Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy

Ang Basahon ni Daniel - Usa ka Gatus ug Kapitoan

The Citadel of the Soul: Understanding the Divine Enthronement and Transformation in Prophetic Context

Ang Kuta sa Kalag: Pagsabot sa Balaang Paglingkod sa Trono ug Pagbag-o diha sa Kontekstong Propetiko

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”

Ang yawe sa pag-ila sa Rusya ingon nga gahum nga nagsugod sa gubat sa Ukraina niadtong 2014 mao ang “kuta,” nga mao ang ulo, o ang kaulohan sa gingharian. Ang tawhanong templo naglangkob sa ulo ug sa lawas. Ang ulo mao ang mas hataas nga kinaiya, ug ang lawas mao ang mas ubos nga kinaiya. Ang “pito ka mga panahon” nga natapos niadtong 1844, unya pagahiuson ngadto sa Jerusalem, nga mao ang ulo sa Juda. Sa templo sa Jerusalem nahimutang ang trono sa hari, nga mao ang ulo sa Jerusalem, nga mao ang ulo sa Juda. Ang paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, nga nagrepresentar sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ginarepresentar ingon nga pagdawat sa “hunahuna ni Cristo.” Ang hunahuna mao ang mas hataas nga kinaiya, ug busa kini mao ang “ulo.”

When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.

Sa dihang kadtong girepresentahan ni Daniel makakita sa pambabaye nga mahinungdanong panan-awon nga maoy hinungdan sa ilang pagkausab ngadto sa dagway ni Cristo, ilang nadawat ang hunahuna ni Cristo, nga mao ang ikaduhang Adan, ug espirituhanon. Niana nga punto ang ilang literal nga unodnong hunahuna, nga ilang napanunod gikan sa unang Adan human siya mapukan ug mibalit-ad sa han-ay sa iyang paglalang, gilansang sa krus. Ang unodnong hunahuna nga nakiggubat batok sa balaod sa Dios, nga ilang nadawat dili pinaagi sa ilang kaugalingong pagpili sa ilang pagkatawo, gipulihan sa hunahuna ni Cristo, nga ilang nadawat pinaagi sa ilang kaugalingong pagpili, nga hingpit nga masinugtanon sa balaod sa Dios. Ang ilang bag-ong hunahuna, ug ang hunahuna ni Cristo, usa na ka hunahuna, ug silang duha nagpuyo nga magkauban ibabaw sa trono sa langitnong mga dapit. Adunay usa ka dapit sulod sa templo diin nahimutang ang trono sa Dios, ug ang mga tawo, nga gilalang sumala sa dagway sa Dios, adunay piho nga dapit sulod sa templo, nga gidisenyo alang sa presensya sa Dios.

That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.

Kana nga dapit wala diha sa ilang ubos nga kinaiya, nga girepresentahan sa amihanang gingharian. Anaa kini sa dapit nga girepresentahan sa habagatang gingharian, nga mao ang dapit diin gipili sa Dios nga ibutang ang Iyang ngalan, nga mao ang Iyang kinaiya. Ang maong dapit anaa sa Jerusalem, apan ingon nga ulohan sa Juda, ang Jerusalem mao ang ulo, apan ang ulo sa ulohan mao ang hari. Ug ang Jerusalem gipili aron mahimong ulohan, apan ingon man usab gipili kini ingon nga dapit diin ibutang sa Dios ang Iyang templo. Unya sa sulod sa Iyang templo Iyang gibutang ang Iyang trono. Ang habagatang gingharian nagrepresentar sa mas hataas nga kinaiya sa tawo, apan aduna usab kini ug usa ka pinasahi nga lawak-trono alang sa hari. Gitawag ni Sister White kana nga dapit nga “kuta” sa kalag. Ang usa ka kuta, sumala sa kahulogan, usa ka kasingkasingang salipdanan.

> “The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.

> “Ang bug-os nga kasingkasing kinahanglan itugyan ngadto sa Dios, kay kon dili, ang kamatuoran sa Dios mapakyas sa pagbaton ug makabalaanong epekto sa kinabuhi ug kinaiya. Apan usa kini ka makasubo nga kamatuoran nga daghan nga nagaangkon sa ngalan ni Cristo wala gayud makahatag sa ilang mga kasingkasing kaniya diha sa kayano. Wala gayud nila masinati ang paghinulsol nga nagagikan sa hingpit nga pagtugyan ngadto sa mga pag-angkon sa Cristianismo, ug ang sangputanan mao nga ang makapausab nga gahum sa kamatuoran wala diha sa ilang mga kinabuhi; ang halalum, makapahumok nga impluwensiya sa gugma ni Cristo wala ikapadayag diha sa kinabuhi ug kinaiya. Apan pagkadaku unta sa buhat sa pagpakaon sa panon sa Dios kon ang mga ubos nga magbalantay malansang sa krus uban kang Cristo, ug nagkinabuhi alang sa Dios aron makigtambayayong sa Labawng Magbalantay sa panon! Gitawag ni Cristo ang mga tawo sa pagbuhat maingon sa iyang gibuhat. Anaa ang panginahanglan alang sa usa ka mas halalum, mas kusgan, mas mapugosong pagpamatuod mahitungod sa gahum sa kamatuoran ingon sa makita diha sa praktikal nga pagkadiosnon niadtong nagaangkon nga nagatoo niini. Ang gugma sa Manluluwas diha sa kalag modala ngadto sa usa ka tin-aw nga kausaban sa paagi diin ang mga mamumuo nagapaningkamot alang sa mga kalag niadtong nangahanaw. Sa diha nga ang kamatuoran magapuyo sa kuta sa kalag, si Cristo mapahimutang sa trono sa kasingkasing, ug ang tawhanong galamiton makasulti unya, ‘Ako gilansang sa krus uban kang Cristo; bisan pa niana ako buhi; apan dili na ako, kondili si Cristo ang nagapuyo kanako; ug ang kinabuhi nga karon akong ginakinabuhi diha sa unod, ginakinabuhi ko pinaagi sa pagtoo sa Anak sa Dios, nga nahigugma kanako, ug nagtugyan sa iyang kaugalingon alang kanako.’” Review and Herald, Oktubre 9, 1894.

The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.

Ang “kuta sa kalag” mao ang dapit diin “si Cristo gipatronar.” Ang pagpatronar kang Cristo matuman sa diha nga ang unod gilansang sa krus, ug ang unod sumala sa depinisyon ni Pablo mao ang ubos nga kinaiya, ug kini mao ang amihanang gingharian. Mao kini ang hinungdan nga ang tagna sa amihanang gingharian miabot lamang hangtod sa 1798. Ang ubos nga kinaiya dili mahimong iusa sa Pagka-Dios, kini kinahanglan nga usbon sa kalit sa usa ka pagpamilok sa mata sa ikaduhang pag-anhi. Ang habagatang gingharian, nga naglangkob sa “ulo” nga mao ang Jerusalem, ug sa “ulo” nga mao ang santuwaryo, miabot hangtod sa 1844, kay kini nagrepresentar sa hataas nga kinaiya nga makapili sa pagpalansang sa unod sa krus ug pinaagi sa pagtuo mosulod ngadto sa kuta sa Labing Balaan nga Dapit, ug makalingkod ibabaw sa trono uban kang Cristo. Ang dapit diin mahitabo kana nga paghiusa, ug kana nga pagpatronar, anaa sa kuta sa tawhanong templo. Ang bersikulo napulo sa kapitulo onse naghubit sa ulo ingon nga kuta, apan kana nga kamatuoran matukod lamang pinaagi sa pagsaksi ni Isaias, nga nagkinahanglan nga ang kamatuoran mahitungod sa kuta, masabtan diha sa gawasnon ug sa sulodnon nga mga pagpadapat.

> “The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.

> “Ang pulong sa Dios mao ang atong espirituwal nga pagkaon. ‘Ako mao ang tinapay sa kinabuhi,’ miingon si Cristo; ‘ang moanhi kanako dili na gayud gutomon; ug ang motoo kanako dili na gayud uhawon.’ Ang kalibotan nagakalaglag tungod sa kakulang sa putli, walay sinagol nga kamatuoran. Si Cristo mao ang kamatuoran. Ang Iyang mga pulong mao ang kamatuoran, ug sila adunay kahulogan nga labi pa kahiladman kay sa makita sa gawas, ug bili nga labaw pa sa ilang yano nga dagway. Ang mga hunahuna nga gibuhi sa Balaang Espiritu makaila sa bili niining mga pulonga. Sa diha nga ang atong mga mata mahipahiran sa balaang tambal sa mata, kita makahimo sa pag-ila sa bililhong mga mutya sa kamatuoran, bisan kon kini gilubong ilalom sa nawong.”

> “Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.

> “Ang kamatuoran malumo, pino, ug halangdon. Sa dihang kini magporma sa kinaiya, ang kalag motubo ilalom sa langitnong impluwensiya niini. Matag adlaw ang kamatuoran pagadawaton ngadto sa kasingkasing. Sa ingon niini atong ginakaon ang mga pulong ni Cristo, nga iyang gipahayag nga espiritu ug kinabuhi. Ang pagdawat sa kamatuoran magahimo sa matag modawat nga usa ka anak sa Dios, usa ka manununod sa langit. Ang kamatuoran nga gihalipan diha sa kasingkasing dili usa ka mabugnaw, patay nga letra, kondili usa ka buhing gahum.”

> “Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.

> “Ang kamatuoran balaan, diosnon. Kini mas lig-on ug mas gamhanan kay sa bisan unsang butang sa pagporma sa kinaiya sumala sa panagway ni Cristo. Diha niini anaa ang kahingpitan sa kalipay. Sa dihang kini gimahal sa kasingkasing, ang gugma ni Cristo pagapilion labaw sa gugma sa bisan kinsang tawo. Mao kini ang Cristianismo. Mao kini ang gugma sa Dios diha sa kalag. Sa ingon niana, ang putli, walay sambog nga kamatuoran maoy nagapuyo sa kuta sa kinabuhi. Natuman ang mga pulong, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ Aduna’y pagkahalangdon sa kinabuhi niadtong nagakinabuhi ug nagabuhat ilalom sa makabuhi nga impluwensiya sa kamatuoran.” Review and Herald, February 14, 1899.

That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.

Kana nga panan-awon sa mapanagnong kasaysayan diha sa Daniel kapitulo onse, nagsugod sa dihang ang bersikulo dos, ug ang ikaunom ug labing adunahang presidente, motakdo uban sa ulo, nga mao ang Rusya diha sa mga bersikulo onse hangtod kinse. Nianang kasaysayana ang ikaunom nga presidente mahimong ikawalo nga gikan sa pito, ug siya magahari sa dihang ang iglesia ug estado sa Tinipong Bansa sa Amerika maghiusa, ug magatuman sa ilang dili balaang pakighilawas diha sa bersikulo disesais, sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo.

The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.

Ang bandila nga unya igaalsa mapakyas ug mamatay sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, nga sa Daniel 10, usa ka baynte-uno ka adlaw. Sa pagtapos sa baynte-uno ka adlaw sa pagbangotan ni Daniel, nga mao ang pagtapos sa tulo ug tunga ka adlaw sa kamatayon diha sa dalan alang sa duruha ka mga saksi, nga mao kadtong anaa sa walog ni Ezekiel, nga mga patay ug mamala nga mga bukog—anaa ang usa ka propetikong mensahe nga nagdala sa mga patay balik sa kinabuhi. Kana nga proseso sa Daniel kapitulo 10, girepresentahan sa tulo ka mga lakang.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.

> Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya giyahat ko ang akong mga mata ug mitan-aw, ug ania karon, usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang hawak gibakusan sa lunsayng bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong sama sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata ingon sa mga suga sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kapawa sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon. Ug ako si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon: kay ang mga tawo nga kauban ko wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog ang miabot kanila, mao nga nangalagiw sila aron sa pagtago sa ilang kaugalingon. Busa nahibilin ako nga nag-inusara, ug nakita ko kining dakong panan-awon, ug walay nahibiling kusog kanako: kay ang akong katahum sa sulod nako nahimong pagkadunot, ug wala akoy nahibiling kusog. Apan nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong: ug sa dihang nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong, nahimutang ako sa halalum nga pagkatulog nga nag-atubang, ug ang akong nawong padulong sa yuta. Ug, ania karon, usa ka kamot ang mitandog kanako, nga mipatindog kanako ibabaw sa akong mga tuhod ug ibabaw sa mga palad sa akong mga kamot. Ug siya miingon kanako, O Daniel, tawo nga hinigugma pag-ayo, sabta ang mga pulong nga akong isulti kanimo, ug tindog nga matarong: kay kanimo ako karon gipadala. Ug sa dihang gisulti niya kanako kining pulonga, mitindog ako nga nagkurog. Unya siya miingon kanako, Ayaw kahadlok, Daniel: kay sukad sa nahaunang adlaw nga imong gitumong ang imong kasingkasing sa pagsabut, ug sa pagpakaubos sa imong kaugalingon sa atubangan sa imong Dios, ang imong mga pulong nadungog, ug mianhi ako tungod sa imong mga pulong. Apan ang principe sa gingharian sa Persia misukol kanako sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw: apan, ania karon, si Miguel, usa sa mga pangulong principe, mianhi sa pagtabang kanako; ug nagpabilin ako didto uban sa mga hari sa Persia. Karon mianhi ako aron sa pagpahibalo kanimo sa pagsabut kon unsay mahitabo sa imong katawhan sa kaulahian nga mga adlaw: kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:4–14.

Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”

Si Daniel anaa na sa katapusan sa kaluhaan ug usa ka mga adlaw sa pagbangotan sa dihang iyang nakita ang panan-awon ni Cristo ug iyang nadungog ang mga pulong ni Cristo. Ang panan-awon sa makita ug sinultihang Pulong sa Dios nagpatungha sa pagkabahin sa duha ka mga hut-ong, ug si Daniel patay didto sa dalan, kay siya “nahimutang sa halalum nga pagkatulog.”

> These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.

> Miingon siya niining mga butanga; ug human niadto miingon siya kanila, Ang atong higala nga si Lazaro natulog; apan moadto ako aron pukawon ko siya gikan sa pagkatulog. Unya miingon ang iyang mga tinun-an, Ginoo, kon siya natulog, mamaayo siya. Apan si Jesus nagsulti mahitungod sa iyang kamatayon; kondili sila naghunahuna nga siya nagsulti mahitungod sa pagpahulay sa pagkatulog. Busa miingon si Jesus kanila sa dayag, Patay na si Lazaro. Juan 11:11–14.

Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.

Unya si Daniel gihikap sa unang higayon ni Gabriel, nga nagpahibalo kaniya mahitungod sa politikal nga pakigbisog nga nagakahitabo samtang si Daniel patay (natulog), ug nga siya karon mohatag sa paghubad sa panan-awon nga bag-o lamang nag-usab kang Daniel ngadto sa dagway ni Cristo. Unya hikapon siya sa ikaduhang higayon, sa mismong kang Cristo.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> Ug sa diha nga nakasulti siya kanako nianang maong mga pulonga, gitutok ko ang akong nawong ngadto sa yuta, ug nahimo akong amang. Ug, ania karon, may usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo nga mihikap sa akong mga ngabil: unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagatindog sa akong atubangan, O akong ginoo, tungod sa panan-awon ang akong mga kasakit midangat kanako, ug wala nay nahibilin nga kusog kanako. Kay unsaon man sa sulugoon niining akong ginoo ang pagsulti niining akong ginoo? kay mahitungod kanako, dihadiha wala nay nahibilin nga kusog dinhi kanako, ni walay nahibiling gininhawa dinhi kanako. Daniel 10:15–17.

This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.

Kini kapariho sa unang tagna ni Ezekiel sa kapitulo traynta’y siete, kay sa duha ka mga tagna nga gisugo kang Ezekiel nga ipadayag ngadto sa nangamatay nga mga bukog didto sa walog, ang una naghulma sa mga lawas, apan kanila wala pa ing gininhawa, ni wala pa kanila ang kusog sa usa ka gamhanang kasundalohan. Ang ikaduhang tagna ni Ezekiel mao ang pinaagi niini ang mga lawas nakadawat sa gininhawa gikan sa upat ka mga hangin ug mitindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan, ug sa ikaduhang paghikap kang Daniel, “wala nay kusog nga nahibilin kanako, ni wala nay gininhawa nga nahibilin kanako.” Unya si Daniel gihikap pag-usab sa ikatulong higayon sa kinatibuk-an, ug sa ikaduhang higayon pinaagi kang Gabriel.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> Unya may miduol pag-usab ug mihikap kanako ang usa nga sama sa dagway sa usa ka tawo, ug gipalig-on niya ako, Ug miingon, O tawo nga hinigugma pag-ayo, ayaw kahadlok: ang pakigdait maanaa kanimo, magmalig-on ka, oo, magmalig-on ka. Ug sa nakasulti na siya kanako, nalig-on ako, ug miingon, Pasultiha ang akong ginoo; kay gipalig-on mo ako. Daniel 10:18, 19.

The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.

Ang ikatulong paghikap kang Daniel mao ang ikaduhang tagna ni Ezekiel, nga nagpatindog sa mga lawas sa ilang mga tiil ingon nga usa ka gamhanang panon. Ang iyang tagna gitumong ngadto sa usa ka katawhan nga nakaila nga sila mga patay, kay sila didto sa pagbangotan, maingon kang Daniel.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.

> Unya miingon siya kanako, Panagna ngadto sa hangin, panagna, anak sa tawo, ug ingna ang hangin: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Umari ka gikan sa upat ka mga hangin, O gininhawa, ug huypi kining mga pinatay, aron sila mabuhi. Busa nanagna ako sumala sa iyang gisugo kanako, ug ang gininhawa misulod kanila, ug sila nangabuhi, ug nanindog sa ilang mga tiil, usa ka hilabihan kadakong kasundalohan. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kining mga bukog mao ang tibook balay sa Israel: ania karon, sila nagaingon, Ang among mga bukog nangauga, ug ang among paglaum nawala: kami giputol na alang sa among mga bahin. Ezekiel 37:9–11.

The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.

Ang Ginoo nagsugo kang Ezekiel sa pagpanagna, ug iyang gisuginlan sila nga ang pagpamatuod sa balay sa Israel mao nga sila mga patay na, walay paglaum ug hingpit nang naputol. Sila anaa sa pagbangotan, sama kang Daniel, tungod kay sila nasubo sa napakyas nga tagna sa Hulyo 18, 2020, ug sa maong kahimtang, si Ezekiel gisugo sa pagpanagna.

> Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

> Busa managna ikaw ug ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Ania karon, O akong katawhan, ablihan ko ang inyong mga lubnganan, ug pagapaibabwon ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, ug dad-on ko kamo ngadto sa yuta sa Israel. Ug mahibalo kamo nga ako mao si Jehova, sa diha nga maablihan ko ang inyong mga lubnganan, O akong katawhan, ug mapagula ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan. Ug ibutang ko ang akong Espiritu diha kaninyo, ug mabuhi kamo, ug pahimutangon ko kamo sa inyong kaugalingong yuta: unya mahibalo kamo nga ako, si Jehova, maoy misulti niini ug nagtuman niini, nagaingon si Jehova. Ezequiel 37:12–14.

The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.

Ang Ginoo, nga mao si Miguel nga arkanghel, mag-abli sa ilang mga lubnganan; ug ang duha ka mga saksi sa Pinadayag 11, nga unya pagabanhawon ug pagahatagan sa Espiritu Santo ug manindog, maingon nga ang Espiritu Santo gihatag usab niadtong mga nanindog sa dihang gipagula sila gikan sa ilang mga lubnganan diha sa ikaduhang tagna ni Ezequiel.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> Ug human sa tulo ug tunga ka adlaw ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod kanila, ug sila mitindog sa ilang mga tiil; ug daku nga kahadlok miabut ibabaw niadtong mga nakakita kanila. Pahayag 11:11.

Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.

Kining duha ka mga saksi gipakita nga si Moises ug si Elias, ug si Moises usab gibanhaw pinaagi sa tingog sa arkanghel.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Apan si Miguel nga arkanghel, sa dihang nakiglalis batok sa yawa ug nakiglalis mahitungod sa lawas ni Moises, wala mangahas sa pagpasangil batok kaniya og mapasipalahong sumbong, kondili miingon, Ang Ginoo magbadlong kanimo. Judas 1:9.

Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.

Si Michael, ang Prinsipe ug ang Arkanghel, mao ang Usa nga mianhi ug mitabang kang Gabriel diha sa Daniel kapitulo 10, ug kini mao ang Iyang tingog nga nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye ngadto sa kinabuhi.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Kay ang Ginoo gayod mismo mokanaog gikan sa langit uban ang usa ka singgit, uban sa tingog sa arkanghel, ug uban sa trumpeta sa Dios; ug ang mga nangamatay diha kang Cristo mao ang unang mangabanhaw. 1 Thessalonians 4:16.

Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.

Ang tulo ka paghikap kang Daniel nagrepresentar sa pagbalhin sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Laodicean, ngadto sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Philadelphian, ug diha sa Daniel 10, ang panan-awon nga nagatuman sa maong pagbalhin gikan sa larawan sa Laodicea, ngadto sa larawan sa Philadelphia, girepresentahan pinaagi sa matagnaong kasaysayan nga girepresentahan sa kapitulo 11. Kana nga panan-awon girepresentahan ni Ezekiel ingon nga ang panan-awon sa Islam sa ikatulong kaalautan. Sa 2014, gisugdan sa Russia ang ikaduhang proxy war. Sa 2015, ang labing adunahang presidente nagsugod sa iyang mga paningkamot aron mahimong ikaunom nga presidente.

In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.

Niadtong 2020, kadtong pangulo, nga nagrepresentar sa Republikano nga sungay, gipatay sa “woke” ateista nga mapintas nga mananap gikan sa bung-aw nga walay kinutoban, ug sa maong tuig ang Laodiceanong Protestante nga sungay gipatay usab. Niadtong 2023, ang duruha ka sungay nabuhi pag-usab, nga silang duruha nagsugod sa ilang pagbalhin ngadto sa ikawalo nga iya sa pito. Ang usa nagabalhin ngadto sa politikanhong hulagway sa mapintas nga mananap samtang ang Iglesia ug Estado ginahiusa sa Tinipong Bansa, ug ang laing sungay nagabalhin gikan sa hulagway sa Laodicea ngadto sa hulagway ni Cristo. Silang duruha pagabayawon sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo. Ang usa mahimong “Alexander the Great,” ang labawng hari sa napulo ka mga hari nga mohatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa bigaon sa Roma, ug ang usa pa pagabayawon ingon nga usa ka bandila.

The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.

Ang panan-awon nga nagmugna niining duha ka mga pagbalhin mao ang kasaysayan nga nadayag tali sa Septyembre 11, 2001 ug sa balaod sa Domingo. Ang bersikulo onse, sa Daniel kapitulo onse, espesipikong giila sulod sa konteksto nga kon dili kamo motuo, dili kamo mapalig-on.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.

> “Ang mga lagda sa Biblia mao ang mahimong giya sa inadlaw nga kinabuhi. Ang krus ni Cristo mao ang mahimong hilisgutan, nga nagapadayag sa mga leksiyon nga kinahanglan natong tun-an ug buhaton. Si Cristo kinahanglan dad-on ngadto sa tanang mga pagtuon, aron ang mga estudyante makainom sa kahibalo sa Dios ug makarepresentar Kaniya diha sa kinaiya. Ang Iyang pagkahalangdon mao ang atong tun-an sa panahon maingon man sa walay kataposan. Ang pulong sa Dios, nga gipamulong ni Cristo diha sa Daang ug Bag-ong mga Tugon, mao ang tinapay nga gikan sa langit; apan daghan sa gitawag nga siyensiya sama sa mga pinggan nga inimbento sa tawo, sinagolan nga pagkaon; dili kini ang tinuod nga manna.

> “In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.

> “Diha sa pulong sa Dios makita ang kaalam nga dili malalis, walay kahutdanan—kaalam nga nagagikan, dili sa may kinutuban, kondili sa walay kinutuban nga hunahuna. Apan daghan sa gipadayag sa Dios diha sa Iyang pulong mangitngit alang sa mga tawo, tungod kay ang mga mutya sa kamatuoran gilubong ilalom sa mga hugaw sa tawhanong kaalam ug tradisyon. Alang sa daghan, ang mga bahandi sa pulong nagpabiling tinago, tungod kay wala sila pagpangitaa uban sa mainiton nga paglahutay hangtud nga ang bulawanong mga lagda nasabtan. Ang pulong kinahanglan susihon aron sa paghinlo ug pag-andam niadtong modawat niini aron mahimong mga sakop sa harianong panimalay, mga anak sa langitnong Hari.”

> “The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.

> “Ang pagtuon sa pulong sa Dios kinahanglan mopuli sa pagtuon niadtong mga basahon nga naggiya sa mga hunahuna ngadto sa mistisismo ug palayo sa kamatuoran. Ang buhi nga mga prinsipyo niini, hinabol sulod sa atong mga kinabuhi, mahimong atong panalipod diha sa mga pagsulay ug mga tentasyon; ang balaan nga pagtulon-an niini mao lamang ang dalan ngadto sa kalampusan. Samtang ang pagsulay moabot sa matag kalag, adunay mga pagtalikod sa pagtuo. Ang uban mapamatud-ang mga malimbungon, mapatulon-anon sa kaugalingon, mapahitas-on, ug masaligon sa kaugalingon, ug motalikod gikan sa kamatuoran, nga magpahimog pagkalunod sa pagtuo. Ngano man? Tungod kay sila wala mabuhi ‘sa matag pulong nga nagagula gikan sa baba sa Dios.’ Sila wala magkali ug lawom ug naghimo sa ilang patukoranan nga malig-on.”

> “When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.

> “Sa diha nga ang mga pulong sa Ginoo pinaagi sa Iyang pinili nga mga mensahero madala ngadto kanila, managbagulbol sila ug maghunahuna nga ang dalan gihimo nga hilabihan ka hiktin. Sa ikaunom nga kapitulo sa Juan atong mabasa ang bahin sa pipila ka mga giisip nga mga tinun-an ni Cristo, apan sa diha nga ang yano nga kamatuoran gipadayag ngadto kanila, wala sila mahimuot ug wala na mouban Kaniya pag-usab. Sa sama nga paagi kining mga mabaw nga mga estudyante usab motalikod kang Cristo.” Testimonies, tomo 6, 132.

Back to Articles