Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Five

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodiceanong Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw - Numero Kuarenta’y Singko

Number Forty-Five

Numero Kuarenta’y Singko

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

## Review

Repaso

Leviticus twenty-three identifies three tests within the Pentecostal season of the one hundred and forty-four thousand. Aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, and then aligning the forty days that Christ taught the disciples face to face before His ascension with the day of first fruits creates an overall structure that represents the three angel’s messages.

Ang Levitico kapitulo baynte-tries nagpaila sa tulo ka mga pagsulay sulod sa panahon sa Pentecostes sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang pagpahaom sa nahaunang adlaw sa fiesta sa mga Balongbalong ngadto sa adlaw sa Pentecostes, ug unya ang pagpahaom sa kap-atan ka adlaw nga si Cristo nagtudlo sa mga tinun-an sa nawong ug nawong sa wala pa ang Iyang pagkayab, ngadto sa adlaw sa unang mga bunga, nagmugna ug usa ka kinatibuk-ang estruktura nga nagrepresentar sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda.

When the “death, burial and resurrection” is applied as a single prophetic waymark that has three steps; as it is represented by Christ’s baptism, we find that five days after the resurrection on the day of first fruits, the end of the seven day feast of unleavened bread arrives as a holy convocation. Thus, at Christ’s resurrection, which aligns with the first fruit offering, there follows a five-day period.

Sa dihang ang “kamatayon, paglubong ug pagkabanhaw” ipahamtang ingon nga usa ka nag-inusarang profetikanhong timailhan sa dalan nga may tulo ka mga lakang; ingon sa gihulagway niini pinaagi sa bautismo ni Cristo, atong makita nga lima ka adlaw human sa pagkabanhaw, sa adlaw sa unang mga bunga, moabot ang katapusan sa pito ka adlaw nga fiesta sa tinapay nga walay patubo ingon nga usa ka balaang katiguman. Busa, sa pagkabanhaw ni Cristo, nga nahiuyon sa halad sa unang bunga, misunod ang usa ka yugto nga lima ka adlaw.

At the end of the structure which is created by aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, there is another waymark with three steps, also followed by five days that reaches unto Pentecost.

Sa katapusan sa estruktura nga namugna pinaagi sa pagpahiuyon sa nahaunang adlaw sa fiesta sa mga Tabernakulo ngadto sa adlaw sa Pentecostes, adunay laing timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang, nga gisundan usab sa lima ka adlaw nga moabot ngadto sa Pentecostes.

Between those two ‘three-step waymarks followed by five days,’ is a period of thirty days. When we align the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, we understand that five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Ten days before the day of Atonement was the feast of Trumpets. The forty days of Christ teaching face to face after His resurrection on the day of first fruits, aligns five days after the feast of Trumpets, and five days before the day of atonement.

Taliwala niadtong duha ka “tulo-ka-lakang nga mga timaan sa dalan nga gisundan sa lima ka adlaw,” adunay usa ka yugto nga katloan ka adlaw. Sa dihang atong ipahaom ang unang adlaw sa pista sa mga Tabernakulo ngadto sa adlaw sa Pentecostes, atong masabtan nga lima ka adlaw sa wala pa ang pista sa mga Tabernakulo mao ang Adlaw sa Pagpasig-uli. Napulo ka adlaw sa wala pa ang Adlaw sa Pagpasig-uli mao ang pista sa mga Trumpeta. Ang kap-atan ka adlaw sa pagtudlo ni Cristo nga atubangay human sa Iyang pagkabanhaw sa adlaw sa unang mga bunga, motakdo lima ka adlaw human sa pista sa mga Trumpeta, ug lima ka adlaw sa wala pa ang adlaw sa pagpasig-uli.

The three-step waymark of His ‘death, burial and resurrection,’ followed by five days unto the end of the feast of unleavened bread is then repeated thirty days later when the three-step waymark of ‘trumpets, ascension, and judgment,’ that are then followed by five days unto Pentecost. The beginning three-step waymark is easily defined as one waymark with three steps, for it is directly identified as such with Christ’s baptism, that symbolizes His ‘death, burial and resurrection.’ The baptism was the alpha to the sacred 1,260-day period that culminated at His ‘death, burial and resurrection’ which was the omega to the 1,260 days.

Ang tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan sa Iyang “kamatayon, paglubong ug pagkabanhaw,” nga gisundan sa lima ka adlaw paingon ngadto sa katapusan sa fiesta sa tinapay nga walay igpapatubo, unya gisubli paglabay sa katloan ka adlaw diha sa tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan sa “mga trumpeta, pagkayab ug paghukom,” nga unya gisundan sa lima ka adlaw paingon ngadto sa Pentecostes. Ang sinugdanang tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan sayon nga mahibulag ingon nga usa ka timaan sa dalan nga adunay tulo ka lakang, kay kini tuwirang giila ingon niana pinaagi sa bautismo ni Cristo, nga nagsimbolo sa Iyang “kamatayon, paglubong ug pagkabanhaw.” Ang bautismo mao ang alpha sa balaang 1,260 ka adlaw nga yugto nga miabut sa kinatumyan diha sa Iyang “kamatayon, paglubong ug pagkabanhaw,” nga mao ang omega sa 1,260 ka adlaw.

The three-step waymark at the end of the Pentecostal season must be recognized through prophetic application. In the fifty days of the Pentecostal season the same structure is found at the beginning and the ending. Based upon the principle that Christ always illustrates the end with the beginning we can identify the feast of trumpets, followed by the ascension, followed by the day of Atonement, followed by five days as one ‘three-step waymark followed by five days.’

Ang tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan sa katapusan sa panahon sa Pentecostes kinahanglan maila pinaagi sa propetikong pag-aplikar. Sulod sa kalim-an ka adlaw sa panahon sa Pentecostes, ang mao rang estruktura makita sa sinugdanan ug sa katapusan. Pinasukad sa prinsipyo nga si Cristo sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, atong maila ang pista sa mga trumpeta, gisundan sa pagkayab, gisundan sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala, gisundan sa lima ka adlaw ingon nga usa ka ‘tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan nga gisundan sa lima ka adlaw.’

We also test the proposed three steps with the biblical guidelines of the characteristics of each of the three steps. Those three steps are represented repeatedly in God’s Word. They are the three angels; they are the courtyard, holy place and Most Holy Place; they are the work of the Holy Spirit in convicting of sin, righteousness and judgment. Identifying the feast of trumpets, the ascension and the day of Atonement as those three steps requires that each of the steps aligns with the established biblical testimony.

Gisulayan usab nato ang gisugyot nga tulo ka mga lakang pinaagi sa biblikanhong mga giya mahitungod sa mga kinaiya sa matag usa sa tulo ka mga lakang. Kining tulo ka mga lakang balik-balik nga girepresentahan sa Pulong sa Dios. Mao kini ang tulo ka mga manolonda; mao kini ang sawang, ang balaang dapit ug ang Labing Balaang Dapit; mao kini ang buluhaton sa Espiritu Santo sa pagpahinungod sa sala, sa pagkamatarong, ug sa paghukom. Ang pag-ila sa pista sa mga trumpeta, sa pagkayab ni Cristo, ug sa adlaw sa Pagpasig-uli ingon niadtong tulo ka mga lakang nagkinahanglan nga ang matag usa sa mga lakang mahiuyon sa natukod nang biblikanhong pagpamatuod.

Trumpets are a warning message and it is associated with the first angel who cries out “fear God.” The ascension of Christ is a symbol of the glory of His Second Coming, for the second expression of the first angel is “give Him glory.” The day of Atonement is the symbol of judgment, and the third expression of the first angel is “the hour of His judgment is come.” There are several ways to identify that the prophetic characteristics of the three steps in the waymark at the end of the Pentecostal season represent the three steps of the everlasting gospel, where many are “purified, made white and tried.”

Ang mga trumpeta maoy usa ka mensahe sa pasidaan ug kini nalangkit sa nahaunang manulonda nga nagsinggit, “kahadloki ang Dios.” Ang pagkayab ni Cristo maoy usa ka simbolo sa himaya sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi, kay ang ikaduhang pahayag sa nahaunang manulonda mao ang “ihatag Kaniya ang himaya.” Ang adlaw sa Pagpasig-uli maoy simbolo sa paghukom, ug ang ikatulong pahayag sa nahaunang manulonda mao ang “miabot na ang takna sa Iyang paghukom.” Adunay daghang mga paagi sa pag-ila nga ang mga profetikong kinaiya sa tulo ka mga lakang sa waymark sa katapusan sa panahon sa Pentecostes nagrepresentar sa tulo ka mga lakang sa walay-katapusang maayong balita, diin daghan ang “hinlohon, pagapution, ug pagasulayan.”

This being so, you then may see that in the first waymark of three steps the barley first fruit offering is given, and in the last waymark of the three steps the wheat first fruit offering is given. You then might see that the alpha three steps of the Pentecostal season identify unleavened bread, but the omega waymark of three steps identify leavened bread. You then could even see that in the three-step waymark in the beginning is where Christ was lifted up to draw all men, and in the ending three-step waymark the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up to draw the Gentiles.

Tungod niini, makita mo unya nga sa nahaunang timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang ang halad nga unang bunga sa cebada gihatag, ug sa katapusang timaan sa dalan sa tulo ka mga lakang ang halad nga unang bunga sa trigo gihatag. Makita mo usab unya nga ang alpha nga tulo ka mga lakang sa panahon sa Pentecostes nagtimaan sa tinapay nga walay patubo, apan ang omega nga timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang nagtimaan sa tinapay nga may patubo. Makita mo pa gani unya nga sa timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang sa sinugdanan mao ang dapit diin si Cristo gibayaw aron sa pagdani sa tanang mga tawo, ug sa katapusang timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang ang bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gibayaw aron sa pagdani sa mga Gentil.

The first and third angels are the same angel at the prophetic level, for the first is the beginning—and the third is the ending. The alpha first angel announces the opening of judgment and the omega last angel announces the close of judgment. The first angel’s message was empowered by the fulfillment of Islam on August 11, 1840, and the third angel was empowered by a fulfillment of Islam on 9/11. Sister White informs us that the mission of both the first and the third angel was to lighten the earth with its glory. Other witnesses are abundant, and they provide ample support for identifying the structure of the Pentecostal season as set forth in the fifty days from Christ’s resurrection unto Pentecost, with the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three and the last twenty-two verses of Leviticus twenty-three. Between the two waymarks that are a waymark of three steps followed by five days is a thirty-day period that represents the second angel.

Ang nahauna ug ang ikatulong mga manulunda mao ang mao rang manulunda sa lebel sa tagna, kay ang nahauna mao ang sinugdanan—ug ang ikatulo mao ang katapusan. Ang alpha nga unang manulunda nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom ug ang omega nga ulahing manulunda nagpahibalo sa pagtapos sa paghukom. Ang mensahe sa unang manulunda gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa Islam niadtong Agosto 11, 1840, ug ang ikatulong manulunda gihatagan ug gahum pinaagi sa usa ka katumanan sa Islam niadtong 9/11. Gipahibalo kanato ni Sister White nga ang buluhaton sa nahauna ug sa ikatulong manulunda mao ang pagpasidlak sa yuta pinaagi sa iyang himaya. Adunay daghang ubang mga saksi, ug sila naghatag ug igo kaayong suporta alang sa pag-ila sa estruktura sa panahon sa Pentecostes ingon nga gipakita sa kalim-an ka adlaw sukad sa pagkabanhaw ni Cristo hangtod sa Pentecostes, uban sa nahaunang baynte-dos ka bersikulo sa Levitico beinte-tres ug sa ulahing baynte-dos ka bersikulo sa Levitico beinte-tres. Taliwala sa duha ka mga waymarka nga usa ka waymarka sa tulo ka mga lakang nga gisundan sa lima ka adlaw adunay usa ka katloan ka adlaw nga yugto nga nagrepresentar sa ikaduhang manulunda.

The first waymark of ‘three steps followed by five’ days is the first angel, the thirty days is the second angel and the second waymark of ‘three steps followed by five’ days is the third angel. These three steps cover the entire Pentecostal season up to Pentecost, which then marks the beginning of the seven days of the feast of Tabernacles that represents the outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis beginning at the Sunday law in the United States and continuing until Michael stands up and human probation closes. The structure is divine, but it produces some serious considerations.

Ang unang timailhan sa “tulo ka mga lakang nga gisundan sa lima” ka adlaw mao ang unang manulonda, ang katloan ka adlaw mao ang ikaduhang manulonda, ug ang ikaduhang timailhan sa “tulo ka mga lakang nga gisundan sa lima” ka adlaw mao ang ikatulong manulonda. Kining tulo ka mga lakang naglangkob sa tibuok kapanahonan sa Pentecostes hangtod sa Pentecostes, nga mao dayon ang nagtimaan sa pagsugod sa pito ka adlaw sa fiesta sa mga Tabernakulo nga nagrepresentar sa pagbubo sa ulahing ulan sulod sa krisis sa balaod sa Domingo nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa ug nagapadayon hangtod motindog si Miguel ug matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo. Ang estruktura balaan, apan kini nagahatag ug pipila ka seryoso nga mga konsiderasyon.

## Serious Considerations

Mga Seryosong Pagpalandong

It is evident that the waymark represented by the ‘trumpets, ascension and judgment’ is the litmus and third test. The third test is always the litmus test, where character is manifested, but never developed.

Dayag nga ang timaan sa dalan nga girepresentahan sa “mga trumpeta, pagsaka ug paghukom” mao ang litmus ug ikatulong pagsulay. Ang ikatulong pagsulay mao gayud sa kanunay ang litmus test, diin ang kinaiya mapadayag, apan dili gayud mapalambo.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> “Ang kinaiya mapadayag pinaagi sa usa ka krisis. Sa dihang ang mapangamuyoong tingog mipahibalo sa tungang gabii, ‘Tan-awa, ang pamanhonon nagaabot; panggawas kamo aron sa pagsugat kaniya,’ ang nangatulog nga mga ulay nangamata gikan sa ilang pagkatulog, ug nakita kinsa ang nakahimo sa pagpangandam alang sa maong hitabo. Ang duha ka pundok hingkaplagan nga wala makabantay, apan ang usa nakaandam alang sa maong kalit nga panginahanglan, ug ang usa hikaplagan nga walay pagpangandam. Ang kinaiya mapadayag pinaagi sa mga kahimtang. Ang mga kagipitan mao ang mopagula sa tinuod nga kabag-ohan sa kinaiya. Ang kalit ug wala damha nga kalamidad, kasubo tungod sa pagkawala, o krisis, ang wala damha nga sakit o pag-antos, ang bisan unsang butang nga nagapaatubang sa kalag nawong sa nawong sa kamatayon, mopagula sa tinuod nga kinahiladman sa kinaiya. Ikapadayag kon aduna ba o wala gayud tinuod nga pagtuo sa mga saad sa pulong sa Dios. Ikapadayag kon ang kalag ginapalig-on ba sa grasya, kon aduna bay lana sa sudlanan uban sa suga.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> “Ang mga panahon sa pagsulay moabot sa tanan. Sa unsang paagi kita maggawi ilalom sa pagsulay ug pagpamatuod sa Dios? Mapalong ba ang atong mga lamparahan? o magapadayon ba kita sa pagpasiga niini? Andam ba kita sa matag emerhensiya pinaagi sa atong pagkahiusa Kaniya nga puno sa grasya ug kamatuoran? Ang lima ka manggialamong ulay dili makahatag sa ilang kinaiya ngadto sa lima ka buang nga mga ulay. Ang kinaiya kinahanglan maporma nato ingon nga tagsatagsa ka mga indibiduwal.” Review and Herald, October 17, 1895.

When the feast of trumpets waymark arrives, your character is forever sealed, you are lifted up as an ensign and your sins are forever blotted out. The three steps represent three aspects of the sealing. The arrival of the message of the Midnight Cry manifests those who have oil and who are lifted up as an ensign as their sins are removed. The message, the work and the seal are all one waymark. It is a waymark “that brings the soul face to face with death” because of an “unlooked for calamity.” The trumpet of Islam represents that “unlooked for calamity.” At that point the message, “Behold the Bridegroom cometh,” is proclaimed five days in advance of the Sunday law, where the message changes unto the loud cry of the third angel.

Sa diha nga moabot ang ilham nga timaan sa pista sa mga trumpeta, ang imong kinaiya pagaselyohan sa walay katapusan, ikaw igaalsa ingon nga usa ka bandila, ug ang imong mga sala pagapapas-on sa walay katapusan. Ang tulo ka mga lakang nagrepresentar sa tulo ka mga bahin sa pagpamatuod pinaagi sa selyo. Ang pag-abot sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit nagapadayag niadtong may lana ug niadtong ginapataas ingon nga usa ka bandila samtang ang ilang mga sala ginakuha. Ang mensahe, ang bulohaton, ug ang selyo usa ra ka ilham nga timaan. Kini usa ka ilham nga timaan “nga nagadala sa kalag atubang sa kamatayon” tungod sa usa ka “kalamidad nga wala damha.” Ang trumpeta sa Islam nagrepresentar nianang “kalamidad nga wala damha.” Niana nga punto ang mensahe, “Tan-awa, ang Pamanhonon nagaabot,” igamantala lima ka adlaw sa wala pa ang balaod sa Domingo, diin ang mensahe mausab ngadto sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda.

The three steps of the waymark are identifying elements of the sealing of and the lifting up of the one hundred and forty-four thousand, just before the Sunday law. It is clear that the litmus test of ‘trumpets, ascension and judgment’ has been represented by the Exeter camp meeting. The five days between the day of Atonement and Pentecost, represents the sixty-six days between the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22, 1844, when the door closed. Those sixty-six days of Millerite history are illustrating the latter days, and in this regard, they are illustrating the proclamation of the message of the Midnight Cry by the one hundred and forty-four thousand.

Ang tulo ka mga lakang sa timailhan sa dalan mao ang nagpaila nga mga elemento sa pagtimri ug sa pagpataas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa dili pa ang balaod sa Domingo. Klaro nga ang litmus test sa “mga trumpeta, pagsaka, ug paghukom” gilarawan pinaagi sa Exeter camp meeting. Ang lima ka adlaw tali sa Adlaw sa Pagtabon sa Sala ug Pentecostes nagrepresentar sa kan-uman ug unom ka adlaw tali sa katapusan sa Exeter camp meeting niadtong Agosto 17 hangtod Oktubre 22, 1844, sa dihang ang pultahan gitak-op. Kadtong kan-uman ug unom ka adlaw sa kasaysayan sa mga Millerita naglarawan sa ulahing mga adlaw, ug niining bahina, naglarawan sila sa pagpahibalo sa mensahe sa Midnight Cry pinaagi sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The five days to Pentecost, aligns with the sixty-six days of the Millerites proclaiming the message of the Midnight Cry, which was also typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. The first of the three steps is the feast of trumpets, which is the seventh trumpet, or third woe, or Islam in the latter days, and Christ’s triumphal entry was preceded by the loosing of an ass.

Ang lima ka adlaw paingon sa Pentecostes, nagatugma sa kan-uman ug unom ka adlaw sa mga Millerita sa pagpahayag sa mensahe sa Tinguha sa Tunga sa Gabii, nga gitipohan usab pinaagi sa madaugong pagsulod ni Cristo sa Jerusalem. Ang nahaunang lakang sa tulo ka mga lakang mao ang pista sa mga trompeta, nga mao ang ikapitong trompeta, o ang ikatulong kaalautan, o ang Islam sa ulahing mga adlaw, ug ang madaugong pagsulod ni Cristo gisundan sa una sa pagbadbad sa usa ka asno.

Prophetically this identifies that the loosing of the ass marks the beginning of the triumphal entry, which is the Midnight Cry. Bible prophecy is to be applied in the latter days to the sixth kingdom of Bible prophecy—the earth beast, the United States. Islam will strike the United States, as it did at 9/11, thus marking the beginning of the proclamation of the Midnight Cry with a significant strike upon the United States by Islam, and the ending of the proclamation of the Midnight Cry with another significant strike upon the United States by Islam, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Sa paagi sa tagna, kini nagtimaan nga ang paghubad sa asno nagmarka sa sinugdanan sa malampusong pagsulod, nga mao ang Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit. Ang tagna sa Biblia angayng iaplikar sa ulahing mga adlaw ngadto sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia—ang mananap sa yuta, ang Tinipong Bansa sa Amerika. Ang Islam moigo sa Tinipong Bansa sa Amerika, maingon sa gibuhat niini sa 9/11, sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa pagmantala sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit pinaagi sa usa ka mahinungdanong pag-atake sa Tinipong Bansa sa Amerika sa Islam, ug sa katapusan sa pagmantala sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit pinaagi sa laing mahinungdanong pag-atake sa Tinipong Bansa sa Amerika sa Islam, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

The message of Pentecost is the message of the loud cry, and the loud cry is simply an escalation of the message of the Midnight Cry. In Millerite history the Midnight Cry ended when the door was closed on October 22, 1844, and it ends when the door closes at the Sunday law in the latter days. At Pentecost Peter proclaimed the message of Joel, and Pentecost is the omega ending of the Midnight Cry, so the alpha beginning of the Midnight Cry Peter must of prophetic necessity also be presenting the message of Joel. At the Midnight Cry Peter is in Acts chapter two, in the upper room at the third hour, and then on the same day at the ninth hour he is in the temple proclaiming Joel’s message.

Ang mensahe sa Pentecostes mao ang mensahe sa makusog nga singgit, ug ang makusog nga singgit yano lamang nga pagpasaka sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i. Sa kasaysayan sa mga Millerite ang Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i natapos sa dihang gisirhan ang pultahan niadtong Oktubre 22, 1844, ug kini matapos sa dihang ang pultahan mosira na sa balaod sa Domingo sa ulahing mga adlaw. Sa Pentecostes gipahibalo ni Pedro ang mensahe ni Joel, ug ang Pentecostes mao ang omega nga katapusan sa Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i, busa ang alpha nga sinugdanan sa Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i si Pedro kinahanglan, tungod sa propetikanhong panginahanglan, usab nga nagapresentar sa mensahe ni Joel. Sa Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i si Pedro anaa sa Mga Buhat kapitulo dos, sa lawak sa itaas sa ikatulong takna, ug unya sa maong adlaw usab sa ikasiyam nga takna anaa siya sa templo nga nagamantala sa mensahe ni Joel.

Peter is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at Pentecost, which is the end of the Midnight Cry, and he is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the Midnight Cry. The sealing and raising up of the one hundred and forty-four thousand begins with the loosing of the ass as Islam strikes. When the Millerites left the Exeter camp meeting they carried the message like a tidal wave, and symbolically typified the one hundred and forty-four thousand who repeat that experience.

Si Pedro mao ang simbolo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa Pentecostes, nga mao ang katapusan sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii, ug siya usab mao ang simbolo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa sinugdanan sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Ang pagpatik ug pagpabangon sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa paghubad sa asno samtang mosulong ang Islam. Sa dihang mibiya ang mga Millerite sa panagtigom sa kampo sa Exeter, gidala nila ang mensahe sama sa usa ka balod-dagat, ug sa simbolikong paagi ilang gitipohan ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nga magasubli niana nga kasinatian.

This application becomes more serious when you recognize that Peter is representing those who proclaim the Midnight Cry message at the litmus and third test of the Pentecostal season. The third hour for Peter at Pentecost places him in the upper room, and the upper room is also the ten days before Pentecost. The second test of the Pentecostal season is the thirty-day temple test that follows the foundational test. The second test of the temple requires the faithful to enter by faith into the Most Holy Place where their sins are blotted out and where they are seated by faith with Christ in heavenly places. The book of Acts informs us that Peter began his sermon on the book of Joel at the third hour in the upper room, then at the ninth hour he was in the temple.

Kining paggamit nahimong labi pang seryoso sa dihang imong maila nga si Pedro nagrepresentar niadtong mga nagamantala sa mensahe sa Tunga-tungang Gabii nga Pagsinggit sa litmus ug ikatulong pagsulay sa panahon sa Pentecostes. Ang ikatulong takna alang kang Pedro sa Pentecostes nagbutang kaniya sa lawak sa itaas, ug ang lawak sa itaas mao usab ang napulo ka adlaw sa wala pa ang Pentecostes. Ang ikaduhang pagsulay sa panahon sa Pentecostes mao ang traynta ka adlaw nga pagsulay sa templo nga nagsunod sa patukoranan nga pagsulay. Ang ikaduhang pagsulay sa templo nagkinahanglan sa mga matinumanon nga mosulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit diin ang ilang mga sala mapapas ug diin sila, pinaagi sa pagtuo, gipalingkod uban kang Cristo sa mga langitnong dapit. Ang basahon sa Mga Buhat nagpahibalo kanato nga si Pedro nagsugod sa iyang wali bahin sa basahon ni Joel sa ikatulong takna didto sa lawak sa itaas, unya sa ikasiyam nga takna didto na siya sa templo.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel. … Now Peter and John went up together into the temple at the hour of prayer, being the ninth hour. Acts 2:14–16; 3:1.

> Apan si Pedro, nga mitindog uban sa napulog-usa, mipataas sa iyang tingog ug miingon kanila, Mga tawo sa Judea, ug kamong tanan nga nagapuyo sa Jerusalem, hibaloi kini ninyo, ug pamatia ang akong mga pulong: Kay kining mga tawhana dili hubog, sumala sa inyong gihunahuna, sanglit ikatulong takna pa lamang sa adlaw. Apan kini mao kadtong gisulti pinaagi sa manalagna nga si Joel. … Ug si Pedro ug si Juan mitungas nga magkauban ngadto sa templo sa takna sa pag-ampo, nga mao ang ikasiyam nga takna. Mga Buhat 2:14–16; 3:1.

Christ was nailed to the cross at the third hour and He died at the ninth hour. His death, burial and resurrection are one waymark with three steps. The third step, the day of first fruits, begins the fifty days which conclude at Pentecost. In the alpha of the Pentecostal season the third and ninth hour represent a distinct contrast, for Christ was alive at the third hour and dead at the ninth. Peter was in the upper room at the third hour and in the temple at the ninth.

Si Cristo gilansang sa krus sa ikatulong takna ug Siya namatay sa ikasiyam nga takna. Ang Iyang kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw maoy usa ka timaan sa dalan nga may tulo ka mga lakang. Ang ikatulong lakang, ang adlaw sa unang mga bunga, mao ang sinugdanan sa kalim-an ka mga adlaw nga matapos sa Pentecostes. Sa alpha sa panahon sa Pentecostes, ang ikatulo ug ikasiyam nga takna nagrepresentar ug tin-aw nga kalainan, kay si Cristo buhi pa sa ikatulong takna ug patay na sa ikasiyam. Si Pedro didto sa itaas nga lawak sa ikatulong takna ug didto sa templo sa ikasiyam.

The Pentecostal season of fifty sacred days in the time of Christ was a sacred prophetic period directly connected to the prophecy of twenty-three hundred years. It was especially connected with the final week of the four hundred and ninety years for the Jewish nation in Daniel nine. That sacred week when Christ confirmed the covenant was divided into two equal periods of 1,260 prophetic days. The heart of that week was the cross. The cross identifies the third and ninth hour, and Peter at Pentecost does the same. In the year 34, the end of that same sacred week when Cornelius sent for Peter from Caesarea Maritima, it was the ninth hour.

Ang Pentecostal nga panahón sa kalim-an ka balaang mga adlaw sa panahon ni Cristo usa ka balaang profetikanhong yugto nga diretso nga nalangkit sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Ilabina gayod kini nga nalangkit sa kataposang semana sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig alang sa nasod nga Judio diha sa Daniel 9. Kanang balaang semanaha sa dihang gipalig-on ni Cristo ang tugon gibahin ngadto sa duha ka managsamang yugto nga 1,260 ka profetikanhong mga adlaw. Ang kasingkasing nianang semanaha mao ang krus. Ang krus nagtimaan sa ikatulong ug ikasiyam nga takna, ug si Pedro sa Pentecost mao usab ang nagbuhat niana. Sa tuig 34, sa katapusan nianang maong balaang semanaha sa dihang nagsugo si Cornelio aron tawgon si Pedro gikan sa Caesarea Maritima, ikasiyam nga takna kadto.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> Didto may usa ka tawo sa Cesarea nga ginganlan ug Cornelio, usa ka kapitan sa kasundalohan sa pundok nga gitawag ug Italianong pundok, usa ka diosnon nga tawo, ug usa nga nahadlok sa Dios uban sa tibuok niyang panimalay, nga nagahatag ug daghang limos sa katawhan, ug nagaampo sa Dios sa kanunay. Nakakita siya sa usa ka panan-awon nga dayag gayud, sa may ikasiyam nga takna sa adlaw, sa usa ka manulonda sa Dios nga misulod ngadto kaniya ug nagaingon kaniya, “Cornelio.” Ug sa dihang iyang gitutokan siya, nahadlok siya ug miingon, “Unsa man kini, Ginoo?” Ug siya miingon kaniya, “Ang imong mga pag-ampo ug ang imong mga limos mitungas ingon nga handumanan sa atubangan sa Dios. Ug karon, magpadala ka ug mga tawo ngadto sa Joppa, ug ipatawag ang usa ka Simon, nga ang laing ngalan mao si Pedro.” Mga Buhat 10:1–5.

The next day, Peter goes up on the roof to pray about the sixth hour.

Sa pagkasunod nga adlaw, si Pedro misaka sa atop aron mag-ampo sa ikaunom nga takna.

> On the morrow, as they went on their journey, and drew nigh unto the city, Peter went up upon the housetop to pray about the sixth hour: And he became very hungry, and would have eaten: but while they made ready, he fell into a trance, And saw heaven opened, and a certain vessel descending unto him, as it had been a great sheet knit at the four corners, and let down to the earth: Wherein were all manner of four footed beasts of the earth, and wild beasts, and creeping things, and fowls of the air. And there came a voice to him, Rise, Peter; kill, and eat. But Peter said, Not so, Lord; for I have never eaten anything that is common or unclean. And the voice spake unto him again the second time, What God hath cleansed, that call not thou common. This was done thrice: and the vessel was received up again into heaven. Acts 10:9–16.

> Sa pagkasunod nga adlaw, samtang sila nagpadayon sa ilang panaw ug nagkaduol sa siyudad, si Pedro mitungas sa ibabaw sa atop sa balay aron mag-ampo mga ikaunom nga takna: Ug siya giuhaw pag-ayo sa pagkaon, ug buot na unta mokaon: apan samtang sila nag-andam pa, siya nahidangat sa usa ka panan-awon, Ug nakita niya ang langit nga naablihan, ug ang usa ka sudlanan nga mikunsad ngadto kaniya, daw sa usa ka dakong habol nga gigapos sa upat ka suok, ug gipaubos ngadto sa yuta: Diin didto anaa ang tanang matang sa upat ka tiil nga mga mananap sa yuta, ug mapintas nga mga mananap, ug mga nagakamang nga binuhat, ug mga langgam sa kalangitan. Ug dihay tingog nga miingon kaniya, Tindog, Pedro; ihawon ug kaon. Apan si Pedro miingon, Dili gayud, Ginoo; kay wala gayud ako makakaon ug bisan unsa nga komon o mahugaw. Ug ang tingog misulti pag-usab kaniya sa ikaduhang higayon, Ang gilimpyohan sa Dios, ayaw nimo pagatawga nga komon. Kini nahitabo sa makatulo: ug ang sudlanan gidawat pag-usab ngadto sa langit. Mga Buhat 10:9–16.

The call for Peter to come to Caesarea is at the ninth hour, when an angel arrives to address Cornelius. Cornelius represents God’s other children who are called out of Babylon at the Sunday law. The angel who arrives at the Sunday law is the second voice of Revelation eighteen, who calls to those still in Babylon to flee. Peter is the one hundred and forty-four thousand and Cornelius is the eleventh-hour workers, who are represented to Peter as unclean animals. The relation of Peter and Cornelius is the relation of Revelation seven, where the one hundred and forty-four thousand are identified in association with the great multitude. Peter was commanded three times to rise, kill and eat. As the one hundred and forty-four thousand the call from Cornelius is where the ensign is commanded to rise.

Ang tawag alang kang Pedro nga moadto sa Cesarea nahitabo sa ikasiyam nga takna, sa dihang miabut ang usa ka manulunda aron makigsulti kang Cornelio. Si Cornelio nagrepresentar sa ubang mga anak sa Dios nga gitawag paggula gikan sa Babilonia sa balaod sa Dominggo. Ang manulunda nga miabut sa balaod sa Dominggo mao ang ikaduhang tingog sa Pinadayag 18, nga nagtawag niadtong anaa pa sa Babilonia sa pagkalagiw. Si Pedro mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug si Cornelio mao ang mga mamumuo sa ikanapulog-usa nga takna, nga gipakita kang Pedro ingon nga mahugaw nga mga mananap. Ang relasyon ni Pedro ug Cornelio mao ang relasyon sa Pinadayag 7, diin ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo giila diha sa kalambigitan uban sa dakung panon. Si Pedro gisugo sa makatulo sa pagbangon, pag-ihaw, ug pagkaon. Ingon nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang tawag gikan kang Cornelio mao ang dapit diin ang bandila gisugo sa pagbangon.

Cornelius is in Caesarea Maritima, sometimes called Caesarea by the sea. Revelation seventeen informs us that “the waters” “are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” The waters are those outside of God’s church and in Revelation as well as with Peter’s vision of the unclean beasts, the number four represents the entire world. Four various beasts are in Peter’s vision, and they descend in a sheet which is held at its four corners. The relation of Peter to Cornelius is also represented by Noah and the beasts that got on the ark.

Si Cornelio atua sa Cesarea Maritima, usahay gitawag nga Cesarea sa daplin sa dagat. Ang Pinadayag disi-siyete nagpahibalo kanato nga ang “mga tubig” “mao ang mga katawohan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan.” Ang mga tubig mao kadtong anaa sa gawas sa iglesia sa Dios, ug sa Pinadayag ingon man sa panan-awon ni Pedro mahitungod sa mahugaw nga mga mananap, ang numero upat nagrepresentar sa tibook kalibotan. Upat ka nagkalainlaing mga mananap anaa sa panan-awon ni Pedro, ug sila nanaug diha sa usa ka habol nga gigunitan sa upat ka kanto niini. Ang kalabutan ni Pedro kang Cornelio girepresentahan usab ni Noe ug sa mga mananap nga misakay sa arka.

Peter was in Joppa, which means “bright and beautiful,” for as a symbol of the one hundred and forty-four thousand Peter is the bright and beautiful ensign to the Gentiles. The ninth hour, the Gentiles awaken to the ensign which Sister White identifies as the Sabbath, the law of God, the third angel’s message and the missionaries around the world that carry the message of the latter days. Cornelius was awakened to the ensign when the angel arrived at the ninth hour in Caesarea by the sea. The message at the Pentecostal Sunday law then goes to the world—the sea.

Si Pedro didto sa Joppa, nga nagpasabot ug “masanag ug matahum,” kay ingon nga usa ka simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, si Pedro mao ang masanag ug matahum nga bandila alang sa mga Hentil. Sa ikasiyam nga takna, ang mga Hentil nahigmata ngadto sa bandila nga giila ni Sister White nga mao ang Igpapahulay, ang balaod sa Dios, ang mensahe sa ikatulong manulonda, ug ang mga misyonaryo sa tibuok kalibotan nga nagadala sa mensahe sa ulahing mga adlaw. Si Cornelio nahigmata ngadto sa bandila sa dihang miabut ang manulonda sa ikasiyam nga takna didto sa Cesarea daplin sa dagat. Ang mensahe sa Pentekostal nga balaod sa Dominggo dayon moadto sa kalibotan—ang dagat.

The lifting up of the ensign is also represented as the Lord’s house being lifted up above the mountains, and Peter was praying on the rooftop of the beautiful bright city of Joppa, in the sixth hour, just before the Sunday law of the ninth hour. When the one hundred and forty-four thousand are sealed, the circumstances of the crisis within the world will draw God’s other children who are still in Babylon to seek for light. They are led to find Peter on the top of the house in Joppa.

Ang pagpataas sa bandila gihulagway usab nga ang balay sa Ginoo gipataas ibabaw sa mga bukid, ug si Pedro nagaampo didto sa atop sa matahum nga masanagong siyudad sa Joppa, sa ikaunom nga takna, sa wala pa ang balaod sa Domingo sa ikasiyam nga takna. Sa diha nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo patik-an na, ang mga kahimtang sa krisis sulod sa kalibotan modani sa ubang mga anak sa Dios nga anaa pa sa Babilonia sa pagpangita og kahayag. Giyahan sila sa pagpangita kang Pedro didto sa ibabaw sa balay sa Joppa.

Peter was also in Caesarea Philippi in Matthew sixteen. Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon had the same name as Caesarea by the sea, but it had a distinct contrast as one city was upon the land and the other on the sea. Christ’s crucifixion at the third hour and His death at the ninth, identify a distinct contrast of life and death. Peter at Pentecost’s third and ninth hour identifies a distinct contrast from the upper room unto the temple. Caesarea on the land or Caesarea on the sea represents the necessary prophetic contrast of the third and ninth hour, but there is no direct reference to the third hour when Peter was in Caesarea Philippi. Upon the testimony of two or three a thing is established and with the third and ninth hour of the cross and also on the day of Pentecost both illustrations are represented by a single person, whether Christ alive or in the tomb, or Peter in the upper room or the temple.

Si Pedro didto usab sa Cesarea Filipos diha sa Mateo 16. Ang Cesarea Filipos sa tiilan sa Bukid Hermon may samang ngalan sa Cesarea daplin sa dagat, apan may lahi ug tin-aw nga pagtandi tungod kay ang usa ka siyudad atua sa yuta ug ang usa usab atua sa dagat. Ang paglansang ni Cristo sa ikatulong takna ug ang Iyang kamatayon sa ikasiyam, nagtimaan sa usa ka lahi ug tin-aw nga pagtandi sa kinabuhi ug kamatayon. Si Pedro sa ikatulong ug ikasiyam nga takna sa Pentecostes nagtimaan sa usa ka lahi ug tin-aw nga pagtandi gikan sa itaas nga lawak ngadto sa templo. Ang Cesarea sa yuta o ang Cesarea sa dagat nagrepresentar sa gikinahanglang profetikanhong pagtandi sa ikatulong ug ikasiyam nga takna, apan walay tuwirang pakisayran sa ikatulong takna sa dihang si Pedro atua sa Cesarea Filipos. Pinaagi sa pagpamatuod sa duha o tulo ka mga saksi ang usa ka butang natukod, ug uban sa ikatulong ug ikasiyam nga takna sa krus ug usab sa adlaw sa Pentecostes, ang duha ka hulagway girepresentar sa usa lamang ka tawo, si Cristo buhi man o diha sa lubnganan, o si Pedro sa itaas nga lawak o sa templo.

The third testimony of a third and ninth hour at the two Caesarea’s identifies Peter as the primary character in both instances, as was Christ in the beginning of the Pentecostal season and Peter at the end of that same season. The alpha character of the third hour is the same as the omega character of the ninth hour, providing one witness that Caesarea Philippi is the alpha of the two Caesarea’s. The second witness is that the name of both cities is the same, so the name of the main character and the name of the city are the same. A third witness is the contrast of land and sea. When Peter was at Caesarea Philippi, it was the third hour. This is where the message becomes even more serious.

Ang ikatulong pagpamatuod sa ikatulong ug ikasiyam nga takna sa duruha ka Caesarea nagaila kang Pedro ingon nga pangunang kinaiya sa duruha ka panghitabo, maingon nga si Cristo mao sa sinugdanan sa panahon sa Pentecostes ug si Pedro sa katapusan nianang maong panahon. Ang alpha nga kinaiya sa ikatulong takna mao ra ang omega nga kinaiya sa ikasiyam nga takna, nga naghatag ug usa ka saksi nga ang Caesarea Philippi mao ang alpha sa duruha ka Caesarea. Ang ikaduhang saksi mao nga ang ngalan sa duruha ka siyudad managsama, busa ang ngalan sa pangunang kinaiya ug ang ngalan sa siyudad managsama. Ang ikatulong saksi mao ang pagtandi sa yuta ug dagat. Sa dihang si Pedro didto sa Caesarea Philippi, ikatulong takna kadto. Dinhi ang mensahe nahimong labi pang seryoso.

It is correct to align two cities with the same name, which is what we are doing, but we are also incorporating the third and ninth hour into the application based upon the witness of Christ at the cross and Peter at Pentecost. By bringing the three lines together; Christ’s third and ninth hour, Peter at Pentecost’s third and ninth hour—we establish the third hour at Caesarea Philippi. The very same prophetic logic is to be applied to Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour and then Peter at Caesarea Philippi at the third hour.

Husto ang pag-uyon sa duha ka mga siyudad nga may samang ngalan, nga mao kini ang among ginabuhat; apan ginlakip usab namo ang ikatulong ug ikasiyam nga takna ngadto sa aplikasyon pinasikad sa saksi ni Cristo didto sa krus ug ni Pedro didto sa Pentecostes. Pinaagi sa paghiusa sa tulo ka mga linya—ang ikatulong ug ikasiyam nga takna ni Cristo, ug ang ikatulong ug ikasiyam nga takna ni Pedro didto sa Pentecostes—atong mapahimutang ang ikatulong takna didto sa Caesarea Philippi. Ang mao gayud nga lohika nga mahitungod sa pagpanagna mao ang angay ipatuman kang Cornelio sa ikasiyam nga takna, kang Pedro sa ikaunom nga takna, ug dayon kang Pedro didto sa Caesarea Philippi sa ikatulong takna.

Peter is at all three waymarks, Cornelius is at the sixth and ninth hour with Peter, but not at the third in Caesarea Philippi. The line is tied together for each step is either the third, sixth and ninth hour respectively from Caesarea Philippi, to Joppa to Caesarea Maritima. Both Caesarea’s had their cultural roots attached to both Greece and Rome, but Caesarea Philippi’s distinction was the embodiment of remote, mystical paganism, and Caesarea by the sea was a commercial and administrative hub, blending Greek culture with Roman governance. Caesarea Philippi was a symbol of churchcraft and Caesarea Maritima of statecraft.

Si Pedro anaa sa tanang tulo ka mga timaan sa dalan, si Cornelio anaa sa ikaunom ug ikasiyam nga takna uban kang Pedro, apan dili sa ikatulo didto sa Caesarea Philippi. Ang linya nahiusa, kay ang matag lakang mao ang ikatulo, ikaunom, ug ikasiyam nga takna matag usa gikan sa Caesarea Philippi, paingon sa Joppa, ngadto sa Caesarea Maritima. Ang duha ka Caesarea may ilang mga gamot sa kultura nga nahigot sa Gresya ug Roma, apan ang kalahiang ilhanan sa Caesarea Philippi mao ang pagkalawas sa halayo ug mistikal nga paganismo, ug ang Caesarea sa daplin sa dagat usa ka sentro sa komersiyo ug pagdumala, nga naghiusa sa kulturang Griyego uban sa Romanhong pagmando. Ang Caesarea Philippi usa ka simbolo sa paglalang sa iglesia ug ang Caesarea Maritima sa paglalang sa estado.

In the line of Caesarea to Caesarea, Joppa is the middle step of three steps. The three steps are represented by the third, sixth and ninth hours. Caesarea by the sea at the ninth hour is the Sunday law when the gospel goes to the Gentiles. Three hours before, at the sixth hour Peter is in Joppa, the bright and shining city. Three hours before that Peter is at the feast of Trumpets in the third hour. Caesarea to Caesarea is the period of the Midnight Cry. Peter represents those who proclaim the Midnight Cry at the beginning all the way to the ending, for Jesus always aligns the beginning with the ending. The Midnight Cry begins with the ass being loosed at the feast of trumpets waymark, where Peter is proclaiming the message of Joel.

Sa linya gikan sa Caesarea ngadto sa Caesarea, ang Joppa mao ang tunga-tungang lakang sa tulo ka mga lakang. Ang tulo ka mga lakang girepresentahan sa ikatulong, ikaunom, ug ikasiyam nga mga takna. Ang Caesarea sa daplin sa dagat sa ikasiyam nga takna mao ang balaod sa Domingo sa dihang ang ebanghelyo moadto sa mga Hentil. Tulo ka takna sa wala pa kana, sa ikaunom nga takna, si Pedro atua sa Joppa, ang masanag ug nagadan-ag nga siyudad. Tulo ka takna sa wala pa usab kana, si Pedro atua sa pista sa mga Trumpeta sa ikatulong nga takna. Ang Caesarea ngadto sa Caesarea mao ang yugto sa Pagsinggit sa Tungang Gabii. Si Pedro nagarepresentar niadtong mga nagamantala sa Pagsinggit sa Tungang Gabii gikan sa sinugdanan hangtod sa katapusan, kay si Jesus kanunay nagapahiuyon sa sinugdanan uban sa katapusan. Ang Pagsinggit sa Tungang Gabii nagsugod sa dihang gibadbaran ang asno sa waymark sa pista sa mga trumpeta, diin si Pedro nagamantala sa mensahe ni Joel.

Peter is at the three-step waymark of the feast of trumpets, the ascension, followed by judgment. At that waymark in Matthew sixteen the issue is raised about who Christ was. Peter’s name is changed and it is stated by Christ that it would be upon this Rock that He builds His church. The Rock which the temple is built upon is the foundation, and Peter at Caesarea Philippi is the first angel’s message, which is the foundational message. When Peter gets to the next step, at Joppa, he ascends as did Christ at the end of the forty days of face-to-face teaching. The ascension is also a parallel to the cross, the primary ensign of salvational history; and the cross is divided into two parts, with the two thieves, the tearing of the veil into the Most Holy Place and the darkness and the hours.

Si Pedro atua sa tulo-ka-lakang nga timaan sa dalan sa fiesta sa mga trumpeta, ang pagkayab, nga pagasundan sa paghukom. Niana nga timaan sa dalan diha sa Mateo 16, gipasikad ang pangutana mahitungod kon kinsa si Cristo. Giusab ang ngalan ni Pedro ug gipahayag ni Cristo nga ibabaw niining Bato pagatukoron Niya ang Iyang iglesia. Ang Bato nga maoy patukoranan sa templo mao ang pundasyon, ug si Pedro didto sa Cesarea Filipos mao ang mensahe sa nahaunang manolunda, nga mao ang mensahe nga pundasyonal. Sa dihang makaabot si Pedro sa sunod nga lakang, sa Jopa, siya mikayab maingon kang Cristo sa katapusan sa kap-atan ka adlaw sa panudlo nga nawong sa nawong. Ang pagkayab usab usa ka kapareho sa krus, ang pangunang timaan sa kasaysayan sa kaluwasan; ug ang krus nabahin sa duha ka bahin, uban ang duha ka tulisan, ang pagkagisi sa tabil paingon sa Labing Balaang Dapit, ug ang kangitngit ug ang mga takna.

> Now from the sixth hour there was darkness over all the land unto the ninth hour. And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me? Matthew 27:45, 46.

> Karon sukad sa ikaunom nga takna may kangitngit sa tibook nga yuta hangtod sa ikasiyam nga takna. Ug sa may ikasiyam nga takna si Jesus misinggit sa dakung tingog, nga nagaingon, Eli, Eli, lama sabachthani? nga sa ato pa, Dios ko, Dios ko, nganong gitalikdan mo ako? Mateo 27:45, 46.

At Joppa, at the sixth hour Peter is at a prophetic point of division, between the lost and saved, between light and darkness and between the beginning of and ending of the Midnight Cry. That break is emphasizing the transition of the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is marking the full rejection of the Laodicean Seventh-day Adventist church. That closed door of judgment represented by the day of Atonement comes five days before the Pentecostal Sunday law. That judgment is preceded by the ascension, and before that, the trumpet message. Those three steps represent the waymark where the seal of God is impressed, and the message of the Midnight Cry is proclaimed by the church triumphant to those represented by Cornelius.

Didto sa Joppa, sa ikaunom nga takna, si Pedro anaa sa usa ka manalagnong punto sa pagbahin, tali sa mga nawala ug mga naluwas, tali sa kahayag ug kangitngit, ug tali sa sinugdanan ug katapusan sa Tunga-tungang Pagtu-aw. Kana nga pagbulag naghatag og paghatag og gibug-aton sa pagbalhin sa kalihokan sa Laodicea sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo ngadto sa kalihokan sa Filadelfia sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kini nagtimaan sa hingpit nga pagsalikway sa iglesya sa Laodicea nga Seventh-day Adventist. Kana nga siradong pultahan sa paghukom nga girepresentahan sa adlaw sa Pagtabon-sa-Sala moabot lima ka adlaw sa wala pa ang Pentecostal nga balaod sa Dominggo. Kana nga paghukom giuna sa pagkayab, ug sa wala pa kana, ang mensahe sa trumpeta. Kining tulo ka mga lakang nagrepresentar sa timaan sa dalan diin ang patik sa Dios ginapahamtang, ug ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtu-aw ginamantala sa madaugong iglesia ngadto niadtong girepresentahan ni Cornelio.

Peter proclaims the message at Pentecost, and Pentecost marks the end of the message of the Midnight Cry. It is of prophetic necessity therefore that Peter also proclaims the message at the beginning of the period of the Midnight Cry. The beginning always illustrates the end. Peter’s Midnight Cry message is empowered when the ass of Islam is loosed, and attacks the United States, as it does again at the Sunday law. Peter proclaiming the message at the third and ninth hour of Pentecost identifies the beginning and ending of the Midnight Cry.

Si Pedro nagmantala sa mensahe sa Pentecostes, ug ang Pentecostes nagtimaan sa katapusan sa mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii. Busa, tungod sa propetikong kinahanglanon, si Pedro usab magamantala sa mensahe sa sinugdanan sa yugto sa Singgit sa Tungang Gabii. Ang sinugdanan kanunay naghulagway sa katapusan. Ang mensahe ni Pedro sa Singgit sa Tungang Gabii ginahatagan ug gahum sa dihang ang asno sa Islam pagabuhian ug moatake sa Tinipong Bansa sa Amerika, maingon usab sa iyang pag-usab niini sa balaod sa Domingo. Ang pagmantala ni Pedro sa mensahe sa ikatulong ug ikasiyam nga takna sa Pentecostes nagaila sa sinugdanan ug katapusan sa Singgit sa Tungang Gabii.

In the line we are considering, the forty days that ends at Christ’s ascension, also begins the ten days in the upper room. Five days into the ten days, the day of atonement identifies that the sins of Israel have been blotted out and the church has made herself ready. It was in the third hour that Peter was in the upper room at Pentecost. At the ninth hour of the Sunday law, the message changes from the midnight unto the loud cry.

Sa linya nga atong gikonsiderar, ang kap-atan ka adlaw nga natapos sa pagkayab ni Cristo, mao usab ang sinugdanan sa napulo ka adlaw didto sa lawak sa ibabaw. Lima ka adlaw sulod sa napulo ka adlaw, ang adlaw sa pagpasig-uli nagpaila nga ang mga sala sa Israel napala na ug ang iglesia nakapangandam na sa iyang kaugalingon. Sa ikatulong takna didto si Pedro sa lawak sa ibabaw sa Pentecostes. Sa ikasiyam nga takna sa balaod sa Domingo, ang mensahe mausab gikan sa tungang gabii ngadto sa makusog nga pagtu-aw.

The proclamation of the message of the Midnight Cry by Peter occurs when he is in the third hour. That message is marked by the feast of trumpets, when the ass is loosed, and by Caesarea Philippi, and Caesarea Philippi is also Panium. Panium is represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven. Peter is identifying not only an Islamic strike upon the United States when the ass is loosed at the outset of the proclamation of the Midnight Cry, but Peter is simultaneously at the battle of Panium that leads to the Sunday law. The battle of Panium is a parallel event to the Islamic strike upon the United States.

Ang pagpahibalo ni Pedro sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit mahitabo sa dihang anaa siya sa ikatulong takna. Kana nga mensahe ginatiman-an pinaagi sa fiesta sa mga trumpeta, sa dihang buhian ang asno, ug pinaagi sa Caesarea Philippi, ug ang Caesarea Philippi mao usab ang Panium. Ang Panium gihulagway diha sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse. Gipaila ni Pedro dili lamang ang usa ka Islamikong pag-atake batok sa Tinipong Bansa sa Amerika sa dihang buhian ang asno sa sinugdanan sa pagpahibalo sa Tunga-tungang Singgit, kondili si Pedro anaa usab sa gubat sa Panium nga modala ngadto sa balaod sa Dominggo. Ang gubat sa Panium usa ka kaagapay nga hitabo sa Islamikong pag-atake batok sa Tinipong Bansa sa Amerika.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

Back to Articles