Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Seven

Ang Basahon ni Joel ug Ang Laodiceanong Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw - Numero Traynta’y Siete

Number Thirty-Seven

Numero Trenta ug Pito

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In William Miller’s dream, the “bustle” at the beginning, when the people began to trouble the jewels was preceded by Miller assembling the jewels and calling “come and see.” Christ as the dirt brush man, uses the broom to sweep out the rubbish, assemble the jewels in a much larger casket, and He then called Miller to “come and see.” When Christ begins His broom-work, the room is empty, for Miller recorded that a “door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

Sa damgo ni William Miller, ang “kaguliyang” sa sinugdanan, sa dihang ang mga tawo misugod na sa pagsamok sa mga alahas, giunhan sa pagtipon ni Miller sa mga alahas ug sa iyang pagtawag, “ari ug tan-awa.” Si Cristo, ingon nga tawo nga may panghaplas sa abog, migamit sa silhig aron isilhig paggawas ang mga basura, tigumon ang mga alahas ngadto sa usa ka labi pang dako nga sudlanan, ug dayon iyang gitawag si Miller sa “ari ug tan-awa.” Sa dihang si Cristo magsugod sa Iyang buhat sa silhig, ang lawak walay sulod, kay gisulat ni Miller nga ang usa ka “pultahan naablihan, ug usa ka tawo misulod sa lawak, diin ang mga tawo tanan mipahawa gikan niini; ug siya, nga may gikuptang panghaplas sa abog sa iyang kamot, miabli sa mga bintana, ug misugod sa pagpanghaplas sa abog ug sa mga basura gikan sa lawak.”

The dirt brush man enters the room when all the people had left it. In 2023, the dirt brush man entered the empty room, for the movement of the one hundred and forty-four thousand had been shattered and scattered. The truths represented by Habakkuk’s Tables of 2012 was buried in rubbish, and the room was empty. The dirt brush man is He who came after John the Baptist, who John said had a fan, and that He would use that fan to thoroughly purge His floor.

Ang tawo nga may silhig para sa hugaw misulod sa lawak sa dihang ang tanang katawhan nakagula na gikan niini. Niadtong 2023, ang tawo nga may silhig para sa hugaw misulod sa walay sulod nga lawak, kay ang lihok sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nabungkag ug nagkatibulaag na. Ang mga kamatuoran nga gilarawan sa mga Lamesa ni Habakkuk sa 2012 gilubong sa mga basura, ug ang lawak walay sulod. Ang tawo nga may silhig para sa hugaw mao Siya nga miabot sunod kang Juan Bautista, nga giingon ni Juan nga may kalikag, ug nga gamiton Niya kana nga kalikag aron sa hingpit nga paghinlo sa Iyang salog.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:11–13.

> Sa pagkatinuod, gibautismohan ko kamo sa tubig ngadto sa paghinulsol; apan siya nga moanhi sunod kanako labawng gamhanan kay kanako, nga ang iyang mga sapin dili ako takos sa pagdala; siya mao ang magabautismo kaninyo pinaagi sa Espiritu Santo ug pinaagi sa kalayo: Kansang pala anaa sa iyang kamot, ug hingpit niyang limpyohan ang iyang giukanan, ug tigumon ang iyang trigo ngadto sa bodega; apan sunogon niya ang uhot pinaagi sa kalayo nga dili mapalong. Unya miabut si Jesus gikan sa Galilea ngadto sa Jordan kang Juan, aron bautismohan niya siya. Mateo 3:11–13.

Galilee is a symbol of a turning point, and the point on the Jordan where Jesus came to be baptized is named Bethabara, and it means “the ferry crossing,” and it marks the place where ancient Israel crossed over to the Promised Land. When Jesus was baptized, He then became Jesus Christ. Galilee, Jordan, Bethabara and Jesus becoming the Christ are all emphasizing a change of dispensation, which is also what a door represents, especially for Philadelphians who are given the key of the open and shut door.

Ang Galilea maoy simbolo sa usa ka punto sa pagbalhin, ug ang dapit sa Jordan diin si Jesus miadto aron magpabautismo ginganlan ug Bethabara, ug ang kahulogan niini mao ang “tabokanan sa lantsa,” ug kini nagtimaan sa dapit diin ang karaang Israel mitabok paingon sa Yutang Saad. Sa dihang si Jesus nabautismohan, nan nahimo Siyang Jesu-Cristo. Ang Galilea, Jordan, Bethabara, ug ang pagkahimo ni Jesus nga Cristo, nagahatag ug paghatag‑diin sa usa ka kausaban sa dispensasyon, nga mao usab ang girepresentar sa usa ka pultahan, ilabina alang sa mga Filadelfianhon nga gihatagan sa yawi sa pultahang maablihan ug masirhan.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Ug sa anghel sa iglesia sa Filadelfia isulat mo; Kini nga mga butang nagaingon siya nga balaan, siya nga matinuoron, siya nga adunay yawi ni David, siya nga nagaabli, ug walay tawo nga makasira; ug nagasira, ug walay tawo nga makaabli; Ako nahibalo sa imong mga buhat: tan-awa, gibutang ko sa imong atubangan ang usa ka bukás nga pultahan, ug walay tawo nga makasira niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug nagtuman sa akong pulong, ug wala maglimod sa akong ngalan. Pinadayag 3:7, 8.

When Christ “opened” the “door” and “entered the room,” the room was “His room,” for He thoroughly purges “His floor.” If it is His floor, it is His room.

Sa dihang si Cristo “miabli” sa “pultahan” ug “misulod sa lawak,” ang lawak mao ang “Iyang lawak,” kay hingpit Niyang hinloan ang “Iyang saluganan.” Kon Iya ang saluganan, Iya usab ang lawak.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> “Sa Capernaum nagpuyo si Jesus sa mga taliwala sa Iyang mga pagbiyahe paingon ug pabalik, ug kini nailhan ingon nga ‘Iyahang kaugalingong siyudad.’ Kini atua sa daplin sa Dagat sa Galilea, ug duol sa mga utlanan sa maanindot nga kapatagan sa Gennesaret, kon dili man gayud diha mismo niini.” The Desire of Ages, 252.

He enters His room to gather His wheat and to gather and burn the tares. The change of dispensation represented by Galilee, Jordan, Bethabara, the baptism, the transition from John to Jesus aligns with the transition of the church militant of Laodicea unto the church triumphant of Philadelphia. He entered His room in July of 2023. Miller had closed his eyes in the bustle of July 18, 2020, and when he opened his eyes, the room was empty of people; truth was buried beneath error, and then the dirt brush man opened the windows and began to sweep the rubbish out.

Misulod Siya sa Iyang lawak aron tigumon ang Iyang trigo ug aron tigumon ug sunogon ang mga liso. Ang kausaban sa dispensasyon nga gilarawan sa Galilea, Jordan, Bethabara, sa bautismo, sa pagbalhin gikan kang Juan ngadto kang Jesus, nagakatugbang sa pagbalhin sa iglesia nga nakig-away sa Laodicea ngadto sa iglesia nga madaogon sa Philadelphia. Misulod Siya sa Iyang lawak niadtong Hulyo sa 2023. Gitak-opan ni Miller ang iyang mga mata taliwala sa kasamok sa Hulyo 18, 2020, ug sa dihang iyang giablihan ang iyang mga mata, ang lawak walay mga tawo; ang kamatuoran gilubong ilalom sa kasaypanan, ug unya giablihan sa tawo nga nagasilhig sa hugaw ang mga bintana ug misugod sa pagsilhig sa mga sagbot ngadto sa gawas.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Kang kinsang ihip anaa sa Iyang kamot, ug hinloan gayud Niya pag-ayo ang Iyang giukanan, ug tipigon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’ Mateo 3:12. Kini usa sa mga panahon sa pagpanghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang upa ginabulag gikan sa trigo. Tungod kay sila hilabihan ka mapahitas-on ug nagapakamatarung sa kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, hilabihan ka mahigugmaon sa kalibutan aron modawat sa kinabuhi nga mapainubsanon, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan gihapon ang nagabuhat sa mao ra nga butang. Ang mga kalag ginatestingan karon maingon sa pagsulay sa mga disipulo didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa diha nga ang kamatuoran ipahamtang sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa bug-os nga kausaban sulod sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagbaton sa buluhaton sa paglimod sa kaugalingon. Busa masuko sila sa diha nga ang ilang mga sala mapadayag. Mipahawa sila nga nasilo, maingon sa pagbiya sa mga disipulo kang Jesus, nga nanagbagulbol, ‘Malisud kining pulonga; kinsa may makadungog niini?’” The Desire of Ages, 392.

On the last day of 2023, which touches the first day of 2024, the Lion of the tribe of Judah began to progressively unseal the revelation of Himself. In accordance with the three-step testing process of Daniel twelve’s unsealing, there would then be three tests, represented as “purified, made white and tried.”

Sa katapusang adlaw sa 2023, nga mihikap sa unang adlaw sa 2024, ang Leon sa banay ni Juda misugod sa anam-anam nga pag-abli sa pinadayag mahitungod sa Iyang kaugalingon. Uyon sa tulo ka lakang nga proseso sa pagsulay sa pag-abli sa Daniel 12, aduna dayon untay tulo ka mga pagsulay, nga gihulagway ingon nga “purified, made white and tried.”

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel; kay ang mga pulong gitakpan ug gitimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magapadayon sa pagbuhat ug kadaotan: ug walay usa sa mga daotan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

The first angel represents purification, as the convicted sinner places his sins upon the sacrifice in the courtyard, where he is justified by the blood.

Ang nahaunang manulonda nagrepresentar sa paghinlo, ingon nga ang makasasala nga nakombikto nagabutang sa iyang mga sala ibabaw sa halad diha sa hawanan, diin siya gipakamatarong pinaagi sa dugo.

The blood is then taken into the holy place where the sanctification process of holiness is represented as being made white through the washing of the blood from the courtyard. Righteousness is there manifested in those who overcome with the blood and the word of their testimony.

Ang dugo dayon dad-on ngadto sa balaang dapit diin ang proseso sa pagbalaan sa pagkabalaan gihulagway ingon nga ginahimong maputi pinaagi sa paghugas sa dugo gikan sa hawanan. Ang pagkamatarong didto ginapadayag diha sa mga nagmadaogon pinaagi sa dugo ug sa pulong sa ilang pagpamatuod.

They are then tried, and in the latter days they are found to be ten times better than all the other wise men of Babylon. The third test is where they are glorified in the Most Holy Place and distinguished from the other class of professed wise men. That third test is the Sunday law, and the first test is the first angel’s call to return to the foundations, for in the next step the temple is erected. That next step is the second angel’s separation message, which is followed by the litmus test of the third angel.

Unya pagasulayan sila, ug sa ulahing mga adlaw hikaplagan sila nga napulo ka pilo ang pagkahingpit kay sa tanang uban pang mga manggialamon sa Babilonia. Ang ikatulong pagsulay mao ang dapit diin sila pagahimayaon sa Labing Balaang Dapit ug mailhan gikan sa laing hut-ong sa mga nagaangkon nga manggialamon. Kadtong ikatulong pagsulay mao ang balaod sa Domingo, ug ang nahaunang pagsulay mao ang tawag sa unang manolunda sa pagbalik ngadto sa mga patukoranan, kay sa mosunod nga lakang pagatukoron ang templo. Kadtong mosunod nga lakang mao ang mensahe sa pagbulag sa ikaduhang manolunda, nga pagasundan sa litmus nga pagsulay sa ikatulong manolunda.

In 2023, the first angel arrived as He had done on August 11, 1840, when he came down with a message of Islam of the second woe. He came down as He had done at 9/11, with a message of Islam of the third woe, and the call to return to the old paths. The foundations of Millerite history were set up once the message of the second woe was fulfilled on August 11, 1840. The angel of Revelation chapter ten then descended, thus typifying the descent of the angel of Revelation chapter eighteen and the arrival of the third woe.

Sa 2023, miabut ang unang manulonda ingon sa Iyang gihimo niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang mikunsad Siya uban ang mensahe sa Islam sa ikaduhang kaalaotan. Mikunsad Siya ingon sa Iyang gihimo sa 9/11, uban ang mensahe sa Islam sa ikatulong kaalaotan, ug ang tawag sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan. Ang mga patukoranan sa kasaysayan sa mga Millerite natukod sa dihang ang mensahe sa ikaduhang kaalaotan natuman niadtong Agosto 11, 1840. Unya mikunsad ang manulonda sa Pinadayag kapitulo 10, sa ingon nagpatin-aw sa pagkanaug sa manulonda sa Pinadayag kapitulo 18 ug sa pag-abot sa ikatulong kaalaotan.

Josiah Litch is the historical figured associated with the foundations being established on August 11, 1840. The name “Josiah” means “the foundation of God,” and king Josiah in sacred history represents Josiah’s reformation, which included the discovery of the curse of Moses, buried among the rubbish in the sanctuary, just as Miller’s jewels were buried in the room.

Si Josiah Litch mao ang makasaysayanong personalidad nga nalambigit sa mga patukoranan nga napahimutang niadtong Agosto 11, 1840. Ang ngalan nga “Josiah” nagkahulogan og “ang patukoranan sa Dios,” ug si Haring Josiah sa sagradong kasaysayan nagrepresentar sa repormasyon ni Josiah, nga naglakip sa pagkadiskobre sa tunglo ni Moises, nga nalubong taliwala sa mga hugaw sa santuwaryo, maingon nga ang mga hiyas ni Miller gilubong sa lawak.

King Josiah died at Megiddo, which is Armageddon of Revelation chapter sixteen. The reformation of Josiah was a fulfillment of the prophecy set forth by the disobedient prophet, when Jeroboam set up the two altars in Bethel and Dan. That disobedient prophet died between the ass and the lion. King Josiah had been predicted, by name, and his reformation was part of the prediction, which included that the future king Josiah would beat down the very altar where the disobedient prophet confronted the wicked king Jeroboam.

Namatay si Hari Josias didto sa Megiddo, nga mao ang Armagedon sa Pinadayag kapitulo sais. Ang repormasyon ni Josias maoy katumanan sa profesiya nga gipadayag sa masinupakon nga propeta, sa dihang gitukod ni Jeroboam ang duha ka halaran sa Bethel ug Dan. Kadtong masinupakon nga propeta namatay taliwala sa asno ug sa leon. Si Hari Josias gitagna daan, pinaagi sa ngalan, ug ang iyang repormasyon kabahin sa maong tagna, nga naglakip nga ang umaabot nga hari nga si Josias magalaglag sa mao gayod nga halaran diin giatubang sa masinupakon nga propeta ang daotang hari nga si Jeroboam.

Josiah means the foundation of God, and king Josiah fulfilled the prediction given about 340 years before his reign. He led out in a revival and reformation that ultimately arrived at the altar where the prophet from Judah confronted king Jeroboam. Once there, Josiah smashed the altar down, as the prophecy said he would do. Those two altars of Jeroboam were purposeful counterfeits of the temple in Jerusalem, even to the depth that Jeroboam instituted counterfeit feast days. In doing so, he was simply doing what Aaron did with the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundation of ancient Israel’s sacred history. It occurred when Moses was receiving the Law, which is the foundation of God’s government.

Ang Josias nagkahulogan ug patukoranan sa Dios, ug si Haring Josias nagtuman sa tagna nga gihatag mga 340 ka tuig sa wala pa ang iyang paghari. Nangulo siya sa usa ka pagpukaw ug repormasyon nga sa katapusan miabot ngadto sa halaran diin ang propeta gikan sa Juda mikonpronta kang Haring Jeroboam. Sa pag-abot didto, giguba ni Josias ang halaran, sumala sa giingon sa tagna nga iyang pagabuhaton. Kadtong duha ka mga halaran ni Jeroboam maoy tinuyo nga mga peke sa templo sa Jerusalem, bisan pa ngadto sa giladmon nga si Jeroboam nagtukod ug peke nga mga adlaw sa fiesta. Sa pagbuhat niana, yano lamang niyang gibuhat ang gibuhat ni Aaron pinaagi sa bulawang nating baka. Ang pagsukol ni Aaron nahimutang sa patukoranan sa balaang kasaysayan sa karaang Israel. Kini nahitabo sa dihang si Moises nagadawat sa Kasugoan, nga maoy patukoranan sa kagamhanan sa Dios.

Aaron’s rebellion was a foundational rebellion, and it was repeated when Jeroboam founded the ten northern tribes as Israel. Moses rebuked Aaron, and Moses is the alpha, or foundation in relation to Christ the omega. Aaron and Moses represent two classes in the foundational rebellion and a third class are the heroes who stood with Moses—the Levites. King Jeroboam and the prophet from Judah are the two classes in the foundation rebellion of the northern kingdom, and once again the Levites are the heroes.

Ang pagrebelde ni Aaron maoy usa ka pundasyonal nga pagrebelde, ug kini gisubli sa dihang gitukod ni Jeroboam ang napulo ka amihanang mga banay ingon nga Israel. Gibadlong ni Moises si Aaron, ug si Moises mao ang alpha, o pundasyon, diha sa relasyon kang Cristo nga mao ang omega. Si Aaron ug si Moises nagrepresentar sa duha ka hut-ong sa pundasyonal nga pagrebelde, ug ang ikatulong hut-ong mao ang mga bayani nga mibarog uban kang Moises—ang mga Levita. Si Haring Jeroboam ug ang propeta gikan sa Juda mao ang duha ka hut-ong sa pundasyonal nga pagrebelde sa amihanang gingharian, ug sa makausa pa ang mga Levita mao ang mga bayani.

At Jeroboam’s foundational rebellion the prophet from Judah rebukes him and prophesies of a king that would be named “the foundation of God”—Josiah. The fulfillment of the predicted reformation included that when Josiah began his revival and reformation, the curse of Moses was discovered, and the reading of the sacred words of Moses empowered a revival and reformation that had already begun. Josiah, clearly a prophetic symbol, represents a revival and reformation that is empowered when a prophecy from the writings of Moses is discovered.

Sa pundasyonal nga pagrebelde ni Jeroboam, ang propeta gikan sa Juda nagbadlong kaniya ug nagtagna mahitungod sa usa ka hari nga paganganlanon nga “ang pundasyon sa Dios”—si Josias. Ang katumanan sa gitagnang repormasyon naglakip nga sa dihang gisugdan ni Josias ang iyang rebaybal ug repormasyon, nadiskobrehan ang tunglo ni Moises, ug ang pagbasa sa mga sagradong pulong ni Moises naghatag og gahum sa usa ka rebaybal ug repormasyon nga nagsugod na daan. Si Josias, nga sa tin-aw usa ka simbolong profetiko, nagrepresentar sa usa ka rebaybal ug repormasyon nga gihatagan og gahum sa dihang nadiskobrehan ang usa ka tagna gikan sa mga sinulat ni Moises.

The foundational rebellion in the story of king Jeroboam is represented by the king of Israel, and also by the prophet from Judah who was sent with a divine pronouncement against Jeroboam’s foundational rebellion and instructions for the prophet identifying which path to avoid when returning to Judah. The prophet from Judah rejects Jeroboam’s request to stay, but thereafter accepts the invitation of the lying prophet of Bethel, and seals his fate. The disobedient prophet would die between the ass and the lion, and then be buried in the tomb of the lying prophet.

Ang nag-unang pagsukol diha sa sugilanon ni haring Jeroboam girepresentahan sa hari sa Israel, ug usab sa propeta gikan sa Juda nga gipadala uban sa usa ka diosnong pahibalo batok sa nag-unang pagsukol ni Jeroboam ug mga panudlo alang sa propeta nga nagtimaan kon unsang dalan ang likayan sa iyang pagbalik ngadto sa Juda. Gisalikway sa propeta gikan sa Juda ang hangyo ni Jeroboam nga mopabilin, apan sa ulahi gidawat niya ang pagdapit sa bakakon nga propeta sa Bethel, ug gitak-uman ang iyang kapalaran. Ang masupilon nga propeta mamatay tali sa asno ug sa leon, ug unya ilubong sa lubnganan sa bakakon nga propeta.

On August 11, 1840, a prophecy of the second woe was fulfilled, and the foundations of Adventism was laid. Josiah Litch presented the prophecy in 1838, and then ten days before August 11, 1840 he fined tuned his calculations and predicted August 11, 1840, as the day the Ottoman supremacy would cease, in fulfillment of the prophecy of Islam of the second woe.

Niadtong Agosto 11, 1840, natuman ang usa ka tagna sa ikaduhang kaalaotan, ug ang mga patukoranan sa Adventismo napahimutang. Gipresentar ni Josiah Litch ang maong tagna niadtong 1838, ug unya napulo ka adlaw sa wala pa ang Agosto 11, 1840, iyang gipino ang iyang mga kalkulasyon ug gitagna ang Agosto 11, 1840, ingon nga adlaw nga mohunong ang pagkalabaw sa Ottoman, sa katumanan sa tagna mahitungod sa Islam sa ikaduhang kaalaotan.

King Josiah symbolizes the final revival and reformation, for every prophet speaks more directly of the latter days, than any prior days. King Josiah symbolizes the final revival and reformation, and that reformation has been set forth in the Bible by a prediction. The book of Joel identifies the final revival and reformation that takes place among those who will be the one hundred and forty-four thousand. Josiah’s revival was two steps, it began, then a prophecy was unsealed that added momentum to the work. The two steps are the early and latter rain, as set forth in the book of Joel, and fulfilled in the books of Acts, and then fulfilled again in the Millerite history.

Si Hari Josias nagsimbolo sa katapusang pagpukaw ug repormasyon, kay ang matag propeta nagsulti nga mas direkta mahitungod sa ulahing mga adlaw kay sa bisan unsang nangaging mga adlaw. Si Hari Josias nagsimbolo sa katapusang pagpukaw ug repormasyon, ug kana nga repormasyon gipadayag sa Biblia pinaagi sa usa ka tagna. Ang basahon ni Joel nag-ila sa katapusang pagpukaw ug repormasyon nga mahitabo taliwala sa mga mamahimong usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang pagpukaw ni Josias may duha ka lakang: kini misugod, unya usa ka tagna giablihan nga midugang ug kusog sa buluhaton. Ang duha ka lakang mao ang unang ulan ug ulahing ulan, sumala sa gipadayag sa basahon ni Joel, ug natuman sa mga basahon sa Mga Buhat, ug unya natuman pag-usab sa kasaysayan sa mga Millerita.

At the foundational rebellions of Aaron, king Jeroboam and the prophet from Judah to king Josiah, and then on to Josiah Litch, identifies a line of testimony concerning the foundational test. The foundational test is the first test, that is followed by the temple test when the capstone is placed. After that the third test, the litmus test arrives.

Sa mga pundasyonal nga pagrebelde ni Aaron, ni Haring Jeroboam ug sa propeta gikan sa Juda ngadto kang Haring Josias, ug dayon paingon kang Josiah Litch, iyang gipaila ang usa ka linya sa pagpamatuod mahitungod sa pundasyonal nga pagsulay. Ang pundasyonal nga pagsulay mao ang nahaunang pagsulay, nga sundan sa pagsulay sa templo sa dihang ibutang na ang batong pang-ibabaw. Human niana moabot ang ikatulong pagsulay, ang litmus nga pagsulay.

From the golden calf, unto Jeroboam’s altars at Bethel and Dan, to king Josiah, unto Josiah Litch represents a series of prophetic footsteps that lead to the foundational test of 9/11. When the great buildings of New York came down at 9/11, a prophecy of the third woe identified the test calling for a return to the old foundational paths, for the parallel of August 11, 1840 and 9/11 could be seen by any Laodicean Seventh-day Adventist who chose to see. Al Qaeda’s involvement in 9/11 is often brought into question in these days of conspiracy theories that generally are true, but Al Qaeda means “the foundation,” and they began as an organization one year before the time of the end in 1989, in fact on August 11, 1988.

Gikan sa bulawang nating baka, paingon sa mga halaran ni Jeroboam sa Bethel ug Dan, ngadto kang hari Josiah, ug ngadto kang Josiah Litch, nagrepresentar kini ug sunod-sunod nga mga timaan sa tagna nga modala ngadto sa pundasyonal nga pagsulay sa 9/11. Sa dihang nangahugno ang dagkung mga tinukod sa New York sa 9/11, usa ka tagna sa ikatulong alaut nagpaila sa pagsulay nga nanawag sa pagbalik ngadto sa daang mga pundasyonal nga mga agianan, kay ang pagkaparalelo sa Agosto 11, 1840 ug 9/11 makita sa bisan kinsang Laodicean nga Seventh-day Adventist nga mopili sa pagtan-aw. Ang pagkalambigit sa Al Qaeda sa 9/11 sagad karon gidudahan niining mga panahona sa mga teoriya sa panagkunsabo nga sa kinatibuk-an tinuod, apan ang Al Qaeda nagpasabot ug “ang pundasyon,” ug nagsugod sila isip usa ka organisasyon usa ka tuig sa wala pa ang panahon sa katapusan niadtong 1989, sa pagkatinuod sa Agosto 11, 1988.

If these details about the prophetic symbolism of the foundations is not noticed, much is lost. At 9/11 the foundations were laid in the first step. The second step the temple is finished as the capstone is placed. The third step is the closed door of the Sunday law. From 9/11 unto the Sunday law the message is primarily directed to Laodicean Seventh-day Adventists, for judgment begins at the house of God, and it ends for the house of God at the Sunday law. There and then Laodicean Seventh-day Adventism is passed by; as were the Protestants in Millerite history, and the Jews in the history of Christ, and as were those who died over forty years in the history of Moses.

Kon kini nga mga detalye mahitungod sa profetikong simbolismo sa mga patukoranan dili mamatikdan, daghan ang mawala. Sa 9/11 ang mga patukoranan gipahimutang sa nahaunang lakang. Sa ikaduhang lakang mahuman ang templo sa dihang ikabutang na ang ulohang bato sa pamag-ang. Ang ikatulong lakang mao ang siradong pultahan sa balaod sa Dominggo. Gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Dominggo ang mensahe sa panguna gitumong ngadto sa mga Laodiceanong Seventh-day Adventist, kay ang paghukom magsugod sa balay sa Dios, ug kini matapos alang sa balay sa Dios sa balaod sa Dominggo. Didto ug niana nga higayon ang Laodiceanong Seventh-day Adventismo pagahilabyan; maingon sa mga Protestante sa kasaysayan sa Millerismo, ug sa mga Judio sa kasaysayan ni Cristo, ug maingon kanila nga nangamatay sulod sa kap-atan ka tuig sa kasaysayan ni Moises.

The third woe of 9/11 was typified by the second woe of August 11, 1840, and at that level both waymarks are represented by the ass, the first symbol of Islam in Bible prophecy. The Sunday law is the mark of the beast, and that beast is often represented as a lion, thus counterfeiting the Lion of the tribe of Judah. The Sunday law is the lion and the disobedient prophet from Judah died between the ass and the lion, and was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel. He died in the prophetic period from 9/11 unto the Sunday law, which is the prophetic period from the ass unto the lion. That testing period is the grave of the lying prophet of Bethel, who had the disobedient prophet from Judah buried in his very own grave.

Ang ikatulong alaot sa 9/11 gipaila pinaagi sa ikaduhang alaot sa Agosto 11, 1840, ug nianang ang-ang ang duruha ka mga waymark girepresentahan sa asno, ang unang simbolo sa Islam diha sa tagna sa Biblia. Ang balaod sa Domingo mao ang timaan sa mananap, ug kana nga mananap sagad girepresentahan ingon nga leon, sa ingon nagapeke sa Leon sa banay ni Juda. Ang balaod sa Domingo mao ang leon ug ang dili masinugtanon nga manalagna gikan sa Juda namatay tali sa asno ug sa leon, ug gilubong sa mao rang lubnganan uban sa bakakon nga manalagna sa Bethel. Namatay siya sulod sa tagnaong yugto gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, nga mao ang tagnaong yugto gikan sa asno ngadto sa leon. Kana nga yugto sa pagsulay mao ang lubnganan sa bakakon nga manalagna sa Bethel, nga maoy nagpalubong sa dili masinugtanon nga manalagna gikan sa Juda diha gayud sa iyang kaugalingong lubnganan.

Jeroboam’s kingdom, which is represented as a counterfeit of the kingdom of Judah, where Jerusalem and the temple are located, represented the Protestants of Millerite history, that were no longer God’s people. They lost their covenant designation between August 11, 1840 and the closed door of October 22, 1844. That history aligns with 9/11 unto the Sunday law, and for this reason, the disobedient prophet of Judah is buried in the same tomb as were the apostate Protestants, who were represented by the lying prophet of Bethel.

Ang gingharian ni Jeroboam, nga gihulagway ingon nga usa ka peke nga hulad sa gingharian sa Juda, diin nahimutang ang Jerusalem ug ang templo, nagrepresentar sa mga Protestante sa kasaysayan sa Millerite, nga dili na katawhan sa Dios. Nawala nila ang ilang paghingalan sa pakigsaad tali sa Agosto 11, 1840 ug sa siradong pultahan sa Oktubre 22, 1844. Kining kasaysayana nahiuyon gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo, ug tungod niini, ang masupilon nga propeta sa Juda gilubong sa maong lubnganan uban sa mga apostatang Protestante, nga girepresentahan sa bakakon nga propeta sa Bethel.

Overall king Josiah was a good king, but he did die at Megiddo, an obvious and direct application to Armageddon. He went astray by refusing the warning message of Necho. Necho, the king of Egypt, and therefore the king of the south was on his way to do battle with Babylon, the king of the north. Josiah represents the Judeans that die at Armageddon, because they rejected the warning message of the battle of the king of the south and the king of the north in Daniel 11:40–45. That message became the foundation at 9/11.

Sa kinatibuk-an, si Haring Josias usa ka maayong hari, apan namatay siya didto sa Megido, usa ka dayag ug tuwirang aplikasyon sa Armagedon. Nasayop siya tungod kay midumili siya sa pasidaang mensahe ni Necho. Si Necho, ang hari sa Ehipto, ug busa ang hari sa habagatan, padulong sa pagpakiggubat batok sa Babilonya, ang hari sa amihanan. Si Josias nagrepresentar sa mga Judeanhon nga mangamatay sa Armagedon, tungod kay ilang gisalikway ang pasidaang mensahe mahitungod sa gubat sa hari sa habagatan ug sa hari sa amihanan diha sa Daniel 11:40–45. Kana nga mensahe nahimong patukoranan sa 9/11.

The first test is the first angel’s call to return to the foundations.

Ang unang pagsulay mao ang tawag sa unang manulonda sa pagbalik ngadto sa mga patukoranan.

The second test is the second angel’s call to separate and finish the temple.

Ang ikaduhang pagsulay mao ang tawag sa ikaduhang manulonda sa pagbulag ug paghuman sa templo.

The third test is the third angel’s litmus test of the seal or the mark.

Ang ikatulong pagsulay mao ang litmus nga pagsulay sa ikatulong manulonda mahitungod sa patik o sa marka.

The first test is a test upon the foundations, and in 2024 roughly half of those involved with the Sabbath zoom meetings left over the only doctrinal argument that is represented upon the 1843 chart. That argument was over the symbol that establishes the vision of God’s people in the latter days. The Millerite controversy had the Protestants claiming Antiochus Epiphanes, or Islam was the power who exalts himself, and falls, to establish the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

Ang unang pagsulay mao ang usa ka pagsulay ibabaw sa mga patukoranan, ug niadtong 2024, hapit katunga sa mga nalambigit sa mga miting sa Sabbath pinaagi sa Zoom mipahawa tungod sa bugtong doktrinal nga pakiglalis nga girepresentahan ibabaw sa 1843 nga tsart. Kana nga pakiglalis mahitungod sa simbolo nga nagatukod sa panan-awon sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Ang kontrobersiya sa mga Millerite mao nga ang mga Protestante nagaingon nga si Antiochus Epiphanes, o ang Islam, mao ang gahum nga nagabayaw sa iyang kaugalingon, ug mapukan, aron sa pagpatukod sa panan-awon diha sa bersikulo katorse sa Daniel onse.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ug niadtong mga panahona daghan ang motindog batok sa hari sa habagatan; usab, ang mga tulisan sa imong katawohan mopatugbaw sa ilang kaugalingon aron sa paglig-on sa panan-awon; apan sila mangapukan. Daniel 11:14.

Was Islam or Antiochus Epiphanes the robbers of thy people, or was it Rome, as Miller identified. Miller had understood that the desolating powers of paganism and papalism were both the power that exalted themselves, who fell and who were the robbers of God’s people. The argument is represented on the chart that was “directed by the hand of God, and should not be altered,” and is the only representation on either of Habakkuk’s tables which identifies an event that had no direct reference in the prophetic Word. The reference on the chart was to highlight that foundational argument as a symbol of the separating power of God’s prophetic Word.

Ang Islam ba o si Antiochus Epiphanes ang mga tulisan sa imong katawohan, o ang Roma ba, sumala sa giila ni Miller. Nasabtan ni Miller nga ang mga gahum nga makapahimong kamingawan sa paganismo ug sa papado maoy duha ka gahum nga nagpataas sa ilang kaugalingon, nga nangapukan, ug nga maoy mga tulisan sa katawohan sa Dios. Ang maong pangatarungan girepresentar diha sa tsart nga “gitumong sa kamot sa Dios, ug dili angay usbon,” ug mao lamang ang representasyon sa bisan hain sa mga papan ni Habakkuk nga nagaila sa usa ka hitabo nga walay tuwirang reperensya diha sa pulong sa tagna. Ang reperensya diha sa tsart gituyo aron ipasiugda kadtong pundasyonal nga pangatarungan ingon nga simbolo sa nagapabulag nga gahum sa pulong sa tagna sa Dios.

In 2024, roughly half of the zoom group left over the false understanding that it is the United States that establishes the vision, and not Rome, as the Millerites so aptly defended.

Niadtong 2024, gibana-banang katunga sa zoom group mibiya tungod sa sayop nga pagsabot nga ang Estados Unidos maoy nagpatindog sa panan-awon, ug dili ang Roma, sumala sa tukmang pagpanalipod sa mga Millerite niini.

The purging that began in 2023, began when Christ entered the room with His fan, and the fan is His words of truth. When He entered His room, it was empty of people, so He raised up a voice in the wilderness to prepare the way of the Lord. The voice was to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come unto His temple; His temple of the one hundred and forty-four thousand.

Ang paghinlo nga nagsugod niadtong 2023, nagsugod sa dihang si Cristo misulod sa lawak uban ang Iyang pala; ug ang pala mao ang Iyang mga pulong sa kamatuoran. Sa dihang misulod Siya sa Iyang lawak, kini walay sulod nga mga tawo, busa Iyang gipatindog ang usa ka tingog sa kamingawan aron sa pag-andam sa dalan sa Ginoo. Ang tingog maoy sa pag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad nga sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo; ang Iyang templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Then in 2024, the first test, the test of the foundations, the test of who establishes the vision—that vision that seals the remnant. The internal vision that seals the remnant is the vision of Christ in chapter ten, and the external vision is the vision that is established by the antichrist, and the antichrist is Rome. An internal vision of Christ and an external vision of antichrist. The sealing is a settling into truth, both spiritually and intellectually; and the internal vision of chapter ten is the spiritual, and chapter eleven’s external vision is the intellectual. The understanding and corresponding experience of both visions is the required criteria for anyone who would be sealed, as Daniel represented in the first verse of Daniel chapter ten.

Unya sa 2024, ang unang pagsulay, ang pagsulay sa mga patukoranan, ang pagsulay kon kinsa ang nagapahimutang sa panan-awon—kana nga panan-awon nga nagatimri sa salin. Ang sulodnong panan-awon nga nagatimri sa salin mao ang panan-awon ni Cristo diha sa kapitulo napulo, ug ang gawasnong panan-awon mao ang panan-awon nga gipahimutang sa anticristo, ug ang anticristo mao ang Roma. Usa ka sulodnong panan-awon ni Cristo ug usa ka gawasnong panan-awon sa anticristo. Ang pagtimri mao ang pagkapahiluna diha sa kamatuoran, sa espirituwal ug sa intelektuwal; ug ang sulodnong panan-awon sa kapitulo napulo mao ang espirituwal, ug ang gawasnong panan-awon sa kapitulo onse mao ang intelektuwal. Ang pagsabot ug ang katugbang nga kasinatian sa duha ka mga panan-awon mao ang gikinahanglang sukdanan alang kang bisan kinsa nga pagatimrihan, sumala sa girepresentar ni Daniel sa unang bersikulo sa Daniel kapitulo napulo.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia may usa ka butang nga gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang maong butang tinuod, apan ang gitakdang panahon hataas pa: ug nasabtan niya ang maong butang, ug may salabutan siya sa panan-awon. Daniel 10:1.

The alpha test of the foundations was over verse fourteen of Daniel eleven, and it was a parallel to the same foundational test of the Millerites, and that test was the only controversy from Millerite history that is represented upon the table Habakkuk’s watchman was commanded to write and make plain. The foundational test of 2024, was the first angel’s descent, as represented by August 11, 1840, 1888 and 9/11.

Ang alpha nga pagsulay sa mga pundasyon maoy mahitungod sa bersikulo katorse sa Daniel onse, ug kini usa ka kapareho sa maong pundasyonal nga pagsulay sa mga Millerite, ug kana nga pagsulay mao lamang ang panaglalis gikan sa kasaysayan sa mga Millerite nga girepresentar ibabaw sa lamesa nga gisugo ang magbalantay ni Habakkuk sa pagsulat ug pagpasabot sa tin-aw. Ang pundasyonal nga pagsulay sa 2024 mao ang pagkanaog sa unang manulonda, ingon sa girepresentar sa Agosto 11, 1840, 1888, ug 9/11.

That angel had also descended as Michael, for Michael is the one who resurrected Moses, who with Elijah was resurrected on the last day of 2023. That resurrection is represented by Ezekiel as being accomplished by a prophecy of the four winds, which Sister White calls the angry restrained horse, which is Islam of August 11, 1840 and 9/11. The alpha test was the foundational testing external vision. The omega test would be an internal capstone vision.

Kana nga manulunda mikunsad usab ingon nga si Michael, kay si Michael mao ang nagbanhaw kang Moises, nga uban kang Elias gibanhaw sa katapusang adlaw sa 2023. Kana nga pagkabanhaw girepresentar ni Ezekiel ingon nga natuman pinaagi sa usa ka tagna mahitungod sa upat ka hangin, nga gitawag ni Sister White nga ang masuko apan gipugngan nga kabayo, nga mao ang Islam sa Agosto 11, 1840 ug 9/11. Ang alpha nga pagsulay mao ang pundasyonal nga pagsulay sa panggawas nga panan-awon. Ang omega nga pagsulay mahimong usa ka sulodnon nga katapusang-panapos nga panan-awon.

Why would there be an alpha and omega to be followed by a third test? This is the very issue I am identifying. The alpha external testing vision of 2024, is the first of three tests. That foundational test must be passed to be involved in the capstone omega test. Those two tests are of a different prophetic nature than the third test. The third test is a litmus test which demonstrates if the candidate has truly passed the previous two steps.

Ngano nga aduna pay usa ka alpha ug omega nga pagasundan sa ikatulong pagsulay? Mao gayud kini ang mismong isyu nga akong giila. Ang alpha nga panan-awon sa eksternal nga pagsulay sa 2024 mao ang nahaunang sa tulo ka mga pagsulay. Kining pundasyonal nga pagsulay kinahanglan nga mapasar aron maapil sa capstone nga omega nga pagsulay. Kining duha ka mga pagsulay lahi ug propetikong kinaiya kaysa sa ikatulong pagsulay. Ang ikatulong pagsulay mao ang usa ka litmus test nga nagapakita kon ang kandidato tinuod gayud nga nakapasar sa nag-unang duha ka mga lakang.

The first test is the foundation, and the second test is the temple completed. The foundation of the temple was laid during the history of the first decree to come out of Babylon. In the history of the second decree the temple was completed. The third decree was different, for in that decree, Judah’s national sovereignty was restored giving them the authority to prosecute civil and religious crimes. Judgment is restored at the third decree. In 2024, the foundational alpha test separated those in the dirt brush man’s virtually empty room.

Ang unang pagsulay mao ang patukoranan, ug ang ikaduhang pagsulay mao ang templo nga natuman. Ang patukoranan sa templo gibutang sa panahon sa kasaysayan sa unang sugo sa paggula gikan sa Babilonia. Sa kasaysayan sa ikaduhang sugo ang templo nahuman. Ang ikatulong sugo lahi, kay niana nga sugo, ang nasudnong pagkagamhanan sa Juda gipahiuli, nga naghatag kanila sa kagamhanan sa paghusga sa mga sibil ug relihiyosong kalapasan. Ang paghukom gipahiuli sa ikatulong sugo. Sa 2024, ang patukoranang alpha nga pagsulay nagbulag niadtong anaa sa halos walay sulod nga lawak sa tawong dirt brush.

The omega test is where the temple is finished, as represented by the capstone being placed. The completion of the temple is the church triumphant that is established when the tares are removed. The completion of the temple in Miller’s dream was when the jewels were cast back into the larger casket “without any visible pains of the man who cast them in.” After Miller identifies the dirt brush man casting the jewels into the larger casket, he ends his testimony with the words, “I shouted with very joy, and that shout awoke me.”

Ang omega nga pagsulay mao ang dapit diin mahuman ang templo, sumala sa girepresentahan sa pagbutang sa pangulong-bato. Ang pagkompleto sa templo mao ang iglesia nga madaugon nga matukod sa diha nga kuhaon ang mga bunglayon. Ang pagkompleto sa templo diha sa damgo ni Miller mao ang higayon nga ang mga mutya gisalikway pagbalik ngadto sa mas dako nga kaban “nga walay bisan unsang makita nga paningkamot sa tawo nga naghulog niini.” Human maila ni Miller ang tawo nga may sipilyo sa abog nga naghulog sa mga mutya ngadto sa mas dako nga kaban, gitapos niya ang iyang pagpamatuod pinaagi sa mga pulong, “Misinggit ako sa hilabihang kalipay, ug kana nga singgit nakapukaw kanako.”

Take note that Miller’s loud cry that awakens, was empowered by “joy.” Joy is the symbol of those in Joel who have the “new wine,” and “shame” is upon those other drinkers of wine who have been cut off from the new wine. The Midnight Cry that awakens Miller, follows after the dirt brush man casts the jewels into the larger casket. The larger casket is full of the jewels that have been separated from the rubbish and cast into the casket, which is both the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the message of the Midnight Cry. The temple is finished in the second decree, or the second angel, or the second and omega test. In Miller’s dream, the omega test is represented when the windows of heaven are opened.

Timan-i nga ang makusog nga pagtuaw ni Miller nga nagapukaw, gipakusgan pinaagi sa “kalipay.” Ang kalipay mao ang simbolo niadtong mga anaa sa Joel nga may “bag-ong bino,” ug ang “kaulawan” anaa ibabaw niadtong ubang mga moinom ug bino nga giputlan gikan sa bag-ong bino. Ang Tunga-tunga sa Kagabhion nga Pagtuaw nga nagapukaw kang Miller, mosunod human ang tawo nga may hugaw nga brush ilabay ang mga hiyas ngadto sa mas dakong kahon. Ang mas dakong kahon napuno sa mga hiyas nga gibulag gikan sa mga basura ug gilabay ngadto sa kahon, nga mao ang templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug usab ang mensahe sa Tunga-tunga sa Kagabhion nga Pagtuaw. Ang templo mahuman sa ikaduhang sugo, o sa ikaduhang manulunda, o sa ikaduhang ug omega nga pagsulay. Sa damgo ni Miller, ang omega nga pagsulay girepresentahan sa dihang ang mga tamboanan sa langit giablihan.

> And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. Revelation 19:6–9.

> Ug nadungog ko ang daw tingog sa usa ka dakung panon, ug daw tingog sa daghang katubigan, ug daw tingog sa kusgan nga mga dalugdog, nga nagaingon, Alleluia: kay ang Ginoong Dios nga Makagagahum sa tanan nagahari. Mangalipay kita ug magmaya, ug maghatag ug kadungganan kaniya: kay ang kasal sa Cordero miabut na, ug ang iyang asawa nakapangandam na sa iyang kaugalingon. Ug gitugot kaniya nga magasul-ob sa manipis nga lino, mahinlo ug maputi: kay ang manipis nga lino mao ang pagkamatarung sa mga balaan. Ug siya nagaingon kanako, Isulat, Bulahan sila nga mga tinawag ngadto sa panihapon sa kasal sa Cordero. Ug siya nagaingon kanako, Kini mao ang matuod nga mga pulong sa Dios. Pinadayag 19:6–9.

On October 22, 1844, “four comings of Christ” were fulfilled, and each of those four comings are more perfectly fulfilled at the soon-coming Sunday law. He came as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of the purging and purification of the Levites in Malachi three. He came to receive a kingdom in fulfillment of Daniel 7:13. He came to cleanse the sanctuary in fulfillment of Daniel 8:14 and He also came to the marriage. The marriage takes place when the bride has made herself ready.

Niadtong Oktubre 22, 1844, natuman ang “upat ka pag-anhi ni Cristo,” ug ang matag usa niadtong upat ka mga pag-anhi pagatumanon sa labi pang hingpit sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Siya mianhi ingon nga Mensahero sa Tugon, sa katumanan sa paghinlo ug pagputli sa mga Levita diha sa Malakias tres. Siya mianhi aron modawat ug gingharian sa katumanan sa Daniel 7:13. Siya mianhi aron maghinlo sa santuwaryo sa katumanan sa Daniel 8:14 ug Siya usab mianhi sa kaminyoon. Ang kaminyoon mahitabo sa dihang ang pangasaw-onon nakaandam na sa iyang kaugalingon.

> “‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons, 69.

> “‘Sa diha nga ang bunga mahinog na, dihadiha iyang ipasulod ang galab, tungod kay miabut na ang ting-ani.’ Si Cristo naghulat uban sa mainiton nga handom alang sa pagpadayag sa Iyang Kaugalingon diha sa Iyang iglesia. Sa diha nga ang kinaiya ni Cristo hingpit nang mapahiuli diha sa Iyang katawohan, nan moanhi Siya aron kuhaon sila ingon nga Iyang kaugalingon.” Christ’s Object Lessons, 69.

The “world can only be warned,” according to inspiration, by “seeing men and women” with the seal of God during the Sunday law crisis.

Ang “kalibotan mapasidan-an lamang,” sumala sa inspirasyon, pinaagi sa “pagkakita sa mga lalaki ug mga babaye” nga adunay patik sa Dios sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “Ang buhat sa Balaang Espiritu mao ang pagpakita sa kalibotan mahitungod sa sala, sa pagkamatarong, ug sa hukom. Ang kalibotan mapasidan-an lamang pinaagi sa pagtan-aw niadtong nagatoo sa kamatuoran nga gibalaan pinaagi sa kamatuoran, nga nagalihok sumala sa hataas ug balaan nga mga prinsipyo, nga nagapakita, sa usa ka hataas ug halangdong diwa, sa linya sa pagbulag tali sa mga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa mga nagatamakan niini ilalom sa ilang mga tiil. Ang pagbalaan sa Espiritu nagapaila sa kalainan tali sa mga adunay patik sa Dios, ug sa mga nagabantay sa usa ka mini nga adlaw nga kapahulayan. Sa dihang moabut ang pagsulay, igapakita sa dayag kon unsa ang marka sa mananap. Kini mao ang pagbantay sa Domingo. Kadtong, human makadungog sa kamatuoran, magpadayon sa pagtagad niining adlawa nga balaan, nagadala sa timaan sa tawo sa sala, nga naghunahuna sa pag-usab sa mga panahon ug sa kasugoan.” Bible Training School, December 1, 1903.

When the bride makes herself ready the harvest is come. The harvest begins with the gathering together of the first fruit wheat offering that is lifted up as a wave offering ensign. First the first fruits, which are the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation, are gathered, and then the other flock, who are the great multitude. The ensign is his mighty army, and his mighty army is arrayed in fine white linen. At the marriage, the temple of the one hundred and forty-four is finished in advance of the judgment of the Sunday law, and that temple is not only Miller’s larger casket, but it is the church triumphant that possesses all the gifts, including the spirit of prophecy.

Sa diha nga ang pangasaw-onon mag-andam sa iyang kaugalingon, miabot na ang ting-ani. Ang ting-ani nagsugod sa paghipos sa halad nga unang bunga sa trigo nga ginabayaw ingon nga halad nga inuyogayog, usa ka bandila. Una pagatigumon ang unang mga bunga, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa basahon sa Pinadayag, ug unya ang laing panon, nga mao ang dakong panon sa katawhan. Ang bandila mao ang iyang gamhanang kasundalohan, ug ang iyang gamhanang kasundalohan sinul-oban sa manipis nga puti nga lino. Sa kaminyoon, ang templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo matuman nang daan sa dili pa ang paghukom sa balaod sa Domingo, ug kana nga templo dili lamang ang mas dako nga kahon ni Miller, kondili mao usab ang iglesya nga madaogon nga nanag-iya sa tanang mga gasa, lakip ang espiritu sa tagna.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> Ug mihapa ako sa iyang tiilan aron sa pagsimba kaniya. Ug siya miingon kanako, Tan-awa nga dili mo kana buhata: ako maoy imong isigkaulipon, ug sa imong mga igsoon nga may pagpamatuod ni Jesus: simbaha ang Dios: kay ang pagpamatuod ni Jesus mao ang espiritu sa pagpanagna. Pinadayag 19:10.

The one hundred and forty-four thousand are those who have the testimony of Jesus, and the testimony of Jesus is set forth “line upon line” in both the Bible and Spirit of Prophecy. When the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, they will all employ the line upon line methodology to present their testimony. That testimony is a combination of the Divine blood and the human witness.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong adunay pagpamatuod ni Jesus, ug ang pagpamatuod ni Jesus gipadayag “linya ibabaw sa linya” diha sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna. Sa dihang ang kalihokan nga Laodicea sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mausab ngadto sa kalihokan nga Filadelfia sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, silang tanan mogamit sa pamaagi nga linya ibabaw sa linya aron sa pagpresentar sa ilang pagpamatuod. Kana nga pagpamatuod usa ka panaghiusa sa balaanong dugo ug sa tawhanong pagsaksi.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> Ug gilupig nila siya pinaagi sa dugo sa Cordero, ug pinaagi sa pulong sa ilang pagpamatuod; ug wala nila higugmaa ang ilang kinabuhi bisan hangtod sa kamatayon. Pinadayag 12:11.

The testimony of humanity combined with the blood of Divinity is the testimony of Moses and the Lamb. Moses was humanity, the alpha to the blood of the omega Lamb’s divinity. All the gifts are restored as soon as the bride makes herself ready, and as a mighty army clothed in white linen, she takes her position as the ensign of the Lord’s advancing army. That battle march begins when the bride is made ready and clothed in white, which is when the windows of heaven are opened, as they were in Miller’s dream.

Ang pagpamatuod sa pagkatawhanon inubanan sa dugo sa Pagka-Dios mao ang pagpamatuod ni Moises ug sa Cordero. Si Moises mao ang pagkatawhanon, ang alpha sa dugo sa pagka-Diosnon sa omega nga Cordero. Ang tanang mga gasa igauli sa diha nga ang pangasaw-onon mag-andam sa iyang kaugalingon, ug ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan nga sinul-oban sa maputing lino, mopahimutang siya sa iyang katungdanan ingon nga bandila sa nagauswag nga kasundalohan sa Ginoo. Kana nga panaw sa gubat magsugod sa diha nga ang pangasaw-onon maandam na ug masul-oban sa maputi, nga mao ang panahon nga ang mga tamboanan sa langit pagaablihan, maingon sa nahitabo sa damgo ni Miller.

> And I saw heaven opened, and behold a white horse; and he that sat upon him was called Faithful and True, and in righteousness he doth judge and make war. His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself. And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God. And the armies which were in heaven followed him upon white horses, clothed in fine linen, white and clean. And out of his mouth goeth a sharp sword, that with it he should smite the nations: and he shall rule them with a rod of iron: and he treadeth the winepress of the fierceness and wrath of Almighty God. And he hath on his vesture and on his thigh a name written, KING OF KINGS, AND LORD OF LORDS. Revelation 19:11–16.

> Ug nakita ko ang langit nga naablihan, ug ania karon, usa ka puti nga kabayo; ug siya nga naglingkod ibabaw niini ginganlan nga Matinumanon ug Tinuod, ug diha sa pagkamatarong siya nagahukom ug nagapakiggubat. Ang iyang mga mata ingon sa siga sa kalayo, ug sa iyang ulo dihay daghang mga purongpurong; ug siya adunay usa ka ngalan nga nahisulat, nga walay bisan kinsa nga nakaila, kondili siya ra gayud. Ug siya sinul-oban ug bisti nga gituslob sa dugo; ug ang iyang ngalan gitawag nga Ang Pulong sa Dios. Ug ang mga kasundalohan nga didto sa langit misunod kaniya ibabaw sa mga puti nga kabayo, nga nanagsul-ob ug manipis nga lino, maputi ug hinlo. Ug gikan sa iyang baba mogula ang usa ka mahait nga espada, aron pinaagi niini iyang samaran ang mga nasud; ug siya magagahum kanila pinaagi sa usa ka baras nga puthaw: ug iyang tunobon ang pug-anan sa bino sa kapintas ug kapungot sa Dios nga Makagagahum sa Tanan. Ug siya adunay usa ka ngalan nga nahisulat sa iyang bisti ug sa iyang paa, HARI SA MGA HARI, UG GINOO SA MGA GINOO. Pinadayag 19:11–16.

When the dirt brush man enters the empty room and opens the windows He gathers up the jewels and cast them into the larger omega casket. James White would identify those jewels as God’s people, but William Miller would tell you symbols have more than one meaning, and the jewels represent not only the scattered foundational truths, but also the scattered jewels that are on the crown that is lifted up representing Christ’s kingdom of glory.

Sa dihang ang tawo nga may hugawng panuwalis mosulod sa walay sulod nga lawak ug moabli sa mga bintana, iyang tipunon ang mga mutya ug ilabay kini ngadto sa mas dako nga omega nga kahon. Ilhon ni James White kadtong mga mutya ingon nga katawohan sa Dios, apan isulti kanimo ni William Miller nga ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, ug ang mga mutya nagrepresentar dili lamang sa nangkatag nga mga pundasyong kamatuoran, kondili usab sa nangkatag nga mga mutya nga anaa sa korona nga gibayaw, nga nagrepresentar sa mahimayaong gingharian ni Cristo.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> Ug ang Ginoo nga ilang Dios magluwas kanila niadtong adlawa ingon nga panon sa Iyang katawhan; kay sila mamahimong sama sa mga bato sa usa ka purongpurong, nga ginabayaw ingon nga usa ka bandila ibabaw sa Iyang yuta. Zacarias 9:16.

The omega and second test after the foundational alpha test of Rome establishing the vision, is the capstone omega test. It is the finishing of the temple test, that precedes the third litmus test of judgment. The test purges the two classes of worshippers from each other, separating the wise and foolish based upon the oil, which is the message, or as Sister White identified in her commentary of the synagogue at Capernaum—the “words of truth.”

Ang omega ug ikaduhang pagsulay, human sa pundasyonal nga alpha nga pagsulay sa Roma nga nagpatukod sa panan-awon, mao ang kinatumyang omega nga pagsulay. Kini mao ang pagtapos sa pagsulay sa templo, nga nag-una sa ikatulong litmus nga pagsulay sa paghukom. Ang maong pagsulay nagahinlo sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba gikan sa usag usa, nga nagabulag sa maalamon ug sa mga buang pinasikad sa lana, nga mao ang mensahe, o sumala sa gipaila ni Sister White sa iyang komentaryo bahin sa sinagoga sa Capernaum—ang “mga pulong sa kamatuoran.”

Capernaum is where in John 6:66, Jesus lost the greatest number of disciples at one time, and those disciples never returned. As the largest test of discipleship in the time of Christ, Capernaum is a symbol of the omega test of discipleship in the time of Christ, which in turn would typify the omega test of discipleship in the three-step testing process that began in 2023. In Capernaum, the test was represented by the Bread of Heaven, and it identified the failure of the Jews in the context of their inability to understand prophecy, due to their unwillingness to accept that when Jesus’ spoke of natural things, it was to be understood in a spiritual application.

Ang Capernaum mao ang dapit diin, sa Juan 6:66, si Jesus napakyasan sa labing daghang gidaghanon sa mga disipulo sa usa ka higayon, ug kadtong mga disipulo wala na gayud mobalik. Ingon nga labing dako nga pagsulay sa pagkamadisipulo sa panahon ni Cristo, ang Capernaum maoy simbolo sa omega nga pagsulay sa pagkamadisipulo sa panahon ni Cristo, nga sa baylo mahimong tipo sa omega nga pagsulay sa pagkamadisipulo sulod sa tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga nagsugod niadtong 2023. Sa Capernaum, ang pagsulay girepresentahan pinaagi sa Tinapay sa Langit, ug kini nagpaila sa kapakyasan sa mga Judio sulod sa konteksto sa ilang kawalay katakos sa pagsabot sa tagna, tungod sa ilang pagkadili-andam sa pagdawat nga sa dihang si Jesus nagsulti mahitungod sa natural nga mga butang, kini angay sabton diha sa espirituwal nga pag-aplikar.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

> “Christ’s discourse in the synagogue concerning the bread of life was the turning point in the history of Judas. He heard the words, ‘Except ye eat the flesh of the Son of man, and drink His blood, ye have no life in you.’ John 6:53. He saw that Christ was offering spiritual rather than worldly good. He regarded himself as farsighted, and thought he could see that Jesus would have no honor, and that He could bestow no high position upon His followers. He determined not to unite himself so closely to Christ but that he could draw away. He would watch. And he did watch.

> “Ang pakigpulong ni Cristo sa sinagoga mahitungod sa tinapay sa kinabuhi mao ang mahinungdanong pagbalhin sa kasaysayan ni Judas. Nadungog niya ang mga pulong, ‘Gawas kon mokaon kamo sa unod sa Anak sa tawo, ug moinom sa Iyang dugo, wala kamoy kinabuhi diha kaninyo.’ Juan 6:53. Iyang nakita nga si Cristo nagtanyag ug espirituhanong kaayohan inay sa yutan-ong kaayohan. Iyang giisip ang iyang kaugalingon nga masinatiyon, ug naghunahuna nga makita niya nga si Jesus walay pagadungog, ug nga Siya dili makahatag ug hataas nga katungdanan ngadto sa Iyang mga sumosunod. Iyang gitino nga dili maghiusa sa iyang kaugalingon sa hilabihan ka suod kang Cristo aron makahimo siya sa pagpalayo. Siya magbantay. Ug siya gayod nagbantay.”

> “From that time he expressed doubts that confused the disciples. …” The Desire of Ages, 719.

> “Sukad niadtong panahona iyang gipahayag ang mga pagduhaduha nga nakapalibog sa mga tinun-an. …” The Desire of Ages, 719.

## First Test

Unang Pagsulay

> “The look that Jesus cast upon the selfish Judas convinced him that the Master had penetrated his hypocrisy, and read his base, contemptible character. This was a more direct reproof than Judas had before received. He was provoked by it, and thus a door was opened through which Satan entered to control his thoughts. Instead of repenting, he planned revenge. Stung by the knowledge of his sin, and provoked to madness because his guilt was known, he rose from the table, and went to the palace of the high priest, where he found the council assembled. He was imbued with the spirit of Satan, and acted like one bereft of reason. The reward promised for the betrayal of his Master was thirty pieces of silver; and for a far less sum than the box of ointment cost he sold the Savior.

> Ang pagtan-aw nga gitutok ni Jesus sa hakog nga si Judas nakapakombinse kaniya nga ang Agalon nakasabot sa iyang pagkasalingkapaw, ug nakabasa sa iyang ubos ug talamayon nga kinaiya. Kini maoy usa ka labi pang diretso nga pagbadlong kay sa bisan unsang iyang nadawat kaniadto. Tungod niini siya nasuko, ug sa ingon nabuksan ang usa ka pultahan diin si Satanas misulod aron sa pagdumala sa iyang mga hunahuna. Imbis nga maghinulsol, siya naglaraw ug panimalos. Gisakitan sa kahibalo sa iyang sala, ug giduso ngadto sa kabuangan tungod kay ang iyang pagkasad-an nahibaloan na, mibarog siya gikan sa lamesa ug miadto sa palasyo sa labawng sacerdote, diin iyang nakita nga nagtigom ang konseho. Napuno siya sa espiritu ni Satanas, ug milihok sama sa usa nga nawad-an sa pangisip. Ang ganti nga gisaad alang sa pagbudhi sa iyang Agalon maoy katloan ka salapi; ug sa usa ka halagang mas ubos pa kay sa bili sa kahon sa pahumot, iyang gibaligya ang Manluluwas.

> “In spirit and practice many resemble Judas. As long as there is silence in regard to the plague-spot in their character, no open enmity is seen; but when they are reproved, bitterness fills their hearts.” Youth Instructor, July 12, 1900.

> “Sa espiritu ug binuhatan daghan ang mahisama kang Judas. Hangtud nga may kahilom mahitungod sa salot nga lama sa ilang kinaiya, walay makita nga dayag nga pagdumot; apan sa dihang sila badlongon, ang kapaitan mopuno sa ilang mga kasingkasing.” Youth Instructor, Hulyo 12, 1900.

## The Second Test

Ang Ikaduhang Pagsulay

> “Before the Passover Judas had met a second time with the priests and scribes, and had closed the contract to deliver Jesus into their hands. . . . Judas was now offended at Christ’s act in washing the feet of His disciples. If Jesus could so humble Himself, he thought, He could not be Israel’s king. All hope of worldly honor in a temporal kingdom was destroyed. Judas was satisfied that there was nothing to be gained by following Christ. After seeing Him degrade Himself, as he thought, he was confirmed in his purpose to disown Him, and confess himself deceived. He was possessed by a demon, and he resolved to complete the work he had agreed to do in betraying his Lord.” The Desire of Ages, 645.

> “Sa wala pa ang Pasko sa Paglabay, si Judas nakigtagbo pag-usab sa mga pari ug mga escriba, ug gitapos ang kasabutan sa pagtugyan kang Jesus ngadto sa ilang mga kamot.... Si Judas nasilo na karon tungod sa gihimo ni Cristo sa paghugas sa mga tiil sa Iyang mga tinun-an. Kon si Jesus makahimo sa pagpaubos sa Iyang kaugalingon sa ingon niana, naghunahuna siya, dili Siya mahimong hari sa Israel. Ang tanang paglaum alang sa kalibotanhong dungog diha sa usa ka lumalabayng gingharian nalaglag. Si Judas nakombinsir nga walay bisan unsang makuha sa pagsunod kang Cristo. Human makita niya Siya nga nagpaubos sa Iyang kaugalingon, sumala sa iyang pagtan-aw, napalig-on siya sa iyang katuyoan sa pagdumili Kaniya, ug sa pag-angkon nga siya nalimbongan. Gipanag-iya siya sa usa ka demonyo, ug mihukom siya sa pagtuman sa buluhaton nga iyang gikasabutan nga buhaton sa pagbudhi sa iyang Ginoo.” The Desire of Ages, 645.

## The Final Decision

Ang Katapusang Desisyon

> “In surprise and confusion at the exposure of his purpose, Judas rose hastily to leave the room. ‘Then said Jesus unto him, That thou doest, do quickly. . . . He then having received the sop went immediately out: and it was night.’ Night it was to the traitor as he turned away from Christ into the outer darkness.

> Sa katingala ug kalibog tungod sa pagbutyag sa iyang tuyo, si Judas midali sa pagtindog aron mobiya sa lawak. “Unya miingon si Jesus kaniya, Ang imong pagabuhaton, buhata sa madali.... Busa siya, sa nakadawat na sa tipik, diha-diha dayong migula: ug gabii na.” Gabii gayud kadto alang sa mabudhion sa dihang mitalikod siya gikan kang Cristo ngadto sa kangitngit sa gawas.

> “Until this step was taken, Judas had not passed beyond the possibility of repentance. But when he left the presence of his Lord and his fellow disciples, the final decision had been made. He had passed the boundary line.

> “Hangtod nga nahimo kining lakanga, si Judas wala pa makalabang sa posibilidad sa paghinulsol. Apan sa dihang mibiya siya gikan sa presensya sa iyang Ginoo ug sa iyang mga kaubang tinun-an, ang katapusang paghukom nahimo na. Milabang na siya sa utlanan nga linya.”

> “Wonderful had been the long-suffering of Jesus in His dealing with this tempted soul. Nothing that could be done to save Judas had been left undone. After he had twice covenanted to betray his Lord, Jesus still gave him opportunity for repentance. By reading the secret purpose of the traitor’s heart, Christ gave to Judas the final, convincing evidence of His divinity. This was to the false disciple the last call to repentance. No appeal that the divine-human heart of Christ could make had been spared. The waves of mercy, beaten back by stubborn pride, returned in a stronger tide of subduing love. But although surprised and alarmed at the discovery of his guilt, Judas became only the more determined. From the sacramental supper he went out to complete the work of betrayal.

> Katingalahan gayud ang taas nga pagkamainantuson ni Jesus sa Iyang pakig-atubang niining tintadong kalag. Walay bisan unsang mahimo pa aron maluwas si Judas nga wala Niya buhata. Human siya makaduha na sa paghimo ug kasabutan sa pagbudhi sa iyang Ginoo, gihatagan gihapon siya ni Jesus ug kahigayonan alang sa paghinulsol. Pinaagi sa pagbasa sa tinago nga tuyo sa kasingkasing sa mabudhion, gihatag ni Cristo kang Judas ang katapusang, makapakombinsir nga pamatuod sa Iyang pagka-Dios. Kini mao ang katapusang tawag sa paghinulsol ngadto sa mini nga tinun-an. Walay pakilooy nga mahimo sa diosnon-tawhanong kasingkasing ni Cristo nga wala Niya ipugngan. Ang mga balod sa kalooy, nga gisalikway sa masukihong pagkamapahitas-on, mibalik sa labi pang kusgan nga taob sa mapailobong gugma. Apan bisan pa nga nakurat ug nabalaka sa pagkadiskobre sa iyang sala, si Judas nahimong labi lamang nga mas determinado. Gikan sa panihapon nga sakramental migawas siya aron tumanon ang buhat sa pagbudhi.

> “In pronouncing the woe upon Judas, Christ also had a purpose of mercy toward His disciples. He thus gave them the crowning evidence of His Messiahship. ‘I tell you before it come,’ He said, ‘that, when it is come to pass, ye may believe that I AM.’ Had Jesus remained silent, in apparent ignorance of what was to come upon Him, the disciples might have thought that their Master had not divine foresight, and had been surprised and betrayed into the hands of the murderous mob. A year before, Jesus had told the disciples that He had chosen twelve, and that one was a devil. Now His words to Judas, showing that his treachery was fully known to his Master, would strengthen the faith of Christ’s true followers during His humiliation. And when Judas should have come to his dreadful end, they would remember the woe that Jesus had pronounced upon the betrayer.” The Desire of Ages, 653–655.

> “Sa pagpahayag sa kaalaut batok kang Judas, si Cristo may katuyoan usab sa kalooy ngadto sa Iyang mga tinun-an. Sa ingon gihatag Niya kanila ang kinahitas-ang pamatuod sa Iyang pagka-Mesias. ‘Ginasulti Ko kini kaninyo sa dili pa kini mahitabo,’ miingon Siya, ‘aron, sa dihang matuman na kini, motuo kamo nga AKO MAO.’ Kon si Jesus nagpabiling hilom, nga daw walay kahibalo sa mahitabo Kaniya, ang mga tinun-an tingali makahunahuna nga ang ilang Agalon walay balaang pagtan-aw daan, ug nga nasurpresa Siya ug gitugyan ngadto sa mga kamot sa mamumuno nga panon. Usa ka tuig sa wala pa kini, gisultihan ni Jesus ang mga tinun-an nga nagpili Siya ug napulog-duha, ug nga ang usa kanila yawa. Karon ang Iyang mga pulong ngadto kang Judas, nga nagapakita nga ang iyang pagluib hingpit nga nahibaloan sa iyang Agalon, magapalig-on sa pagtuo sa matuod nga mga sumunod ni Cristo sa panahon sa Iyang pagpaubos. Ug sa dihang moabot na si Judas sa iyang makalilisang nga katapusan, ilang hinumdoman ang kaalaut nga gipahayag ni Jesus batok sa mabudhiong magbubudhi.” The Desire of Ages, 653–655.

Back to Articles