Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

Ang Basahon ni Daniel - Gatos ug Napulog-Usa

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

Pagbutyag sa Mahinungdanong Propetikanhong Kahulogan ni Abubakar sa Unang Alaut sa Pinadayag

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

Sa masanagong kasaysayan sa unang Alaot, ang pangulo nga misunod kang Mohammed mao si Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, ugangan ni Mohammed. Atong hisgutan siya ingong Abubakar. Sila ni Mohammed parehong gihisgotan sa unang upat ka mga bersikulo. Si Abubakar mao ang unang Islamikong magmamando human kang Mohammed, ug ang kasaysayan nagtala sa usa ka sugo nga iyang gihatag sa iyang mga sundalo, nga girepresentahan sa bersikulo 4 sa Pinadayag kapitulo 9. Ang maong sugo nagrepresentar sa proseso sa pagselyo nga nagsugod sa pag-abot sa ikatulong alaot, nga mao usab ang Ikapitong Trumpeta, nga mao usab ang pag-abot sa ikatulong manulonda.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> Ug ang ikalimang manulonda mipatingog, ug nakita ko ang usa ka bitoon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawi sa kahiladman nga walay kinutoban. Ug giablihan niya ang kahiladman nga walay kinutoban; ug may usok nga mitungha gikan sa kahiladman, sama sa aso sa usa ka dakong hudno; ug ang adlaw ug ang hangin mingitngit tungod sa aso sa kahiladman. Ug gikan sa aso migula ang mga dulon ngadto sa yuta: ug kanila gihatag ang gahum, maingon nga ang mga tanga sa yuta may gahum. Ug gisugo sila nga dili nila pagdaoton ang balili sa yuta, ni bisan unsang lunhaw nga butang, ni bisan unsang kahoy; kondili kadto lamang nga mga tawo nga walay timailhan sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:1–4.

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

Ang “bituon” nga nahulog gikan sa langit mao si Mohammed, nga nagsugod sa iyang ministeryo sa tuig 606. Si Mohammed gihatagan ug “yawe” nga maoy “moabli” sa “kahiladman nga walay kinutuban,” nga nagtugot sa “aso” sa pagngitngit sa “adlaw ug sa hangin,” ug nagpagula sa mga “dulon” nga gihatagan ug “gahum” sama sa gahum sa mga “tanga.” Ang yawe maoy usa ka gubat militar nga nakamugna ug pagkaluya sa kusog militar sa mga Romano, sa ingon nagtugot sa pagtungha sa pakiggubat sa Islam. Ang kahiladman nga walay kinutuban usa ka simbolo sa Arabia, ang natawhan sa Islam, ug ang aso nagrepresentar sa mini nga relihiyon sa Islam nga mokatap sa tibuok yuta ug mopanag-iya sa mao ra nga heograpiya nga pagadagsaon sa mga pundok sa mga dulon nga manglabay sa amihanang Aprika, habagatang Europa, ug Arabia. Ang mga dulon usa ka simbolo sa Islam, ug ang gahum sa matagnaong paagi nagrepresentar sa gahum militar. Ang ilang gahum maoy sama sa mga tanga, nga motigdas sa dili damha. Si Uriah Smith nag-ingon:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> “Usa ka bitoon nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawe sa walay-kahulugngang bung-aw.

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> “Samtang ang Persianhong monarka nagpalandong sa mga katingalahan sa iyang arte ug gahum, nakadawat siya ug usa ka sulat gikan sa usa ka dili iladong lungsoranon sa Mecca, nga nagaagda kaniya sa pag-ila kang Mohammed ingon nga apostol sa Dios. Gisalikway niya ang maong pagdapit, ug gigisi ang sulat. ‘Mao kini,’ misinggit ang Arabianhong propeta, ‘nga pagagision sa Dios ang gingharian, ug isalikway ang pangamuyo ni Chosroes.’ Nahimutang sa utlanan niining duruha ka mga emperyo sa Sidlakan, si Mohammed mitan-aw uban sa tago nga kalipay sa pag-uswag sa ilang magkaatbang nga pagkalaglag; ug sa taliwala sa mga kadaugan sa Persia, nangahas siya sa pagtagna nga, sa dili pa molabay ang daghang mga tuig, ang kadaugan mobalik pag-usab ngadto sa mga bandila sa mga Romano. ‘Sa panahon nga giingon nga gihatag kining tagna-a, walay propesiya nga labaw pang halayo sa katumanan niini, sanglit ang unang napulog-duha ka tuig ni Heraclius nagpahibalo sa nagkaduol nga pagkahugno sa emperyo.’...”

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> “Gidaugdaug ni Chosroes ang Romanhong kabtangan sa Asia ug Aprika. Ug ‘ang Romanhong imperyo,’ niadtong panahona, ‘nahibilin na lamang ngadto sa mga kuta sa Constantinople, uban sa nahabiling bahin sa Gresya, Italya, ug Aprika, ug pipila ka mga lungsod sa baybayon, gikan sa Tiro hangtod sa Trebizond, sa kabaybayonan sa Asia. Ang kasinatian sulod sa unom ka tuig sa katapusan nakadani sa Persianhong monarka sa pagbiya sa pagpanakop sa Constantinople, ug sa pagtino sa tinuig nga buhis isip lukat sa Romanhong imperyo,—usa ka libo ka talento nga bulawan, usa ka libo ka talento nga salapi, usa ka libo ka sutlang kupo, usa ka libo ka kabayo, ug usa ka libo ka mga ulay. Si Heraclius miuyon niining mga makauulaw nga kondisyon. Apan ang panahon ug luna nga iyang naangkon aron matigom kadtong mga bahandi gikan sa kakabus sa Sidlakan gigamit nga may dakong kakugi sa pagpangandam alang sa usa ka maisugon ug desperadong pag-atake.’”

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> “Ang hari sa Persia nagtamay sa ngilngig nga Saracen, ug gibiaybiay ang mensahe sa giingong propeta sa Mecca. Bisan ang pagkapukan sa imperyong Romano dili unta makabukas ug pultahan alang sa Mohammedanismo, ni alang sa pag-uswag sa armadong mga tigpalapnag sa Saraceno sa usa ka limbong, bisan pa kon ang monarka sa mga Persia ug ang chagan sa mga Avar (ang manununod ni Attila) maoy nagbahinay sa ilang taliwala sa mga salin sa mga gingharian sa mga Caesar. Si Chosroes mismo napukan. Ang mga monarkiya sa Persia ug Roma nagwagtang sa kusog sa usag usa. Ug sa wala pa ikahatag ang usa ka espada ngadto sa mga kamot sa mini nga propeta, kini gihampak gikan sa mga kamot niadtong unta makapugong sa iyang dagan ug makadugmok sa iyang gahum.”

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> “‘Sukad pa sa mga adlaw nila Scipio ug Hannibal, walay mas maisugon nga buluhaton nga gisulayan kay sa nahimo ni Heraclius alang sa pagluwas sa imperyo. Gisubay niya ang iyang mabinantayon ug makuyaw nga dalan agi sa Black Sea ug sa kabukiran sa Armenia, misulod ngadto sa kasingkasing sa Persia, ug gipabalik ang mga kasundalohan sa dakong hari ngadto sa pagpanalipod sa ilang nagdugo nga yuta.’”

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> “Sa gubat sa Nineveh, nga mabangis gayod nga gikaaway sukad sa kaadlawon hangtod sa ika-onse ka takna, kaluhaan ug walo ka mga bandila, gawas pa niadtong tingali nangabali o nagisi, ang nakuha gikan sa mga Persiano; ang labing dakong bahin sa ilang kasundalohan gipamutol ngadto sa mga tipik, ug ang mga mananaog, nga nagtago sa ilang kaugalingong kapildihan, milabay sa gabii didto sa natad sa gubat. Ang mga siyudad ug mga palasyo sa Asiria gibuksan sa unang higayon ngadto sa mga Romano.”

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> “Ang emperador sa Roma wala mapalig-on pinaagi sa mga pagpanakop nga iyang naangkon; ug sa samang higayon, ug pinaagi sa samang mga paagi, naandam usab ang usa ka dalan alang sa daghang mga Saracen gikan sa Arabia, sama sa mga dulon gikan sa maong rehiyon, nga, samtang nagpakaylap sa ilang paglakaw sa mangitngit ug malimbongong tinuohan ni Mohammed, sa madali mikatap sa tibuok Persyanong imperyo ug sa Romanhong imperyo.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> “Dili na unta gitinguha pa ang labaw pang hingpit nga ilustrasyon niini nga kamatuoran kay sa gihatag sa mga panapos nga pulong sa kapitulo gikan kang Gibbon, diin gikuha ang nangaging mga kinutlo. ‘Bisan pa nga usa ka mananaog nga kasundalohan naporma ilalom sa bandila ni Heraclius, ang dili kinaiyanhong paningkamot daw nakapakapoy hinoon kay sa nakapabansay sa ilang kusog. Samtang ang emperador nagmadaogon didto sa Constantinople o Jerusalem, usa ka walay dungog nga lungsod sa utlanan sa Syria gilungkab sa mga Saracen, ug ilang gipamatay ang pipila ka mga sundalo nga miabante aron sa pagluwas niini,—usa ka kasagarang ug walay hinungdan nga hitabo, kon dili pa lamang kini mao ang pasiuna sa usa ka gamhanang rebolusyon. Kining mga tulisan mao ang mga apostoles ni Mohammed; ang ilang mabalatianong kaisog migula gikan sa kamingawan; ug sa kataposang walo ka tuig sa iyang paghari, nawad-an si Heraclius ngadto sa mga Arabo sa mao rang mga lalawigan nga iyang giluwas gikan sa mga Persian.”

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> “‘Ang espiritu sa limbong ug kapin kaigmat, kansang puloy-anan dili sa mga langit,’ gibuhian sa yuta. Ang kahiladman nga walay kinutuban nanginahanglan lamang ug yawi aron maablihan kini, ug kadtong yawia mao ang pagkapukan ni Chosroes. Sa pagtamay iyang gigisi ang sulat sa usa ka walay dungog nga lungsoranon sa Mecca. Apan sa dihang gikan sa iyang ‘kalayo sa himaya’ siya nahulog ngadto sa ‘tore sa kangitngit’ nga walay mata nga makatuhop, ang ngalan ni Chosroes sa kalit pagatabunan sa kalimot sa atubangan sa ngalan ni Mohammed; ug ang bulan nga gasikop daw nagpaabot lamang sa iyang pagsubang hangtod sa pagkapukan sa bitoon. Si Chosroes, human sa iyang hingpit nga kapildihan ug pagkawala sa gingharian, gipatay sa tuig 628; ug ang tuig 629 gimarkahan sa ‘pagbuntog sa Arabia,’ ug ‘ang unang gubat sa mga Mohammedan batok sa Romanhong emperyo.’ ‘Ug ang ikalima nga manulonda mihuyop, ug nakita ko ang usa ka bitoon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta; ug kaniya gihatag ang yawi sa kahiladman nga walay kinutuban. Ug iyang giablihan ang kahiladman nga walay kinutuban.’ Nahulog siya ngadto sa yuta. Sa dihang nahurot ang kusog sa Romanhong emperyo, ug ang dakong hari sa Sidlakan naghigda nga patay sa iyang tore sa kangitngit, ang pagpangawat sa usa ka walay dungog nga lungsod sa utlanan sa Syria mao ‘ang pasiuna sa usa ka gamhanang rebolusyon.’ ‘’Ang mga tulisan mao ang mga apostoles ni Mohammed, ug ang ilang mabalatianong kaisog migula gikan sa kamingawan.’”

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> “Ang Kahiladman nga Walay Kinutoban.—Ang kahulogan niini nga termino mahimong masabtan gikan sa Grego, nga gihubit nga ‘halawom, walay kinutoban, halalum gayud,’ ug mahimong nagtumong sa bisan unsang dapit nga awaaw, biniyaan, ug walay pag-uma. Gigamit kini mahitungod sa yuta sa iyang sinugdanang kahimtang sa kagubot. Gen. 1:2. Niini nga kahimtang kini angayng motumong sa wala mailhing mga kamingawan sa disyerto sa Arabia, gikan sa mga utlanan niini migula ang mga panon sa mga Saracen nga sama sa mga pundok sa dulon. Ug ang pagkapukan ni Chosroes, ang hari sa Persia, angay gayud nga ihulagway ingon nga pag-abli sa kahiladman nga walay kinutoban, tungod kay kini nag-andam sa dalan alang sa mga sumusunod ni Mohammed sa paggula gikan sa ilang malaw-ayng nasod, ug sa pagpakaylap sa ilang malimbongong mga pagtulon-an pinaagi sa kalayo ug espada, hangtod nga ilang napalapad ang ilang kangitngit ibabaw sa tibook Sidlakang emperyo.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

Ang unang kaalautan, nga mao ang ikalimang trumpeta, nagtimaan sa sinugdanan sa pakiggubat sa Islam batok sa Roma, ug kini nagtimaan usab sa usa ka gubat tali sa Roma ug Persia diin nidaog ang Roma, apan sa pagbuhat niini naubos niini ang iyang kusog militar sa ingon nga sukod nga dili na niini mapugngan ang pagtungha sa gahum sa Islam. Ang mga propetikong kinaiya sa unang kaalautan ug sa ikaduhang kaalautan nagtimaan sa mga propetikong kinaiya sa ikatulong kaalautan, ug mahinungdanon nga ilhon ang unang duha ka mga kaalautan ingon nga mga simbolo sa kasaysayan sa ikatulong kaalautan, kay kana nga kasaysayan nagrepresentar sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod niadtong Setyembre 11, 2001. Human sa propetikong kasaysayan nga girepresentahan ni Mohammed sa unang tulo ka mga bersikulo, ang bersikulo upat nagpaila kang Abubakar, ang unang pangulo sunod kang Mohammed.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Ug gimandoan sila nga dili nila dauton ang balili sa yuta, ni ang bisan unsang luntiang butang, ni ang bisan unsang kahoy; kondili kadto lamang nga mga tawo nga walay timri sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:4.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

Ang sugo ni Abubakar nagtudlo sa mga mandirigmang Islamiko nga maghimo ug kalainan tali sa duha ka matang sa mga magsisimba nga anaa sa mga teritoryo sa Roma niadtong panahona. Ang usa ka pundok mao ang mga Katoliko, nga may pipila ka mga ordeng relihiyoso nga nag-ahit sa likod nga bahin sa ilang mga ulo (ang tonsure), ug nagtuman sa pagsimba sa Adlaw nga Domingo. Ang laing pundok mao ang mga tigtuman sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, ug ang Igpapahulay mao ang selyo sa Dios.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> “Human sa kamatayon ni Mohammed, siya gipulihan sa pagmando ni Abubekr, A.D. 632, nga, sa diha nga lig-on na niyang natukod ang iyang kagamhanan ug pangagamhanan, nagpadala ug usa ka sirkular nga sulat ngadto sa mga banay sa Arabia, diin ang mosunod maoy usa ka kinutlo:—

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> “‘Sa dihang makig-away kamo sa mga gubat sa Ginoo, paninguhaa ang inyong kaugalingon sama sa mga lalaki, nga dili motalikod; apan ayaw tugoti nga ang inyong kadaugan mahugawan sa dugo sa mga babaye ug mga bata. Ayaw laglaga ang bisan unsang mga palma, ni sunoga ang bisan unsang mga uma sa lugas. Ayaw putla ang bisan unsang mga kahoyng mamunga, ni pagbuhata ug dautan sa kahayupan, gawas lamang niadtong inyong ihawon aron kan-on. Ug sa dihang maghimo kamo ug bisan unsang pakigsaad o kondisyon, tumanon ninyo kini, ug mahimong matinumanon sa inyong pulong. Ug samtang manglakaw kamo, makakaplag kamo ug pipila ka mga relihiyosong tawo nga nagkinabuhi nga nag-inusara sa mga monasteryo, ug nagtinguha sa ilang kaugalingon sa pag-alagad sa Dios nianang paagiha; pasagdi sila, ug ayaw sila patya ni laglaga ang ilang mga monasteryo. Ug makakaplag kamo ug lain nga matang sa mga tawo nga iya sa sinagoga ni Satanas, nga may mga inahitang purongpurong; siguroha nga inyong hiwaon ang ilang mga bagolbagol, ug ayaw sila hatagi ug kalooy hangtod nga sila mahimo rang mga Mohammedan o mobayad ug buhis.’”

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> “Wala isulti sa tagna ni sa kasaysayan nga ang mas maloloy-ong mga sugo gituman nga may sama ka maigmatong pag-amping ingon sa mabangis nga mando; apan mao kana ang gisugo kanila. Ug ang nangaging mga pulong mao lamang ang mga pahimangno nga gitipigan ni Gibbon nga gihatag ni Abubekr ngadto sa mga pangulo kansang katungdanan mao ang pagpagula sa mga sugo ngadto sa tanang mga panon sa mga Saracen. Ang mga sugo nagkatugbang sa tagna diha sa samang makapihig nga paagi, daw ang kalipa mismo naglihok diha sa inila maingon man sa tuwirang pagtuman sa usa ka labawng mando kay sa mando sa mortal nga tawo; ug sa mismong buhat sa paggula aron makig-away batok sa relihiyon ni Jesus, ug sa pagpalapad sa Mohammedanismo ilis niini, iyang gisubli ang mga pulong nga gitagna sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga iyang igaingon.

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> “Ang Selyo sa Dios diha sa Ilang mga Agtang.—Sa mga pamulong mahitungod sa kapitulo 7:1–3, atong gipakita nga ang selyo sa Dios mao ang Igpapahulay sa ikaupat nga sugo; ug ang kasaysayan dili hilom mahitungod sa kamatuoran nga dihay mga tigtuman sa tinuod nga Igpapahulay sa tibuok niining kasamtangang dispensasyon. Apan dinhi mitungha ang pangutana sa daghan, kinsa man kadtong mga tawhana nga niining panahona may selyo sa Dios diha sa ilang mga agtang, ug nga tungod niana nahimong gawasnon gikan sa pagpanglupig sa mga Mohammedanhon? Hinaut nga hinumdoman sa magbabasa ang kamatuoran, nga nahisgutan na, nga dihay mga tawo sa tibuok niining dispensasyon nga may selyo sa Dios diha sa ilang mga agtang, o maalamong mga tigtuman sa tinuod nga Igpapahulay; ug hinaut nga ilang hunahunaon pa gayud nga ang gipahayag sa tagna mao nga ang mga pag-atake niining makalaglagong gahum Turko dili ipunting batok kanila, kondili batok sa laing hut-ong. Sa ingon ang hilisgutan mahigawas gikan sa tanang kalisdanan; kay mao lamang kini ang tinuod nga gipahayag sa tagna. Usa lamang ka hut-ong sa mga tawo ang tuwirang gipakita sa teksto; nga mao, kadtong walay selyo sa Dios diha sa ilang mga agtang; ug ang pagluwas niadtong adunay selyo sa Dios gisulod lamang pinaagi sa pagpasabot. Busa, wala kita makakat-on gikan sa kasaysayan nga bisan kinsa kanila naapil sa bisan unsang mga kalamidad nga gipahinabo sa mga Saracen batok sa mga tumong sa ilang pagdumot. Gisugo sila batok sa laing hut-ong sa mga tawo. Ug ang paglaglag nga moabot ibabaw niining hut-ong sa mga tawo wala ipahimutang nga kasumpaki sa pagluwas sa ubang mga tawo, kondili sa mga bunga ug kapatan-onan lamang sa yuta; sa ingon, Ayaw ninyo hilabti ang sagbot, ang mga kahoy, ni ang bisan unsang lunhaw nga butang, kondili usa lamang ka piho nga hut-ong sa mga tawo. Ug sa katumanan niini, atong makita ang katingad-ang talan-awon sa usa ka kasundalohan sa mga manlulugob nga nagpasaylo niadtong mga butanga nga kasagarang laglagon sa ingon nga mga kasundalohan, nga mao, ang nawong ug mga abot sa kinaiyahan; ug, sa pagpadayon sa ilang gitugot nga pagpasakit niadtong mga tawong walay selyo sa Dios diha sa ilang mga agtang, nangpikas sa mga bagolbagol sa usa ka hut-ong sa mga relihiyoso nga may kiniskis nga mga purongpurong, nga sakop sa sinagoga ni Satanas.”

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> “Walay pagduhaduha nga kini usa ka pundok sa mga monghe, o laing bahin sa Romano Katolikong Iglesya. Batok kanila gitumong ang mga hinagiban sa mga Mohammedano. Ug alang kanamo daw adunay usa ka pinasahi nga pagkahaom, kon dili man gayud katuyoan, sa paghulagway kanila ingon nga mga tawo nga walay timri sa Dios sa ilang mga agtang; sanglit mao kana gayud ang iglesya nga nangawat sa balaod sa Dios sa iyang timri, pinaagi sa pagwagtang sa tinuod nga Igpapahulay, ug sa pagtukod ug usa ka peke puli niini. Ug wala kami makasabot, gikan man sa tagna o sa kasaysayan, nga kadtong mga tawhana nga gisugo ni Abubekr sa iyang mga sumusunod nga dili hilabtan, nanag-iya sa timri sa Dios, o nga sa kinahanglang paagi naglangkob sa katawohan sa Dios. Kinsa sila, ug tungod sa unsang hinungdan sila giluwas, wala ipahibalo kanamo sa kulang nga pagpamatuod ni Gibbon, ug wala kami’y laing paagi sa pagkahibalo; apan anaay kami sa tanang katarungan sa pagtuo nga walay usa niadtong mga may timri sa Dios nga gihilabtan, samtang laing pundok, nga sa mapasiugdaong paagi wala niini, gipamatay pinaagi sa espada; ug sa ingon ang mga detalye sa tagna hingpit nga natuman.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

Gikonsolida ni Abubakar ang mga sumusunod ni Mohammed ngadto sa usa ka Kalipato human sa kamatayon ni Mohammed; busa, bisan pa nga sila duha ka magkalahi nga mga personahe sa kasaysayan, kung pagatan-awon sila nga manag-uban nagrepresentar sila sa sinugdanan sa pagpamatuod sa Islam sa unang kaalautan, ug ang makasaysayanong personahe nga nagtimaan sa kasaysayan sa unang kaalautan mao si Mohammed.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

Sa sinugdanang kasaysayan sa ikaduhang kasakitan, gisakop ni Mohammed II ang Constantinople niadtong 1453. Niadtong 1449, ang upat ka mga manulonda, nga nagrepresentar sa Islam, gipagawas. Ang sinugdanan ug katapusan sa unang kasakitan gitimaan, sa tagsa-tagsa, ni Mohammed, ang una ug ang ikaduha. Sa pagtagna, ang sinugdanan ug katapusan sa kasaysayan sa unang kasakitan nagadala sa timaan sa Alpha ug Omega.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

Ang sinugdanan sa ikaduhang kaalaut naglakip sa usa ka tagna sa panahon mahitungod sa upat ka mga manulonda, nga nagrepresentar sa Islam nga sa maong panahon gibuhian, ug unya gipugngan niadtong Agosto 11, 1840. Gikan nianang puntoha hangtod sa Oktubre 22, 1844, gihulagway ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang sinugdanan sa ikaduhang kaalaut nagpaila sa pagbuhi sa Islam, ug ang katapusan niini nagtimaan sa pagpugong sa Islam. Ang nahaunang kaalaut ug ang ikaduhang kaalaut parehong adunay tukmang mga timailhang tagna nga nagdugtong sa ilang mga sinugdanan ngadto sa ilang mga katapusan.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

Ang unang duha ka kasakit kinahanglan ipahiluna ibabaw sa usag usa, “linya ibabaw sa linya,” aron mailhan ang ikatulong kasakit. Usa sa mga propetikong kinaiya nga gipaila sa unang duha ka mga saksi sa Islam mao nga sila nagrepresentar sa usa ka piho nga yugto sa panahon nga nagtimaan sa sinugdanan ug sa katapusan pinaagi sa timaan sa Alpha ug Omega. Anaa usab kanila ang usa ka ikaduhang timaan, kay ang sinugdanan sa unang kasakit nag-ila sa pagpatik sa katawhan sa Dios, ug ang katapusan sa ikaduhang kasakit usab nag-ila sa pagpatik sa katawhan sa Dios.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

Ang ikatulong alaut miabot sa dihang ang Islam kalit ug wala damha miatake sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese, sa ingon niana gisugdan ang panahon sa pagtimri. Ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo matapos sa haduol na nga balaod sa Domingo, ug isip tubag niana nga apostasya ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong pagkalaglag. Sumala sa gihulagway nga matang diha sa pagano nga Roma ug sa papal nga Roma, ang nasudnong pagkalaglag pagatumanon pinaagi sa mga paghukom sa trumpeta sa Dios. Ang tulo ka mga alaut mga trumpeta usab. Ang Islam sa ikatulong alaut, moigo pag-usab sa kalit ug wala damha sa haduol na nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, sa dihang ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo matapos. Kana nga panahon gihulagway na nga matang pinaagi sa sinugdanang yugto sa nahaunang alaut, ug usab pinaagi sa katapusang yugto sa ikaduhang alaut.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> Ug nakita ni Sarah ang anak ni Hagar nga Ehiptohanon, nga iyang gianak kang Abraham, nga nagbiaybiay. Busa miingon siya kang Abraham, Isalikway kining ulipon nga babaye ug ang iyang anak; kay ang anak niining ulipon nga babaye dili mahimong manununod uban sa akong anak, si Isaac gayud. Ug ang maong butang hilabihan ka masakit sa panan-aw ni Abraham tungod sa iyang anak. Apan miingon ang Dios kang Abraham, Ayaw kining ikasubo sa imong panan-aw tungod sa bata, ug tungod sa imong ulipon nga babaye; sa tanan nga giingon ni Sarah kanimo, pamatia ang iyang tingog; kay diha kang Isaac pagatawgon ang imong kaliwatan. Ug usab sa anak sa ulipon nga babaye himoon ko siyang usa ka nasod, tungod kay siya imong kaliwatan. Ug si Abraham mibangon sayo sa buntag, ug mikuha ug tinapay, ug usa ka sudlanan sa tubig, ug gihatag kini kang Hagar, gibutang sa iyang abaga, ug ang bata, ug gipapauli siya: ug milakaw siya, ug nagsuroysuroy sa kamingawan sa Beersheba. Ug nahurot ang tubig sa sudlanan, ug iyang gibutang ang bata ilalom sa usa sa mga kahoyng sapinit. Ug milakaw siya, ug milingkod sa atbang niya nga halayo-hilayo, ingon sa gilay-on sa usa ka pana; kay miingon siya, Hinaut nga dili ko makita ang kamatayon sa bata. Ug milingkod siya sa atbang niya, ug gipatugbaw ang iyang tingog, ug mihilak. Ug nadungog sa Dios ang tingog sa bata; ug ang manulonda sa Dios mitawag kang Hagar gikan sa langit, ug miingon kaniya, Unsay nakaaghat kanimo, Hagar? ayaw kahadlok; kay nadungog sa Dios ang tingog sa bata didto sa iyang nahimutangan. Tindog, bayaw ang bata, ug kupti siya sa imong kamot; kay himoon ko siya nga usa ka dakung nasod. Ug gibuksan sa Dios ang iyang mga mata, ug nakita niya ang usa ka atabay sa tubig; ug miadto siya, ug gipuno ang sudlanan sa tubig, ug gipainom ang bata. Ug ang Dios nag-uban sa bata; ug midaku siya, ug mipuyo sa kamingawan, ug nahimong usa ka magpapana. Genesis 21:9–20.

Back to Articles