Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodicean nga Iglesia sa Ikapito nga Adlaw nga Adventista - Numero Baynte-Tres

Number Twenty-Three

Numero Baynte-Tres

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

Sa artikulo baynte-dos gisulat ko, “Unya sa kapitulo onse, ang kaliwatan sa pinili nga katawhan gihulagway pinaagi sa napulo ka mga ngalan gikan kang Sem hangtod kang Abram. Ang kapitulo onse mao ang sugilanon sa tore sa Babel, apan usab ang kaliwatan sa pinili nga katawhan, ingon sa gihawasan ni Abraham. Ang kapitulo onse nagpasugod sa usa ka pinili nga katawhan nga pagasulod sa usa ka tulo-ka-pilo nga pakigsaad uban sa Dios. Ang ikatulo ug kataposang lakang mao ang paghalad kang Isaac sa kapitulo baynte-dos. Ang kapitulo “onse” mao ang alpha nga sinugdanan ug ang kapitulo “baynte-dos” mao ang omega nga katapusan. Ang pagtoo nga gikinahanglan aron madungog ang tingog sa Dios diha sa kahulogan sa mga ngalan, dili lahi sa pagtoo nga gikinahanglan aron madungog ang Iyang tingog diha sa pag-ihap sa Iyang Pulong.”

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

Ang kapitulo onse nagapakita sa tugon ni Cain, ug sa tugon ni Abel. Sa daghang higayon among gipakita sulod sa mga katuigan nga ang mga profetikong kinaiya sa tore sa Babel nagarepresentar sa usa ka peke nga tugon. Human sa lunop, may pagbag-o sa mga dispensasyon gikan sa pagsimba didto sa ganghaan sa Eden sa wala pa ang lunop, ug human sa lunop, ang pagsimba kinahanglan nga himoon sa usa ka halaran. Ang halaran adunay piho nga mga kinahanglanon sumala sa Biblia. Kinahanglan kini itukod gikan sa natural nga bato, nga walay tawhanong pagkudlit o pagpait sa bato. Kinahanglan kini bato ibabaw sa bato, nga walay semento.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

Ang katuyoan sa torre mao ang paghimo ug usa ka ngalan alang sa mga kauban ni Nimrod, nga nagrepresentar sa kinaiya. Diha sa torre atong makita ang tawo nga naninguha sa pagluwas sa ilang kaugalingon, ug sa pagpataas sa ilang kaugalingon ingon nga mga dios sa langit. Ang torre maoy simbolo sa usa ka iglesia nga naghunahuna nga makaluwas kini sa iyang kaugalingon, ug naghunahuna nga kini kinahanglan ipataas, maingon sa gibuhat sa napulo ka mga hari sa Salmo 83, sa dihang ilang gipataas ang ulo sa kapapahan diha sa daotang panaghiusa sa tagna sa Biblia, nga mahitabo sa balaod sa Dominggo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> Usa ka Awit o Salmo ni Asaph. Ayaw pagpabiling hilom, O Dios; ayaw pagpugngi sa imong kalinaw, ug ayaw pagpabiling malinawon, O Dios. Kay, tan-awa, ang imong mga kaaway naghimo ug kaguliyang; ug sila nga nagadumot kanimo nagpatindog sa ulo. Mga Salmo 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

Ang kalibotan bag-o pa lang gilaglag pinaagi sa lunop ni Noe, ug ang hinungdan nga giila sa Dios ang pagsira sa panahon sa pagpasulay ibabaw sa kalibotang sa wala pa ang lunop mao nga ang mga hunahuna sa tawo nahimong daotan sa kanunay. Ang Biblia naghisgot sa panaghiusa sa nagkalainlaing paagi, ug usa niini mao ang pagtan-aw nga “mata ngadto sa mata.” Makalakaw ba ang duha nga magkauban, gawas kon sila magkauyon?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> Karon nangamuyo ako kaninyo, mga igsoon, pinaagi sa ngalan sa atong Ginoong Jesu-Cristo, nga kamong tanan maghisgot sa samang butang, ug nga walay mga pagkabahinbahin diha kaninyo; hinonoa, nga mamahingpitong mahugpong kamo sa usa ka hunahuna ug sa usa ka paghukom. 1 Corinthians 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

Sa dihang gilibog sa Dios ang pinulongan sa paghukom batok sa gingharian ni Nimrod, kini nagapaila nga sa wala pa ang paglibog, silang tanan diha sa panaghiusa, ug busa silang tanan adunay mao rang kinaiya, ug kadtong kinaiyaha mao ang usa ka relihiyon nga nakabase sa mga buhat sa tawo—supak niadtong anaa sa maong kapitulo usab nga girepresentahan ni Abraham. Si Shem usa ka matinumanong kalag sa panahon ni Nimrod. Ang mga historyador nagtudlo kang Shem ingon nga mao ang mipatay kang Nimrod, ang gamhanang masinupakon atubangan sa Ginoo. Ang punto nagpabilin bisan wala ang mga panghunahuna sa historyador, kay si Shem usa ka tawo sa tugon, nga nagtunton sa iyang kaliwat paingon kang Noe, usa ka tawo sa tugon, nga nagtunton sa iyang kaliwat pabalik kang Set, laing tawo sa tugon, nga misulod sa kasaysayan sa tugon aron mopuli sa iyang igsoon nga si Abel, nga usa usab ka tawo sa tugon nga tuwirang kaliwat ni Adan.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

Ang Genesis onse mao ang dakong away tali kang Cristo ug kang Satanas, sulod sa konteksto sa usa ka tugon sa kinabuhi ug usa ka tugon sa kamatayon. Si Nimrod nagrepresentar sa bantugang mangangayam sa atubangan sa Ginoo, kay siya nagrepresentar sa usa ka iglesia nga adunay daghang mga sumusunod. Si Abram, pinaagi kang Sem, nagrepresentar sa usa ka iglesia nga adunay diyutay lamang nga mga sumusunod. Si Sem mao ang tawo sa tugon sa dihang si Nimrod nagtukod sa iyang tore, apan ang duha ka mga tugon diha sa kapitulo onse ginarepresentahan dili ni Sem ug ni Nimrod, kondili ni Nimrod ug ni Abraham. Si Pablo sa tin-aw nag-ila niini nga profetikanhong lagda.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> Kay kining si Melquisedec, hari sa Salem, saserdote sa labing halangdong Dios, nga mitagbo kang Abraham sa iyang pagbalik gikan sa paglaglag sa mga hari, ug nagpanalangin kaniya; Kaniya usab gihatag ni Abraham ang ikapulo nga bahin sa tanan; una, sa kahulogan sa iyang ngalan, Hari sa pagkamatarung, ug unya usab Hari sa Salem, nga mao, Hari sa kalinaw; Walay amahan, walay inahan, walay kagikan, walay sinugdan sa mga adlaw, ni katapusan sa kinabuhi; kondili gihimong sama sa Anak sa Dios; nagapabiling saserdote sa kanunay. Karon palandunga ninyo kon unsa kadaku kining tawhana, kang kinsa bisan ang patriarka nga si Abraham mihatag sa ikapulo sa mga inagaw.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> Ug sa pagkatinuod, sila nga mga anak ni Levi, nga nakadawat sa katungdanan sa pagkasacerdote, adunay sugo sa pagdawat sa mga ikapulo gikan sa katawohan sumala sa kasugoan, nga mao, gikan sa ilang mga igsoon, bisan pa sila nagagikan sa hawak ni Abraham:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> Apan siya kansang kagikan wala maihap gikan kanila midawat sa mga ikapulo gikan kang Abraham, ug nanalangin kaniya nga nakadawat sa mga saad. Ug walay pagduhaduha nga ang ubos pagapanalanginan sa labaw. Ug dinhi ang mga tawo nga mamatay maoy modawat sa mga ikapulo; apan didto siya modawat niana, nga kaniya gipamatuoran nga siya buhi. Ug sa ingon-ingon ko, si Levi usab, nga modawat sa mga ikapulo, mihatag ug mga ikapulo diha kang Abraham. Kay didto pa siya sa hawak sa iyang amahan, sa dihang gisugata siya ni Melquisedec. Hebreohanon 7:1–10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

Adunay daghang kamatuoran alang sa karon diha sa hilisgutan mahitungod kang Melquisedec, apan ang akong ginabuhat lamang mao ang pag-ila nga si Pablo direkta nga nagatudlo nga ang mga profesiyang kinaiya sa mga tawo sa tugon—ug pinaagi niana, ang akong gipasabot mao ang mga lalaki ug mga babaye diha sa linugdang pagpamatuod kansang Kasulatanhong pagpamatuod nagailhan sa usa ka timailhan sa dalan diha sa profesiyang linya sa tugon sa Dios uban sa katawhan. Si Pablo nagatudlo nga si Melquisedec, nga nabuhi sa wala pa matukod ang pagkapari nga Levitical didto sa Sinai, ug busa kapin sa upat ka gatus ka tuig sa wala pa adunay pagkapari nga Levitical, nakadawat na ug ikapulo gikan kang Levi. Aron mahimong sakop sa pagkapari nga Levitical, kinahanglan nga usa ka Levita ka nga makahimo sa pagpamatuod sa iyang dugo nga kaliwatan gikan kang Levi. Si Melquisedec dili makahimo sa pagpakita nga ang iyang kaliwatan gikan sa linya ni Levi, kay si Levi wala pa man matawo.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

Ang linya sa tagna nga nagrepresentar sa pakigsaad sa Dios kang Adan ug Eva sa pagkatinuod duha ka mga pakigsaad. Ang una mao ang usa ka pakigsaad sa kinabuhi nga adunay yano nga pagsulay. Human sa pagkapukan ug sa napakyas nga pagsulay, ang sunod nga pakigsaad naglakip sa dugo sa usa ka nating karnero aron sa paghatag ug sapot. Unya dihay pakigsaad sa Dios sa katawhan, nga girepresentar sa balangaw, ni Noe ug sa pagsimba sa halaran. Unya dihay Genesis onse diin nagsugod ang pakigsaad sa Dios uban sa usa ka piniling katawhan, nga pagatawgon nga mga Hebreohanon. Sa matag usa niadtong mga sugilanon ang mga personalidad sa Biblia mga lalaki o babaye sa pakigsaad.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

Diha sa Genesis onse, ang sinugdanan sa tugon sa kinabuhi uban sa usa ka piniling katawhan gipadayag, ug kini gipadayag gayud sa dapit diin gitukod ni Nimrod ang tugon sa kamatayon, ingon sa girepresentahan sa mga laryo ug argamasa, nga mao ang peke sa mga batong wala mahilwas ug sa walay argamasa nga girepresentahan sa halaran. Gipahibalo kanato ni Sister White nga ang halaran nagarepresentar kang Cristo; busa ang relihiyon ni Nimrod, nga usa ka peke nga relihiyon, nagarepresentar sa usa ka peke nga Cristo.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> Ug miingon sila ang usa sa usa, Tara, maghimo kita ug mga tisa, ug sunogon kini sa hingpit. Ug kanila, ang tisa nahimong puli sa bato, ug ang alkitran nahimong puli sa apog. Genesis 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> Ug kon magbuhat ka alang kanako ug usa ka halaran nga bato, dili mo kini tukoron sa tinabas nga bato; kay kon idapat mo ang imong galamiton ibabaw niini, gihugawan mo kini. Exodo 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “Ania kita sa kapeligrohan sa pagsagol sa sagrado ug sa ordinaryo. Ang balaang kalayo gikan sa Dios mao ang angay gamiton sa atong mga paningkamot. Ang matuod nga halaran mao si Cristo; ang matuod nga kalayo mao ang Espiritu Santo. Mao kini ang atong inspirasyon. Ang usa ka tawo luwas lamang nga mahimong magtatambag kon ang Espiritu Santo mao ang nagamando ug nagagiya kaniya. Kon mosimang kita gikan sa Dios ug gikan sa Iyang pinili ngadto sa pagpangutana sa mga laing halaran, tubagon kita sumala sa atong mga buhat.” Selected Messages, book 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

Lakip sa ubang mga kamatuoran, usa sa mga pagtulon-an nga sa pamaagi sa pagtagna makuha gikan sa Genesis onse mao nga kini nagrepresentar sa sinugdanan sa usa ka linya sa pagtagna. Ang lunop ni Noe nagtimaan sa usa ka panagbulag sa pagtagna. Sa dihang migula si Noe sa arka aduna nay bag-ong paagi sa pagsimba, ug ang paagi sa pagsimba kanunayng nagpatungha ug duha ka hugpong sa mga magsisimba, sumala sa gipakita sa kasaysayan ni Cain ug Abel. Ang Genesis onse mao ang usa ka bag-ong kalibotan, nga may sinugdanang kasaysayan nga nahimong patukoranan nga sugilanon sa katapusang kasaysayan, samtang ang katawhan sa kataposang-adlaw nga tugon sa Dios nagtawag sa mga mamumuo sa ikanapulog-usa ka takna gikan sa Babilonia sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo. Si Nimrod mao ang tawo sa sala sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo, ug si Sem, nga mao si Abraham, mao ang tawo sa Dios nianang maong krisis. Ang pagkatibulaag ug pagkalibog sa mga pinulongan sa Genesis onse nagsugod sa wala madugay human si Noe migula sa arka. Ang tema sa kapitulo onse mao ang duha ka mga tugon, ug ang sugilanon moabot sa iyang kataposan sa dihang ang ikatulong lakang sa tugon ni Abraham gipahimutang diha sa kapitulo baynte dos.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

Ang kapitulo onse mao ang alpha nga kasaysayan sa linya ni Abraham nga moabot sa omega nga kasaysayan diha sa kapitulo baynte-dos. Ang sugilanon sa sinugdanan mahitungod sa Babel ni Nimrod ug ang katapusang sugilanon mahitungod sa paghalad kang Isaac, silang duha nagrepresentar sa katapusang paghukom ibabaw sa katawhan. Ang linya nagsugod sa tore ni Nimrod, ug nagpadayon ngadto sa paghalad kang Isaac, ug ang linya mokatapusan diha sa duha ka magkasupak nga mga halad. Ang halad ni Nimrod nakadawat sa ehekutibong paghukom sa Dios, ug ang paghukom ni Abraham nakadawat sa panalangin sa Dios. Si Nimrod mao ang alpha sa kapitulo onse ug si Abraham mao ang omega sa kapitulo baynte-dos. Ang omega kanunayng labaw, sa labing menos baynte-dos ka pilo sumala sa Hebreohanon nga alpabeto, ug ang gahom nga napadayag sa paglibog sa mga pinulongan ug sa pagpatibulaag sa mga nasod ngadto sa halayo, hilabihan pang nalabaw sa gahom sa krus. Ang tore ni Nimrod nagrepresentar sa Twin Towers sa 9/11 ug ang paghalad kang Isaac nagrepresentar sa balaod sa Domingo.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

Ang linya sa tugon uban sa piniling katawohan nagsugod sa simbolo sa numero onse ug matapos sa simbolo sa baynte dos. Ang linya matapos sa panapos sa panahon sa pagsulay sa alpha nga kasaysayan ni Nimrod ug usab sa omega nga kasaysayan ni Abraham. Ang mismong kasaysayan ni Nimrod ug ni Abraham gipadayag sa unang libro sa Biblia, ug kini gibutang sulod sa konteksto sa pagpunit sa mga tipik gikan sa labing bag-o nga kalaglagan sa lunop ni Noe. Sa unang libro sa Biblia ang ilustrasyon sa duha ka mga tugon naghatag ug duha ka mga saksi nga nagapadayag sa panapos sa panahon sa pagsulay diha sa linya gikan sa kapitulo onse hangtod sa baynte dos.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Ang dili matarong, pasagdi nga magpadayon sa pagkadili matarong; ug ang mahugaw, pasagdi nga magpadayon sa pagkahugaw; ug ang matarong, pasagdi nga magpadayon sa pagkamatarong; ug ang balaan, pasagdi nga magpadayon sa pagkabalaan. Pinadayag 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

Si Nimrod dili-matarong ug mahugaw gihapon, ug si Abraham matarong ug balaan gihapon, sumala sa pag-ila kanila diha sa alpha sa Genesis 11–22, ug ingon man usab diha sa omega sa Pinadayag 22:11. Sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay, usa ka pahayag diha sa bersikulo 10 ginahimo aron dili timrihan ang mga pulong sa tagna niini nga basahon. Sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay, sa sunod gayod nga bersikulo, adunay usa ka tagna diha sa Pinadayag nga kinahanglan nga hubaran gikan sa pagkatimri. Duha ka bersikulo human sa bersikulo onse, si Cristo naghatag sa yawi aron hubaran kana nga tagna gikan sa pagkatimri.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> Ug siya miingon kanako, Ayaw timailhi ang mga pulong sa tagna niining basahona; kay haduol na ang panahon. Ang dili matarong, pasagdi nga magpadayon sa pagkadili matarong gihapon; ug ang mahugaw, pasagdi nga magpadayon sa pagkahugaw gihapon; ug ang matarong, pasagdi nga magpadayon sa pagkamatarong gihapon; ug ang balaan, pasagdi nga magpadayon sa pagkabalaan gihapon. Ug, ania karon, moanhi ako sa madali; ug ang akong balos ania uban kanako, aron sa paghatag sa matag-usa sumala sa iyang buhat.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Ako mao ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan, ang nahauna ug ang naulahi. Pinadayag 22:10–13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

Ang kapitulo baynte-dos mao ang omega nga kapitulo sa tibuok Bibliya ug ang yawi sa pag-abli sa gitagna sa Pinadayag nga natimrihan; kini mao ang prinsipyo nga giila ni Cristo labaw sa tanan sa unang kapitulo sa Pinadayag. Ang kapitulo uno mao ang unang letra sa Hebreohanon nga alpabeto, ug ang kapitulo baynte-dos mao ang katapusan. Sa mga bersikulo nuebe hangtod onse sa kapitulo uno, gipaila ni Juan ang iyang kaugalingon, ug giila si Cristo ingon nga Alpha ug Omega.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> Ako ako si Juan, nga inyong igsoon usab ug kauban sa kasakit, ug sa gingharian ug pagpailub ni Jesu-Cristo, didto sa pulo nga ginganlan ug Patmos tungod sa pulong sa Dios ug tungod sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Diha ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nadungog ko sa akong luyo ang usa ka dakong tingog, ingon sa usa ka trumpeta, nga nagaingon, Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang naulahi; ug, Ang imong makita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Esmirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Pinadayag 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

Sa bersikulo onse, si Juan atua sa Patmos, apan milingi siya sa bersikulo dose, ug sukad didto padayon, atua na siya sa langitnong santuwaryo. Busa, sa mga bersikulo 9/11, atong makita ang pagpamatuod ni Juan, nga nag-ila kang Jesus ingon nga Alpha ug Omega, usa ka butang nga si Jesus mismo nag-ila na mahitungod sa Iyang kaugalingon diha sa bersikulo 8:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> Ako mao ang Alpha ug ang Omega, ang sinugdan ug ang katapusan, nagaingon ang Ginoo, ang anaa karon, ug ang kaniadto, ug ang umalabot, ang Makagagahum sa tanan. Pinadayag 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

Sa bersikulo otso, gisulat ni Juan ang iyang nadungog nga gipamulong ni Cristo mahitungod sa Iyang kaugalingon. Sa mga bersikulo nuwebe hangtod onse, si Juan mao ang nagsulti mahitungod sa iyang kaugalingon. Kana nagrepresentar ug duha ka mga saksi sa unang onse ka mga bersikulo nga nag-ila kang Cristo ingon nga Alpha ug Omega. Ang mga bersikulo nuwebe hangtod onse nagrepresentar sa kaugalingon nilang yunit sa hunahuna. Bisan pa nga nalambigit sa tibook nga kapitulo, niining mga bersikuloha si Juan nagsulti mahitungod sa iyang kaugalingon, samtang sa mga bersikulo upat hangtod otso, si Juan nagsulti alang sa pagka-Dios ngadto sa Iyang mga iglesia. Ang bersikulo upat nagsugod ug usa ka yunit sa hunahuna nga natapos sa bersikulo otso. Kini mailhan pinaagi sa pangunang mga kinaiya ni Cristo nga mao ang kaniadto, ug karon, ug umaabot pa, nga giila sa bersikulo upat ug dayon pag-usab sa bersikulo otso.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> Si Juan, ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia: Ang grasya maanaa kaninyo, ug ang kalinaw, gikan kaniya nga mao, ug kaniadto pa, ug moanhi pa; ug gikan sa pito ka mga Espiritu nga anaa sa atubangan sa iyang trono; Ug gikan kang Jesu-Cristo, nga mao ang matinumanong saksi, ug ang panganay gikan sa mga patay, ug ang Magbubuot sa mga hari sa yuta. Alang kaniya nga nahigugma kanato, ug naghugas kanato gikan sa atong mga sala pinaagi sa iyang kaugalingong dugo, Ug naghimo kanato nga mga hari ug mga saserdote ngadto sa Dios ug sa iyang Amahan; kaniya ang himaya ug ang kagahuman sa walay katapusan. Amen. Ania karon, siya nagaanhi uban sa mga panganod; ug ang tagsatagsa ka mata makakita kaniya, ug sila usab nga midughang kaniya: ug ang tanang kabanayan sa yuta managminatay tungod kaniya. Mao man, Amen.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> Ako mao ang Alpha ug ang Omega, ang sinugdan ug ang katapusan, nagaingon ang Ginoo, ang mao karon, ug ang kaniadto, ug ang umaabut, ang Makagagahum sa tanan. Pinadayag 1:4–8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

Ang unang tulo ka bersikulo sa kapitulo uno nagapresentar sang kapahayagan ni Jesu-Cristo, nga ginabuksan subong antes magsira ang panahon sang pagtilaw, kay ang bersikulo tres nagasiling, “ang tion malapit na.” “Ang tion malapit na” amo gid ang pareho nga pahayag sang bersikulo napulo, sang kapitulo beinte-dos, nga nagasiling, “indi pagtakpi ang mga pulong sang tagna sang sini nga libro kay ang tion malapit na.” Ang tagna nga ginabuksan amo ang Kapahayagan ni Jesu-Cristo.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

Ang bersikulo kwatro nagsugod sa pag-abli sa silyo, ug ang bersikulo kwatro nagsugod sa pagpamatuod ni Juan nga, “Ako si Juan,” ug dayon sa bersikulo otso mao si Cristo ang nagpaila sa Iyang kaugalingon. Usa ka tawhanong saksi sa nahaunang lima ka mga bersikulo ug usa ka diosnong saksi sa katapusan. Ang bersikulo kwatro nag-ila sa Langitnong Amahan ingon nga mao ang “anaa, ug kaniadto, ug umalabut pa.” Ang bersikulo otso nag-ila kang Cristo ingon nga mao ang “anaa, ug kaniadto, ug umalabut pa.”

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

Ang yawi sa pag-abli sa Pinadayag ni Jesu-Cristo mao ang prinsipyo sa alpha ug omega. Ingon nga ang nahauna ug ang naulahi, si Cristo anaa usab sa karon, bisan pa nga Siya didto sa nangagi ug atua sa umalabot. Ang kamatuoran nga si Jesus ug ang Amahan silang duha mao ang Dios nga kaniadto, ug karon, ug moanhi pa, maoy laing pagpakita kang Cristo isip Alpha ug Omega. Siya mao ang Alpha ug Omega, ang Nahauna ug ang Naulahi, ang Sinugdanan ug ang Katapusan, ug Siya atua sa sinugdanan ug atua usab sa katapusan. Ang mga “yawi” sa gingharian, nga gihatag ngadto sa iglesia sa Caesarea Philippi, mao usab ang “yawi” nga gibutang sa abaga ni Eliakim diha sa Isaias 22:22. Ang alpha sa basahon sa Pinadayag mao ang kapitulo uno ug ang omega mao ang kapitulo baynte-dos, busa atong makita ang tibook nga Hebreohanon nga alpabeto diha sa mga kapitulo sa Pinadayag. Ang kapitulo trese nagrepresentar sa pagrebelde sa Estados Unidos ug pagkahuman niana sa kalibutan. Ang kapitulo uno nagpresentar kang Cristo isip Alpha ug Omega ug ang kapitulo baynte-dos nagpaila sa maong kamatuoran, apan kalabot sa pag-abli nga gihisgotan sa kapitulo uno. Ang mga kapitulo uno, trese, ug baynte-dos nagrepresentar sa tulo ka Hebreohanon nga mga letra nga sa tingub nag-umol sa pulong nga “kamatuoran.”

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

Sa kapitulo baynte-tres sa Mateo, gipahayag ni Jesus ang walo ka mga kasubo batok sa mga Pariseo ug mga Saduceo. Sa katapusang bersikulo sa kapitulo baynte-dos, ang pakig-atubang ni Cristo sa mga mapanghimakakong Judio natapos pinaagi sa talinghaga ni David, usa ka talinghaga nga masulbad lamang kon imong masabtan ang prinsipyo sa alpha ug omega.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Samtang nanagtigum ang mga Pariseo, gipangutana sila ni Jesus, nga nagaingon: Unsay inyong hunahuna mahitungod kang Cristo? Kinsang anak ba siya?

> They say unto him, The Son of David.

> Miingon sila kaniya, Ang Anak ni David.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Miingon siya kanila, Nan unsa man nga si David pinaagi sa Espiritu nagtawag kaniya nga Ginoo, nga nagaingon: Miingon ang Ginoo sa akong Ginoo, Lumingkod ka sa akong tuong kamot, hangtod nga himoon ko ang imong mga kaaway nga tumbanan sa imong mga tiil? Busa kon si David nagtawag kaniya nga Ginoo, unsaon man nga siya iyang anak?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Ug walay bisan kinsa nga nakatubag kaniya ug usa ka pulong; ni sukad niadtong adlawa may bisan kinsa nga nangahas pa sa pagpangutana kaniya ug dugang nga mga pangutana. Mateo 22:41–46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

Ang konklusyon sa kapitulo beinte-dos nagpaila sa usa ka ilhanan sa dalan sa kasaysayan sa pakigsaad. Si Jeremias usab naghisgot niining linya sa kamatuoran:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Ang pulong nga miabut kang Jeremias gikan sa Ginoo, nga nagaingon: Tindog sa ganghaan sa balay sa Ginoo, ug didto imantala kining pulonga, ug ingna: Pamati sa pulong sa Ginoo, kamong tanan sa Juda nga mosulod niining mga ganghaana aron sa pagsimba sa Ginoo. Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, ang Dios sa Israel: Usba ang inyong mga dalan ug ang inyong mga binuhatan, ug pabalayon ko kamo niining dapita. Ayaw kamo pagsalig sa malimbongong mga pulong, nga nagaingon: Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, mao kini.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> Kay kon kon usbon ninyo sa hingpit ang inyong mga dalan ug ang inyong mga buhat; kon kon sa hingpit magpatuman kamo sa paghukom tali sa usa ka tawo ug sa iyang silingan; Kon dili ninyo lupigon ang dumuloong, ang ilo, ug ang balo nga babaye, ug dili kamo magpaagay ug inosenteng dugo niining dapita, ni magsunod kamo sa laing mga dios alang sa inyong kaugalingong kadaut: Nan pahunayon ko kamo sa pagpuyo niining dapita, sa yuta nga gihatag ko sa inyong mga amahan, hangtod sa kahangtoran. Ania karon, nagsalig kamo sa malimbongong mga pulong, nga walay kapuslanan. Mangawat ba kamo, magpatay, ug manapaw, ug manumpa sa bakak, ug magsunog ug incienso kang Baal, ug mosunod sa laing mga dios nga wala ninyo hiilhi; Ug unya moanhi ug motindog sa akong atubangan dinhi niining balaya, nga ginganlan sa akong ngalan, ug moingon, Giluwas kami aron sa pagbuhat niining tanan nga mga dulumtanan?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> Kining baláya, nga gitawag pinaagi sa akong ngalan, nahimo ba nga usa ka langub sa mga tulisan diha sa inyong mga mata? Tan-awa, bisan ako nakakita niini, nagaingon ang Ginoo. Apan pangadto kamo karon sa akong dapit nga didto sa Shiloh, diin gibutang ko ang akong ngalan sa sinugdan, ug tan-awa kon unsa ang akong gibuhat niini tungod sa pagkadaotan sa akong katawohan nga Israel.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> Ug karon, tungod kay gibuhat ninyo kining tanan nga mga buhat, nagaingon ang Ginoo, ug misulti ako kaninyo, nga mibangon pagsayo ug nagsulti, apan wala kamo mamati; ug gitawag ko kamo, apan wala kamo motubag; Busa pagabuhaton ko niining balaya, nga ginatawag pinaagi sa akong ngalan, nga inyong gisaligan, ug niadtong dapita nga akong gihatag kaninyo ug sa inyong mga amahan, sumala sa gibuhat ko sa Shilo. Ug isalikway ko kamo gikan sa akong atubangan, maingon nga gisalibay ko ang tanan ninyong mga igsoon, bisan ang bug-os nga kaliwatan ni Ephraim. Busa ayaw pag-ampo alang niining katawhan, ni pagbayaw ug singgit ni pag-ampo alang kanila, ni pagpakilooy kanako: kay dili ko ikaw pamatian. Jeremias 7:1–16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

Si Jeremias gisugoan nga dili mag-ampo alang sa karaang Israel, kay nakaabot na sila sa usa ka kahimtang nga wala nay balikan, maingon man ang mga mapinulunganong Judio sa kataposan sa kapitulo baynte-dos. Sa dihang si Moises, (usa ka tawo sa pakigsaad) giatubang sa hukom sa Dios nga laglagon ang pinili nga katawhan sa pakigsaad, si Moises nangamuyo nga nagpataliwala. Sa kapitulo syete, si Jeremias gisugoan nga dili mag-ampo alang sa mao rang katawhan sa pakigsaad. Ang propetikong kasaysayan sa Shilo giila ingon nga linya ibabaw sa linya nga pamatuod nga gisalikway sa Dios ang usa ka pinili nga katawhan sa pakigsaad sa dihang ang ilang sala makaabot sa usa ka kahimtang nga dili na matubos, ingon sa gipahayag sa usa ka bersikulo.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> Si Efraim nahipon na ngadto sa mga diosdios; pasagdi siya. Oseas 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

Sa kasaysayan sa tugon, ang punto diin gitapos sa Dios ang Iyang relasyon sa tugon maoy usa ka piho nga ilhanan sa dalan. Ang pagsalikway sa taho ni Josue ug Caleb, nga nagtimaan sa ikanapulo nga pagsulay, usa pa ka pananglitan. Si Jeremias gisugo usab pipila ka kapitulo sa ulahi nga dili na mag-ampo alang niining katawhan.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> Busa ayaw pag-ampo alang niining katawhan, ni pagpatugbaw ug pagtu-aw o pag-ampo alang kanila; kay dili ko mamati kanila sa panahon nga sila motuaw kanako tungod sa ilang kalisdanan. Jeremias 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

Sa kapitulo pito, ang pagsuka sa mga taga-Laodicea sa balaod sa Dominggo, ingon sa girepresentahan sa simbolismo sa Shiloah, nagaila kung unsa ang Iyang “pagabuhaton” sa haduol nga umaabot.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Busa ingon niini ang akong pagabuhaton niining balaya nga ginganlan sa akong ngalan, nga inyong gisaligan, ug niadtong dapita nga akong gihatag kaninyo ug sa inyong mga amahan, sumala sa akong gibuhat sa Shilo. Ug isalikway ko kamo gikan sa akong atubangan, maingon nga gisalikway ko ang tanan ninyong mga igsoon, bisan ang tibuok kaliwatan ni Ephraim. Busa ayaw pag-ampo alang niining katawohan, ni pagpatugbaw ug singgit ni pag-ampo alang kanila, ni paghimo ug pangamuyo kanako; kay dili ko ikaw pamatian. Jeremias 7:14–16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

Sa kapitulo onse, ang sugo nga dili mag-ampo mahitungod sa kahadlok nga modangat sa mga Laodiceanhon sa dihang ilang makita ang ilang kaugalingon diha sa panahon sa kasamok nga mosunod sa balaod sa Domingo. Ang kahadlok nga ilang masinati gipahimutang sulod sa kasaysayan sa ilang pagsalikway sa tugon.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> Pamati ninyo ang mga pulong niining tugon, ug isulti kini ngadto sa mga tawo sa Juda, ug sa mga pumoluyo sa Jerusalem; Ug umingon ikaw kanila,

> Thus saith the Lord God of Israel;

> Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa Israel;

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> Tinunglo ang tawo nga wala motuman sa mga pulong niini nga tugon, nga akong gisugo sa inyong mga amahan sa adlaw nga gikuha ko sila gikan sa yuta sa Egipto, gikan sa hudno nga puthaw, nga nagaingon: Tumanon ninyo ang akong tingog, ug buhaton ninyo kini, sumala sa tanan nga akong gisugo kaninyo; ug kamo mamahimo nga akong katawohan, ug ako mamahimo nga inyong Dios; aron matuman ko ang panumpa nga akong gipanumpa sa inyong mga amahan, sa paghatag kanila ug yuta nga nagaagas sa gatas ug dugos, ingon niini niining adlawa.

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> Unya mitubag ako ug miingon, Hinaut nga mahitabo kini, O Ginoo. Unya ang Ginoo miingon kanako,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Ipahibalo kining tanan nga mga pulong sa mga siyudad sa Juda, ug sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga magaingon: Pamatia ninyo ang mga pulong niining tugon, ug buhata ninyo kini. Kay sa mainiton gayud Ako nga nagpahimangno sa inyong mga amahan sa adlaw nga gikuha Ko sila gikan sa yuta sa Egipto, bisan hangtod niining adlawa, nga sayo pa nagapahimangno na Ako, nga nagaingon: Tumana ang Akong tingog. Apan sila wala motuman, ni magpakiling sa ilang dalunggan, kondili ang matag-usa naglakaw sumala sa paghanduraw sa iyang dautang kasingkasing; busa ipahamtang Ko kanila ang tanang mga pulong niining tugon, nga gisugo Ko kanila nga ilang buhaton; apan wala nila kini buhata.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> Ug ang Ginoo miingon kanako, Usa ka panagkunsabo hikaplagan sa taliwala sa mga tawo sa Juda, ug sa taliwala sa mga molupyo sa Jerusalem. Mibalik sila ngadto sa mga kasal-anan sa ilang mga amahan sa kaniadto, nga midumili sa pagpatalinghog sa akong mga pulong; ug misunod sila sa ubang mga dios aron mag-alagad kanila: ang balay sa Israel ug ang balay sa Juda nakalapas sa akong tugon nga akong gihimo uban sa ilang mga amahan.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Tan-awa, dad-an ko sila ug kadautan nga dili nila malikayan; ug bisan pa man modangop sila kanako sa pagtuaw, dili ko sila pamatian. Unya ang mga ciudad sa Juda ug ang mga pumoluyo sa Jerusalem moadto ug motuaw sa mga dios nga ilang gihalad-an ug incienso; apan dili gayud sila maluwas niadtong mga dios sa panahon sa ilang kalisdanan. Kay sumala sa gidaghanon sa imong mga ciudad mao man ang imong mga dios, O Juda; ug sumala sa gidaghanon sa mga dalan sa Jerusalem nanagtukod kamo ug mga halaran alang nianang makauulaw nga butang, mga halaran sa pagsunog ug incienso alang kang Baal.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> Busa ayaw pag-ampo alang niining katawhan, ni pagpataas ug singgit o pag-ampo alang kanila; kay dili ko sila pamatian sa panahon nga motawag sila kanako tungod sa ilang kalisdanan. Jeremias 11:1–14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

Ang pagkabanhaw sa mga kandidato, aron maapil taliwala sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, gipaila sa Pinadayag 11:11; ug ang ilang katapusang pagkatigom gipaila sa Isaias 11:11; ug ang panggawas nga linya sa dragon, sa mananap ug sa mini nga manalagna gipaila sa Daniel 11:11; ang paghukom sa balaod sa Domingo batok sa mga bunglayon gipaila sa Ezekiel 11:11 ug ang silot ug kahadlok nga moabot sa mga buang nga ulay gipaila sa Jeremias 11:11.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

Ang sugo nga dili mag-ampo alang niining katawhan mao ang ilhanang-punto diha sa kataposang mga bersikulo sa Mateo kapitulo baynte dos, ug ang kapitulo baynte tres nag-ila sa walo ka mga kaalaotan ibabaw sa Adventismo. Ang kapitulo baynte tres mao man ang Oktubre 22, 1844, o ang balaod sa Domingo. Kining duruha ka mga ilhanang-punto maoy katumanan sa kaminyoon, ug ang kaminyoon anaa tali sa usa ka pangasaw-onon ug usa ka bana, nga nagkahiusa ingon nga usa ka unod. Ang pagkatuman sa kaminyoon nagrepresentar sa pagpasig-uli, o “pagkahimong-usa.” Ang tawo gibuhat diha sa dagway sa Dios, ug gibuhat Niya ang lalake ug babaye. Ang ilang kaliwatan ginarepresentahan sa baynte tres ka mga kromosoma gikan sa lalake ug baynte tres gikan sa babaye. Sa tingub, ang ilang kap-atan ug unom ka mga kromosoma maoy naglangkob sa templo. Ang matag tagsatagsa ka templo, kay wala ba kamo mahibalo nga kamo mao ang templo sa Ginoo?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

Ang pagtuman sa kaminyoon, sa dihang ang duruha mahimong usa, mao ang paghiusa sa duruha ka mga templo nga may kawhaan ug tulo, aron maporma ang usa ka templo nga may kap-atan ug unom. Si Cristo mao ang nagatukod sa templo, ug Iyang gitukod ang Iyang iglesia ingon nga babayeng templo nga pagadugtongon sa Iyang lalaking templo. Ang pagkadugtong mahitabo sa dihang ang tawhanong templo mahiusa sa Balaan sa Labing Balaang Dapit sa templo sa Dios. Ang “kawhaan ug tulo” usa ka simbolo sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug kana nga buluhaton nagsugod sa katapusan sa tagna sa dos mil tresyentos ka tuig. Ang Mateo beinte-tres mao ang pagmantala batok sa Laodicean nga mga Seventh-day Adventists, nga peke sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao ang ikawalo nga gikan sa pito, ug sila mao kadtong mga banhawon sa ikawalong adlaw, ug sila mao ang walong kalag didto sa arka ni Noe, sila mao ang walong kaliwat ni Set, ug ang timailhan sa ilang mga agtang gitipohan pinaagi sa sirkunsisyon, nga gihimo sa ikawalong adlaw. Sila mao ang mga saserdoteng dinihogan alang sa pag-alagad sa ikawalong adlaw, ug ang pagpahibalo sa walong kaalautan batok sa Adventismo diha sa kapitulo baynte-tres, maoy usa ka pagpahibalo batok sa peke nga ikawalo.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

Ang pagpahibalo sa kaalaut ibabaw sa mga buang nga ulay giunhan sa pagtimri sa katawohan sa Dios diha sa katapusang bersikulo sa kapitulo baynte-dos. Ang kapitulo baynte-dos nagkatakdo sa kapitulo baynte-dos sa Genesis, kay ang nahaunang basahon sa Daang Tugon nagapatin-aw sa unang basahon sa Bag-ong Tugon. Diha sa kinataliwad-an sa propetikong linya sa Mateo onse hangtod sa kapitulo baynte-dos nga nagrepresentar sa napulog-duha ka mga kapitulo, ug ang ikaunom niadtong napulog-duha ka mga kapitulo mao ang kapitulo sais, diin ang ngalan ni Simon Barjona giusab ngadto kang Pedro.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ug ako usab magaingon kanimo, Nga ikaw mao si Pedro, ug sa ibabaw niining batoa pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makadaug batok kaniya. Mateo 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

Adunay 459 ka mga bersikulo sa Mateo onse hangtod beinte-dos. Ang tunga-tungang bersikulo mao ang bersikulo disisiyete sa kapitulo disisais, apan kana nga bersikulo dili mahimong bulagon gikan sa mga bersikulo disiocho ug disinuebe, kay usa ra sila ka pahayag.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Bulahan ikaw, Simon Barjona; kay dili unod ug dugo ang nagpahayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga anaa sa langit. Ug ako usab magaingon kanimo, Nga ikaw si Pedro, ug sa ibabaw niining batoa akong pagatukoron ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makabuntog batok niini. Ug igahatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa ang imong pagagapuson dinhi sa yuta pagagapuson didto sa langit; ug bisan unsa ang imong pagabuhi-an dinhi sa yuta pagabuhi-an didto sa langit. Mateo 16:17–19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

Ang pinakasentro sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos mao ang sukaranang pahayag sa tugon alang sa Kristiyanismo. Niining pahayag, ang ngalan ni Simon giilisan ngadto kang Pedro, nga; sa dihang iaplikar mo ang numerikal nga puwesto nga giokupar sa matag letra sa pinulongang Iningles; sama sa “a” mao ang usa, ug ang “z” mao ang baynte-sais—makaplagan mo nga ang “p” mao ang 16, ang “e” mao ang 5, ug ang “t” mao ang 20, ug ang laing “e” mao ang 5 ug ang “r” mao ang 18. Sa dihang imong i-multiply ang 16 X 5 X 20 X 5 X 18, ang resulta niini mao ang 144,000, ug ang reperensiya sa pag-ilis sa ngalan ni Pedro, usa ka simbolo sa relasyon sa tugon, makita sa kapitulo 16 bersikulo 18, ug ang unang letra sa Pedro mao ang numero 16 ug ang kataposang letra mao ang numero 18. Kining tanan anaa sa sentro sa napulog-duha ka mga kapitulo nga nagsugod sa simbolo sa onse ug natapos sa simbolo sa baynte-dos.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

Kana nga linya makita usab sa Genesis kapitulo onse hangtod baynte-dos, ug niana nga linya adunay 305 ka mga bersikulo, nga nagtimaan sa kapitulo disi-siyete ug bersikulo onse ingon nga sentro nianang linyaha. Kana nga linya sa napulog-duha ka mga kapitulo sa nahaunang basahon sa Daang Tugon nagtimaan sa tugon uban kang Abraham, ug nagrepresentar sa alpha nga linya nga nagtagbo sa omega nga linya, diha sa mao rang mga kapitulo sa nahaunang basahon sa Bag-ong Tugon. Ang sentro sa linya sa omega diha sa Mateo mao ang kinatas-ang punto sa pakigsaad nga relasyon sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang ilhanan sa tugon nga gipataas sa balaod sa Domingo. Ang sentrong bersikulo sa linya sa Genesis nagtimaan dili lamang sa sentrong bersikulo, kondili usab sa ikaduhang lakang o tunga-tungang lakang sa tulo-ka-bahin nga tugon uban kang Abraham, ug ingon usab ka mahinungdanon, sa ilhanan sa tugon.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> Ug kamo pagatuli-an ang unod sa inyong mga yamis; ug kini mahimong usa ka timailhan sa tugon tali kanako ug kaninyo. Genesis 17:11.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> “Unya, samtang iyang gisilhig ang abog ug ang mga basura, ang mga peke nga mutya ug ang peke nga mga sensilyo mituybo ug nanggula sa bintana sama sa usa ka panganod, ug gidala sila sa hangin. Diha sa kasamok gipiyong ko ang akong mga mata sa makadiyot; sa akong pag-abli kanila, ang tanang basura nangahanaw na. Ang bililhong mga mutya, ang mga diamante, ang bulawan ug mga sensilyong salapi, nangatag sa dakong kadagaya sa tibuok lawak.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> “Unya iyang gibutang sa ibabaw sa lamesa ang usa ka kabaong, nga labi pang dako ug mas matahum kay sa nahauna, ug gihipos niya ang mga hiyas, ang mga diamante, ang mga sensilyo, pinaagi sa tagsa ka hakop, ug gitambog kini ngadto sa kabaong, hangtod nga walay bisan usa nga nahabilin, bisan pa nga ang uban sa mga diamante dili mas dako pa kay sa tumoy sa usa ka aspili.”

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> “Unya gitawag niya ako aron ‘umari ug tan-awa.’”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> “Mitutok ako sa kaban, apan ang akong mga mata nasilaw sa nakita ko. Misanag sila ug napulo ka pilo sa ilang kanhing himaya. Naghunahuna ako nga daw gihaklapan sila sa balas pinaagi sa mga tiil niadtong mga daotan nga tawo nga nagkatag ug nagtamak kanila sa abog. Gihan-ay sila sa matahom nga kahapsay sulod sa kaban, ang matag-usa diha sa iyang dapit, nga walay makita nga mga timailhan sa kahago sa tawo nga naghulog kanila didto. Misinggit ako sa dakong kalipay, ug kadtong singgit maoy nakapukaw kanako.” Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “Gipalayo ninyo pag-ayo ang pag-abot sa Ginoo. Nakita ko nga ang ulahing ulan moabot [sa kalit sama sa] singgit sa tungang gabii, ug uban sa napulo ka pilo nga gahum.” Spalding and Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> Ug sa tanang mga butang sa kaalam ug pagsabot nga gipangutana sa hari kanila, iyang nakita sila nga napulo ka pilo nga labaw pa kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga diha sa tibuok niyang gingharian. Daniel 1:20.

Back to Articles