Article

# Parallel Warnings - Number One

Magkaparehong mga Pasidaan - Numero Uno

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo: Pagsabot sa Katapusang Pasidaan alang sa Katawhan

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

Ang “Pinadayag ni Jesu-Cristo” gipahibalo ngadto sa katawhan sa Dios sa dihang “haduol na ang panahon.” Ang katapusang pasidaan nga mensahe alang sa katawhan gihatag sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo, ug kana nga katapusang mensahe girepresentar sa pipila ka mga linyang tagna diha sa Biblia. Sa Pinadayag kapitulo katorse, kana nga katapusang pasidaan nga mensahe girepresentar sa tulo ka mga manulonda.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> Ug nakita ko ang laing manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga may walay-kataposang ebanghelyo aron iwali kanila nga nagapuyo sa yuta, ug sa tanang nasod, ug kaliwatan, ug pinulongan, ug katawhan, Nga nagaingon sa makusog nga tingog, Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag ninyo kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom: ug simbahon ninyo siya nga nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa mga tubig.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> Ug may misunod pa nga laing manolunda, nga nagaingon, Napukan na ang Babilonya, napukan na, kadtong dakong siyudad, kay iyang gipainom ang tanang nasod sa bino sa kapungot sa iyang pagkamahilawason.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> Ug ang ikatulong manulonda misunod kanila, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Kon may bisan kinsa nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug modawat sa iyang timaan sa iyang agtang, o sa iyang kamot, Kini usab moinom sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa copa sa iyang kasuko; ug siya pagasakiton pinaagi sa kalayo ug asupre sa atubangan sa mga balaang manulonda, ug sa atubangan sa Cordero: Ug ang aso sa ilang kasakit motungas hangtod sa kahangturan ug sa kahangturan: ug sila walay pahulay adlaw ni gabii, nga nanagsimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug bisan kinsa nga modawat sa timaan sa iyang ngalan. Ania dinhi ang pagpailub sa mga balaan: ania dinhi sila nga nanagbantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus. Pinadayag 14:6–12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

Sa ikanapulog walo nga kapitulo sa Pinadayag, ang mao gihapong mensahe nagpahibalo sa pagkapukan sa Babilonia.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Ug human niini nga mga butang nakita ko ang laing manolunda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakong kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug misinggit siya sa makusog nga tingog, nga nagaingon: Napukan na, napukan na ang Babilonia nga daku, ug nahimo siyang puloy-anan sa mga yawa, ug kuta sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dumtanang langgam. Kay ang tanang mga nasod nanginom sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas, ug ang mga hari sa yuta nakigpakighilawas uban kaniya, ug ang mga magpapatigayon sa yuta nangadato tungod sa kadagaya sa iyang mga kaluho. Ug nakadungog ako ug laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon: Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makaangkon sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabut na ngadto sa langit, ug ang Dios nahinumdom sa iyang mga kasal-anan. Pinadayag 18:1–5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

Ang linya nga mapanagnaong kasaysayan, o makaingon kita, ang sunod-sunod nga mga hitabo nga girepresentahan sa manulonda nga nagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya diha sa kapitulo dieciocho, nagarepresentar sa mga hitabo nga nagdala ngadto sa pagtapos sa paghukom, sa pagtapos sa panahon sa gracia, ug sa pito ka ulahing mga hampak. Ang mapanagnaong kasaysayan nga girepresentahan diha sa kapitulo dieciocho nagdagan nga “paralelo” sa linya sa mapanagnaong kasaysayan nga girepresentahan sa tulo ka mga manulonda sa kapitulo catorce.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit diha sa han-ay sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana. Ang mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda kamatuoran pa gihapon alang niining panahona, ug kinahanglan nga modagan nga magkatakdo uban niining mosunod. Ang ikatulong manulonda nagmantala sa iyang pasidaan sa makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung gahum, ug ang yuta nawaswag sa iyang himaya.’ Niining pagdan-ag, ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe nahiusa.” The 1888 Materials, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

Ang tulo ka mga manulonda sa kapitulo katorse nga naglupad taliwala sa langit nagsimbolo sa usa ka mensahe nga alang sa tibuok kalibotan, nga matapos pinaagi sa marka sa mapintas nga mananap ug sa pagtapos sa panahon sa gracia. Sa kapitulo disiotso, ang tibook yuta napadan-ag pinaagi sa himaya sa manulonda kansang mensahe usab matapos uban sa pagtapos sa panahon sa gracia.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

Ang mensahe nga sa simbolikong paagi gilarawan pinaagi sa tulo ka mga manulonda sa kapitulo katorse ug nga gilarawan usab pinaagi sa manulonda nga mikunsad sa kapitulo disiotso mao ang duha ka hulagway sa mao rang mensahe sa pasidaan. Walay bisan unsang salin-salin sa Biblia, walay bisan unsay giusik. Ang kamatuoran nga ang mao gyud nga mensahe giila labaw sa makausa ni Juan usa ka pagpasiugda sa kamahinungdanon sa mensahe, ug kini naglarawan sa balaang paagi sa pagtudlo nga usa ka biblikanhong lagda nga gitawag og “balika ug padak-a.” Ang paghiusa sa duha ka mga linya sa profetikong kasaysayan nagpadayag ug mga kamatuoran nga dili mailhan sa bisan hain sa maong mga linya kon tan-awon nga nagbulag sa usag usa. Karon, kon magdala ka ug duha ka mga saksi sa samang hitabo ngadto sa hukmanan aron motestigo, mahimo kaayo nga maghatag sila ug magkasupak nga mga taho pinasikad sa ilang politikanhon o sosyal nga ideolohiya. Dili kini mao ang kahimtang sa mga saksi sa Biblia; kanunay silang nagkahiuyon, ug kon daw ingon kanimo nga wala sila magkauyon, nan sayop ang imong pagtan-aw sa usa ka butang.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

Ang duha ka mga ilustrasyon nga atong gikonsiderar mao gayud ang mao rang mensahe sa pahimangno nga gihulagway sa basahon ni Malakias ingon nga ang pagbalik ni Elias nga manalagna. Kining tulo ka mga mensahe moabot daan sa wala pa ang pagsira sa panahon sa pagtugot sa grasya—kay ang mensahe sa pahimangno nga anaa niining tulo ka mga linya sa tagna dili lamang ihatag daan sa wala pa ang pagsira sa panahon sa pagtugot sa grasya, kondili ang pagsira sa panahon sa pagtugot sa grasya mao gayud ang tinudlong punto sa paghisgot, ang hilisgutan kon gusto mo, sa matag usa niadtong mga mensahe sa pahimangno. Sa pagkatinuod, kon adunay bisan unsang mensahe sa pahimangno nga gimantala o gihulagway pinaagi sa bisan kinsang manalagna, mao ra kana nga pahimangno sa Pinadayag katorse, napulog-walo ug sa tagna ni Elias sa Malakias.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Kining tulo ka linya sa tagna mahimong sayon nga mapakita nga nagdagan nga magkatakdo sa usag usa. Ingon niana, aduna’y duha ka nag-unang tinubdan sa kasayoran diha sa biblikanhong tagna. Ang usa mao ang pag-ila sa han-ay sa mga panghitabo nga magpadayag sa ilang kaugalingon sa katapusan sa kalibotan. Ang laing tinubdan sa kasayoran mao ang hulagway sa mga kalihokan sa mga propeta nga may kalabutan sa mensahe nga naglatid sa umaabot nga mga panghitabo.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

Adunay duha ka mga lagda nga angayng palandongon may kalabotan niining mga panghunahuna. Ang nahauna mao nga ang tanang mga propeta nagsulti mahitungod sa katapusan sa kalibotan, diin mosira ang panahon sa pagsulay.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Ang matag usa sa karaang mga manalagna misulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, busa ang ilang pagpanagna adunay gahum alang kanato. ‘Karon kining tanan nga mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini nahisulat alang sa atong pagpahimangno, nga kang kinsa ang mga katapusan sa kalibutan miabut na.’ 1 Corinto 10:11. ‘Dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato, sila nag-alagad niadtong mga butanga, nga karon gikapahibalo na kaninyo pinaagi niadtong mga nagwali sa maayong balita kaninyo pinaagi sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga ang mga manulonda nangandoy sa pagsud-ong.’ 1 Pedro 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Ang Biblia nagtigom ug naghiusa sa iyang mga bahandi alang niining katapusang kaliwatan. Ang tanang dagkong mga hitabo ug mga solemneng panghitabo sa kasaysayan sa Daang Tugon nahimo na, ug nagakahitabo pa, nga nagasubli sa ilang kaugalingon sulod sa iglesia niining katapusang mga adlaw.” Selected Messages, libro 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

Ang tanang mensaheng propetiko sa Biblia “may bisa alang kanato” “nga sa ibabaw nato miabut ang mga kataposan sa kalibotan.” Kining lagda, inubanan sa laing lagda nga nag-ila sa “mga butang” nga “giporma” sa Espiritu Santo, “sa paghatag sa tagna ug” usab “sa mga hitabo nga gihulagway,” nagdugang ug kalig-on sa pangangkon nga ang mga hitabong propetiko sa sinugdanan sa usa ka tagna maoy tipo ug nagdagan nga magkatakdo sa mga hitabong propetiko sa katapusan sa bisan unsang gihatag nga tagna.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Adunay dakong panginahanglan sa labi pang suod nga pagtuon sa pulong sa Dios; ilabina gayud nga ang Daniel ug ang Pinadayag tagdon sa paagi nga wala pa sukad mahitabo kaniadto sa kasaysayan sa atong buluhaton. Mahimo nga adunay diyutay ra kitay isulti sa pipila ka mga bahin, mahitungod sa gahum sa Roma ug sa kapapahan; apan kinahanglan natong ipunting ang pagtagad sa gisulat sa mga manalagna ug mga apostoles ilalom sa pagdasig sa Balaang Espiritu sa Dios. Ang Balaang Espiritu maoy nag-umol sa mga kahimtang, sa paghatag sa tagna ug sa mga panghitabo nga gihulagway, aron itudlo nga ang tawhanong galamiton kinahanglan nga dili makita, matago diha kang Cristo, ug nga ang Ginoong Dios sa langit ug ang Iyang balaod pagabayawon. Basaha ang basahon ni Daniel. Isaysay pag-usab, matag punto, ang kasaysayan sa mga gingharian nga girepresentar didto.” Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

Ang “Espiritu Santo maoy naghulma sa mga butang sa maong paagi, kapwa sa paghatag sa tagna ug sa mga hitabo nga gihulagway.” Sa “paghatag sa tagna ug sa mga hitabo nga gihulagway,” ang “mga butang” “nahulma sa maong paagi” pinaagi sa “Espiritu Santo” aron ang “paghatag sa tagna” ug ang “mga hitabo nga gihulagway” pagailhon nga dinasig ug iaplikar sa matagnaong hulagway sa katapusan sa kalibotan.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

Si Juan gihatagan sa profesiya gikan kang Gabriel ug gisultihan sa pagsulat niini sa usa ka basahon ug ipadala kini ngadto sa mga iglesia. Niadtong panahona gilutos siya sa Roma; gipahamtang siya sa pagkabihag sa paagi nga motakdo sa gitawag sa kalibotan karon nga usa ka black-site. Nianang kasaysayana si Juan nahimulag gikan sa katawhan sama kaayo sa pagkahimulag sa bisan unsang binilanggo sa Guantanamo Bay.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Gipaila ni Juan nga ang panan-awon nahitabo sa dihang siya nagsimba sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, nga mao ang Adlaw sa Ginoo.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Kay ang Anak sa tawo Ginoo bisan pa sa adlaw nga igpapahulay. Mateo 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Samtang nagsimba diha sa Espiritu, nadungog niya sa iyang luyo ang usa ka dakong tingog.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Ako si Juan, nga usab inyong igsoon, ug kauban sa kasakit, ug sa gingharian ug pailub ni Jesu-Cristo, didto sa pulo nga gitawag Patmos, tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Diha ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nadungog ko sa akong luyo ang usa ka dakung tingog, sama sa usa ka trumpeta, nga nagaingon, Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang kinaulahan; ug, Ang imong makita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Smirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Pinadayag 1:9–11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Si Juan, ang iyang palibot ug ang mga kahimtang nga nag-ila kaniya, naghulagway kaniya ingon nga usa ka tawo nga ginapersekutar tungod kay siya magsisimba sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, apan usab usa nga ginapersekutar tungod kay sila nagatoo sa Biblia ug sa mga sinulat ni Ellen White, nga mao ang “pagpamatuod ni Jesus.” Nakadungog siya ug usa ka dakong tingog sa iyang luyo, nga iyang milingi aron makita, ug sa pagbuhat niini siya nagrepresentar sa usa ka Seventh-day Adventist sa kataposan sa kalibutan nga makadungog ug usa ka tingog sa ilang luyo nga nagaingon, “mao kini ang dalan, lakaw kamo niini.”

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Ang tanang mga linya sa tagna nagkaparalelo sa usag usa sa katapusan sa kalibotan.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> “Diha sa Pinadayag ang tanang mga basahon sa Biblia nagtagbo ug natapos.” Acts of the Apostles, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Ang bisan kinsang propeta nga makadungog ug tingog sa iyang likod nahiuyon kang Juan sa hulagway sa katawohan sa Dios sa katapusan sa kalibotan. Si Juan nakadungog ug tingog sa iyang likod nga naghatag kaniya ug mga pagtulon-an. Si Isaias usab nakadungog ug tingog sa pagtudlo.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Busa, ang Ginoo magahulat aron siya magmaloloy-on kaninyo, ug busa pagabayawon siya aron siya magpakita ug kalooy kaninyo; kay ang Ginoo usa ka Dios sa paghukom: bulahan ang tanan nga nagahulat kaniya.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Kay ang katawhan magapuyo sa Sion sa Jerusalem: dili ka na mohilak pa: siya magamapinanggaon gayud kanimo sa tingog sa imong pagtuaw; sa diha nga siya makadungog niini, siya motubag kanimo. Ug bisan pa hatagan kamo sa Ginoo sa tinapay sa kalisdanan, ug sa tubig sa kagul-anan, apan ang imong mga magtutudlo dili na pagatagoon sa usa ka dapit sa hilit, kondili ang imong mga mata makakita sa imong mga magtutudlo: Ug ang imong mga dalunggan makadungog sa usa ka pulong sa likod nimo, nga nagaingon, Mao kini ang dalan, lumakaw kamo niini, sa diha nga mosimang kamo sa tuo nga kamot, ug sa diha nga mosimang kamo sa wala. Isaias 30:18–21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Ang salin nga katawhan sa Dios makadungog ug usa ka tingog sa ilang luyo nga nagpaila kon asa nga dalan sila angayng magalakaw. Dayon kinahanglan silang mohukom kon mamati ba sila o dili mamati. Ang katawhan nga girepresentahan nila ni Juan ug Isaias mao ang mga tawo sa katapusan sa kalibotan nga nagahulat sa Ginoo samtang Siya naglangan, ug gipahibalo kita ni Isaias nga Siya naglangan tungod kay Siya usa ka Dios sa paghukom. Gikan sa sinugdanan sa kasaysayan sa mga Millerite niadtong 1798 hangtod sa pagtapos sa probation alang sa Adventismo sa balaod sa Domingo, ang Dios nagatuman sa paghukom sa langitnong santuwaryo. Ang saad mao nga kadtong nagahulat sa Ginoo sulod sa panahon sa paghukom pagapanalanginan.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Ang mga tawo sa Dios nga ginapanalanginan tungod kay nagahulat, ginarepresentahan sa mga ulay nga nagahulat sa Pamanhonon diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Ang napulo silang tanan nangatulog, ug unya sa tungang gabii miabot ang usa ka krisis nga nagbulag sa mga natulog nga mga ulay ngadto sa duha ka mga hut-ong. Ang usa ka hut-ong nakadungog sa usa ka tingog sa ilang likod ug miliso aron makita ang tingog nga nagtudlo kanila kon unsang dalana ang ilang pagaagian, ug ang laing hut-ong nagdumili sa paglingi ug sa pagpaminaw sa tingog—bisan pa sa kamatuoran nga ang mensahe nga nagadagandagan sa tibuok basahon sa Pinadayag mao kini, “Ang adunay igdulungog, papatalinghuga siya sa giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia.”

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “Ang sambingay bahin sa napulo ka mga ulay sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa mga Adventista nga katawhan.” The Great Controversy, 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Si Juan nagrepresentar sa katawhang Adventista nga mobalik sa nangagi aron masabtan ang kaugmaon. Sa dihang sila “makadungog ug pulong sa ilang luyo” maingon kang Juan, ang maong pulong naglakip usab sa pagtulon-an nga gihatag diha sa pagpamatuod ni Isaias mahitungod niining maong hitabo. Ang pagtulon-an ni Isaias mao, “mao kini ang dalan, lakaw kamo niini, sa diha nga kamo moliko sa too, ug sa diha nga kamo moliko sa wala.” Ang mga maalamong ulay sa Daniel dose nakasabot sa pagdugang sa kahibalo sa katapusan sa kalibutan, tungod kay sila “nagdalagan ngadto-nganhi” diha sa pulong aron masabtan ang kahibalo nga nagahatag ug kinabuhi nga nabuksan.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Apan, O Daniel, tak-umi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon, hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang manlaag-lag ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan. Daniel 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

Ang mga propeta nga atong gikonsiderar nagrepresentar sa mga Seventh-day Adventist diha sa kasaysayan diin ang paghukom moabot sa iyang katapusan ug ang panahon sa pagtilaw mosira. Kadtong girepresentahan ingon nga mga maalamong ulay makadungog ug usa ka tingog sa ilang luyo nga nagaingon, mao kini ang dalan, lakaw kamo niini, ug Siya nagsaad sa paggiya kanila sa maong agianan sa dihang sila moliko paingon sa wala o sa tuo. Ang “pagdalagan ngadto-ngari” nga ginabuhat sa mga maalamong ulay sa dihang ang basahon maablihan na, usa ka simbolo sa pagtuon sa Biblia. Ang kinaiyahan nagapahibalo kanato nga aron makadalagan, kinahanglan una nga makakat-on ka sa paglakaw, ug ang pamatuod ni Isaias nagaingon nga kon maminaw ka sa tingog sa imong luyo, Siya magagiya kanimo sa pagtuon sa Iyang Pulong kon moliko ka ngadto sa Daan nga Tugon (wala) o sa Bag-ong Tugon (tuo). Ablihi ang Biblia ug Siya magagiya kanimo pinaagi sa Iyang tingog. Apan alang sa mga Seventh-day Adventist sa katapusan sa kalibutan, nagapasabot usab kini nga Siya magagiya kanimo sa dihang ablihan mo ang Biblia (wala) ug sa dihang ablihan mo ang Espiritu sa Tagna (tuo).

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

Ang paagi sa paglakaw mas labi pang espesipiko kon idugang ang pagpamatuod ni Jeremias.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang mahitungod sa karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lakaw kamo diha niini, ug makakaplag kamo ug pahulay alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami molakaw diha niini. Usab nagbutang Ako ug mga magbalantay sa ibabaw ninyo, nga nagaingon, Pamati kamo sa tingog sa trompeta. Apan sila miingon, Dili kami mamati.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Busa pamatia, kamong mga nasud, ug ilha, O katilingban, kung unsa ang anaa sa taliwala nila. Pamatia, O yuta: ania karon, dad-an ko ug kadautan kining katawhan, bisan ang bunga sa ilang mga hunahuna, tungod kay wala sila managpatalinghug sa akong mga pulong, ni sa akong kasugoan, apan ilang gisalikway kini. Jeremias 6:16–19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

Adunay duha ka matang sa mga magsisimba diha sa maong teksto. Ang usa ka pundok nagpalandong sa tanang mga “dalan” ug nagpili sa “karaang mga agianan” nga ilang pagalakwan. Sila may katakos sa pagpili sa “maayong dalan” gikan sa tanang uban pang mga “dalan” nga mahimo unta nilang pilion, tungod kay sila mao kadtong namati sa tingog nga diha sa ilang likod, ug kana nga tingog nag-ingon kanila, “mao kini ang dalan, lakaw kamo niini.” Si Juan nagrepresentar niadtong mga nakadungog sa tingog gikan sa luyo, usa ka tingog gikan sa “karaang mga agianan.”

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> “‘Mao kini ang giingon sa Ginoo, Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga alagianan, diin ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niini.’ Jeremias 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> “Walay usa nga maninguha sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtuo—ang mga patukoranan nga gibutang sa sinugdanan sa atong buluhaton pinaagi sa inampuang pagtuon sa pulong ug pinaagi sa pagpadayag. Ibabaw niining mga patukoranan kita nagtukod sulod sa milabay nga kalim-an ka tuig. Ang mga tawo tingali maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong dalan ug nga sila makahimo sa pagbutang ug mas lig-on nga patukoranan kaysa nianang gibutang na. Apan kini usa ka dakong limbong. Kay walay lain nga patukoranan nga arang ikabutang ni bisan kinsa gawas nianang nahimutang na.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> “Sa nangagi daghan ang naningkamot sa pagtukod ug usa ka bag-ong pagtoo, sa pagpatukod ug bag-ong mga prinsipyo. Apan unsa kadugay mitindog ang ilang gitukod? Sa wala madugay nahugno kini, kay kini wala matukod ibabaw sa Bato.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> “Dili ba ang unang mga tinun-an kinahanglan usab nga moatubang sa mga panulti sa mga tawo? Dili ba kinahanglan usab nilang paminawon ang bakak nga mga teoriya, ug unya, sa nabuhat na ang tanan, magpabiling malig-on, nga nagaingon: ‘Kay walay lain nga patukoranan nga arang ikapahimutang ni bisan kinsa gawas sa nahimutang na’? 1 Corinthians 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Busa gikinahanglan nga hugot gayud natong kuptan hangtod sa katapusan ang sinugdanan sa atong pagsalig. Ang mga pulong nga adunay gahum gipadala sa Dios ug ni Cristo ngadto niining katawhan, nga nagagula kanila gikan sa kalibutan, sa matag punto, ngadto sa hayag nga kahayag sa kamatuoran alang niining panahona. Uban sa mga ngabil nga nahikap sa balaan nga kalayo, ang mga alagad sa Dios nagpahayag sa mensahe. Ang balaang pagpamulong nagbutang sa iyang timbre sa pagkatinuod sa kamatuoran nga gipahayag.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Apan adunay laing pundok sa linya ni Jeremias, ug kana nga “kongregasyon,” sumala sa iyang pag-ila kanila, nagtukod ug usa ka balay nga nagrepresentar sa usa ka bag-ong pagtoo, ug kana nga balay mapukan tungod kay wala kini matukod ibabaw sa bato. Kana nga balay mao ang iglesya sa Seventh-day Adventist, o sumala sa pag-ila ni Juan sa maong samang iglesya—ang sinagoga ni Satanas.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Ang pagdumili sa pagpaminaw mao ang pagsalikway sa iyang “mga pulong” ug sa iyang “kasugoan.” Tungod sa ilang pagsukol batok sa pagbalik ug sa paglakaw diha sa karaang mga alagianan, ug usab sa ilang pagdumili sa pagpaminaw sa mensahe sa trumpeta sa magbalantay, ang Dios magadala ug kadautan ibabaw sa katawhan nga giila ni Jeremias ingon nga usa ka “dautang katilingban.” Ang paagi sa pagtratar sa Dios sa iglesya sa Laodicea sa Seventh-day Adventist maoy usa ka hilisgutan sa tagna sa Biblia. Ang manalagna nga si Oseas midugang sa mga kinaiya sa “dautang katilingban” sa dihang nagsulti siya mahitungod sa hinungdan nganong sila gisalikway.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawhan nalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; tungod kay gisalikway mo ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw, aron dili ka na mahimong pari alang kanako; sanglit hingkalimtan mo ang Kasugoan sa imong Dios, hikalimtan ko usab ang imong mga anak. Hosea 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Gisalikway sila tungod sa kakulang sa kahibalo, nga nagrepresentar sa usa ka mensahe nga mabuksan sa panahon sa katapusan. Gitapos dinhi sa Dios ang Iyang pakigsaad nga relasyon uban sa Iyang katawohan diha sa maong pahayag, kay direkta Niya silang gitawag, “Akong katawohan!” Tungod kay ilang gisalikway si Cristo, ug nahikalimot sila sa Iyang kasugoan, dili sila mahimong mga saserdote alang sa Dios. Sa dihang ang katawohan sa Dios mosulod sa pakigsaad uban sa Dios, himoon Niya sila nga mga saserdote ug mga hari. Sa dihang ang Dios misulod sa pakigsaad uban sa karaang Israel, Siya mipahayag pinaagi kang Moises:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Busa karon, kon kamo sa pagkatinuod motuman sa akong tingog, ug motipig sa akong tugon, nan kamo mahimong usa ka pinasahi nga bahandi alang kanako labaw sa tanang katawhan: kay ang tibuok nga yuta ako man; Ug kamo mahimong alang kanako usa ka gingharian sa mga sacerdote, ug usa ka balaan nga nasud. Mao kini ang mga pulong nga igasulti mo sa mga anak sa Israel. Exodo 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Sa dihang misulod ang Dios sa tugon uban sa Cristianhong iglesia, iyang gipahayag pinaagi kang Pedro:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Apan hinoon maoy pinili nga kaliwatan, harianong pagkapari, balaan nga nasod, katawhan nga iya sa Dios; aron ikapahibalo ninyo ang mga pagdayeg Kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa Iyang katingalahang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mga katawhan na sa Dios; kamo nga wala makadawat kaniadto ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Si Pedro niini nga mga bersikulo nagtumong sa pagbalhin gikan sa karaang Israel ingon nga pinili nga katawhan sa Dios sa tugon ngadto sa Kristohanong iglesya, sa dihang siya nagaingon nga “kaniadto dili kamo usa ka katawhan, apan karon kamo mao ang katawhan sa Dios.” Sa dihang ang mga Judio mibulag sa ilang kaugalingon gikan sa Dios, ang Ginoo misulod ngadto sa tugon uban sa Kristohanong iglesya. Silang duha giisip ingon nga mga nasod sa mga sacerdote samtang sila nahiusa sa Ginoo pinaagi sa kaminyoon.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Ang pagasalikway ingon nga usa ka saserdote nagpasabot nga kaniadto ikaw usa ka katawhan sa tugon. Ang mga Seventh-day Adventist misulod ngadto sa tugon uban sa Ginoo sa sinugdanan sa kasaysayan sa Adventist. Ang iglesya didto sa kamingawan migula gikan sa Repormasyon apan misalikway sa mensahe sa mga Millerite, ug busa mibulag sa ilang kaugalingon gikan sa Dios diha sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manolunda. Ang katapusang pagbulag mao ang pag-abot sa ikaduhang manolunda ug ang pagpahibalo mao nga dili na sila usa ka anak nga babaye ni Cristo, kondili nahimong anak nga babaye sa Babilonia. Diha-diha dayon pagkahuman, sa panahon sa Tungang Gabii nga Singgit, gitawag sa Dios ang Iyang bag-ong pangasaw-onon ngadto sa kaminyoon sa tugon.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

Ang duha ka papan nga maoy simbolo sa tugon alang sa karaang Israel mao ang duha ka papan sa Napulo ka Sugo, ug ang duha ka papan alang sa espirituwal nga modernong Israel mao ang duha ka papan ni Habakkuk ingon nga girepresentar sa mga tsart sa 1843 ug 1850. Ang katawohan sa tugon nga sa makadaghan gitino sa inspirasyon ingon nga Laodicea misalikway sa daang mga dalan, midumili sa pagpatalinghog sa tingog sa ilang luyo, ug busa ilang gisubli ang katapusang kasaysayan sa karaang Israel samtang giluwa sila gikan sa baba sa Ginoo. Ngano nga kini mahitabo niadtong Iyang gitawag nga, “Akong katawohan?”

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

Ang sambingay sa napulo ka ulay, nga naghulagway sa kasinatian sa Adventismo, natuman sa makaduha, usa sa sinugdanan ug unya sa katapusan sa Adventismo. Gitudlo ni Sister White nga ang sambingay natuman na ug pagatumanon pa gayud hangtod sa labing tukma nga detalye, ug usab nga ang sambingay kinahanglan sa tanang panahon sabton ingon nga kamatuoran alang sa karon, maingon man usab sa ikatulong manulonda.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunayng gipahinungdan ngadto sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga ang lima kanila maalamon, ug ang lima buang. Kini nga sambingay natuman na ug pagatumanon pa gayud sumala gayud sa matag pulong, kay kini adunay pinasahi nga pag-aplikar alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga maoy kamatuoran alang sa karon hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Ang Millerite Adventism nagtuman sa pagpaabut sa sambingay tali sa ilang napakyas nga panagna sa 1843 ug sa husto nga panagna sa Oktubre 22, 1844. Daghan ug mahinungdanon ang mga mahitungod sa pagtagna niining kasaysayana, apan gusto ko lamang ipaila nga ang sambingay sa napulo ka mga ulay tuwiran nga nalambigit sa ikatulong manulonda, sumala sa bag-ong gipahayag ni Sister White.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

Gikan sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844, ang mensahe sa unang manulonda nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom. Sa wala pa magsugod ang paghukom, natuman ang Singgit sa Tunga sa Gabii sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Busa, sa dihang ang ikatulong manulonda mopahibalo sa pagtapos sa paghukom, ang pagpahibalo sa Singgit sa Tunga sa Gabii pagausabon pag-usab.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Ang pagkaila nga gisalikway sa mga Protestante nga mga iglesia ang mensahe sa Dios, ug busa nahimong mga anak nga babaye sa Babilonia, mao ang pag-abot sa mensahe sa ikaduhang manulunda ug ang pagsugod sa panahon sa paglangan diha sa sambingay nga ginatuman “sa matag letra gayud.” Ang Ginoo wala mobalik niadtong 1843; naglangan Siya aron sulayan ug panalanginan ang mga ulay. Ang pagpahibalo sa ikaduhang manulunda nga nag-ila sa mga Protestante nga mga iglesia ingon nga mga anak nga babaye sa Babilonia maoy usa ka tawag alang niadtong anaa pa sulod niadtong nangahulog nga mga iglesia nga manggula ug motindog uban sa mga Millerite ug sa ilang pagsabot sa mga tagna. Sa camp meeting sa Exeter, si Samuel Snow mihatag sa gikinahanglang pamatuod aron mapamatud-an ang pag-anhi sa Ginoo sa Oktubre 22, 1844, ug ang mensahe sa Midnight Cry mikatag sa tibook yuta sama sa usa ka higanteng balod sa dagat. Unya ang ikatulong manulunda miabut diha sa Dakong Kasagmuyo sa Oktubre 22, 1844.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Kini maoy usa ka mubo nga kinasikopan sa usa ka kasaysayan sa sinugdanan diin daghan nakong mga punto ang wala iapil, aron mailain ang pipila ka mga punto nga daw mas may kalabutan sa atong ginatubag.

We will continue these thoughts in the next article.

Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.

Back to Articles