Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Napulog-Siyam

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Ang Propetikong Kahulogan sa mga Ilhang Timaan sa Kasaysayan: Pagsabot sa Kataposang mga Adlaw Pinaagi sa Simbolismo sa Bibliya

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway ingon kadtong mga hinloan pinaagi sa Mensahero sa Pakigsaad, ug ang dakong panon gihulagway pinaagi sa maputing mga bisti sa pagkamartir. Ang nahaunang usa sa duha ka balaang mga yugto sa katapusang mga adlaw nagtimaan sa buluhaton sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad, ug ang ikaduhang yugto naghulagway sa buluhaton ni Elias. Ang nahaunang yugto naghulagway sa masusi nga paghukom sa mga buhi sa Laodiceanong Adventismo ug ang ikaduhang yugto naghulagway sa ehekutibong paghukom sa modernong Roma.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Ang “ilhanan” sa pagkalagiw gikan sa mga siyudad sa ulahing mga adlaw sayop nga nasabtan sa Laodicean nga Adventismo. Gipahibalo kita ni Sister White nga ang pagkalaglag sa Jerusalem gikan sa 66 hangtod 70 AD naghatag ug usa ka hulagway sa pasidaan nga ilhanan alang sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Dili na halayo ang panahon nga, sama sa unang mga tinun-an, mapugos kita sa pagpangita ug dalangpanan sa mga mingaw ug nahilit nga mga dapit. Maingon nga ang paglikos sa Jerusalem sa mga kasundalohan sa Roma maoy timaan alang sa pagkalagiw sa mga Cristohanong Judeano, mao usab ang pag-angkon sa gahum sa atong nasod diha sa dekreto nga nagpatuman sa sabbath sa papa mahimong pahimangno alang kanato. Unya panahon na sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, ingon nga pagpangandam sa pagbiya usab sa gagmayng mga lungsod alang sa hilit nga mga puloy-anan sa mga natagong dapit taliwala sa kabukiran.” Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Ang paglikos sa Jerusalem nga maoy ilhanan sa pagkalagiw mao ang unang paglikos nga gidala ni Cestius. Busa si Cestius nagrepresentar sa usa ka hulga nga sa makadiyot gikuha, kay sa dihang iyang gipahimutang ang paglikos, unya siya misteryosong mibiya, ug ang mga historyador wala gayod makahimo sa pagtino sa iyang lohika sa pagbuhat niana.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “Human sa gilibotan sa mga Romano ubos ni Cestius ang siyudad, sa wala damha ilang gibiyaan ang paglikos sa dihang ang tanang kahimtang daw paborable na alang sa dihadiha nga pag-atake.” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

Sa dekada 1880 ug 1890, si Senador Henry W. Blair sa New Hampshire mipaila ug sunod-sunod nga mga balaodnon sa Kongreso aron itudlo ang Domingo ingong Pambansang Adlaw sa Pagpahulay. Kini nga mga balaodnon kasagarang gitawag nga “Blair Sunday Bills.” Si Senador Blair maoy lig-on nga tigpasiugda sa pagsaulog sa Domingo ingong adlaw sa pagpahulay ug relihiyosong pagbantay. Nagtuo siya nga ang usa ka nagkahiusang adlaw sa pagpahulay magdala ug mapuslanong moral ug sosyal nga mga epekto sa katilingbang Amerikano. Bisan tuod ang iyang mga paningkamot nakakuha ug pipila ka suporta, ilabina gikan sa mga relihiyosong pundok, nasugatan usab kini ug pagsupak, lakip ang mga kabalaka mahitungod sa pagkabulag sa simbahan ug estado.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Mao kini ang unang pagsulay sa pagpasa og lehislasyon sa Domingo sa kasaysayan sa mananap sa yuta nga gitino nga mosulti ingon sa usa ka dragon sa dihang sa katapusan mopasa kini og usa ka balaod sa Domingo. Kini mao ang mga sunod-sunod nga mga balaodnon ni Blair nga si A. T. Jones, usa sa mga mensahero sa sesyon sa General Conference sa 1888, miadto sa mga hawanan sa Kongreso ug sa hilabihan ka madanihon nga paagi misupak niini. Human sa pipila ka mga pagsulay, nawad-an si Senador Blair sa kusog sa iyang paningkamot alang sa usa ka Pambansang Adlaw sa Kapahulayan. Sa tuwirang kadugtong niining kasaysayana, ug sa mga implikasyon sa usa ka Pambansang Adlaw sa Kapahulayan (Domingo), mahimong susihon ang historikal nga rekord sa tambag ni Ellen White.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Ang makita diha sa pagrepaso sa iyang mga pasidaan mahitungod sa balaod sa Domingo maoy mabug-at ug kaylap nga wala masabti sa Laodiceanong Adventismo. Diha sa konteksto sa panginahanglan nga mahilayo na gikan sa mga siyudad, diin sa bag-ong gikutlo nga pahayag siya misulat nga, “unya panahon na kini sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pag-andam sa pagbiya sa gagmayng mga siyudad alang sa hilum nga mga puloy-anan sa mingaw nga mga dapit taliwala sa kabukiran.” Sa makadaghang higayon iyang gitudlo nga ang katawhan sa Dios kinahanglan magpuyo sa kabukiran, apan ang iyang mga tambag mahitungod niining hilisgutan sa pagpuyo sa kabukiran sa wala pa ang 1888 nagbutang sa iyang pagtudlo sa pagbiya sa mga siyudad diha sa konteksto nga sa haduol nga umalabot ang katawhan sa Dios kinahanglan mobiya sa mga siyudad. Human sa 1888, sa iyang sinulat nga mga pagtudlo mahitungod sa pagpuyo sa kabukiran, wala gayud siya mibiya gikan sa tambag nga kita kinahanglan nga nahilayo na daan sa mga siyudad.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Ang mga balaod sa Blair National Day of Rest nga mitungha sa kasaysayan mao ang “timailhan” sa paggikan sa mga siyudad, ug bisan tuod ang mga balaod ni Blair napakyas sa pagpadayon sa gikinahanglang kusog aron matuman ang maong buluhaton, ug mipauli ngadto sa kangitngit sa kasaysayan, ang “timailhan” sa pagkalagiw gihatag na. Kini gihatag sa historikal nga timaan sa unang paglikos, nga gidala ni Cestius. Ang hapit na moabot nga balaod sa Domingo gihulagway pinaagi sa paglikos ni Tito, ug kon adunay mga Laodicean nga mga Adventista nga anaa pa sa mga siyudad sa dihang moabot kana nga paglikos, mangamatay sila uban sa mga dautan.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Adunay duha ka mahimatikod nga mga yugto sa katapusan nga mga adlaw. Kini gibulag sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang unang yugto mao ang masusi nga paghukom sa mga buhi sulod sa Laodicean nga Adventismo, ug ang ikaduhang yugto mao ang hukom nga pagpatuman batok sa bigaon sa Roma. Kining duha ka mga yugto balik-balik nga gihulagway, kay diha niining duha ka mga yugto natuman ang sambingay sa napulo ka ulay sa tukma gayud nga matag letra, ingon sa nahitabo kini sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang panahon sa paglangan diha sa sambingay mao ang panahon sa paglangan sa Habakkuk kapitulo dos, busa ang duha ka mga yugto nga atong ginatagad gihulagway usab sa Habakkuk kapitulo dos. Ang sambingay sa napulo ka mga ulay, ug ang Habakkuk kapitulo dos, natuman sa tukma gayud nga matag letra sa kasaysayan sa mga Millerite, ug sa dihang kini natuman, ang Ezekiel kapitulo dose, bersikulo baynte-uno hangtod baynte-otso natuman usab.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Ang katapusang walo ka bersikulo sa Ezekiel kapitulo dose nagtimaan sa usa ka panahon sa dihang ang “katumanan sa matag panan-awon” matuman na, sa usa ka panahon nga ang Dios “dili na maglangan” sa Iyang mga panan-awon. Ang duha ka mga yugto sa kasaysayan nga kanunay kaayong gisubli ug nagtimaan sa nagsusi nga paghukom sa mga buhi diha sa Laodicean nga Adventismo, ug sa ehekutibong paghukom sa bigaon sa Tiro, mao ang matagnaong yugto diin ang matag panan-awon sulod sa Biblia moabot sa hingpit ug katapusang katumanan niini. Niadtong panahona ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatukoron, ug sila nagrepresentar sa pundok nga dili mamatay, kondili mabuhi hangtod sa pagbalik ni Cristo. Sa Lucas kapitulo baynte-uno si Cristo nagtimaan sa usa ka “ilhanan” nga nagtimaan kon kanus-a miabot na ang maong kaliwatan.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Sa duha ka kasaysayan nga girepresentahan sa “ilhanan” sa pagkalagiw, sumala sa gipadayag ni Cristo maylabot sa kangil-ad nga paglaglag, duha ka mga yugto ang gimarkahan, ug ang ilang mga sinugdanan ug mga kataposan adunay “ilhanan” sa sinugdanan sa yugto ug mga “ilhanan” sa kataposan. Ang “ilhanan” nga giila ni Cristo ingon nga nagarepresentar sa katapusang kaliwatan nga mabuhi hangtod nga moanhi Siya diha sa mga panganod mao ang ebidensiya nga ania na kita karon sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa kalibotan.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Sa Lucas kapitulo 21, giila ni Jesus ang kasaysayan gikan sa tulo ka tuig ug tunga sa pagyatak ug paglaglag sa literal nga Jerusalem sukad sa tuig 66 hangtod sa tuig 70, ngadto sa katapusan sa tulo ka tuig ug tunga sa pagyatak sa espirituwal nga Jerusalem nga nagsugod sa 538 ug natapos sa 1798.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Ug sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga gilibutan sa mga kasundalohan, nan hibaloi ninyo nga ang pagkabiniyaan niini haduol na. Unya ang mga atua sa Judea palagiwa ngadto sa kabukiran; ug ang mga atua sa taliwala niini manggula; ug ang mga atua sa kabalayan dili na pasudla didto. Kay mao kini ang mga adlaw sa panimalos, aron matuman ang tanang mga butang nga nahisulat. Apan alaut kanila nga mga mabdos, ug kanila nga nagapasuso, niadtong mga adlawa! kay adunay dakung kalisdanan sa yuta, ug kapungot batok niining katawhan. Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagadad-on nga binihag ngadto sa tanang mga nasud: ug ang Jerusalem pagatamakan sa mga Gentil, hangtud nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Ang “mga panahon” sa pagyatak sa Jerusalem sa mga Gentil anaa sa pormang plural, kay kini nagrepresentar sa pagyatak sa literal nga Jerusalem nga natapos niadtong tuig 70, ug sa pagyatak sa espirituwal nga Jerusalem nga natapos niadtong 1798. Ang mga Gentil nagrepresentar sa paganismo ug sa papalismo, ug kining duha ka mga gahum mao ang hilisgutan sa panan-awon sa pangutana diha sa Daniel kapitulo otso, nga nagaingon, “Hangtod kanus-a.”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong usa ka balaan nga nagsulti, Hangtud kanus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-inihaw, ug sa kalapasan sa kalaglagan, aron itugyan ang balaang puloy-anan ug ang panon aron pagatamakan ilalom sa mga tiil? Daniel 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Ang “mga kapanahonan sa mga Hentil” diha sa Lucas kapitulo baynte-uno nagtumong sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig sa panimalos sa Dios batok sa amihanang gingharian, nga nagsugod sa 723 BC ug natapos sa 1798. Ang tuig 538 nagtimaan sa dihang ang tawo sa sala mitindog diha sa balaang dapit ug mipahibalo nga siya mao ang Dios, sa ingon gibahin ang maong yugto ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tagsa ka usa may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang ikaduhang yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig mao usab ang mao rang kasaysayan nga gimarkahan nga nagtapus diha sa Lucas kapitulo baynte-uno, bersikulo baynte-kuatro, sa dihang natuman ang “mga kapanahonan sa mga Hentil.” Sa makasaysayanong asoy nga ginailhan ni Jesus ngadto sa Iyang mga tinun-an, ang bersikulo baynte-kuatro nagdala sa pagpamatuod nga gihatag ngadto sa mga tinun-an ngadto sa “panahon sa katapusan” sa 1798. Gikan didto, nagsugod si Jesus sa pag-ila sa mga “ilhanan” nga nalangkit sa kalihokang Millerite.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ug adunay mga timailhan sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon; ug sa ibabaw sa yuta, kagul-anan sa mga nasod, uban ang kalibog; ang dagat ug ang mga balud magangulob; ang mga kasingkasing sa mga tawo mangaluya tungod sa kahadlok, ug sa pagpaabot sa mga butang nga moabut sa yuta: kay ang mga gahum sa langit pagauyogon. Ug unya ilang makita ang Anak sa tawo nga moanhi diha sa usa ka panganod uban ang gahum ug dakong himaya. Ug sa diha nga kining mga butanga magasugod na sa pagkatuman, nan manhangad kamo, ug iyahat ang inyong mga ulo; kay ang inyong katubsanan haduol na. Lucas 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Si Jesus nagaingon nga “adunay mga ilhanan,” ug Iyang giila kini nga mga ilhanan diha sa adlaw ug sa bulan, ug diha sa mga bituon, ang kalisdanan sa mga nasod, ang mga gahum sa langit nga pagauyogon, ug unya moanhi ang Anak sa tawo diha sa usa ka panganod. Kining tanan nga mga “ilhanan” natuman sa kasaysayan sa mga Millerite.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “Ang tagna dili lamang nagtagna sa paagi ug katuyoan sa pag-anhi ni Cristo, kondili nagapakita usab sa mga timailhan nga pinaagi niini ang mga tawo makaila kon haduol na kini. Miingon si Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Lucas 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Marcos 13:24–26. Ang manugpadayag sa ingon niini naghulagway sa nahaunang mga timailhan nga magauna sa ikaduhang pag-anhi: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Pinadayag 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “Kining mga timailhana nasaksihan sa wala pa maablihan ang ikanapulog-siyam nga siglo. Sa katumanan niini nga tagna nahitabo, sa tuig 1755, ang labing makalilisang nga linog nga sukad naitalâ....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “Kalawom ug lima ka tuig sa ulahi mipakita ang sunod nga timailhan nga gihisgotan sa tagna—ang pagngitngit sa adlaw ug sa bulan. Ang labi pang nakapatingala niini mao ang kamatuoran nga ang panahon sa katumanan niini tin-awng gitumong. Sa pakighinabi sa Manluluwas uban sa Iyang mga tinun-an didto sa Olivet, human Niyang ihulagway ang hataas nga yugto sa pagsulay alang sa iglesia,—ang 1260 ka tuig sa pagpanglutos sa pagkapapa, mahitungod niini Siya misaad nga ang kagul-anan pagapamub-on,—sa ingon niini Iyang gihisgotan ang pipila ka mga hitabo nga magauna sa Iyang pag-anhi, ug gitakda Niya ang panahon nga ang nahaunang niini pagasaksihan: ‘Niadtong mga adlawa, tapus nianang kagul-anan, pagangitngiton ang adlaw, ug ang bulan dili mohatag sa iyang kahayag.’ Marcos 13:24. Ang 1260 ka adlaw, o mga tuig, natapos niadtong 1798. Ikaupat nga bahin sa usa ka siglo sa una pa niana, ang pagpanglutos hapit bug-os nang mihunong. Human niining pagpanglutos, sumala sa mga pulong ni Cristo, ang adlaw pagangitngiton. Niadtong ika-19 sa Mayo, 1780, natuman kining tagnaa....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “Gisugo ni Cristo ang Iyang katawhan sa pagmatngon sa mga ilhanan sa Iyang pag-anhi ug sa pagmaya sa ilang pagkakita sa mga timailhan sa ilang umaabot nga Hari. ‘Sa diha nga kining mga butanga magsugod na sa pagkatuman,’ miingon Siya, ‘unya tumangad kamo, ug bayawa ang inyong mga ulo; kay ang inyong katubsanan haduol na.’ Iyang gipunting ang Iyang mga sumusunod ngadto sa mga kahoy sa tingpamulak nga nanalingsing, ug miingon: ‘Sa diha nga kini manalingsing na, kamo makakita ug makaila sa inyong kaugalingon nga ang ting-init haduol na. Sa ingon man usab kamo, sa diha nga makita ninyo kining mga butanga nga mahitabo na, hibaloi ninyo nga ang gingharian sa Dios haduol na.’ Lucas 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Ang tulo ka pamaagi sa pag-aplikar sa tulo ka Roma nagpakita nga sa pagyatak sa Jerusalem sa pagano nga Roma ug dayon sa papa nga Roma, ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon pinaagi sa moderno nga Roma girepresentahan pinaagi sa usa ka yugto nga mahimong usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw (pagano nga Roma), o usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka matagnaong katuigan (papa nga Roma). Ang simbolikong usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw (kap-atan ug duha ka bulan) nga nag-ila sa yugto sa paglutos sa moderno nga Roma batok sa matinumanong katawhan sa Dios mahimong matag yugto nga adunay usa ka talagsaong “timaan” nga nag-ila sa panahon sa pagkalagiw alang sa mga matinumanon nianang maong yugtoa. Ang matag usa sa tulo ka mga yugto matapos pinaagi sa usa ka pagpakita sa daghang mga “timaan,” dili sa usa lamang ka “timaan” sama sa sinugdanan sa maong yugto.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “Sa tungang gabii igapadayag sa Dios ang Iyang gahum alang sa pagluwas sa Iyang katawhan. Nagapakita ang adlaw, nga nagasidlak diha sa iyang kusog. Ang mga ilhanan ug mga katingalahan magasunod sa hinanali nga pagpanunod. Ang mga dautan motan-aw uban sa kalisang ug katingala sa maong talan-awon, samtang ang mga matarung magatan-aw uban sa mainiton nga kalipay ang mga timaan sa ilang kaluwasan. Ang tanang butang sa kinaiyahan daw napabalit-ad gikan sa iyang naandang dagan. Ang mga sapa mohunong sa pag-agas. Mangabut ang mangitngit, mabug-at nga mga panganod ug magbanggaay batok sa usag usa. Sa taliwala sa mapintas nga mga langit anaa ang usa ka matin-aw nga luna sa dili ikasaysay nga himaya, diin nagagikan ang tingog sa Dios sama sa dinahunog sa daghang mga tubig, nga nagaingon: ‘Nahuman na.’ Pinadayag 16:17.” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Ang yugto sa ehekutibong paghukom batok sa bigaong babaye sa Roma nagsugod sa pagpataas sa bandila nga nagpaila nga ang laing panon sa Dios, nga anaa pa sa Babilonya, kinahanglan mokalagiw. Kining yugtoa matapos uban sa “mga ilhanan ug mga katingalahan.” Kining yugtoa magsugod uban sa “ikaduhang tingog” sa Pinadayag kapitulo 18, ug matapos kini sa tingog sa Dios. Siyempre, ang nahauna ug ikaduhang mga tingog sa Pinadayag kapitulo 18 mao ang tingog ni Cristo. Ang nahaunang tingog nagpaila sa sinugdanan sa masusi nga paghukom sa buhing Adventistang iglesya sa Laodicea, ug ang ikaduhang tingog nagpaila sa katapusan nianang yugtoa, apan nagtimaan usab sa sinugdanan sa ehekutibong paghukom batok sa bigaong babaye sa Roma.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Ang tibuok kasaysayan gidumala sa semana diin gikompirma ni Cristo ang tugon, ug ang haduol nga balaod sa Domingo gitipohan ingon nga tunga-tungang timaan sa dalan, maingon sa pagkahitipohan niini pinaagi sa krus. Ang duruha ka kasaysayan nagbaton sa timaan sa Alpha ug Omega, kay ang sinugdanan ug ang katapusan sa matag usa ka kasaysayan girepresentahan pinaagi sa tingog sa Dios. Nagrerepresentar usab sila sa kamatuoran, kay ang tunga-tungang timaan sa dalan mao ang pagsukol sa balaod sa Domingo, ug ang Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran” gihimo pinaagi sa nahaunang, ikanapulog-tulo, ug katapusang mga letra sa alpabetong Hebreohanon. Ang nahaunang tingog sa Pinadayag kapitulo dieciocho mao ang tingog ni Cristo, ang katapusang tingog mao ang tingog sa Dios, ug ang tingog sa taliwala, nga ingon man tingog sa Dios, mao usab ang dapit diin ang pagsukol sa ikanapulog-tulong letra girepresentahan pinaagi sa mananap sa yuta nga “nagasulti” ingon nga dragon, sumala sa girepresentahan sa Pinadayag kapitulo TRESE.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Ang bandila sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo nagrepresentar sa “timaan” sa pagkalagiw alang sa mga matinumanon sa Dios, apan kini usab nagtimaan nga ang sinugdanan sa propetikong yugto nga matapos sa pagbayaw sa bandila kinahanglan usab adunay usa ka “timaan.” Kana nga “timaan” mao ang giila ni Jesus ingon nga pamatuod nga ang kataposang kaliwatan sa planetang Yuta miabut na. Sa Lucas kapitulo baynte-uno ang mga tinun-an nangutana unsay buot ipasabot ni Cristo sa dihang Iyang giila nga ang templo pagalaglagon.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Ug nangutana sila kaniya, nga nagaingon: Magtutudlo, apan kanus-a man mahitabo kining mga butanga? ug unsa man ang ilhanan sa diha nga kining mga butanga matuman na? Lucas 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Unya si Jesus nagsugod sa pag-ila sa kasaysayan nga mosangpot ngadto sa tuig 70 sa dihang ang templo ug ang siyudad pagalaglagon, ug nagpadayon hangtod sa bersikulo beinte-kuwatro diin Iyang gipaila sa unsang panahon ang “mga panahon” sa mga Hentil matuman.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagadad-on nga bihag ngadto sa tanang mga nasud; ug ang Jerusalem pagatumban sa mga Hentil, hangtud nga matuman ang mga kapanahonan sa mga Hentil. Lucas 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Ang panghunahuna nga kini nga bersikulo nagpasabot sa literal nga Jerusalem gibase sa Katolikong teolohikanhong kabuangan nga gitawag ug futurismo, nga nagapadapat sa simboliko sa literal nga paagi ug nagbutang sa katumanan sa mga tagna nga pinasahi gayod sa katapusan sa kalibotan. Ang pag-atake batok sa husto nga pagpadapat niini nga bersikulo nahimong usa ka dakong pag-atake ni Satanas sa tibuok panahon sa pagbasa sa Bag-ong Tugon. Ang literal nga Jerusalem mihunong na sa pagka-simbolo sa profetikanhong Jerusalem sa panahon ni Cristo, sa dihang ang literal nga tagna nag-usab sa espirituhanong pagpadapat. Kining kapadayagan maoy usa ka dakong pagtulon-an nga gitukod sa apostol nga si Pablo. Ang pagtamakan sa Jerusalem nagtimaan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa kapapahanong kangitngit gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Apan ang hawanan nga didto sa gawas sa templo pasagdi, ug ayaw kana sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad pagayatakan nila sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Ang Jerusalem sa tagna mihunong sa pagkahimong simbolo sa piniling siyudad didto sa krus.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> “Pagkadaghan kanila nga nagbati nga usa kini ka maayong butang ang pagtamak sa yuta sa karaang Jerusalem, ug nga ang ilang pagtuo mapalig-on pag-ayo pinaagi sa pagduaw sa mga talan-awon sa kinabuhi ug kamatayon sa Manluluwas! Apan ang karaang Jerusalem dili gayud mahimong usa ka balaan nga dapit hangtod nga kini hinloan pinaagi sa putlihong kalayo gikan sa langit.” Review and Herald, Hunyo 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Sa higayon nga gidala ni Jesus ang mga tinun-an ngadto sa panahon sa katapusan niadtong 1798 diha sa bersikulo baynte-kuwatro, unya Iyang gipaila ang panahon sa mga Millerita sa dihang ang pahibalo sa unang manulonda misulod sa kasaysayan.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ug adunay mga timailhan diha sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon; ug sa ibabaw sa yuta, kasakit sa mga nasud, uban ang kalibog; ang dagat ug ang mga balod magangulob; Ang mga kasingkasing sa mga tawo mangaluya tungod sa kahadlok, ug tungod sa pagpaabot sa mga butang nga moabut sa yuta: kay ang mga gahum sa langit uyogon. Ug unya makita nila ang Anak sa tawo nga moanhi diha sa usa ka panganod uban ang gahum ug dakung himaya. Ug sa diha nga kining mga butanga magasugod na sa pagtuman, nan tan-awa sa itaas, ug bayawon ninyo ang inyong mga ulo; kay ang inyong pagtubos nagkahiduol na. Lucas 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Ang mga ilhanan nga nagpasugod sa kasaysayan sa mga Millerite natuman subay sa dili mapakyas nga gahum sa Pulong sa Dios.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “Ang mga ilhanan diha sa adlaw, bulan, ug mga bitoon natuman na.” Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Padayonon nato ang Lucas kapitulo 21 sa sunod nga artikulo.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “Niadtong Disyembre 16, 1848, gihatagan ako sa Ginoo og usa ka panan-aw mahitungod sa pag-uyog sa mga gahum sa kalangitan. Nakita ko nga sa dihang ang Ginoo miingon og ‘langit,’ sa paghatag sa mga ilhanan nga natala ni Mateo, Marcos, ug Lucas, ang Iyang gipasabot mao ang langit, ug sa dihang miingon Siya og ‘yuta’ ang Iyang gipasabot mao ang yuta. Ang mga gahum sa langit mao ang adlaw, bulan, ug mga bitoon. Sila naghari sa kalangitan. Ang mga gahum sa yuta mao kadtong naghari sa yuta. Ang mga gahum sa langit paga-uyogon pinaagi sa tingog sa Dios. Unya ang adlaw, bulan, ug mga bitoon pagabalhinon gikan sa ilang mga dapit. Dili sila mawagtang, kondili paga-uyogon pinaagi sa tingog sa Dios.”

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Mitungha ug bug-at nga mga panganod mitumaw ug nagbangga batok sa usag usa. Ang kahanginan nabahin ug mibuklad paatras; unya kami nakasud-ong pataas pinaagi sa abli nga luna sa Orion, diin naggikan ang tingog sa Dios. Ang Balaang Siyudad mokanaug pinaagi nianang abli nga luna. Nakita ko nga ang mga gahum sa yuta ginauyog karon ug nga ang mga hitabo moabut sumala sa han-ay. Gubat, ug mga dungogdungog sa gubat, espada, gutom, ug kamatay ang una nga mouyog sa mga gahum sa yuta; unya ang tingog sa Dios mouyog sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, ug usab niining yutaa. Nakita ko nga ang pag-uyog sa mga gahum sa Europa dili, sumala sa itudlo sa uban, mao ang pag-uyog sa mga gahum sa langit, kondili kini mao ang pag-uyog sa mga nasuko nga mga nasod.” Early Writings, 41.

Back to Articles