Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Lima

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

Ang Nagpadayon nga Pagsalikway sa Ebanghelyo: Gikan sa Pagkatawo ni Cristo hangtod sa Pagbato kang Esteban

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

Sa katapusang artikulo atong namatikdan nga ang inspirasyon nagpaila nga ang mga Judio “mimiselyo sa ilang pagsalikway” sa ebanghelyo didto sa krus, ug unya gipamatud-an pag-usab ang ilang pagsalikway diha sa pagbato kang Esteban. Giunsa kini pagkahimo? Siyempre, ang pagsalikway sa ebanghelyo sa mapakiglalisong mga Judio niadtong kasaysayana nahitabo sa hinay-hinay nga paagi. Gitalikdan na sila sa panahon sa Iyang pagkatawo. Gikan sa pagkatawo ni Cristo hangtod sa pagbato kang Esteban naghulagway sa usa ka nagpadayon nga pagsalikway sa ebanghelyo.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “Wala kini mahibal-i sa mga tawo, apan ang maong balita nagapuno sa langit sa kalipay. Uban sa labi pang halalum ug labi pang malumo nga pagtagad, ang mga balaan nga binuhat gikan sa kalibotan sa kahayag nadani ngadto sa yuta. Ang tibuok kalibotan mas mahayag tungod sa Iyang presensya. Sa ibabaw sa mga bungtod sa Bethlehem natigom ang usa ka dili maihap nga panon sa mga manulonda. Naghulat sila sa ilhanan aron ipahibalo ang malipayong balita sa kalibotan. Kon ang mga pangulo sa Israel matinud-anon pa sa ilang salig, unta nakaambit sila sa kalipay sa pagpahibalo sa pagkatawo ni Jesus. Apan karon ginalabyan sila.” The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Gikan sa pagkatawo ni Jesus hangtod sa kamatayon ni Esteban, gihulagway ang anam-anam nga pagsalikway sa maayong balita sa karaang Israel. Ang pag-ila nga ang pagsalikway sa mga Judio kang Cristo usa ka anam-anam nga proseso nagtugot sa pag-ila sa “pagpatik sa ilang pagsalikway,” sa krus, diin ang tabil sa templo nagisi, ug usab sa kamatayon ni Esteban. Ang pagkagisi sa tabil maoy usa ka simbolo nga sila dili na ang katawohan sa Dios sa tugon, ug sa dihang gibato si Esteban hangtod sa kamatayon, nakita ni Esteban si Jesus nga nagtindog sa too nga kamot sa Dios, nga sa Daniel kapitulo dose, bersikulo uno, usa ka simbolo sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Ang pagkalaglag sa Jerusalem usa usab ka simbolo sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> “Ang silot nga moabot ibabaw sa Jerusalem madugay lamang sa hamubo nga panahon; ug samtang ang mata ni Cristo mitutok sa siyudad nga gitakda na alang sa kalaglagan, nakita niya dili lamang ang pagkalaglag niini, kondili ang pagkalaglag sa usa ka kalibotan. Iyang nakita nga maingon nga ang Jerusalem gitugyan ngadto sa kalaglagan, mao man usab nga ang kalibotan itugyan ngadto sa iyang kapildihan. Iyang nakita ang silot nga igapahamtang sa mga kabatok sa Dios. Ang mga talan-awon nga nahitabo sa pagkalaglag sa Jerusalem pagausbon sa daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo, apan sa labi pang makahahadlok nga paagi.” Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Ang kaayo lamang sa Dios maoy nakapugong nga ang Jerusalem malaglag didto sa krus.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> “Sa paglansang sa mga Judio kang Cristo nalakip ang pagkalaglag sa Jerusalem. Ang dugo nga giula didto sa Kalbaryo mao ang kabug-aton nga maoy milunod kanila ngadto sa kalaglagan alang niining kalibutana ug alang sa kalibutan nga umalabot. Mao usab kini sa dakong ulahing adlaw, sa dihang ang paghukom mopatigbabaw ibabaw sa mga nagsalikway sa grasya sa Dios. Si Cristo, ang ilang bato nga kapangdolan, unya magapakita kanila ingon nga usa ka bukid sa pagpanimalos. Ang himaya sa Iyang nawong, nga alang sa mga matarong mao ang kinabuhi, mamahimong usa ka kalayo nga magaut-ut alang sa mga dautan. Tungod sa gugma nga gisalikway, sa grasya nga gitamay, ang makasasala pagalaglagon.” The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

Ang pagkalaglag sa Jerusalem wala dayon ipadangat niadtong panahon sa krus tungod lamang sa kalooy sa Dios nga naglangan.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> “Sulod sa hapit kap-atan ka tuig human ang pagkalaglag sa Jerusalem gipahayag na ni Cristo Mismo, ang Ginoo naglangan sa Iyang mga paghukom batok sa siyudad ug sa nasud. Kahibulongan ang hataas nga pagpailub sa Dios ngadto sa mga nagsalikway sa Iyang ebanghelyo ug sa mga mamumuno sa Iyang Anak.” The Great Controversy, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

Sa panahon sa Iyang katapusang paghinlo sa templo, gipasidaan ni Jesus ang pagkalagiw gikan sa Jerusalem sa diha nga makita sa Iyang mga sumusunod ang kangil-ad sa pagkalaglag, nga gisulti ni Daniel nga propeta. Sa unang higayon nga Iyang gihinloan ang templo, Siya miingon nga gihimo sa mga Judio ang balay sa Iyang Amahan nga usa ka lungib sa mga tulisan; apan sa katapusang higayon Siya miingon, “ang inyong balay” gibiyaan na kaninyo nga biniyaan. Bisan sa wala pa ang krus, nga hapit na gayud mahitabo, ang templo diin pagagision ang tabil sa panahon sa paglansang sa krus nahibal-an na ingon nga balay sa mga Judio, dili balay sa Dios. Gihisgutan ni Sister White kon kanus-a gihimo ni Cristo kana nga pahayag, ug samtang nagpadayon ang iyang pagpamatuod, gihisgutan usab niya ang kap-atan ka tuig nga gipalugway nga kalooy.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> Ang mga pulong ni Cristo ngadto sa mga sacerdote ug mga punoan, “Tan-awa, ang inyong balay gibiyaan na kaninyo nga kamingawan” (Mateo 23:38), nakahatag ug kahadlok sa ilang mga kasingkasing. Nagpakitang sila ug walay pagtagad, apan ang pangutana nagpadayon sa pagtungha sa ilang mga hunahuna mahitungod sa kahulogan niining mga pulonga. May usa ka dili makita nga kapeligrohan nga daw naghulga kanila. Mahimo bang ang maanindot nga templo, nga mao ang himaya sa nasod, sa dili madugay mahimo nang usa ka tapok sa mga kagun-oban?...

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> “Gihatag ni Cristo sa Iyang mga tinun-an ang usa ka ilhanan sa kagub-on nga moabot sa Jerusalem, ug gisultihan Niya sila kon unsaon pag-ikyas: ‘Ug sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga gilibotan sa mga kasundalohan, nan hibaloi nga haduol na ang pagkalaglag niini. Unya kadtong anaa sa Judea pakalagiwa ngadto sa kabukiran; ug kadtong anaa sa taliwala niini, pahawa didto; ug kadtong anaa sa mga dapit sa kabanikanhan, ayaw na sila pasudla ngadto niini. Kay kini mao ang mga adlaw sa panimalos, aron matuman ang tanang mga butang nga nahisulat.’ Kining pasidaan gihatag aron tumanon kap-atan ka tuig sa ulahi, sa pagkalaglag sa Jerusalem. Gituman sa mga Cristiano ang maong pasidaan, ug walay bisan usa ka Cristiano nga nangamatay sa pagkapukan sa siyudad.” The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Si Cristo gilansang sa krus sa tuig 31, ug hapit kap-atan ka tuig sa ulahi, sa tuig 70, ang Jerusalem gilaglag human sa tulo ug tunga ka tuig nga paglikos, unsaon man pagkasulti nga ang Jerusalem gilaglag na diha sa krus sa tuig 31, kon aduna pa man diay’y tulo ug tunga ka tuig nga panahon sa pagsulay nga giila ingon nga kapitoan ka semana diha sa Daniel kapitulo 9, bersikulo 24? Sa unsang paagi masulbad kining daw mga dili magkauyon? Ang labing sayon nga pagsulbad mao ang yano lamang nga pag-ila sa kamatuoran nga, kon mahitungod sa panapos sa panahon sa pagsulay nga girepresentahan sa kapitoan ka semana, kini kinahanglan sabton ingon nga usa ka hinay-hinay nga panapos sa pagsulay. Tinuod kini, apan gikuhaan niini ang bisan unsang piho nga propetikong katin-awan sa dihang ipadapat ang mga ilhanan nianang kasaysayan. Paningkamotan ko kining ipasabut.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Kon ang Pentecostes nagarepresentar sa umaabot na balaod sa Domingo diin ang laing panon sa Babilonia ginatawag pagawas, nan ngano nga tulo ka tuig ug tunga human sa Pentecostes pa miadto ang ebanghelyo ngadto sa mga Hentil? Ang kamatayon ba ni Cristo o ang kamatayon ni Esteban maoy timailhan sa pagtapos sa panahon sa kaluoy alang sa karaang Israel? Kon ang Laodiceanong Adventismo mohunong na sa pagkahimong usa ka iglesia sa umaabot nga balaod sa Domingo, ang pagkagun-ob ba sa templo sa tuig 70 nagrepresentar sa katapusan sa templo sa Laodiceanong Adventismo sa balaod sa Domingo? Ang daw makita nga mga panagsumpaki masulbad pinaagi sa pag-aplikar sa “linya ibabaw sa linya,” ug sa dihang gamiton kana nga pag-aplikar, ang pagpamatuod sa mga timaan sa dalan nga atong ginailhan mahimong hayag kaayo ug mubo ra.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

Ang semana nga gipamatuoran ni Cristo ang tugon gibahin ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tulo ug tunga ka tuig. Ang unang tulo ug tunga ka tuig nagsugod sa bautismo ni Cristo ug natapos sa Iyang kamatayon. Ang bautismo mao ang simbolo sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw, busa ang sinugdanan nianang yugto sa tulo ug tunga ka tuig managsama sa katapusan. Nianang yugtoa gipahayag ni Cristo ang ebanghelyo lamang ngadto sa mga Judio. Ang katapusan nianang tulo ug tunga ka tuig nagtimaan sa sinugdanan sa misunod nga tulo ug tunga ka tuig. Ang sinugdanan sa ikaduhang yugto sa tulo ug tunga ka tuig nagsugod sa kamatayon ni Cristo, ug natapos kini sa kamatayon ni Esteban. Nianang yugtoa gipahayag sa mga tinun-an ang ebanghelyo lamang ngadto sa mga Judio.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Kining duha ka yugto, nga nagkalain nga mga linya sa tagna, pagahiuson “linya ibabaw sa linya.” Ang sinugdanan ug ang mga katapusan nanag-iya sa timaan sa Alpha ug Omega, kay ang mga kasaysayan sa sinugdanan ug sa katapusan mao ra. Ang duha ka mga yugto sa gidugayon managsama, ug ang buluhaton nga gihimo sulod sa matag yugto managsama usab. Si Cristo, nga mao ang Una ug ang Ulahi, mao usab ang Magbubuhat sa tanang mga butang, ug niana nga bahin Siya mao ang Magbubuhat sa Kamatuoran. Ang Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran” gibuhat pinaagi sa tulo ka Hebreohanong mga letra. Ang nahauna nga letra, nga gisundan sa ikanapulog-tulo nga letra, nga gisundan sa katapusang letra sa alpabetong Hebreo, gihiusa aron maporma ang Hebreohanong pulong nga “kamatuoran.”

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Ang duha ka yugto nga tulo ug tunga ka tuig adunay kang Cristo ingon nga nahauna ug naulahi, kay si Cristo anaa sa sinugdanan sa nahaunang yugto diha sa Iyang bautismo, maingon man nga anaa Siya sa katapusan niini diha sa Iyang kamatayon sa nahaunang yugto. Ug si Cristo anaa sa Iyang kamatayon sa sinugdanan sa ikaduhang yugto, ug Siya nagatindog sa too nga kamot sa Dios sa katapusan sa ikaduhang yugto. Ang gidaghanon nga napulog tulo mao ang simbolo sa pagsukol, ug sa duruha ka yugto, bisan pa kon ang ebanghelyo gipresentar sa kaugalingon ni Cristo, o sa ikaduhang yugto pinaagi sa Iyang mga tinun-an, ang mga Judio nga mapanghimarauton misukol batok sa mensahe sa ebanghelyo.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang duha ka mga yugto managsama ug gidugayon, nagdala sa timailhan sa Alpha ug Omega, ug nag-ila sa mao rang mensahe sa ebanghelyo. Kining duha ka mga yugto pagahiusahon “linya ibabaw sa linya.” Ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya” mao ang pamaagi sa pagsulay sa ulahing ulan. Kini mao ang pamaagi sa katapusang mga adlaw, ug ang mga kamatuoran nga maila ug mapalig-on pinaagi niana nga pamaagi sa katapusang mga adlaw mao ang nagahinlo o nagaputli sa mga anak ni Levi sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Kinsa man ang Iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa man ang Iyang pasabton sa pagtulon-an? sila ba nga gilutas na gikan sa gatas, ug gipabulag na gikan sa mga dughan. Kay ang sugo kinahanglan igasugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; laray ibabaw sa laray, laray ibabaw sa laray; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa nagakapyot nga mga ngabil ug laing dila magasulti Siya niining katawhan. Kaniya nga giingnan Niya, Kini mao ang pahulay nga pinaagi niini mapapahulay ninyo ang gikapuyan; ug kini mao ang kahayahay: apan sila dili mamati. Apan ang pulong ni Jehova kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; laray ibabaw sa laray, laray ibabaw sa laray; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mahulog paatras, ug mabali, ug madakpan sa lit-ag, ug masakmit. Isaias 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Ang sunod nga bersikulo sa Isaias naghisgot sa mga mayubiton nga tawo nga nagmando sa katawhan sa Jerusalem. Alang niadtong mga mayubiton nga tawo, ang “kapahulayan ug ang pagpahayahay” (ang ulahing ulan), nga ilang gidumilian sa “pagpatalinghug,” mao ang hinungdan nga sila “manglakaw, ug mapukan paatras, ug mabali, ug mahulog sa lit-ag, ug madakpan.” Kana nga pagsulay gipahamtang kanila pinaagi sa laing dila, kay si Elias, si Juan Bautista, ug si William Miller wala manudlo sa mga teolohikanhong tulunghaan sa tagsatagsa nilang mga kasaysayan. Ang mensahe sa ulahing ulan nga nagasulay sa Laodiceanong Adventismo mao ang mensahe nga maporma pinaagi sa paggamit sa “linya ibabaw sa linya.”

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Sa dihang ang nahaunang tulo ug tunga ka tuig sa semana diin gikumpirma ni Cristo ang tugon ipahimutang ibabaw sa ikaduhang tulo ug tunga ka tuig, atong makita ang kapawa sa tagna nga nagpatin-aw sa bisan unsang daw dili pagkauyon nga mahimong motungha sa usa ka masinusi nga hunahuna. Ang semana mao kadtong panahon diin ang Mensahero sa Tugon magakumpirma sa tugon, ug ang usa ka biblikanhong tugon kinahanglan nga kumpirmahon pinaagi sa dugo. Ang bautismo ug paglansang sa krus ni Cristo ug ang pagbato kang Esteban, silang tanan nagtimaan sa dugo. Ang duha ka mga linya nagrepresentar sa dugo sa tugon, ug kadtong mga linyaha maoy nagakumpirma sa tugon.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

Kung pagahiusahon “linya ibabaw sa linya,” ang bautismo ug paglansang sa krus mao ang unang timaan sa dalan, ug ang paglansang sa krus ug ang pagbato kang Esteban mao ang katapusang timaan sa dalan. Kung pagahiusahon kini ngadto sa usa ka linya, atong makita ang krus ug ang pagtindog ni Miguel sa kamatayon ni Esteban ingon nga duha ka mga saksi sa mga Judio nga nagtimaan sa ilang pagsalikway sa maayong balita. Ang kamatayon ni Cristo mao usab ang kamatayon sa Iyang tinun-an nga si Esteban, nga mao ang Paskuwa sa dihang ang duha ka linya pagahiusahon. Tulo ka adlaw sa ulahi si Cristo nabanhaw ingon nga halad sa Unang Bunga.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> Apan karon si Cristo nabanhaw na gikan sa mga patay, ug nahimong unang bunga sa mga nangatulog. 1 Corinto 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Sa taliwala sa Paskuwa ug sa pista sa Unang mga Bunga sa ikatulong adlaw mao ang sinugdanan sa pista sa Tinapay nga Walay Igpapatubo. Ang tinapay nga walay igpapatubo dili “muburot,” ug si Cristo wala mabanhaw sa ikaduhang adlaw; nabanhaw Siya sa ikatulong adlaw. Si Cristo ug si Esteban mamatay nga magkauban diha sa paggamit sa “linya ibabaw sa linya,” apan si Esteban mabanhaw sunod kang Cristo kay adunay kahan-ayan sa pagkabanhaw sa unang bunga.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> Apan ang matag-usa sa iyang kaugalingong han-ay: si Cristo ang unang bunga; unya kadtong iya ni Cristo sa iyang pag-anhi. 1 Corinto 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

Ang mga kapistahan sa Tingpamulak dili mahimong ibulag sa usag usa, kay sila tuwirang may kalabutan sa usag usa. Niining kahulogan, ang Pentecostes nagrepresentar sa haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo, sa dihang adunay pag-usab sa pagbubo sa Balaang Espiritu, ug ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18 motawag unya niadtong wala pa karon makaila sa maayong balita, sa paggawas gikan sa Babilonia. Ang pulong nga “Babilonia” gibase sa pulong nga “Babel,” nga nagpasabot ug kalibog, kay diha sa pagkapukan sa Babel gilibog sa Dios ang mga pinulongan, ug didto sa Pentecostes gibali sa Dios ang kalibog sa mga pinulongan aron madala ang maayong balita ngadto sa kalibotan. Busa ang Pentecostes ug ang balaod sa Dominggo nagkatakdo.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

Sa Pentecostes gihatag ngadto sa mga tinun-an ang gasa sa mga pinulongan, apan ang ilang mensahe niadtong panahona napugngan pa gihapon ngadto sa mga Judio. Sa dihang ang duha ka linya gidala paghiusa, ang Pentecostes mahitabo sa tuig 34, sa dihang gibato si Esteban hangtod mamatay ug ang ebanghelyo gidala dayon ngadto sa mga wala karon makaila sa ebanghelyo.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Si Esteban nagrepresentar niadtong mga pagabanhawon “sa Iyang pag-anhi,” apan namatay uban Kaniya. Ang halad sa Unang Bunga nagtimaan sa pagkabanhaw ni Cristo sa ikatulong adlaw, ug nagtimaan usab kini sa sinugdanan sa Fiesta sa mga Semana, nga mao usab ang fiesta sa Pentecostes, ug nga naghandum sa paghatag sa Napulo ka mga Sugo didto sa Sinai.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

Ang Oktubre 22, 1844, nahiuyon sa krus, kay lakip sa ubang mga pamatuod, gipahiuyon ni Sister White ang kapakyasan sa paglaum sa mga tinun-an human sa krus sa kapakyasan sa paglaum nga misunod sa Oktubre 22, 1844. Ang krus ug ang Oktubre 22, 1844, kapuwa nagalandong daan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Ang Pentecostes usab nagasimbolo sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, apan ang Pentecostes miabot kalim-an ug duha ka adlaw human sa krus. Ang krus, nga gisimbolohan sa Pasko sa Paglabay, nagpasugod sa usa ka sunod-sunod nga mga fiesta nga nagahandum sa karaang mga alagianan sa karaang Israel sukad sa gabii nga ang manulonda sa kamatayon milabay sa Egipto hangtod sa paghatag sa kasugoan. Bisan pa nga ang mga fiesta adunay ilang kaugalingong kalainan, dili gayud sila mabulag sa usa’g usa. Busa, husto ang paggamit sa tibuok kalim-an ug duha ka adlaw gikan sa Pasko sa Paglabay ngadto sa Pentecostes ingon nga usa ka nag-inusarang timaan sa dalan.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Tungod niini, ang krus, ang kamatayon ni Esteban, ug ang Pentecostes tanan nagapauna sa duol nang moabot nga balaod sa Domingo, sa dihang magsugod ang nagakusog nga ehekutibong paghukom batok sa Modernong Babilonya, samtang ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo dieciocho magsugod sa pagtawag sa laing panon sa Dios paggawas gikan sa Babilonya. Anaa sa maong timaan sa dalan nga miabot ang ehekutibong paghukom batok sa Jerusalem, bisan pa man nga ang Dios, diha sa Iyang kalooy, nagpahaluna sa tinuod nga pagkalaglag sa templo ug sa siyudad sa hapit kap-atan ka tuig human sa krus hangtod sa tuig 70. Ang pagkalaglag sa karaang Jerusalem nagarepresentar sa sinugdanan sa nagakusog nga ehekutibong paghukom nga magsugod sa Tinipong Bansa sa Amerika sa dihang ang “nasudnong apostasya sundan sa nasudnong kapildihan.”

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

Ang kamatuoran natukod ibabaw sa pagpamatuod sa duha, ug diha sa duha ka linya sa tulo ug tunga ka tuig diin gipamatud-an ni Cristo ang tugon atong makita ang duha ka mga saksi sa usa ka kamatayon ug pagkabanhaw nga nalambigit sa kasaysayan nga nag-ila sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Kana nga balaod sa Domingo sa Pinadayag kapitulo onse, giila ingon nga ang “takna sa dakong linog.” Kana nga “takna” tuwirang nalambigit sa duha ka mga saksi nga mihatag ug pagpamatuod sulod sa tulo ug tunga ka tuig. Ang ilang pagpamatuod natapos pinaagi sa ilang kamatayon ug pagkabanhaw.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Ang ilang pagpamatuod sulod sa tulo ka tuig ug tunga, nga gisundan sa ilang kamatayon ug pagkabanhaw, girepresentar pinaagi sa kamatayon ug pagkabanhaw nilang duha ni Jesus ug ni Esteban, kay “line upon line,” si Esteban girepresentar ingon nga gibanhaw uban kang Cristo. Sa pista sa Unang mga Bunga, duha ka nag-unang halad ang gipresentar.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

Ang usa usa ka nating karnero nga walay buling, ug ang usa mao ang halad nga sebada. Ang sebada nagrepresentar sa ani nga mosunod, ug ang nating karnero nagrepresentar kang Cristo. Si Cristo nabanhaw sa ikatulong adlaw, ug si Esteban nagrepresentar niadtong mosunod, ug ang sebada nagrepresentar sa ani nga mosunod. Ang duha ka mga saksi diha sa Pinadayag onse nagpamatuod sulod sa tulo ka tuig ug tunga, nga human niana sila gipatay ug unya nabanhaw paglabay sa tulo ka adlaw ug tunga. Kining duha ka mga saksi gipaila nang daan pinaagi kang Cristo, nga mao ang Unang mga Bunga, kay sila nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mga unang bunga usab.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Ug mitan-aw ko, ug ania karon, ang usa ka Cordero nagtindog sa bukid sa Sion, ug uban kaniya ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga may ngalan sa iyang Amahan nga sinulat sa ilang mga agtang. Ug nadungog ko ang usa ka tingog gikan sa langit, ingon sa tingog sa daghang katubigan, ug ingon sa tingog sa usa ka dakung dalugdog: ug nadungog ko ang tingog sa mga manugtog ug alpa nga nanugtog sa ilang mga alpa: Ug nang-awit sila sa daw usa ka bag-ong awit sa atubangan sa trono, ug sa atubangan sa upat ka buhing nilalang, ug sa mga anciano: ug walay tawo nga arang makakat-on niadtong awita gawas sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga gitubos gikan sa yuta. Kini sila mao ang mga wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay man. Kini sila mao ang mga nagasunod sa Cordero bisan asa Siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Ug sa ilang baba walay limbong nga hingkaplagan: kay sila mga walay ikasaway sa atubangan sa trono sa Dios. Pinadayag 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Ang halad nga sebada sa pista sa Unang mga Bunga nagrepresentar sa ani nga mosunod, ug si Esteban sa tuig 34 misunod sa kamatayon ni Cristo sa tuig 31, bisan pa nga “linya ibabaw sa linya,” nangamatay sila sa mao gihapong timaan sa dalan. Maylabot sa mga halad sa unang mga bunga, si Cristo mao ang nating karnero nga gipatay ug si Esteban mao ang sebada. Sumala kang Pablo, si “Cristo” mao ang “unang mga bunga sa mga nangatulog,” ug dayon “sa ulahi sila nga iya ni Cristo sa iyang pag-anhi.” Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang unang mga bunga, ug sila mao kadtong “nagasunod sa Cordero bisan asa siya moadto.”

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Sa “takna” sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse, ang duha ka mga saksi nga nanagna sulod sa tulo ka tuig ug tunga, apan gipatay ug nahigda sa kadalanan sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, gibanhaw. Sila mao kadtong girepresentahan ni Esteban nga sa matagnaong paagi gibanhaw uban kang Jesus, apan usab human kang Jesus. Busa, sila gibanhaw “human sa tulo ka adlaw ug tunga,” pagkahuman sila patya sa mananap nga mitungas gikan sa bung-aw nga walay kinahiladman. Sa mao rang “takna” nga sila gibanhaw, mitungas sila ngadto sa langit ingon nga usa ka bandila. Ang proseso sa ilang pagkabanhaw ug pagkakatungas matinagdanong gilatid sa matagnaong Pulong sa Dios, ug naglakip kini nga sila gipaila pinaagi sa literal nga kamatayon ni Esteban, sa ingon nagrepresentar sa usa ka espirituhanong kamatayon nga ipatuman ibabaw sa duha ka mga saksi sa dihang sila ginabag-o gikan sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Laodicean ngadto sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Philadelphian.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> “Usa ka butang ang sigurado: kadtong mga Seventh-day Adventist nga mopahimutang sa ilang kaugalingon ilalom sa bandila ni Satanas mao ang unang mobiya sa ilang pagtoo diha sa mga pasidaan ug mga pagbadlong nga anaa sulod sa mga Testimonya sa Espiritu sa Dios.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> “Ang tawag ngadto sa labaw pang pagkabalaan ug sa labi pang balaang pag-alagad ginahimo na, ug magapadayon nga himoon. Ang uban nga karon nagsulti sa mga sugyot ni Satanas mobalik sa ilang maayong panghunahuna. Adunay mga anaa sa mahinungdanong mga katungdanan sa pagsalig nga wala makasabut sa kamatuoran alang niining panahona. Ngadto kanila kinahanglan ihatag ang mensahe. Kon ilang dawaton kini, pagadawaton sila ni Cristo, ug himoon niya silang mga mamumuo uban kaniya. Apan kon sila magdumili sa pagpaminaw sa mensahe, mopili sila sa ilang baruganan ilalom sa itom nga bandila sa Prinsipe sa Kangitngit.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> “Gitugon ako sa pag-ingon nga ang bililhong kamatuoran alang niining panahona nagakahayag sa hunahuna sa tawo sa labi pang mas tin-aw. Sa usa ka pinasahi nga kahulogan, ang mga lalaki ug mga babaye kinahanglan mokaon sa unod ni Cristo ug moinom sa iyang dugo. Adunay pag-uswag sa pagsabut, kay ang kamatuoran may katakus sa walay hunong nga pagpalapad. Ang balaan nga Tinubdan sa kamatuoran moduol ngadto sa labi pang suod ug sa labi pang suod pa nga pakig-ambitay sa mga nagapadayon sa pag-ila kaniya. Samtang ang katawhan sa Dios modawat sa iyang pulong ingon nga tinapay sa langit, ilang mahibaloan nga ang iyang mga paggula-andam na ingon sa kabuntagon. Makadawat sila ug espirituhanong kusog, maingon nga ang lawas makadawat ug pisikal nga kusog sa dihang ang pagkaon kaunon.”

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> “Dili nato hingpit nga masabtan ang plano sa Ginoo sa pagkuha sa mga anak sa Israel gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, ug sa paggiya kanila latas sa kamingawan ngadto sa Canaan.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> “Samtang atong tapokon ang mga balaanong silaw nga nagadan-ag gikan sa ebanghelyo, kita makabaton ug labi pang tin-aw nga pagsabot sa sistema sa mga Judio, ug mas halalum nga pagpasalamat sa iyang mahinungdanong mga kamatuoran. Ang atong pagsusi sa kamatuoran wala pa mahuman. Pipila pa lamang ka mga silaw sa kahayag ang atong natigom. Kadto nga dili adlaw-adlaw nga mga tinun-an sa Pulong dili makasulbad sa mga suliran sa sistema sa mga Judio. Dili nila masabtan ang mga kamatuoran nga gitudlo pinaagi sa pag-alagad sa templo. Ang buluhaton sa Dios nababagan tungod sa kalibutanong pagsabot sa iyang daku nga laraw. Ang umalabot nga kinabuhi magapadayag sa kahulogan sa mga balaod nga gihatag ni Cristo sa iyang katawohan, samtang gitabonan sa haligi nga panganod.” Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles