Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Five

Ang Tinagong Kasaysayan sa Bersikulo Kap-atan—Numero Baynte Singko

Ezekiel Number Six

Ezekiel Numero Sais

Author

Jeff Pippenger

Published

August 11, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

I have been drawing from a passage in Testimonies that provides various lines of truth in connection with the experience of Ezekiel, Isaiah and John within the sanctuary. John turned to see a voice behind him in Revelation chapter one.

Nagakuha ako gikan sa usa ka pahayag sa *Testimonies* nga naghatag ug nagkalainlaing mga laray sa kamatuoran may kalabotan sa kasinatian ni Ezekiel, Isaias, ug Juan sulod sa santuwaryo. Milingi si Juan aron tan-awon ang tingog sa iyang luyo diha sa Pinadayag kapitulo uno.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:10–12.

> Didto ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nakadungog ako sa luyo ko ug usa ka dakung tingog, ingon sa usa ka trumpeta, nga nagaingon, Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang naulahi; ug, Ang imong makita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga atua sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Smirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Ug milingi ako aron tan-awon ang tingog nga misulti kanako. Ug sa akong paglingi, nakita ko ang pito ka bulawanong mga tangkawan. Pinadayag 1:10–12.

From the isle of Patmos and then into the heavenly sanctuary, where John sees the vision of Christ that Sister White informs us of, is the same vision that Daniel saw in chapter ten of his book.

Gikan sa pulo sa Patmos ug dayon ngadto sa langitnong santuwaryo, diin nakita ni Juan ang panan-awon ni Cristo nga gipahibalo kanato ni Sister White, mao ra ang maong panan-awon nga nakita ni Daniel sa ikapulo nga kapitulo sa iyang basahon.

> “‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all.... Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> “‘Niadtong mga adlawa, ako si Daniel nagmasulob-on sulod sa tulo ka tibuok semana. Wala ako mokaon ug lamian nga tinapay, ni unod ni bino wala mosulod sa akong baba, ni wala usab ako magdihog sa akong kaugalingon.... Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, may usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang mga hawak gibaksan sa lunsayng bulawan sa Uphaz. Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong sama sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata sama sa mga suga sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kolor sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa panon sa katawhan’ (Daniel 10:2–6).”

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.” Sanctified Life, 49.

> “Kining hulagway susama niadtong gihatag ni Juan sa dihang si Cristo gipadayag kaniya didto sa Isla sa Patmos. Wala nay laing mas labaw nga persona kay ang Anak sa Dios nga mipakita kang Daniel. Ang atong Ginoo moanhi uban sa laing langitnong sinugo aron tudloan si Daniel kon unsay mahitabo sa ulahing mga adlaw.” Sanctified Life, 49.

The first nine verses identify how the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of human probation. The revelation was given by God to Jesus, who gave it to Gabriel, who gave it to John with a commission for John to send the message to the seven churches. Isaiah received his commission to do the same in chapter six, and Ezekiel received the same mandate in chapters two and three. John is a prisoner when he receives his commission, Ezekiel and Daniel are captives in Babylon and Isaiah is living in the history of the wicked king Ahaz of Judah.

Ang unang siyam ka bersikulo nag-ila kon sa unsang paagi ang Pinadayag ni Jesu-Cristo ginabuksan diha-diha sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo. Ang pinadayag gihatag sa Dios kang Jesus, nga mihatag niini kang Gabriel, nga maoy mihatag niini kang Juan uban sa sugo alang kang Juan nga ipadala ang mensahe ngadto sa pito ka mga iglesia. Si Isaias midawat sa iyang sugo sa pagbuhat sa mao rang buluhaton diha sa kapitulo unom, ug si Ezequiel midawat sa mao gihapong mando sa mga kapitulo dos ug tres. Si Juan binilanggo sa dihang midawat siya sa iyang sugo, si Ezequiel ug si Daniel mga bihag sa Babilonia, ug si Isaias nagkinabuhi sulod sa kasaysayan sa dautang hari nga si Ahaz sa Juda.

> “There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

> “Adunay mga ligid sulod sa mga ligid diha sa usa ka kahikayan nga hilabihan ka komplikado nga sa unang pagtan-aw nagpakita kini kang Ezekiel nga daw anaa sa bug-os nga kalibog. Apan sa dihang kini nanglihok, ang ilang paglihok may maanindot nga kahusto ug hingpit nga panag-uyon. Ang mga langitnong binuhat maoy nagpalihok niining mga ligid, ug, labaw sa tanan, ibabaw sa mahimayaong trono nga safiro, atua ang Walay Kataposan; samtang naglibot sa trono ang nagalibot nga balangaw, ilhanan sa grasya ug gugma. Napildi sa makahahadlok nga himaya sa maong talan-awon, si Ezekiel mihapa sa yuta, sa dihang usa ka tingog nagsugo kaniya sa pagbangon ug sa pagpatalinghug sa pulong sa Ginoo. Unya gihatag kaniya ang usa ka mensahe sa pasidaan alang sa Israel.” Testimonies, 751.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:8.

> Unya nadungog ko ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanato? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Isaias 6:8.

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate...

> “Gihatag kini nga panan-awon kang Ezekiel sa usa ka panahon nga ang iyang hunahuna napuno sa mangitngit nga mga pangagpas sa umaabot. Iyang nakita ang yuta sa iyang mga amahan nga naghigda sa pagkabiniyaan...”

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. …

> “Sa susamang paagi, sa dihang hapit na sa pag-abli sa Dios ngadto sa hinigugmang Juan sa kasaysayan sa iglesia alang sa umalabot nga mga kapanahonan, gihatagan Niya siya ug kasiguruhan sa pagtagad ug pag-atiman sa Manluluwas alang sa Iyang katawhan pinaagi sa pagpadayag kaniya sa ‘Usa nga sama sa Anak sa tawo,’ nga naglakaw taliwala sa mga tangkawan, nga nagsimbolo sa pito ka mga iglesia. …”

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. …

> “Kining mga pagtulon-an alang sa atong kaayohan. Kinahanglan ipahaluna nato ang atong pagtoo diha sa Dios, kay ania sa atong atubangan ang usa ka panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo. …”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> “Nanindog kita sa pultahan sa dagku ug mabug-at nga mga hitabo. Ang tagna nagaagan ug natuman sa madali. Ang Ginoo anaa na sa pultahan. Sa dili madugay moabli sa atong atubangan ang usa ka yugto nga bug-os sa makapadani ug mabug-at nga kahulogan alang sa tanang buhi. Ang mga panaglalis sa nangagi pagabanhawon pag-usab; motungha ang bag-ong mga panaglalis. Ang mga talan-awon nga pagadulaan dinhi sa atong kalibotan wala pa gani mahandom sa mga tawo. Si Satanas nagalihok pinaagi sa tawhanong mga galamiton. Kadtong naningkamot sa pag-usab sa Konstitusyon ug sa pagpaniguro sa usa ka balaod nga magpatuman sa pagtuman sa Domingo, diyutay ra ang ilang pagsabut sa mahimong sangpotanan. Ang usa ka krisis ania na gayud sa atong ibabaw.”

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge. …

> “Apan ang mga alagad sa Dios dili angay mosalig sa ilang kaugalingon niining dakong kaguliyang. Sa mga panan-awon nga gihatag kang Isaias, kang Ezequiel, ug kang Juan atong makita kon unsa ka suod ang kalangitan nga nalambigit sa mga hitabo nga nagakahitabo dinhi sa yuta ug kon unsa kadaku ang pag-atiman sa Dios alang kanila nga matinumanon Kaniya. Ang kalibotan dili walay Magmamando. Ang laraw sa mga panghitabo nga umalabot anaa sa mga kamot sa Ginoo. Ang Kamahalan sa langit nagkupot sa kaugmaon sa mga nasud, maingon man sa mga kabalak-an sa Iyang iglesia, diha sa Iyang kaugalingong pagdumala. …”

> “In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

> “Sa panan-awon ni Ezekiel, ang kamot sa Dios atua ilalom sa mga pako sa mga querubin. Kini aron tudloan ang Iyang mga alagad nga ang langitnong gahum mao ang nagahatag kanila ug kalampusan. Siya magabuhat uban kanila kon biyaan nila ang kasal-anan ug mahimong putli sa kasingkasing ug sa kinabuhi.

> “The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. …

> “Ang masanag nga kahayag nga nagalihok taliwala sa buhing mga binuhat uban sa kapaspas sa kilat nagrepresentar sa kapaspason diin kining buhata sa katapusan mopadayon ngadto sa hingpit nga pagkompleto. …”

> “Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

> “Mga igsoon, dili kini panahon karon alang sa pagminatay ug pagkawad-an sa paglaum, dili panahon sa pagpasakop sa pagduhaduha ug pagkadili-motoo. Si Cristo dili karon usa ka Manluluwas nga anaa sa bag-ong lubnganan ni Jose, nga gisirhan sa usa ka dakong bato ug gitimrihan sa Romanhong timri; kita may nabanhaw nga Manluluwas. Siya mao ang Hari, ang Ginoo sa mga panon; nagalingkod Siya sa taliwala sa mga kerubin; ug taliwala sa panagbingkil ug kagubot sa mga nasud nagabantay gihapon Siya sa Iyang katawhan. Siya nga nagamando sa mga langit mao ang atong Manluluwas. Gitakdo Niya ang matag pagsulay. Gitan-aw Niya ang kalayo sa hudno nga kinahanglan mosulay sa matag kalag. Sa diha nga ang mga salipdanan sa mga hari pagapukanon na, sa diha nga ang mga udyong sa kapungot sa Dios molagbas sa mga kasingkasing sa Iyang mga kaaway, ang Iyang katawhan mamaingon nga luwas diha sa Iyang mga kamot.” Testimonies, tomo 5, 752–754.

Four biblical witnesses attest to the fact that the message of the Revelation of Jesus Christ is given to those persons who are typified by these prophet’s experiences in the sanctuary. It is when we enter into the heavenly sanctuary that we are given the message which we have been ordained to proclaim. The “furnace fire” which tests “every soul” is the furnace of Malachi three.

Upat ka biblikanhong mga saksi ang nagpanghimatuod sa kamatuoran nga ang mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo gihatag ngadto niadtong mga tawo nga gihulagway pinaagi niining mga kasinatian sa propeta diha sa santuwaryo. Sa dihang mosulod kita ngadto sa langitnong santuwaryo, didto ihatag kanato ang mensahe nga gitugyanan kita sa pagmantala. Ang “kalayo sa hudno” nga mosulay sa “matag kalag” mao ang hudno sa Malakias tres.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Apan kinsa man ang makaantus sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makabarog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga tigpanglaba: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang hinloan ang mga anak ni Levi, ug pagaputlion sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot ngadto sa Ginoo, maingon sa karaang mga adlaw, ug maingon sa unang mga tuig. Malakias 3:2–4.

The refiner knows that the silver has been in the furnace for the correct amount of time when the silver is so pure that it reflects the refiner’s face. This fact about how silver was anciently refined, aligns with the causative verb “marah” that Daniel saw in chapter ten. In these final days the Lord is leading His people into the sanctuary to test, purify and purge the candidates to be a part of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. In this period of time, “He will work with” us, “if” we “will put away iniquity and become pure in heart and life.” Some as in Daniel ten flee from that experience, but those, symbolized by Daniel do see the great looking glass vision of the revelation of Jesus Christ will, as Isaiah illustrates have their lips touched with a coal from the altar and will be purified and prepared to give a message to both an apostate church, and then the world.

Ang mag-uulay nahibalo nga ang salapi naa na sa hudno sulod sa hustong gidugayon sa panahon sa dihang ang salapi nahimong ingon ka putli nga kini nagapakita sa nawong sa mag-uulay. Kining kamatuoran mahitungod sa paagi sa karaang pagpino sa salapi nagakauyon sa hinungdanong berbo nga “marah” nga nakita ni Daniel sa ikanapulo ka kapitulo. Niining katapusang mga adlaw, ang Ginoo nagamando sa Iyang katawhan ngadto sa santuwaryo aron sulayan, putlion, ug hinloan ang mga kandidato nga mahimong bahin sa bandera sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Niining panahona, “Siya makigbuhat uban” kanato, “kon” kita “mopahilayo sa kasal-anan ug mamahimong putli sa kasingkasing ug kinabuhi.” Ang uban, sama sa Daniel 10, mokalagiw gikan niana nga kasinatian, apan kadtong gisimbolohan ni Daniel nga makakita gayud sa dakong panan-awon sa salamin sa pagpadayag ni Jesu-Cristo, ingon sa gihulagway ni Isaias, mahikapan ang ilang mga ngabil pinaagi sa baga gikan sa halaran ug maputli ug maandam sa paghatag ug mensahe ngadto sa usa ka apostatang iglesia, ug unya ngadto sa kalibotan.

The message is presented to those faithful souls in the sanctuary. Leviticus twenty-three when aligned with the Pentecostal season is designed to reflect the Ark of the covenant in the Most Holy Place. By faith the structure of the chapter’s messages identifies three waymarks within the sacred history that the furnace test is accomplished. Divinely profound—the prophetic structure of chapter twenty-three allows the student of prophecy to locate Ezekiel in verse one of chapter one.

Ang mensahe gipahayag ngadto niadtong mga matinumanong kalag diha sa santuwaryo. Ang Levitico 23, kon ipahiuyon sa Pentecostal nga panahon, gituyo aron magpakita sa Kaban sa tugon diha sa Labing Balaang Dapit. Pinaagi sa pagtuo, ang estruktura sa mga mensahe sa maong kapitulo nag-ila sa tulo ka mga timailhan sulod sa balaang kasaysayan diin natuman ang pagsulay sa hudno. Halangdon sa pagka-langitnon—ang propetikong estruktura sa kapitulo 23 nagtugot sa estudyante sa tagna sa pagpangita kang Ezekiel diha sa bersikulo 1 sa kapitulo 1.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity. Ezekiel 1:1, 2.

> Karon nahitabo sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat ka bulan, sa ikalimang adlaw sa bulan, samtang didto ako uban sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Sa ikalimang adlaw sa bulan, nga mao ang ikalimang tuig sa pagkabinihag ni Haring Jehoiachin. Ezekiel 1:1, 2.

As a priest during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle, five years before the third of three sieges of Jerusalem by Nebuchadnezzar in 587 BC. The thirtieth year in the verse is thirty years after the greatest revival of Old Testament history, and it is in the fifth day of the fifth year, thus placing the number five upon Ezekiel's testimony. In the two opening verses we find thirty identified once and the number five mentioned three times. In the structure of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season the second test represented by thirty reaches to the feast of trumpets, the five days to the ascension of Christ, then five days to the day of atonement, then five days to the waymark representing both the former (Pentecost) and latter (Tabernacles) rain. The structure presents thirty, followed by three steps of five. Ezekiel is in the temple and the structure of Leviticus twenty-three is the Ark.

Ingon nga saserdote sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, si Ezekiel atua sa ikakatloan ka tuig sa ikanapulog-pito nga siklo sa Jubilee, lima ka tuig sa wala pa ang ikatulo sa tulo ka mga paglikos sa Jerusalem ni Nabucodonosor niadtong 587 BC. Ang ikakatloan ka tuig sa bersikulo mao ang katloan ka tuig human sa labing daku nga rebaybal sa kasaysayan sa Daang Tugon, ug kini anaa sa ikalimang adlaw sa ikalimang tuig, sa ingon gibutang ang numero nga lima ibabaw sa pagpamatuod ni Ezekiel. Sa duha ka pang-abli nga mga bersikulo atong makita ang katloan nga giila sa makausa ug ang numero nga lima nga gihisgutan sa makatulo. Diha sa estruktura sa Levitico beinte-trés nga gipahan-ay uyon sa Pentecostal nga panahon, ang ikaduhang pagsulay nga girepresentahan sa katloan moabot ngadto sa pista sa mga trumpeta, ang lima ka adlaw ngadto sa pagkayab ni Cristo, unya lima ka adlaw ngadto sa adlaw sa pagpasig-uli, unya lima ka adlaw ngadto sa timailhang agianan nga nagrepresentar sa nahauna (Pentecostes) ug sa ulahiang (Tabernakulo) ulan. Ang estruktura nagapakita sa katloan, gisundan sa tulo ka mga lakang nga tag-lima. Si Ezekiel atua sa templo ug ang estruktura sa Levitico beinte-trés mao ang Arka.

The history attests to the fact that Ezekiel at the point is five years before a symbolic siege that concludes typifying the soon-coming Sunday law as represented by the destruction of Jerusalem. The number ‘five’ is a primary element of the design of Leviticus twenty-three, as is the number thirty.

Ang kasaysayan nagapamatuod sa kamatuoran nga si Ezekiel niadtong panahona lima ka tuig sa wala pa ang usa ka simbolikong paglikos nga nagtapos sa paglarawan sa hapit nang moabot nga balaod sa Dominggo, ingon sa girepresentahan sa pagkalaglag sa Jerusalem. Ang gidaghanon nga “lima” maoy usa ka pangunang bahin sa laraw sa Levitico baynte-tres, maingon man ang gidaghanon nga traynta.

It has been shown in these articles that when the first twenty-two verses of the chapter are aligned with the final twenty-two verses, and then together those two lines of twenty-two verses are aligned with the Pentecostal season that the three-step testing process, which is the furnace fire of Malachi are clearly illustrated. The three steps possess an alpha and omega in the first and third steps that consists of a series of four waymarks that represent one step.

Gipakita na niining mga artikulo nga sa dihang ang unang kawhaag-duha ka bersikulo sa kapitulo ipahimutang nga motakdo sa kataposang kawhaag-duha ka bersikulo, ug unya kining duha ka linya nga tag-kawhaag-duha ka bersikulo ipahimutang nga magkatakdo uban sa panahon sa Pentecostes, ang tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay, nga mao ang kalayo sa hudno sa Malakias, dayag nga gihulagway. Ang tulo ka mga lakang adunay usa ka alpha ug omega sa nahaunang ug ikatulong mga lakang nga naglangkob sa usa ka sunod-sunod nga upat ka mga waymark nga nagrepresentar sa usa ka lakang.

Passover, followed by the feast of unleavened bread, followed by the first fruit offering of barley, then ‘five’ days to the end of the feast of unleavened bread. Those four waymarks make up the first test, and Jesus always illustrates the end by the beginning, and the third test is also made up of four waymarks. The feast of trumpets, then the ascension of Christ followed by the day of atonement, and then five days later the arrival of both Pentecost and Tabernacles. Pentecost is the symbol of the former rain and Tabernacles is a symbol of the latter rain. In the Leviticus twenty-three model both Pentecost and Tabernacles align.

Ang Pasko, gisundan sa pista sa tinapay nga walay levadura, gisundan sa halad sa unang mga bunga sa sebada, unya ‘lima’ ka adlaw paingon sa katapusan sa pista sa tinapay nga walay levadura. Kining upat ka mga timaan maoy naglangkob sa unang pagsulay, ug si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug ang ikatulong pagsulay usab naglangkob sa upat ka mga timaan. Ang pista sa mga trumpeta, unya ang pagkayab ni Cristo nga gisundan sa adlaw sa pagtabon-sa-sala, ug unya lima ka adlaw sa ulahi ang pag-abot sa Pentecostes ug sa mga Tabernakulo. Ang Pentecostes mao ang simbolo sa unang ulan ug ang mga Tabernakulo simbolo sa ulahing ulan. Sa modelo sa Levitico baynte-tres, ang Pentecostes ug ang mga Tabernakulo nagkatakdo.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> Busa, mga anak sa Sion, ug pagmaya diha sa Ginoo nga inyong Dios; kay gihatag niya kaninyo ang unang ulan sa matarong nga sukod, ug paulanon niya alang kaninyo ang ulan, ang unang ulan, ug ang ulahing ulan sa nahaunang bulan. Joel 2:23.

The final testing and purification process began on December 31, 2023. The first test was the foundational test symbolized by the controversy of the “robbers of thy people” that divided the group who had been previously tried by the disappointment of July 18, 2020.

Ang katapusang proseso sa pagsulay ug paghinlo nagsugod niadtong Disyembre 31, 2023. Ang unang pagsulay mao ang pundasyonal nga pagsulay nga gisimbolohan sa kontrobersiya sa “mga tulisan sa imong katawhan” nga nagbahin sa pundok nga kaniadto nasulayan na pinaagi sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Manuscript Releases, volume 1, 47.

> “Sa kasaysayan ug sa tagna ang Pulong sa Dios naghulagway sa dugay nang nagpadayon nga panagbangi tali sa kamatuoran ug sa kasaypanan. Kana nga panagbangi nagapadayon pa gihapon. Ang mga butang nga nahitabo kaniadto pagauliton. Ang karaang mga paglalis pagabanhawon pag-usab, ug ang bag-ong mga teoriya magapadayon sa pagtungha. Apan ang katawohan sa Dios, nga sa ilang pagtoo ug sa katumanan sa tagna nakabaton ug bahin sa pagmantala sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong mga manulonda, nasayod kon asa sila nagatindog. Anaa kanila ang usa ka kasinatian nga labi pang bililhon kay sa lunsay nga bulawan. Kinahanglan sila magpabilin nga malig-on sama sa usa ka bato, nga nagkupot sa sinugdanan sa ilang pagsalig nga malig-on hangtod sa katapusan.” Manuscript Releases, tomo 1, 47.

In Leviticus twenty-three the first test is represented by a prophetic combination of three followed five days later by the end of unleavened bread. Passover was day one, the feast of unleavened bread was the second day and the first fruits offering was the third day. Five days later the feast of unleavened bread ended. The prophetic structure of the first of three tests is also represented in the third and final test. In that third waymark, made up of three waymarks followed by one, the feast of trumpets is day one, and Christ’s ascension is five days later, then the day of atonement follows five days later, then five days later both Pentecost and the feast of Tabernacles mark the soon-coming Sunday law, which is represented in the book of Ezekiel as the destruction of Jerusalem.

Sa Levitico bente-tres, ang nahaunang pagsulay girepresentahan pinaagi sa usa ka propetikong kombinasyon sa tulo nga gisundan paglabay sa lima ka adlaw sa katapusan sa tinapay nga walay levadura. Ang Pasko maoy unang adlaw, ang fiesta sa tinapay nga walay levadura maoy ikaduhang adlaw, ug ang halad sa unang mga bunga maoy ikatulong adlaw. Lima ka adlaw sa ulahi, natapos ang fiesta sa tinapay nga walay levadura. Ang propetikong estruktura sa nahauna sa tulo ka mga pagsulay girepresentahan usab diha sa ikatulo ug katapusang pagsulay. Niadtong ikatulong waymark, nga naglangkob sa tulo ka waymark nga gisundan sa usa, ang fiesta sa mga trumpeta maoy unang adlaw, ug ang pagkayab ni Cristo maoy lima ka adlaw sa ulahi, unya ang adlaw sa pagpasig-uli mosunod lima ka adlaw sa ulahi, ug unya lima ka adlaw pa ang milabay ang Pentecostes ug ang fiesta sa mga Balongbalong maoy nagtimaan sa haduol na nga balaod sa Domingo, nga girepresentahan diha sa basahon ni Ezequiel ingon nga kalaglagan sa Jerusalem.

Between the end of the feast of unleavened bread and the feast of trumpets there are thirty days, that not only represent a symbol of a priest, but also the second test of the three tests represented within the Divine illustration.

Taliwala sa katapusan sa pista sa tinapay nga walay patubo ug sa pista sa mga trumpeta adunay traynta ka adlaw, nga dili lamang nagrepresentar ug simbolo sa usa ka saserdote, kondili usab sa ikaduhang pagsulay sa tulo ka mga pagsulay nga girepresentahan sulod sa Balaang hulagway.

The baptism of Christ illustrates the three waymarks of Passover, unleavened bread and first fruits, for those three waymarks represent Christ’s death, burial and resurrection. Those three steps which are followed by five days to the fourth step, represented by the end of the feast of unleavened bread. The baptism presents the three steps in one brief moment when John baptized his Messiah. The spring feasts separates those three steps by one day each, and the fall feasts separates those three steps by five days.

Ang bautismo ni Cristo naghulagway sa tulo ka mga ilhanan sa Paskuwa, sa tinapay nga walay levadura, ug sa unang mga bunga, kay kining tulo ka mga ilhanan nagrepresentar sa kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw ni Cristo. Kining tulo ka mga lakang, nga gisundan sa lima ka adlaw paingon sa ikaupat nga lakang, ginarepresentar sa katapusan sa pista sa tinapay nga walay levadura. Ang bautismo nagapakita sa tulo ka mga lakang sulod sa usa ka mubo nga gutlo sa dihang gibautismohan ni Juan ang iyang Mesiyas. Ang mga pista sa tingpamulak nagabulag niining tulo ka mga lakang pinaagi sa tagsa ka usa ka adlaw, ug ang mga pista sa tingdagdag nagabulag niining tulo ka mga lakang pinaagi sa lima ka adlaw.

When we apply the first test of the spring feasts as a combination of three waymarks that are followed by one waymark five days later; and then apply the fall feasts as three waymarks that are followed five days later by one waymark, there is a prophetic structure established which consists of an alpha waymark of three followed by five days, which is then followed by thirty days, and the third test of the fall feasts as a waymark of three followed by five days—the structure illustrates the first test as covering a total of five days, followed by a second test of thirty days that reach to the third waymark of five days. Five plus thirty, plus five is forty (5 + 30 + 5 = 40).

Sa dihang atong iaplikar ang unang pagsulay sa mga pista sa tingpamulak ingon nga usa ka kombinasyon sa tulo ka mga timaan sa dalan nga gisundan sa usa ka timaan sa dalan paglabay sa lima ka adlaw; ug unya iaplikar ang mga pista sa tinghunlak ingon nga tulo ka mga timaan sa dalan nga gisundan paglabay sa lima ka adlaw sa usa ka timaan sa dalan, adunay usa ka matagnaong estruktura nga napahimutang nga naglangkob sa usa ka alpha nga timaan sa dalan nga tulo nga gisundan sa lima ka adlaw, nga unya gisundan sa katloan ka adlaw, ug sa ikatulong pagsulay sa mga pista sa tinghunlak ingon nga usa ka timaan sa dalan nga tulo nga gisundan sa lima ka adlaw—ang estruktura naghulagway sa unang pagsulay ingon nga naglangkob sa kinatibuk-an nga lima ka adlaw, nga gisundan sa ikaduhang pagsulay nga katloan ka adlaw nga moabot ngadto sa ikatulong timaan sa dalan nga lima ka adlaw. Ang lima dugang katloan, dugang lima mao ang kap-atan (5 + 30 + 5 = 40).

Christ’s baptism was immediately followed by forty days, that concluded with three tests. Much more can be recognized in the structure of Leviticus twenty-three in combination with the Pentecostal season, but at another level the chapter represents the Ark in the Most Holy Place.

Ang bautismo ni Cristo gilayon gisundan sa kap-atan ka mga adlaw, nga natapos sa tulo ka mga pagsulay. Labing daghan pa ang mailhan sa estruktura sa Levitico beinte-tres inubanan sa panahon sa Pentecostes, apan sa laing ang-ang ang maong kapitulo nagrepresentar sa Arka sa Labing Balaang Dapit.

The spring and fall feasts in Leviticus twenty-three are placed in the middle of two Sabbaths. Those two Sabbaths represent the two covering cherubs and the waymarks of the Pentecostal season aligned with Leviticus twenty-three represent the Ark and the two covering cherubs. Ezekiel is taken into the sanctuary in chapter one, and when he is taken there, he is located five days before the siege which leads to the destruction of Jerusalem typifying the soon-coming Sunday law. The Sunday law is represented by Pentecost and Tabernacles in Leviticus twenty-three. Ezekiel is in the thirtieth year, and thirty is the period of the second of the three tests that make up the furnace fire of Malachi three. The second test is represented by thirty days, just as Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Great Passover, as the historians refer to it. Ezekiel is five years before the siege that lasted eighteen months, and he is in the temple, which is the middle of the three final tests that purify and purge the remnant. Peter was at Caesarea-Philippi (Panium), also in the middle of three tests, as represented by Panium (Caesarea-Philippi), the mount of Transfiguration and the cross.

Ang mga pista sa tingpamulak ug tinglagas diha sa Levitico 23 gibutang sa taliwala sa duha ka mga Igpapahulay. Kining duha ka mga Igpapahulay nagrepresentar sa duha ka nagatabon nga mga kerubin, ug ang mga timaan sa dalan sa panahon sa Pentecostes nga nahiuyon sa Levitico 23 nagrepresentar sa Arka ug sa duha ka nagatabon nga mga kerubin. Si Ezequiel gidala ngadto sa santuwaryo diha sa kapitulo uno, ug sa gidala siya didto, nahimutang siya lima ka adlaw sa wala pa ang paglikos nga nagdala ngadto sa kalaglagan sa Jerusalem, nga nagatipo sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang balaod sa Domingo girepresentahan sa Pentecostes ug sa Tabernaculo diha sa Levitico 23. Si Ezequiel anaa sa ikakatloan ka tuig, ug ang katloan mao ang yugto sa ikaduha sa tulo ka mga pagsulay nga naglangkob sa kalayo sa hudno sa Malakias 3. Ang ikaduha nga pagsulay girepresentahan sa katloan ka adlaw, maingon nga si Ezequiel anaa sa ikakatloan ka tuig sa ikanapulog-pito nga siklo sa Jubileo nga nagsugod sa Dakong Paskuwa ni Josias, sumala sa tawag niini sa mga historyador. Si Ezequiel anaa lima ka tuig sa wala pa ang paglikos nga milungtad ug napulog-walo ka bulan, ug anaa siya sa templo, nga mao ang taliwala sa tulo ka katapusang mga pagsulay nga nagaputli ug nagahinlo sa salin. Si Pedro atua sa Cesarea-Filipos (Panium), usab diha sa taliwala sa tulo ka mga pagsulay, ingon sa girepresentahan sa Panium (Cesarea-Filipos), sa bukid sa Pagbag-o sa Panagway, ug sa krus.

In 592 BC Ezekiel is supernaturally made “dumb” and only speaks when God opens his mouth. That condition continues until the fall of Jerusalem in 585/6 BC. God had caused him to speak when the siege began, the day “the desire of” his “eyes” died, but he was not allowed to speak freely until Jerusalem “the desire of” Israel’s “eyes” had fallen. Jerusalem’s fall represents the soon-coming Sunday law, and it is there that John the Baptist’s father, a priest of the eighth course, who was made dumb while serving in the temple, which is where Ezekiel was (in vision) was also made dumb for about nine months. It was on the eighth day after John’s birth, when John was being circumcised that he was allowed to speak. Two prophets made dumb while in the sanctuary. The third prophet to be made dumb while viewing Christ in the sanctuary was Daniel. In chapter ten, Daniel is in the sanctuary, and just as he is being touched a second of three times he is made dumb. At the middle point Daniel is made dumb.

Sa 592 BC si Ezekiel gihimong “amang” sa milagroso nga paagi ug misulti lamang sa dihang ablihan sa Dios ang iyang baba. Kana nga kahimtang nagpadayon hangtod sa pagkapukan sa Jerusalem sa 585/6 BC. Gipasulti siya sa Dios sa dihang nagsugod ang paglibut sa siyudad, sa adlaw nga ang “tinguha sa” iyang “mga mata” namatay, apan wala siya tugoti sa pagsulti sa gawasnon hangtod nga ang Jerusalem, ang “tinguha sa” “mga mata” sa Israel, napukan na. Ang pagkapukan sa Jerusalem nagrepresentar sa haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo, ug didto makita nga ang amahan ni Juan Bautista, usa ka pari sa ikawalong hugna, nga gihimong amang samtang nag-alagad diha sa templo, diin usab didto si Ezekiel (sa panan-awon), gihimong amang usab sulod sa mga siyam ka bulan. Sa ikawalong adlaw human sa pagkatawo ni Juan, sa dihang si Juan pagatulion na, didto pa siya tugoti sa pagsulti. Duha ka mga manalagna ang gihimong amang samtang anaa sa balaang puloy-anan. Ang ikatulong manalagna nga gihimong amang samtang nagtan-aw kang Cristo sa balaang puloy-anan mao si Daniel. Sa kapitulo napulo, si Daniel atua sa balaang puloy-anan, ug sa dihang gihikap siya sa ikaduhang higayon sa tulo ka higayon, gihimong amang siya. Sa tunga-tungang bahin gihimong amang si Daniel.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:15, 16.

> Ug sa dihang nakasulti na siya kanako niadtong maong mga pulong, gitutok ko ang akong nawong ngadto sa yuta, ug nahimo akong amang. Ug, ania karon, may usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo nga mihikap sa akong mga ngabil; unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagatindog sa akong atubangan, Oh akong ginoo, tungod sa panan-awon ang akong mga kasub-anan mibalik sa ibabaw nako, ug wala nay nahibiling kusog kanako. Daniel 10:15, 16.

## Speaking

Pagsulti

The symbolism of “speaking” is marked at the soon-coming Sunday law when the United States speaks as a dragon, Balaam’s ass speaks, Habakkuk’s vision speaks and does not lie. The three dumb prophets who are made dumb while in the sanctuary, speak at the destruction of Jerusalem. With Zachariah, he speaks to identify that his son’s new name is correct, thus typifying tho Philadelphian's who are given a new name.

Ang simbolismo sa “pagsulti” namatikdan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo sa dihang ang Estados Unidos mosulti ingon nga usa ka dragon, ang asno ni Balaam mosulti, ug ang panan-awon ni Habakkuk mosulti ug dili mamakak. Ang tulo ka amang nga mga propeta nga gihimong amang samtang atua sa balaang puloy-anan, mosulti sa panahon sa pagkalaglag sa Jerusalem. Uban kang Zacarias, siya mosulti aron sa pag-ila nga husto ang bag-ong ngalan sa iyang anak, sa ingon naghulagway sa mga taga-Filadelfia nga pagahatagan ug bag-ong ngalan.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Ang magmadaogon himoon ko nga haligi diha sa templo sa akong Dios, ug dili na siya mogula pa: ug isulat ko kaniya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakunsad gikan sa langit gikan sa akong Dios: ug isulat ko kaniya ang akong bag-ong ngalan. Pinadayag 3:12.

Zachariah was given a tablet to write the new family name of John.

Si Zacarias gihatagan ug usa ka tapyas nga sulatanan aron isulat ang bag-ong ngalan sa pamilya ni Juan.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> Ug nahitabo nga sa ikawalong adlaw miadto sila aron sa pagpatuli sa bata; ug ilang ginganlan siya ug Zacarias, sumala sa ngalan sa iyang amahan. Apan mitubag ang iyang inahan ug miingon, Dili ingon niana; kondili paganganlan siya ug Juan. Ug sila miingon kaniya, Walay bisan usa sa imong kaparyentihan nga ginganlan niini nga ngalan. Ug ilang gipasinyasan ang iyang amahan, unsa ang iyang pagbuot nga itawag kaniya. Ug nangayo siya ug usa ka sulatanan, ug misulat, nga nagaingon, Juan ang iyang ngalan. Ug silang tanan nanghibulong. Ug dihadiha naabli ang iyang baba, ug nakagawas ang iyang dila, ug siya misulti, ug midayeg sa Dios. Lucas 1:59–64.

John’s new name aligns with the church of Philadelphia, and the name Zachariah aligns with Laodicea as represented by Zachariah’s unbelief in the message of the third angel. All the prophets address the latter days, and latter days are the history of the third angel. So the angel that brought the message must be the third angel. Zachariah refused to understand that the Lord would pass by the Laodicean Seventh-day Adventist church. There is more to say about the restoration of the voice in these prophets, but we will continue to move towards and understanding of Josiah’s prophetic line.

Ang bag-ong ngalan ni Juan nahiuyon sa iglesia sa Filadelfia, ug ang ngalan nga Zacarias nahiuyon sa Laodicea ingon nga girepresentahan sa pagkawalay-pagtuo ni Zacarias sa mensahe sa ikatulong manulonda. Ang tanang mga manalagna naghisgot sa ulahing mga adlaw, ug ang ulahing mga adlaw mao ang kasaysayan sa ikatulong manulonda. Busa ang manulonda nga nagdala sa mensahe kinahanglan mao ang ikatulong manulonda. Midumili si Zacarias sa pagsabot nga ang Ginoo molabay sa iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw sa Laodicea. Aduna pay dugang ikasulti mahitungod sa pagpasig-uli sa tingog diha niining mga manalagna, apan magpadayon kita sa pagpaingon ngadto sa usa ka pagsabot sa linyang manalagna ni Josias.

## Josiah’s Wheel

Ang Ligid ni Josiah

We have addressed the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Passover in 622 BC, but the line of Josiah begins well before 622 BC. The rebellion of Israel that brought Saul to the throne as Israel’s first king marked forty years that king Saul would rule, followed by forty years that king David would rule, followed by forty years that Solomon would rule. The rejection of God that so offended the prophet Samuel occurred in 1097 BC, and begins a prophetic line of rebellion that ended at the cross when the Jews pronounced, they had no king, but Caesar.

Atong gihisgutan ang ikanapulog-pito nga siklo sa Jubilee nga nagsugod sa Paskuwa ni Josiah niadtong 622 BC, apan ang linya ni Josiah nagsugod sa mas sayo pa kay sa 622 BC. Ang pagrebelde sa Israel nga maoy hinungdan sa paglingkod ni Saul sa trono isip unang hari sa Israel nagtimaan sa kap-atan ka tuig nga pagaharian ni haring Saul, gisundan sa kap-atan ka tuig nga pagaharian ni haring David, ug gisundan pa sa kap-atan ka tuig nga pagaharian ni Solomon. Ang pagsalikway sa Dios nga nakapasakit pag-ayo sa manalagna nga si Samuel nahitabo niadtong 1097 BC, ug nagsugod sa usa ka mapanagnaong linya sa pagrebelde nga natapos didto sa krus sa dihang ang mga Judio mipahayag nga sila walay hari kondili si Cesar.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Apan misinggit sila, Kuhaa siya, kuhaa siya, ilansang siya sa krus. Miingon si Pilato kanila, Ilansang ko ba sa krus ang inyong Hari? Mitubag ang mga pangulong sacerdote, Wala kamiy hari gawas kang Cesar. Juan 19:15.

In 1097, three kings would reign for forty years each until the death of Solomon in 977 BC, when the kingdom then divided into north and south.

Sa 1097, tulo ka mga hari ang maghari, matag usa sulod sa kap-atan ka tuig, hangtod sa kamatayon ni Solomon niadtong 977 BC, sa dihang ang gingharian dayon nabahin ngadto sa amihanan ug habagatan.

> And afterward they desired a king: and God gave unto them Saul the son of Cis, a man of the tribe of Benjamin, by the space of forty years. Acts 13:21.

> Ug unya, sa ulahi nangayo sila og hari; ug gihatag kanila sa Dios si Saul nga anak ni Cis, usa ka tawo sa banay ni Benjamin, sulod sa kap-atan ka tuig. Mga Buhat 13:21.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 2:4, 5.

> Si David katloan ka tuig ang panuigon sa diha nga nagsugod siya sa paghari, ug siya naghari sulod sa kap-atan ka tuig. Sa Hebron naghari siya ibabaw sa Juda sulod sa pito ka tuig ug unom ka bulan; ug sa Jerusalem naghari siya sulod sa traynta ug tulo ka tuig ibabaw sa tibook Israel ug Juda. 2 Samuel 2:4, 5.

Solomon’s reign began in 971 BC; the foundation of the Temple was laid in Solomon’s fourth year (967 BC). Construction lasted seven years (1 Kings 6:37–38), and the Temple was completed in the eighth month of Solomon’s eleventh year. The formal dedication took place in the seventh month (the month of Ethanim), during the Feast of Tabernacles (1 Kings 8; 2 Chronicles 5–7). The kings, the Temple and the nation each are represented in the history with a four-hundred-and-ninety-year period that distinctly marks a prophetic period in relation to either the kings, the Temple or the nation.

Ang paghari ni Solomon nagsugod niadtong 971 BC; ang patukoranan sa Templo gipahimutang sa ikaupat nga tuig ni Solomon (967 BC). Ang pagtukod milungtad ug pito ka tuig (1 Mga Hari 6:37–38), ug ang Templo nahuman sa ikawalong bulan sa ikanapulog-usa nga tuig ni Solomon. Ang pormal nga pagpahinungod nahitabo sa ikapito nga bulan (ang bulan sa Ethanim), sa panahon sa Pista sa mga Payag (1 Mga Hari 8; 2 Cronicas 5–7). Ang mga hari, ang Templo, ug ang nasod ang matag usa girepresentahan diha sa kasaysayan pinaagi sa usa ka yugto nga upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig nga tin-awng nagtimaan sa usa ka manalagnong yugto kalabot sa bisan sa mga hari, sa Templo, o sa nasod.

Daniel was taken captive in 607 BC, though the majority of biblical chronologists identify 605 BC. The historical record must align with the prophetic testimony, and the symbolism of the events that are historically marked on the line of history that begins with the desire for a king in 1097 BC demands upon several prophetic witnesses that 607 BC is the accurate application, and not 605 BC. 607 BC marks the end of four-hundred and ninety years in the line of kings, but it also begins one of the three primary representations of seventy years that occur in the line. 607 BC marks the end of seventy years that began with the captivity of Manasseh in 677 BC. The first representation of the symbol of four hundred and ninety years (that possesses three witnesses in the line), concludes where one of the three witnesses of seventy years ends and another witness of seventy years begins the mathematical structure testifies to 607 BC, in spite of the idea that Daniel was taken captive in 605 BC.

Si Daniel gidala ngadto sa pagkabinihag niadtong 607 BC, bisan pa nga ang kadaghanan sa mga kronolohista sa Biblia nagaila sa 605 BC. Ang kasaysayanon nga talaan kinahanglan mahiuyon sa matagnaong pagpamatuod, ug ang simbolismo sa mga hitabo nga sa kasaysayan gimarkahan diha sa linya sa kasaysayan nga nagsugod sa tinguha alang sa usa ka hari niadtong 1097 BC nagkinahanglan, ibabaw sa daghang matagnaong mga saksi, nga ang 607 BC mao ang tukmang aplikasyon, ug dili ang 605 BC. Ang 607 BC nagtimaan sa katapusan sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig diha sa linya sa mga hari, apan nagsugod usab kini sa usa sa tulo ka nag-unang representasyon sa kapitoan ka tuig nga mahitabo diha sa maong linya. Ang 607 BC nagtimaan sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga nagsugod sa pagkabinihag ni Manases niadtong 677 BC. Ang unang representasyon sa simbolo sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig (nga adunay tulo ka mga saksi diha sa linya), matapos diin ang usa sa tulo ka mga saksi sa kapitoan ka tuig matapos ug ang laing saksi sa kapitoan ka tuig magsugod—ang matematikanhong estruktura nagpamatuod ngadto sa 607 BC, bisan pa sa hunahuna nga si Daniel gidala ngadto sa pagkabinihag niadtong 605 BC.

Within the line that contains a period of 490 years associated with the kings from 1097 BC unto 607 BC, there is also 490 years from the dedication of Solomon’s Temple unto the dedication of the post-exile Temple by Zerubbabel in 516 BC. That 490 years consists of 420 years from Solomon’s dedication in his eleventh year, added to the 70 years the Temple was desolate during the captivity equaling 490 years. The third decree of Artaxerxes came 59 years later in 457 BC, and marks the beginning of 490 years that were “determined” (cut off, Daniel 9:24) for God’s people which concluded in the year 34 at the stoning of Stephen. There is of course, many other profound chronological witnesses in the prophetic line that begins with the foundational apostasy of rejecting God and the Spirit of Prophecy in 1097 BC and ends when Stephen saw Christ standing at the right hand of God. Within this testimony we find the prophetic wheel of Josiah.

Sulod sa linya nga naglangkob sa usa ka yugto nga 490 ka tuig nga may kalabutan sa mga hari gikan sa 1097 BC hangtod sa 607 BC, anaa usab ang 490 ka tuig gikan sa pagpahinungod sa Templo ni Solomon hangtod sa pagpahinungod sa Templo human sa pagkabinihag pinaagi kang Zerubbabel niadtong 516 BC. Kining 490 ka tuig naglangkob sa 420 ka tuig gikan sa pagpahinungod ni Solomon sa iyang ikanapulog-usa ka tuig, inubanan sa 70 ka tuig nga nahimong biniyaan ang Templo sa panahon sa pagkabinihag, nga mokabat ug 490 ka tuig. Ang ikatulong sugo ni Artaxerxes miabot 59 ka tuig sa ulahi niadtong 457 BC, ug nagtimaan sa sinugdanan sa 490 ka tuig nga “gitagal” (giputol, Daniel 9:24) alang sa katawhan sa Dios nga natapos niadtong tuig 34 sa pagbato kang Esteban. Siyempre, aduna pay daghang uban nga halalum kaayong mga kronolohikal nga mga saksi sulod sa propetikong linya nga nagsugod sa pundasyonal nga apostasya sa pagsalikway sa Dios ug sa Espiritu sa Tagna niadtong 1097 BC ug natapos sa dihang nakita ni Esteban si Cristo nga nagtindog sa too nga kamot sa Dios. Sulod niini nga pagpamatuod atong makita ang propetikong ligid ni Josias.

I say “foundational apostasy,” for the beginning of the line identifies when Israel rejected God as King, in their desire to have a worldly king thus marking the foundation of Israel’s human monarchy. I also write this for the wheel of Josiah, which means “foundation of God,” is a symbol of both the foundation and the foundational apostasy of God’s people.

Ako akong moingon og “pundasyonal nga apostasiya,” kay ang sinugdanan sa maong linya nagtimaan kon kanus-a gisalikway sa Israel ang Dios ingon nga Hari, tungod sa ilang tinguha nga makabaton og hari nga iya sa kalibotan, sa ingon nagtimaan sa pundasyon sa tawhanong monarkiya sa Israel. Gisulat ko usab kini alang sa ligid ni Josias, nga nagkahulogan og “pundasyon sa Dios,” kay kini usa ka simbolo sa pundasyon ug sa pundasyonal nga apostasiya sa katawhan sa Dios.

When Solomon died and the twelve tribes divided into north and south Jeroboam’s dedication of the counterfeit system of worship was rebuked by the disobedient prophet, and his rebuke contained the prophecy of a coming king named Josiah. At the foundational apostasy of Jeroboam and the ten northern tribes the prophecy of Josiah and his revival that is marked by the Great Passover of 622 BC was predicted. That revival was brought about by the discovery of the writings of Moses’ and the pronouncement of judgment upon God’s people for their continual apostasy. When the words from the writings of Moses were read to king Josiah, it produced the greatest revival of Old Testament history. The prophecy of a future child being born named Josiah also contained of the prophetic condemnation of the foundational apostasy levelled against king Jeroboam by the disobedient prophet.

Sa dihang namatay si Solomon ug ang napulog-duha ka banay nabahin ngadto sa amihanan ug habagatan, ang pagpahinungod ni Jeroboam sa peke nga sistema sa pagsimba gisaway sa masupilon nga propeta, ug ang iyang pagsaway naglangkob sa tagna bahin sa umaabot nga hari nga ginganlan si Josias. Sa pundasyonal nga apostasya ni Jeroboam ug sa napulo ka banay sa amihanan, gitagna ang tagna mahitungod kang Josias ug sa iyang rebaybal nga gimarkahan sa Dakong Paskuwa sa 622 BC. Kana nga rebaybal nahitabo pinaagi sa pagkadiskobre sa mga sinulat ni Moises ug sa pagpahibalo sa hukom batok sa katawhan sa Dios tungod sa ilang padayon nga apostasya. Sa dihang ang mga pulong gikan sa mga sinulat ni Moises gibasa ngadto kang Haring Josias, nakapamunga kini sa labing dako nga rebaybal sa kasaysayan sa Daang Tugon. Ang tagna mahitungod sa usa ka umaabot nga bata nga pagatawohon nga paganganlan si Josias naglakip usab sa profetikong paghukom sa pundasyonal nga apostasya nga gipunting batok kang Haring Jeroboam sa masupilon nga propeta.

The curse of Moses as Daniel calls it, is the “seven times” of Leviticus twenty-six, and it became the foundational discovery of William Miller who is the symbol of the foundational truths of Adventism. The empowerment of Miller’s message on August 11, 1840 was brought about through the work of “Josiah” Litch in 1838 and 1840. In 1863 those foundations were set aside and the “seven times” became a symbol of not only the foundational truths of the Philadelphian Millerites, but also the symbol of the rebellion of Laodicean Millerism against the foundations. The history of the Millerites of the first and second angels possesses the symbolism of “Josiah,” that will be repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. The wheel of Josiah reaches back to the witchcraft of king Saul and then all the way to the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church at the Sunday law. Josiah’s wheel in Ezekiel is now in the process of being unsealed as the climax of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang tunglo ni Moises, sumala sa pagtawag niini ni Daniel, mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, ug kini nahimong pundasyonal nga kaplag ni William Miller nga mao ang simbolo sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa Adventismo. Ang paghatag og gahum sa mensahe ni Miller niadtong Agosto 11, 1840, gidala pinaagi sa buluhaton ni “Josiah” Litch niadtong 1838 ug 1840. Niadtong 1863, kana nga mga pundasyon gisalikway, ug ang “pito ka mga panahon” nahimong simbolo dili lamang sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa mga Millerite nga Philadelphian, kondili usab simbolo sa pagsukol sa Laodicean nga Millerismo batok sa mga pundasyon. Ang kasaysayan sa mga Millerite sa nahaunang ug ikaduhang manulonda naglangkob sa simbolismo ni “Josiah,” nga pagausbon gayod sa matag letra sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang ligid ni Josiah moabot balik ngadto sa paglamat sa hari nga si Saul ug dayon hangtod sa pagsuka gawas sa Laodicean nga Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw diha sa balaod sa Domingo. Ang ligid ni Josiah diha sa Ezequiel anaa karon sa proseso sa pag-abli sa selyo ingon nga kinatumyan sa pagpatik sa selyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

Back to Articles