa paghukom ingon nga “buang nga hari.” Sa pagtapos sa takna sa paghukom ni Nebuchadnezzar, siya nagrepresentar sa “maalamon nga hari,” kay siya nakabenepisyo pinaagi sa paghukom sa “pito ka panahon,” ug si Belshazzar, bisan nahibalo siya sa kasaysayan, midumili sa pagdawat sa maong kaayohan.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “Apan ang paghigugma ni Belshazzar sa kalingawan ug sa paghimaya sa kaugalingon mipapas sa mga leksyon nga dili unta gayod niya hikalimtan; ug nakahimo siya og mga sala nga susama niadtong maoy hinungdan sa dayag nga mga paghukom ibabaw kang Nebuchadnezzar. Giusikan niya ang mga kahigayonang mapuanguron nga gihatag kaniya, nga nagpabaya sa paggamit sa mga kahigayonan nga anaa sa iyang makab-ot aron mahibaloan ang kamatuoran. ‘Unsa ang kinahanglan kong buhaton aron maluwas?’ mao ang usa ka pangutana nga ang daku apan buang nga hari gilabyan lamang sa walay pagtagad.” Bible Echo, Abril 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Si Nebukadnezar usa ka simbolo sa “mga manggialamon” sa 1798, nga nakasabut sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> “Ang mapahitas-ong pagpangandak halos wala pa gani makagula gikan sa iyang mga ngabil, sa dihang usa ka tingog gikan sa Langit misulti kaniya nga ang tinudlong panahon sa paghukom sa Dios miabut na. Sa usa ka gutlo gikuha ang iyang pangatarungan, ug nahimo siya nga ingon sa usa ka mananap. Sulod sa pito ka tuig siya sa ingon niana gipakaulawan. Sa katapusan niining panahona ang iyang pangatarungan gipahiuli kaniya, ug unya, sa mapainubsanon nga paghangad ngadto sa bantugang Dios sa Langit, giila niya ang diosnong kamot niining pagsilot, ug gipahiuli pag-usab siya sa iyang trono.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> “Sa usa ka hayag nga pagmantala, giila ni Haring Nabucodonosor ang iyang sala, ug ang dako nga kalooy sa Dios sa iyang pagpahiuli. Mao kini ang katapusang buhat sa iyang kinabuhi sumala sa nahisulat sa Sagradong Kasaysayan.” Review and Herald, Pebrero 1, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Sa katapusan sa “pito ka panahon” ni Nabucodonosor, naghimo siya ug usa ka publikong pagpahibalo, nga naglakip ug usa ka publikong pagsugid. Si Miller, ingon nga si Nabucodonosor, nagsimbolo sa mga “maalamon” niadtong 1798, nga nakasabut sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan. Silang duha adunay duha ka damgo, ug ang tagsatagsa nilang ikaduhang damgo sa simbolikong paagi nag-ila sa “pito ka panahon.” Ang “pito ka panahon” gipakita na sa nangaging mga artikulo nga nagtimaan sa usa ka punto sa pagbalhin.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

Niadtong 1798, si Nebukadnezar nagtimaan sa usa ka pagbalhin gikan sa iyang mapahitas-on nga kahimtang ngadto sa kahimtang sa manggialamon. Naglakip kini sa iyang publikong pagsugid. Ang 1798 maoy punto usab sa pagbalhin tali sa ikalima ug ikaunom nga mga gingharian sa tagna sa Biblia. Nagtimaan usab kini sa pag-abot sa nahaunang manulonda, sa ingon nagtimaan sa usa ka bag-ong dispensasyon, kay ang pasidaan mahitungod sa umaabot nga paghukom dili mahimo hangtod nga ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia makadawat sa iyang samad nga makamatay.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> “Ang mensahe mismo naghatag ug kahayag mahitungod sa panahon nga kini nga kalihokan mahitabo. Gipahayag kini nga kabahin sa ‘walay-katapusang maayong balita;’ ug kini nagpahibalo sa pagsugod sa paghukom. Ang mensahe sa kaluwasan giwali sa tanang kapanahonan; apan kining mensahea usa ka bahin sa maayong balita nga ikapamantala lamang sa ulahing mga adlaw, kay niadtong panahona lamang mahimong tinuod nga ang takna sa paghukom miabot na. Ang mga tagna nagapakita ug sunod-sunod nga mga panghitabo nga modangop ngadto sa pagsugod sa paghukom. Ilabinang matuod kini mahitungod sa basahon ni Daniel. Apan ang maong bahin sa iyang tagna nga may kalabotan sa ulahing mga adlaw, si Daniel gisugo nga sirhan ug timrihan ‘hangtod sa panahon sa katapusan.’ Hangtod nga maabot kini nga panahon, wala pa ikapamantala ang usa ka mensahe mahitungod sa paghukom, nga pinasukad sa katumanan niini nga mga tagna. Apan sa panahon sa katapusan, matod sa manalagna, ‘daghan ang magabalik-balik, ug ang kahibalo modaghan.’ Daniel 12:4.

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> “Ang apostol nga si Pablo nagpasidaan sa iglesia nga dili magpaabot sa pag-anhi ni Cristo sa iyang kapanahonan. ‘Kana nga adlaw dili moabot,’ siya nagaingon, ‘gawas kon moabot una ang pagkahulog sa pagtoo, ug mapadayag ang tawo sa sala.’ 2 Tesalonica 2:3. Dili pa kita makapaabot sa pag-abot sa atong Ginoo hangtod nga mahitabo una ang dakong apostasya, ug ang hataas nga yugto sa paghari sa ‘tawo sa sala.’ Ang ‘tawo sa sala,’ nga gitawag usab nga ‘tinago sa kasal-anan,’ ‘ang anak sa kapildihan,’ ug ‘kanang daotan,’ naghulagway sa kapapahan, nga sumala sa gitagna sa tagna, magapadayon sa iyang pagkalabaw sulod sa 1260 ka tuig. Kining maong yugto natapos niadtong 1798. Ang pag-anhi ni Cristo dili mahimo nga mahitabo sa dili pa kana nga panahon. Gilangkuban ni Pablo sa iyang pasidaan ang tibook nga kapanahonan sa Kristohanong dispensa hangtod sa tuig 1798. Niining pikas na sa maong panahon kinahanglan imantala ang mensahe mahitungod sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo.”

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “Walay maong mensahe nga nahatag sukad sa nangaging mga kapanahonan. Si Pablo, sumala sa atong nakita, wala magwali niini; iyang gitudlo ang iyang mga igsoon ngadto sa umaabot nga niadtong panahona hilayo pa kaayo alang sa pag-anhi sa Ginoo. Ang mga Repormador wala usab magmantala niini. Gibutang ni Martin Luther ang paghukom mga tulo ka gatus ka tuig pa sa umaabot gikan sa iyang kapanahonan. Apan sukad sa 1798 ang basahon ni Daniel naablihan na, ang kahibalo mahitungod sa mga tagna midaghan, ug daghan ang nagmantala sa mabug-at nga mensahe nga ang paghukom haduol na.” The Great Controversy, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

Niadtong 1798, miabot ang usa ka bag-ong dispensasyon sa buluhaton sa kaluwasan, ug kana nga bag-ong dispensasyon mihatag ug pasidaan mahitungod sa laing dispensasyon nga magsugod sa 1844. Niadtong pag-ilis sa dispensasyon, usa ka pultahan pagasirhan, ug usa ka pultahan pagaablihan.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Ug sa manulonda sa iglesia sa Filadelfia isulat mo; Kini nga mga butang nagaingon siya nga balaan, siya nga matuod, siya nga adunay yawi ni David, siya nga nagabukas, ug walay tawo nga makasira; ug nagasira, ug walay tawo nga makaabli; Nahibalo ako sa imong mga buhat: ania karon, gibutang ko sa imong atubangan ang usa ka pultahang inablihan, ug walay tawo nga makasira niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug nagbantay sa akong pulong, ug wala maglimod sa akong ngalan. Pinadayag 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Ang pag-abli sa usa ka pultahan nagtimaan sa usa ka bag-ong dispensasyon. Adunay kausaban sa dispensasyon sa mga gingharian ug sa mensahe niadtong 1798, sa katapusan sa unang kasuko, nga natuman gikan sa 723 BC hangtod sa 1798. Aduna usab kausaban sa dispensasyon niadtong 1844, sa katapusan sa ulahing kasuko, nga natuman gikan sa 677 BC hangtod sa 1844. Niadtong 1798, miabot ang dispensasyon sa mensahe sa unang anghel, nga nagpahimangno mahitungod sa nagkaduol nga paghukom. Si Nabucodonosor ug si Miller kapwa gihulagway ingon nga mga “manggialamon,” sa “panahon sa katapusan,” sa dihang “ang pultahan” giablihan ngadto sa sulod nga dispensasyon sa mensahe sa unang anghel ug ngadto sa gawas nga kausaban sa dispensasyon gikan sa mananap sa dagat ngadto sa mananap sa yuta. Ang dispensasyon sa mensahe sa unang anghel natuman sa dihang ang pultahan ngadto sa Labing Balaan nga Dapit giablihan niadtong Oktubre 22, 1844, ug miabot ang dispensasyon sa ikatulong anghel, ug ang mapangusisang paghukom.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Ang ikaduhang damgo ni Miller nagsugod sa dihang giablihan ang usa ka pultahan niadtong 1798, ug natapos kini sa dihang giablihan ang usa ka pultahan sa panahong transisyonal sa “duha ka mga saksi” nga gidala pag-usab ngadto sa kinabuhi aron sa pagmantala sa mensahe sa Tungang-gabing Singgit. Sa pagpanagna, silang duha ni Nebukadnezar ug Miller nagrepresentar sa transisyon gikan sa gingharian sa mananap sa dagat ngadto sa gingharian sa mananap sa yuta niadtong 1798. Silang duha usab nagrepresentar sa pagpahibalo sa pagduol ug sa pag-abot sa pangsusi nga paghukom niadtong 1844. Ang 1798 ug 1844 nagrepresentar sa kataposan sa nahauna ug sa katapusang mga “kapungot” sa Dios batok sa Iyang katawhan nga natuman sulod sa yugto sa “pito ka mga panahon,” sumala sa gipahimutang sa Levitico 26. Ang kap-atan ug unom ka mga tuig gikan sa 1798 ngadto sa 1844 nagrepresentar sa pagpatindog sa espirituhanong templo, nga maoy giadtoan sa manununod sa tugon sa kalit niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang si Cristo mibalhin gikan sa Balaang Dapit ngadto sa Labing Balaang Dapit.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

Ang 1798 ug 1844 nag-ila sa mga pagbalhin (labaw sa usa), nga gimarkahan sa “pito ka mga panahon.” Ang pagbalhin sa Millerite Philadelphian Adventism ngadto sa Millerite Laodicean Adventism niadtong 1856 gimarkahan usab sa pagdugang sa kahibalo mahitungod sa “pito ka mga panahon,” nga sa ulahi gisalikway niadtong 1863. Niadtong 1798, dihay pagdugang sa kahibalo gikan sa basahon ni Daniel, nga naglakip sa maong “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, nga igasalikway sa katapusan sa Millerite Philadelphian Adventism.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Ang pagbalhin sa kalihokan sa unang manulonda gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea girepresentahan sa pito ka tuig sukad 1856 ngadto sa 1863. Ang mensahe sa Laodicea miabot niadtong 1856, ug sulod sa pito ka tuig, ang bag-ong kahayag sa “seven times” nga naablihan na pinaagi sa paghubad nagpatunghag usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga gipakyas sa Adventismo niadtong 1863. Pito ka tuig ang gihatag alang sa kahayag sa “seven times,” aron kini madawat o isalikway. Ang pagbalhin sa kalihokan sa Millerite Philadelphian Adventism ngadto sa Millerite Laodicean Adventism naghulagway sa pagbaliktad sa han-ay sa katapusan, ang pagbalhin sa Laodicean nga kalihokan sa ikatulong manulonda ngadto sa Philadelphian nga kalihokan sa ikatulong manulonda.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Ang tagna ni Isaias nga kan-uman ug lima ka tuig, nagtimaan sa sinugdanan sa nahaunang ug sa katapusang kapungot sa Dios batok sa amihanang gingharian ug unya sa habagatang gingharian sa Israel.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig pagadugmokon ang Ephraim, aron dili na kini mahimong usa ka katawhan. Isaias 7:8

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Ang tagna ni Isaias bahin sa kan-uman ug lima ka tuig gihatag niadtong 742 BC, ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig ang amihanang gingharian mawagtang na. Napulog-siyam ka tuig human sa 742 BC, sa 723 BC, ang amihanang gingharian gidala ngadto sa pagkaulipon sa Asiria. Sa pagtapos sa kan-uman ug lima ka tuig, ang kapungot sa habagatang gingharian nagsugod sa 677 BC, sa dihang si Manases gibihag sa mga taga-Babilonia. Busa, ang kan-uman ug lima ka tuig nagrepresentar sa usa ka napulog-siyam ka tuig nga yugto paingon sa unang pagkabihag sa amihanang gingharian, ug unya laing kap-atan ug unom ka tuig hangtod sa pagkabihag ni Manases.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Kadtong mga tagna nakaabot sa ilang tagsatagsa ka katumanan sa 1798, 1844, ug 1863. Sa 1798, nahitabo ang usa ka sulodnong pagbalhin sa mensahe sa kaluwasan pinaagi sa pag-abot sa nahaunang manulonda, ug nahitabo usab ang usa ka gawasnong pagbalhin sa mga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa 1844, nahitabo ang usa ka sulodnong pagbalhin sa mensahe sa kaluwasan sa dihang ang pultahan ngadto sa Balaang Dapit gitakpan ug ang hukomng mapangusisaon nagsugod pinaagi sa pag-abot sa ikatulong manulonda. Sa 1863, nahitabo ang usa ka gawasnong kausaban sa dihang ang duha ka sungay sa mananap sa yuta nabahin ngadto sa duha ka hut-ong.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Ang Republikanhong sungay nabahin ngadto sa duha ka politikal nga mga partido nga sukad niadto magdominar sa kasaysayan sa mananap sa yuta. Ang Protestantehong sungay nabahin ngadto sa duha ka apostatang mga pagpadayag, usa ka pundok nga nag-angkon nga Protestante ug nag-angkon nga nagabantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ug laing hut-ong nga nag-angkon nga Protestante, apan nagpabilin sa adlaw sa adlaw ingon nga ilang piniling adlaw sa pagsimba.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

Niadtong maong kasaysayan, ang sungay nga Protestante nga migula gikan sa Kangitngit nga mga Kapanahonan gisulayan sukad sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844, ug napakyas sa maong proseso sa pagsulay ug mibalhin gikan sa mga Protestante nga katawhang nagabantay sa Domingo ngadto sa mga Protestante nga apostata nga katawhang nagabantay sa Domingo.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

Sa kasaysayan sa tinuod nga Protestanteng sungay nga natukod ug nailhan niadtong 1844, may nahitabo nga usa ka proseso sa pagsulay gikan sa 1856 hangtod sa 1863. Unya ang tinuod nga Sabbath-keeping Protestanteng sungay mibalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea, ug usab gikan sa tinuod nga Sabbath-keeping Protestanteng katawhan ngadto sa Sabbath-keeping nga apostatang Protestanteng sungay. Ang “seven times” nalangkit sa 1798, 1844, 1856 ug 1863. Ang “seven times” usa ka simbolo nga nalangkit sa usa ka punto sa pagbalhin, ug kining kamatuoran natukod ibabaw sa daghang mga saksi.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

Niadtong 1798, dihay pag-uswag sa kahibalo mahitungod sa “pito ka mga panahon,” kay ang labing unang propesiya sa panahon nga nadiskobrehan ni Miller mao gayod kana nga kamatuoran. Pag-abot sa 1863, kana nga kamatuoran gisalikway na, sa ingon nagtimaan sa kataposan sa nagatapos nga yugto sa kan-uman ug lima ka tuig sa propesiya nga gipadayag diha sa Isaias kapitulo 7.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

Ang bug-os nga tagna nga duruha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig adunay usa ka gilay-on nga kan-uman ug lima ka tuig sa sinugdan ug usab sa katapusan sa usa ka baliktad-nga-hulagway, daw-salamin nga paagi. Sa sinugdan sa katapusan nga kan-uman ug lima ka tuig (1798), nga gihulagway pinaagi sa sinugdan sa sinugdan nga kan-uman ug lima ka tuig sa 742 BC sa dihang gihatag ang tagna, dihay pagdugang sa kahibalo mahitungod sa “seven times,” nga gisabtan ug gimantala sa mga “wise” nga Millerites. Sa katapusan sa katapusan nga kan-uman ug lima ka tuig sa 1863, dihay laing pagdugang sa kahibalo mahitungod sa mao rang kamatuoran nga sa katapusan gisalikway sa bag-ong gikoronahan nga mga “priests” sa tinuod nga Protestanteng sungay.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawohan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; tungod kay imong gisalikway ang kahibalo, ikaw usab akong isalikway, aron dili ka na mahimong pari alang kanako; kay imong hingkalimtan ang balaod sa imong Dios, ako usab makalimot sa imong mga anak. Oseas 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Ang pag-uswag sa kahibalo sa dihang mabuksan ang basahon ni Daniel nalangkit sa “pito ka mga panahon,” busa dili lamang kini usa ka simbolo sa usa ka punto sa pagbalhin, kondili usab sa pagbukas sa mensaheng matagnaon.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

Usa pa ka pagbalhin nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020, uban sa unang kapakyasan, nga nagsugod sa “panahon sa paghulat” ug nagtimaan sa sinugdanan sa tulo ug tunga ka adlaw sa kapitulo onse sa Pinadayag, diin ang duha ka mga saksi nagbuy-od nga patay diha sa dalan sa dakong siyudad sa Sodoma ug Egipto.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

Ang Hulyo 18, 2020, nagtimaan sa sinugdanan sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw (usa ka “pito ka panahon”), nga gipakita na daan pinaagi sa kasaysayan gikan sa 1856 hangtod sa 1863. Ang duha ka mga yugto mga simbolo sa “pito ka panahon.” Ang duha ka mga yugto nagtimaan sa usa ka kausaban sa dispensation (usa ka pagbalhin). Ang duha ka mga yugto nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga may kalabutan sa “pito ka panahon.”

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

Didto sa panahon sa pagbalhin gikan sa gingharian sa Babilonia ngadto sa gingharian sa Medo-Persia nga si Daniel nag-ampo sa pag-ampo sa Levitico 26, sa ingon nagaila sa pag-ampo sa Levitico 26 ingon nga usa ka timaan sa dalan sa pagbalhin sa kataposang mga adlaw. Sa damgo ni Miller, sa katapusan sa pito ka paglitok sa pulong nga “pagkatibulaag,” si Miller kapuwa mihilak ug miampo. Ang paghilak nagtimaan sa punto diin ang Leon sa banay ni Juda (ang tawo nga may brush sa yuta), nag-abli sa usa ka mensahe nga gitimrihan.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Ang pag-ampo ni Miller nagtimaan sa pag-ampo sa Leviticus 26 ni Daniel, nga nalangkit sa “pito ka mga panahon,” ug nahitabo sa dihang naablihan ang pultahan ug ang mga bintana sa damgo ni Miller. Apan ang pag-ampo ni Daniel, sa kapitulo 9, nahiuyon usab sa pag-ampo ni Daniel sa kapitulo 2. Nahiuyon usab kini sa pag-ampo sa pagsugid ni Nabucodonosor sa katapusan sa iyang “pito ka mga panahon.”

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Busa ang pag-ampo ni Miller girepresentahan sa pag-ampo sa Levitico 26, nga usa ka publiko nga pag-ampo sa pagsugid ug usa ka pag-ampo sa pagpangamuyo alang sa pag-abli sa katapusang tinago sa tagna, tungod kay ang tanang tagna naghulagway sa ulahing mga adlaw. Busa ang tinago sa Daniel kapitulo 2 nagarepresentar sa katapusang tinago nga pag-ablihon. Ang pag-ampo ni Miller, sa iyang damgo, maoy usa ka pag-ampo sa kabalaka ug matarung nga kapungot mahitungod sa mga dulumtanan nga nahitabo sa mga mutya sa iyang lawak. Ang iyang kabalaka gihulagway niadtong mga nanghupaw ug nanaghilak diha sa Ezequiel kapitulo 9, sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Gitan-aw ni Miller samtang ang mga kamatuoran sa hinay-hinay gilubong pinaagi sa mga mini nga doktrina, ug nga sa katapusan miabot sa usa ka kahimtang diin ang lungon (ang Biblia mismo) gilaglag. Ang paglaglag sa lungon ni Miller nahitabo sa ikatulong henerasyon sa Adventismo sa dihang may tinuyoang kalihokan sa pagsalikway sa King James Bible pabor sa moderno, dinaut ug nakabase sa Katolikong mga bersyon sa Biblia.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Mihilak si Miller, dayon nag-ampo, ug dihadiha may usa ka pultahan nga naablihan, ug ang tanang mga tawo nanggawas. Unya misulod ang tawo nga may pangkuskos sa abog (ang Leon sa banay ni Juda), giablihan ang mga bintana ug misugod sa pagpanghinlo. Unya gipahayag ni Miller ang iyang kabalaka tungod sa nagkatag nga mga alahas, ug ang tawo nga may pangkuskos sa abog misaad nga siya mag-atiman sa mga alahas. Diha sa kasamok sa proyekto sa pagpanghinlo sa tawo nga may pangkuskos sa abog, mipiyong si Miller sa iyang mga mata sa makadiyot, ug sa iyang pag-abli sa iyang mga mata, ang mga basura nawala na. Ang mga alahas nagkatag sa tibuok lawak, ug unya gibutang sa tawo nga may pangkuskos sa abog ang mas dako nga kahon sa lamesa, gitigom ang mga alahas ug gilabay kini ngadto sa kahon ug miingon, “ari ug tan-awa.”

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

Ang panultihon nga, “ari ug tan-awa,” maoy usa ka simbolo nga ang usa ka kamatuoran bag-o pa lamang nabuksan. Ang kamatuoran nga nabuksan alang kang Miller mao ang kataposang kamatuoran, kay ang sunod nga hitabo mao ang pagmata ni Miller sa “singgit,” nga nagrepresentar sa makusog nga pagtuaw. Si Miller mao ang ulahi nga nakadawat sa mensahe sa Pagtuaw sa Tungang Gabi-i diha sa kasaysayan sa mga Millerita, ug sa dili pa ang singgit nga nagmata kaniya sa damgo, gipiyong niya ang iyang mga mata sulod sa makadiyot. Ang bugtong teksto sa Biblia nga naghisgot sa “makadiyot” ug “mga mata” mao ang nagtimaan sa unang pagkabanhaw.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> Tan-awa, ipadayag ko kaninyo ang usa ka tinago; dili kitang tanan mangatulog, apan kitang tanan pagausabon, Sa kalit, sa usa ka pagpamilok sa mata, sa katapusang trumpeta: kay ang trumpeta motingog, ug ang mga patay pagabanhawon nga dili na madunot, ug kita pagausabon. Kay kining madunoton kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-madunoton, ug kining may kamatayon kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-mamatay. 1 Corinto 15:51–53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

Sa kasaysayan sa pagbalhin sa kalihokan nga Laodicea sa ikatulong manulonda ngadto sa kalihokan nga Filadelfia sa ikatulong manulonda, sumala sa gihulagway diha sa Pinadayag kapitulo onse, si Miller nagrepresentar sa pinakakatapusan gayud sa mga manggialamon nga ulay nga midawat sa mensahe sa Tunga-tungang Panaghilak. Ang unang midawat niini mao ang labing espirituhanon.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “Mao kini ang pagsinggit sa tungang gabii, nga maoy magahatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang anghel. Ang mga manulunda gipadala gikan sa langit aron pukawon ang mga balaan nga nangaluya ug andamon sila alang sa dakong buluhaton sa ilang atubangan. Ang labing talento nga mga tawo dili mao ang unang midawat niini nga mensahe. Ang mga manulunda gipadala ngadto sa mga mapainubsanon, matinumanon nga mga tawo, ug giduso sila sa pagpataas sa singgit, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo aron sa pagsugat Kaniya!’ Kadto nga gitugyanan sa maong singgit midali, ug sa gahum sa Balaang Espiritu ilang gipalanog ang mensahe, ug gipukaw ang ilang mga igsoon nga nangaluya. Kining buhata wala magbarug diha sa kaalam ug kinaadman sa mga tawo, kondili diha sa gahum sa Dios, ug ang Iyang mga balaan nga nakadungog sa singgit dili makasukol niini. Ang labing espirituhanon maoy unang midawat niini nga mensahe, ug kadtong kaniadto nangulo sa buluhaton mao ang kaulahian sa pagdawat ug sa pagtabang sa pagpadako sa singgit, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo aron sa pagsugat Kaniya!’” Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Sa katapusan sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw sa Pinadayag kapitulo onse, ang nahauna sa duha ka mga mensahe, nga gilarawan sa Ezequiel kapitulo treinta y siete, gimantala. Ang nahaunang mensahe nagtapok sa nangamatay ug nagkatibulaag nga mga bukog, apan sila patay gihapon. Ang mensahe gipahayag pinaagi sa tingog nga misinggit “sa kamingawan”, sa ingon nagpaila nga ang mensahe ni Ezequiel nagsugod sa wala pa matapos ang tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw. Kining tulo ug tunga ka mga adlaw nagrepresentar sa usa ka “kamingawan”, ug gikan sa “kamingawan” nga kana gimantala ang mensahe. Ang “kamingawan” simbolo usab sa “pito ka mga panahon,” nga nagtimaan sa usa ka pagbalhin ug usa ka pag-abli sa gitatakan nga butang nga nagpaila sa pagsugod sa usa ka proseso sa pagsulay.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

Aduna ang usa ka nagkagrabeng pag-uswag sa mensahe, ug usa usab ka nagkagrabeng pagdawat niini, ingon sa gipakita sa Midnight Cry sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang labing espirituhanon mao ang unang midawat sa mensahe sa tingog nga nagasinggit sa kamingawan, ug ang mga historyador sa Adventismo nagtudlo ngadto sa usa ka sulat nga gisulat ni William Miller pipila lamang ka adlaw sa wala pa ang Oktubre 22, 1844, diin si Miller nagpamatuod nga sa katapusan nasabtan ug gidawat niya ang mensahe ni Samuel Snow bahin sa Midnight Cry.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> “Minahal kong Igsoon nga Himes: Ako nakakita ug usa ka himaya diha sa ikapitong bulan nga wala ko gayud makita kaniadto. Bisan pa nga ang Ginoo nagpakita na kanako sa tipikal nga kahulogan sa ikapitong bulan, usa ka tuig ug tunga na ang milabay, apan wala ko masabti ang bug-os nga kusog sa mga tipo. Karon, dalaygon ang ngalan sa Ginoo, nakita ko ang usa ka katahum, usa ka panagkahiuyon, ug usa ka pag-uyon sa Kasulatan, nga dugay ko nang giampo, apan wala ko makita hangtod niining adlawa. Pasalamati ang Ginoo, O kalag ko. Hinaut nga si Igsoon Snow, si Igsoon Storrs, ug ang uban, mapanalanginan tungod sa ilang pagka-instrumento sa pag-abli sa akong mga mata. Hapit na ako sa panimalay. Himaya! Himaya! Himaya! Himaya!” William Miller, Signs of the Times, Oktubre 16, 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

Sa pag-usab sa kasaysayan sa Tunga-tungang Singgit, sumala sa gihulagway sa damgo ni Miller, gipiyong ni Miller ang iyang mga mata sa makadiyot. Busa, “sa usa ka gutlo, sa usa ka pagpanimaho sa mata, sa katapusang trumpeta: kay ang trumpeta motingog, ug ang mga patay pagabanhawon.” Sa damgo ni Miller iyang girepresentar ang katapusan nga makadawat sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit, maingon sa iyang gibuhat sa iyang kaugalingong kasaysayan. Iyang girepresentar kadtong sa katapusan modawat sa mensahe sa wala pa tigumon sa tawo nga may hugawng brush ang nagkatibulaag nga mga mutya ug ihulog kini ngadto sa mas dako nga kahon. Diha sa Pinadayag kapitulo onse, ang katapusan nga modawat sa ikaduhang mensahe ni Ezekiel, nga mao ang mensahe sa upat ka mga hangin sa Islam, nga mao usab ang mensahe sa pagpatik, mohimo niana sa wala pa motingog ang katapusan sa pito ka mga trumpeta, nga mao ang trumpeta sa “ikatulong Pagkaalaot.” “Sa usa ka gutlo, sa usa ka pagpanimaho sa mata, sa katapusang trumpeta: kay ang trumpeta motingog, ug ang mga patay pagabanhawon nga dili na madunot, ug kita pagaliso-on.” (1 Corinto 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Ang maong pahayag nag-ila sa unang pagkabanhaw nga mahitabo sa ikaduhang pag-anhi, apan aduna usab usa ka pagkabanhaw sa uga nga mga bukog sa mga patay (ang duha ka mga saksi) nga mahitabo sa takna sa dakong linog sa Pinadayag kapitulo onse. Sa “takna” niana nga linog, motingog ang kataposang trumpeta sa pito ka mga trumpeta, ug ang mga patay nga mga saksi nga atua sa dalan ibalik sa kinabuhi, dili ingon nga mga Laodicean, kondili ingon nga mga Philadelphian, kay sa trumpeta sa ikatulong Kaalaotan, ang duha ka mga saksi natimrihan na ug nabag-o ngadto sa pagkadili-madunoton, kay dili na gayud sila makasala pag-usab. Si Miller nagrepresentar sa kaulahiang modawat sa mensahe nga maoy nagdala sa duha ka mga saksi ngadto sa kinabuhi, nga mao ang mensahe sa upat ka mga hangin sa Islam, ug mao ang mensahe sa pagtimri.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

Ang tingog nianang trompeta nagpabangon sa kataposang mga uga nga bukog sa mga patay nga nagkatag sa dalan sa Sodoma ug Ehipto. Si Miller nakakita samtang ang mga kamatuoran hinayhinayng gilubong pinaagi sa mini nga mga doktrina. Sa kaulahian mihilak si Miller, nga nagtimaan sa panahon sa dihang ang pag-abli sa selyo kinahanglan nang magsugod, kay ang pag-abli sa selyo usa ka progresibong buluhaton. Kadtong pag-abli sa selyo nagsugod sa katapusang yugto sa tulo ug tunga ka adlaw.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Human sa paghilak ni Miller, ang Usa nga may gahum sa pag-abli sa tinimrihan nga basahon misulod sa sugilanon. Sa damgo ni Miller, mao kadto ang Tawo nga may Hugawng Brush. Dayon si Miller nag-ampo, ug dihadiha may usa ka pultahan nga naablihan, nga nagtimaan sa punto diin ang kalihokan nga Laodicean sa ikatulong manulonda mobalhin ngadto sa kalihokan nga Philadelphia sa ikatulong manulonda. Ang iyang pag-ampo mao ang pag-ampo sa Levitico beinte-sais, mao kadto ang pag-ampo alang sa pagsabot sa katapusang tinago nga matagnaon ug usa ka dayag nga pagsugid sa pagsukol nga nagdala sa tulo ug tunga ka adlaw ibabaw sa duha ka mga saksi; mao kadto ang pag-ampo niadtong mga tinimrihan diha sa Ezekiel kapitulo nuebe.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Human sa pag-ampo, si Cristo (ang tawo nga nagkupot ug brush sa abog) misulod ug misugod sa paghinlo sa lawak. Sa katapusan sa buluhaton sa paghinlo sa tawo nga may brush sa abog, gipiyong ni Miller ang iyang mga mata sa makadiyot, nga nagtimaan sa katapusan sa panahon diin ang mga patay nga uga nga mga bukog pagabanhawon. Unya, gitigom sa tawo nga may brush sa abog ang nagkatag nga mga alahas sa lawak ni Miller, ug gibutang kini sa usa ka bag-o, mas dako nga lungon, ibabaw sa usa ka lamesa sa tunga sa lawak ni Miller, samtang ang duha ka mga saksi ginabayaw ingon nga bandila. Ingon nga maong bandila, nanawag sila ngadto sa laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia sa “ari ug tan-awa” ang mensahe nga ang Leon sa banay ni Juda bag-o pa lamang gisulod ngadto sa bag-o, mas dako nga lungon.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

Sa sunod nga artikulo magsugod kita sa paghisgot sa panan-awon sa Suba sa Ulai ingon nga simbolo sa mga kamatuoran gikan sa basahon ni Daniel nga giablihan pag-usab sa 1798. Sa wala pa kana nga paghisgot, nagbutang na kita daan ug pipila ka mga punto nga mahimong saligan. Ang nahaunang punto mao nga ang mensahe sa mga Millerita hingpit (sumala sa kahimtang sa pagtubo niini), apan dili pa kompleto. Kini gibutang sulod sa balangkas sa duha, dili tulo, ka mga gahum nga nagapaluya pinaagi sa pagkabiniyaan. Ang ikaduhang punto mao nga sa dihang ang damgo ni Miller nag-ila sa katapusang pagpahiuli sa mga pundasyonal nga kamatuoran, ang maong mga pundasyonal nga kamatuoran niadto “napulo ka pilo nga mas masanag” kaysa sa ilang orihinal nga himaya. Ang ikatulong punto mao nga ang lihok sa nahaunang manulonda (ang lihok sa mga Millerita) gisubli sa lihok sa ikatulong manulonda, apan adunay pipila ka mahinungdanong mga pasidaan. Ang mga Millerita, ingon nga simbolo, mga taga-Filadelfia sila; sila usa ka nakabig nga Nebukadnezar, apan sa katapusan ug makasubo, “gitukod pag-usab ang Jerico” niadtong 1863.

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Ang kalihokan sa ikatulong manulonda nagsugod ingon nga mga taga-Laodicea, nga nagkinahanglan ug pagkakabig, apan sa kaulahian sila moapil sa katapusang paglaglag sa Jerico (ang Jerico sa ulahing mga adlaw).

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> “Ang Manluluwas wala mianhi aron isalikway ang gisulti sa mga patriarka ug mga propeta; kay Siya gayud mao ang misulti pinaagi niining mga tawong representatibo. Ang tanang mga kamatuoran sa pulong sa Dios naggikan Kaniya. Apan kining bililhong mga mutya gibutang diha sa bakak nga mga salak-an. Ang ilang hamili nga kahayag gihimong tig-alagad sa kasaypanan. Tinguha sa Dios nga kini kuhaon gikan sa ilang mga salak-an sa kasaypanan ug ibalik sulod sa balangkas sa kamatuoran. Kini nga buluhaton kamot lamang nga balaan ang makahimo. Tungod sa iyang pagkadugtong sa kasaypanan, ang kamatuoran nag-alagad sa kawsa sa kaaway sa Dios ug sa tawo. Mianhi si Cristo aron ibutang kini sa dapit diin kini maghimaya sa Dios ug magbuhat alang sa kaluwasan sa katawhan.” The Desire of Ages, 287.

Back to Articles