Article

# Elijah - Number Two

Elias - Ikaduha

Prophetic Characteristics

Mga Propetikong Kinaiya

Author

Jeff Pippenger

Published

September 27, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the previous article we identified Elijah as a symbol. In agreement with William Miller’s rules, “symbols” may have more than one meaning. Therefore, Elijah as a symbol may also represent one part of the two-fold symbol of Elijah and Moses. The two-fold symbol of Elijah and Moses runs through the entire book of Revelation, and to be uncertain about what the two-fold symbol represents is to be uncertain about the message in the book of Revelation that is unsealed just before probation closes. For this reason, we will now specifically address certain prophetic characteristics that are identified with the symbol of Elijah.

Sa miaging artikulo atong giila si Elias ingon nga usa ka simbolo. Uyon sa mga lagda ni William Miller, ang “mga simbolo” mahimong adunay labaw pa sa usa ka kahulogan. Busa, si Elias ingon nga usa ka simbolo mahimo usab magrepresentar sa usa ka bahin sa duruha ka pilo nga simbolo nila Elias ug Moises. Ang duruha ka pilo nga simbolo nila Elias ug Moises nagdagan sa tibuok basahon sa Pinadayag, ug ang dili pagkatino mahitungod sa girepresentahan sa maong duruha ka pilo nga simbolo mao ang pagka walay kasigurohan mahitungod sa mensahe diha sa basahon sa Pinadayag nga ablihan sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay. Tungod niini, atong hisgutan karon sa piho ang pipila ka mga kinaiyang manalagnaon nga giila diha sa simbolo ni Elias.

We have three primary witnesses to establish those prophetic characteristics. Those witnesses are the prophet Elijah, John the Baptist and William Miller who inspiration identifies as interchangeable symbols.

Aduna kitay tulo ka nag-unang mga saksi sa pagpalig-on niadtong mga propetikong kinaiya. Kadtong mga saksi mao ang propeta nga si Elias, si Juan Bautista, ug si William Miller nga giila sa inspirasyon ingon nga mga ilisanay nga mga simbolo.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “Liniboan ang gidala sa pagdawat sa kamatuoran nga giwali ni William Miller, ug ang mga alagad sa Dios gipatindog diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron ipahayag ang mensahe. Sama kang Juan, ang mag-uuna ni Jesus, kadtong nagwali niining matinahuron nga mensahe mibati nga napugos sa pagpahimutang sa wasay diha sa gamot sa kahoy, ug sa pagtawag sa mga tawo sa pagpakita ug mga bunga nga takus sa paghinulsol. Ang ilang pagpamatuod gituyo aron sa pagpukaw ug sa makusganong pagdani sa mga iglesia ug sa pagpadayag sa ilang tinuod nga kinaiya. Ug samtang gipatingog ang matinahuron nga pasidaan sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga moabot, daghan sa mga nahiusa sa mga iglesia midawat sa mensahe sa kaayohan; ilang nakita ang ilang mga pagpakasala, ug uban sa mapait nga mga luha sa paghinulsol ug sa halalum nga kasakit sa kalag, nagpaubos sila sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios. Ug sa dihang ang Espiritu sa Dios mipabilin ibabaw kanila, mitabang sila sa pagpatunog sa singgit, ‘Kahadloki ang Dios, ug ihatag ninyo Kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa Iyang paghukom.’” Early Writings, 233.

Elijah, John the Baptist and Miller were given a specific spirit that guided and defined their work. Their testimony was “calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest” those churches’ “real character.” Whether it was in the time of Ahab, John the Baptist or William Miller the churches they were addressing all possessed a Laodicean blindness that was so deep and dark that the message needed to be as direct as laying an “ax at the root of the tree.” It included the announcement of the close of probation, which with John the Baptist’s was the warning of “the wrath” that was about “to come.” Miller’s message of proclaiming “Fear God and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,” was also a warning of the wrath to come.

Si Elias, Juan Bautista, ug si Miller gihatagan ug usa ka piho nga espiritu nga naggiya ug naghubit sa ilang buluhaton. Ang ilang pagpamatuod “gituyo aron pukawon ug sa makusganon nga paagi makaapekto sa mga iglesia ug ipadayag” ang “tinuod nga kinaiya” niadtong mga iglesia. Bisan pa kon kini sa panahon ni Ahab, ni Juan Bautista, o ni William Miller, ang mga iglesia nga ilang gisultihan tanan nanag-iya sa usa ka Laodiceanong pagkabuta nga hilabihan ka lawom ug mangitngit nga ang mensahe kinahanglang ingon ka direkta sa pagbutang ug “wasay sa gamut sa kahoy.” Gilakip niini ang pagpahibalo sa pagtapos sa panahon sa pagsulay, nga sa kang Juan Bautista mao ang pasidaan mahitungod sa “kapungot” nga “muabot na.” Ang mensahe ni Miller sa pagpahibalo, “Kahadloki ninyo ang Dios ug ihatag ninyo Kaniya ang himaya; kay miabot na ang takna sa Iyang paghukom,” usa usab ka pasidaan sa kapungot nga umaabot.

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 148.

> “Ang tingog ni Juan gipatugbaw sama sa usa ka trompeta. Ang iyang buluhaton mao, ‘Ipakita sa akong katawohan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala’ (Isaiah 58:1). Siya wala makabaton ug tawhanong kinaadman sa pagtoon. Ang Dios ug ang kinaiyahan mao ang iyang mga magtutudlo. Apan gikinahanglan ang usa nga mag-andam sa dalan sa atubangan ni Cristo, nga maisugon sa pagpatunog sa iyang tingog sama sa mga propeta kaniadto, nga nagtawag sa nasud nga nahilayo sa paghinulsol.” Selected Messages, book 2, 148.

Elijah commanded that his generation choose that day whether they would serve God or Baal, and that generation answered not a word, which equates to choosing Baal.

Si Elias nagsugo nga ang iyang kaliwatan magpili nianang adlawa kon kinsay ilang alagaron, ang Dios ba o si Baal, ug ang maong kaliwatan wala motubag bisan usa ka pulong, nga nagkahulogan sa pagpili kang Baal.

> “Never was there greater need of faithful warnings and reproofs, and close, straight dealing, than at this very time. Satan has come down with great power, knowing that his time is short. He is flooding the world with pleasing fables, and the people of God love to have smooth things spoken to them. Sin and iniquity are not abhorred. I was shown that God’s people must make more firm, determined efforts to press back the incoming darkness. The close work of the Spirit of God is needed now as never before. Stupidity must be shaken off. We must arouse from the lethargy that will prove our destruction unless we resist it. Satan has a powerful, controlling influence upon minds. Preachers and people are in danger of being found upon the side of the powers of darkness. There is no such thing now as a neutral position. We are all decidedly for the right or decidedly with the wrong. Said Christ: ‘He that is not with Me is against Me; and he that gathereth not with Me scattereth abroad.’” Testimonies, volume 3, 327.

> “Wala gayod sukad nga mas dako pa ang panginahanglan sa matinumanong mga pasidaan ug mga pagbadlong, ug sa suod, matarung nga pagpatuman, kay niining mismong panahona. Si Satanas mikanaog nga may dakong gahum, kay nahibalo siya nga mubo na ang iyang panahon. Gibahaan niya ang kalibotan sa makapahimuot nga mga sugilanong bakak, ug ang katawhan sa Dios mahigugma nga sultihan kanila ug hapsay nga mga butang. Ang sala ug kadautan wala kapinawnga. Gipakita kanako nga ang katawhan sa Dios kinahanglan mohimo ug labi pang malig-on, malig-onong mga paningkamot aron mapugngan ang nagasulod nga kangitngit. Ang suod nga buhat sa Espiritu sa Dios gikinahanglan karon labaw pa kay sa kaniadto. Ang kabuang kinahanglan isalikway. Kinahanglan nga momata kita gikan sa kahingatulog nga mopamatuod sa atong kalaglagan gawas kon mosukol kita niini. Si Satanas adunay gamhanan, nagakontrolar nga impluwensiya ibabaw sa mga hunahuna. Ang mga magwawali ug ang katawhan anaa sa kapeligrohan nga hikaplagan nga anaa sa dapig sa mga gahum sa kangitngit. Wala nay butang nga sama sa neyutral nga kahimtang karon. Kitang tanan tin-aw gayod nga dapig sa matarung o tin-aw gayod nga uban sa sayop. Miingon si Cristo: ‘Siya nga dili uban Kanako batok Kanako siya; ug siya nga dili magatigum uban Kanako nagapatlaag.’” Testimonies, volume 3, 327.

John called “the degenerate nation” of his history “a generation of vipers.” The Millerites ultimately identified the degenerate nation of their history as the daughters of Babylon. Whether Elijah, John or Miller none of the three were theologians. They were all called from the common walks of life.

Gitawag ni Juan ang “ang nasadlak nga nasod” sa iyang kasaysayan nga “usa ka kaliwatan sa mga bitin.” Sa kaulahian giila sa mga Millerite ang nasadlak nga nasod sa ilang kasaysayan ingon nga mga anak nga babaye sa Babilonia. Bisan si Elias, si Juan, o si Miller, walay usa niining tulo nga mga teologo. Silang tanan gitawag gikan sa ordinaryong mga kahimtang sa kinabuhi.

> “The truth as it is in Jesus, as it was proclaimed by Him when He was enshrouded by the pillowy cloud, is verity and truth in this our day, and will just as surely renovate the mind of the receiver as it has renovated minds in the past. Christ has declared, ‘If they hear not Moses and the Prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ (Luke 16:31).

> “Ang kamatuoran sumala niini diha kang Jesus, ingon sa gipahayag Niya sa dihang gitabonan Siya sa panganod nga daw unlan, mao ang tinuod ug kamatuoran niining atong panahona, ug sa pagkatinuod magabag-o sa hunahuna sa modawat sama ka siguro sa pagkausab sa mga hunahuna kaniadto. Si Cristo nagpahayag, ‘Kon dili sila mamati kang Moises ug sa mga Manalagna, dili usab sila mapatoo, bisan pa kon may usa nga mabanhaw gikan sa mga patay.’ (Lucas 16:31).”

> “As a people, we must prepare the way of the Lord, under the overruling guidance of the Holy Spirit, for the spread of the gospel in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow, and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will become educated in connection with men who have had experience—men who understand the truth. Through most wonderful workings of God, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. Let us labor as those who have experienced the virtue of truth as it is in Jesus.

> “Ingon nga usa ka katawhan, kinahanglan natong andamon ang dalan sa Ginoo, ilalom sa labawng pagmando nga giya sa Balaang Espiritu, alang sa pagkaylap sa ebanghelyo diha sa kaputli niini. Ang sapa sa buhing tubig kinahanglan molalom ug molapad diha sa pag-agos niini. Sa tanang mga uma, duol ug halayo, ang mga tawo pagatawgon gikan sa daro, ug gikan sa mas ordinaryong mga buluhatong pangnegosyo nga sa dakong bahin nag-okupar sa hunahuna, ug sila mapahanas diha sa pakigdugtong sa mga tawo nga may kasinatian—mga tawo nga nakasabut sa kamatuoran. Pinaagi sa labing kahibulongang mga paglihok sa Dios, ang mga bukid sa kalisdanan pagakuhaon ug igasalibay ngadto sa dagat. Magbuhat kita ingon sa mga nakasinati sa gahum sa kamatuoran maingon nga anaa kini kang Jesus.”

> “There is to be, at this period, a series of events which will reveal that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. Those who preach the truth will strive to demonstrate the truth by a well-ordered life and godly conversation. And as they do this, they will become powerful in advocating the truth, and in giving it the sure application that God has given it.

> “Niining panahona, adunay sunod-sunod nga mga hitabo nga magapadayag nga ang Dios mao ang Agalon sa kahimtang. Ang kamatuoran igamantala sa tin-aw, dili masayranan nga pinulongan. Kadtong nagawali sa kamatuoran maningkamot sa pagpakita sa kamatuoran pinaagi sa usa ka hapsay nga kinabuhi ug diosnong paggawi. Ug samtang ilang buhaton kini, sila mahimong gamhanan sa pagpangatarungan alang sa kamatuoran, ug sa paghatag niini sa sigurado nga paggamit nga gihatag niini sa Dios.”

> “When the men, who have known and taught the truth, turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables, it is high time for those who have once been laborers in evangelistic work, but who have been drawn away into the management of restaurants, food stores, and other commercial lines of work, to come into line, study their Bibles diligently, and with the word of God in hand, dispense the Bible truth, the spiritual food, in cooperation with the heavenly angels. This work now calls loudly for workmen of divine appointment. Omnipotence will then say to the mountains of difficulty, Be thou removed and cast into the sea.” Paulson Collection, 73, 74.

> “Sa diha nga ang mga tawo, nga nakaila ug nagtudlo sa kamatuoran, mosimang ngadto sa tawhanong pagsabut, ug ipanghatag ngadto sa mga hunahuna nga nalimbongan ang ilang kaugalingong pinggan sa mga sugilanon nga mini, panahon na kaayo alang niadtong mga kaniadto mamumuo sa buhat ebanghelistiko, apan nahisalaag ngadto sa pagdumala sa mga restawran, mga tindahan sa pagkaon, ug uban pang komersiyal nga mga linya sa buluhaton, nga mosulod sa laray, tun-an sa makugihon ang ilang mga Biblia, ug uban ang pulong sa Dios diha sa kamot, ipanghatag ang kamatuoran sa Biblia, ang espirituhanong pagkaon, sa pagtinabangay uban sa langitnong mga manulonda. Kining buluhatona karon kusog nga nagtawag alang sa mga mamumuo nga tinudlo sa Dios. Ang Makagagahum unya moingon sa mga bukid sa kalisdanan, Paibta, ug itambog ka ngadto sa dagat.” Paulson Collection, 73, 74.

Elijah, John and Miller were and thus represent men that are called from the “more common” “vocations,” for “the men” who had formerly taught the truth ultimately “turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables.” The common men that are called will give “the sure application” of biblical prophecy as “God has given it.” Twice, in the passage Sister White identified “mountains” as “mountains of difficulty.” The work of these men included laying low “every mountain.” The work that is accomplished by the common men that were called from the plow of humble circumstances represents the work of identifying the correct biblical methodology in contrast with the dishes of human fables that is handed out by the theologians of the time.

Si Elias, Juan, ug si Miller maoy ug sa ingon nagrepresentar sa mga tawo nga gitawag gikan sa “mas ordinaryo” nga mga “panginabuhian,” kay “ang mga tawo” nga kaniadto nagtudlo sa kamatuoran sa katapusan “misimang ngadto sa tawhanong pagsabot, ug gipanghatag ngadto sa mga hunahuna nga nalimbongan ang ilang kaugalingong pinggan sa mga sugilanong binuhat-buhat.” Ang mga ordinaryong tawo nga gitawag mohatag sa “siguradong pag-aplikar” sa biblikanhong tagna sumala sa “gihatag kini sa Dios.” Kaduha, sa maong pahayag, giila ni Sister White ang “mga bukid” ingon nga “mga bukid sa kalisdanan.” Ang buluhaton niining mga tawhana naglakip sa pagpahapay sa “matag bukid.” Ang buluhaton nga natuman pinaagi sa mga ordinaryong tawo nga gitawag gikan sa daro sa mapainubsanong mga kahimtang nagrepresentar sa buluhaton sa pag-ila sa husto nga biblikanhong pamaagi nga sukwahi sa mga pinggan sa tawhanong mga sugilanong binuhat-buhat nga gipanghatag sa mga teologo sa maong panahon.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> “Ang buluhaton ni Juan Bautista, ug ang buluhaton niadtong sa katapusang mga adlaw molakaw diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron pukawon ang katawhan gikan sa ilang pagkawalay pagtagad, sa daghang bahin managsama. Ang iyang buluhaton maoy usa ka hulagway sa buluhaton nga kinahanglan pagabuhaton niining panahona. Si Cristo moanhi sa ikaduhang higayon aron hukman ang kalibotan diha sa pagkamatarong. Ang mga sinugo sa Dios nga nagdala sa ulahing mensahe sa pasidaan nga igahatag sa kalibotan, kinahanglan mag-andam sa dalan alang sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, maingon nga giandam ni Juan ang dalan alang sa iyang unang pag-anhi. Niining buluhatong pagpangandam, ‘ang matag walog pagabayawon, ug ang matag bukid pagapaubson; ug ang baliko pagatul-iron, ug ang mga gansangon nga dapit pagahimoon nga patag’ kay ang kasaysayan pagausbon, ug sa makausa pa ‘ang himaya sa Ginoo ikapadayag, ug ang tanang unod makakita niana nga managsama; kay ang baba ni Jehova namulong niini.’” Southern Watchman, Marso 21, 1905.

The characteristics of the three reformers which was identified by Isaiah are that every valley shall be exalted, every mountain made low, the crooked shall be made straight and the rough places made plain. The way of the Lord that is prepared by exalting the valleys, laying low the mountains and making the crooked straight and rough places plain is the old paths.

Ang mga kinaiya sa tulo ka mga repormador nga giila ni Isaias mao kini: ang matag walog pagabayawon, ang matag bukid pagapaubson, ang hiwi pagatul-iron, ug ang mga dapit nga bagis pagahimoon nga patag. Ang dalan sa Ginoo nga giandam pinaagi sa pagbayaw sa mga walog, pagpapaubos sa mga bukid, ug sa paghimo nga matul-id ang hiwi ug mapatag ang mga dapit nga bagis mao ang karaang mga alagianan.

> The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:3–5.

> Ang tingog sa nagasinggit didto sa kamingawan, Andama ninyo ang dalan ni Jehova, himoa nga matul-id sa kamingawan ang usa ka halangdong dalan alang sa atong Dios. Ang tagsatagsa ka walog pagabayawon, ug ang tagsatagsa ka bukid ug bungtod pagapaubson: ug ang likoliko pagahimoon nga matul-id, ug ang mga gansangon nga dapit pagahimoon nga patag: Ug ang himaya ni Jehova igapadayag, ug ang tanang unod makakita niini sa tingub: kay ang baba ni Jehova maoy nagsulti niini. Isaias 40:3–5.

When the quibbling Jews asked John the Baptist if he was the Elijah to come, he answered that he was not, but he then identified himself with the passage from Isaiah.

Sa dihang ang mapanghimantayon nga mga Judio nangutana kang Juan Bautista kon siya ba ang umalabot nga Elias, mitubag siya nga dili, apan unya giila niya ang iyang kaugalingon diha sa teksto gikan kang Isaias.

> And this is the record of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, Who art thou? And he confessed, and denied not; but confessed, I am not the Christ. And they asked him, What then? Art thou Elias? And he saith, I am not. Art thou that prophet? And he answered, No. Then said they unto him, Who art thou? that we may give an answer to them that sent us. What sayest thou of thyself? He said, I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight the way of the Lord, as said the prophet Esaias. John 1:19–23.

> Ug kini mao ang pamatuod ni Juan, sa dihang ang mga Judio nagpadala ug mga saserdote ug mga Levita gikan sa Jerusalem aron sa pagpangutana kaniya, Kinsa ka? Ug siya mitug-an, ug wala maglimod; hinonoa mitug-an, Dili ako ang Cristo. Ug sila nangutana kaniya, Unsa man diay? Ikaw ba si Elias? Ug siya miingon, Dili ako. Ikaw ba kadtong manalagna? Ug siya mitubag, Dili. Unya sila miingon kaniya, Kinsa ka? aron makahatag kami ug tubag kanila nga nagpadala kanamo. Unsay imong ikasulti mahitungod sa imong kaugalingon? Siya miingon, Ako mao ang tingog sa usa nga nagsinggit sa kamingawan, Tul-ira ang dalan sa Ginoo, sumala sa giingon ni propeta Esaias. Juan 1:19–23.

The preparation of the “way of the Lord” identifies the methodology that the angels guided Miller to understand and employ in order to prepare the biblical understanding of the “way” that men were to walk in. Every “mountain” was to be made low, for the mountains of biblical prophecy represents truths that at first glance are apparently too difficult to understand. To understand the glorious holy mountain of Daniel chapter eleven verse forty-five that the king of the north is attempting to conquer is understood by first identifying the literal glorious holy mountain in Jerusalem which prophetically defines the spiritual glorious holy mountain. To explain the mountain that is identified as Armageddon, which means mountain of Megiddo, one must go to literal Megiddo. The prophetic difficulties that are represented as difficult are removed when the principle that the beginning of a thing illustrates the end of a thing is employed.

Ang pag-andam sa “dalan sa Ginoo” nag-ila sa pamaagi nga gigiyahan sa mga manulonda si Miller aron masabtan ug gamiton, sa pag-andam sa biblikanhong pagsabot sa “dalan” nga pagalakwan sa mga tawo. Ang matag “bukid” pagapaubson, kay ang mga bukid sa biblikanhong tagna nagrepresentar sa mga kamatuoran nga sa unang tan-aw daw hilabihan kalisod sabton. Aron masabtan ang mahimayaong balaang bukid sa Daniel kapitulo onse bersikulo kwarenta’y singko, nga ginapaningkamotan sa hari sa amihanang dapit sa pagbuntog, kini masabtan pinaagi sa una nga pag-ila sa literal nga mahimayaong balaang bukid sa Jerusalem nga sa pagkatagna naghubit sa espirituwal nga mahimayaong balaang bukid. Aron ipasabut ang bukid nga giila nga Armageddon, nga nagkahulogan ug bukid sa Megiddo, kinahanglan moadto ang usa sa literal nga Megiddo. Ang mga kalisdanan sa pagkatagna nga ginarepresentar ingon nga malisod mawagtang kon gamiton ang prinsipyo nga ang sinugdanan sa usa ka butang naghulagway sa katapusan sa usa ka butang.

The methodology represented by Isaiah and referenced by John and set forth by Miller exalts every valley. Whether it be the “valley of vision” in Isaiah twenty-two, the “valley of dead bones” in Ezekiel or the “valley of Jehoshaphat” in the book of Joel the methodology that is based upon the correct understanding of Christ’s character as represented as Palmoni the Wonderful Numberer in Millerite history, or as Alpha and Omega the wonderful linguist in our history is what exalts the prophetic truths that are represented in the “valleys” of God’s Word.

Ang pamaagi nga girepresentar ni Isaias ug gihisgotan ni Juan ug gipahayag ni Miller nagabayaw sa matag walog. Bisan pa kon kini mao ang “walog sa panan-awon” diha sa Isaias baynte-dos, ang “walog sa mga bukog nga nangamatay” diha sa Ezequiel, o ang “walog ni Jehoshaphat” diha sa basahon ni Joel, ang pamaagi nga nagasukad sa husto nga pagsabot sa kinaiya ni Cristo—ingon nga girepresentar isip Palmoni, ang Kahibulongang Mag-iihap, sa kasaysayan sa mga Millerite, o ingon nga Alpha ug Omega, ang kahibulongang lingguwista, sa atong kasaysayan—mao ang nagabayaw sa mga matuod nga profetikanhong kamatuoran nga girepresentar diha sa mga “walog” sa Pulong sa Dios.

The crooked things that are to be made straight and the rough places that are made plain represents the work of correcting the customs and traditions that are employed by a Laodicean priesthood to uphold their poisoned dishes of fables. The work of Elijah is specifically identified as representing the correct biblical methodology in opposition to the fables of the theologians and priests. That work is accomplished by “common men,” not by the educated priests and theologians. Within the prophetic characteristics of these three witnesses is also the simple fact that the Elijah to come will be a man.

Ang mga butang nga baliko nga pagatadluhon ug ang mga dapit nga lubak nga pagahimoon nga hapsay nagarepresentar sa buluhaton sa pagtul-id sa mga batasan ug mga tradisyon nga gigamit sa usa ka Laodiceanong pagkasaserdote aron sa pagsuporta sa ilang gihiloang mga pinggan sa mga sugilanon. Ang buluhaton ni Elias tin-aw nga giila nga nagarepresentar sa husto nga biblikanhong pamaagi batok sa mga sugilanon sa mga teologo ug mga pari. Kana nga buluhaton pagatumanon pinaagi sa “mga ordinaryong tawo,” dili pinaagi sa mga edukadong pari ug mga teologo. Sulod sa mga profetikong kinaiya niining tulo ka mga saksi anaa usab ang yano nga kamatuoran nga ang Elias nga moanhi mahimong usa ka tawo.

That observation might seem unimportant, but as the theologians of Adventism seek to uphold their fables, they have taken a passage from Sister White where she speaks in the future tense about a man that would come in the spirit and power of Elijah and they add their own fable of explanation and insist that Sister White was speaking of herself.

Kana nga obserbasyon daw mahimong tan-awong dili importante, apan samtang ang mga teologo sa Adventism naningkamot sa pagpalig-on sa ilang mga sugilanon, ilang gikuha ang usa ka pamahayag gikan kang Sister White diin nagsulti siya sa porma sa umaabot nga panahon mahitungod sa usa ka tawo nga moabot diha sa espiritu ug gahum ni Elias, ug ilang gidugangan kini sa ilang kaugalingong sugilanon nga pagpasabot ug mapugsanon nga nagaingon nga si Sister White nagsulti mahitungod sa iyang kaugalingon.

> “Prophecy must be fulfilled. The Lord says: ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord.’ Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, [See appendix.] and when he appears, men may say: ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> “Kinahanglan nga matuman ang tagna. Ang Ginoo nagaingon: ‘Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo.’ Adunay moanhi diha sa espiritu ug gahum ni Elias, [Tan-awa ang apendise.] ug sa dihang siya magpakita na, ang mga tawo mahimong moingon: ‘Hilabihan ra ang imong kaseryoso, wala nimo gihubad ang mga Kasulatan sa husto nga paagi. Tugoti ako sa pagsulti kanimo kon unsaon pagtudlo sa imong mensahe.’”

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth. Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now.’ They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them.

> “Daghan ang dili makahimo sa pag-ila sa kalainan tali sa buluhaton sa Dios ug sa buluhaton sa tawo. Isulti ko ang kamatuoran sumala sa gihatag sa Dios kanako, ug nagaingon ako karon, Kon magpadayon kamo sa pagpangita ug sayop, sa pagbaton ug espiritu sa panaglalis, dili gayud ninyo mahibaloan ang kamatuoran. Miingon si Jesus sa Iyang mga tinun-an, ‘Daghan pa Akog mga butang nga isulti kaninyo, apan dili pa ninyo kini maagwanta karon.’ Wala sila sa kahimtang nga makadayeg sa mga balaan ug walay-kataposang mga butang; apan misaad si Jesus sa pagpadala sa Manlalaban, nga magatudlo kanila sa tanang mga butang, ug magapahinumdom kanila sa tanang mga butang, bisan unsa nga Iyang giingon kanila.

> “Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of heaven guide into all truth.” Testimonies to Ministers, 475, 476.

> “Mga igsoon, dili kita angay mosalig sa tawo. ‘Hunongi ninyo ang tawo, kansang gininhawa anaa sa iyang mga ilong: kay unsa man siya aron pagatagdon?’ Kinahanglan nga itugyan ninyo ang inyong mga walay-kusog nga kalag kang Jesus. Dili angay alang kanato ang pag-inom gikan sa tuboran sa walog samtang anaa ang usa ka tuboran sa bukid. Biyaan ta ang mga ubos nga mga sapa; moduol kita sa mas hataas nga mga tuboran. Kon aduna may usa ka punto sa kamatuoran nga wala ninyo masabti, diin dili kamo magkauyon, susiha kini, itandi ang kasulatan sa kasulatan, ilubong pag-ayo ang atabay sa kamatuoran ngadto sa kalawmon sa minahan sa pulong sa Dios. Kinahanglan nga ibutang ninyo ang inyong kaugalingon ug ang inyong mga opinyon ibabaw sa halaran sa Dios, isalikway ang inyong mga daang gituohang mga panghunahuna, ug tugoti ang Espiritu sa langit sa paggiya kaninyo ngadto sa tibuok kamatuoran.” Testimonies to Ministers, 475, 476.

> “Somebody is to come in the spirit and power of Elijah: These words have been mistakenly applied by some to some individual who it was thought would appear with a prophetic message subsequent to Mrs. White’s life and work. The three paragraphs comprising this article titled ‘Let heaven Guide’ are only a small portion of a talk given by Ellen White in Battle Creek, Michigan, the morning of January 29, 1890. As this was published in the the Review and Herald of February 18, 1890, it carried the title of ‘How to meet a Controverted Point of Doctrine.’ Other excerpts drawn from this article and used largely to fill out certain pages of this volume, may be found on pages 23, 104, 111, 119, 158, 278, and 386. The article has been reproduced in its entirety in Selected Messages 1:406–416, with the portion comprising the excerpt entitled ‘Let Heaven Guide’ appearing on pages 412 and 413. When the article is read in its entirety it becomes apparent that Ellen White, in this statement made just a little more than a year after the Minneapolis Conference to a group in Battle Creek, was speaking of her own ministry. Some had grown critical of her work. Note that in the paragraph preceding that which appears in this volume on page 475, Ellen White states:

> “Adunay moanhi diha sa espiritu ug gahum ni Elias: Kining mga pulonga nasayop ug paggamit sa pipila alang sa usa ka piho ka indibiduwal nga gituohang magpakita uban sa usa ka mensaheng manalagna sunod sa kinabuhi ug buluhaton ni Mrs. White. Ang tulo ka parapo nga naglangkob niining artikulo nga giulohan og ‘Let Heaven Guide’ gamay lamang nga bahin sa usa ka pakigpulong nga gihatag ni Ellen White sa Battle Creek, Michigan, sa buntag sa Enero 29, 1890. Sa dihang kini gimantala sa Review and Herald sa Pebrero 18, 1890, kini gidala ubos sa ulohang ‘How to Meet a Controverted Point of Doctrine.’ Ang ubang mga kinutlo nga gikuha gikan niining artikulo ug gigamit sa dakong bahin aron mapuno ang piho nga mga panid niining tomo, makita sa mga panid 23, 104, 111, 119, 158, 278, ug 386. Ang artikulo gisubli sa tibuok niini diha sa Selected Messages 1:406–416, uban sa bahin nga naglangkob sa kinutlo nga giulohan og ‘Let Heaven Guide’ nga makita sa mga panid 412 ug 413. Sa dihang basahon ang artikulo sa tibuok niini, mahimong dayag nga si Ellen White, niining pahayag nga gihimo kapin gamay sa usa ka tuig human sa Minneapolis Conference ngadto sa usa ka pundok sa Battle Creek, naghisgot mahitungod sa iyang kaugalingong ministeryo. Ang uban nahimong mapintas nga masawayon sa iyang buluhaton. Himatikdi nga sa parapo nga nag-una niadtong makita niining tomo sa panid 475, si Ellen White nagaingon:”

> “‘We should come into a position where every difference will be melted away. If I think I have light, I shall do my duty in presenting it. Suppose I consulted others concerning the message the Lord would have me give to the people, the door might be closed so that the light might not reach the ones to whom God had sent it. When Jesus rode into Jerusalem, `the whole multitude of the disciples began to rejoice and praise God with a loud voice for all the mighty works that they had seen; saying, blessed be the King that cometh in the name of the Lord: peace in heaven, and glory in the highest. And some of the Pharisees from among the multitude said unto Him, master, rebuke thy disciples. And He answered and said unto them, I tell you that, if these should hold their peace, the stones would immediately cry out’ (Luke 19:37–40).

> “‘Kinahanglan kita moabut ngadto sa usa ka kahimtang diin ang tanang kalainan matunaw. Kon ako naghunahuna nga aduna akoy kahayag, pagabuhaton ko ang akong katungdanan sa pagpresentar niini. Pananglit mokonsulta ako sa uban mahitungod sa mensahe nga gitinguha sa Ginoo nga akong ihatag ngadto sa katawhan, ang pultahan tingali masirhan aron ang kahayag dili makaabot niadtong mga gipadad-an niini sa Dios. Sa dihang misakay si Jesus paingon sa Jerusalem, ‘ang tibuok panon sa mga tinun-an misugod sa pagmaya ug sa pagdayeg sa Dios sa makusog nga tingog tungod sa tanang gamhanang mga buhat nga ilang nakita; nga nagaingon, Bulahan ang Hari nga nagaabot sa ngalan sa Ginoo: kalinaw sa langit, ug himaya sa kahitas-an. Ug ang pipila sa mga Pariseo gikan sa taliwala sa panon miingon Kaniya, Magtutudlo, badlonga ang Imong mga tinun-an. Ug Siya mitubag ug miingon kanila, Sultihan ko kamo nga, kon kini sila magpakahilom, ang mga bato sa dihadiha mosinggit’ (Lucas 19:37–40).”

> “‘The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the word of God.’

> “‘Ang mga Judio misulay sa pagpahunong sa pagmantala sa mensahe nga gitagna sa pulong sa Dios.’

> “Then she makes reference again to her own experience:

> “Unya siya naghisgot na usab sa iyang kaugalingong kasinatian:

> “‘Prophecy must be fulfilled. The Lord says, “Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord” (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, “You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way.”—Selected Messages, volume 1, 412.

> “‘Ang panagna kinahanglan matuman. Ang Ginoo nagaingon, “Ania karon, akong ipadala kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabut ang dakung ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo” (Malakias 4:5). Adunay usa nga moanhi diha sa espiritu ug gahum ni Elias, ug sa diha nga siya magapakita, ang mga tawo mahimong moingon, “Sobra ka ka mainiton, wala nimo hubara ang mga Kasulatan sa husto nga paagi.”—Selected Messages, tomo 1, 412.

> “That she was referring to her own experience is also made clear from the paragraph which follows, in which she declares:

> “Ng klaro usab nga siya naghisgot sa iyang kaugalingong kasinatian gikan sa parapo nga misunod, diin iyang gipahayag:”

> “‘I shall tell the truth as God gives it to me….’” Appendix to Testimonies to Ministers.

> “‘Isulti ko ang kamatuoran sumala sa gihatag kini sa Dios kanako….’” Apendise sa Testimonies to Ministers.

The fact that Ellen White had to address the fables of the theologians and leaders of her time period provides no evidence that she was identifying herself as the “man” that would come in the future in the spirit and power of Elijah. Where is any evidence of Ellen White’s many opponents within Adventism that attack the method of biblical application she employed? Where was she ever told “you do not interpret the Scriptures the proper way”? She clearly identifies that there would be a movement of people at the end of the world that would be empowered by the spirit and power of Elijah, and there is no legitimate way to suggest that she thought that movement of the loud cry of the third angel was happening at the time she prophesied of the future manifestation of the power of Elijah. The Laodicean Adventist theologians would have their flock believe that Sister White was “making reference” to “her own experience” as a fulfillment of the prophet Elijah that would be sent before the great and dreadful day of the Lord.

Ang kamatuoran nga si Ellen White kinahanglan moatubang sa mga sugilanon sa mga teologo ug mga lider sa iyang kapanahonan wala maghatag ug bisan unsang ebidensiya nga iyang giila ang iyang kaugalingon ingon nga ang “tawo” nga moabot sa umalabot diha sa espiritu ug gahum ni Elias. Hain man ang bisan unsang ebidensiya sa daghang mga kaatbang ni Ellen White sulod sa Adventismo nga misulong sa pamaagi sa biblikanhong pag-aplikar nga iyang gigamit? Kanus-a ba gayud siya gisultihan, “wala ka maghubad sa Kasulatan sa husto nga paagi”? Sa tin-aw iyang giila nga adunay usa ka kalihokan sa mga tawo sa katapusan sa kalibotan nga pagahatagan ug gahum pinaagi sa espiritu ug gahum ni Elias, ug walay lehitimong paagi sa pagsugyot nga siya naghunahuna nga kana nga kalihokan sa makusog nga singgit sa ikatulong anghel nagakahitabo na niadtong panahona nga siya nanagna mahitungod sa umalabot nga pagpakita sa gahum ni Elias. Ang mga teologong Adventista nga Laodiceano buot magpatoo sa ilang panon nga si Sister White “naghimo ug reperensiya” sa “iyang kaugalingong kasinatian” ingon nga usa ka katumanan sa propeta Elias nga ipadala sa dili pa moabot ang dako ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord. Malachi 4:5.

> Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo. Malakias 4:5.

One prophetic characteristic of Elijah as a symbol is that he presents a biblical methodology that opposes the fables of a priesthood that dishes out fables of customs and traditions. His work of preparing the way (this is the way, walk ye in it) is accomplished with the biblical methodology that opposes the teachings of a corrupted priesthood. And according to the three witnesses of Elijah, John the Baptist and Miller; accompanied with Sister White’s testimony of the then future appearing of Elijah, he will be a man, not a woman. When the methodology of Palmoni and Alpha and Omega is correctly understood, it is recognized not simply a set of biblical rules for interpreting the Scriptures, but as a transcript of Christ’s character, which is His glory.

Usa sa mga propetikanhong kinaiya ni Elias ingon nga usa ka simbolo mao nga iyang gipresentar ang usa ka biblikanhong pamaagi nga mosupak sa mga sugilanon sa usa ka kaparihan nga nagapanghatag ug mga sugilanon sa mga kostumbre ug mga tradisyon. Ang iyang buluhaton sa pag-andam sa dalan (mao kini ang dalan, lumakaw kamo niini) matuman pinaagi sa biblikanhong pamaagi nga mosupak sa mga pagtulon-an sa usa ka dunot nga kaparihan. Ug sumala sa tulo ka mga saksi ni Elias, Juan Bautista ug Miller; inubanan sa pagpamatuod ni Sister White mahitungod sa umaabot pa niadto nga pagpakita ni Elias, siya mahimong usa ka lalaki, dili usa ka babaye. Sa dihang ang pamaagi sa Palmoni ug Alpha ug Omega husto nga masabtan, kini maila dili lamang ingon nga usa ka hugpong sa mga biblikanhong lagda alang sa paghubad sa Kasulatan, kondili ingon nga usa ka hulagway sa kinaiya ni Cristo, nga mao ang Iyang himaya.

> And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:5.

> Ug ang himaya sa Ginoo igapadayag, ug ang tanang unod makakita niini sa tingub; kay ang baba sa Ginoo maoy nagsulti niini. Isaias 40:5.

Christ’s very character is represented by the methodology to be employed in understanding His Word, for He is the Word.

Ang mismong kinaiya ni Cristo girepresentahan pinaagi sa pamaagi nga angay gamiton sa pagsabot sa Iyang Pulong, kay Siya mao ang Pulong.

> “The law of God in the sanctuary in heaven is the great original, of which the precepts inscribed upon the tables of stone and recorded by Moses in the Pentateuch were an unerring transcript. Those who arrived at an understanding of this important point were thus led to see the sacred, unchanging character of the divine law. They saw, as never before, the force of the Saviour’s words: ‘Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no wise pass from the law.’ Matthew 5:18. The law of God, being a revelation of His will, a transcript of His character, must forever endure, ‘as a faithful witness in heaven.’ Not one command has been annulled; not a jot or tittle has been changed. Says the psalmist: ‘Forever, O Lord, Thy word is settled in heaven.’ ‘All His commandments are sure. They stand fast for ever and ever.’ Psalm 119:89; 111:7, 8.” The Great Controversy, 434.

> “Ang kasugoan sa Dios diha sa balaang puloy-anan sa langit mao ang dakong orihinal, nga niini ang mga sugo nga gisulat sa mga papan nga bato ug girekord ni Moises diha sa Pentateuch maoy usa ka walay kasaypanang hulad. Busa kadtong nakaabot sa pagsabut niining mahinungdanong puntoha gidala ngadto sa pagtan-aw sa balaan, dili mausab nga kinaiya sa balaang kasugoan. Ilang nakita, labaw pa kay sa kaniadto, ang bug-at nga gahum sa mga pulong sa Manluluwas: ‘Hangtud nga mawala ang langit ug ang yuta, walay usa ka kudlit o usa ka tulpok nga mahanaw sa kasugoan sa bisan unsang paagi.’ Mateo 5:18. Ang kasugoan sa Dios, ingon nga kapadayagan sa Iyang kabubut-on, usa ka hulad sa Iyang kinaiya, kinahanglan magapadayon sa walay katapusan, ‘ingon nga matinumanong saksi didto sa langit.’ Walay usa ka sugo nga gipapas; walay usa ka kudlit o tulpok nga nausab. Miingon ang salmista: ‘Sa walay katapusan, Oh Jehova, ang Imong pulong lig-on sa langit.’ ‘Ang tanan Niyang mga sugo kasaligan. Sila malig-on hangtod sa kahangtoran ug sa walay katapusan.’ Salmo 119:89; 111:7, 8.” The Great Controversy, 434.

Just as the ten commandments are an unchangeable transcript of Christ’s character, so too are the rules of prophetic interpretation a transcript of His character.

Maingon nga ang Napulo ka mga Sugo usa ka dili mausab nga hulagway sa kinaiya ni Cristo, maingon man usab ang mga lagda sa paghubad sa tagna usa ka hulagway sa Iyang kinaiya.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> “Kinahanglan nga mahibalo kita sa atong kaugalingon kon unsay naglangkob sa Kristiyanismo, kon unsa ang kamatuoran, kon unsa ang pagtuo nga atong nadawat, kon unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad. Daghan ang nagtuo nga walay katarongan nga kapahimutangan sa ilang pagtuo, walay igo nga pamatuod mahitungod sa kamatuoran sa maong butang. Kon adunay ideya nga ipasundayag nga nahiuyon sa ilang kaugalingong daan nang mga opinyon, andam kaayo sila sa pagdawat niini. Sila wala magpamalandong gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan, ang ilang pagtuo walay tinuod nga patukoranan, ug sa panahon sa pagsulay ilang mahibaloan nga sila nagtukod diha sa balas.”

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> “Siya nga nagpahulay nga kontento na sa iyang kaugalingong karon nga dili-hingpit nga kahibalo sa Kasulatan, nga naghunahuna nga igo na kini alang sa iyang kaluwasan, nagpahulay diha sa usa ka makamatay nga paglimbong. Daghan ang dili hingpit nga nasangkapan sa mga Kasulatanhong pangatarungan, aron sila makahimo sa pag-ila sa kasaypanan, ug sa pagsaway sa tanang tradisyon ug patuotuo nga gipasantop ingon nga kamatuoran. Gipaila ni Satanas ang iyang kaugalingong mga ideya ngadto sa pagsimba sa Dios, aron iyang madaot ang kasimple sa ebanghelyo ni Cristo. Daghan kaayo ang nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran alang niining panahona, apan wala mahibalo kon unsay naglangkob sa pagtoo nga kaniadto gitugyan ngadto sa mga balaan—si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya. Nagahunahuna sila nga ilang ginapanalipdan ang karaang mga timaan sa utlanan, apan sila mga dagaang ug walay pagpakabana. Wala sila mahibalo kon unsa ang paghabol ngadto sa ilang kasinatian ug ang pagpanag-iya sa tinuod nga gahum sa gugma ug pagtoo. Dili sila mga masinabtanon ug suod nga tigtoon sa Biblia, kondili tapulan ug dili mabinantayon. Sa diha nga motungha ang mga kalainan sa opinyon mahitungod sa mga pahayag sa Kasulatan, kining mga wala magtoon nga may tumong ug dili malig-on kon unsa ang ilang gitoohan, mahulog gikan sa kamatuoran. Angay natong ipasantop ngadto sa tanan ang kinahanglanon sa matinguhang pagpangusisa sa balaang kamatuoran, aron sila mahibalo nga sila gayud nahibalo kon unsa ang kamatuoran. Ang uban nagaangkon og daghang kahibalo, ug mibati nga kontento sa ilang kahimtang, sa diha nga sila wala nay dugang nga kasibot alang sa buluhaton, wala nay mas nagdilaab nga gugma alang sa Dios, ug alang sa mga kalag nga alang kanila si Cristo namatay, kay sa ingon nga wala gayud sila makaila sa Dios. Wala nila basaha ang Biblia [aron] maangkon sa ilang kaugalingong mga kalag ang unod ug katambok niini. Wala nila bation nga kini mao ang tingog sa Dios nga nagasulti kanila. Apan, kon gusto kita nga makasabut sa dalan sa kaluwasan, kon gusto kita nga makakita sa mga silaw sa Adlaw sa pagkamatarong, kinahanglan natong tun-an ang mga Kasulatan nga may tumong, kay ang mga saad ug mga tagna sa Biblia nagapaagay ug masanag nga mga silaw sa himaya ibabaw sa balaang plano sa pagtubos, nga dagkung mga kamatuoran wala sa tin-aw nga pagsabot.” The 1888 Materials, 403.

To genuinely be a Christian means to be like Christ. The passage identifies that we “should know for ourselves what constitutes Christianity.” It says we “should know” “what is truth.” We “should know” “what is the faith that we have received.” We should know “what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” To be Christlike requires knowing what the Bible rules are that were given us from the highest authority. Without those rules we cannot be Christlike, for the rules given by the highest authority are a transcript of His character.

Ang tinuod nga pagkahimong usa ka Kristohanon nagpasabot sa pagkapareho kang Cristo. Ang pahayag nag-ingon nga kita “kinahanglan mahibalo sa atong kaugalingon kon unsay naglangkob sa pagka-Kristohanon.” Kini nag-ingon nga kita “kinahanglan mahibalo” “kon unsa ang kamatuoran.” Kita “kinahanglan mahibalo” “kon unsa ang pagtoo nga atong nadawat.” Kinahanglan mahibalo kita “kon unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad.” Ang pagkahisama kang Cristo nagkinahanglan sa pagkahibalo kon unsa ang mga lagda sa Biblia nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad. Kon wala kana nga mga lagda, dili kita mahimong mahisama kang Cristo, kay ang mga lagda nga gihatag sa labing hataas nga awtoridad maoy hulad sa Iyang kinaiya.

Another characteristic of Elijah is the work of preparing the way for the messenger of the covenant. Elijah represents the work that is accomplished during a history when a former chosen people are being passed by and a new chosen people are simultaneously being chosen. The history represents a purification process that produces a people who are represented as a pure offering, in contrast with the former impure chosen people.

Ang laing kinaiya ni Elias mao ang buluhaton sa pag-andam sa dalan alang sa mensahero sa tugon. Si Elias nagrepresentar sa buluhaton nga matuman sulod sa usa ka kasaysayan diin ang kaniadto piniling katawhan ginalabyan na, ug sa samang higayon usa ka bag-ong piniling katawhan ginapili. Ang maong kasaysayan nagrepresentar sa usa ka proseso sa paghinlo nga nagapamunga ug usa ka katawhan nga ginarepresentar ingon nga usa ka putli nga halad, sukwahi sa kaniadto mahugaw nga piniling katawhan.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ania karon, ipadala ko ang akong sinugo, ug siya magaandam sa dalan sa atubangan ko; ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan pa ang sinugo sa tugon, nga inyong gikahimut-an: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa man ang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga manlalaba: Ug siya molingkod ingon sa usa ka magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang hinloan ang mga anak ni Levi, ug pagaputlion sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug sa Jerusalem mahimong makapahimuot ngadto sa Ginoo, sama sa karaang mga adlaw, ug sama sa nangaging mga tuig. Malakias 3:1–4.

John the Baptist prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple. The cleansing of the temple at the beginning and ending of Christ’s ministry was a fulfillment of Malachi chapter three. John was the messenger that prepared the way for the messenger of the covenant to purify the sons of Levi.

Si Juan nga Bautista nag-andam sa dalan alang kang Cristo aron sa kalit moanhi ug maghinlo sa Iyang templo. Ang paghinlo sa templo sa sinugdanan ug sa kataposan sa ministeryo ni Cristo maoy katumanan sa Malakias kapitulo tres. Si Juan mao ang sinugo nga nag-andam sa dalan alang sa mensahero sa tugon aron maghinlo sa mga anak ni Levi.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts. In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver.’ Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> “Sa paghinlo sa templo, gipahibalo ni Jesus ang Iyang buluhaton isip Mesiyas, ug misulod sa pagtuman sa Iyang obra. Kadtong templo, nga gitukod ingon nga puloy-anan sa balaang Presensya, gituyo aron mahimong usa ka leksiyon pinaagi sa butang alang sa Israel ug alang sa kalibutan. Sukad pa sa walay kataposang kapanahonan, maoy katuyoan sa Dios nga ang matag binuhat, gikan sa masanag ug balaang serapin hangtod sa tawo, mahimong usa ka templo alang sa pagpuyo sa Magbubuhat sa sulod niini. Tungod sa sala, ang katawhan mihunong sa pagka-templo alang sa Dios. Gitabonan sa kangitngit ug gihugawan sa daotan, ang kasingkasing sa tawo wala na magpadayag sa himaya sa Balaan. Apan pinaagi sa pagkatawo sa Anak sa Dios sa tawo, natuman ang katuyoan sa Langit. Ang Dios nagpuyo diha sa katawhan, ug pinaagi sa makaluwas nga grasya ang kasingkasing sa tawo nahimong pag-usab Iyang templo. Gituyo sa Dios nga ang templo sa Jerusalem mahimong padayon nga saksi sa halangdong kapalaran nga abli alang sa matag kalag. Apan ang mga Judio wala makasabut sa kahulogan sa maong tinukod nga ilang gitan-aw uban sa dakong garbo. Wala nila itugyan ang ilang kaugalingon ingon nga mga balaang templo alang sa Balaang Espiritu. Ang mga hawanan sa templo sa Jerusalem, nga napuno sa kasamok sa dili balaang patigayon, naghulagway sa labing tinuod sa templo sa kasingkasing, nga gihugawan sa presensya sa lawasnong kailibgon ug dili balaang mga hunahuna. Sa paghinlo ni Jesus sa templo gikan sa mga mamalitay ug mga magbabaligya sa kalibutan, gipahibalo Niya ang Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugaw sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kailibgon, sa daotang mga batasan, nga nagdaot sa kalag. ‘Ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa Iyang templo, ang Mensahero sa tugon, nga inyong gikahimut-an: ania karon, Siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa ang makalahutay sa adlaw sa Iyang pag-anhi? ug kinsa ang makatindog sa diha nga Siya magpakita? kay Siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga magpaputi: ug Siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug Iyang pagaputlion ang mga anak ni Levi, ug pagahingluan sila sama sa bulawan ug salapi.’ Malakias 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple, and William Miller accomplished the same work of preparation for Christ to suddenly come to the Most Holy Place on October 22, 1844.

Si Juan Bautista mao ang mensahero nga nag-andam sa dalan aron si Cristo sa kalit moanhi ug hinloan ang Iyang templo, ug si William Miller naghimo sa mao rang buluhaton sa pagpangandam alang kang Cristo nga sa kalit moanhi ngadto sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Ang pag-abot ni Cristo ingon nga atong labawng saserdote ngadto sa labing balaang dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita sa Daniel 8:14; ang pag-abot sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipahayag sa Daniel 7:13; ug ang pag-abot sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini usab gihulagway pinaagi sa pag-abot sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

John and Miller typified the cleansing represented by Malachi that is now being accomplished in our current history.

Si Juan ug si Miller naghulagway sa paghinlo nga girepresentahan ni Malakias nga karon ginatuman na sa atong kasamtangang kasaysayan.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Napukan na, napukan na ang Babilonya nga daku, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa’ (Revelation 18:1, 2). Mao kini ang mao rang mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Ang Babilonya napukan, ‘kay gipainom niya ang tanang mga nasod sa vino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Revelation 14:8). Unsa man kana nga vino?—Ang iyang bakak nga mga doktrina. Iyang gihatag sa kalibotan ang bakak nga adlawng igpapahulay ilis sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang bakak nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang susamang kasaypanan iyang gipatibulaag sa halayo ug sa layo, ‘nga nagatudlo ingon nga mga doktrina sa mga sugo sa mga tawo’ (Matthew 15:9).”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang pangpublikong ministeryo, Iyang gilimpyohan ang Templo gikan sa iyang mapasipalahong paglapas sa pagkabalaan. Lakip sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paglimpyo sa Templo. Busa usab, sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibutan, duha ka lahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Napukan na, napukan na ang Babilonia, ang dakung siyudad, tungod kay gipainom niya ang tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug diha sa makusog nga pagsinggit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang madungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug ang Dios nahinumdom sa iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, basahon 2, 118.

The two temple cleansings of Christ’s ministry, and the two temple cleansings of the Millerite history, were fulfillments of Malachi chapter three and point forward to the two temple cleansings that began on September 11, 2001 when the great buildings of New York City were thrown down by a touch of God, and the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with his glory. Among other things this disproves the dish of fables offered by Adventism’s Laodicean theologians who claim Ellen White was the Elijah prophet that would come before the great and dreadful day of the Lord. The temple cleansing that takes place when the angel of Revelation eighteen descends began eighty-six years after Ellen White was laid to rest.

Ang duha ka pagpanghinlo sa templo sa ministeryo ni Cristo, ug ang duha ka pagpanghinlo sa templo sa kasaysayan sa Millerite, mga katumanan sa Malakias kapitulo tres ug nagpunting sa unahan ngadto sa duha ka pagpanghinlo sa templo nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 sa dihang ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York gipukan pinaagi sa paghikap sa Dios, ug ang gamhanang manolunda sa Pinadayag dieciocho mikunsad aron sa paghatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya. Lakip sa ubang mga butang kini nagpamatuod nga bakak ang pinggan sa mga sugilanong tinumo nga gihalad sa mga teologo nga Laodicean sa Adventismo nga nagaangkon nga si Ellen White mao ang propetang Elias nga moanhi sa dili pa ang dakung ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo. Ang pagpanghinlo sa templo nga mahitabo sa dihang ang manolunda sa Pinadayag dieciocho mikunsad nagsugod kawaloan ug unom ka tuig human si Ellen White gipahimutang na sa kapahulayan.

John the Baptist and his disciples, Miller and the Millerites and Future for America represent the messengers that prepare the way for the messenger of the covenant to suddenly come to His temple and cleanse it from its sacrilegious profanation.

Si Juan Bautista ug ang iyang mga tinun-an, si Miller ug ang mga Millerite, ug ang Future for America nagrepresentar sa mga mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa mensahero sa tugon aron sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo ug maghinlo niini gikan sa iyang mapasipalahong pagpasipala.

Elijah as a symbol represents a man. He represents a man called from the common walk of life and not a priestly theologian. His ministry presents the correct biblical methodology, which are the rules given by the highest authority. His ministry is in confrontation with the current Laodicean priesthood’s methodology of fables, customs and traditions. He prepares the way for a cleansing process that raises up a new chosen people from the remains of a chosen people that are passed by. The cleansing process is set within the context of happening suddenly.

Si Elias ingon simbolo nagarepresentar ug usa ka tawo. Siya nagarepresentar ug usa ka tawo nga gitawag gikan sa kasagarang dagan sa kinabuhi ug dili usa ka teologong pari. Ang iyang ministeryo nagapakita sa hustong biblikanhong metodolohiya, nga mao ang mga lagda nga gihatag sa labing hataas nga awtoridad. Ang iyang ministeryo anaa sa pag-atubang batok sa karon nga metodolohiya sa pagkasaserdote sa Laodicea, nga binase sa mga sugilanon, mga batasan, ug mga tradisyon. Giandam niya ang dalan alang sa usa ka proseso sa paghinlo nga nagapatungha ug usa ka bag-ong piniling katawhan gikan sa salin sa usa ka piniling katawhan nga gilabyan. Ang proseso sa paghinlo gipahimutang sulod sa konteksto sa kalit nga pagkahitabo.

Elijah also represents a ministry and a work that God specifically establishes and identifies as the exclusive ministry of God.

Si Elias usab nagrepresentar sa usa ka ministeryo ug sa usa ka buluhaton nga espesipikong gitukod sa Dios ug giila Niya ingon nga eksklusibong ministeryo sa Dios.

We will demonstrate this in the history of the Millerites in the next article.

Atong ipakita kini sa kasaysayan sa mga Millerite sa sunod nga artikulo.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> Ug nahitabo sa panahon sa paghalad sa halad sa gabii, nga si Elias nga propeta miduol ug miingon: Ginoong Dios ni Abraham, Isaac, ug sa Israel, ipahibalo niining adlawa nga Ikaw mao ang Dios sa Israel, ug nga ako Imong alagad, ug nga gibuhat ko kining tanang mga butanga sumala sa Imong pulong. 1 Mga Hari 18:36.

Back to Articles