Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatos ug Kalim-an ug Upat

Understanding Daniel’s Last Vision: The Significance of Belteshazzar and the Unveiling of Prophecy

Pagsabot sa Kataposang Panan-awon ni Daniel: Ang Kamahinungdanon ni Belteshazzar ug ang Pagbutyag sa Tagna

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The last vision of Daniel consists of the last three chapters. The first of those chapters, as with the last of those three chapters identifies the experience of Daniel, and the middle chapter identifies the prophetic history that addresses the final rise and fall of the counterfeit king of the north. The first chapter is as the last, and the middle chapter represents the rebellion of the counterfeit king of the north. Daniel’s last vision, the vision of the Hiddekel River, bears the signature of Alpha and Omega, who is the Truth. As we begin to address Daniel’s last vision, we will start with verse one.

Ang katapusang panan-awon ni Daniel naglangkob sa katapusang tulo ka mga kapitulo. Ang nahaunang kapitulo niini, maingon man ang katapusan niadtong tulo ka mga kapitulo, naghulagway sa kasinatian ni Daniel, ug ang taliwala nga kapitulo naghulagway sa propetikong kasaysayan nga naghisgot sa katapusang pagtungha ug pagkapukan sa peke nga hari sa amihanan. Ang unang kapitulo sama sa katapusan, ug ang taliwala nga kapitulo nagrepresentar sa pagsukol sa peke nga hari sa amihanan. Ang katapusang panan-awon ni Daniel, ang panan-awon sa Suba sa Hiddekel, nagdala sa timaan ni Alpha ug Omega, nga mao ang Kamatuoran. Samtang magsugod kita sa paghisgot sa katapusang panan-awon ni Daniel, magsugod kita sa bersikulo uno.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, kansang ngalan gitawag nga Belteshazzar; ug ang butang tinuod, apan ang panahon nga gitakda hataas: ug iyang nasabtan ang butang, ug may pagsabot siya sa panan-awon. Daniel 10:1.

There are several truths wrapped up in this verse. The first is Daniel’s name of “Belteshazzar”.

Adunay pipila ka kamatuoran nga nalangkob niining bersikuloha. Ang una mao ang ngalan ni Daniel nga “Belteshazzar”.

> Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. Daniel 1:7.

> Ug ang pangulo sa mga eunuco naghatag kanila ug mga ngalan: kay si Daniel iyang ginganlan ug Belteshazzar; ug si Hananiah, ug Shadrach; ug si Mishael, ug Meshach; ug si Azariah, ug Abednego. Daniel 1:7.

Daniel was given the name “Belteshazzar” in chapter one, and he is never identified as “Belteshazzar” again until his last vision is introduced. Belteshazzar is therefore his name in his first and last testimony. The change of a name in prophecy represents a symbol of the covenant relation between God and His people. When the Lord entered into covenant with Abram and Sarai, He changed their names to Abraham and Sarah. He changed Jacob’s name to Israel, and He promises to give His last day covenant people a new name.

Gihatagan si Daniel sa ngalan nga “Belteshazzar” sa unang kapitulo, ug wala na siya pagailhi pag-usab ingong “Belteshazzar” hangtod nga gipaila ang iyang katapusang panan-awon. Busa, ang Belteshazzar mao ang iyang ngalan sa iyang nahaunang ug katapusang pagpamatuod. Ang pagbag-o sa usa ka ngalan diha sa tagna nagrepresentar sa usa ka simbolo sa kalabutan sa tugon tali sa Dios ug sa Iyang katawhan. Sa dihang ang Ginoo misulod sa tugon uban kang Abram ug Sarai, giusab Niya ang ilang mga ngalan ngadto kang Abraham ug Sarah. Giusab Niya ang ngalan ni Jacob ngadto sa Israel, ug nagsaad Siya sa paghatag sa Iyang katawhan sa tugon sa katapusang mga adlaw ug usa ka bag-ong ngalan.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Isaiah 61:1, 2.

> Tungod sa Sion dili ako magpabiling hilom, ug tungod sa Jerusalem dili ako mopahulay, hangtod nga ang iyang pagkamatarong mogula ingon sa kasanag, ug ang iyang kaluwasan ingon sa usa ka lamparahan nga nagadilaab. Ug ang mga Hentil makakita sa imong pagkamatarong, ug ang tanang mga hari sa imong himaya: ug pagatawgon ikaw sa usa ka bag-ong ngalan, nga igangalan sa baba sa Ginoo. Isaias 61:1, 2.

To the Philadelphians, who are the one hundred and forty-four thousand of the last days, He also makes this promise.

Ngadto sa mga taga-Filadelfia, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa ulahing mga adlaw, naghimo usab Siya niini nga saad.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ang magmadaogon himoon ko nga haligi sa templo sa akong Dios, ug dili na gayud siya mogula pa; ug isulat ko kaniya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakunsad gikan sa langit gikan sa akong Dios; ug isulat ko kaniya ang akong bag-ong ngalan. Ang may igdulungog, pamatia niya ang ginaingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:12, 13.

The prophets illustrate God’s people of the last days, and unlike Abraham, Sarah and Israel the precise meaning of Belteshazzar is unknown. The name God gives to His last day people to represent His covenant relationship is an unknown name until the time when He gives them the name. The name Belteshazzar is identifying Daniel as God’s covenant people of Philadelphia in the last days, but the actual name is hidden until the sealing, for the name is written upon their foreheads, which is also where the seal is written.

Ang mga manalagna naghulagway sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug dili sama kang Abraham, Sara ug Israel, ang tukmang kahulogan sa Belteshazzar wala mahibaloi. Ang ngalan nga gihatag sa Dios sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw aron magrepresentar sa Iyang pakigsaad nga relasyon usa ka wala mailhing ngalan hangtod sa panahon nga Iyang ihatag kanila ang maong ngalan. Ang ngalan nga Belteshazzar nagaila kang Daniel ingon nga katawhan sa pakigsaad sa Dios sa Philadelphia sa katapusang mga adlaw, apan ang tinuod nga ngalan gitago hangtod sa pagtimri, kay ang ngalan gisulat ibabaw sa ilang mga agtang, nga mao usab ang dapit diin ang timri gisulat.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. Revelation 14:1.

> Ug mitan-aw ko, ug ania karon, ang usa ka Cordero nagtindog sa bukid sa Sion, ug uban kaniya ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga may ngalan sa iyang Amahan nga nahisulat sa ilang mga agtang. Pinadayag 14:1.

Daniel is called Belteshazzar in chapter one and then in chapter ten, thus identifying himself as a symbol of the movement of the first angel, and the movement of the third angel, for chapter one, represents the first angel’s message, as previously identified in detail in earlier articles. Chapter ten therefore represents the movement of the third angel, and the covenant people of the last days. The verse then identifies Belteshazzar as a symbol of those who understand the increase of knowledge that was unsealed in the reform movement that began in 1989. This is represented by the emphasis upon what Daniel (Belteshazzar) knew.

Si Daniel gitawag ug Belteshazzar sa kapitulo uno ug dayon sa kapitulo diyes, sa ingon niini iyang giila ang iyang kaugalingon ingon nga usa ka simbolo sa kalihokan sa unang manulonda, ug sa kalihokan sa ikatulong manulonda; kay ang kapitulo uno nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda, sumala sa gihisgotan na sa una sa masinati ug detalyadong paagi sa nangaging mga artikulo. Busa ang kapitulo diyes nagrepresentar sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug sa katawhan sa tugon sa katapusang mga adlaw. Ang maong bersikulo dayon nagaila kang Belteshazzar ingon nga usa ka simbolo niadtong nakasabut sa pagdugang sa kahibalo nga giablihan pag-usab sa kalihokang reporma nga nagsugod niadtong 1989. Kini girepresentahan pinaagi sa pagpasiugda sa nahibaloan ni Daniel (Belteshazzar).

Daniel is identified as knowing the “thing” which “was revealed unto Daniel,” “and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.” Daniel understood the “thing,” and also “the vision.” The Hebrew word “dabar,” is translated as “thing” in the verse, and it means “word.” Prophetically the “word” represents both the vision of the “seven times,” but also it represents Christ, who is the Word. Both the “seven times,” and Christ are the Rock which the builders rejected, and Daniel represents a people who understand both elements of the symbolism of the Word.

Si Daniel giila nga nasayod sa “butang” nga “gipadayag kang Daniel,” “ug ang butang tinuod, apan ang panahon nga gitagal taas; ug iyang nasabtan ang butang, ug may salabutan siya sa panan-awon.” Nasabtan ni Daniel ang “butang,” ug usab “ang panan-awon.” Ang Hebreohanon nga pulong nga “dabar,” gihubad nga “butang” diha sa bersikulo, ug ang kahulogan niini mao ang “pulong.” Sa pagkapropetiko ang “pulong” nagrepresentar sa panan-awon sa “pito ka mga panahon,” apan nagrepresentar usab kini kang Cristo, nga mao ang Pulong. Ang “pito ka mga panahon,” ug si Cristo mao ang Bato nga gisalikway sa mga magtutukod, ug si Daniel nagrepresentar sa usa ka katawhan nga nakasabot sa duruha ka bahin sa simbolismo sa Pulong.

In Daniel chapter nine, verse twenty-three we find one of the most important verses connected with the time prophecies of the twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years, which are represented by the question of Daniel chapter eight, verse thirteen, and the answer in verse fourteen. The question asks, “How long shall be the “chazon” vision identifying the trampling down of the sanctuary and host that was accomplished by paganism and then papalism?” The trampling down took twenty-five hundred and twenty years, in fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.”

Sa Daniel kapitulo siyam, bersikulo baynte-trés atong makita ang usa sa labing importante nga mga bersikulo nga may kalabutan sa mga tagna mahitungod sa panahon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig ug duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte ka tuig, nga girepresentahan pinaagi sa pangutana sa Daniel kapitulo walo, bersikulo trese, ug sa tubag diha sa bersikulo katorse. Ang pangutana nangutana, “Unsa kadugay ang panan-awon nga “chazon” nga nagtimaan sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon nga natuman pinaagi sa paganoismo ug unya sa papalismo?” Ang pagyatak milungtad ug duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte ka tuig, sa katumanan sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais.

The answer to verse thirteen’s question was unto twenty-three hundred years, then shall the sanctuary that has been trampled down, be cleansed, and the “mareh” vision of twenty-three hundred years ties the two time prophecies together, and in verse twenty-three of Daniel nine, Gabriel is leading Daniel to understand the relation of the two visions.

Ang tubag sa pangutana sa bersikulo trese mao ang hangtod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig; unya ang balaang puloy-anan nga gitamakan pagapaulion sa kahinlo, ug ang panan-awon nga “mareh” sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nagbugkos sa duruha ka tagna sa panahon, ug sa bersikulo baynte-tres sa Daniel nueve, si Gabriel nagamando kang Daniel sa pagsabot sa kalabutan sa duruha ka panan-awon.

> At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:23.

> Sa pagsugod sa imong mga pagpangamuyo ang sugo migula, ug mianhi ako aron ipakita kini kanimo; kay ikaw mahal kaayo: busa sabta ang butang, ug palandonga ang panan-awon. Daniel 9:23.

The word translated both as “understand,” “consider” in the verse is the Hebrew word “biyn,” and it means “to mentally separate”. Gabriel informs Daniel to make a mental separation between “the matter” and “the vision.” The “vision” in the verse is the Hebrew word “mareh,” and it is the vision of the twenty-three hundred years that concluded on October 22, 1844. The Hebrew word translated as “matter,” is the same word translated as “thing,” in verse one of chapter ten. It is the Hebrew word “dabar,” and it represents the vision of the twenty-five hundred and twenty years that also concluded on October 22, 1844.

Ang pulong gihubad nga “masabtan,” “palandunga” diha sa bersikulo mao ang Hebreohanon nga pulong nga “biyn,” ug kini nagpasabot ug “pagbulag sa hunahuna.” Gipahibalo ni Gabriel kang Daniel nga maghimo siya ug pagbulag sa hunahuna tali sa “butang” ug sa “panan-awon.” Ang “panan-awon” diha sa bersikulo mao ang Hebreohanon nga pulong nga “mareh,” ug kini mao ang panan-awon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nga natapos niadtong Oktubre 22, 1844. Ang Hebreohanon nga pulong nga gihubad nga “butang,” mao usab ang maong pulong nga gihubad nga “butang” diha sa bersikulo uno sa kapitulo napulo. Kini mao ang Hebreohanon nga pulong nga “dabar,” ug kini nagrepresentar sa panan-awon sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga natapos usab niadtong Oktubre 22, 1844.

In verse one of chapter ten, God’s covenant people of the last days are represented by Belteshazzar, and they have understood the increase of knowledge that arrived at the time of the end in 1989, that allowed them to understand the connection of the two visions, which the Millerites of the movement of the first angel only partially understood. In the verse, the vision represented as the “thing” is identified as the longest of the two prophecies, because coupled in between the two references in the verse to the “thing,” Daniel identifies the time appointed to the “thing” (the dabar) was “long”, in relation to the vision (mareh).

Sa nahaunang bersikulo sa ikanapulong kapitulo, ang katawhan sa pakigsaad sa Dios sa katapusang mga adlaw girepresentahan ni Belteshazzar, ug ilang nasabtan ang pagdugang sa kahibalo nga miabot sa panahon sa katapusan niadtong 1989, nga nagtugot kanila sa pagsabot sa kalambigitan sa duha ka mga panan-awon, nga ang mga Millerite sa kalihokan sa nahaunang manulonda bahin lamang ang ilang nasabtan. Sa maong bersikulo, ang panan-awon nga girepresentahan ingon nga “butang” giila nga mao ang labing taas sa duha ka mga tagna, tungod kay taliwala sa duha ka mga reperensiya sa bersikulo ngadto sa “butang,” giila ni Daniel nga ang gitakdang panahon alang sa “butang” (ang dabar) “taas,” diha sa kalambigitan sa panan-awon (mareh).

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, may usa ka butang nga gipadayag kang Daniel, kansang ngalan gitawag ug Belteshazzar; ug ang butang matuod, apan ang gitakdang panahon hataas: ug nasabtan niya ang butang, ug nagbaton siya ug pagsabot sa panan-awon. Daniel 10:1.

The subtle truth that the “seven times,” is the longest time prophecy which the Millerites proclaimed, is denied by Laodicean Adventism, based upon a passage that they wrest to their own destruction. By rejecting the “seven times,” in the rebellion of 1863, they do not see the relation of the two prophecies, and can only, or will only, see the next passage as identifying the twenty-three hundred years.

Ang malumo nga kamatuoran nga ang “pito ka mga panahon” mao ang labing hataas nga tagna sa panahon nga gimantala sa mga Millerite, gilimod sa Laodiceanong Adventismo, pinasukad sa usa ka pahayag nga ilang gilubag ngadto sa ilang kaugalingong pagkalaglag. Pinaagi sa pagsalikway sa “pito ka mga panahon,” diha sa pagrebelde niadtong 1863, wala nila makita ang kalabutan sa duha ka mga tagna, ug mahimo lamang nila, o buot lamang nila, nga makita ang sunod nga pahayag ingon nga nagaila sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.” The Great Controversy, 351.

> “Ang kasinatian sa mga tinun-an nga nagwali sa ‘maayong balita sa gingharian’ sa nahaunang pag-anhi ni Cristo, adunay katugbang niini sa kasinatian sa mga nagpahayag sa mensahe sa Iyang ikaduhang pag-anhi. Maingon nga ang mga tinun-an migula nga nagwali, ‘Natuman na ang panahon, ug ang gingharian sa Dios haduol na,’ mao man usab si Miller ug ang iyang mga kauban nagpahayag nga ang kinatas-an ug ulahing yugto sa matagnaong panahon nga gipakita sa Biblia hapit na matapos, nga ang paghukom haduol na, ug nga ang walay kataposang gingharian hapit nang ipahimutang. Ang pagwali sa mga tinun-an mahitungod sa panahon gibase sa kapitoan ka semana sa Daniel 9. Ang mensahe nga gihatag ni Miller ug sa iyang mga kauban nagpahibalo sa pagtapos sa 2300 ka adlaw sa Daniel 8:14, diin kabahin ang kapitoan ka semana. Ang pagwali sa matag usa gibase sa katumanan sa lahi nga bahin sa mao gihapong dakong matagnaong yugto sa panahon.” The Great Controversy, 351.

Don’t miss the inherent logic of this last passage. Laodicean Adventism does not teach the world that the Millerites thought the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary, for they, and any who wish to look at the historical record, know that the Millerites believed the sanctuary to be cleansed was the earth. The passage Laodicean Adventism wrests to their own destruction is “so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire”, which they insist is the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen.

Ayaw kalimti ang kinaiyanhong lohika niining ulahing pahayag. Ang Laodicean nga Adventismo wala magtudlo sa kalibotan nga ang mga Millerite nagtuo nga ang santuwaryo nga pagahinloan mao ang langitnong santuwaryo, kay sila, ug bisan kinsa nga gustong motan-aw sa kasaysayanhong rekord, nasayod nga ang mga Millerite nagtuo nga ang santuwaryo nga pagahinloan mao ang yuta. Ang pahayag nga giliso sa Laodicean nga Adventismo alang sa ilang kaugalingong kalaglagan mao kini: “busa si Miller ug ang iyang mga kauban nagpahibalo nga ang kinatas-an ug ulahing matagnaong yugto sa panahon nga gipadayag sa Biblia hapit na matapos,” nga ilang giinsistir nga mao ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse.

Adventism’s own history books identify that the three hundred Millerite preachers ALL used the 1843 pioneer chart in their presentations, and it is crystal clear on the chart, in the rest of the historical testimony, that the “seven times,” (twenty-five hundred and twenty years), was the prophecy they identified as the “longest and last prophetic period,” which was “about to expire.” Due to their rebellion of 1863, when they rejected the foundation stone of the “seven times,” they now blindly insist that Sister White is re-writing established history in the passage from The Great Controversy.

Ang kaugalingong mga basahon sa kasaysayan sa Adventismo nagpaila nga ang tulo ka gatus ka mga magwawali nga Millerite TANAN migamit sa tsart sa mga payunir sa 1843 sa ilang mga presentasyon, ug hayag kaayo sa maong tsart, ingon man sa ubang nahibiling pamatuod sa kasaysayan, nga ang “seven times,” (duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig), mao ang tagna nga ilang giila ingon nga “ang labing hataas ug katapusang mapanagnonong yugto sa panahon,” nga “haduol nang matapos.” Tungod sa ilang pagsukol niadtong 1863, sa dihang ilang gisalikway ang batong patukoranan sa “seven times,” karon buta silang nag-insistir nga si Igsoong White nagasulat pag-usab sa natukod nang kasaysayan diha sa pahayag gikan sa The Great Controversy.

In verse one of Daniel chapter ten, Belteshazzar represents God’s people of the last days, and they understand both the question and answer of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, that Sister White identifies as the foundation and central pillar of the Advent faith. The portrayal that Daniel represents in the verse, he is marking a distinction between God’s covenant people of the last days, and Laodicean Adventism, for they are those who understand the increase of knowledge in 1989.

Sa unang bersikulo sa Daniel kapitulo napulo, si Belteshazzar nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug ilang nasabtan ang pangutana ug ang tubag sa Daniel kapitulo walo, mga bersikulo trese ug katorse, nga giila ni Sister White ingon nga pundasyon ug sentral nga haligi sa pagtoo sa Adventista. Ang hulagway nga girepresentar ni Daniel diha sa maong bersikulo nagtimaan sa usa ka kalainan tali sa katawhan sa Dios nga may tugon sa katapusang mga adlaw ug sa Adventismong Laodiceano, kay sila mao ang mga nakasabot sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang butang tinuod, apan ang gitakdang panahon hataas: ug nasabtan niya ang butang, ug nakabaton siya ug pagsabot sa panan-awon. Daniel 10:1.

Verse one is the beginning of the vision given by the Hiddekel River that ends in chapter twelve. It is there where we find the unsealing of the book of Daniel at the time of the end, so the representation of Daniel understanding both the “thing” and the “vision,” is connected with those who understand, and who are identified as the “wise,” in contrast with those who do not understand, and are identified as “wicked.” In verse ten of chapter twelve, the distinction between the two classes is represented.

Ang bersikulo uno mao ang sinugdanan sa panan-awon nga gihatag daplin sa Suba sa Hiddekel nga matapos sa kapitulo dose. Didto nato makita ang pag-abli sa linukot ni Daniel sa panahon sa katapusan, busa ang paglarawan kang Daniel nga nakasabut sa “butang” ug sa “panan-awon” adunay kalabutan niadtong mga nakasabut, ug nga giila ingon nga mga “manggialamon,” sa kasukwahi niadtong mga wala makasabut, ug nga giila ingon nga mga “dautan.” Sa bersikulo napulo sa kapitulo dose, gilarawan ang kalainan tali sa maong duha ka hut-ong.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Daghan ang pagaputlion, ug pagahimoon nga maputi, ug pagatistingan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkadautan: ug walay usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:10.

The “wise” understand, and the wicked don’t understand, and the word translated as “understand” is the same word we identified in verse twenty-three of chapter nine. It is the Hebrew word “biyn,” which means to mentally separate. The wicked do not understand the increase of knowledge, for they are unwilling to make the mental separation of the two visions that are the truths which Belteshazzar is identified as understanding in verse one, when he is identified as Belteshazzar instead of Daniel. In verse one he is identified as God’s last day covenant people, and he is identified as those who understand the two visions, that God’s people are to make a mental distinction between. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and in chapter twelve, the wise are those who understand the prophecy of twenty-three hundred years, and its direct relationship to “the longest and last” time prophecy, which is the twenty-five hundred and twenty years.

Ang mga “maalamon” makasabut, ug ang mga daotan dili makasabut, ug ang pulong nga gihubad nga “makasabut” mao usab ang mao nga pulong nga atong giila sa bersikulo baynte-tres sa kapitulo nuebe. Kini mao ang Hebreohanong pulong nga “biyn,” nga nagpasabot sa pagbulag sa hunahuna. Ang mga daotan dili makasabut sa pagdugang sa kahibalo, kay dili sila andam sa paghimo sa pagbulag sa hunahuna sa duha ka mga panan-awon nga mao ang mga kamatuoran nga si Belteshazzar giila nga nakasabut sa bersikulo uno, sa dihang siya giila nga Belteshazzar imbis nga Daniel. Sa bersikulo uno siya giila ingon nga katawhan sa pakigsaad sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug siya giila ingon nga usa kanila nga makasabut sa duha ka mga panan-awon, nga ang katawhan sa Dios kinahanglan maghimo ug kalainan sa hunahuna tali niini. Gihulagway ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug sa kapitulo dose, ang mga maalamon mao kadtong makasabut sa tagna sa dos mil tulo ka gatus ka mga tuig, ug sa direkta nga kalambigitan niini ngadto sa “pinakataas ug katapusang” tagna sa panahon, nga mao ang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka mga tuig.

We will continue our study of Daniel’s last vision in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuon sa katapusang panan-awon ni Daniel sa sunod nga artikulo.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawohan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; tungod kay gisalikway mo ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw, aron dili ka na mahimong pari alang kanako; sanglit hikalimtan mo ang kasugoan sa imong Dios, hikalimtan ko usab ang imong mga anak. Hosea 4:6.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> Kamo usab, ingon nga buhing mga bato, ginatukod kamo nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaang pagkapari, aron sa paghalad ug espirituhanong mga halad, nga dawaton sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. Busa usab anaa kini sa Kasulatan, Tan-awa, gibutang ko sa Sion ang usa ka pangulong bato sa pamag-ang, pinili, bililhon: ug siya nga motuo kaniya dili gayud maulawan. Busa alang kaninyo nga nagatoo, siya bililhon: apan alang kanila nga masupilon, ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini ang nahimong ulohan sa pamag-ang, Ug usa ka bato nga kapangdolan, ug usa ka batoon nga hinungdan sa pagkapukan, alang kanila nga nangdulong sa pulong, sanglit sila masupilon: diin usab sila gitagana. Apan kamo mao ang piniling kaliwatan, usa ka harianong pagkapari, usa ka balaang nasud, usa ka katawhan nga pinasahi; aron inyong ikapadayag ang mga pagdayeg kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios: kamo nga wala makadawat ug kalooy kaniadto, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:5–10.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. 2 Peter 3:15–17.

> Ug isipon ninyo nga ang pagkamapailob-on sa atong Ginoo mao ang kaluwasan; ingon usab sa atong hinigugmang igsoon nga si Pablo, sumala sa kaalam nga gihatag kaniya, nagsulat usab kaninyo; maingon man usab diha sa tanan niyang mga sulat, nga naghisgot niini nga mga butang; diin aduna ang pipila ka mga butang nga malisod sabton, nga giliso sa mga walay kahibalo ug mga dili malig-on, maingon sa ilang pagbaliko usab sa ubang mga Kasulatan, ngadto sa ilang kaugalingong kalaglagan. Busa kamo, mga hinigugma, sanglit nanghibalo na kamo niini sa daan, pagmatngon kamo aron dili usab kamo, nga madala sa kasaypanan sa mga dautan, mapukan gikan sa inyong kaugalingong pagkamatinumanon. 2 Pedro 3:15–17.

> Of these things put them in remembrance, charging them before the Lord that they strive not about words to no profit, but to the subverting of the hearers. Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:14–16.

> Niining mga butanga pahinumdumi sila, nga magmando kanila atubangan sa Ginoo nga dili makiglalis mahitungod sa mga pulong nga walay kapuslanan, kondili makapukan hinoon sa mga tigpatalinghug. Paningkamoti nga ikapakita ang imong kaugalingon nga inuyonan sa Dios, usa ka mamumuo nga dili kinahanglan maulaw, nga husto nga nagapahiwagbahin sa pulong sa kamatuoran. Apan likayi ang mahugaw ug kawang nga mga sulti; kay kini modugang ngadto sa labi pang pagkadili-diosnon. 2 Timoteo 2:14–16

Back to Articles