Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Saisenta y Singko

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

Ang Propetikong Pagpadayag: Pagsabot sa Kapakyasang Kasinatian niadtong Hulyo 18, 2020 ug sa Nagapadayong Mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii sa Kataposang mga Adlaw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

Niadtong Hulyo 18, 2020, miabut ang unang kapakyasan alang sa katapusang-adlaw nga kalihukang repormatibo sa Dios. Kini nagtimaan og usa ka waymark sa kasaysayan sa ikatulong Kasakit, nga mao ang kasaysayan sa ulahing ulan, ug usab ang kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga kasaysayan girepresentahan sa matag kalihukang repormatibo sa sagradong kasaysayan, ug labi pang piho nga girepresentahan kini sa kasaysayan sa kalihukang Millerite, ug gihulagway sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug kini nagrepresentar sa propetikong kasaysayan nga giila sa matag propeta.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

Ang Hulyo 18, 2020, nagrepresentar sa unang kapakyasan sa kalihukan, ug tungod niana kini nagtimaan sa pag-abot sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay ug sa Habakkuk. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mao rang ebidensiya nga maoy mitultol sa ilang sayop nga pagpahibalo nakita nga nag-ila sa tinuod nga petsa. Ang panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka mga ulay unya nakita ingon nga kamatuoran alang sa maong panahon, ug kadtong panahon sa paglangan mao ang mao gihapong panahon sa paglangan diha sa Habakkuk dos. Ang sambingay sa napulo ka mga ulay gisubli gayod hangtod sa matag litra, ug kana nga kamatuoran nagpakita nga kadto lamang nga nalambigit sa kapakyasan mao ang mga kandidato nga mahimong usa ka manggialamon o buang nga ulay.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

Ang dakong lawas sa Laodiceanong Adventismo gisulayan pinaagi sa pag-abot sa ikatulong Kahay sa Septyembre 11, 2001, ug sa dihang milabay ang napakyas nga panagna sa Hulyo 18, 2020, ang Laodiceanong Adventismo gibiyaan sa likod aron maglatagaw nga walay katuyoan pabalik ngadto sa Roma, maingon sa nahitabo sa mga Protestante diha sa kasaysayan sa mga Millerite.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

Dili lamang nga giila sa mga Millerita ang panahon sa paglangan ingon nga katumanan sa sambingay sa napulo ka ulay, kondili nakita usab nila nga diha kang Habakkuk ang sugo sa paghulat sa panan-awon, bisan pa kini nalangan, mao ra nga maong timailhang propetiko. Unya, gipamatuod ni Habakkuk nga ang panan-awon nga sayop nga gipaila ug nga maoy hinungdan sa unang kasagmuyo mao ang panan-awon nga “mosulti” sa katapusan.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Kay ang panan-awon alang pa sa gitagal nga panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili magbakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay sa pagkatinuod moabot kini, dili kini malangan. Habakkuk 2:3.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

Ang mensahe nga naghatod sa nahaunang kapakyasan mao ra ang maong mensahe nga paga-ilhon nga natuman sa haduol nga umaabot, apan kini usa gihapon ka mensahe nga gibase sa nangaging mga pamatuod nga manalagna nga gigamit sa nahaunang sayop nga pagmantala.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang unang gisulayan mao ang katawhan sa kanhing pakigsaad; pagkahuman niini, ang katawhan sa bag-ong pakigsaad maoy gisulayan. Ang pagsulay nagsugod alang sa mga Protestante sa dihang ang unang manulonda sa Pinadayag 10 ug ang unang manulonda sa Pinadayag 14 (kay sila mao ang mao rang manulonda), mikunsad niadtong Agosto 11, 1840. Ang ilang pagsulay natapos uban sa unang kapakyasan ug sa pag-abot sa ikaduhang manulonda sa Pinadayag 14.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

Sa kasaysayan sa mga Millerita, ang pagsulay alang sa mga Millerita nagsugod sa pag-abot sa ikaduhang manulonda sa nahaunang kapakyasan ug natapos sa pag-abot sa Tunga-tungang Gabii nga Singgit, nga gihulagway ni Sister White ingon nga usa ka panon sa mga manulonda, nga miduyog sa ikaduhang manulonda. Ilalom sa gahum sa Balaang Espiritu, ang mga Millerita nga nakaila ug midawat sa mensahe sa Tunga-tungang Gabii nga Singgit, dayon gibulag gikan sa mga Millerita nga wala makaila sa mensahe nga nagakahulog sa ilang palibot. Niadtong Oktubre 22, 1844, miabot ang ikatulong manulonda ug ang panan-awon nga nalangan unya misulti.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

Sa kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ang kanhing katawohan sa tugon maoy unang gisulayan, dayon ang katawohan sa bag-ong tugon. Ang pagsulay nagsugod alang sa Laodiceanong Adventismo sa dihang ang unang tingog sa manulonda sa Pinadayag napulog-walo ug ang ikatulong manulonda sa Pinadayag napulog-upat (kay sila mao ang mao rang manulonda), mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang ilang pagsulay natapos uban sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

Sa lihok sa ikatulong manulonda, ang pagsulay alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa pag-abot sa unang kasagmuyo, ug matapos sa pag-abot sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Ilalom sa gahum sa Espiritu Santo, kadtong karon nag-ila ug midawat sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii, unya pagabulagon gikan sa mga boang ug daotan nga wala makaila sa nagkalainlaing mga bahin sa mensahe nga karon nagakahulog sa ilang palibot.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

Sa haduol na pag-abot sa balaod sa Domingo, ang ikaduhang “tingog” sa manulonda sa Pinadayag napulog-walo mamulong, nga mao usab ang panan-awon nga “nadugay” sa pagsulti. Kini usab nagrepresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda nga “mohubag” ngadto sa makusog nga singgit.

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

Ang Singgit sa Tunga‑tungang Gabii girepresentar ingon nga daghang mga manulonda nga miduyog sa nag-una nga manulonda. Ang mensahe sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii adunay pipila ka mga sangkap nga nakatampo sa tibuok mensahe, ug ang mga manulonda mga simbolo sa mga mensahe. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang payunir nga giila nga nangulo sa pagdala ug paghiusa sa mensahe sa tinuod nga Singgit sa Tunga‑tungang Gabii mao si Samuel S. Snow. Niana nga kasaysayan, maayo kaayo ang pagkapokumentado nga ang pagsabot ni Snow sa mensahe sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii naugmad sulod sa usa ka yugto sa panahon.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

Kana nga kasaysayan gisubli gayod sa matag letra, ug ang mensahe sa katapusang Tunga-tungang Gabiing Singgit nagapadayag sa publiko sukad sa katapusan sa Hulyo, 2023. Dili lamang kini mao ang mensahe sa Islam, kondili nagalakip usab kini sa mensahe sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Nagalakip kini sa pagpadayag nga ang duha ka sungay sa mananap sa yuta, silang duha nagaagi sa usa ka “kamatayon ug pagkabanhaw”, maingon nga sila nagaparalelo sa dagway sa mananap, nga sa mao rang kasaysayan nagtuman sa mahimoonong tigmo sa tagna nga “ang ikawalo gikan sa pito.” Nagalakip kini sa mga pagpadayag nga may kalabutan sa “tinagong kasaysayan” sa Pito ka Dalugdog, ug kini nagtuman sa mahimoonong tigmo sa “bato” nga gisalikway nga nahimong “ulo sa pamag-ang”, samtang ang “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais gipadayag nga mao ang hilo nga naghabol sa tanang mga kamatuoran sa kasaysayan ni Miller, uban sa mga kamatuoran nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang Salmista nagaingon niini sa ingon nga paagi:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod nahimong ulohang bato sa pamag-ang. Kini mao ang binuhatan sa Ginoo; kahibulongan kini sa among mga mata. Kini mao ang adlaw nga gibuhat sa Ginoo; magakalipay kita ug managhimaya niini. Salmo 118:22–24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

Ang “bato,” nga mao ang unang “hiyas” nga nadiskobrehan ni William Miller (ug ang mga hiyas mga bato man), mao ang “adlaw nga gibuhat sa Ginoo.” Gipakita na sa nangaging mga artikulo nga ang estruktura, ug ang mga pulong sa sugo mahitungod sa Igpapahulay magkapareho sa estruktura sa balaang siklo sa pito, sumala sa gipahayag sa Levitico kapitulo baynte-singko. Ang pagpahulay sa ikapitong adlaw maoy tipo sa yuta nga nagpahulay sa ikapitong tuig, ug sa dihang ang duha ka mga sugo pagaisipon niining paagiha, naghatag sila ug pagpamatuod nga ang usa ka adlaw nagrepresentar sa usa ka tuig diha sa tagna sa Biblia.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

Nagpakita usab sila nga ang pagsabot nga gipahayag ni Miller mahitungod sa “pito ka panahon” sa kasuko sa Dios, diha sa Leviticus 26, gilarawan ingon nga “usa ka adlaw”; kay gihimo sa Ginoo ang balaang siklo sa pito ka tuig, sama sa pagkasiguro nga Iyang gibuhat ang langit ug ang yuta sulod sa unom ka adlaw, ug mipahulay sa ikapito.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

Sa dihang gitapos ni Jesus ang sambingay bahin sa ubasan, nangutana Siya sa mga Pariseo.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> Busa, sa dihang moanhi ang agalon sa kaparrasan, unsa man ang iyang buhaton niadtong mga mag-uuma? Miingon sila kaniya, Laglagon gayud niya sa makaluluoy nga paagi kadtong daotang mga tawo, ug ipasa niya ang iyang kaparrasan ngadto sa ubang mga mag-uuma, nga mohatag kaniya sa mga bunga sa ilang takdang mga panahon. Miingon si Jesus kanila, Wala ba gayud kamo makabasa sa mga Kasulatan, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao gayud ang nahimong ulohan sa pamag-ang: kini buhat sa Ginoo, ug katingalahan kini sa among mga mata? Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug igahatag ngadto sa usa ka nasud nga magapamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mapukan ibabaw niining batoha pagadugmokon: apan bisan kinsa nga kapatiran niini, kini magagaling kaniya ngadto sa abog. Ug sa pagkadungog sa mga punoang sacerdote ug sa mga Fariseo sa iyang mga sambingay, ilang nasabtan nga sila ang iyang gipahinungdan. Mateo 21:40–45.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

Ang sambingay sa kaparasan mao ang sambingay bahin sa kanhing piniling katawhan nga gisalikway, ug ang gingharian gihatag ngadto sa usa ka bag-ong piniling katawhan. Ang “bato” nga gisalikway sumala kang Jesus, mao ang “bato” nga mahimong makaluwas o makalaglag, sumala sa paagi sa pagdawat niini. Ang “bato” kinahanglan nga usa ka kamatuoran nga biblikal sa konteksto nga gigamit ni Jesus, kay kini adunay gahum sa pagpatungha ug matarung nga bunga, ug ang pagkamatarung ni Cristo mamugna lamang diha sa mga lalaki ug mga babaye sa dihang ilang dawaton ang Iyang Pulong sa kamatuoran.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Balaan mo sila pinaagi sa imong kamatuoran: ang imong pulong mao ang kamatuoran. Juan 17:17.

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

Ang “bato” usa ka doktrina nga dawaton o isalikway, ug si Jesus mao ang Pulong, ug sa basahon sa Mga Buhat, gipaila ni Pedro ang “bato” ingon nga si Cristo.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> Hibaloi unta kini kaninyong tanan, ug sa tanang katawhan sa Israel, nga pinaagi sa ngalan ni Jesu-Cristo nga taga-Nazaret, nga inyong gilansang sa krus, nga gibanhaw sa Dios gikan sa mga patay, pinaagi gayud kaniya kining tawhana nagatindog dinhi sa atubangan ninyo nga hingpit ang pagkaayo. Kini mao ang bato nga gitamay ninyo nga mga magtutukod, nga nahimong ulohan sa pamag-ang. Ug walay kaluwasan diha sa uban pa: kay walay laing ngalan sa ilalum sa langit nga gihatag taliwala sa mga tawo, nga pinaagi niini kinahanglan kitang maluwas. Buhat 4:10–12.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

Ug unya diha sa 1 Pedro, iyang gidala ang simbolismo sa “bato” ngadto pa sa mas lawom nga kahulugan, apan gipabilin niya kini sulod sa mao rang konteksto sa paglabay sa usa ka kanhing katawhan sa tugon ug sa pagpili sa usa ka bag-ong piniling katawhan, nga sumala sa iyang giingon, “sa nangaging panahon dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios: nga kaniadto wala makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy.”

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> Sa pagduol ninyo kaniya, ingon sa usa ka buhing bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios ug bililhon, kamo usab, ingon sa mga buhing bato, gitukod aron mahimong usa ka espirituhanong balay, usa ka balaang pagkapari, sa paghalad ug espirituhanong mga halad, nga kahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. Busa usab nahisulat kini sa Kasulatan: Ania karon, ibutang ko sa Sion ang usa ka pangulong bato sa pamag-ang, pinili, bililhon: ug ang mosalig kaniya dili gayud maulawan. Busa alang kaninyo nga nagatoo, siya bililhon; apan alang kanila nga mga masinupakon, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini ang nahimong pangulong bato sa pamag-ang, Ug usa ka bato nga hinungdan sa pagkapandol, ug usa ka pangpang nga makapasalaag, alang kanila nga nagkapandol sa pulong, sanglit sila mga masinupakon: nga niini usab sila gitagana. 1 Pedro 2:4–8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

Si Pedro nag-ingon mahitungod sa kanhing piniling katawhan, “alang kanila nga mga masupilon, ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao ra usab ang nahimong ulohan sa pamag-ang, Ug usa ka bato nga kapangdulan, ug usa ka bato sa kapangdulan, alang kanila gayud nga nanghisukod sa pulong, sanglit mga masupilon sila: niini usab sila gitudlo.”

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

Si Jesus ginapakita pinaagi sa matag balaang hulagway sa patukoranan.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Kay walay lain nga patukoranan nga ikabutang ni bisan kinsa gawas niadtong nahamutang na, nga mao si Jesu-Cristo. 1 Corinto 3:11.

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

Ang patukoranan nga gitukod sa mga Millerita mao ang Bato sa mga Kapanahonan (ang Bato).

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Miabut na ang pasidaan: Walay bisan unsa nga tugotan nga mosulod nga makasamok sa patukoranan sa pagtuo nga among gitukoran sukad pa sa pag-abot sa mensahe niadtong 1842, 1843, ug 1844. Anaa ako niini nga mensahe, ug sukad niadto nagatindog ako atubangan sa kalibotan, matinumanon sa kahayag nga gihatag kanato sa Dios. Wala kami magtinguha sa pagtangtang sa among mga tiil gikan sa plataporma diin kini gibutang samtang sa matag adlaw among gipangita ang Ginoo uban sa mainiton nga pag-ampo, nga nangita ug kahayag. Nagahunahuna ba kamo nga ako makabiya sa kahayag nga gihatag kanako sa Dios? Kini mamaingon sa Bato sa Kapanahonan. Kini nagamando kanako sukad pa sa dihang kini gihatag.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

Ang unang mutya nga nadiskobrehan ni Miller nga nahimong kabahin sa patukoranan sa mga Millerite, nga ingon sa Bato sa mga Kapanahonan, mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico bente-sais, ug ang “pito ka mga panahon” maoy unang pundasyonal nga kamatuoran nga gilabay sa mga payunir nga Millerite nga bag-o pa lamang nakatukod sa patukoranan sa mga Millerite. Ang mga magtutukod mao ang mosalikway sa batong pundasyonal. Kana nga “bato,” nga naghulagway kang Cristo, mao usab ang adlaw nga gibuhat sa Ginoo, kay gibuhat niya ang ikapitong adlaw ingon nga adlaw sa pagpahulay, ug ang ikapitong tuig ingon nga tuig nga ang yuta mopahulay. Niadtong 1863, ang batong patukoranan gisalikway, apan kini pagahimoon nga “ulo sa eskina” ug ang “bato nga kapangdolan” alang sa mga masinupakon.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

Ang mensahe sa Islam sa ikatulong kaalaotan mao ang tema alang sa kalihokan sa reporma sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang proseso sa pagsulay nagsugod sa dihang mikunsad ang manolunda sa Pinadayag disiotso, sa dihang ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York gilumpag niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang Adventismo nagpabiling hilom mahitungod sa propetikong pag-ila nga ang Septiyembre 11, 2001, mao ang pag-abot sa “adlaw sa hangin sa silangan.” Niadtong Hulyo 18, 2020, sila gibiyaan, sa dihang ang duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse gipamatay sa mga dalan niadtong dakong siyudad. Ang pagsulay sa Adventismo nahuman na, ug ang pagsulay alang niadtong mga nag-angkon nga nakaila sa mensahe sa Islam nagpadayon na.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

Human sa pagpahiluna nga patay sa kadalanan hangtod sa katapusan sa Hulyo, 2023, ang patayng mga uga nga bukog unya gipukaw pinaagi sa nahaunang mensahe ni Ezekiel. Ang ikaduhang mensahe ni Ezekiel mao ang mensahe sa upat ka hangin sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, nga nagarepresentar sa progresibong pagbukas sa selyo sa mensahe sa Pagsangyaw sa Tungang Gabi-i, nga mao ang panan-awon nga nalangan, ug ang tema sa tibuok nga yugto sa kalihukan. Ang nagkalainlaing mga kamatuoran unya gibuksan gikan sa selyo, kay ang mensahe sa Pagsangyaw sa Tungang Gabi-i nagarepresentar sa usa ka mensahe nga adunay daghang mga aspeto. Ang nahaunang kamatuoran nga mitubang sa patayng mga uga nga bukog mao ang nahaunang kamatuoran nga gisalikway sa Laodiceanong Adventismo, ug kini nagarepresentar sa kamatuoran nga nagtimaan sa pagbalhin sa Laodicea ngadto sa Philadelphia.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

Ang kamatuoran mao ang mensahe sa pagpatik, ug busa kinahanglan kini mapahimutang pag-ayo diha sa panghunahuna ingon man usab sa espiritu. Dili igo nga ilhon nga ang yugto sa panahon diin ang duha ka mga saksi nangahigda nga patay sa dalan usa ka simbolo sa pagkakatag sa “pito ka mga panahon”; nanginahanglan usab kini og kasinatianong pagdawat sa kamatuoran.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

Ang mga alahas ni Miller, nga nagrepresentar sa mga kamatuoran nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1798, nahimong usa ka pagsulay alang sa mga ulay sa katapusang mga adlaw. Ang kasinatian sa pagkalig-on diha sa kamatuoran “sa espirituwal” girepresentahan sa unang alahas ni Miller, ug ang “intelektuwal” nga pagkalig-on diha sa kamatuoran girepresentahan sa mensahe sa Islam sa ikatulong kaalaotan. Ang pagtawag ngadto sa paghinulsol ug pagsugid nga girepresentahan sa “pito ka mga panahon,” nagtimaan sa usa ka buluhaton nga ginabuhat inubanan kang Cristo sa Labing Balaang Dapit, ug girepresentahan sa panan-awon sa “mareh.”

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

Ang “intelektuwal” nga pagsabot sa Islam sa ikatulong Kaalaotan girepresentahan sa panan-awon nga “chazon,” ug ang duha gikinahanglan alang niadtong pagapapilihan. Niadtong 1863, ang Laodiceanhong Adventismo mipili sa pagtukod pag-usab sa Jerico, ug gibiyaan ang iyang buluhaton sa pagpahiuli sa Jerusalem. Ang Jerico usa ka simbolo sa kadagaya, ingon man nga girepresentahan usab sa pagkabuta sa Laodicea.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> “Usa sa labing malig-on nga mga kuta sa yuta—ang dako ug adunahang siyudad sa Jerico—anaa diha-diha sa ilang atubangan, apan diyutay lamang ang gilay-on gikan sa ilang kampo sa Gilgal. Diha sa utlanan sa usa ka mabungahong kapatagan nga nag-umapaw sa madagayaon ug nagkalainlaing mga abot sa tropiko, ang iyang mga palasyo ug mga templo nga puloy-anan sa kaluho ug bisyo, kining mapahitas-ong siyudad, sa luyo sa iyang dagkung mga kuta-panagang, nagpakita og pagpasipala batok sa Dios sa Israel. Ang Jerico maoy usa sa mga nag-unang sentro sa pagsimba sa mga diosdios, ilabina nga nahalad kang Ashtaroth, ang diyosa sa bulan. Dinhi nagtapok ang tanang labing mahugaw ug labing makapakaulaw sa relihiyon sa mga Canaanhanon. Ang katawhan sa Israel, nga sa ilang mga hunahuna bag-o pa kaayo ang makalilisang nga mga sangpotanan sa ilang sala didto sa Beth-peor, makatan-aw niining lungsod nga pagano uban lamang sa kasuko ug kalisang.” Patriarchs and Prophets, 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

Ang “bato” nga gisalikway sa mga magtutukod niadtong 1863, samtang ilang gitukod pag-usab ang Jerico, mao ang “pito ka mga panahon” nga sa kaulahiang mga adlaw mahimong kamatuoran (mutya), nga nahimong “ulo sa pamag-ang”, kay kini mao ang kamatuoran nga nagahabol sa sinugdanan sa Adventismo diha sa kalihokan sa mga Millerita, uban sa katapusan sa Adventismo diha sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga mutya, nga mao ang “pito ka mga panahon,” mao usab “ang adlaw nga gibuhat sa Ginoo”, ug kini mao si Cristo mismo, kay Siya mao ang Pulong, ug Siya mao ang “Kamatuoran.” Ang hilisgutan sa Islam mao ang tema nga nagapamunga sa paghinlo sa duruha ka piniling katawhan, ang karaan ug ang bag-o, ug ang duha-kahugna nga paghinlo nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, nga mao “ang adlaw sa hangin sa sidlakan”. Nianang adlawa ang mga magbalantay kinahanglan moawit sa mao gayud nga awit nga giawit ni Cristo, sa dihang Iyang gimantala ang sambingay sa kaparrasan. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagaawit sa awit ni Moises (ang “pito ka mga panahon”), ug sa awit sa Cordero.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> Ug nakita ko ang daw usa ka dagat nga bildo nga sinagolan ug kalayo; ug sila nga nakadaog batok sa mapintas nga mananap, ug batok sa iyang larawan, ug batok sa iyang marka, ug batok sa gidaghanon sa iyang ngalan, nanagtindog ibabaw sa dagat nga bildo, nga nagkupot sa mga alpa sa Dios. Ug nanag-awit sila sa awit ni Moises nga ulipon sa Dios, ug sa awit sa Cordero, nga nagaingon, Dagku ug kahibulongan ang imong mga buhat, Ginoong Dios nga Makagagahum sa tanan; matarong ug matuod ang imong mga dalan, ikaw nga Hari sa mga balaan. Pinadayag 15:2, 3.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

Ang “Cordero” mao si Cristo nga gipatay, ug Siya gipatay sa taliwala sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw, sa ingon nagahugpong sa sakripisyo sa Iyang kinabuhi ug dugo (diin Iyang gipamatud-an ang tugon), uban sa “pakiglalis sa Iyang tugon” ni Moises, diha sa Levitico baynte-sais. Ang awit ni Moises ug sa Cordero mao ang awit sa chazon sa propetikong kasaysayan ug ang awit sa mareh sa Iyang “pagpakita”. Kini mao ang awit sa usa ka intelektuwal ug espirituhanong pagsabot ingon nga girepresentahan sa duha ka panan-awon sa Daniel kapitulo otso. Kini mao ang awit sa usa ka katawohang tinugyanan sa tugon nga ginahukman ug ginapalabay, samtang usa ka bag-ong piniling katawhan gipili. Ang proseso sa pagpili, ug busa ang awit, nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Ang mga manggikan kang Jacob magagamot; ang Israel mamulak ug moturok, ug pun-on ang nawong sa kalibotan pinaagi sa bunga. Gihampak ba niya siya, maingon sa iyang paghampak niadtong mga mihampak kaniya? Kun gipatay ba siya sumala sa pagpatay niadtong mga gipamatay pinaagi kaniya? Sa takus nga sukod, sa dihang kini moturok, pakiglalisan mo kini: pugngan niya ang iyang mabaskog nga hangin sa adlaw sa sidlakang hangin. Busa pinaagi niini mapapas ang kasal-anan ni Jacob; ug kini mao ang tibook bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa dihang himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gidugmok ngadto sa gagmayng tipik, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog. Apan ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan ug mahabilin sama sa kamingawan: didto mokaon ang nating baka, ug didto kini mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niini. Sa dihang malaya na ang mga sanga niini, pagaputlon kini: ang mga babaye moanha, ug sunogon kini: kay kini mao ang katawhan nga walay pagsabot: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nag-umol kanila dili magpakita kanila ug kalooy. Ug mahitabo nianang adlawa, nga ang Ginoo mohampak gikan sa agianan sa suba hangtod sa sapa sa Egipto, ug pagatigumon kamo sa tagsatagsa, O kamo nga mga anak sa Israel. Ug mahitabo nianang adlawa, nga ang dakung trumpeta pagahuypon, ug moanhi sila nga hapit nang mangahanaw sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinalikway sa yuta sa Egipto, ug mosimba sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem. Isaias 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

Sa hustong pagsabot, kining mga bersikulo nagtimaan gikan sa Septiyembre 11, 2001, ngadto sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang bersikulo sais nagtimaan sa tibuok kasaysayan, pinaagi sa pagtimaan sa sinugdanan sa tanom nga nakagamot, unya namulak ug nagpamupo, ug sa kaulahian mipuno sa yuta sa bunga. Ang bunga nga mipuno sa yuta nagabuhat niana sulod sa “takna,” nga mao ang krisis sa balaod sa Domingo. Samtang si Cristo nagatigom niadtong panahona sa Iyang bunga ngadto sa Iyang dapa, sa samang higayon nagadala usab Siya ug paghukom ibabaw sa Babilonia. Ang paghukom nga mahitabo sa panahon nga ang yuta napuno sa bunga gilarawan diha sa bersikulo pito, sa dihang gipangutana ang duha ka pangutana, “Gihampak ba niya siya, ingon sa iyang paghampak niadtong naghampak kaniya? o gipatay ba siya sumala sa pagpatay niadtong mga gipatay pinaagi kaniya?”

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

Unya sa bersikulo otso, ang pagwisik sa ulahing ulan gimarkahan pinaagi sa pulong nga, “Sa sukod.” Ang maoy hinungdan nga moturok ang mga tanom mao ang ulan, ug sa dihang ang sinugdanan sa ulahing ulan gimarkahan, kini gimarkahan ingon nga nagsugod “sa sukod, sa dihang kini moturok.” Sa dihang magsugod ang ulahing ulan, kini ginabubo “sa sukod”, kay kini wala ibubo nga walay sukod kon ang anihon usa ka sinagol sa tinuod ug bakakon.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “Ang matag tinuod nga nakabig nga kalag mamahimong hilabihan gayud ka matinguhaon sa pagdala sa uban gikan sa kangitngit sa kasaypanan ngadto sa kahibulongang kahayag sa pagkamatarong ni Jesu-Cristo. Ang dakong pagbubo sa Espiritu sa Dios, nga nagadan-ag sa tibuok yuta pinaagi sa Iyang himaya, dili moabot hangtod nga kita adunay usa ka nalamdagang katawhan, nga nasayod pinaagi sa kasinatian unsay kahulogan sa pagkahimong mga mamumuo kauban sa Dios. Kon kita adunay hingpit, kinasingkasing nga pagkahalad sa pag-alagad kang Cristo, ang Dios magaila niana nga kamatuoran pinaagi sa usa ka pagbubo sa Iyang Espiritu nga walay sukod; apan kini dili mahitabo samtang ang kinadak-ang bahin sa iglesia dili mga mamumuo kauban sa Dios. Ang Dios dili makabubo sa Iyang Espiritu samtang ang kahakog ug pagpatuyang sa kaugalingon dayag kaayo; samtang naghari ang usa ka espiritu nga, kon ibutang sa mga pulong, mopadayag nianang tubaga ni Cain,—‘Ako ba ang magbalantay sa akong igsoon?’ Kon ang kamatuoran alang niining panahona, kon ang mga timailhan nga nagkadaghan sa tanang dapit, nga nagpamatuod nga ang katapusan sa tanang butang haduol na, dili igo sa pagpukaw sa natulog nga kusog niadtong nag-angkon nga nakaila sa kamatuoran, nan ang kangitngit nga katumbas sa kahayag nga nagsidlak na maoy moabot niining mga kalaga. Walay bisan panagway sa usa ka pasangil alang sa ilang pagkawalay pagtagad nga ilang ikapakita sa Dios sa dakong adlaw sa katapusang pag-ihap. Walay ikatanyag nga katarongan nganong wala sila magkinabuhi ug maglakaw ug magbuhat diha sa kahayag sa balaang kamatuoran sa pulong sa Dios, ug sa ingon ipadayag ngadto sa usa ka kalibutang napangitngitan sa sala, pinaagi sa ilang paggawi, sa ilang pakigduyog sa pagbati, ug sa ilang kakugi, nga ang gahum ug kamatuoran sa ebanghelyo dili malalis.” Review and Herald, Hulyo 21, 1896.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

Gipasabot ni Sister White kining bahina ingong mao ang punto sa dihang mokunsad ang anghel sa Revelation, kay siya nagaingon, “ang daku nga pagbubo sa Espiritu sa Dios, nga nagadan-ag sa tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya.” Sa laing bahina nga kanunay namong gikutipan niining mga artikulo, iyang gipaila nga sa dihang “ang dagkung mga bilding sa New York” “mapukan,” “ang Revelation kapitulo dieciocho, mga bersikulo uno ngadto sa tres matuman.”

We will continue these thoughts in the next article.

Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> Karon magaawit ako alang sa akong hinigugmang pinalangga ug usa ka awit sa akong hinigugma mahitungod sa iyang kaparrasan. Ang akong hinigugmang pinalangga may usa ka kaparrasan sa usa ka bungtod nga maabundaon kaayo: Ug kini iyang gikoralan, ug gikuha ang mga bato niini, ug gitanoman kini sa labing pinili nga parras, ug nagtukod siya ug tore sa taliwala niini, ug naghimo usab siya ug pug-anan sa bino diha niana: ug gilaoman niya nga kini mamunga ug mga ubas, apan namunga kini ug ihalas nga mga ubas. Ug karon, O mga pumoluyo sa Jerusalem, ug mga tawo sa Juda, panghukum kamo, ako nangaliyupo kaninyo, sa taliwala nako ug sa akong kaparrasan. Unsay mahimo pang idugang nga buhaton sa akong kaparrasan nga wala ko buhata diha niini? ngano man nga sa dihang gilaoman ko nga kini mamunga ug mga ubas, namunga man kini ug ihalas nga mga ubas? Ug karon, umari kamo; isulti ko kaninyo ang akong pagabuhaton sa akong kaparrasan: kuhaon ko ang koral niini, ug kini pagaonon; gub-on ko ang kuta niini, ug kini pagayatakan: Ug himoon ko kini nga awa-aw: kini dili pagapungusan, ni pagakaloton; kondili moturok dinha ang mga sampinit ug tunok: magsugo usab ako sa mga panganod nga dili magpaulan ug ulan ibabaw niini. Kay ang kaparrasan sa Ginoo sa mga panon mao ang panimalay sa Israel, ug ang mga tawo sa Juda mao ang iyang makapahimuot nga tanom: ug gilaoman niya ang katarungan, apan ania karon ang paglupig; ang pagkamatarung, apan ania karon ang usa ka pagsinggit. Isaias 5:1–7.

Back to Articles