Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatus ug Kaluhaan

Unveiling the Prophetic Signs: Understanding the Fulfillment of Biblical Prophecies

Pagpadayag sa mga Timailhan nga Propetiko: Pagsabot sa Katumanan sa mga Tagna sa Bibliya

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

Ang katumanan sa mga ilhanan nga girepresentahan sa adlaw, bulan, ug mga bitoon igo nang gikatagad sa mga historyador, sa mga nag-unang payunir sa Adventismo, ug pinaagi sa mga sinulat ni Sister White. Ang pipila sa mga ilhanan nga gihisgutan ni Jesus dili kaayo pamilyar sama sa uban. Diyutay lamang ang nakaamgo nga ang “kaguol sa mga nasud” ibabaw sa “yuta,” adunay piho nga katumanan. Dili sila masayod sa kahulogan sa simbolo sa pag-uyog sa mga “gahum sa langit,” nga lahi sa pag-uyog nga girepresentahan sa mga gahum sa yuta. Ug diyutay nga mga Adventistang Laodiceano ang nakasabot nga ang “pag-anhi” sa “Anak sa tawo nga moanhi diha sa usa ka panganod” natuman sa kasaysayan sa mga Millerita.

> “The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

> “Ang tukmang adlaw ug takna sa pag-anhi ni Cristo wala ikapadayag. Ang Manluluwas miingon sa iyang mga tinun-an nga siya mismo dili makahimo sa pagpahibalo sa takna sa iyang ikaduhang pagpakita. Apan iyang gihisgutan ang pipila ka mga panghitabo diin sila makaila kon haduol na ang iyang pag-anhi. ‘Adunay mga timailhan,’ siya miingon, ‘sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon.’ ‘Ang adlaw mangitngitan, ug ang bulan dili mohatag sa iyang kahayag, ug ang mga bitoon sa langit mangatagak.’ Sa ibabaw sa yuta, siya miingon, adunay ‘kagul-anan sa mga nasod, uban sa kalibog; ang dagat ug ang mga balod magadahunog; ang mga kasingkasing sa mga tawo magakaluya tungod sa kahadlok, ug tungod sa pagpaabot sa mga butang nga moabut sa ibabaw sa yuta.’”

> “‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> “‘Ug ilang makita nila ang Anak sa tawo nga nagaanhi diha sa mga panganod sa langit uban ang gahum ug dakong himaya. Ug ipadala niya ang iyang mga manulonda uban ang dakong tingog sa trumpeta, ug tigumon nila ang iyang mga pinili gikan sa upat ka hangin, gikan sa usa ka tumoy sa langit ngadto sa usa.’”

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

> “Natuman na ang mga timaan sa adlaw, bulan, ug mga bituon. Sukad niadtong panahona ang mga linog, mga unos, mga balod sa dagat, mga kamatayong sakit, ug gutom midaghan. Ang labing makahahadlok nga mga kalaglagan, pinaagi sa kalayo ug baha, nagsunoday ang usa sa usa sa madali nga pagsunud-sunod. Ang makalilisang nga mga katalagman nga nagakahitabo matag semana namulong kanato sa mapangamuyo nga mga tingog sa pasidaan, nga nagapahayag nga ang katapusan haduol na, nga adunay dakong butang nga mahukmanon nga sa dili madugay kinahanglan gayud mahitabo.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “Ang panahon sa pagsulay dili na magpadayon ug dugay pa. Karon gibawi na sa Dios ang Iyang kamot nga nagapugong gikan sa yuta. Sulod sa hataas nga panahon nagsulti Siya sa mga lalaki ug mga babaye pinaagi sa paglihok sa Iyang Balaang Espiritu; apan wala nila tagda ang pagtawag. Karon nagasulti Siya sa Iyang katawhan, ug sa kalibutan, pinaagi sa Iyang mga paghukom. Ang panahon niining mga paghukom maoy panahon sa kalooy alang niadtong wala pa makabaton ug kahigayonan sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran. Sa kalumo motan-aw ang Ginoo kanila. Ang Iyang kasingkasing sa kalooy natandog; ang Iyang kamot gituy-od pa aron sa pagluwas. Daghang kaayo ang pagadawaton ngadto sa panon sa kaluwasan nga niining katapusang mga adlaw makadungog sa kamatuoran sa unang higayon.” Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

Ang kasaysayan sa mga Millerite gisubli gayod sa matag pulong sa kaulahing mga adlaw. Ang mga “ilhanan” nga nagtimaan sa pag-abot ug kasaysayan sa unang manulonda, nagasimbolo sa mga “ilhanan” nga nagtimaan sa pag-abot ug kasaysayan sa ikatulong manulonda. Ang tanang sagradong makarepormang mga kalihokan nagakahisama sa kalihokan sa ikatulong manulonda sa kaulahing mga adlaw.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> “Ang buhat sa Dios dinhi sa yuta nagapakita, gikan sa usa ka kapanahonan ngadto sa lain, ug usa ka makapahinganghang pagkapareho sa matag dakong repormasyon o relihiyosong kalihokan. Ang mga prinsipyo sa pagpakig-atubang sa Dios sa mga tawo kanunayng mao ra gihapon. Ang mahahalagong mga kalihokan sa karon adunay ilang kapariho sa mga kalihokan sa nangagi, ug ang kasinatian sa iglesia sa nangaging mga kapanahonan adunay mga leksiyon nga bililhong kaayo alang sa atong kaugalingong panahon.” The Great Controversy, 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

Ang kasaysayan nga gilarawan pinaagi sa gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mao ang ikatulong manulonda, ug ang kasaysayan nga gilarawan pinaagi sa ikatulong manulonda nagdagan nga magkatakdo sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda sa kasaysayang Millerite.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit sa linya sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa katapusan sa kasaysayan niining yutaa. Ang mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulunda mao gihapon ang kamatuoran alang niining panahona, ug kinahanglan nga modagan nga magkatakdo uban niining mosunod. Ang ikatulong manulunda nagpahibalo sa iyang pasidaan uban ang makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakakita ako ug laing manulunda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahom, ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya.’ Niining pagdan-ag, ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe gihiusa.” The 1888 Materials, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

Ang buluhaton sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, nga gipahisama sa buluhaton sa ikatulong manulonda, gihulagway usab sa sambingay sa napulo ka mga ulay.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunayng gidala ngadto sa sambingay bahin sa napulo ka mga ulay, nga lima kanila mga maalamon, ug lima mga buang. Kining sambingaya natuman na ug pagatumanon pa gayud ngadto sa matag letra, kay kini adunay pinasahi nga pagpasangil alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong anghel, natuman na ug magapadayon nga mahimong kamatuoran alang sa karong panahon hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

Ang kasaysayan nga gihulagway diha sa ikapulo nga kapitulo sa Basahon sa Pinadayag gihulagway ingon nga ang pito ka mga dalogdog, ug ang pito ka mga dalogdog nagrepresentar sa mga panghitabo nga nahitabo sa panahon sa kasaysayan sa mga Millerite, nga mao ang kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga anghel. Ang pito ka mga dalogdog nagrepresentar usab sa “umaabot nga mga panghitabo” nga mahitabo sa kaulahiang mga adlaw, ug kini matuman sa mao gihapong “han-ay” sama sa ilang pagkatuman diha sa kasaysayan sa mga Millerite.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

> “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan, nga gipadayag diha sa pito ka mga dalugdog, maoy usa ka hulagway sa mga panghitabo nga matuman ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. …”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Human niining pito ka dagundong mipagula sa ilang mga tingog, ang sugo miabot kang Juan maingon kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Timan-i pagtak-op kadtong mga butang nga gipamulong sa pito ka dagundong.’ Kini may kalabutan sa umaabot nga mga hitabo nga igapadayag sa ilang han-ay.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Ang tanang mga kalihokang reporma nagkaparalelo sa usag usa, ug kinahanglan silang pagahiusahon “linya ibabaw sa linya,” aron pagpasundayag sa katapusang kalihokang repormatibo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang sambingay sa napulo ka ulay naghulagway sa sulodnong kasinatian sa katawhan sa Dios diha sa kalihokang Millerita ug sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Ang sambingay bahin sa napulo ka mga ulay diha sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhan nga Adventista.” The Great Controversy, 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

Ang buluhaton ug mensahe sa mga Millerite ug sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway pinaagi sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> “Nakadawat ako ug bililhon nga mga kahigayonan sa pag-angkon ug usa ka kasinatian. Ako may kasinatian sa mensahe sa nahaunang anghel, sa ikaduhang anghel, ug sa ikatulong anghel. Ang mga anghel gihulagway nga nagalupad sa taliwala sa langit, nga nagamantala ngadto sa kalibotan ug usa ka mensahe sa pasidaan, ug nga may direkta nga kalabutan sa mga katawhan nga nangabuhi sa kaulahian nga mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa. Walay usa nga nakadungog sa tingog niini nga mga anghel, kay sila simbolo aron magrepresentar sa katawhan sa Dios nga nagabuhat diha sa panag-uyon uban sa uniberso sa langit. Ang mga lalaki ug mga babaye, nga napalamdagan pinaagi sa Espiritu sa Dios, ug gibalaan pinaagi sa kamatuoran, nagamantala sa tulo ka mga mensahe sumala sa ilang han-ay.” Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

Ang mga hitabo sa tagna nga girepresentar diha sa Pinadayag kapitulo napulo, girepresentar sa pito ka mga dalugdog. Kadtong mga hitabo nagtimaan kon diin ang langitnon nadugtong sa tawhanon. Ang mga “ilhanan” nga giila ni Cristo diha sa Mateo kapitulo baynte’y-kuwatro, Marcos trese, ug Lucas baynte’y-uno nagrepresentar sa mga “ilhanan” nga nagpasulod sa kalihokang Millerite ug nagrepresentar sa usa ka susamang pagpamatuod ngadto sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo dili makatilaw sa kamatayon sumala sa girepresentar ni Enoc ug Elias. Ang Septiyembre 11, 2001, ang “ilhanan” nga giila ni Cristo ingon nga nagtimaan sa pag-abot sa kataposang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta, giila diha sa Lucas kapitulo baynte’y-uno. Aron maapil sa maong pundok nga girepresentar ni Enoc ug Elias, nga gitawag nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, gikinahanglan nga ang “ilhanan” ug ang tanang girepresentar niini mailhan.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

Human si Jesus sa Iyang mga tinun-an paubos sa kasaysayan sa mga “timailhan” nga nag-una sa pagsugod sa kalihokang Millerite, unya Iyang gisubli ug gipalapad ang Iyang makasaysayanong pagpamatuod pinaagi sa paglakip sa usa ka sambingay nga naghulagway sa maong samang kasaysayan.

> And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

> Ug siya misulti kanila sa usa ka sambingay: Tan-awa ang kahoyng igira, ug ang tanang mga kahoy; Sa diha nga kini manalingsing na, makita ug masayran ninyo sa inyong kaugalingon nga ang ting-init haduol na. Ingon man usab kamo, sa diha nga makita ninyo kining mga butanga nga mahitabo na, hibaloi ninyo nga ang gingharian sa Dios haduol na. Sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, kining kaliwatana dili mahanaw hangtud nga ang tanan matuman. Ang langit ug ang yuta mahanaw; apan ang akong mga pulong dili gayud mahanaw. Lucas 21:29–33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

Gisugdan ni Jesus ang sambingay pinaagi sa pag-ilhan sa usa ka kalainan tali sa “kahoy nga igira,” sa singular, ug “ang tanang mga kahoy.” Ang “kahoy nga igira” mao ang katawhang pinasikad sa tugon, nga sa kaulahian nga mga adlaw mao ang Laodiceanong Adventismo, nga nagaangkon nga mao ang salin nga katawhan sa Dios. Ang ubang “mga kahoy” mao ang mga Hentil.

> “Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

> “Timan-i ang pagtunglo sa kahoyng igos, nga nagrepresentar sa nasod nga Judio, nga gitabonan sa mga dahon sa pag-angkon, apan walay bunga nga hikaplagan niana. Ang tunglo gipahamtang ibabaw sa kahoyng igos, nga nagrepresentar sa moral, mahunahunaon, buhi nga ahente, nga gitunglo sa Dios, nga nagkinabuhi sama sa gibuhat sa mga Judio sulod sa kap-atan ka tuig human niini nga hitabo, apan patay. Timan-i, ang ubang mga kahoy, nga nagrepresentar sa mga Gentil, wala mataboni. Sila walay mga dahon, nga walay pagpakaaron-ingnon nga adunay kahibalo sa Dios. Ang ilang panahon sa pagpamunga wala pa moabot.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

Ang Adventismo sa Laodicea sa katapusang mga adlaw gitunglo, kay bisan pa man ug nagaangkon kini nga mao ang salin nga katawhan sa Dios, walay bunga ang maong pag-angkon. Si Jesus nagapahayag ug duha ka magkadugtong, apan lahi, nga mga punto diha sa maong pahayag. Iyang gipaila ang kalainan tali sa nagapangangkon nga katawhan sa Dios ug sa mga Hentil, nga wala magapangangkon sa pagtuboy sa balaod sa Dios, ni sa pagbaton sa Espiritu sa Tagna nga mao ang mga kinaiya sa salin sa katapusang mga adlaw, nga giila sa Adventismo sa Laodicea nga iyang ginatuboy. Ang mga dahon sa katapusang mga adlaw nagarepresentar sa giangkon nga pag-angkon nga mao ang salin nga gipaila ni Juan diha sa basahon sa Pinadayag.

> “The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

> “Ang kalibotang Hentil gihulagway pinaagi sa mga kahoyng igos nga walay dahon ug walay bunga. Ang mga Hentil, sama sa mga Judio, kabus sa pagkadiosnon, apan wala sila mag-angkon nga sila nahimutang sa pag-uyon sa Dios. Wala sila manghambog sa hataas nga espirituwalidad. Mga buta sila sa tanang kahulogan ngadto sa mga paagi ug mga buhat sa Dios. Alang kanila, wala pa moabot ang panahon sa mga igos. Nagpaabot pa sila sa usa ka adlaw nga magadala kanila ug kahayag ug paglaum.” Signs of the Times, Pebrero 15, 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

Ang kalainan tali sa kahoyng igos ug sa ubang mga kahoy gihatagan pa ni Cristo ug usa pa ka lahiang kalainan. Ang panahon sa pagpamukad sa mga kahoy alang sa mga igos lahi kay sa panahon sa pagpamukad sa mga kahoy sa mga Hentil. Sa ulahing mga adlaw “duha ka managlahi nga mga tawag ang gihatag ngadto sa mga iglesia,” ug ang unang tingog gikan sa manulonda sa Pinadayag kapitulo napulo ug walo nagtimaan sa panahon sa dihang mahitabo ang pagpamukad alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag napulo ug walo nagrepresentar sa panahon sa dihang ang ubang mga kahoy mamukad.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

Sa panahon ni Cristo ang mga Judio mao ang kahoyng igos, ug ang mga Hentil mao ang ubang mga kahoy. Sa kasaysayan sa Millerite, ang mga Protestante mao ang kahoyng igos, ug ang mga Millerite mao ang ubang mga kahoy. Sa katapusang mga adlaw, ang Adventismong Laodiceano mao ang walay bunga nga kahoyng igos nga kuhaon gikan sa Jerusalem (ang parasan), ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang mga kahoyng igos nga mamunga. Ang ubang mga anak sa Dios nga anaa pa sa Babilonia girepresentahan ingon nga mga Hentil.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

Ang usa ka “Hentil,” sumala sa kahulugan, usa ka “dumuloong.” Ang mga kahoy sa mga Hentil nangatulog (patay), walay mga putot o bunga sa panahon nga ang kahoyng igos moputot ug mabuhi. Ang kahoy nga nangatulog usa ka uga nga kahoy, ug sa diha nga ang mga Hentil pagatawgon sa paggula gikan sa Babilonia, pinaagi sa ikaduhang tingog sa Revelation kapitulo dieciocho, sila unya mopili sa pagbantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ug mosulod ngadto sa tugon uban sa Ginoo.

> Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

> Ayaw usab pasultihi ang anak sa dumuloong, nga miduyog sa iyang kaugalingon ngadto sa Ginoo, nga magaingon, Ang Ginoo sa pagkatinuod nagbulag kanako gikan sa iyang katawohan: ni paingna ang bating walay bayag, Ania karon, ako usa ka mamala nga kahoy. Kay mao kini ang giingon sa Ginoo ngadto sa mga bating walay bayag nga nagabantay sa akong mga adlaw nga igpapahulay, ug nagpili sa mga butang nga makapahimuot kanako, ug nagakupot sa akong tugon; Bisan ngadto kanila ihatag ko sa akong balay ug sulod sa akong mga kuta ang usa ka dapit ug usa ka ngalan nga labi pang maayo kay sa mga anak nga lalake ug sa mga anak nga babaye: hatagan ko sila ug usa ka walay katapusan nga ngalan, nga dili maputol. Usab ang mga anak sa dumuloong, nga miduyog sa ilang kaugalingon ngadto sa Ginoo, sa pag-alagad kaniya, ug sa paghigugma sa ngalan sa Ginoo, aron mahimong iyang mga sulogoon, ang matag usa nga nagabantay sa adlaw nga igpapahulay aron dili kini pagahugawan, ug nagakupot sa akong tugon; Bisan sila dad-on ko ngadto sa akong balaan nga bukid, ug lipayon ko sila diha sa akong balay nga ampoanan: ang ilang mga halad-nga-sinunog ug ang ilang mga halad pagadawaton sa ibabaw sa akong halaran; kay ang akong balay pagatawgon nga balay nga ampoanan alang sa tanang mga katawohan. Isaias 56:3–7.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

Ang usa ka dumuloong maoy usa ka “Gentil,” ug ang “ikaduhang tingog” nagtawag kanila sa paggawas gikan sa Babilonya, ug sila pagadad-on ngadto sa balaang bukid sa Dios; unya kini mamahimong Iyang “balaang” bukid, kay ang trigo ug ang mga bunglayon pagabulagon na pinaagi sa proseso sa pagsulay nga girepresentahan diha sa kasaysayan sa “unang tingog”. Sa dihang sila moanha na sa bukid sa Ginoo sa ulahing mga adlaw, ang mga Gentil dili na mamahimong mga dumuloong, ni mamala nga mga kahoy.

> The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

> Ang adlaw ug ang bulan mangitngit, ug ang mga bitoon mohunong sa paghatag sa ilang kahayag. Ang Ginoo usab mopagula sa iyang pagngulob gikan sa Sion, ug mopagula sa iyang tingog gikan sa Jerusalem; ug ang kalangitan ug ang yuta mokurog: apan ang Ginoo mao ang paglaum sa iyang katawhan, ug ang kusog sa mga anak sa Israel. Sa ingon mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoo nga inyong Dios nga nagapuyo sa Sion, akong balaang bukid: unya ang Jerusalem mamahimong balaan, ug wala nay mga dumuloong nga moagi pa pinaagi kaniya. Joel 3:15–17.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

Ang pagpasulod sa kasaysayan diin ang “ikaduhang tingog” motawag sa laing panon sa Dios paggawas gikan sa Babilonia adunay mga “ilhanan” nga gitipo pinaagi sa mga ilhanan sa kalihokang Millerite. Diha sa Mateo kapitulo baynte-kuatro, Marcos kapitulo trese, ug Lucas kapitulo baynte-uno, gipadayag ang pagpamatuod ni Cristo nga atong gikonsiderar. Sa matag usa niadtong tulo ka mga saksi, usa sa mga “ilhanan” nga giila mao nga ang mga gahum sa langit mauyog; apan diha sa paghulagway ni Joel sa mga “ilhanan” nga nagaila kon kanus-a ang Jerusalem mamahimong “balaan,” ang “mga langit ug ang yuta” parehong mauyog.

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

Gila ni Joel ang hingpit nga katumanan sa gitagna nga mga “ilhanan” nga mahitabo sa dihang ang Jerusalem balaan na. Kana nga panahon mao ang sa dihang gikuha na sa Ginoo ang mga sala gikan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang iglesia sa Laodicea mibalhin na ngadto sa kalihokan sa Philadelphia. Niadto nga higayon ang ikaunom nga kalihokan (Philadelphia) nahimong ikawalo nga kalihokan (Philadelphia), nga gikan sa pito ka mga iglesia. Niadto usab nga higayon ang Iglesiang Nakig-away nahimong Iglesiang Madaugon. Ang Iglesiang Nakig-away maoy usa ka tawag alang sa iglesia sa Dios nga gilangkuban sa trigo ug sa mga sagbot. Ang Iglesiang Madaugon mao ang balaang bukid sa Dios nga “balaan,” ug “wala nay mga lumalangyaw nga moagi pa kaniya.”

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

Ang pagpasiugda sa bandila nga ginapataas, nga mao ang Iglesia nga Madaugon, nga mao ang “ikawalo nga gikan sa pito,” nga mao ang panahon nga ang Jerusalem “balaan,” inubanan sa mga “timaan.” Aron si Jesus makahatag sa punto sa reperensiya alang sa Iyang katawhan sa pag-ila sa “timaan” sa kinabuhi o kamatayon, nga nagaila sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, gigamit Niya ang mga kahoy ug ang kinaiyang siklo sa kinabuhi sa usa ka kahoy aron itudlo ang labing mahinungdanong leksiyon.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> “Si Cristo nagsugo sa Iyang katawhan sa pagbantay sa mga timailhan sa Iyang pag-abot ug sa pagkalipay sa diha nga ilang makita ang mga timaan sa ilang umaabot nga Hari. ‘Sa diha nga kining mga butanga magsugod na sa pagkatuman,’ Siya miingon, ‘unya tumutok kamo sa itaas, ug ibayaw ang inyong mga ulo; kay ang inyong katubsanan nagkaduol na.’ Iyang gitumong ang Iyang mga sumusunod ngadto sa mga kahoy sa tingpamulak nga nanagpamulak na, ug miingon: ‘Sa diha nga kini manalingsing na, kamo sa inyong kaugalingon makakita ug makaila nga ang ting-init haduol na. Sa ingon man usab kamo, sa diha nga makita ninyo nga kining mga butanga nagakatuman na, hibaloi ninyo nga ang gingharian sa Dios haduol na.’ Lucas 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

Sa dihang ang mga kahoy sa tingpamulak magsugod na sa pagpamukadkad, haduol na ang ting-init.

> The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

> Milabay na ang ting-ani, nahuman na ang ting-init, ug kita wala maluwas. Jeremias 8:20.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

Ang mga punong nagsusumpay nagpaila nga tingpamulak na, ug dayon nasayod kita nga haduol na ang ting‑init, ug kini maoy panahon sa ting‑init sa dihang tigumon ang anihon.

> The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

> Ang kaaway nga nagsabwag kanila mao ang yawa; ang anihon mao ang katapusan sa kalibotan; ug ang mga mag-aani mao ang mga anghel. Mateo 13:39.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

Ang pag-ani anaa sa katapusan sa kalibotan. Sa diha nga ang mga kahoy magsugod na sa pagpamukhad, gikinahanglan nga imong masayran nga ang katapusan sa kalibotan haduol na kaayo.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

> “Ang usa ka pahayag sa Manluluwas dili angay himuong makaguba sa laing pahayag. Bisan walay tawo nga nasayod sa adlaw ni sa takna sa Iyang pag-anhi, kita ginatudloan ug ginahanglan nga masayran kon haduol na kini. Dugang pa, ginatudloan kita nga ang pagsalikway sa Iyang pasidaan, ug ang pagdumili o pagpasagad sa pag-ila kon haduol na ang Iyang pag-anhi, mahimong ingon ka makamatay alang kanato sama sa nahitabo niadtong nagpuyo sa mga adlaw ni Noe nga wala makaila kon kanus-a moabot ang lunop.” The Great Controversy, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuon sa Lucas kapitulo baynte-uno sa sunod nga artikulo.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “Nakita ko nga ang mga gahom sa yuta ginauyog karon ug nga ang mga hitabo nagaabot sumala sa han-ay. Gubat, ug mga dungogdungog sa gubat, espada, gutom, ug kamatay tungod sa peste mao ang una sa pag-uyog sa mga gahom sa yuta; unya ang tingog sa Dios maga-uyog sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, ug usab niining yutaa. Nakita ko nga ang pag-uyog sa mga gahom sa Europe dili, sumala sa gitudlo sa pipila, mao ang pag-uyog sa mga gahom sa langit, kondili kini mao ang pag-uyog sa mga nasuko nga mga nasod.” Early Writings, 41.

Back to Articles