Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-One

Ang Basahon ni Daniel - Gatus Ug Kapitoan ug Usa

Geopolitical Chess: The Vatican, Communism, and the Quest for World Dominion

Heopolitikanhong Ahedres: Ang Batikano, Komunismo, ug ang Paningkamot alang sa Kalibotang Pagdominar

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The book The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West, was written by Malachi Martin, and it was first published in 1990. Martin examines the role of Pope John Paul II as a transformative figure in global politics and diplomacy during the latter half of the 20th century. He discusses the Pope’s role in the collapse of Communism in Eastern Europe. The book presents a Catholic perspective of the dynamics that brought about the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, at the time of the end in 1989.

Ang basahon nga The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West, gisulat ni Malachi Martin, ug unang gimantala kini niadtong 1990. Gisusi ni Martin ang papel ni Papa Juan Pablo II ingon nga usa ka makapausab nga personalidad sa pangkalibotang politika ug diplomasya sa ulahing katunga sa ika-20 nga siglo. Gihisgotan niya ang papel sa Papa sa pagkapukan sa Komunismo sa Sidlakang Europa. Ang basahon nagpresentar ug usa ka Katolikong panglantaw sa mga dinamika nga maoy hinungdan sa katumanan sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse, sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

Martin analyzes the internal dynamics of the Soviet Union under the leadership of Mikhail Gorbachev, particularly focusing on Gorbachev’s policies of “glasnost” (openness) and “perestroika” (restructuring). He discusses the challenges facing the Soviet Union and Gorbachev’s attempts to reform the Communist system. He explores the geopolitical tensions and power struggles between the Soviet Union (the king of the south—the dragon), the Catholic Church (the king of the north—the beast), and what he calls the capitalist West (the king of the north’s proxy army—the false prophet). He discusses the ideological conflicts, espionage, and covert operations that characterized the Cold War era and examines the efforts of various actors to shape the future of the world.

Gisusi ni Martin ang sulodnong dinamika sa Unyong Sobyet ilalom sa pagpangulo ni Mikhail Gorbachev, ilabina nga nagpunting sa mga palisiya ni Gorbachev nga “glasnost” (pagka-abli) ug “perestroika” (pagka-uyon pag-usab). Gihisgutan niya ang mga hagit nga giatubang sa Unyong Sobyet ug ang mga paningkamot ni Gorbachev sa pagreporma sa sistemang Komunista. Gisusi niya ang mga tensiyong heopolitikal ug mga panagbisog alang sa gahum tali sa Unyong Sobyet (ang hari sa habagatan—ang dragon), sa Simbahang Katolika (ang hari sa amihanan—ang mapintas nga mananap), ug sa iyang gitawag nga kapitalistang Kasadpan (ang puli nga kasundalohan sa hari sa amihanan—ang mini nga propeta). Gihisgutan niya ang mga panagbangi sa ideolohiya, paniktik, ug tagoong mga operasyon nga nagtimaan sa panahon sa Cold War ug gisusi ang mga paningkamot sa nagkalainlaing mga aktor sa pagporma sa kaugmaon sa kalibotan.

Martin emphasizes the significance of Catholicism as a force in global politics and diplomacy. He argues that the Catholic Church, under the leadership of Pope John Paul II, played a pivotal role in shaping the course of history during this period and influencing the outcome of the Cold War. He places John Pauls’ influence in the context of the Marian apparitions at Fatima, Portugal, and identifies the influence of Fatima upon global events and the Catholic Church’s role in shaping the course of history. Martin suggests that the events at Fatima hold significant prophetic and geopolitical implications, particularly in the context of the Cold War era.

Gipasiugda ni Martin ang kahinungdanon sa Katolisismo isip usa ka kusog sa kalibutang politika ug diplomasya. Iyang gipasangil nga ang Simbahang Katolika, ubos sa pagpangulo ni Papa Juan Pablo II, nagpatuman ug dakong papel sa paghulma sa dagan sa kasaysayan niining panahona ug sa pag-impluwensiya sa resulta sa Cold War. Iyang gipahimutang ang impluwensiya ni Juan Pablo sulod sa konteksto sa mga pagpakita ni Maria sa Fatima, Portugal, ug giila ang impluwensiya sa Fatima ibabaw sa mga panghitabo sa kalibutan ug ang papel sa Simbahang Katolika sa paghulma sa dagan sa kasaysayan. Gisugyot ni Martin nga ang mga panghitabo sa Fatima adunay dakong mga implikasyong propetiko ug geopolitikal, ilabina sa konteksto sa panahon sa Cold War.

Martin explores the three secrets of Fatima, which were allegedly revealed by the Virgin Mary to three young shepherd children in Fatima in 1917. He suggests that the third secret, which was initially kept secret by the Vatican and only revealed in 2000, contained apocalyptic warnings about the future of the Catholic Church and the world. Martin argues that the events at Fatima, including the apparitions and the messages conveyed by the Virgin Mary, had significant implications for global politics and the struggle between communism and capitalism during the Cold War era.

Gisusi ni Martin ang tulo ka sekreto sa Fatima, nga giingong gipadayag sa Birheng Maria ngadto sa tulo ka batan-ong magbalantay ug karnero sa Fatima niadtong 1917. Iyang gisugyot nga ang ikatulong sekreto, nga sa sinugdan gitipigan sa Vatican nga tinago ug gipadayag lamang niadtong 2000, naglangkob ug mga pasidaang apokaliptiko mahitungod sa kaugmaon sa Simbahang Katolika ug sa kalibutan. Nangatarungan si Martin nga ang mga panghitabo sa Fatima, lakip ang mga pagpakita ug ang mga mensaheng gipahayag sa Birheng Maria, adunay dakong mga implikasyon alang sa pangkalibutang politika ug sa pakigbisog tali sa komunismo ug kapitalismo sa panahon sa Cold War.

Martin highlights the role of Pope John Paul II as a key figure in the fulfillment of the prophecies of Fatima. He suggests that John Paul II saw himself as the “bishop in white” mentioned in the third secret of Fatima and that he viewed his papacy as a mission to confront the forces of evil and promote spiritual renewal within the Catholic Church and society at large.

Gipasiugda ni Martin ang papel ni Papa Juan Pablo II isip usa ka yawe nga tawo sa katumanan sa mga propesiya sa Fatima. Iyang gisugyot nga nakita ni Juan Pablo II ang iyang kaugalingon isip ang “obispo nga nagsul-ob og puti” nga gihisgotan sa ikatulong tinago sa Fatima ug nga iyang gilantaw ang iyang pagka-papa isip usa ka misyon sa pag-atubang sa mga pwersa sa dautan ug sa pagpasiugda sa espirituwal nga pagbag-o sulod sa Simbahang Katolika ug sa katilingban sa kinatibuk-an.

Martin suggests that the messages of Fatima emphasized the importance of spiritual warfare and the need for the Catholic Church to confront the forces of evil, both within and outside the Church. He argues that the events at Fatima provided a spiritual and moral framework for understanding and addressing the challenges facing humanity in the modern world. The Fatima messages represent the satanic message which conditions Catholicism to accept Satan as Christ, when he “personates” Christ at the soon coming Sunday law.

Gisugyot ni Martin nga ang mga mensahe sa Fatima naghatag og dakong gibug-aton sa kamahinungdanon sa espirituwal nga pakigbisog ug sa panginahanglan nga ang Simbahang Katoliko moatubang sa mga pwersa sa daotan, sa sulod man o sa gawas sa Simbahan. Iyang gipangatarungan nga ang mga hitabo sa Fatima naghatag og espirituwal ug moral nga balangkas alang sa pagsabot ug pagsulbad sa mga hagit nga giatubang sa katawhan sa modernong kalibotan. Ang mga mensahe sa Fatima nagrepresentar sa satanikong mensahe nga nag-andam sa Katolisismo sa pagdawat kang Satanas ingon nga si Cristo, sa dihang siya “magpaila nga si Cristo” sa hapit nang umabot nga balaod sa Dominggo.

> “Satan will work miracles to deceive those who dwell upon the earth. Spiritualism will do its work by causing the dead to be personated. Those religious bodies who refuse to hear God’s messages of warning will be under strong deception, and will unite with the civil power to persecute the saints. The Protestant churches will unite with the papal power in persecuting the commandment-keeping people of God. This is that power which constitutes the great system of persecution which will exercise spiritual tyranny over the consciences of men.

> “Si Satanas magabuhat ug mga milagro aron sa paglimbong niadtong mga nagpuyo sa yuta. Ang espiritismo magabuhat sa iyang buluhaton pinaagi sa pagpahimo nga ang mga patay pagpakatawhon. Kadtong mga lawas nga relihiyoso nga mosalikway sa pagpatalinghug sa mga mensahe sa Dios nga pagpasidaan maanaa sa ilalom sa kusog nga paglimbong, ug makighiusa sa kagamhanang sibil aron sa paglutos sa mga balaan. Ang mga simbahang Protestante makighiusa sa gahum sa pagka-papa sa paglutos sa katawohan sa Dios nga nagabantay sa mga sugo. Kini mao kana nga gahum nga naglangkob sa dakong sistema sa paglutos nga magapahigayon ug espirituwal nga paniniil ibabaw sa mga konsensya sa mga tawo.

> “‘He had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.’ Though professing to be followers of the Lamb of God, men become imbued with the spirit of the dragon. They profess to be meek and humble but they speak and legislate with the spirit of Satan, showing by their actions that they are the opposite of what they profess to be. This lamb-like power unites with the dragon in making war upon those who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus Christ. And Satan unites with Protestants and papists, acting in consort with them as the god of this world, dictating to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.

> “‘May duha ka sungay sama sa nating karnero, ug misulti siya ingon sa usa ka dragon.’ Bisan pa sa ilang pag-angkon nga sila mga sumusunod sa Cordero sa Dios, ang mga tawo mapuno sa espiritu sa dragon. Nag-angkon sila nga maaghup ug mapainubsanon, apan mosulti sila ug maghimo ug mga balaod diha sa espiritu ni Satanas, nga pinaagi sa ilang mga buhat nagapakita nga sila mao ang kabaliktaran sa ilang giangkon nga pagkatawo. Kining gahum nga sama sa nating karnero naghiusa sa dragon sa pagpakiggubat batok niadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios ug may pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Ug si Satanas naghiusa uban sa mga Protestante ug mga papista, nga nagalihok nga kauban nila ingon nga dios niining kalibotana, nga nagamando sa mga tawo ingon nga sila mga sakop sa iyang gingharian, aron pagahanduron ug pagadumalahan ug pagakontrolon sumala sa iyang kabubut-on.

> “If men will not agree to trample underfoot the commandments of God, the spirit of the dragon is revealed. They are imprisoned, brought before councils, and fined. ‘He causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads’ [Revelation 13:16]. ‘He had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’ [verse 15]. Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Manuscript Releases, volume 14, 162.

> “Kon ang mga tawo dili mouyon sa pagtamaktamak sa mga sugo sa Dios, ang espiritu sa dragon mapadayag. Sila ginapriso, gidala atubangan sa mga konseho, ug gipamulta. ‘Ug iyang gipapadawat ang tanan, ang gagmay ug ang dagku, ang mga dato ug ang mga kabus, ang mga gawasnon ug ang mga ulipon, ug usa ka marka sa ilang tuong kamot, o sa ilang mga agtang’ [Pinadayag 13:16]. ‘Ug siya adunay gahum sa paghatag ug gininhawa sa larawan sa mapintas nga mananap, aron ang larawan sa mapintas nga mananap makasulti, ug makapahinabo nga pagapatyon ang tanan nga dili mosimba sa larawan sa mapintas nga mananap’ [bersikulo 15]. Sa ingon niana giilog ni Satanas ang mga katungod nga iya lamang ni Jehova. Ang tawo sa sala nagalingkod sa lingkoranan sa Dios, nagamantala sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios, ug nagalihok nga labaw sa Dios.” Manuscript Releases, tomo 14, 162.

Antichrist is a symbol of both the pope of Rome, and Satan, for the pope of Rome is Satan’s earthly representative. “Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Satan intends to so control the world when he takes control that he will dictate “to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.” In order to have a religious throne to rule from He created the Catholic Church, and in order to have a political throne to rule from he created the United Nations.

Ang Antikristo usa ka simbolo sa papa sa Roma ug ni Satanas usab, kay ang papa sa Roma mao ang yutan-ong representante ni Satanas. “Sa ingon si Satanas nangilog sa mga katungod nga iya lamang ni Jehova. Ang tawo sa sala nagalingkod sa lingkoranan sa Dios, nga nagamantala sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios, ug nagalihok nga labaw pa sa Dios.” Tumong ni Satanas nga mapugngan niya sa ingon niana ang kalibotan sa dihang makuha niya ang pagdumala, nga siya magamando “sa mga tawo ingon nga sila mao ang mga sakop sa iyang gingharian, aron pagdumalahan ug pagagamhan ug pagakontrolon sumala sa iyang kahimut-an.” Aron makabaton ug usa ka relihiyosong trono nga iyang pagaharianan, iyang gibuhat ang Simbahang Katoliko, ug aron makabaton ug usa ka politikanhong trono nga iyang pagaharianan, iyang gibuhat ang United Nations.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> “Kining pagkompromiso tali sa paganismo ug Kristiyanismo miresulta sa paglambo sa ‘tawo sa sala’ nga gitagna sa tagna ingon nga mosupak ug mopataas sa iyang kaugalingon labaw sa Dios. Kadtong halangdong sistema sa bakak nga relihiyon maoy usa ka labing bantugang buhat sa gahum ni Satanas—usa ka monumento sa iyang mga paningkamot sa pagpalingkod sa iyang kaugalingon ibabaw sa trono aron magmando sa kalibotan sumala sa iyang kabubut-on.” The Great Controversy, 50.

The miracle of Fatima, and its satanic prophecy is what Satan has employed to prepare a prophetic setting that allows Catholicism to quickly surrender their church into His control, when he appears, and personates Christ. His personation of Christ begins at the soon coming Sunday law, represented in verse sixteen, verse twenty-two, verse thirty-one and verse forty-one of Daniel chapter eleven.

Ang milagro sa Fatima, ug ang satanikanhong propesiya niini, mao ang gigamit ni Satanas sa pag-andam sa usa ka propetikong kahimtang nga nagtugot sa Katolisismo sa madali nga pagtugyan sa ilang simbahan ngadto sa Iyang pagpugong, sa dihang mopakita siya ug magasundog kang Cristo. Ang iyang pagsundog kang Cristo magsugod sa umaabot na sa dili madugay nga balaod sa Domingo, nga girepresentahan diha sa bersikulo napulo ug unom, bersikulo baynte dos, bersikulo traynta ug usa, ug bersikulo kwarenta ug usa sa Daniel kapitulo onse.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa dekreto nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga naglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasod hingpit nga mobulag sa pagkamatarong. Sa diha nga ang Protestantisimo molatas sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahum sa Roma, sa diha nga molawig kini tabok sa kahiladman aron maghinangop ug mga kamot sa Espirituwalismo, sa diha nga, ilalom sa impluwensiya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasod mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga kagamhanan, ug mohimo ug tagana alang sa pagkaylap sa mga kabakakan ug mga limbong sa papado, nan mahibalo kita nga miabut na ang panahon alang sa kahibulongang pagpamuhat ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, volume 5, 451.

At the Sunday law in the United States, the “time has come for the marvelous working of Satan.” In Revelation chapter thirteen, verse eleven, the United States “speaks” as a dragon, and then in verse thirteen, which is simply identifying what happens when the United States “speaks,” by passing the Sunday law, Satan appears to call fire down out of heaven.

Sa panahon sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang “panahon miabot na alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas.” Diha sa Pinadayag kapitulo trese, bersikulo onse, ang Tinipong Bansa sa Amerika “mosulti” ingon nga usa ka dragon, ug dayon sa bersikulo trese, nga nagtimaan lamang sa mahitabo sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika “mosulti,” pinaagi sa pagpasa sa balaod sa Domingo, si Satanas makita nga mopakanaog ug kalayo gikan sa langit.

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works, with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. Revelation 13:13. Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> “Ang mga ulipon sa Dios, uban ang ilang mga nawong nga nadan-agan ug nagasidlak sa balaang pagpahinungod, magdali gikan sa usa ka dapit ngadto sa lain aron sa pagmantala sa mensahe gikan sa langit. Pinaagi sa linibo ka mga tingog, sa tibuok kalibotan, igahatag ang pasidaan. Himuon ang mga milagro, mamaayo ang mga masakiton, ug ang mga ilhanan ug mga katingalahan mosunod sa mga magtotoo. Si Satanas usab magabuhat, uban sa limbongong mga katingalahan, bisan gani sa pagpakanaug ug kalayo gikan sa langit sa atubangan sa mga tawo. Pinadayag 13:13. Sa ingon niini ang mga lumulupyo sa yuta madala sa pagkuha sa ilang baruganan.” The Great Controversy, 611, 612.

The messages of Fatima were confirmed by a miracle that was testified to by the atheistic government newspapers that attended the event in order to refute the claims that had been made about the so-called Virgin Mary visiting the three children on the thirteenth day of the month from May until the miracle on October 13, 1917. Every atheistic news organization that was at Fatima at the time of the miracle confirmed the event. It was a genuine miracle (of Satan).

Ang mga mensahe sa Fatima gipamatud-an pinaagi sa usa ka milagro nga gisaksihan bisan sa mga peryodiko sa ateistang panggamhanan nga mitambong sa maong hitabo aron pamatud-ang sayop ang mga pag-angkon nga gihimo mahitungod sa gitawag nga Birheng Maria nga mibisita sa tulo ka mga bata sa ikanapulog tulo nga adlaw sa matag bulan sukad sa Mayo hangtod sa milagro niadtong Oktubre 13, 1917. Ang matag ateistang organisasyon sa balita nga didto sa Fatima sa panahon sa milagro mipamatuod sa maong hitabo. Tinuod kini nga milagro (ni Satanas).

As Malachi Martin identified in his book, Pope John Paul was guided by his devotion to Mary of Fatima. The secret prophecy of Fatima, that was not revealed until the year 2000, was of course a satanic prophecy, but in the last days Jesus repeats the first days. The oldest book in the Bible, the first book that Moses wrote is the book of Job, and it identifies that Job, who represents the one hundred and forty-four thousand, for all the prophecies are fulfilled most perfectly in the last days. Satan, in the story of Job, is allowed to bring death and destruction upon Job, for the purpose of testing Job. The miracles that Satan is allowed to accomplish in the last days, are genuine miracles. They are satanic miracles, but God has allowed Satan to accomplish his crowning act, for the same purpose that he allowed Satan to test Job.

Sumala sa giila ni Malachi Martin sa iyang basahon, si Papa Juan Pablo giyahan sa iyang debosyon kang Maria sa Fatima. Ang tinagong tagna sa Fatima, nga wala mapadayag hangtod sa tuig 2000, siyempre usa ka satanikong tagna, apan sa kaulahiang mga adlaw gisubli ni Jesus ang unang mga adlaw. Ang labing karaang basahon sa Biblia, ang unang basahon nga gisulat ni Moises, mao ang basahon ni Job, ug kini nagaila nga si Job, nga nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, tungod kay ang tanang mga tagna matuman sa labing hingpit diha sa kaulahiang mga adlaw. Si Satanas, sa sugilanon ni Job, gitugotan sa pagdala ug kamatayon ug kalaglagan ibabaw kang Job, alang sa katuyoan sa pagsulay kang Job. Ang mga milagro nga gitugotan kang Satanas sa pagbuhat sa kaulahiang mga adlaw, tinuod nga mga milagro. Mga satanikong milagro kini, apan gitugotan sa Dios si Satanas sa pagbuhat sa iyang kinatumyan nga buhat, alang sa maong katuyoan nga iyang gitugotan si Satanas sa pagsulay kang Job.

> “Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.

> “Daghan ang naningkamot sa pagpasabot sa espirituhanong mga pagpakita pinaagi sa pag-ingon nga kini sa bug-os nga paagi resulta lamang sa limbong ug pagmaniobra sa kamot sa bahin sa medium. Apan bisan tuod tinuod nga ang mga resulta sa paglimbong sa makadaghang higayon gipakita ingon nga tinuod nga mga pagpakita, aduna usab ug tin-awng mga pagpakita sa labaw sa kinaiyanhong gahum. Ang misteryosong mga pagtuktok nga maoy sinugdanan sa modernong espiritismo dili resulta sa tawhanong paglimbong o kahiladman sa pagkamagdaraya, kondili tuwirang buhat sa daotang mga manulonda, nga sa ingon niini nagpaila sa usa sa labing malampuson nga mga paglimbong nga makalaglag sa kalag. Daghan ang mapahisalaag pinaagi sa pagtuo nga ang espiritismo usa lamang ka tawhanong pagpanglimbong; sa dihang atubangon sila sa mga pagpakita nga dili nila malikayan kondili isipon nga labaw sa kinaiyahan, malimbongan sila, ug madala ngadto sa pagdawat kanila ingon nga dakong gahum sa Dios.

> “These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.

> “Ang maong mga tawo wala magtagad sa pagpamatuod sa Kasulatan mahitungod sa mga kahibulongang gibuhat ni Satanas ug sa iyang mga ahente. Pinaagi sa satanikong tabang nahimong arang sa mga salamangkero ni Faraon ang pagpamarang sa buhat sa Dios. Si Pablo nagapamatuod nga sa dili pa ang ikaduhang pag-anhi ni Cristo adunay susamang mga pagpakita sa gahum ni Satanas. Ang pag-abot sa Ginoo pagaunhan sa ‘pagbuhat ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga timaan ug bakakong mga kahibulongan, ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarung.’ 2 Tesalonica 2:9,10. Ug ang apostol Juan, sa paghulagway sa gahum sa pagbuhat ug mga milagro nga igapakita sa kaulahiang mga adlaw, nagapahayag: ‘Nagabuhat siya ug dagkung mga katingalahan, nga tungod niini nagapakanaog siya ug kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta sa atubangan sa mga tawo, ug nagalimbong kanila nga nagapuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatagan siya ug gahum sa pagbuhat.’ Pinadayag 13:13, 14. Dili lamang yano nga mga pagpanglimbong ang gitagna dinhi. Ang mga tawo nalimbongan pinaagi sa mga milagro nga ang mga ahente ni Satanas adunay gahum sa pagbuhat, dili sa mga butang nga ilang ginapakaingon nga ilang mahimo.” The Great Controversy, 553.

The messages of Fatima in Malachi Martin’s book are represented as the prophetic structure of Catholicism in the last days, in relation to an internal struggle within the church, that can be represented as either the good pope versus the bad pope, or the conservative pope versus the liberal pope. The conservative, and according to Martin’s reading of the miracle, the good pope, bases his understanding upon the First Vatican Council, also known as Vatican I, which took place from December 8, 1869 to July 20, 1870, convened by Pope Pius IX and primarily focused on defining the dogma of papal infallibility and addressing various theological and doctrinal issues facing the Catholic Church at the time. The Second Vatican Council, commonly known as Vatican II, was held much later, from October 11, 1962 to December 8, 1965. It was convened by Pope John XXIII and continued by Pope Paul VI after John XXIII’s death.

Ang mga mensahe sa Fatima diha sa basahon ni Malachi Martin gihulagway ingon nga maoy propetikong estruktura sa Katolisismo sa kaulahiang mga adlaw, may kalabutan sa usa ka sulodnong pakigbisog sulod sa simbahan, nga mahimong irepresentar ingon nga ang maayong papa batok sa daotang papa, o ang konserbatibong papa batok sa liberal nga papa. Ang konserbatibo, ug sumala sa pagbasa ni Martin sa milagro, ang maayong papa, nagapasikad sa iyang pagsabot ibabaw sa Unang Konsilyo sa Vaticano, nga nailhan usab nga Vaticano I, nga nahitabo gikan sa Disyembre 8, 1869 hangtod Hulyo 20, 1870, nga gipatawag ni Papa Pio IX ug nag-una sa paghubit sa dogma sa pagkadili-masayop sa papa ug sa pag-atubang sa nagkalainlaing teolohikal ug doktrinal nga mga isyu nga giatubang sa Simbahang Katolika niadtong panahona. Ang Ikaduhang Konsilyo sa Vaticano, nga kasagarang nailhan nga Vaticano II, gipahigayon sa mas ulahing panahon, gikan sa Oktubre 11, 1962 hangtod Disyembre 8, 1965. Kini gipatawag ni Papa Juan XXIII ug gipadayon ni Papa Pablo VI human sa kamatayon ni Juan XXIII.

The last days of Catholicism, as Martin expressed it, identifies the struggle between the infallibility and primacy of the church of Rome as set forth in Vatican I, versus the liberalism that is currently on display by Francis the woke-pope, and represented in the documents of Vatican II. Martin suggests that within the struggle for these two approaches of controlling the church, the third world war breaks out, and Jesus returns, comes down to earth and places his blessing upon the good pope and takes the throne of the Catholic church.

Ang kataposang mga adlaw sa Katolisismo, sumala sa pagpahayag ni Martin, nagtimaan sa panagbangi tali sa pagkadili-masayop ug pagkaprimasya sa simbahan sa Roma ingon sa gilatid sa Vatican I, batok sa liberalismo nga sa pagkakaron dayag nga gipakita ni Francis ang woke-pope, ug girepresentahan sa mga dokumento sa Vatican II. Gisugyot ni Martin nga sulod sa pakigbisog tali niining duha ka pamaagi sa pagkontrolar sa simbahan, mosikad ang ikatulong gubat sa kalibotan, ug si Jesus mobalik, manaog sa yuta ug ibutang ang iyang panalangin ibabaw sa maayong papa ug molingkod sa trono sa Simbahang Katoliko.

In verses thirteen through fifteen, of Daniel eleven, the history that immediately precedes the Sunday law of verse sixteen, describes the third and final battle of the proxy wars. It is the battle that follows Putin’s victory in verses eleven and twelve, but in the middle of those three verses, verse fourteen identifies when Catholicism enters into the history of the last days.

Sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse, ang kasaysayan nga dayon nag-una sa balaod sa Domingo sa bersikulo sais, naghulagway sa ikatulo ug katapusang gubat sa mga proxy war. Mao kini ang gubat nga misunod sa kadaugan ni Putin sa mga bersikulo onse ug dose, apan sa tunga-tunga niadtong tulo ka mga bersikulo, ang bersikulo katorse nagtimaan kon kanus-a ang Katolisismo misulod sa kasaysayan sa katapusang mga adlaw.

According to Isaiah the whore of Rome is forgotten during the symbolic seventy-year reign of the sixth kingdom of Bible prophecy. The first time the papacy was enthroned upon the earth in 538, the waymark that preceded her enthronement was the decree of Justinian in 533.

Sumala kang Isaias, ang bigaon sa Roma hingkalimtan sulod sa simbolikong kapitoan ka tuig nga paghari sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa unang higayon nga ang kapapahan gilingkod sa trono ibabaw sa yuta niadtong 538, ang timailhan nga miuna sa iyang paglingkod sa trono mao ang dekreto ni Justinian niadtong 533.

The history surrounding Justinian’s decree identifies that Justinian sought to consolidate his control over his kingdom by bringing an end to the religious argument that had been causing turmoil in the kingdom. That argument was whether the church in Constantinople in the east, or the church in Rome in the west was the head of the so-called Christian church. In verse thirteen, the last president of the United States will be confronted with a controversy that forces him to parallel the history of Justinian, and declare that the Catholic church is the head of the churches, and the corrector of heretics, in order to establish the necessary political support to consolidate his power.

Ang kasaysayan nga naglibot sa dekreto ni Justinian nagpakita nga si Justinian nangita sa pagkonsolida sa iyang paghari ibabaw sa iyang gingharian pinaagi sa pagtapos sa relihiyosong panaglalis nga maoy hinungdan sa kagubot sulod sa gingharian. Kadtong panaglalis mao kon ang iglesia sa Constantinople sa sidlakan ba, o ang iglesia sa Roma sa kasadpan, mao ang ulo sa gitawag nga Cristohanong iglesia. Sa bersikulo trese, ang katapusang presidente sa Tinipong Bansa sa Amerika atubangon ug usa ka kontrobersiya nga mopugos kaniya sa pagparalelo sa kasaysayan ni Justinian, ug sa pagpahayag nga ang Iglesiang Katolika mao ang ulo sa mga iglesia, ug ang magtutul-id sa mga erehe, aron matukod ang gikinahanglang politikanhong suporta sa pagkonsolida sa iyang gahum.

We should not place any confidence in the satanic predictions of Fatima, but we are required to see what is revealed in God’s Word. In the beginning of the twentieth century both horns of the earth beast entered into their third generation, which is the generation of compromise. The Republican horn surrendered its financial system to the world bankers, which trace their origins back to the house of the Red Shield, the Rothschilds, and its mysterious connection with the Illuminati, Freemasonry, secret societies and the Jesuit order. Sister White directly warns of these entities. During the same period of time Laodicean Adventism, as the Protestant horn, surrendered its educational and religious institutions to the governing of the world.

Dili kita angay magbutang ug bisan unsang pagsalig sa satanikong mga panagna sa Fatima, apan gikinahanglan kita nga makita ang gipadayag diha sa Pulong sa Dios. Sa sinugdanan sa ikakaluhaan nga siglo ang duha ka sungay sa mananap sa yuta misulod sa ilang ikatulong kaliwatan, nga mao ang kaliwatan sa pagkompromiso. Ang Republikano nga sungay mitugyan sa iyang sistemang pinansiyal ngadto sa mga bangkero sa kalibotan, nga nagsubay sa ilang gigikanan paingon sa balay sa Pula nga Taming, ang mga Rothschild, ug sa misteryosong kalambigitan niini sa Illuminati, Freemasonry, mga tinagong katilingban, ug sa orden sa mga Heswita. Si Sister White direkta nga nagpasidaan mahitungod niining mga entidad. Sulod sa maong samang yugto sa panahon, ang Laodiceanong Adventismo, ingon nga Protestante nga sungay, mitugyan sa iyang pang-edukasyon ug relihiyosong mga institusyon ngadto sa pagdumala sa kalibotan.

In that very time period, the modern king of the south begins its history with the Russian Revolution, and the modern king of the north begins its history with the miracle of Fatima. As Malachi Martin emphasizes in his book, beyond the internal struggle of the good and bad pope, the Fatima messages identified the struggle of Catholicism against atheism in general, but more specifically against the atheism of Russia. The secret that the pope in 1917 was to act upon contained the (satanic) promise, that if the pope would call a conclave and dedicate Russia to the Virgin Mary, then there would not be a second world war. It also identified that if the pope refused Russia would spread its philosophy far and wide and there would then be another world war.

Niadtong maong gayod nga yugto sa panahon, ang modernong hari sa habagatan nagsugod sa iyang kasaysayan pinaagi sa Rebolusyong Ruso, ug ang modernong hari sa amihanan nagsugod sa iyang kasaysayan pinaagi sa milagro sa Fatima. Sumala sa gipasiugda ni Malachi Martin sa iyang libro, gawas sa sulodnong pakigbisog tali sa maayong papa ug daotang papa, ang mga mensahe sa Fatima nagtimaan sa pakigbisog sa Katolisismo batok sa ateyismo sa kinatibuk-an, apan labi na batok sa ateyismo sa Russia. Ang tinago nga ang papa niadtong 1917 kinahanglan untang lihukan naglangkob sa (satanikong) saad, nga kon ang papa magtigom ug usa ka conclave ug ihalad ang Russia ngadto sa Birhen Maria, nan dili mahitabo ang ikaduhang gubat sa kalibotan. Gipadayag usab niini nga kon ang papa mosalikway, ang Russia mokatap sa iyang pilosopiya sa halapad kaayo, ug unya adunay laing gubat sa kalibotan.

The second world war included the war of Catholicism against the Communism of Russia. Catholicism’s proxy army in that war was Nazi Germany. The papacy always employs proxy armies. In 1933 the Catholic church, through the work of Cardinal Pacelli, signed a concordat with Adolph Hitler that allowed Hitler to take control of Germany, and by Hitler’s own testimony, that contract (concordat), was what allowed Hitler to solve the Jewish question. The Nazi’s were the papacy’s proxy against atheistic Russia in World War II, and in the second battle of the proxy wars, now being accomplished in the Ukraine, it is being carried out by another Nazi proxy army.

Ang Ikaduhang Gubat sa Kalibotan naglakip sa gubat sa Katolisismo batok sa Komunismo sa Rusya. Ang puli nga kasundalohan sa Katolisismo nianang gubata mao ang Nazi Alemanya. Ang pagka-papa kanunay nagagamit ug mga puli nga kasundalohan. Niadtong 1933 ang Simbahang Katolika, pinaagi sa buluhaton ni Cardinal Pacelli, mipirma ug usa ka concordat uban kang Adolph Hitler nga nagtugot kang Hitler sa pagkuha sa pagdumala sa Alemanya, ug sumala sa kaugalingong pamatuod ni Hitler, kadtong kasabotan (concordat) mao ang nakatugot kaniya sa pagsulbad sa pangutanang Judio. Ang mga Nazi mao ang puli nga kasundalohan sa pagka-papa batok sa dili-matuohong Rusya sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, ug sa ikaduhang gubat sa mga puli nga gubat, nga karon ginatuman sa Ukraine, kini ginapadayon pinaagi sa laing Nazi nga puli nga kasundalohan.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Through the two great errors, the immortality of the soul and Sunday sacredness, Satan will bring the people under his deceptions. While the former lays the foundation of spiritualism, the latter creates a bond of sympathy with Rome. The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.

> “Pinaagi sa duha ka dagkong kasaypanan, ang pagka-imortal sa kalag ug ang pagkabalaan sa Domingo, dad-on ni Satanas ang mga tawo ilalom sa iyang mga paglimbong. Samtang ang nahauna nagapahimutang sa patukoranan sa espiritismo, ang naulahi nagamugna ug bugkos sa simpatiya uban sa Roma. Ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika mao ang manguna sa pag-unat sa ilang mga kamot tabok sa bung-aw aron pagkupot sa kamot sa espiritismo; sila motabok sa kahiladman aron makiglamano sa gahum sa Roma; ug ilalom sa impluwensya niining tulo-ka-bahin nga panaghiusa, kining nasora mosunod sa mga lakang sa Roma sa pagyatak sa mga katungod sa konsensiya.”

> “As spiritualism more closely imitates the nominal Christianity of the day, it has greater power to deceive and ensnare. Satan himself is converted, after the modern order of things. He will appear in the character of an angel of light. Through the agency of spiritualism, miracles will be wrought, the sick will be healed, and many undeniable wonders will be performed. And as the spirits will profess faith in the Bible, and manifest respect for the institutions of the church, their work will be accepted as a manifestation of divine power.

> “Samtang ang espiritismo mas suod nga nagasundog sa pormal nga Cristianismo sa atong panahon, kini adunay labawng gahum sa paglimbong ug pagbitik. Si Satanas mismo maong napagbag-o, subay sa modernong kahimtang sa mga butang. Siya magapakita diha sa kinaiya sa usa ka manulonda sa kahayag. Pinaagi sa buluhaton sa espiritismo, mga milagro pagabuhaton, ang mga masakiton mamaayo, ug daghang dili ikalimod nga mga katingalahan pagahimoon. Ug tungod kay ang mga espiritu magaangkon ug pagtuo sa Biblia, ug magapakita ug pagtahod sa mga tulomanon sa iglesia, ang ilang buhat dawaton ingon nga usa ka pagpadayag sa langitnong gahum.

> “The line of distinction between professed Christians and the ungodly is now hardly distinguishable. Church members love what the world loves and are ready to join with them, and Satan determines to unite them in one body and thus strengthen his cause by sweeping all into the ranks of spiritualism. Papists, who boast of miracles as a certain sign of the true church, will be readily deceived by this wonder-working power; and Protestants, having cast away the shield of truth, will also be deluded. Papists, Protestants, and worldlings will alike accept the form of godliness without the power, and they will see in this union a grand movement for the conversion of the world and the ushering in of the long-expected millennium.

> “Ang linya sa kalainan tali sa mga nag-angkon nga mga Kristohanon ug sa mga dili diosnon karon halos dili na mailhan. Ang mga sakop sa iglesia nahigugma sa gihigugma sa kalibutan ug andam nga makig-uban kanila, ug determinado si Satanas sa paghiusa kanila ngadto sa usa ka lawas ug sa ingon pagpalig-on sa iyang kawsa pinaagi sa pag-anud sa tanan ngadto sa mga laray sa espiritismo. Ang mga Papista, nga nagapanghambog sa mga milagro ingon nga usa ka tino nga timaan sa tinuod nga iglesia, sa madali malinlang niining gahum nga nagabuhat ug mga katingalahan; ug ang mga Protestante, sanglit gisalikway nila ang taming sa kamatuoran, malimbongan usab. Ang mga Papista, mga Protestante, ug mga tawong kalibutanon managsama nga modawat sa dagway sa pagka-diosnon nga walay gahum, ug ilang makita niining panaghiusa ang usa ka halangdong kalihukan alang sa pagkakabig sa kalibutan ug sa pagpasiugda sa dugay nang gipaabot nga milenyo.”

> “Through spiritualism, Satan appears as a benefactor of the race, healing the diseases of the people, and professing to present a new and more exalted system of religious faith; but at the same time he works as a destroyer. His temptations are leading multitudes to ruin. Intemperance dethrones reason; sensual indulgence, strife, and bloodshed follow. Satan delights in war, for it excites the worst passions of the soul and then sweeps into eternity its victims steeped in vice and blood. It is his object to incite the nations to war against one another, for he can thus divert the minds of the people from the work of preparation to stand in the day of God.

> “Pinaagi sa espiritismo, si Satanas makita ingon nga usa ka manununod sa kaayohan sa tawhanong kaliwatan, nga nagaayo sa mga sakit sa katawhan, ug nagaangkon nga nagapresentar sa usa ka bag-o ug labi pang halangdong sistema sa relihiyosong pagtuo; apan sa samang higayon siya nagabuhat ingon nga usa ka maglalaglag. Ang iyang mga pagtintal nagadala sa daghang mga tawo ngadto sa kalaglagan. Ang pagkawalay pagpugong nagalingkod sa trono puli sa katarongan; ang mahilasong pagpatuyang sa lawasnon nga kailibgon, panagbingkil, ug pagpaagas sa dugo mosunod. Nalipay si Satanas sa gubat, kay kini nagapukaw sa labing daotang mga pagbati sa kalag ug unya nagawalis ngadto sa walay kataposan sa iyang mga biktima nga nangalunod sa bisyo ug dugo. Tumong niya ang pag-aghat sa mga nasud sa pagpakiggubat batok sa usag usa, kay sa ingon niini mahimo niyang ilingiw ang mga hunahuna sa katawhan gikan sa buluhaton sa pagpangandam aron makabarog sa adlaw sa Dios.”

> “Satan works through the elements also to garner his harvest of unprepared souls. He has studied the secrets of the laboratories of nature, and he uses all his power to control the elements as far as God allows. When he was suffered to afflict Job, how quickly flocks and herds, servants, houses, children, were swept away, one trouble succeeding another as in a moment. It is God that shields His creatures and hedges them in from the power of the destroyer. But the Christian world have shown contempt for the law of Jehovah; and the Lord will do just what He has declared that He would—He will withdraw His blessings from the earth and remove His protecting care from those who are rebelling against His law and teaching and forcing others to do the same. Satan has control of all whom God does not especially guard. He will favor and prosper some in order to further his own designs, and he will bring trouble upon others and lead men to believe that it is God who is afflicting them.” The Great Controversy, 588, 589.

> “Si Satanas nagabuhat usab pinaagi sa mga elemento aron tigumon ang iyang ani sa mga kalag nga dili andam. Gitun-an niya ang mga tinago sa mga laboratoriyo sa kinaiyahan, ug gigamit niya ang tanan niyang gahum aron pagdumala sa mga elemento kutob sa gitugot sa Dios. Sa dihang gitugotan siya sa pagsakit kang Job, daw unsa ka dali nga nangahanaw ang mga panon sa karnero ug kahayupan, ang mga sulugoon, ang mga balay, ang mga anak, nga ang usa ka kalisdanan misunod sa lain daw sa usa lamang ka gutlo. Ang Dios mao ang nanalipod sa Iyang mga binuhat ug nagapalibot kanila aron mapugngan gikan sa gahum sa maglalaglag. Apan ang Kristohanong kalibotan nagpakita ug pagtamay sa balaod ni Jehova; ug buhaton sa Ginoo gayud ang Iyang gipahayag nga Iyang pagabuhaton—kuhaon Niya ang Iyang mga panalangin gikan sa yuta ug tangtangon ang Iyang mapanalipodong pag-atiman gikan niadtong mga nagasupak sa Iyang balaod ug pagtulon-an ug nagapugos sa uban sa pagbuhat sa mao usab. Si Satanas may pagdumala sa tanan nga wala ilabi nga bantayi sa Dios. Paboran ug pauswagon niya ang uban aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga laraw, ug pagadad-an niya ug kagul-anan ang uban ug tudloan ang mga tawo sa pagtuo nga ang Dios mao ang nagasakit kanila.” The Great Controversy, 588, 589.

Back to Articles