Article

# Panium - Number Nineteen

Panium - Numero Diecinuebe

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

Ang mga Dagkung Tawo: si Antiochus, si Constantine, ug ang Kataposang Presidente

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

Ang yawe sa hustong pagbahin sa mga bersikulo napulo hangtod napulog-unom sa Daniel onse makita diha sa sukaranang mga propetikong aplikasyon nga gigamit kapin sa katloan ka tuig ang milabay, niadtong 1996, sa dihang gipatik ang magasin nga The Time of the End. Katloan ka tuig sa ulahi, gipadayag sa Ginoo nga laing propetikong mensahe pagapormalohon maingon nga ang mensahe sa mga Millerite gipormalisar niadtong 1831. Sa omega nga kasaysayan niining katloan ka tuig, ang mensahe nga pagapormalohon ginarepresentar ingon nga usa ka pagtul-id sa nahaunang mensahe mahitungod sa Islam, ingon sa girepresentar ni Josiah Litch, ug usab usa ka tinul-id nga mensahe sa siradong pultahan, ingon sa girepresentar ni Samuel Snow, nga mao ang simbolo sa sambingay sa napulo ka ulay. Usa ka mensahe mahitungod sa Islam, inubanan sa usa ka pasidaan bahin sa anam-anam nga pagsira sa mga pultahan sa panahon sa grasya samtang si Cristo nagatapus sa Iyang buluhaton sa paghukom, igamantala. Ang mensahe duruha ka bahin, nga adunay sulodnon ug gawasnong linya, nga sa baylo nagarepresentar sa unang duha ka mga lakang sa tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga kanunay nga mahitabo sa dihang ang usa ka tagna pagaablihan, maingon sa pagpadayag ni Jesu-Cristo niadtong Disyembre 31, 2023.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

Ang magasin nga The Time of the End naglangkob sa batakang kinatibuk-ang paghulagway sa kaugmaon alang sa Amerika ingon nga girepresentahan sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse, nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang magasin nahimong kabahin sa publikong rekord sulod sa katloan ka tuig, ug walay nakakita nga ang usa sa mga nag-unang tema sa magasin mao ang relihiyosong pakigbisog tali sa komunismo ug sa mga iglesia ilalom sa impluwensiya sa Katolisismo, ilabina sa Ukraine. Kadtong relihiyosong gubat gikan sa yugto sa 1989 nagpatin-aw sa konteksto sa relihiyosong pagkapukan ni Putin ingon nga girepresentahan ni Ptolemy ug ni Uzziah sa pagrebelde nga ilang duha ka gipadayag didto sa templo sa Jerusalem. Ang templo sa Jerusalem mao ang templo ni Uzziah, dili ang templo ni Ptolemy. Si Putin ug si Zelenskyy parehong nagpasipala sa mao rang templo sa duha ka nagkalainlaing paagi; ang usa ingon nga usa ka Ehipcio ug ang usa ingon nga usa ka Judio.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

Ang iglesia nga nanlimbasug batok sa hari sa habagatan niadtong 1989 mao ang Iglesiang Katolika. Ug ngano man dili? Ang ateyismo sa Pransiya maoy naghatag sa makamatay nga samad ngadto sa hari sa amihanan niadtong 1798, busa ngano man nga dili manimalos ang kapapahan batok sa malugwayong paglutos sa ateyismo sa Iglesiang Katolika, ilabina sa Ukraine? Labaw pang mahinungdanon nga kining dayag nga pagpamatuod mahitungod sa Ukraine naggikan sa usa ka publikasyon niadtong 1996, nga nagkutlo sa mga sekular nga historyador mahitungod sa kasaysayan sa 1989. Karon nga ang Ginoo nag-abli sa linilong nga kasaysayan sa bersikulo kwarenta, Iyang gitumong ang pakigbisog tali sa duha ka orthodox nga mga iglesia aron ihatag ang propetikanhon ug kasaysayanhong konteksto sa gubat sa Raphia ug sa mga sangpotanan niini, ug Iya nang gilakip kaniadto ang gikinahanglang mga pagpanabot sa The Time of the End magazine nga gipatik katloan ka tuig na ang milabay.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

Ang pagkapukan ni Napoleon nahiuyon sa nagpadayon nga pagkapukan ni Lenin, Stalin, ug sa sistema sa Unyong Sobyet. Sa dihang ang propetikong habagatang gingharian mibalhin sa iyang kapital ngadto sa Rusya, may duha ka dagkong rebolusyon niadtong 1917. Ang una mao ang gitawag nga Rebolusyong Ruso sa dihang napukan ang Tsar, ug unya sa mao gihapong tuig misunod ang Rebolusyong Bolshevik, nga mitultol ngadto sa gubat sibil gikan sa 1917 hangtod sa 1922. Niadtong 1922 naporma ang Unyong Sobyet.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

Ang pagsugod sa Russia ingon nga espirituwal nga hari sa habagatan nagrepresentar sa usa ka rebolusyon nga may duha ka hugna nga mitultol ngadto sa gubat sibil, ug dayon sa pagkaporma sa usa ka konpederasyon sa mga nasod. Ang pagkahugno sa Soviet Union may duha usab ka hugna, nga nagsugod sa pagguba sa Berlin Wall niadtong Nobyembre 9, 1989, nga unya mitultol sa pagbungkag sa Soviet Union niadtong Disyembre 31, 1991. Ingon nga kataposang magmamando sa Russia, ang hari sa habagatan, si Vladimir Putin, gitipohan pinaagi sa unang magmamando sa Russia—si Vladimir Lenin.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Ang Vladimir nagkahulogan ug “usa ka bantugang lider” ug ang Putin nagkahulogan ug “ang dalan.” Ang Lenin nagkahulogan ug “usa ka dakong suba,” apan gipili ni Vladimir Lenin ang ngalan nga Lenin aron itago ang iyang tinuod nga ngalan, nga mao si Vladimir Ilyich Ulyanov. Ang Ilyich nagkahulogan ug “anak ni Elias,” ug ang Ulyanov nagkahulogan ug “batan-ong anak ni Elias.”

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

Ang dakong pangulo sa Rusya diha sa agianan, sa kasaysayan nga gilarawan pinaagi sa gubat sa Raphia niadtong 217 BC, gihulagway pinaagi sa unang pangulo sa Rusya, nga isip si Vladimir Lenin mao ang dakong pangulo sa gamhanang suba, apan nagtago sa iyang ngalan. Ang ngalan usa ka simbolo sa kinaiya, ug ang pagtago ni Vladimir sa iyang duha ka mga ngalan nagrepresentar sa usa ka kinaiya nga mipili sa usa ka dakong suba sa politikanhong panghunahuna, labaw sa usa ka kinaiya nga gilarawan ni Elias, nga nagkahulogan og “Ang Dios mao si Jehova.” Ang gamut sa ateyismo mao ang paglimod sa Dios, ug ang ateyismo maoy nag-unang kinaiya sa hari sa habagatan. Ang ikaduha ug ikatulong ngalan nga gihatag kang Lenin nagpasiugda kang Elias ug sa iyang anak, ug ang katapusan sa Rusya ingon nga hari sa habagatan gilarawan ni Ptolemy IV, nga nagmadaugon sa gubat sa Raphia, apan sa dihang mibalik si Antiochus niadtong 200 BC sa gubat sa Panium, ang lima ka tuig nga anak nga lalaki ni Ptolemy mao na ang naghari niadto. Ang duha ka orihinal nga mga ngalan ni Lenin nagpaila kang Elias ug sa iyang anak, ug nagtukma kang Ptolemy ug sa iyang anak. Si Elias ug ang mensahe ngadto sa iyang mga anak nahitabo sa ulahing mga adlaw, sa dili pa ang “dakong ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo;” diin didto usab nahimutang ang mga gubat sa Raphia ug Panium.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

Ang pagpamatuod ni Uzziah ug ni Ptolemy nagkatakdo sa bersikulo onse sa Daniel onse, ug si Uzziah nabuhi pa sulod sa onse ka tuig human sa iyang pagrebelde ug sa iyang sanla; samtang si Ptolemy naghari sa kinatibuk-an sulod sa disi-siyete ka tuig, nga mao usab ang gidaghanon sa mga tuig tali sa mga gubat sa bersikulo onse ug sa bersikulo kinse. Ang 250-ka-tuig nga tagna nga nagsugod sa 457 BC, natapos sa 207 BC sa taliwala niadtong duha ka mga gubat; napulo ka tuig human sa Raphia ug pito ka tuig sa wala pa ang Panium. Ang paghari ni Ptolemy IV nagsugod sa 221 BC, ug namatay siya sa 204 BC, busa ang disi-siyete ka tuig ni Ptolemy dili mao ang samang linya sa disi-siyete ka tuig gikan sa Raphia ngadto sa Panium. Ni dili usab kini mao ang samang disi-siyete ka tuig nga girepresentahan sa pagtapos sa 250-ka-tuig nga tagna nga nagsugod kang Nero sa 64 ug natapos sa 313. Gikan sa 313 ngadto sa unang balaod sa Domingo sa 321 kay walo ka tuig, ug siyam ka tuig sa ulahi sa 330 gibahin ni Constantine ang gingharian ngadto sa sidlakan ug kasadpan.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

Sa dili na kaayong madugay nga umaabot, pildihon ni Putin ug sa Russia ang Ukraine, ug ang mga lakang ni Ptolemy ug Uzziah magsugod pag-usab sa kasaysayan nga gihulagway sa bersikulo dose. Ang duha ka biblikanhong mga saksi nagbutang sa katapusang krisis alang kang Putin sulod sa usa ka krisis sa simbahan ug estado. Ang ilang pagsukol gipakita didto sa templo sa Jerusalem, sa ingon nagpaila sa templo ug relihiyon ni Uzziah ingon nga maoy tinudlong punto sa profetikong reperensiya.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

Si Zelenskyy, nga ang kahulogan mao ang “berde,” mao ang papet sa mga burukratang globalista sa European Union ug sa United Nations, kansang globalistang adyenda tukma nga girepresentahan sa berde nga kalihokang politikal nga nagsimba sa inahan nga yuta. Angay gayod nga si Zelenskyy usa kaniadto ka artista, kay tin-aw nga siya maoy puli o galamhanan sa ubang mga gahum, ug ang kahulogan sa iyang ngalan nga “berde” nag-ila sa pilosopiyang politikal nga nagmando sa iyang mga lihok sa dulaanang ahedres sa kasaysayan sa katawhan. Ang checkmate haduol na kaayo kang Zelenskyy.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

Niining kataposang kasaysayan, ang pagrebelde ni Uzziah ug ni Ptolemy pagadulaan pag-usab; apan si Ptolemy (Putin) namatay upat ka tuig sa wala pa ang gubat sa Panium, ug ang kataposang magmamando sa hari sa habagatan gilarawan pinaagi sa usa ka lima ka tuig nga bata nga gidumalahan sa usa ka sunod-sunod nga mga kurakot ug walay katakus nga mga rehente.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

Si Ptolemy V mga 5–6 ka tuig pa lamang ang panuigon sa dihang mikab-ot siya sa trono niadtong 204 BC (human sa misteryosong kamatayon sa iyang amahan), ug ang gingharian sa Ptolemaic naparalisar tungod sa sunod-sunod nga mga rehensiya nga walay katakos o dunot sa panahon sa iyang paghari. Ang unang rehensiya naglungtad gikan sa 204–202 BC, human itago ang kamatayon ni Ptolemy IV ug gipatay ang iyang inahan nga si Arsinoe III. Ang mga pinalabi sa korte nga sila Sosibius, usa ka dugay nang ministro ilalom ni Ptolemy IV, ug si Agathocles nga igsoon sa kabit ni Ptolemy IV nga si Agathoclea, mipahibalo sa ilang kaugalingon nga mga rehente. Ilang gipalsipikar o gipakita ang usa ka testamento nga naghimo kanila nga mga magbalantay, ilang gibutang ang batan-ong hari ilalom sa pag-atiman ni Agathoclea ug sa iyang pamilya, ug ilang gipanghinloan ang mga mahimong kaatbang. Si Sosibius maoy nagdumala sa dakong bahin sa unang administrasyon.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

Usa ka pagbalhin ang nahitabo mga 202 BC, sa dihang si Agathocles nahimong nagapangibabaw nga rehente, apan siya kaylap nga gidumtan tungod sa kahilayan ug sayop nga pagdumala. Usa ka popular nga pag-alsa sa Alexandria mitultol sa iyang mapintas nga paglinch sa usa ka panon sa katawhan, uban sa batang hari nga sa ngalan lamang miuyon. Ang misunod nga mga rehente mao si Tlepolemus, ang gobernador sa Pelusium, ug unya si Aristomenes. Sa panahon sa gubat sa Panium niadtong 200 BC, ang gingharian nailalom niining nag-ilis-ilis nga laray sa mga rehente ug mga magtatambag sa korte.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

Sa gubat sa Panium ang mga pwersang Ptolemaiko gidumala sa natad sa heneral nga si Scopas sa Aetolia, usa ka komandanteng mersenaryo nga gitudlo ilalom sa rehinsiya, dili ni Ptolemy V mismo. Ang batan-ong hari walay tinuod nga kagamhanan—ang mga paghukom, estratehiyang militar, ug ang kinatibuk-ang kaluyahon sa gingharian nagagikan sa pagkaparalisado sa mga rehente, sa mga pagsukol sa sulod (sama sa lumad nga mga pag-alsa sa Ehipto), ug sa mga intryga sa korte. Kining pagkawalay-kalig-on nagtugot kang Antiochus III nga Bantogan sa pagpildi kang Scopas sa mahukmanon nga paagi didto sa Panium, ug sa pag-agaw sa Coele-Syria, lakip ang Judea, sa walay kataposang pagkuha niini gikan sa ilalom sa Ptolemaikong pagpugong.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

Gihisgutan sa mga historyador ang posibilidad nga ang kamatayon ni Ptolemy IV tungod sa paghilo, nga kabahin usab sa mga makasaysayanong pagpanaghap maylabot kang Vladimir Lenin, Joseph Stalin, ingon man sa rayna sa habagatan, si Cleopatra. Nagmadaugon si Putin sa Gubat sa Ukraine, apan unya ang iyang pagkapukan nagsugod uban sa iyang tinguha sa pagpatuman pag-usab sa mapugnganong relasyon nga kaniadto nabatonan sa Soviet Union uban sa simbahan sa Ukraine, nga sa dihang kini gikuha niadtong 1989, mao ang simbolo sa kadaugan sa hari sa amihanan batok sa hari sa habagatan.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

Ang Ukraine mao ang duyan sa Sidlakang Slavic nga Ortodoksiya. Ang pagbunyag kang Vladimir the Great nahitabo niadtong 988 sa Kyiv. Sa ulahi, giangkon sa Moscow ang titulo nga “Third Rome” human mapukan ang Constantinople, ug sa ingon gipahiluna ang iyang kaugalingon isip matarong nga manununod ug espirituhanong magbalantay sa tanang yutang Ruso, lakip ang Ukraine ingon nga iyang “canonical territory”.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

Ang Patriarkado sa Moscow kanunayng nagtan-aw sa Ukraine ingon nga espirituwal nga dili mabulag gikan sa Russia, uban sa panultihon nga “Usa ka katawhan, usa ka pagtoo,” nga maoy hugpong sa mga pulong nga si Putin mismo balik-balik nga gigamit. Ang Ukraine, ilabina sukad sa 2014/2022, nagkadaghan ang pagtan-aw sa pagdumala sa Moscow ingon nga kolonyal ug imperyal nga pagdominar imbis nga tinuod nga espirituwal nga pagka-inahan. Sa kahimtang hangtod sa Pebrero 2026, aduna’y duha ka nag-indigay nga mga estruktura sa Orthodox. Ang usa mao ang Orthodox Church of Ukraine, nga sukad sa 2019 nahimong independente ubos sa Ecumenical Patriarch Bartholomew sa Constantinople. Sa Kyiv, ang Orthodox Church of Ukraine giila ingon nga tinuod nga nasodnong simbahan.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

Magbantay ang magbabasa: ang Ortodoksong Simbahan sa Ukraine lahi nga simbahan kaysa Simbahang Ortodokso sa Ukraine. Ang Simbahang Ortodokso sa Ukraine may kalambigitan sa Ortodoksong Simbahan sa Russia, ug tungod niini gisulong kini ni Zelenskyy. Gisupak sa Vatican ang mga pagsulong ni Zelenskyy nga nagpadayon na, apan ang pagrebelde ni Putin sa bersikulo dose mosunod sa iyang kadaugan sa Raphia, ug umaabot pa.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

Ang Ukrainian Orthodox Church sa kasaysayan nalambigit sa lawas sa Moscow. Human sa pagsulong niadtong 2022, ang Ukrainian Orthodox Church mipahayag ug bug-os nga awtonomiya niadtong Mayo 2022, apan ang mga imbestigasyon sa estado sa Ukraine (DESS) sa makadaghan nang higayon nangatarongan nga kini nagpabiling kanonikal ug legal nga kaalyado sa Moscow. Gipasar sa Ukraine ang usa ka balaod niadtong Agosto 2024 (gipirmahan ni Zelenskyy) nga nagdili sa bisan unsang relihiyosong lawas nga nalambigit sa Russian Orthodox Church (ang “agresor nga estado”). Gisugo ang Ukrainian Orthodox Church nga bug-os nga putlon ang mga relasyon niini o moatubang sa pagbungkag sa iyang Kyiv Metropolis pinaagi sa mando sa hukmanan. Hangtod sa ulahing bahin sa 2025 ug sinugdanan sa 2026, nagpadayon ang mga paglusob, mga pagbalhin sa mga parokya ngadto sa Ukrainian Orthodox Church (kapin sa 1,300 sukad 2022), mga kaso sa hukmanan, ug mga eksperto sa UN nga nagpasidaan bahin sa mga kabalak-an sa kagawasan sa relihiyon maylabot sa Ukrainian Orthodox Church.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

Ang Vatican sa dayag misupak sa bisan unsang pinugsanay nga pagpawagtang sa Ukrainian Orthodox Church. Gihulagway kini sa Russia ug ni Putin ingon nga dayag nga paglutos sa kanonikal nga Ortodoksiya, ug gihimo nila nga hayag nga pangayo sa bisan unsang negosasyon sa kalinaw ang pagpanalipod sa mga “Russian Orthodox churches.” Ang propaganda sa Russia sa kanunay nagdugtong sa Ukrainian Orthodox Church ug sa mga pag-atake batok niini sa estado sa Ukraine ingon nga “Nazismo” ug ingon nga kabahin sa ilang pangatarungan sa “denazification.”

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

Si Putin sa mapangahason mosulod sa “templo” ug moangkon sa bug-os nga espirituwal nga paghari ibabaw sa Ortodoksiya sa Ukraine sa paningkamot nga ipasakop pag-usab ang tibuok estruktura sa simbahan sa Ukraine ilalom sa Moscow, nga nagmando sa pag-ila kaniya ingon nga matarong nga espirituwal nga pangulo sa Ruso nga Ortodoksong kalibotan.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

Kini mao ang tukmang kaparalelo sa pagsulod ni Ptolemy sa Labing Balaan nga Dapit, samtang si Uzziah mao si Zelenskyy nga nagtinguha sa pagsunog og incienso. Ang pagrebelde ni Ptolemy didto sa Labing Balaan nga Dapit, ug ang kang Uzziah didto sa balaan nga dapit. Usa ka hari sa habagatan, nga napuno sa kadasig tungod sa kadaugan sa “borderline,” nga nagtapos sa gahom nga puli-puli sa Nazismo, ug unya milapas ngadto sa dapit nga iya lamang sa gingharian sa relihiyon. Unya moabot ang usa ka kalit nga mapangamdanong pagpaubos, ug si Putin mawala sa entablado (maingon sa pagkamatay ni Ptolemy IV niadtong 204 BC). Human sa bakante sa gahom sa usa ka ‘mahuyang nga hugna sa mga manununod,’ ang hari sa amihanan mobalik uban sa labawng kusog ug modaug sa modernong gubat sa Panium diha sa bersikulo 15.

## Seventeen

Napulog-pito

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

Ang napulog-pito ka tuig makita sa makatuló ka higayon sa kasaysayan diin ang mga gubat sa Raphia ug Panium naghiusa, linya ibabaw sa linya. Ang napulog-pito ka tuig gikan sa Edikto sa Milan diin ang sidlakang ug kasadpang mga trono sa emperyo gidugtong pinaagi sa kaminyoon, hangtod nga ang gingharian gibahin ug gibulagan niadtong 330. Ang napulog-pito ka tuig, sa pagsugod ug sa katapusan, mao ang mga timaan sa duha pa ka may kalabutan nga mga propetikong yugto sa panahon. Nagsugod kang Nero sa tuig 64, usa ka yugto sa paglutos ang gimarkahan nga natapos sa kasaysayan ni Constantino nga Bantugan. Ang pagbalhin gikan sa yugto sa paglutos ni Nero ngadto sa pakigkompromiso nga girepresentahan ni Constantino nagailhan sa pagbalhin gikan sa iglesia sa Smyrna ngadto sa iglesia sa Pergamos. Ang 313 ug ang Edikto sa Milan nagailhan sa katapusan sa iglesia sa Smyrna, ug ang katapusan sa napulog-pito ka tuig mao ang tuig 330, nga mao ang katumanan sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig nga profesiya sa Daniel 11:24.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Mosulod siya nga malinawon bisan pa ngadto sa labing matambok nga mga dapit sa lalawigan; ug buhaton niya ang wala buhata sa iyang mga amahan, ni sa mga amahan sa iyang mga amahan; iyang patibulaagon sa taliwala nila ang inagaw, ug ang tinulis, ug ang mga bahandi: oo, maglaraw siya sa iyang mga lalang batok sa mga malig-ong salipdanan, bisan alang lamang sa usa ka panahon. Daniel 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

Ang napulog-pito ka tuig sukad sa 313 ug sa Edikto sa Milan, nagsugod sa katumanan sa usa ka tagna ug natapos sa katumanan sa laing tagna. Ang unang tagna nga natuman, nga nagtimaan sa sinugdanan, nag-ila sa pagbalhin gikan sa iglesia sa Smyrna ngadto sa iglesia sa Pergamos, ug ang tagna nga nagtimaan sa katapusan niadtong napulog-pito ka tuig, nag-ila sa pagkabahin sa Roma ngadto sa sidlakang Roma ug kasadpang Roma. Ang napulog-pito ka tuig maila pinaagi sa propetikong kasaysayan, dili pinaagi sa bisan unsang piho nga pagpahibalo sa napulog-pito ka tuig. Ang alpha sa pagkabahin sa ikaduhang iglesia gikan sa ikatulong iglesia nahiuyon sa pagkabahin sa imperyo ngadto sa sidlakan ug kasadpan sa katumanan sa tagna sa panahon nga 360 ka tuig. Kining duha ka mga tagna nagtatag ug usa ka yugto sa napulog-pito ka tuig, ug kinahanglan silang mapalig-on ingon nga usa ka lehitimong propetikong yugto pinasikad sa pagpamatuod sa duha o tulo; kon ang napulog-pito maoy usa ka balido nga propetikong simbolo.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

Kadtong mga saksi anaa sa laing 250 ka tuig nga yugto nga nagsugod niadtong 457 BC. Niana nga petsa nagsugod ang 2,300-ka-tuig nga tagna sa Daniel 8:14. Ang 457 BC maoy usa ka profetikanhong sinugdanan, ug usa ka napahimutang nga profetikanhong timailhan. Ang pagpadayon sa 250 ka tuig ngadto sa umaabot magdala kanimo ngadto sa 207 BC, nga mao ang kasaysayan tali sa mga gubat sa Raphia ug Panium. Ang gubat sa Raphia ug Panium dili mahimong bulagon, kay silang duha gihimo ni Antiochus the Great. Gikan sa gubat sa Raphia niadtong 217 BC hangtod sa gubat sa Panium niadtong 200 BC adunay napulog pito ka tuig. Ang 2,300-ka-tuig nga tagna nagpaila sa usa ka kausaban sa dispensasyon sa sinugdanan, sa dihang ang ikatulong dekreto mipahiuli sa nasodnong soberaniya sa Juda, ug unya sa katapusan may usa ka kausaban sa dispensasyon sa dihang si Cristo mibalhin gikan sa balaang dapit ngadto sa Labing Balaan nga Dapit. Ang 207 BC nagrepresentar sa kausaban sa dispensasyon sa pagmando sa Ehipto ibabaw sa Judea, ngadto sa Seleucid nga dispensasyon sa pagmando ibabaw sa mahimayaong yuta. Ang dispensasyon sa pagkontrolar sa mga Seleucid ibabaw sa mahimayaong yuta maoy nakapamunga sa pag-alsa sa mga Macabeo niadtong 167 BC.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

Ang 250 ka tuig nga yugto ni Nero matapos sa kasaysayan ni Constantine the GREAT, ug ang 250 ka tuig nga natapos tali sa duha ka mga gubat mao ang kasaysayan ni Antiochus the GREAT. Sa gubat sa Raphia, gipildi ni Ptolemy IV si Antiochus the Great, ug si Ptolemy naghari sulod sa napulog-pito ka tuig. Ang duha ka 250-ka-tuig nga mga yugto naglangkob ug usa ka lahi nga yugto nga napulog-pito ka tuig. Ang duha matapos sa kasaysayan sa usa ka magmamando nga nailhan nga the GREAT. Ang duha ka 250-ka-tuig nga mga yugto nagsugod sa usa ka natukod nga propetikong timaan sa dalan, ug silang duha matapos usab sa usa ka natukod nga propetikong timaan sa dalan.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika nagsugod niadtong Hulyo 4, 1776 ug 250 ka tuig sa ulahi magdala kanimo ngadto sa Hulyo 4, 2026, sa dihang si Donald Trump, nga nailhan ingon nga mao ang nagtinguha sa paghimo sa Amerika nga “great,” magsaulog niadtong 250 ka tuig. Ang 2026, sama sa 250 ka tuig sukad sa 457 BC, matapos sa taliwala sa kasaysayan sa modernong mga gubat sa Raphia ug Panium, nga nailhan ingon nga Gubat sa Ukraine ug Ikatulong Gubat sa Kalibotan. Ang paghari sa usa ka hari sa habagatan, ang yugto sa unang balaod sa Domingo, ug ang yugto gikan sa gubat sa Raphia ngadto sa Panium naghatag ug tulo ka mga yugto nga napulog pito ka tuig, nga ang tanan nalambigit sa mao rang kasaysayang manalagnaon. Ang tulo ka mga yugto sa 250 ka tuig tanan manag-abot sa samang mga kasaysayang manalagnaon. Ang tulo ka mga yugto sa 250 ka tuig nagtukod ug tulo ka mga linya sa kamatuoran nga manalagnaon uban sa kasaysayan nga nalangkit kang Donald Trump, nga gihulagway nga si Constantine the Great o si Antiochus the Great.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

Ang tulo ka mga linya sa 250 ka tuig naghatag ug tulo ka managlahi, apan magkatakdo nga mga ilustrasyon sa ulahing mga adlaw. Ang linya ni Nero nag-ila sa disi-siyete ka tuig nga kasaysayan sa pagkompromiso nga hingpit nga nagapahayag sa mga propetikanhong kinaiya sa pagporma sa larawan sa mananap.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> “Ang Ginoo sa tin-aw gayud nagpakita kanako nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa grasya; kay kini mao ang dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, nga pinaagi niini pagahukman ang ilang walay katapusang kapalaran. Ang imong baruganan maoy ingon niana ka nagsagol nga kalibog sa mga dili pagkauyonay nga diyutay lamang ang malimbongan.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> “Diha sa Pinadayag 13 kini nga hilisgutan tin-aw nga gipakita; [Pinadayag 13:11–17, gikutlo].”

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> “Kini mao ang pagsulay nga kinahanglan atubangon sa katawhan sa Dios sa dili pa sila timrihan. Ang tanan nga nagpamatuod sa ilang pagkamatinud-anon ngadto sa Dios pinaagi sa pagtuman sa Iyang balaod, ug sa pagdumili sa pagdawat sa mini nga igpapahulay nga adlaw, mapahimutang ilalom sa bandila sa Ginoong Dios nga si Jehova, ug makadawat sa timri sa buhing Dios. Apan kadtong mosalikway sa kamatuoran nga gikan sa langitnon nga gigikanan ug modawat sa Domingo nga igpapahulay nga adlaw, makadawat sa marka sa mapintas nga mananap.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

Ang larawan sa mananap mao ang panaghiusa sa iglesia ug sa estado, diin ang iglesia maoy nagkontrol sa maong relasyon. Ang pagkompromiso ni Constantino sa iyang pagsulay sa paghiusa sa paganoismo uban sa Kristiyanismo mao ang klasikal nga panig-ingnan sa pagkompromiso sa kaulahiang mga adlaw.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> “Diha sa mga kalihokan nga karon nagpadayon sa Estados Unidos aron maseguro alang sa mga institusyon ug mga paggamit sa iglesia ang suporta sa estado, ang mga Protestante nagsunod sa mga tunob sa mga papista. Labaw pa niana, ilang giabrihan ang pultahan aron ang kapapahan makabawi sa Protestante nga Amerika sa pagkasupremo nga nawala kaniya sa Daang Kalibotan. Ug ang naghatag ug labi pang dakong kahulogan niini nga kalihokan mao ang kamatuoran nga ang pangunang tumong nga gihandom mao ang pagpugos sa pagbantay sa Dominggo—usa ka batasan nga misugod gikan sa Roma, ug nga iyang giangkon ingon nga timaan sa iyang kagahum. Kini mao ang espiritu sa kapapahan—ang espiritu sa pagpahiuyon sa kalibotanon nga mga batasan, ang pagpasidungog sa tawhanong mga tradisyon labaw sa mga sugo sa Dios—nga misulod sa tibuok sa mga iglesiang Protestante ug nagmando kanila sa pagbuhat sa mao rang buluhaton sa pagbayaw sa Dominggo nga gibuhat na sa kapapahan una pa kanila.”

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “Kon ang magbabasa buot makasabot sa mga ahensiya nga pagagamiton sa umalabot na nga pakigbisog, kinahanglan lamang niyang subayon ang kasaysayan sa mga paagi nga gigamit sa Roma alang sa maong tumong sa nangaging mga kapanahonan. Kon buot niyang masayran kon sa unsang paagi ang mga Papista ug ang mga Protestante nga nagkahiusa molihok batok niadtong mosalikway sa ilang mga dogma, tan-awon niya ang espiritu nga gipadayag sa Roma ngadto sa Igpapahulay ug sa mga manlalaban niini.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> “Ang mga harianong kasugoan, mga kinatibuk-ang konsilyo, ug mga ordinansa sa iglesia nga gipalig-on sa sekular nga gahum mao ang mga lakang diin ang pagano nga pista nakaangkon sa iyang dungganong kahimtang sa Kristohanong kalibotan. Ang unang publikong lakang sa pagpugos sa pagsaulog sa Dominggo mao ang kasugoan nga gipatuman ni Constantine. (A.D. 321) Kini nga kasugoan nagkinahanglan nga ang mga lumolupyo sa mga lungsod mopahulay sa ‘tinahud nga adlaw sa adlaw,’ apan nagtugot sa mga lumolupyo sa kabanikanhan sa pagpadayon sa ilang mga panguma. Bisan tuod, sa pagkatinuod, usa kini ka balaod nga pagano, kini gipatuman sa emperador human sa iyang pormal lamang nga pagdawat sa Kristiyanismo.” The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

Ang pag-uswag sa pakigkompromiso nga miresulta, ug moresulta pag-usab, ngadto sa balaod sa Domingo girepresentahan sa napulog-pito ka tuig nga yugto gikan sa 313 ngadto sa 330, diin ang unang balaod sa Domingo niadtong 321 mao ang tunga-tungang punto sa maong kasaysayan. Sa sinugdan adunay usa ka kaminyoon sa sidlakan ug kasadpan, ug sa katapusan adunay panagbulag sa sidlakan ug kasadpan. Ang unang balaod sa Domingo mao ang tunga-tungang ilhanan nga nagrepresentar sa pagsukol, maingon nga ang ikanapulog-tulo nga letra sa Hebreohanong alpabeto, kon unhan sa unang letra ug sundan sa ikanapulog-duha ug katapusang letra sa alpabeto, naglangkob sa Hebreohanong pulong nga kamatuoran. Ang kaminyoon sa sinugdanan ug ang panagbulag sa katapusan nag-ila sa letrang alpha nga nagkauyon sa letrang omega. Ang yugto sa 250 ka tuig nga nagsugod kang Nero adunay timaan ni Cristo, ug kini naghisgot sa usa ka hilisgutan sa kamatuoran alang sa karon sa ulahing mga adlaw.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

Ang 250 ka-tuig nga yugto nga nagsugod sa 457 BC naghatag og paghatag-diin sa statecraft nga girepresentahan ni Antiochus the Great samtang siya nagabarog sulod sa napulog-pito ka tuig nga yugto gikan sa Raphia hangtod sa Panium. Atong masabtan kini ingon nga statecraft, kay sa 457 BC nagsugod usab ang usa ka tagna nga 2,300 ka tuig. Ang 2,300 ka tuig mao ang internal nga linya sa tagna nga naghisgot sa buluhaton sa Dios sa pagtubos, nga nahiuyon sa usa ka simbolo sa churchcraft. Dili sama sa 250 ka-tuig nga yugto nga nagsugod kang Nero, ang yugto nga nagsugod sa 457 BC naghisgot sa politikanhong papel sa katapusang Amerikanhong presidente nga nagtinguha sa paghimo sa Amerika ug dayon sa kalibutan nga dako pag-usab, samtang iyang gipasiugda ang sayop nga Katolikong konsepto sa usa ka bulawanong kapanahonan nga usa ka libo ka tuig sa kalinaw.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

Ang 250 ka tuig sa Estados Unidos, nga mao ang mananap sa yuta sa Pinadayag trese, nagpaila sa pagtapos sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, nga matapos diin kini nagsugod, sa taliwala sa gubat. Ang mga mananaog sa kasaysayan mao ang naglatid sa talaan sa kasaysayan nga mapreserbar. Ang mga Demokratang ginapahimuslan sa gahum sa globalistang dragon nagtan-aw sa karon nga anarkiya ingon nga usa ka rebolusyon, ug ang mga Republikano nga puro sulti ug walay buhat nagtan-aw niining karon nga kasaysayan ingon nga usa ka gubat sibil. Ang mga Demokrata mga representante sa dragon sa tagna sa Biblia, ug ang mga Republikano girepresentahan ingon nga apostatang mga Protestante, o sa mga pulong ni Juan diha sa Pinadayag diecisais, sila mao ang mini nga propeta. Ang Estados Unidos nagsugod diha sa usa ka gubat sa rebolusyon ug kini matapos uban sa usa ka gubat sa rebolusyon. Ang partidong Republikano nagsugod diha sa usa ka gubat sibil ug sila matapos sa usa ka gubat sibil. Ang mga Republikano nakakita sa gubat sibil nga gitawag sa mga Demokrata nga usa ka rebolusyon.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

Si Trump, ingon nga kataposang Republikano nga presidente, nagbaton sa mga propetikong kinaiya sa unang Republikano nga presidente, kinsa miabot sa panggawas nga kasaysayan sa Gubat Sibil. Ang panggawas nga Gubat Sibil ni Lincoln mao usab ang sulodnong kasaysayan sa tagna ni Isaias sa kapitulo pito, bersikulo otso, nga natapos niadtong 1863, ang maong tuig mismo sa Emancipation Proclamation. Ang kalainan tali sa duha ka mga partido maoy usa ka panguna ug patukoranan nga propetikong prinsipyo. Nagsugod kini kang Cain ug Abel, nga sa panahon ni Cristo gilarawan pinaagi sa mga Saduceo ug mga Pariseo, duha ka hut-ong ni Cain nga maoy mopatay sa usa ka Abel.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

Ang mga Pariseo ug mga Saduseo nagrepresentar niadtong mga miuyon sa paglansang sa ilang Mesiyas sa krus, tungod sa nagkalainlaing mga hinungdan, apan adunay panag-uyon—mao ra gihapon. Ang mga Pariseo nag-angkon nga ilang ginabantayan ang balaod, apan wala nila kini tumana, sama sa mga Republikano. Ang mga Pariseo nag-angkon nga ilang ginabantayan ang orihinal nga balaod sa Dios, apan ilang gihubad ang balaod pinaagi sa ilang kaugalingong mapihigon nga pangatarungan. Ang orihinal nga Balaod alang sa mga Pariseo mao ang Konstitusyon alang sa mga Republikano, ang maong Konstitusyon nga ilang giangkon nga ilang gisuportahan, apan dili man diay. Ang mga Saduseo misalikway sa gahum sa Dios, ug bisan pa man nga mas gamay silang pundok kay sa mga Pariseo, ang mga Saduseo maoy nagkontrolar sa relihiyoso ug politikanhong kahimtang sa Judea sa panahon ni Cristo. Ang mga Demokrata mas gamay nga pundok kay sa mga Republikano, hilabihan kagamay nga kinahanglan silang manglimbong aron magpabilin sa gahum, apan nagpabilin sila sa gahum, kay ang ilang mga kaatbang nga nag-angkon nga nagabantay sa patas nga hustisya alang sa tanan, walay gibuhat aron ipatuman ang mga prinsipyo sa balaod nga ilang giangkon nga ilang ginabantayan.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

Walay bag-o ilalom sa adlaw, ug ang duha ka partidong politikal sa Tinipong Bansa sa Amerika maingon usab ka bahin sa talan-awong tagna sama sa mga Pariseo ug mga Saduseo. Aduna, siyempre, ug daghan pang ubang mga panagsama niining linyá sa tagna, apan sa dihang makita mo na lamang ang matagnong relasyon sa duha ka dili balaang gahum, nga bisan magkaaway sila, mahiusa batok sa pagkabalaan, mao lamang unya nga makita mo si Ptolemy ug si Uzziah sa hustong kahayag. Ang duha ka hari sa habagatan misulay sa paghalad diha sa mao rang templo, apan si Ptolemy, nga gikan sa Ehipto, nagrepresentar sa usa ka gahum nga dragon—ang mga Demokratiko. Si Uzziah, ingon nga hari sa Judea, mao ang pangulo sa mahimayaong yuta, nga mao ang apostatang Protestantismo, o ang mini nga propeta—ang mga Republikano.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

Ang relasyon sa dragon ug sa mini nga propeta sa klasikal nga paagi girepresentar didto sa Bukid Carmel. Sa maong bukid, si Ahab nagrepresentar sa dragon ug ang mga propeta ni Jezebel ni Baal ug Astaroth nagrepresentar sa mini nga mga propeta nga mitindog batok kang Elias. Ang mapintas nga mananap nga mao si Jezebel didto gihapon sa luyo sa mga talan-awon sa Samaria. Ang dragon nga nahiusa sa mini nga propeta girepresentar usab pinaagi sa panaghiusa sa paganong Roma ug sa mga Judio didto sa krus, maingon usab sa panaghiusa sa mga Demokrata ug sa mga Republikano diha sa balaod sa Domingo. Ang mga sangkap sa usa ka nagkahiusang gahum girepresentar sa mga Demokrata ug mga Republikano sulod sa Republikano nga sungay sa mapintas nga mananap sa yuta. Kining duha ka dili balaan nga mga gahum sa politika girepresentar ni Cain, ug ang kaliwatan ni Abel adunay duha usab ka bahin.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

Ang kaliwatan ni Abel, nga may kalabotan sa panggawas nga linya ni Cain mao ang sulodnong linya, ug kini girepresentahan sa duha ka hut-ong sa mga ulay. Ang pag-uswag sa Protestante nga sungay sa mananap sa yuta nga mao ang Estados Unidos girepresentahan sa sunod-sunod nga mga paghinlo sa relihiyon, nga nagsugod sa iglesia sa Sardis niadtong 1798, sa dihang ang Estados Unidos nahimong ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang Sardis maoy usa ka iglesia nga may ngalan nga nag-angkon nga buhi kini, apan kini patay. Pag-abot sa 1798 ang mga sektang Protestante nga mibulag gikan sa iglesiang papal nagbalik na ngadto sa Roma. Ang mga Cristohanon unang ginganlan nga mga Cristohanon didto sa Antioquia.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> “Didto sa Antioquia nga ang mga tinun-an unang gitawag nga mga Cristiano. Ang ngalan gihatag kanila tungod kay si Cristo mao ang nag-unang tema sa ilang pagwali, sa ilang pagtudlo, ug sa ilang panag-istoryahanay. Sa kanunay ilang gisubli ang mga hitabo nga nahitabo sulod sa mga adlaw sa Iyang ministeryo dinhi sa yuta, sa dihang ang Iyang mga tinun-an gipanalanginan pinaagi sa Iyang personal nga presensya. Nga walay kapul-an ilang gipunting ang Iyang mga pagtulon-an ug ang Iyang mga milagro sa pagpang-ayo. Uban sa mga ngabil nga nagkurog ug mga matang puno sa luha, ilang gisulti ang Iyang kasakit didto sa tanaman, ang Iyang pagbudhi, paghusay, ug pagpatay, ang pagpailub ug pagpaubos nga pinaagi niana Iyang giantus ang mga pagbiaybiay ug mga pagsakit nga gipahamtang Kaniya sa Iyang mga kaaway, ug ang diosnon nga kalooy nga pinaagi niana Siya nag-ampo alang niadtong naglutos Kaniya. Ang Iyang pagkabanhaw ug pagkayab, ug ang Iyang buluhaton didto sa langit ingon nga Tigpataliwala alang sa nahulog nga tawo, maoy mga hilisgutan nga ilang gikalipayan sa pagpamalandong. Maayo gayod nga ang mga gentil mitawag kanila nga mga Cristiano, sanglit ilang giwali si Cristo ug pinaagi Kaniya ilang giampo ngadto sa Dios ang ilang mga pag-ampo.”

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> “Ang Dios mao ang mihatag kanila sa ngalan nga Kristohanon. Kini maoy harianong ngalan, nga gihatag sa tanan nga nagdugtong sa ilang kaugalingon kang Cristo. Mahitungod niini nga ngalan si Santiago misulat sa ulahi, ‘Dili ba ang mga dato mao man ang nagdaugdaug kaninyo, ug nagguyod kaninyo ngadto sa mga lingkoranan sa paghukom? Dili ba sila mao ang nagapasipala nianang takus nga ngalan nga diin kamo ginganlan?’ Santiago 2:6, 7. Ug si Pedro mipahayag, ‘Kon adunay tawo nga magaantus ingon nga usa ka Kristohanon, ayaw siya kaulaw; kondili pasidunggi niya ang Dios tungod niini.’ ‘Kon pagatamayon kamo tungod sa ngalan ni Cristo, bulahan kamo; kay ang Espiritu sa himaya ug sa Dios nagapabilin sa ibabaw ninyo.’ 1 Pedro 4:16, 14.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

Ang iglesia sa Efeso gihatagan sa ngalan nga Kristohanon, nga miresulta ngadto sa gilutos nga iglesia sa Smirna, ug kini gisundan sa iglesia sa pagkompromiso diha sa kasaysayan sa Pergamo. Sa dihang ang kapapahan mipuli sa trono, usa ka pagbulag ang nagpaila sa matuod nga iglesia sa Dios ingon nga mao ang iglesia didto sa kamingawan. Ang iglesia sa Roma mao ang Tiatira. Sa pagtapos sa kamingawan nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, mitungha ang iglesia sa Protestantismo, ug sukad niadtong panahona ngadto sa unahan ang sungay nga Protestante girepresentahan pinaagi sa usa ka balaan nga sunod-sunod nga mga pagsulay ug mga paghinlo.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

Nagsugod ang Protestantehon sa dihang gipapilit ni Martin Luther ang iyang 95 ka tesis sa pultahan niadtong 1517, ug “23” ka tuig ang milabay sa 1540 nagsugod ang ordeng Heswita. Niadtong 2013, ang ika-95 ug katapusang presentasyon sa mga Lamesa ni Habakkuk gipapilit sa pultahan, ug niadtong Marso 13, 2013, ang unang papang Heswita gipasinugdan. Si Martin Luther gi-ekskomulgar niadtong maong kasaysayan ni Papa Leo. Tan-awa na lang…

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

Sa 1798 ang iglesia sa Sardis miangkon nga nagkupot sa ngalan nga “Protestante,” apan pinaagi sa pagbalik ngadto sa Roma, sila daan nang napakyas sa pagbarug sumala sa ilang ngalan. Sa dihang ang Millerite nga Adventismo maoy midala sa sulo sa Protestantismo niadtong 1844, sila nagrepresentar ug usa ka pagbadlong batok kang Jeroboam, ang unang hari sa Israel, usa ka nasod kansang mga lumalabay sa dugo mga paryente sa banay sa Juda, diin gibutang sa Dios ang Iyang templo. Gitukod ni Jeroboam ang usa ka peke, pinasikad sa relihiyon nga nagrepresentar sa kanhing pagkaulipon sa iyang nasod. Gisubli niya ang pundasyonal nga pagsukol ni Aaron sa pagtukod ug usa ka larawan sa usa ka mananap, uban sa tanang kahulogan nga propetiko nga nalangkit sa maong sugilanon. Apan sa iyang serbisyo sa paghalad, ang Millerite nga Adventismo nagbadlong sa iyang pagdumili sa pagpadayon sa pagtultol sa tinuod nga pagsimba ngadto sa santuwaryo diin nagapuyo ang Dios. Gusto ni Jeroboam nga ang sentro sa pagsimba atua sa Bethel ug Dan, nga nagrepresentar niadtong mga gikan sa Sardis niadtong 1844 nga midumili sa pagsunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

Ang Millerite Adventism mipili sa pagbalik sa relihiyon sa Roma, ug gisagop ang mao gayong doktrinal nga mga pangatarungan niadtong bag-o pa lamang gibutyag ingon nga mini nga mga manalagna pinaagi sa ilang pagsalikway sa mensahe ni Miller; ingon nga ilang teolohikal nga mga agalon aron pamatud-an ang ilang pagsalikway sa mapanagnaong mensahe sa pito ka mga panahon. Ang Millerite Adventism, sama sa masinupakon nga manalagna, mipili sa ilang kaugalingong dalan, inay sa pagsunod sa giya sa Dios. Ang dalan nga ginapili sa buangbuang sa tanang mga pagsulay ug pagpanghinlo sa manggialamon ug buangbuang nga mga ulay sukad sa Protestanteng Repormasyon paingon dinhi sa mapanagnaong kasaysayan mao ang dalan nga mobalik sa pagsimba sa yuta nga gikan niana ikaw giluwas, ug sumala sa ilang giingon, “ang tanang mga dalan padulong sa Roma.” Ang tanang mga dalan gawas sa karaang mga agianan ni Jeremias.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

Ang Protestante nga Repormasyon gitipohan sa pagbalik ni Moises ngadto sa Ehipto aron pagamhan ang katawohan sa Dios ngadto sa Yutang Saad. Sa dihang nakagula na sila sa yuta sa pagkaulipon, gituyo sa Dios nga ihatag sa Iyang pinili nga katawohan ang Iyang balaod. Sa linya ni Moises ug sa Protestante nga Repormasyon, ang pagrebelde dayon napadayag human sa kaluwasan. Gisulayan sa Dios ang Sardis, usa ka katawohan nga nag-angkon nga sila adunay ngalan nga buhi, apan patay diay sa panahon sa mensahe ni William Miller. Duha ka mga pagpanghinlo ang nahitabo sa 1844; ang nahauna mao ang pagpanghinlo sa iglesia sa Sardis, nga nag-angkon nga sila mga Protestante, apan napamatud-an nga patay; ug unya ang mga Millerite gihinloan usab sa maong tuig, sa katumanan sa sambingay sa napulo ka mga ulay.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

Ang mga Demokratiko ug mga Republikano nagrepresentar sa duha ka politikal nga mga hut-ong nga sa tingub naglangkob sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Ang mga manggialamong ulay ug mga buang nga ulay mao ang duha ka relihiyosong mga hut-ong nga sa tingub naglangkob sa Protestante nga sungay sa mananap sa yuta. Ang mga manggialamong ulay nanag-iya sa unang ngalan nga gihatag didto sa Antioquia. Ang mga manggialamong ulay mga Kristohanon, apan sila usab mga taga-Filadelfia nga adunay saad sa pagdawat ug usa ka ngalan.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Ang magmadaogon himoon ko nga haligi sa templo sa akong Dios, ug dili na gayud siya mogula pa; ug isulat ko kaniya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga manaog gikan sa langit gikan sa akong Dios: ug isulat ko kaniya ang akong bag-ong ngalan. Pinadayag 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

Ang unang higayon nga gihinganlan sa Dios ang Iyang katawhan nga Kristohanon mao didto sa Antioquia, ug ang kasaysayan diin ang kalihokan sa Laodicea sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mausab ngadto sa kalihokan sa Filadelfia sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao usab ang kasaysayan ni Antiochus the Great, nga maoy ginganlan sa siyudad sa Antioquia, ug nga girepresentahan sa katapusan sa usa ka 250-ka-tuig nga yugto tali sa mga gubat sa Raphia ug Panium.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

Back to Articles