Article

# The Book of Daniel - Number One

Ang Basahon ni Daniel - Numero Uno

The Ulai and Hiddekel

Ang Ulai ug Hiddekel

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

> “Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.

> “Ang mga ministro ug ang mga tawo mipahayag nga ang mga tagna ni Daniel ug ang Pinadayag maoy dili masabtan nga mga tinago. Apan gitumong ni Cristo ang iyang mga tinun-an ngadto sa mga pulong ni propeta Daniel mahitungod sa mga panghitabo nga mahitabo sa ilang panahon, ug miingon, ‘Bisan kinsa ang magabasa, pasabta siya.’ Mateo 24:15. Ug ang pagpamatuod nga ang Pinadayag usa ka tinago nga dili masabtan, gisupak sa mismong ulohan sa basahon: ‘Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga alagad ang mga butang nga sa dili madugay kinahanglan mahitabo.... Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nakadungog sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat didto; kay haduol na ang panahon.’ Pinadayag 1:1–3.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.

> “Nagaingon ang propeta: ‘Bulahan siya nga nagabasa’—adunay mga dili mobasa; ang panalangin dili alang kanila. ‘Ug sila nga namati’—aduna usab mga nagdumili sa pagpamati sa bisan unsa mahitungod sa mga tagna; ang panalangin dili alang niining matang sa mga tawo. ‘Ug nagabantay niadtong mga butanga nga nahisulat dinha’—daghan ang nagdumili sa pagtagad sa mga pasidaan ug mga panudlo nga anaa sa Pinadayag. Walay bisan usa kanila ang makaangkon sa gisaad nga panalangin. Ang tanan nga nagtamay sa mga hilisgotan sa tagna, ug nagbiaybiay sa mga simbolo nga dinhi sa pagkasolemne gihatag, ang tanan nga nagdumili sa pag-usab sa ilang kinabuhi, ug sa pag-andam alang sa pag-anhi sa Anak sa tawo, dili mapanalanginan.

> “In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.

> “Tungod sa pagpamatuod sa Inspirasyon, unsaon pagpanikasog sa mga tawo sa pagtudlo nga ang Pinadayag usa ka tinago, nga dili maabot sa pagsabot sa tawo? Kini usa ka tinago nga gipadayag, usa ka basahon nga giablihan. Ang pagtuon sa Pinadayag naggiya sa hunahuna ngadto sa mga tagna ni Daniel, ug ang duha naghatag sa labing mahinungdanong pagtulon-an, nga gihatag sa Dios ngadto sa mga tawo, mahitungod sa mga hitabo nga mahitabo sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana.” The Great Controversy, 340.

The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.

Ang “pagtuon sa Pinadayag nagatutok sa hunahuna ngadto sa mga tagna ni Daniel.” Adunay pipila ka mga tawo nga ang ilang makita lamang nga tagna anaa sulod sa basahon ni Daniel. Apan si Daniel nagpresentar ug duha ka mga linya sa kamatuoran, ug ang kamatuoran nga nagrepresentar sa iyang mga tagna mao ang kataposang unom ka mga kapitulo sa iyang basahon. Ang unang unom ka mga kapitulo nagpresentar ug inilarawang tagna, nga, sa kinatibuk-an, wala pa gihapon mailhi. Sa dili pa nato hisgutan ang unang unom ka mga kapitulo sa Daniel, among ipasabut ngano nga adunay tinuod nga duha lamang ka mga tagna nga girepresentahan sa kataposang unom ka mga kapitulo sa Daniel. Gipunting ni Sister White kining duha ka mga tagna pinaagi sa paghisgot sa duha ka dagkong mga suba sa Shinar. Sa dihang dawaton nato ang simbolismo nga iyang gipadayag, atong makita ang yawi aron makita ang duha, ug duha lamang, ka mga tagna sa kataposang unom ka mga kapitulo sa Daniel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining kataposang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita sa daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, anaa na karon sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna mahitabo na sa dili madugay.” Testimonies to Ministers, 112.

The vision of chapter eight was given by the Ulai river.

Ang panan-awon sa ikawalong kapitulo gihatag daplin sa suba sa Ulai.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Haring Belshazzar, usa ka panan-awon mitungha kanako, bisan kanako nga si Daniel, human niadtong nagpakita kanako sa sinugdan. Ug nakita ko diha sa usa ka panan-awon; ug nahitabo, sa dihang nakita ko, nga didto ako sa Shushan sa palasyo, nga anaa sa lalawigan sa Elam; ug nakita ko diha sa usa ka panan-awon, ug didto ako sa daplin sa suba sa Ulai. Daniel 8:1, 2.

When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”

Sa dihang gikuha nato ang parapo gikan sa Testimonies to Ministers, diin si Sister White miingon mahitungod sa “the Ulai and Hiddekel” ug gitawag kini nga “the great rivers of Shinar,” atong gipamugos nga gibulag kana nga parapo gikan sa usa sa labing mahinungdanong mga komentaryo mahitungod sa pagtuon sa mga basahon ni Daniel ug Pinadayag diha sa mga sinulat ni Sister White. Sa maong teksto siya nagaingon, “Adunay panginahanglan sa labi pang suod nga pagtuon sa pulong sa Dios; ilabina kinahanglan nga pagahatagan ug pagtagad si Daniel ug ang Pinadayag labaw pa kay sa kaniadto sa kasaysayan sa atong buluhaton.”

If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.

Kon atong susihon pag-ayo ang unang duha ka bersikulo nga atong bag-o lang gikutlo gikan sa Daniel kapitulo walo, kini naghatag ug duha ka sulodnong mga saksi sa usa ka kamatuoran nga sagad mapasagdan. Si Daniel nagaingon, “sa ikatulong tuig sa” Belshazzar “usa ka panan-awon mitungha kanako.” Unya midugang siya, “human niadtong mitungha kanako sa sinugdan.” Kining bersikuloha masabtan sa duha ka paagi, ug bisan asa sa duha maoy pilion, mosangpot kini sa mao rang konklusyon.

The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.

Ang manulonda nga si Gabriel mao ang nagdala sa propetikong kahayag ngadto kang Daniel, ingon sa iyang gibuhat sa tanang mga propeta, kay siya maoy mipuli kang Satanas ingon nga langitnong tigdala sa kahayag. Kini nagpasabot nga ang matag propetikong lagda nga anaa sa Kasulatan gipangulohan ni Gabriel. Nasabtan man kini ni Daniel o wala, sa bersikulo uno sa kapitulo otso, dili lamang siya nag-ila sa usa ka mahinungdanong propetikong obserbasyon, kondili naghatag usab siya ug duha ka mga saksi sa maong mahinungdanong propetikong obserbasyon diha sa bersikulo. Ang gisulat ni Daniel sa bersikulo uno mao nga nakadawat siya ug usa ka panan-awon sa wala pa ang panan-awon nga iyang nadawat daplin sa suba sa Ulai. Ang panan-awon daplin sa suba sa Ulai miabot sa ikatulong tuig ni Belshazzar. Ang panan-awon nga miuna sa panan-awon daplin sa suba sa Ulai miabot sa unang tuig ni Belshazzar.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Sa unang tuig ni Belshazar nga hari sa Babilonia, si Daniel nagdamgo ug nagpakita kaniya ang mga panan-awon sa iyang hunahuna diha sa iyang higdaanan; unya gisulat niya ang damgo, ug gisugilon ang kinatibuk-an sa mga butang. Daniel 7:1.

In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.

Sa unang bersikulo sa kapitulo otso, gipaila ni Daniel nga siya usab nakabaton ug usa ka panan-awon sa nahaunang tuig ni Belshazzar, tungod kay siya nagaingon, “human niadtong mipakita kanako sa nahauna.” Ang panan-awon ba sa Ulai mipakita human sa panan-awon sa nahaunang tuig ni Belshazzar, o ang panan-awon mipakita human sa nahauna sa duha ka managsamang panan-awon? Husto ang bisan hain nga tubag. Ang panan-awon sa suba sa Ulai mao ra ang samang panan-awon sa panan-awon sa kapitulo pito. Gigamit ni Gabriel ang prinsipyo sa propesiya nga “usba ug palapda,” ug sa samang higayon ang lagda nga pinaagi sa pagpamatuod sa duha ka testigo mapalig-on ang usa ka butang. Ang duha ka panan-awon nagtumong sa mga gingharian sa propesiya sa Biblia.

The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.

Ang panan-awon sa kapitulo pito naghulagway niadtong mga gingharian ingon nga mga mapintas nga mananap, sa ingon nagpasiugda ug nagpresentar kanila diha sa kahimtang sa ilang gahom sibil. Ang panan-awon sa kapitulo walo naghulagway niadtong mao gihapong mga gingharian pinaagi sa mga simbolo gikan sa serbisyo sa balaang puloy-anan sa Dios, bisan pa nga ang matag usa sa mga simbolo sa maong serbisyo gituyo nga gidaut, aron magrepresentar sa usa ka peke nga pagsimba. Ang Daniel walo naghulagway sa mao gihapong mga gingharian sama sa panan-awon sa kapitulo pito, apan gibutang niini ang mga gingharian diha sa ilang kahimtang relihiyoso.

The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.

Ang panan-awon sa Ulai sa Daniel kapitulo otso nagsubli ug nagpalapad sa panan-awon sa kapitulo siyete. Ang kapitulo siyete nag-ila sa sibil nga bahin sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang kapitulo otso nag-ila sa relihiyosong bahin sa mga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa dihang kini mailhan, masabtan dayon nga ang mga kapitulo siyete ug otso mao ra ang usa ka panan-awon. Ang kapitulo nuebe mao ang dapit diin si Gabriel mianhi aron sa paghatag sa pagpasabot sa elemento sa panahon sulod sa panan-awon sa kapitulo otso. Busa, ang panan-awon sa Ulai nagrepresentar sa mga kapitulo siyete, otso, ug nuebe sa basahon ni Daniel. Ang suba nga Hiddekel unya gipaila sa kapitulo napulo.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, may gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang maong butang tinuod, apan ang gitakdang panahon hataas; ug nasabtan niya ang butang, ug may pagsabot siya sa panan-awon. Niadtong mga adlawa ako, si Daniel, nagbalata sulod sa tulo ka tibook nga semana. Wala ako mokaon ug lami nga tinapay, ni misulod sa akong baba ang unod ni ang bino, ni nagdihog ako sa akong kaugalingon, hangtod nga natuman ang tulo ka tibook nga semana. Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa unang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel. Daniel 10:1–4.

The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.

Ang panan-awon sa suba sa Hiddekel nagpasundayag sa propetikong kasaysayan sa hari sa amihanan. Nagsugod kini sa pagkabungkag sa gingharian ni Alexander the Great, nagtimaan sa pagsaka ug pagpaubos sa misunod nga kasaysayan diin sa katapusan ang nahibilin na lamang nga duha ka magkaaway gikan sa pagkadunot sa kanhing gingharian ni Alexander the Great mao ang usa ka literal nga hari sa habagatan batok sa usa ka literal nga hari sa amihanan. Sa katapusan moabot kini sa kasaysayan sa kapapahan, nga unya nahimong espirituwal nga hari sa amihanan, nga sa katapusan sa kapitulo onse, moabut sa iyang katapusan, si Miguel motindog ug ang panahon sa tawhanong pagsulay mosira. Ang yano nga kinatibuk-ang pagtan-aw mao nga ang panan-awon sa suba sa Ulai mao ang sulodnon nga panan-awon sa balaang puloy-anan sa Dios ug sa iyang panon, ug ang suba sa Hiddekel mao ang gawasnong panan-awon sa kaaway sa Dios ug sa Iyang katawhan sulod sa mao rang kasaysayan. Gigamit niini ang mao rang prinsipyo nga makita sa pito ka iglesia ug pito ka mga selyo diha sa Pinadayag.

> “Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

> “Daghang mga ministro walay paningkamot sa paghubad sa Pinadayag. Gitawag nila kini nga usa ka basahon nga walay kapuslanan tun-an. Giisip nila kini nga usa ka sinelyohang basahon, tungod kay kini naglangkob sa talaan sa mga hulagway ug mga simbolo. Apan ang ngalan gayud nga gihatag niini, ‘Pinadayag,’ usa ka pagsalikway sa maong pangagpas. Ang Pinadayag usa ka sinelyohang basahon, apan usa usab kini ka binuksang basahon. Kini nagrekord sa katingalahang mga hitabo nga mahitabo sa ulahing mga adlaw sa kasaysayan niining kalibutana. Ang mga pagtolun-an niining basahona piho, dili mistiko ug dili masabtan. Dinhi niini, ang mao rang linya sa panagna maoy gisubli ingon sa diha sa Daniel. Ang pipila ka mga panagna gisubli sa Dios, sa ingon nagpakita nga kinahanglan hatagan kini ug importansiya. Ang Ginoo dili magsubli sa mga butang nga walay dakong kahulogan.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.

Ang mao rang sulodnon ug gawasnong kasaysayan nga gihulagway sa basahon ni Daniel gisubli usab diha sa basahon sa Pinadayag. Gawas sa profetikong kahayag nga mamunga gikan niining duha ka mga panan-awon, aduna usab kiniy pagpamatuod sa metodolohiya sa paghubad sa Biblia nga gisagop ni William Miller, ug pagkahuman sa Future for America. Sa husto nga pagtagad, ang basahon ni Daniel, maingon man ang basahon sa Pinadayag, mga hingpit nga minahan sa bulawan alang sa pagpamatuod sa mga prinsipyo sa profetikong paghubad nga ang Biblia mismo nagaila sulod sa iyang kaugalingon.

The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Ang Ulai, ingon nga sulodnong tema, ug ang Hiddekel, ingon nga panggawas nga tema, nagrepresentar usab sa duha ka mga panagna nga pagabuksan unta sa “panahon sa katapusan.” Ang Ulai gibuksan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, ug ang Hiddekel gibuksan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989, sa dihang, sumala sa gihulagway sa Daniel onse, bersikulo kwarenta, ang mga nasod nga nagrepresentar sa kanhing Unyon Sobyet gilaglag sa pagkapapado ug sa Tinipong Bansa sa Amerika.

When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.

Sa diha nga kini nga mga kamatuoran maila, maila usab dayon nga ang duha ka mga panan-awon sa pagkatinuod usa ra ka panan-awon, sama nga ang propetikong kasaysayan sa pito ka mga iglesia ug sa pito ka mga selyo nagrepresentar sa mao ra nga propetikong kasaysayan. Ang duha ka mga panan-awon unya nahimong agianan nga gigamit sa Ginoo sa nangaging kalihokan sa unang manulonda, ug nga pagagamiton sa Ginoo sa karon ug umaabot nga kalihokan sa ikatulong manulonda, aron mapatungha ang usa ka proseso sa pagsulay sumala sa gipahayag sa Daniel kapitulo dose, bersikulo nuebe ug napulo.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitakpan ug gipatikan hangtud sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkadautan: ug walay usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.

Ingon usa ka pananglitan sa pag-abli sa Hiddekel niadtong 1989, tagda kon unsay giingon sa inspirasyon.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “Diha sa Pinadayag nagtagbo ug natapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel. Ang usa usa ka tagna; ang usa usa ka pinadayag. Ang basahon nga gipatikan dili ang Pinadayag, kondili kadtong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabotan sa katapusang mga adlaw. Ang manulonda nagsugo, ‘Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug patiki ang basahon, hangtod sa panahon sa katapusan.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.

Ang Ulai ug ang Hiddekel parehong may kalabutan sa kaulahiang mga adlaw, apan ang Adventismo andam lamang sa pag-ila nga ang 1798 mao ang “panahon sa katapusan” ni Daniel, sa dihang ang iyang basahon pagaablihan na unta. Apan ang bahin sa tagna nga “may kalabutan sa kaulahiang mga adlaw” mas tukma nga mao ang katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel kapitulo onse, kay kana nga mga bersikulo nagtapos sa pagtindog ni Michael sa dihang mosira na ang panahon sa pagsulay sa tawo.

The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”

Ang panan-awon sa paghukom, ingon sa giila diha sa Daniel kapitulo pito, walo, ug siyam, gitimrihan hangtod sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798. Ang kahayag (nga gipasidunggan sa panan-awon sa Ulai nga nabuksan) mao ang pagpahibalo sa pag-abli sa imbestigatibong paghukom, dili sa pagtapos sa paghukom. Ang kahayag nga nabuksan uban sa panan-awon sa Hiddekel nag-ila sa pagtapos sa imbestigatibong paghukom, ug kini usab mao ang pahayag diha sa Daniel nga naglangkob sa “bahin sa tagna nga may kalabutan sa katapusang mga adlaw.”

The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.

Ang pag-abli sa selyo niadtong 1798 nagpahibalo sa pag-abli sa hukomng pang-imbestigasyon. Ang pag-abli sa selyo niadtong 1989 nagpahibalo sa haduol na nga pagtapos sa hukomng pang-imbestigasyon. Ang timaan pirma sa Alpha ug Omega sayon rang makita diha sa basahon ni Daniel, apan kon nasayod ka lamang unsa kini, ug andam kang mangita niini.

When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.

Sa dihang matapos ang panahon sa paghusga sa Daniel kapitulo onse, bersikulo kuwarenta’y singko, ang timaan sa Alpha ug Omega natala. Ang sinugdanan sa Daniel naglarawan sa tukma gayod kon asa kini matapos. Nagsugod kini sa usa ka literal nga gubat tali sa literal nga Babilonia ug literal nga Israel, ug ang literal nga Babilonia maoy nagmadaugon.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Jehoiakim nga hari sa Juda, miabut si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia ngadto sa Jerusalem, ug gilibotan kini. Ug gitugyan sa Ginoo si Jehoiakim nga hari sa Juda ngadto sa iyang kamot, uban sa bahin sa mga galamiton sa balay sa Dios; nga iyang gidala ngadto sa yuta sa Sinar, ngadto sa balay sa iyang dios; ug gidala niya ang mga galamiton ngadto sa tipiganan sa bahandi sa iyang dios. Daniel 1:1, 2.

In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.

Sa Daniel kapitulo onse, bersikulo kuwarenta’y singko, ang usa ka espirituhanong gubat tali sa espirituhanong Babilonia, nga gisimbolohan isip “ang hari sa amihan”, ug sa espirituhanong Israel, nga girepresentahan sa “mahimayaong balaang bukid”, matapos, ug ang espirituhanong Israel nagmadaogon batok sa espirituhanong Babilonia.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.

> Ug itanum niya ang mga tolda sa iyang palasyo sa taliwala sa mga dagat diha sa mahimayaong bukid nga balaan; apan siya moabut sa iyang katapusan, ug walay bisan kinsa nga motabang kaniya. Ug niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong principe nga nagatindog alang sa mga anak sa imong katawhan; ug mahitabo ang panahon sa kagul-anan nga wala pa gayud sukad may nasud hangtud niadtong maong panahona: ug niadtong panahona maluwas ang imong katawhan, ang tagsatagsa nga hingkaplagang nahisulat sa basahon. Daniel 11:45; 12:1.

The books of Daniel and Revelation are one book:

Ang mga basahon ni Daniel ug Pinadayag usa ka basahon:

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Ang mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag usa ra. Ang usa mao ang usa ka tagna, ang lain mao ang usa ka pinadayag; ang usa usa ka basahon nga tinimrihan, ang lain usa ka basahon nga giablihan. Nadungog ni Juan ang mga tinago nga gipamulong sa mga dalogdog, apan gisugo siya nga dili kini isulat.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.

Ang duha ka libro, nga usa ra ka libro, mao ang obra maestra sa mahimayaong pagtulon-an sa manulonda nga si Gabriel. Gisulat ko kini nga hingpit kong nasayran nga ang gidala ni Gabriel ngadto kang Daniel ug kang Juan naggikan kang Jesus, nga midawat niini gikan sa Amahan. Ang akong tuyo dili ang pagpataas kang Gabriel, kondili ang pagpataas sa halalum nga kapadayagan sa mga pamatuod diha sa duha ka libro, mahitungod sa paagi nga ang Alpha ug Omega naglaraw sa mga lagda sa profetikanhong paghubad sa Biblia nga pagarepresentahan sulod sa duha ka libro, kon andam kita nga makakita.

Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.

Tugoti ako sa pagtugot kaninyo nga, niining bahina, ang akong katuyoan ug tuyo dili ang pagpresentar ug usa ka paghubad sa duha ka mga tagna mahitungod sa mga suba sa Ulai ug Hiddekel. Ang akong katuyoan ug tuyo mao ang paghisgot sa mga tagna diha sa unang unom ka mga kapitulo sa basahon ni Daniel. Nagapahimo lamang ako ug usa ka kaso alang sa kamatuoran nga ang mga basahon ni Daniel ug Pinadayag mao, tingali, ang mga basahon nga labing halalum ang pagkakahimo diha sa Pulong sa Dios. Ilang gipresentar ang mensaheng matagnaon, samtang usab ilang gipaila ang kinaiya sa Dios, samtang usab ilang gipaila ang mismong mga lagda nga gikinahanglan nga gamiton kon ang usa ka tawo gusto nga masayran ang mga tagna, ug usab masayran ang Usa nga mipahayag sa mga tagna.

Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.

Laing pananglitan sa halalum nga kinaiya sa mga basahon mao ang pagpresentar ni Daniel sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Ang tagna sa “pito ka mga panahon” kaniadto ug karon gituyo nga mahimong “batong kapangdolan” alang sa katawohan sa Dios—diha sa karaang Israel, sa kalihokan sa mga Millerita sa unang manulonda, ug usab sa karon ug umaabot nga kalihokan sa ikatulong manulonda. Ang usa ka “batong kapangdolan,” sumala sa yano nga kahulogan, mao ang usa ka butang nga dili nimo makita, bisan pa nga kini tin-aw nga anaa didto. Busa, sa higayon nga maila mo ang “pito ka mga panahon” diha sa basahon ni Daniel, makita mo nga kini tin-aw gayud nga anaa didto, apan makita mo usab nga kini natago alang niadtong nagpili nga dili makakita.

Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and Divinity.

Ang pagtago sa usa ka butang samtang kini anaa sa dayag sa paagi sa gramatika maoy usa ka lawom nga pagkamabinuhaton; kini usa ka butang nga dili gayud maisulod sa bisan unsang misteryong nobela nga sinulat sa tawo. Kini usa ka obra maestra, kay anaa kini didto, hayag kaayo nga makita sa bisan kinsa nga dili buot mapandol, apan dili gayud makita sa mga nagpili sa pagkapandol. Kini, sa sulti pa, mao ang “pagtago sa dayagng makita.” Natuman kini pinaagi sa panaghiusa sa pagkatawo ug sa pagka-Diosnon.

I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.

Gibuhat ko kana nga pag-angkon, kay buot ko nga pahinumdoman kita niining bahina, nga anaa ang usa ka Katolikong pagtulon-an sulod sa Adventismo, labing menos sukad sa pagmantala sa Questions on Doctrine niadtong 1957, ug nga nagpataas usab sa iyang dili matarong nga ulo sulod niining kasamtangang kalihokan sa presente nga kamatuoran sa Future for America. Ang hunahuna mao nga si Cristo, sa pagkahimong tawo, wala modawat sa unod nga Iyang napanunod gikan kang Maria. Siyempre, kadtong nagapaluyo niining pagtulon-an dili mopahayag niini nianang paagiha, apan bisan pa niana mao gayud kana ang ilang ginatudlo. Gitawag ko kini nga usa ka Katolikong pagtulon-an, kay ang pangunang saligan nga ang unod ni Cristo ingon kaputli sa unod ni Adan sa wala pa siya makasala, mao ang mismong satanikong lohika nga gigamit sa Iglesiang Katolika diha sa ilang pagtulon-an sa gitawag nga “immaculate conception.” Ug kon wala ka pamilyar sa paganong pagtulon-an sa “immaculate conception,” kini nagatudlo nga ang unod ni Cristo sa labaw sa kinaiyanhong paagi gihimo sama sa ubos nga kinaiya ni Adan sa wala pa siya ug si Eva makasala o, sumala sa ilang giangkon, si Cristo may pre-fallen, walay-salang kinaiya ni Adan. Kini nagatudlo nga si Maria mismo sa milagrosong paagi gihatagan sa unodnong dili-pa-nahulog nga kinaiya ni Adan sa wala pa siya makasala, aron mahimo siyang hingpit nga sudlanan alang sa Espiritu Santo sa pagpakatawo sa batang Jesus ngadto sa iyang hingpit nga unod.

Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.

Siyempre, kadtong anaa sa Adventismo nga nagapadayon sa mao gayud nga konklusyon mahitungod sa unod ni Jesus, wala magtudlo ngadto sa bisan unsang mga milagro nga nalangkit kang Maria, apan ilang gituis ang mga pahayag ni Sister White ug ang Biblia aron itudlo ang mao ra usab nga Katolikong konsepto. Nganong mipasibog man ako kadiyot ug mitalikod sa paghisgot sa basahon ni Daniel? Tubagon ko kana.

The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and Divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are Divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and Divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.

Ang milagrosong estruktura ug laraw sa Daniel ug sa Pinadayag natuman pinaagi sa panaghiusa sa pagkatawo ug sa Pagkadiyos. Si Jesus mao ang Pulong sa Dios, ug ang Biblia mao ang Pulong sa Dios. Ang balaan ug tawhanong kinaiya ni Jesus hingpit nga ginapakita diha sa Biblia. Ang mga pulong niini balaan ug naglangkob sa mamugnaong gahum sa pag-usab sa mga kasingkasing ug mga hunahuna. Kadtong mga pulonga mao gayod ang mao rang gahum nga nagdala sa tanang butang ngadto sa paglungtad. Apan kadtong mga tawo nga gipili sa Dios aron mahimong Iyang mga galamiton sa pagsulat sa Biblia, silang tanan mga makasasala. Ang tawhanong bahin sa maong panaghiusa ginarepresentahan sa nahulog nga mga tawo. Ang Biblia usa ka panaghiusa sa tawhanon ug sa Balaan, ug ang mga propeta mga makasasala, maingon nga ang matag anak ni Adan mao man. Si Cristo wala gayod makasala sa hunahuna, pulong, o buhat. Apan gisul-ob Niya ang unod ni Maria human sa upat ka libo ka tuig nga pagkadaut. Kon sa tinuod gidawat Niya ang ubos nga unodnong kinaiya ni Adan sa wala pa makasala si Adan, magkinahanglan kini nga ang matag tagsulat sa Biblia mahimong walay sala usab.

The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.

Ang “pagkatago sa hayag nga panan-aw” sa “pito ka panahon” diha sa basahon ni Daniel nahingpit, dili lamang pinaagi sa mga pulong nga gisulat ni Daniel, kondili usab pinaagi sa mga nahulog nga tawhanong binuhat nga mihubad sa King James Bible. Ang mga nahulog nga tawhanong binuhat mikupot sa basahon ni Daniel sa makaduhang higayon, ug ang nahitabo dili mahimo sa bisan kinsang tawo nga buhaton gawas kon anaa ang balaan ug mapagtaganaong pagdumala sa Dios.

In our next article we will begin to show how Divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.

Sa atong sunod nga artikulo atong sugdan ang pagpakita kon giunsa sa Pagka-Diyos ug sa pagka-tawo pagtago ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 sa dayag nga paagi diha sa basahon ni Daniel, kay daan nang nahibalo ang Dios, ug gani maoy naglaraw niini, nga kini mahimong mapanubagong “bato nga kapangdolan” alang sa mga anaa sa kalihokan sa nahaunang manulonda, ug usab alang sa mga anaa sa kalihokan sa ikatulong manulonda.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining ulahing mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita daplin sa mga suba sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, karon anaa na sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna hapit nang mahitabo.” Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles