Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo - Numero Siyam

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Ang Kataposang Propetikong Asoy ni Isaias: Ang Pagpadayag ni Cristo ug ang Propetikong Papel sa 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang basahon ni Isaias ug ilabina ang katapusang propetikong asoy ni Isaias nga makita sa mga kapitulo kuwarenta hangtod sa saisenta ug unom maoy usa ka pagpahayag nga nagpasiugda sa pipila ka mahinungdanong propetikong mga kamatuoran nga direktang nalambigit ngadto sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga karon ginabuksan samtang nagkaduol kita sa pagtapos sa panahon sa pagsulay alang sa katawhan. Usa sa maong mga kamatuoran mao ang pagpadayag sa Alpha ug Omega. Walay laing basahon sa Biblia nga makaduol sa pagpamatuod ni Isaias mahitungod sa bahin sa kinaiya sa Dios nga naghulagway sa katapusan sa usa ka butang uban sa sinugdanan sa usa ka butang.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Kinsa ba ang nagbuhat ug nagpatuman niini, nga nagtawag sa mga kaliwatan sukad pa sa sinugdan? Ako, si Jehova, ang nahauna, ug uban sa kaulahiang mga kaliwatan; ako mao siya. Isaias 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

Diha sa Isaias, giila sa Dios kon unsa ang nagpamatuod nga ang Dios mao ang Dios.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Mao kini ang giingon sa Ginoo nga Hari sa Israel, ug sa iyang Manunubos, ang Ginoo sa mga panon: Ako mao ang nahauna, ug Ako mao ang naulahi; ug gawas Kanako walay Dios. Ug kinsa ba, sama Kanako, ang motawag, ug mopahibalo niini, ug magbutang niini sa kahusay alang Kanako, sukad nga gitudlo Ko ang karaang katawohan? ug ang mga butang nga moanhi, ug nga mangahitabō, ipakita nila kanila. Ayaw kamo kahadlok, ni mangalisang: wala ba Ako magasulti kanimo sukad niadtong panahona, ug nagpahibalo niini? kamo gayud mao ang Akong mga saksi. Aduna bay Dios gawas Kanako? oo, walay Dios; wala Ako makaila ni usa. Isaias 44:6–8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Ang katapusang asoy nga propetiko ni Isaias nagpasiugda sa hingpit ug katapusang katumanan sa pag-abot sa Manlalangin nga gisaad ni Jesus.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Patalinghugi ako, kamong nagasunod sa pagkamatarong, kamong nangita sa Ginoo: tan-awa ninyo ang bato nga gikan niana kamo gihaklap, ug ang lungag sa bangag nga gikan niana kamo gikotkot. Tan-awa ninyo si Abraham nga inyong amahan, ug si Sara nga nanganak kaninyo: kay gitawag ko siya nga nag-inusara, ug gipanalanginan ko siya, ug gipadaghan ko siya. Kay luwason sa Ginoo ang Zion: luwason niya ang tanan niyang mga kamingawan; ug himuon niya ang iyang kamingawan nga sama sa Eden, ug ang iyang awaaw nga yuta sama sa tanaman sa Ginoo; kalipay ug kasadya igakaplagan didto, pagpasalamat, ug ang tingog sa awit. Isaias 51:1–3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

Ang Maglilipay miabot niadtong Hulyo sa 2023. Ang laing kamatuoran nga gipasiugda sa asoy ni Isaias mao ang tinagong, tulo ka hugna nga kasaysayan sa pito ka mga dalugdog, nga mao ang estruktura sa “emeth,” ang Hebreohanon nga pulong nga naporma pinaagi sa nahaunang, ikanapulog-tulo, ug katapusang mga letra sa Hebreohanong alpabeto.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Usa ka tingog sa kasaba gikan sa siyudad, usa ka tingog gikan sa templo, usa ka tingog sa Ginoo nga nagahatag ug balus sa Iyang mga kaaway. Isaias 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Ang laing mahinungdanong kamatuoran nga gipadayag sa Isaias mao ang papel sa Islam isip galamiton sa ehekutibong paghukom sa Dios, una batok sa Estados Unidos, ug pagkahuman batok sa kalibutan tungod sa pagpasa sa pagpatuman sa Domingo.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> Sa hustong sukod, sa dihang kini mosupling, ikaw makiglalis batok niini: iyang pugngan ang iyang mapintas nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Isaias 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Kining tanan nga mga kamatuoran mahimong iklasipikar ingon nga mga sangkap sa mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii, nga mao ang representasyon sa sambingay sa napulo ka mga ulay sa mensahe sa Pinadayag ni Jesucristo nga gihatag sa Amahan kang Jesus, nga gihatag niya kang Gabriel, nga mihatag niini kang Juan, nga misulat niini ug gipadala ngadto sa mga iglesia. Gigamit nato ang katapusang asoy ni Isaias aron pagsuporta sa linya sa mapanagnaong mga hitabo nga nagsugod sa kapitulo onse sa Pinadayag, ug karon miabut na kita sa kapitulo dose, diin atong makita nga ang babaye nga gibistihan sa adlaw gihulagway pinaagi sa simbolismo nga lig-on kaayong gipaluyohan ni Isaias, nga mao kini: nga si Cristo naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> Ug may mitungha ang usa ka dakong kahibulongan didto sa langit; usa ka babaye nga sinul-oban sa adlaw, ug ang bulan diha sa ilalom sa iyang mga tiil, ug sa ibabaw sa iyang ulo usa ka purongpurong nga may napulog-duha ka mga bitoon: Ug siya nga mabdos misinggit, nga nag-antos sa pagpanganak, ug gisakit aron manganak. Ug may mitungha na usab laing kahibulongan didto sa langit; ug ania karon ang usa ka dakong mapulang dragon, nga may pito ka mga ulo ug napulo ka mga sungay, ug pito ka mga purongpurong sa iyang mga ulo. Ug ang iyang ikog mikuha sa ikatulong bahin sa mga bitoon sa langit, ug gilabay kini ngadto sa yuta: ug ang dragon mitindog sa atubangan sa babaye nga andam na sa pagpanganak, aron laglagon ang iyang anak sa dihang kini matawo na. Ug siya nanganak ug usa ka batang lalaki, nga mao ang pagahari sa tanang kanasoran pinaagi sa usa ka baras nga puthaw: ug ang iyang anak gisakgaw ngadto sa Dios, ug ngadto sa iyang trono. Pinadayag 12:1–5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

Ang babaye sa Pinadayag dose usa ka simbolo sa piniling katawhan sa Dios sa tibuok kasaysayan. Ang napulog-duha ka mga banay sa karaang literal nga Israel nagrepresentar sa sinugdanan sa piniling katawhan sa pakigsaad sa Dios. Ang napulog-duha ka mga banay maoy hulagway sa kataposan sa karaang literal nga Israel, sa dihang gipili ni Cristo ang napulog-duha ka mga tinun-an. Kadto nga napulog-duha ka mga tinun-an sa kataposan sa karaang literal nga Israel, mao usab ang napulog-duha ka mga apostoles sa sinugdanan sa modernong espirituwal nga Israel. Ang duha ka mga saksi sa sinugdanan ug ang usa ka saksi sa kataposan naghiusa aron sa paglig-on sa tulo ka mga saksi nga nagaila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga kataposan sa modernong espirituwal nga Israel.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao usab ang bandila nga gisalikway sa ilang mga igsoon. Sila mao ang bandila nga nahimong usa ka walog sa mga minatayng uga nga mga bukog nga nagkatag sa dalan sa dakong siyudad sa Sodoma ug Egipto, nga gipamatay sa mananap nga mitungas gikan sa bung-aw nga walay kinutuban. Sila mao ang bandila, nga mao ang mga bato sa korona, nga gisul-ob sa babaye ibabaw sa iyang ulo.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> Ug ang Ginoo nga ilang Dios magaluwas kanila niadtong adlawa ingon nga panon sa Iyang katawhan; kay sila maingon sa mga bato sa usa ka purongpurong, ginabayaw ingon nga usa ka bandila ibabaw sa Iyang yuta. Zacarias 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Ang bandila, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, mga bato, ingon man si Cristo.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> Ug silang tanan nanag-inom sa mao usab nga espirituhanong ilimnon; kay nanag-inom sila gikan niadtong espirituhanong Bato nga nagsunod kanila: ug kadtong Bato mao si Cristo. 1 Corinto 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Si Cristo nagatipo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug si Pedro miuyon kang Pablo nga si Cristo mao ang “buhing bato” nga gisalikway, ug giila usab ni Pedro nga ang katawhan sa Dios mga “buhi nga mga bato” usab.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Ngadto kaniya sa pagduol, ingon sa usa ka buhi nga bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios ug bililhon, kamo usab, ingon nga mga buhi nga bato, gitukod nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad nga hinangpon sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo dili lamang mao ang mga bato sa korona sa babaye; sila mao gayud ang korona mismo.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Tungod sa Zion dili ako maghilom, ug tungod sa Jerusalem dili ako mopahulay, hangtod nga ang iyang pagkamatarong mogula ingon sa kahayag, ug ang iyang kaluwasan ingon sa usa ka lamparahan nga nagdilaab. Ug makita sa mga Gentil ang imong pagkamatarong, ug sa tanang mga hari ang imong himaya: ug pagatawgon ikaw sa usa ka bag-ong ngalan, nga pagahinganlan sa baba sa Ginoo. Ikaw usab mamahimong purongpurong sa himaya sa kamot sa Ginoo, ug harianong diadema sa kamot sa imong Dios. Isaias 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Si Cristo naglarawan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Siya mao ang Bato, ug sila mao ang “mga bato.” Sila mao ang “purongpurong sa himaya diha sa kamot sa Ginoo,” ug si Cristo mao ang purongpurong sa himaya.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> Niadtong adlawa ang Ginoo sa mga panon mamahimong purongpurong sa himaya ug diadema sa katahom alang sa salin sa iyang katawhan, Ug mamahimong espiritu sa paghukom alang kaniya nga nagalingkod sa paghukom, ug kusog alang kanila nga nagapaatras sa gubat ngadto sa ganghaan. Isaias 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

Sa dihang hisgotan ang numero dose sa konteksto sa sinugdanan ug katapusan, ang babaye nagrepresentar sa pinili nga katawhan sa tugon gikan sa karaang Israel didto sa Bukid sa Sinai, hangtod sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sila gipahinungdanan pinaagi kang Cristo, ug ang Iyang pagkahimugso nagpahinungod sa pagkabanhaw sa patay nga mamala nga mga bukog gikan sa dalan diin sila gipamatay niadtong Hulyo 18, 2020. Ang duha ka hugna nga proseso nga sa hilabihang mubo giila sa Ezekiel 37, nga nagdala nianang duha ka manalagna ngadto sa kinabuhi, “unang gihisgotan” sa paglalang kang Adan.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Si Adan gibuhat sa duha ka lakang. Una siyang giporma, unya giginhawaan siya ni Cristo sa gininhawa sa kinabuhi, maingon nga ang gininhawa gikan sa upat ka mga hangin diha sa Ezekiel naghatag ug kinabuhi sa uga nga mga bukog. Si Adan gibuhat nga usa ka hingpit nga hamtong nga tawo, apan ang iyang paglalang, bisan pa niana, mao ang iyang pagkatawo. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo natawo human sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw sa paghigda nga patay sa dalan nga nagalatas sa walog sa kamatayon. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gipanganak sa babaye nga nanganak sa “batang lalake: nga magahari uban sa puthaw nga baras.” Ingon nga simbolo sa iglesia sa tibuok kasaysayan, ang babaye sa Pinadayag dose nagrepresentar sa mao rang simbolismo sa “bukid” sa Daniel dos.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “Ang Pinadayag usa ka sinelyohang basahon, apan kini usab usa ka inablihang basahon. Kini nagrekord sa katingalahang mga hitabo nga mahitabo sa katapusang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibotan. Ang mga pagtulon-an niining basahona klaro ug tino, dili misteryoso ug dili masabtan. Diha niini, ang mao rang linya sa tagna maoy gisubli ingon sa diha sa Daniel. Ang pipila ka mga tagna gisubli sa Dios, sa ingon nagapakita nga kinahanglan hatagan kini ug importansiya. Ang Ginoo dili magsubli sa mga butang nga walay dakong kapuslanan.” Manuscript Releases, tomo 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Ang mao rang linya sa propesiya nga makita diha sa Daniel gikuha ug gipadayon diha sa Pinadayag. Ang bato ni Daniel, nga naputol gikan sa bukid nga walay mga kamot, mao ang “buhi nga mga bato” ni Pedro, nga “ginatukod nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari,” ug ang bato ni Daniel nagrepresentar usab sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang bukid mao ang iglesia sa Dios sa tibuok kasaysayan.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Ug sa mga adlaw niining mga hariha igatukod sa Dios sa langit ang usa ka gingharian, nga dili gayud malaglag; ug ang gingharian dili ikabilin ngadto sa ubang katawhan, kondili pagadugmokon ug pagaut-uton niini kining tanan nga mga gingharian, ug kini magapadayon sa walay kataposan. Sanglit nakita mo nga ang bato giputol gikan sa bukid nga walay mga kamot, ug nga kini nagdugmok sa puthaw, sa tumbaga, sa kolonon, sa salapi, ug sa bulawan; ang dakung Dios nagpahibalo sa hari sa mahitabo sa ulahi; ug ang damgo sigurado, ug ang hubad niini matuod. Daniel 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

Ang mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo girepresentar usab ingon nga ulahing ulan, ug sa panahon sa ulahing ulan nga ang Dios “magatukod” sa gingharian nga girepresentar sa bato ni Daniel.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “Ang ulahing ulan moabut ibabaw niadtong mga putli—unya ang tanan modawat niana sama kaniadto.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa dihang buhian na sa upat ka mga manulunda, itukod ni Cristo ang Iyang gingharian. Walay makadawat sa ulahing ulan gawas niadtong nagabuhat sa tanan nilang mahimo. Motabang unta si Cristo kanato. Kitang tanan mahimong mga mananaog pinaagi sa grasya sa Dios, pinaagi sa dugo ni Jesus. Ang tibuok langit may pagtagad sa buluhaton. Ang mga manulunda adunay pagtagad usab.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

Ang upat ka mga hangin sa Islam pagabuhian sa balaod sa Domingo, ug unya si Cristo magatukod sa Iyang gingharian. Kini mahitabo sa mga adlaw sa espirituhanong mga gingharian sa Daniel kapitulo dos. Ang kataposang upat ka espirituhanong mga gingharian diha sa damgo ni Nabucodonosor gilarawan pinaagi sa unang upat ka literal nga mga gingharian. Ang literal nga Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma nagrepresentar sa espirituhanong Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Ang espirituwal nga Babilonia mao ang ulo nga bulawan, nga nakadawat ug makamatay nga samad niadtong 1798, sumala sa gihulagway sa pagkapahawa sa makadiyot kang Nabucodonosor gikan sa gahum sulod sa “pito ka panahon.” Sa dihang ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta magporma sa ikawalong gingharian, nga gikan sa pito, kini pagabuhaton gikan sa tanang espirituwal nga mga gingharian nga girepresentahan sa hulagway ni Nabucodonosor sa ikaduhang kapitulo. Ang kapapahan nga patay ug ang kapapahan nga nabanhaw mao ang espirituwal nga ulo nga bulawan sa sinugdanan ug sa katapusan sa upat ka espirituwal nga mga gingharian sa hulagway. Ang Tinipong Bansa sa Amerika, ingon nga ikaduha sa upat ka mga gingharian, girepresentahan isip espirituwal nga Medo-Persia. Ang Nagkahiusang mga Nasod, ingon nga ikatulo sa upat ka mga gingharian, girepresentahan isip espirituwal nga Gresya ug, sa tingub, silang tanan naglangkob sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta aron sa pagtukod sa ikawalong gingharian, nga gikan sa pito. Ang kapapahan mao ang anticristo ug nagtinguha sa pagsundog kang Cristo. Niining bahina; sa kataposang upat ka espirituwal nga mga gingharian, ang kapapahan mao ang nahauna ug ang naulahi.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

Ang bato nga naputol gikan sa bukid nahimong usa ka gingharian nga mipuno sa tibuok yuta, ug kini gipahimutang ingon nga usa ka bandila sa “mga adlaw niining mga hari,” kay ang tanang espirituwal nga mga gingharian sa hulagway aktibo nga girepresentahan sa “kataposang mga adlaw.” Ang pagpataas sa bandila, nga mao ang pagpahimutang sa gingharian ni Cristo, mahitabo sa dihang buhian ang upat ka mga hangin sa Islam, ug ang ulahing ulan igabubo nga walay sukod sa balaod sa Domingo.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

Ang bato nga giputol gikan sa bukid magadugmok sa tanang espirituwal nga mga gingharian sa yuta, nga gilarawan pinaagi sa “puthaw, tumbaga, yuta nga kolonon, salapi, ug bulawan.” Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagarepresentar kang Cristo, nga diha sa Pinadayag dose mao “ang batang lalaki,” kansang pagkahimugso nagatipo sa pagkahimugso sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang “batang lalaki” mao ang “maghari sa tanang kanasuran pinaagi sa usa ka sungkod nga puthaw.” Uban nianang sungkod, pagadugmokon niya ang mga nasod.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Imantala ko ang sugo: ang Ginoo miingon kanako, Ikaw mao ang akong Anak; niining adlawa gianak ko ikaw. Pangayo kanako, ug ihatag ko kanimo ang mga nasod nga pagano alang sa imong panulondon, ug ang kinatumyang mga dapit sa yuta alang sa imong pagapanag-iyahon. Pagadugmokon mo sila pinaagi sa usa ka baras nga puthaw; pagadurugon mo sila ngadto sa mga tipik sama sa sudlanan sa magkokolon. Salmo 2:7–9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

Ang Anak sa Dios gipanganak sa Amahan. Daghan ang mikuha niining kamatuoran ug gituis kini alang sa ilang kaugalingong kalaglagan. Ang “gipanganak” nagpasabot sa pagpasanay, apan nahibalo kita nga wala gayoy panahon nga si Cristo wala pa maglungtad.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> “‘Karon ang Espiritu nagasulti sa dayag gayud, nga sa ulahing mga panahon ang uban mobiya gikan sa pagtoo, magpatalinghug sa mga espiritung manlilimbong, ug sa mga pagtulon-an sa mga yawa; magasulti ug mga bakak pinaagi sa pagkasalingkapaw; nga ang ilang tanlag gisamad sa puthaw nga ininitan.’ Sa dili pa mahitabo ang katapusang mga kalamboan sa buhat sa apostasiya, adunay kalibog sa pagtoo. Wala gayud mahisgoti ang tin-aw ug piho nga mga hunahuna mahitungod sa tinago sa Dios. Usa ka kamatuoran sunod sa usa pagadauton. ‘Ug sa walay paglalis daku gayud ang tinago sa pagkadiosnon: Ang Dios gipadayag diha sa unod, gipakamatarung diha sa Espiritu, nakita sa mga manulonda, giwali ngadto sa mga Gentil, gitoohan sa kalibutan, gidawat ngadto sa himaya.’ Adunay daghan nga nagapanghimakak sa paglungtad daan ni Cristo, ug busa nagapanghimakak sa iyang pagka-Dios; wala nila siya dawata ingon nga usa ka personal nga Manluluwas. Kini usa ka hingpit nga pagsalikway kang Cristo. Siya mao ang bugtong natawo nga Anak sa Dios, nga usa sa Amahan sukad pa sa sinugdan. Pinaagi kaniya gibuhat ang mga kalibutan.” Signs of the Times, Mayo 28, 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Sa dihang si Cristo giila ingon nga “gipanganak” sa Amahan, kini nagaila sa usa ka kamatuoran nga may kalabutan kang Cristo, usa ka kamatuoran nga madaut kon kini pugson pagsulod sa hulagway sa tawhanong pagkaamahan ug pagkaginikanan. Dili nato masukod ang Dios gikan sa atong tawhanong panglantaw. Masukod lamang nato ang Dios sumala sa paagi nga Iyang gipadayag kanato ang Iyang kaugalingong pag-ila sa Iyang Kaugalingon.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> Biyaan sa daotan ang iyang dalan, ug ang dili matarong nga tawo ang iyang mga hunahuna; ug pabalika siya ngadto kang Jehova, ug Siya malooy kaniya; ug ngadto sa atong Dios, kay Siya magapasaylo sa madagayaon gayod. Kay ang akong mga hunahuna dili mao ang inyong mga hunahuna, ni ang inyong mga dalan mao ang akong mga dalan, nagaingon si Jehova. Kay maingon nga ang mga langit mas hataas pa kay sa yuta, mao man ang akong mga dalan mas hataas kay sa inyong mga dalan, ug ang akong mga hunahuna kay sa inyong mga hunahuna. Isaias 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Ang pagbaliko sa pulong nga “gipanganak” aron ipaila nga may usa ka panahon nga ang Amahan nanganak kang Cristo, mao ang paghatag ug “pagtagad sa mga espiritung malimbongon, ug sa mga doktrina sa mga yawa.” Alang sa katuyoan sa atong kasamtangang pagtuon, yano ko lamang nga gipaila nga ang babaye sa Pinadayag dose pagaanak sa “batang lalake” nga magahari sa mga nasud pinaagi sa baras nga puthaw. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo magahari usab sa mga nasud pinaagi sa baras nga puthaw.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

Ang iglesia sa Thyatira mobalik sa dihang mamaayo ang makamatay nga samad sa pagka-papa diha sa balaod sa Domingo. Niana nga kasaysayan, ang saad nga gihatag sa katawhan sa Dios mao nga kadtong mga makadaug magahari sa “mga nasud” pinaagi sa “usa ka baras nga puthaw.”

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> Ug ang nagmadaugon, ug nagabantay sa akong mga buhat hangtod sa katapusan, kaniya igahatag ko ang kagahum ibabaw sa mga nasud: Ug sila pagaharian niya pinaagi sa usa ka sungkod nga puthaw; sama sa mga sudlanan sa magkokolon pagadugmokon sila ngadto sa mga tipik: maingon usab sa akong nadawat gikan sa akong Amahan. Pinadayag 2:26, 27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Ang katawohan sa Dios nga anaa sa katapusang pagpadayag sa iglesia sa Thyatira mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang babaye sa sinugdan nagpanganak kang Cristo, ug sa katapusan, siya manganak sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsunod sa Cordero.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> Ug sila nanag-awit daw bag-ong awit sa atubangan sa trono, ug sa atubangan sa upat ka binuhat nga buhi, ug sa mga anciano: ug walay bisan kinsa nga makakat-on niadtong awita gawas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gitubos gikan sa yuta. Kini sila mao ang wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila mao ang nagasunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Pinadayag 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Si Cristo natawo nga “nahauna,” ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsunod sa Cordero, busa sila natawo nga “naulahi.” Si Cristo “gikuha ngadto sa Dios,” maingon nga mao usab ang nahitabo sa duha ka mga saksi sa Pinadayag onse. Ang iyang duha ka mga anak misaka ngadto sa Amahan.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> Ug nanganak siya ug usa ka anak nga lalaki, nga magagahum sa tanang mga nasod pinaagi sa usa ka baras nga puthaw; ug ang iyang anak gilukat ngadto sa Dios ug ngadto sa iyang trono. Pinadayag 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Si Cristo, ingon nga Ginoo sa mga Panon, mao usab ang “bahin ni Jacob,” ug ang Israel mao ang “tungkod sa iyang panulondon,” ug ang Israel usab mao ang Iyang “wasay sa gubat ug” ang Iyang “mga hinagiban sa panggubat” nga Iyang gigamit aron “dugmokon ang mga nasod.”

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Ang bahin ni Jacob dili sama kanila; kay siya mao ang Magbubuhat sa tanang butang; ug ang Israel mao ang tukon sa iyang panulondon: si Jehova sa mga panon mao ang iyang ngalan. Ikaw mao ang akong wasay sa gubat ug mga hinagiban sa panggubat: kay pinaagi kanimo pagadugmokon ko ang mga nasud, ug pinaagi kanimo laglagon ko ang mga gingharian. Jeremias 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Si Cristo ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo parehong nagahari ug nagadugmok sa mga nasod pinaagi sa puthaw nga sungkod. Si Cristo mao ang “bahin ni Jacob,” apan ingon man usab ang Iyang katawhan.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Kay ang bahin ni Jehova mao ang iyang katawhan; si Jacob mao ang bahin sa iyang panulondon. Deuteronomio 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

Ang bato nga giputol gikan sa bukid, nga naghulagway sa iglesia sa Dios, mao ang katapusang pagpakita sa Iyang iglesia nga mopuno sa yuta sa Iyang himaya, ug sila gigamit ingon nga panggubat nga wasay sa Dios aron sa pagdasmag sa mga tiil sa larawan ug himoon kadtong mga gingharian nga “sama sa tahop sa mga giukanan sa ting-init.” Kadto nga mga gingharian palid-on sa hangin.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Unya ang puthaw, ang kolonon, ang tumbaga, ang salapi, ug ang bulawan nangadugmok sa tingub, ug nangahimong sama sa ipa sa mga giukanan sa ting‑init; ug gidala sila sa hangin, aron wala nay dapit nga hikaplagan alang kanila: ug ang bato nga mitigdos sa larawan nahimong usa ka dakong bukid, ug mipuno sa tibuok yuta. Daniel 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Kinahanglan nga ibutang ang simbolismo sa babaye sulod sa konteksto sa bandera nga gipataas ngadto sa langit, kay ang Pinadayag kapitulo dose nagaila sa sinugdanan sa usa ka gubat tali kang Cristo ug kang Satanas nga nagsugod didto sa langit, ug sa pagbuhat niana, kini nagaila sa usa ka gubat sa langit nga nagtimaan sa katapusan sa dakong away tali kang Cristo ug kang Satanas. Ang Pinadayag mga kapitulo dose ug trese naghulagway sa katapusang gubat sa dakong away, ug ilang gibuhat kini pinaagi sa paghulagway sa mga representante ni Satanas ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagpakig-away didto sa kalangitan.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

Sa sunod nga artikulo, mopadayon kita sa paghisgot sa gubat sa langit sa “ulahing mga adlaw” nga gitipoan na daan sa gubat sa langit nga nagsugod sa sinugdan.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Ug nakita ko ang laing mapintas nga mananap nga misaka gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa usa ka nating karnero, ug siya misulti sama sa usa ka dragon. Ug iyang gigamit ang tanang gahum sa nahaunang mapintas nga mananap sa iyang atubangan, ug gipapasimba ang yuta ug ang mga nagpuyo niini sa nahaunang mapintas nga mananap, kansang makamatay nga samad naayo. Ug siya nagbuhat ug dagkung mga katingalahan, sa pagkaagi nga iyang gipaubos ang kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta sa atubangan sa mga tawo, Ug gilimbongan niya ang mga nagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatag kaniya ang gahum sa pagbuhat sa atubangan sa mapintas nga mananap; nga nagaingon sa mga nagpuyo sa yuta, nga sila magbuhat ug larawan alang sa mapintas nga mananap, nga may samad pinaagi sa espada, ug nabuhi. Ug siya gihatagan ug gahum sa paghatag ug gininhawa ngadto sa larawan sa mapintas nga mananap, aron ang larawan sa mapintas nga mananap makasulti usab, ug makapahimo nga ang tanan nga dili mosimba sa larawan sa mapintas nga mananap pagapatyon. Ug iyang gipadawat ang tanan, ang gagmay ug ang dagku, ang mga dato ug ang mga kabus, ang mga gawasnon ug ang mga ulipon, ug usa ka timaan diha sa ilang too nga kamot, o sa ilang mga agtang: Ug nga walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas siya nga may timaan, o ang ngalan sa mapintas nga mananap, o ang gidaghanon sa iyang ngalan. Ania dinhi ang kaalam. Ang may salabutan paihapa ang gidaghanon sa mapintas nga mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon Unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:11–18.

Back to Articles