Article

# The Book of Daniel - Number Twelve

Ang Basahon ni Daniel - Numero Dose

Darkness

Kangitngit

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

A word or a phrase that is doubled within the inspired word is a symbol of the second angel’s message.

Ang usa ka pulong o usa ka hugpong sa mga pulong nga gidoble sulod sa dinasig nga pulong maoy usa ka simbolo sa mensahe sa ikaduhang anghel.

> And in the second year of the reign of Nebuchadnezzar Nebuchadnezzar dreamed dreams, wherewith his spirit was troubled, and his sleep brake from him. Then the king commanded to call the magicians, and the astrologers, and the sorcerers, and the Chaldeans, for to shew the king his dreams. So they came and stood before the king. And the king said unto them, I have dreamed a dream, and my spirit was troubled to know the dream. Daniel 2:1–3.

> Ug sa ikaduhang tuig sa paghari ni Nabucodonosor, si Nabucodonosor nagdamgo ug mga damgo, nga tungod niini ang iyang espiritu nasamok, ug ang iyang pagkatulog mipahawa gikan kaniya. Unya ang hari nagsugo sa pagtawag sa mga salamangkero, ug sa mga astrologo, ug sa mga mananambal pinaagi sa salamangka, ug sa mga Caldehanon, aron ipakita sa hari ang iyang mga damgo. Busa miadto sila ug mibarog sa atubangan sa hari. Ug ang hari miingon kanila, Ako nagdamgo ug usa ka damgo, ug ang akong espiritu nasamok aron mahibaloan ang damgo. Daniel 2:1–3.

In the “darkness” of the night, Nebuchadnezzar dreamed of an image, but he could not recollect the dream. In a dream of the night, he dreamed of an image, but the dream of the image was as dark to his understanding as was the night when he had dreamed the dream.

Sa “kangitngit” sa gabii, si Nabucodonosor nagdamgo mahitungod sa usa ka larawan, apan dili niya mahinumdoman ang damgo. Sa usa ka damgo sa gabii, nagdamgo siya mahitungod sa usa ka larawan, apan ang damgo sa maong larawan sama ka ngitngit sa iyang pagsabot ingon sa gabii sa dihang gidamgo niya ang damgo.

> Then spake the Chaldeans to the king in Syriack, O king, live forever: tell thy servants the dream, and we will shew the interpretation. The king answered and said to the Chaldeans, The thing is gone from me: if ye will not make known unto me the dream, with the interpretation thereof, ye shall be cut in pieces, and your houses shall be made a dunghill. But if ye shew the dream, and the interpretation thereof, ye shall receive of me gifts and rewards and great honour: therefore shew me the dream, and the interpretation thereof. Daniel 2:4–7.

> Unya misulti ang mga Caldehanon sa hari sa pinulongang Siriahanon: O hari, mabuhi ka sa walay kataposan; isugilon sa imong mga ulipon ang damgo, ug among ipakita ang hubad. Mitubag ang hari ug miingon sa mga Caldehanon: Ang butang nahikalimtan ko na; kon dili ninyo ipahibalo kanako ang damgo, uban sa hubad niini, pagaputlon kamo sa mga tipik, ug ang inyong mga balay himoon nga tapok sa kinalibang. Apan kon inyong ipakita ang damgo ug ang hubad niini, makadawat kamo gikan kanako ug mga gasa ug mga balus ug dakung kadungganan; busa ipakita ninyo kanako ang damgo ug ang hubad niini. Daniel 2:4–7.

The test of Nebuchadnezzar’s image dream was a test designed to identify who can provide a correct prophetic description of an image that is cloaked in darkness, along with the interpretation of the dream’s content. The second angel’s message that was joined by the Midnight Cry message in Millerite history, had been typified by Elijah at the contest at Mount Carmel. It too, was a test that would manifest, not only who was the true God, but also who was the true prophet. William Miller, who Sister White directly says was typified by Elijah, represented Elijah at Mount Carmel. Yet it was not William Miller that was being represented, as much as it was the rules of prophetic interpretation that he had been led to understand. At Mount Carmel, the prophets of the male god Baal and the prophets of the female god Ashtaroth were demonstrated to be false prophets. In the history of the Millerites, the Protestant churches were demonstrated to be false prophets as typified by Mount Carmel.

Ang pagsulay sa damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa hulagway maoy usa ka pagsulay nga gilaraw aron maila kon kinsa ang makahimo sa paghatag ug husto nga mahimantalaong paghulagway sa usa ka hulagway nga natabonan sa kangitngit, uban ang paghubad sa sulod sa damgo. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda nga nahiusa sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit sa kasaysayan sa mga Millerita, gipatipas ni Elias didto sa panagsangka sa Bukid Carmel. Kini usab usa ka pagsulay nga magapadayag, dili lamang kon kinsa ang tinuod nga Dios, kondili usab kon kinsa ang tinuod nga manalagna. Si William Miller, nga giingon sa Sister White sa tin-aw nga paagi nga gipatipas ni Elias, nagrepresentar kang Elias didto sa Bukid Carmel. Apan dili si William Miller mismo ang girepresentahan, maingon man, kondili ang mga lagda sa mahimantalaong paghubad nga siya giyahan sa pagsabot. Didto sa Bukid Carmel, ang mga manalagna sa lalaking dios nga si Baal ug ang mga manalagna sa babaeng dios nga si Ashtaroth gipakita nga mga mini nga manalagna. Sa kasaysayan sa mga Millerita, ang mga Protestante nga mga iglesia gipakita nga mga mini nga manalagna, sumala sa gipatipas sa Bukid Carmel.

When the Protestant churches manifested their rejection of the rules of prophetic interpretation of William Miller, they became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter is an image of her mother. The test that the Protestants failed in Millerite history was the test that identified and produced an image (daughter) of the beast. It is there that the horn of true Protestantism was manifested in opposition to the horn of apostate Protestantism. Nebuchadnezzar was demanding an interpretation, and in doing so, he was providentially involved with producing a manifestation of both the false and the true prophets.

Sa dihang gipadayag sa mga Protestante nga mga iglesia ang ilang pagsalikway sa mga lagda sa paghubad sa tagna ni William Miller, nahimo sila nga mga anak nga babaye sa Roma. Sa pagtagna, ang usa ka anak nga babaye maoy hulagway sa iyang inahan. Ang pagsulay nga napakyasan sa mga Protestante diha sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang pagsulay nga nag-ila ug nagmugna sa usa ka hulagway (anak nga babaye) sa mapintas nga mananap. Didto gipadayag ang sungay sa tinuod nga Protestantismo sa pagsupak sa sungay sa apostatang Protestantismo. Si Nabucodonosor nagkinahanglan ug usa ka paghubad, ug sa pagbuhat niana, siya sa pagmatagnaon nga paggiya sa Dios nalambigit sa pagpatungha sa usa ka pagpadayag sa bakak ug sa tinuod nga mga manalagna.

> They answered again and said, Let the king tell his servants the dream, and we will shew the interpretation of it. The king answered and said, I know of certainty that ye would gain the time, because ye see the thing is gone from me. But if ye will not make known unto me the dream, there is but one decree for you: for ye have prepared lying and corrupt words to speak before me, till the time be changed: therefore tell me the dream, and I shall know that ye can shew me the interpretation thereof. Daniel 2:7–9.

> Sila mitubag pag-usab ug miingon, Ipasulti sa hari sa iyang mga alagad ang damgo, ug among ipadayag ang kahulogan niini. Mitubag ang hari ug miingon, Nasayod ako sa pagkatinuod nga gusto lamang ninyong palabyon ang panahon, tungod kay nakita ninyo nga ang butang nahilayo na kanako. Apan kon dili ninyo ipahibalo kanako ang damgo, usa ra ang hukom alang kaninyo: kay nag-andam kamo ug bakak ug dunot nga mga pulong aron isulti sa akong atubangan, hangtod nga mausab ang panahon: busa isulti ninyo kanako ang damgo, ug masayod ako nga mahimo ninyo ipadayag ang kahulogan niini. Daniel 2:7–9.

At the conclusion of the testing periods, the distinction which had been demonstrated at Mount Carmel, and on October 22, 1844, was also illustrated in Daniel chapter two. In the three prophetic representations of Mount Carmel, Millerite history and Nebuchadnezzar’s dream of the image, the emphasis is upon correct prophetic interpretation as represented by Elijah, Miller and Daniel. The interpretation of the dream is the message that is unsealed in the history where two classes of prophets are manifested.

Sa pagtapos sa mga panahon sa pagsulay, ang kalainan nga napakita didto sa Bukid sa Carmel, ug niadtong Oktubre 22, 1844, gipakita usab diha sa Daniel kapitulo dos. Sa tulo ka mahimatikdanong hulagway sa panagna sa Bukid sa Carmel, sa kasaysayan sa mga Millerite, ug sa damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa larawan, ang pagpasiugda anaa sa husto nga paghubad sa panagna ingon sa gilarawan ni Elias, Miller, ug Daniel. Ang paghubad sa damgo mao ang mensahe nga ginabuksan sa kasaysayan diin ang duha ka hugpong sa mga manalagna gipadayag.

> The Chaldeans answered before the king, and said, There is not a man upon the earth that can shew the king’s matter: therefore there is no king, lord, nor ruler, that asked such things at any magician, or astrologer, or Chaldean. And it is a rare thing that the king requireth, and there is none other that can shew it before the king, except the gods, whose dwelling is not with flesh. For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. Daniel 2:10–12.

> Mitubag ang mga Caldeanhon sa atubangan sa hari, ug miingon, Walay tawo sa ibabaw sa yuta nga makapakita sa butang sa hari; busa walay hari, ginoo, ni magmamando, nga nangayo ug ingon nianang mga butanga sa bisan kinsang salamangkero, o astrologo, o Caldeanhon. Ug talagsaon nga butang ang gipangayo sa hari, ug walay laing makapakita niini sa atubangan sa hari, gawas sa mga dios, kansang puloy-anan wala uban sa unod. Tungod niini nasuko ang hari ug napungot pag-ayo, ug nagsugo sa paglaglag sa tanang mga manggialamong tawo sa Babilonia. Daniel 2:10–12.

At Mount Carmel, Elijah proposed the test, and the test he proposed was not only to manifest who was the true God, but also who was the true prophet. In Daniel chapter two it is the Chaldeans that identify the test which manifested the distinction between the true and the false. They explain that the interpretation which Nebuchadnezzar is seeking can only be identified by God, and not by men. They also complained that the relationship between Nebuchadnezzar and his religious wise men was an incorrect relationship when they state that “it is a rare thing that the king requireth.” They are wishing that the king, representing the State, would keep out of the religious realm over which they have been understood to be the authorities. They are not protesting against the principles of the combination of church and state, they are protesting that Nebuchadnezzar, representing the State, is demanding to be in control of the church. They would be comfortable with a church-state relationship, if the religious leaders ruled over the state. The image of the beast test is where we decide our eternal destiny–as Nebuchadnezzar’s image dream–is a life-or-death test.

Sa Bukid sa Carmel, si Elias maoy nagsugyot sa pagsulay, ug ang pagsulay nga iyang gisugyot dili lamang aron ipadayag kon kinsa ang matuod nga Dios, kondili usab kon kinsa ang matuod nga manalagna. Sa Daniel kapitulo dos, ang mga Caldeo mao ang nagpaila sa pagsulay nga nagpadayag sa kalainan tali sa matuod ug sa mini. Ilang gipatin-aw nga ang hubad nga gipangita ni Nabucodonosor mailhan lamang pinaagi sa Dios, ug dili pinaagi sa mga tawo. Nagsumbong usab sila nga ang relasyon tali ni Nabucodonosor ug sa iyang relihiyosong mga manggialamon sayop nga relasyon sa dihang miingon sila nga “it is a rare thing that the king requireth.” Gihandom nila nga ang hari, nga nagarepresentar sa Estado, magpalayo sa relihiyosong larangan diin sila gikasabotan nga mao ang mga awtoridad. Wala sila mosupak batok sa mga prinsipyo sa panaghiusa sa iglesia ug estado; ang ilang gisupak mao nga si Nabucodonosor, nga nagarepresentar sa Estado, nagkinahanglan nga siya maoy magmando sa iglesia. Mahupay unta sila sa usa ka relasyon sa iglesia-ug-estado kon ang mga pangulong relihiyoso maoy maghari ibabaw sa estado. Ang pagsulay sa larawan sa mananap mao ang dapit diin kita magbuot sa atong walay kataposang padulngan—maingon sa damgo ni Nabucodonosor bahin sa larawan—usa ka pagsulay sa kinabuhi o kamatayon.

> And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Then Daniel answered with counsel and wisdom to Arioch the captain of the king’s guard, which was gone forth to slay the wise men of Babylon: He answered and said to Arioch the king’s captain, Why is the decree so hasty from the king? Then Arioch made the thing known to Daniel. Daniel 2:13–15.

> Ug migula ang sugo nga pagapatyonon ang mga manggialamon; ug ilang gipangita si Daniel ug ang iyang mga kauban aron pagapatyonon. Unya si Daniel mitubag uban ang tambag ug kaalam kang Arioch, ang kapitan sa mga magbalantay sa hari, nga migula aron pagapatyonon ang mga manggialamon sa Babilonia: Siya mitubag ug miingon kang Arioch, ang kapitan sa hari, Nganong ingon man kadali ang sugo gikan sa hari? Unya gipahibalo ni Arioch kang Daniel ang maong butang. Daniel 2:13–15.

When Daniel is enlightened about the understanding of the life and death circumstances of the dream of the yet unknown image, he is representing the enlightenment of the one hundred and forty-four thousand to the fact that they are in the history of the second and visual test of the three-step testing process. But Daniel is not simply representing those who have chosen to eat the correct diet, and therefore passed the first test, but also represents the human representative that God had given special insight into biblical prophecy.

Sa dihang si Daniel napasidlakan mahitungod sa pagsabot sa mga kahimtang sa kinabuhi ug kamatayon sa damgo sa hulagway nga wala pa mailhi niadtong panahona, siya nagarepresentar sa pagkapasidlak sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ngadto sa kamatuoran nga anaa sila sa kasaysayan sa ikaduhang ug makita nga pagsulay sa tulo-ka-ang-ang nga proseso sa pagsulay. Apan si Daniel dili lamang nagarepresentar niadtong nagpili sa pagkaon sa husto nga pagkaon, ug busa nakapasar sa nahaunang pagsulay, kondili nagarepresentar usab sa tawhanong representante nga gihatagan sa Dios ug pinasahi nga pagsabot ngadto sa biblikanhong tagna.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> Mahitungod niining upat ka mga bata, gihatagan sila sa Dios ug kahibalo ug kahanas sa tanang pagtulon-an ug kaalam; ug si Daniel may pagsabot sa tanang mga panan-awon ug mga damgo. Daniel 1:17.

Though the four faithful Hebrews all passed the dietary test, Daniel was selected as the messenger of visions and dreams. Daniel is representing the prophetic messenger as represented by Elijah, John the Baptist, John the Revelator, William Miller and Future for America. The prophetic messenger is never separated from the prophetic test.

Bisan tuod nga ang upat ka matinumanong Hebreohanon tanan nakapasar sa pagsulay bahin sa pagkaon, si Daniel maoy gipili ingon nga mensahero sa mga panan-awon ug mga damgo. Si Daniel nagrepresentar sa mensaherong propetiko sumala sa pagrepresentar niini ni Elias, ni Juan Bautista, ni Juan nga Tigpadayag, ni William Miller, ug sa Future for America. Ang mensaherong propetiko dili gayud mabulag gikan sa propetikong pagsulay.

In the time of Christ, those who rejected the testimony of John, could not be benefitted by Jesus. In the Millerite history, those who rejected the first message (represented by William Miller), could not be benefitted by the second message. In both histories the faithful did not recognize where the testing process was leading to. The disciples refused to see the cross, though they were plainly told that it was to happen. The Millerites could not see the great disappointment. Daniel, when informed by Arioch of the life and death circumstances associated with Nebuchadnezzar’s image dream, did not know what the content of the dream was or where the image test was leading. All he knew was that it was a life and death situation. Daniel therefore needed time to understand the interpretation.

Sa panahon ni Cristo, kadtong nagsalikway sa pagpamatuod ni Juan, dili makabenepisyo kang Jesus. Sa kasaysayan sa mga Millerite, kadtong nagsalikway sa unang mensahe (girepresentahan ni William Miller), dili makabenepisyo sa ikaduhang mensahe. Sa duha ka mga kasaysayan ang mga matinumanon wala makaila kon asa padulong ang proseso sa pagsulay. Ang mga tinun-an midumili sa pagtan-aw sa krus, bisan tuod tin-aw gayod nga gisultihan sila nga kini mahitabo. Ang mga Millerite dili makakita sa dakong kapakyasan. Si Daniel, sa dihang gipahibaloan ni Arioch mahitungod sa mga kahimtang sa kinabuhi ug kamatayon nga nalangkit sa damgo ni Nabucodonosor bahin sa hulagway, wala mahibalo kon unsa ang sulod sa damgo o kon asa padulong ang pagsulay sa hulagway. Ang iyang nahibaloan lamang mao nga kini usa ka kahimtang sa kinabuhi ug kamatayon. Busa, si Daniel nagkinahanglan ug panahon aron masabtan ang paghubad.

> Then Daniel went in, and desired of the king that he would give him time, and that he would shew the king the interpretation. Daniel 2:16.

> Unya si Daniel misulod, ug nangayo sa hari nga hatagan siya niini ug panahon, aron iyang ipadayag sa hari ang kahulogan. Daniel 2:16.

Daniel had manifested faith in the diet (methodology) he had decided to eat at the first test. Therefore he was given time, as were the disciples in the time of Christ. The time that was given to the disciples was the timespan of Christ’s death, burial, resurrection and his initial ascension, before He met with the disciples on the road to Emmaus, and then again in the upper room. Then at the end of the time He breathed upon them the Holy Spirit.

Gipadayag ni Daniel ang pagtuo diha sa pagkaon (metodolohiya) nga iyang gituyo nga kan-on sa unang pagsulay. Busa gihatagan siya ug panahon, maingon man ang mga tinun-an sa panahon ni Cristo. Ang panahong gihatag sa mga tinun-an mao ang gilay-on sa panahon sa kamatayon ni Cristo, sa iyang paglubong, pagkabanhaw, ug sa iyang unang pagkayab ngadto sa langit, sa dili pa Siya nakigkita sa mga tinun-an sa dalan paingon sa Emmaus, ug unya pag-usab didto sa itaas nga lawak. Unya sa katapusan sa maong panahon Iyang ginhuyopan sila sa Espiritu Santo.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> Ug sa diha nga napamulong na niya kini, ginhuyopan niya sila, ug miingon kanila, Dawata ninyo ang Balaang Espiritu. Juan 20:22.

Ezekiel prophesied and the dead bones were brought together. Then Ezekiel prophesied again and the Holy Spirit was breathed upon the newly formed bodies, and they stood up as a mighty army. When Christ breathed upon the disciples, He opened their understanding.

Si Ezequiel nanagna, ug ang mga patay nga bukog gihiusa pag-usab. Unya si Ezequiel nanagna pag-usab, ug ang Espiritu Santo gihuyopan ngadto sa mga lawas nga bag-ong naporma, ug sila mitindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Sa dihang si Cristo mihuyop sa mga tinun-an, Iyang giablihan ang ilang salabutan.

> Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:25.

> Unya giablihan niya ang ilang salabutan, aron ilang masabtan ang mga kasulatan. Lucas 24:25.

All the prophets are speaking of the end of the world, and Daniel is no exception. The time he requested was a period of time that he might receive enlightenment. The time of waiting for the Millerites, was from the first disappointment until they recognized that they were in the tarrying time in connection with the prophecies of Matthew chapter twenty-five and of Habakkuk chapter two. The history of the tarrying time in Millerite history was fulfilled in the time of the second angel’s message. Daniel chapter two is representing that same history, so his request for time prophetically aligns with the Millerites’ tarrying time. Therefore, Daniel’s request for time and the tarrying time of the Millerites represents the tarrying time of the one hundred and forty-four thousand, which began on July 18, 2020.

Ang tanang mga manalagna nagsulti mahitungod sa katapusan sa kalibotan, ug si Daniel dili eksepsiyon. Ang panahon nga iyang gihangyo usa ka yugto sa panahon aron siya makadawat ug kahayag. Ang panahon sa paghulat alang sa mga Millerite mao ang gikan sa unang kapakyasan hangtod nga ilang naila nga anaa sila sa panahon sa paglangan, nga may kalabutan sa mga tagna sa Mateo kapitulo 25 ug sa Habakuk kapitulo 2. Ang kasaysayan sa panahon sa paglangan diha sa kasaysayan sa mga Millerite natuman sa panahon sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang Daniel kapitulo 2 nagrepresentar nianang maong kasaysayan, busa ang iyang hangyo alang sa panahon sa matagnaong paagi nahiuyon sa panahon sa paglangan sa mga Millerite. Busa, ang hangyo ni Daniel alang sa panahon ug ang panahon sa paglangan sa mga Millerite nagrepresentar sa panahon sa paglangan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020.

Daniel’s request for time to understand Nebuchadnezzar’s image dream is represented in Revelation chapter eleven as the three and a half days that the two witness lay dead in the street. In the history of the three and a half days of Revelation eleven, the three and a half days that symbolically represent a prophetic wilderness, there is a voice that cries. The human voice that is employed by the Comforter to awaken and bring the dead dry bones to life is represented by Daniel, who is given the prophetic revelation of what the dream was and what it represented. The voice crying in the wilderness has been given prophetic understanding of dreams and visions, as represented by Daniel. The voice is crying, thus identifying that he has been given the message of the Midnight Cry, and the cry is given at midnight, which represents darkness.

Ang hangyo ni Daniel alang ug panahon aron masabtan ang damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa hulagway girepresentar diha sa Pinadayag kapitulo onse isip ang tulo ug tunga ka adlaw diin ang duha ka saksi naghigda nga patay sa dalan. Sa kasaysayan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse, ang tulo ug tunga ka adlaw nga simbolikong nagarepresentar sa usa ka manalagnong kamingawan, adunay usa ka tingog nga nagasinggit. Ang tawhanong tingog nga gigamit sa Maglilipay aron pukawon ug buhion ang mga patay nga uga nga mga bukog girepresentar ni Daniel, nga gihatagan sa manalagnong pagpadayag sa kon unsa ang damgo ug unsay girepresentar niini. Ang tingog nga nagasinggit sa kamingawan gihatagan ug manalagnong pagsabot sa mga damgo ug mga panan-awon, sumala sa girepresentar ni Daniel. Ang tingog nagasinggit, sa ingon nagpaila nga siya gihatagan sa mensahe sa Tunga-tunga sa Gabii nga Singgit, ug ang singgit gihatag sa tungang gabii, nga nagarepresentar sa kangitngit.

In the deepest darkness at midnight the voice (Daniel) was given understanding of a message that was cloaked in darkness. The command given to the voice (Ezekiel), is to prophesy to the dead dry bones. As he does so, the Comforter is breathed upon the dead in the street and they are “revived.” But the revival is only accomplished by prayer. Prayer is a waymark in the history of the revival of the dead dry bones that are slain in the street. Daniel prophetically represents that waymark, right at the appropriate place where the waymark is identified.

Sa labing halalum nga kangitngit sa tungang gabii, ang tingog (Daniel) gihatagan ug pagsabot sa usa ka mensahe nga natabonan sa kangitngit. Ang sugo nga gihatag sa tingog (Ezekiel) mao ang pagpanagna ngadto sa mga patay nga uga nga mga bukog. Ug sa dihang iyang gibuhat kini, ang Manlalaban gihuypan ngadto sa mga patay diha sa dalan ug sila “gibuhi pag-usab.” Apan ang pagkapukaw mahimo lamang pinaagi sa pag-ampo. Ang pag-ampo maoy usa ka timailhan sa dalan sa kasaysayan sa pagkapukaw sa mga patay nga uga nga mga bukog nga gipamatay diha sa dalan. Si Daniel, sa pagkamapropetiko, nagrepresentar niana nga timailhan sa dalan, diha gayud sa tukmang dapit diin ang maong timailhan sa dalan giila.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer. While the people are so destitute of God’s Holy spirit, they cannot appreciate the preaching of the Word; but when the Spirit’s power touches their hearts, then the discourses given will not be without effect. Guided by the teachings of God’s Word, with the manifestation of His Spirit, in the exercise of sound discretion, those who attend our meetings will gain a precious experience, and returning home, will be prepared to exert a healthful influence.

> “Ang usa ka pagpabuhi pag-usab sa tinuod nga pagka-diosnon sa atong taliwala mao ang labing daku ug labing dinalian sa tanan natong mga kinahanglanon. Ang pagpangita niini kinahanglan mao ang atong unang buluhaton. Kinahanglan adunay mainiton nga paningkamot aron maangkon ang panalangin sa Ginoo, dili tungod kay ang Dios dili andam sa paghatag sa Iyang panalangin kanato, kondili tungod kay kita dili andam sa pagdawat niini. Ang atong langitnong Amahan labi pang andam sa paghatag sa Iyang Espiritu Santo kanila nga mangayo Kaniya, kay sa mga ginikanan dinhi sa yuta sa paghatag ug maayong mga gasa sa ilang mga anak. Apan atong buluhaton kini, pinaagi sa pagsugid, pagpaubos sa kaugalingon, paghinulsol, ug mainitong pag-ampo, ang pagtuman sa mga kondisyon nga sa ibabaw niini ang Dios nagsaad sa paghatag kanato sa Iyang panalangin. Ang usa ka pagpabuhi pag-usab mapaabot lamang ingon nga tubag sa pag-ampo. Samtang ang katawhan hilabihan ka walay bahin sa Balaang Espiritu sa Dios, dili sila makadayeg sa pagwali sa Pulong; apan sa dihang ang gahum sa Espiritu makahikap sa ilang mga kasingkasing, nan ang mga wali nga ihatag dili mahitabo nga walay epekto. Giyahan sa mga pagtulon-an sa Pulong sa Dios, uban sa pagpakita sa Iyang Espiritu, sa paggamit sa maayong pag-ila, kadtong motambong sa atong mga tigum makabaton ug bililhon nga kasinatian, ug sa pagpauli na sa ilang mga panimalay, maandam sa paghatag ug maayong impluwensiya.”

> “The old standard bearers knew what it was to wrestle with God in prayer, and to enjoy the outpouring of His Spirit. But these are passing off from the stage of action; and who are coming up to fill their places? How is it with the rising generation? Are they converted to God? Are we awake to the work that is going on in the heavenly sanctuary, or are we waiting for some compelling power to come upon the church before we shall arouse? Are we hoping to see the whole church revived? That time will never come.

> Ang mga tigdalá sa karaang bandila nasayod kon unsa ang pagpakigbisog uban sa Dios diha sa pag-ampo, ug ang pagkalipay diha sa pagbu-bu sa Iyang Espiritu. Apan sila nangahanaw na gikan sa entablado sa kalihokan; ug kinsa man ang motungha aron mopuli sa ilang mga dapit? Naunsa man ang nagatubong nga kaliwatan? Nakabig ba sila ngadto sa Dios? Nahigmata ba kita sa buluhaton nga nagapadayon diha sa langitnong santuwaryo, o nagahulat ba kita nga may moabut nga usa ka mapugsanon nga gahum ibabaw sa iglesya sa dili pa kita mapukaw? Nagalaum ba kita nga makita nga ang tibuok iglesya mapukaw pag-usab? Kana nga panahon dili gayud moabot.

> “There are persons in the church who are not converted, and who will not unite in earnest, prevailing prayer. We must enter upon the work individually. We must pray more, and talk less. Iniquity abounds, and the people must be taught not to be satisfied with a form of godliness without the spirit and power. If we are intent upon searching our own hearts, putting away our sins, and correcting our evil tendencies, our souls will not be lifted up unto vanity; we shall be distrustful of ourselves, having an abiding sense that our sufficiency is of God.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

> “Adunay mga tawo sulod sa iglesya nga wala makabig, ug nga dili makighiusa sa mainiton, madaugong pag-ampo. Kinahanglan atong sugdan ang buluhaton sa tagsatagsa. Kinahanglan kita mag-ampo labaw pa, ug mosulti ug diyutay. Nagdagsang ang pagkadili-matarung, ug ang katawhan kinahanglan tudloan nga dili matagbaw sa dagway sa pagka-diyosnon nga walay espiritu ug gahum. Kon kita masinabtanon sa pagsusi sa atong kaugalingong mga kasingkasing, sa pagsalikway sa atong mga sala, ug sa pag-usab sa atong daotang mga hilig, ang atong mga kalag dili mapataas ngadto sa kakawangan; kita dili mosalig sa atong kaugalingon, nga adunay nagapabiling pagbati nga ang atong igo nga katakus gikan sa Dios.” Selected Messages, basahon 1, 121, 122.

Based upon faith in the diet that Daniel had chosen to eat, he was then brought into a visual testing process that required him to use the methodology that was represented by his diet, to first promise that his God would identify and explain the dream, and thereafter accomplish the presentation of that dream to the king. He possessed the correct diet, or the correct methodology, and then he was to visually manifest his faith by presenting the message of Nebuchadnezzar’s image dream that was in absolute “darkness.” His next action, was his visual manifestation of faith, for he then exercised the divine formula for God’s people when they find themselves in darkness.

Pinasukad sa pagtoo diha sa kalan-on nga gipili ni Daniel nga kan-on, gidala siya dayon ngadto sa usa ka makita nga proseso sa pagsulay nga nagkinahanglan kaniya sa paggamit sa pamaagi nga girepresentahan sa iyang kalan-on, aron una nga ipasalig nga ang iyang Dios mao ang magaila ug maghubad sa damgo, ug unya ipahigayon ang pagpahayag niana nga damgo ngadto sa hari. Anaa kaniya ang husto nga kalan-on, o ang husto nga pamaagi, ug dayon gikinahanglan nga iyang makita nga ipadayag ang iyang pagtoo pinaagi sa pagpahibalo sa mensahe sa damgo ni Nabucodonosor bahin sa larawan nga anaa sa hingpit nga “kangitngit.” Ang iyang sunod nga lihok mao ang makita nga pagpadayag sa iyang pagtoo, kay unya gigamit niya ang balaan nga pormula alang sa katawhan sa Dios sa diha nga sila mahimutang sa kangitngit.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.” Steps to Christ, 94.

> “Ang kangitngit sa daotan nagalibot niadtong mga nagapasagad sa pag-ampo. Ang hinay nga mga tintal sa kaaway nagdani kanila ngadto sa pagpakasala; ug kining tanan tungod kay wala nila gamita ang mga katungod nga gihatag sa Dios kanila diha sa langitnong pagtudlo sa pag-ampo. Nganong ang mga anak nga lalake ug mga anak nga babaye sa Dios magpanuko man sa pag-ampo, nga ang pag-ampo mao ang yawe diha sa kamot sa pagtuo aron maablihan ang tipiganan sa langit, diin gitigum ang walay-utlanan nga mga bahandi sa Labing Gamhanan? Kon walay walay-paghunong nga pag-ampo ug matinguhaong pagtukaw, anaa kita sa kakuyaw nga mahimong mapasagdanon ug mahisalaag gikan sa matarong nga dalan. Ang kabatok nagapangita sa kanunay sa pagpugong sa dalan paingon sa trono sa kalooy, aron kita dili makadawat pinaagi sa mainiton nga pagpangamuyo ug pagtuo sa grasya ug gahum sa pagsukol sa tintasyon.” Steps to Christ, 94.

With the darkness of the content of Nebuchadnezzar’s dream of the night, Daniel pressed together with his three companions and prayed.

Tungod sa kangitngit sa sulod sa damgo ni Nabucodonosor sa kagabhion, si Daniel mipisan uban sa iyang tulo ka kauban ug nag-ampo.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel answered and said, Blessed be the name of God for ever and ever: for wisdom and might are his: And he changeth the times and the seasons: he removeth kings, and setteth up kings: he giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him. I thank thee, and praise thee, O thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of thee: for thou hast now made known unto us the king’s matter. Daniel 2:17–23.

> Unya si Daniel miadto sa iyang balay, ug gipahibalo ang maong butang kang Hananiah, Mishael, ug Azariah, nga iyang mga kauban: Aron sila mangayo ug mga kalooy gikan sa Dios sa langit mahitungod niining tinago; aron si Daniel ug ang iyang mga kauban dili malaglag uban sa uban nga mga manggialamon sa Babilonia. Unya ang tinago gipadayag kang Daniel pinaagi sa usa ka panan-awon sa kagabhion. Unya gidayeg ni Daniel ang Dios sa langit. Mitubag si Daniel ug miingon, Dalaygon ang ngalan sa Dios sa walay katapusan ug sa walay katapusan: kay iya ang kaalam ug ang gahum: Ug siya mao ang nagausab sa mga panahon ug sa mga tinghuran: iyang tangtangon ang mga hari, ug iyang ipahamutang ang mga hari: siya nagahatag ug kaalam sa mga manggialamon, ug kahibalo kanila nga may salabutan: Siya nagapadayag sa halalum ug sa mga tinago nga mga butang: siya nahibalo kon unsa ang anaa sa kangitngit, ug ang kahayag nagapuyo uban kaniya. Nagapasalamat ako kanimo, ug nagadayeg ako kanimo, Oh ikaw nga Dios sa akong mga amahan, nga naghatag kanako ug kaalam ug gahum, ug karon gipahibalo mo kanako ang among gipangayo kanimo: kay karon gipahibalo mo kanamo ang butang sa hari. Daniel 2:17–23.

Daniel was then rewarded by Him that “knoweth what is in the darkness.” The movement for Sunday legislation is going on in darkness, and those who have made a profession of consuming the divine diet are required to recognize the formation of the image of the beast that prepares the religious and political platform for enforcing the mark of papal authority.

Unya gihatagan si Daniel ug balos Niya nga “nakahibalo sa anaa sa kangitngit.” Ang kalihokan alang sa balaod sa Domingo nagapadayon diha sa kangitngit, ug kadtong nanag-angkon nga nagakaon sa langitnong pagkaon gikinahanglan nga makaila sa pagporma sa larawan sa mananap nga mapintas, nga nagaandam sa relihiyoso ug politikanhong plataporma alang sa pagpatuman sa timaan sa awtoridad sa kapapahan.

Daniel chapter two is identifying not simply the history of the second angel in Millerite history, but more directly he is illustrating the history of the second angel in the movement of the third angel. In the testing of Nebuchadnezzar’s image dream, the test of the image of the beast is represented. The prophetic steps of God’s people awakening to the life and death circumstances of the approaching Sunday law is being very specifically identified in the books of Daniel and Revelation.

Ang ikaduhang kapitulo sa Daniel wala lamang nag-ila sa kasaysayan sa ikaduhang manulonda diha sa kasaysayan sa mga Millerite, kondili mas direkta niyang gihulagway ang kasaysayan sa ikaduhang manulonda sulod sa kalihokan sa ikatulong manulonda. Diha sa pagsulay sa damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa larawan, girepresentahan ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap. Ang mga propetikong lakang sa katawhan sa Dios sa ilang pagmata sa mga kahimtang sa kinabuhi ug kamatayon nga may kalabotan sa nagaabot nga balaod sa Domingo, ginailhan sa tin-aw kaayo ug piho sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag.

Daniel, represents the messenger of the history where the life-or-death message of the image dream goes forth. He stands upon the diet he has come to understand, and by faith states that God can make known the vision, but he requests time. The time is the tarrying time. At the conclusion of the tarrying time, he is given knowledge of what was in Nebuchadnezzar’s dark dream, but not simply that. He not only receives understanding of the image dream, which typifies the image of the beast and its associated test, but he is also praising God at the end of the tarrying time for God “giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him.”

Si Daniel nagrepresentar sa mensahero sa kasaysayan diin ang mensahe sa kinabuhi-o-kamatayon sa damgo bahin sa larawan gipagula. Nagbarog siya ibabaw sa pagkaon nga iyang nasabtan na, ug pinaagi sa pagtoo nagaingon nga ang Dios makapahibalo sa panan-awon, apan nangayo siya ug panahon. Ang panahon mao ang panahon sa paglangan. Sa katapusan sa panahon sa paglangan, gihatagan siya ug kahibalo sa nahilakip sa mangitngit nga damgo ni Nabucodonosor, apan dili lamang kana. Dili lamang siya nakadawat ug pagsabot sa damgo bahin sa larawan, nga naglarawan sa larawan sa mananap ug sa pagsulay nga nahisakop niini, kondili sa katapusan usab sa panahon sa paglangan nagadayeg siya sa Dios tungod kay ang Dios “nagahatag ug kaalam sa manggialamon, ug kahibalo kanila nga may pagsabot: Siya nagapadayag sa lawom ug tinago nga mga butang: Siya nahibalo sa anaa sa kangitngit, ug ang kahayag nagapuyo uban kaniya.”

Daniel is here placing his praise in the context that there has been an “increase of knowledge”, for he who identifies in chapter twelve that the “wise” will understand the “increase of knowledge”, and is also praising God that He had given “wisdom” and “knowledge” to “the wise.” He is directly referencing the wise virgins, and connecting his time with the tarrying time. He is placing the illustration found in chapter two directly into the perfect fulfillment of the tarrying time of Matthew twenty-five in the movement of the third angel. More significantly is the fact that the book of Revelation identifies that just before the close of probation, John was told to seal not the sayings of the prophecies of the books of Daniel and Revelation, for they are the same book.

Si Daniel dinhi nagapahimutang sa iyang pagdayeg sulod sa kahimtang nga adunay “pagdugang sa kahibalo,” kay siya nga nagaila diha sa kapitulo dose nga ang “mga manggialamon” makasabut sa “pagdugang sa kahibalo,” nagadayeg usab sa Dios nga Siya mihatag ug “kaalam” ug “kahibalo” ngadto sa “mga manggialamon.” Direkta niyang gipasabot ang mga manggialamong ulay, ug nagdugtong sa iyang panahon ngadto sa panahon sa paglangan. Iyang gipahimutang ang hulagway nga makita diha sa kapitulo dos direkta sulod sa hingpit nga katumanan sa panahon sa paglangan sa Mateo 25 diha sa kalihukan sa ikatulong manulonda. Labaw pa ka mahinungdanon mao ang kamatuoran nga ang basahon sa Pinadayag nagaila nga sa dili pa ang pagsira sa panahon sa pagsulay, si Juan gisugo nga dili pagtimrihan ang mga pulong sa mga tagna sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag, kay sila mao ang samang basahon.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ug miingon siya kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa tagna niining basahona; kay haduol na ang panahon. Ang dili matarung, pasagdi siya nga magpadayon sa pagkadili matarung gihapon; ug ang mahugaw, pasagdi siya nga magpadayon sa pagkahugaw gihapon; ug ang matarung, pasagdi siya nga magpadayon sa pagkamatarung gihapon; ug ang balaan, pasagdi siya nga magpadayon sa pagkabalaan gihapon. Pinadayag 22:10, 11.

The time when the prophecies of Daniel and Revelation are to be unsealed is in the tarrying time of the parable of the ten virgins, and that time is represented by Daniel’s request for time. His request for time was followed by prayer, which must take place in advance of the resurrection of the dead dry bones. In the time period that the increase of knowledge and the understanding of the dream image that is cloaked in darkness was revealed, God did something else for Daniel. “He revealeth the deep and secret things.” The secret thing of the history of the Midnight Cry is the prophecy in Revelation that is unsealed just before probation closes. That “deep and secret” thing is “truth.”

Ang panahon nga pagabuksan ang mga tagna ni Daniel ug sa Pinadayag mao ang panahon sa paglangan diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug kana nga panahon girepresentahan sa hangyo ni Daniel alang sa panahon. Ang iyang hangyo alang sa panahon gisundan sa pag-ampo, nga kinahanglan mahitabo sa dili pa ang pagkabanhaw sa mga patay nga uga nga mga bukog. Sulod niana nga yugto sa panahon diin gipadayag ang pagdugang sa kahibalo ug ang pagsabot sa hulagway sa damgo nga gitabonan sa kangitngit, gibuhat sa Dios ang laing butang alang kang Daniel. “Siya nagapadayag sa halalum ug tinago nga mga butang.” Ang tinago nga butang sa kasaysayan sa Tunga-tungang Singgit mao ang tagna diha sa Pinadayag nga ginabuksan sa wala pa ang panapos sa panahon sa pagsulay. Kadtong “halalum ug tinago” nga butang mao ang “kamatuoran.”

Truth becomes the prophetic key that is opened to the messenger represented by Daniel that allows the hidden history of the “seven thunders” to be recognized. The hidden history is the history of three waymarks. The first is a disappointment and the last is a disappointment as illustrated in Millerite history. The Hebrew word that is translated as “truth” was created by the “Wonderful Linguist”, through the combination of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. Jesus is the first and last, and He is the “truth.” The structure of the word that was created by the “Wonderful Linguist” identifies the three prophetic waymarks that are the hidden history of the “seven thunders,” that were to be sealed until Daniel asked for “time” and went to prayer.

Ang kamatuoran nahimong maong yawe sa tagna nga gibuksan ngadto sa mensahero nga girepresentahan ni Daniel, nga nagtugot nga maila ang tinagong kasaysayan sa “pito ka mga dalugdog.” Ang tinagong kasaysayan mao ang kasaysayan sa tulo ka mga timaan sa dalan. Ang una usa ka kapakyasan sa pagpaabot ug ang ulahi usa ka kapakyasan sa pagpaabot, sumala sa gihulagway sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang Hebreohanon nga pulong nga gihubad nga “kamatuoran” gibuhat sa “Katingalahang Lingguwista,” pinaagi sa paghiusa sa nahauna, ikapulog-tulo, ug kataposang letra sa alpabetong Hebreohanon. Si Jesus mao ang nahauna ug ang kataposan, ug Siya mao ang “kamatuoran.” Ang estruktura sa pulong nga gibuhat sa “Katingalahang Lingguwista” nagpaila sa tulo ka mga timaan sa dalan sa tagna nga mao ang tinagong kasaysayan sa “pito ka mga dalugdog,” nga pagapatikan hangtod nga si Daniel nangayo ug “panahon” ug miadto sa pag-ampo.

The disappointment of July 18, 2020, was the first waymark, and it illustrates the disappointment associated with the last of three waymarks, which is the Sunday law. The middle letter, the thirteenth letter is a symbol of rebellion, and it is a symbol of the middle waymark of the hidden history of the seven thunders. The rebellion is represented by the foolish virgins at the Midnight Cry, for the Midnight Cry is the middle waymark of the three-step history of July 18, 2020, the Midnight Cry and the soon-coming Sunday law. As soon as it is midnight, time moves into the thirteenth hour, where the visible manifestation of the foolish virgins is demonstrated by their recognition that they do not have the golden oil.

Ang kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, mao ang unang timailhan sa dalan, ug kini naghulagway sa kapakyasan nga nalambigit sa kataposan sa tulo ka timailhan sa dalan, nga mao ang balaod sa Domingo. Ang tunga-tungang letra, ang ikanapulog tulo nga letra, usa ka simbolo sa pagsukol, ug simbolo usab kini sa tunga-tungang timailhan sa dalan sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog. Ang pagsukol gilarawan sa mga buang nga ulay sa Singgit sa Tunga sa Gabii, kay ang Singgit sa Tunga sa Gabii mao ang tunga-tungang timailhan sa dalan sa tulo-ka-lakang nga kasaysayan sa Hulyo 18, 2020, ang Singgit sa Tunga sa Gabii, ug ang haduol-na-kaayo nga balaod sa Domingo. Sa diha nga tungang gabii na, ang panahon mosulod sa ikanapulog tulo nga takna, diin ang makita nga pagpadayag sa mga buang nga ulay gipakita pinaagi sa ilang pag-ila nga sila walay bulawanong lana.

In the symbolic “wilderness” of the “three and a half days” of Revelation chapter eleven, God’s people are represented as being in the symbolic history of the curse of “seven times.” At the end of that period, they are to recognize that they have been scattered, that they have sinned, that their fathers have sinned, that they have been walking contrary to God and that God has been walking contrary to them. That recognition is to lead them to pray the Leviticus twenty-six prayer. That recognition that they must pray the prayer of Leviticus’s twenty-six prayer aligns prophetically with Daniel’s prayer of Daniel chapter two, and it is illustrated by Daniel’s prayer in chapter nine. The reason that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine was based upon his recognition that he was at the end of the seventy years of Jeremiah’s prophecy of the captivity of God’s people.

Sa simbolikong “kamingawan” sa “tulo ug tunga ka adlaw” sa Pinadayag kapitulo onse, ang katawohan sa Dios girepresentahan nga anaa sulod sa simbolikong kasaysayan sa tunglo sa “pito ka panahon.” Sa katapusan nianang yugtoa, kinahanglan nilang ilhon nga sila gilugtas, nga sila nakasala, nga ang ilang mga amahan nakasala, nga sila naglakaw nga supak sa Dios ug nga ang Dios naglakaw nga supak kanila. Kadtong pag-ila maoy magdala kanila sa pag-ampo sa pag-ampo sa Levitico beynte-sais. Kadtong pag-ila nga kinahanglan silang mag-ampo sa pag-ampo sa Levitico beynte-sais nagahiuyon sa propetikanhong paagi sa pag-ampo ni Daniel sa Daniel kapitulo dos, ug gihulagway kini pinaagi sa pag-ampo ni Daniel sa kapitulo nuwebe. Ang hinungdan nga si Daniel nag-ampo sa pag-ampo sa Levitico beynte-sais diha sa kapitulo nuwebe gibase sa iyang pag-ila nga atua na siya sa katapusan sa kapitoan ka tuig sa tagna ni Jeremias mahitungod sa pagkabinihag sa katawohan sa Dios.

Those same seventy years represent the history of the sealing of God’s people. Those seventy years represent the cleansing of Malachi chapter three and Christ’s two temple cleansings. They represent the history of the test of the image of the beast. That history began on September 11, 2001, and ends at the soon-coming Sunday law. At the end of that symbolic seventy-year period, Daniel seeks a “tarrying time” so he can pray. His prayer was answered when the final secret of prophecy was revealed unto him. That revelation came while God’s true Protestant people were still in the “wilderness” scattering time after July 18, 2020. At that time the “truth” was revealed to the “voice crying in the wilderness”.

Kadtong mao gihapong kapitoan ka tuig nagrepresentar sa kasaysayan sa pagpatik sa mga katawohan sa Dios. Kadtong kapitoan ka tuig nagrepresentar sa paghinlo sa Malakias kapitulo tres ug sa duha ka paghinlo ni Cristo sa templo. Nagrepresentar usab sila sa kasaysayan sa pagsulay sa larawan sa mananap. Kana nga kasaysayan nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug matapos sa haduol na nga balaod sa Domingo. Sa katapusan niadtong simbolikong kapitoan ka tuig, si Daniel nangita ug “panahon sa paglangay” aron siya makapangamuyo. Ang iyang pag-ampo gitubag sa dihang ang katapusang tinago sa propesiya gipadayag kaniya. Kana nga pagpadayag miabot samtang ang tinuod nga Protestante nga katawohan sa Dios didto pa sa “kamingawan” nga panahon sa pagkabungkag human sa Hulyo 18, 2020. Niadtong panahona ang “kamatuoran” gipadayag ngadto sa “tingog nga nagasinggit sa kamingawan”.

We will continue Daniel chapter two in the next article.

Padayonon nato ang Daniel kapitulo dos sa sunod nga artikulo.

> And the anger of the Lord was kindled against this land, to bring upon it all the curses that are written in this book: And the Lord rooted them out of their land in anger, and in wrath, and in great indignation, and cast them into another land, as it is this day. The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:27–29.

> Ug ang kasuko sa Ginoo misilaob batok niining yutaa, aron ipahamtang ibabaw niini ang tanang mga tunglo nga nahisulat niining basahona: Ug ang Ginoo ming-ibot kanila gikan sa ilang yuta diha sa kasuko, ug sa kapungot, ug sa dakung kaligutgut, ug gilabay sila ngadto sa laing yuta, ingon sa nahitabo niining adlawa. Ang tinago nga mga butang iya sa Ginoo nga atong Dios; apan ang mga butang nga gipadayag iya kanato ug sa atong mga anak sa walay katapusan, aron atong buhaton ang tanang mga pulong niini nga Kasugoan. Deuteronomio 29:27–29.

Back to Articles