Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

Ang Basahon ni Daniel - Numero Otsenta’y Tres

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

Ang Upat ka mga Kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo: Paghinukas sa Nagkasamot nga mga Kangil-adan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

Ang ikawalong kapitulo sa Ezekiel nagapadayag ug upat ka nagadugang nga mga dulumtanan nga nagarepresentar sa upat ka henerasyon sa Laodicean Adventism. Ang rebelyon sa 1863 nagpatungha ug peke nga hulad sa duha ka papan sa Habakkuk, maingon nga si Aaron nagpatungha usab ug peke nga larawan sa pagpangabugho pinaagi sa iyang bulawang nating baka sa mismong panahon nga ang Dios naghatag kang Moises sa duha ka papan sa Napulo ka Sugo. Sa dihang ang Laodicean Adventism nagsugod na sa buluhaton sa pagwagtang sa mga patukoranan nga mga kamatuoran, sumala sa girepresentar sa damgo ni William Miller, ang pagpangulo sa unang henerasyon misugod sa pagsalikway sa awtoridad sa Biblia, ug unya sa Espiritu sa Tagna. Ang rebelyon mitubo ngadto sa punto nga ang espirituwalismo ni Kellogg (pantheism) misulod sa ilang kasaysayan diyutay lamang sa wala pa ang 1888.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

Sa pagrebelde sa 1888, ang espirituwalismo nga girepresentahan sa mga lawak sa hulagway sa Ezekiel miabot sa usa ka kahimtang diin ang mga mensahero sa Minneapolis, ug ang propetisa ug bisan pa ang Balaang Espiritu, gisalikway.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> “Nakita nato sa atong kasinatian nga sa dihang ang Ginoo magpadala ug mga silaw sa kahayag gikan sa abli nga pultahan sa santuwaryo ngadto sa Iyang katawhan, si Satanas mopukaw sa mga hunahuna sa daghan. Apan ang katapusan wala pa. Adunay mga mosukol sa kahayag ug mopugos sa pagpaubos niadtong gihimo sa Dios nga Iyang mga alagianan sa pagpahibalo sa kahayag. Ang espirituhanong mga butang dili espirituhanong masabtan. Ang mga magbalantay wala makasubay sa nagabukas nga paggiya sa Dios, ug ang tinuod nga mensahe ug ang mga mensahero nga gipadala gikan sa langit gitamay.”

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> “Gikan niining panagtigom adunay molakaw nga mga tawo nga nagaangkon nga sila nakaila sa kamatuoran, apan nagatigom sa palibot sa ilang mga kalag ang mga sapot nga wala hinabol sa hablonan sa langit. Ang espiritu nga ilang nadawat dinhi dad-on nila uban kanila. Nagakurog ako alang sa kaugmaon sa atong buluhaton. Kadtong dinhi niini nga dapit dili motugyan sa ebidensiya nga gihatag sa Dios makiggubat batok sa ilang mga igsoon nga gigamit sa Dios. Himuon nila kini nga hilabihan ka lisod sa dihang moabot ang mga kahigayonan diin ilang mapadayon ug mapasulong ang mao rang matang sa pakiggubat nga ilang gihimo hangtod karon. Kining mga tawhana makabaton ug mga kahigayonan nga mapamatud-an ngadto kanila nga sila nakiggubat batok sa Balaang Espiritu sa Dios. Ang uban mahingconvinsir; ang uban magpabiling lig-on sa ilang kaugalingong espiritu. Dili sila mamatay sa kaugalingon ug motugot sa Ginoong Jesus nga mosulod sa ilang mga kasingkasing. Sila labi pang mailad ug padayon pang mailad hangtod nga dili na sila makaila sa kamatuoran ug pagkamatarong. Sila, ubos sa laing espiritu, maninguha sa pagpahamtang sa buluhaton ug usa ka hulmahan nga dili pagauyonan sa Dios; ug maningkamot sila sa pagpadayag sa mga kinaiya ni Satanas pinaagi sa pag-angkon sa pagpugong sa mga hunahuna sa mga tawo ug sa ingon niana sa pagpugong sa buluhaton ug kawsa sa Dios.”

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> “Kon ang atong mga igsoon nagpuasa ug nagaampo ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa atubangan sa Dios niining tigom, ug milingkod nga malinawon aron sa pag-usisa sa mga Kasulatan nga magkauban, nan ang Dios unta mahimaya. Apan ang espiritu sa pagpihig nga gidala ngadto niadtong tigom maoy nagsira sa pultahan sa labing madagayaong panalangin sa Dios, ug kadtong adunay maong espiritu dili mamahimong anaa sa maayong kahimtang sa pagtan-aw sa kahayag hangtud nga sila maghinulsol sa atubangan sa Dios ug makabaton ug pagbati kon unsa ka haduol sila sa pagbuhat ug pagyubit sa Balaang Espiritu ug sa pagbaton ug laing espiritu.” The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

Human sa 1888, si Sister White “nangurog alang sa kaugmaon sa” iglesia ug buluhaton sa Dios. Nakita niya nga ang maong tigom magapadayon sa espirituhanong pakiggubat taliwala sa mga tawo nga maoy mga pangulo sa Laodicean Adventism, ug ang kontrobersiya bahin sa “the daily” maoy ebidensiya nga ang iyang mga panagna natuman ibabaw nianang maong kaliwatan. Niadtong panahona, gidala ang usa ka pakiggubat sa mga tawo nga wala “motugyan sa ebidensiya nga gihatag sa Dios” aron pamatud-an ang “heaven sent message and messengers,” ug kadtong mga tawhana nakiggubat batok sa “the Holy Spirit of God.” Ang ikaduhang kaliwatan mitan-aw samtang ang publishing house ug sanitarium gisunog hangtod sa yuta pinaagi sa mga kalayo sa paghukom sa Dios.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> “Karon nakadawat ako ug sulat gikan kang Elder Daniells mahitungod sa pagkalaglag sa opisina sa Review tungod sa kalayo. Nabati ko ang dakong kasubo sa dihang gihunahuna ko ang hilabihang kapildihan sa buluhaton. Nahibalo ako nga kini kinahanglan gayod nga usa ka panahon sa mabug-at kaayong pagsulay alang sa mga igsoon nga nagdumala sa buluhaton ug alang sa mga empleyado sa opisina. Nasakit ako uban sa tanan nga nasakit. Apan wala ako mahibulong sa masulub-ong balita, kay sa mga panan-awon sa gabii nakita ko ang usa ka manulonda nga nagbarog uban ang usa ka espada nga daw kalayo nga gitunol ibabaw sa Battle Creek. Sa makausa, sa kaadlawon, samtang ang akong pluma anaa sa akong kamot, nawad-an ako ug panimuot, ug daw ingon nga kining espada nga nagdilaab nagliko una ngadto sa usa ka direksiyon ug unya ngadto sa lain. Ang katalagman daw nagsunod sa katalagman tungod kay ang Dios gipakaulawan pinaagi sa mga laraw sa mga tawo aron ipataas ug himayaon ang ilang kaugalingon.”

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> “Niining buntag gidala ako ngadto sa mainiton nga pag-ampo nga ang Ginoo magamando sa tanan nga nalambigit sa opisina sa Review and Herald sa pagbuhat ug matinguhaong pagsusi, aron makita nila kon diin nila gipabay-an ang daghang mga mensahe nga gihatag sa Dios.

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> “Sa miaging panahon ang mga igsoon sa opisina sa Review nangayo sa akong tambag mahitungod sa pagtukod ug laing bilding. Niadtong panahona ako miingon nga kon kadtong mga pabor sa pagdugang ug laing bilding sa opisina sa Review and Herald adunay tin-aw nga hulagway sa umaabot sa ilang atubangan, kon makita nila kon unsa ang mahitabo sa Battle Creek, wala unta silay pagduhaduha mahitungod sa pagtukod ug laing bilding didto. Ang Dios miingon: ‘Ang akong pulong gitamay; ug Ako mobalik ug mopukan, ug mopukan pag-usab.’”

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> “Sa Kinatibuk-ang Komperensiya, nga gipahigayon sa Battle Creek niadtong 1901, ang Ginoo mihatag sa Iyang katawhan ug ebidensiya nga Siya nagtawag alang sa repormasyon. Ang mga hunahuna nadani sa pagtuo, ug ang mga kasingkasing nahikap; apan ang hingpit nga buluhaton wala mabuhat. Kon ang mga masukihong kasingkasing niadto pa unta nangabuka diha sa paghinulsol atubangan sa Dios, makita unta ang usa sa labing dagkong mga pagpadayag sa gahum sa Dios nga sukad nakita na. Apan ang Dios wala pasidunggi. Ang mga pagpamatuod sa Iyang Espiritu wala tagda. Ang mga tawo wala mobulag gikan sa mga binuhatan nga dayag nga supak sa mga prinsipyo sa kamatuoran ug pagkamatarung, nga kinahanglan sa tanang panahon pagabantayan diha sa buluhaton sa Ginoo.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> “Ang mga mensahe ngadto sa iglesia sa Efeso ug ngadto sa iglesia sa Sardis sa makadaghan na nga higayon gisubli kanako Niya nga nagahatag kanako ug pagtudlo alang sa Iyang katawohan. ‘Ngadto sa manulonda sa iglesia sa Efeso isulat; Kini nga mga butang nagaingon Siya nga nagakupot sa pito ka mga bitoon diha sa Iyang toong kamot, nga nagalakaw sa taliwala sa pito ka bulawanong mga tangkawan; Nahibalo Ako sa imong mga buhat, ug sa imong paghago, ug sa imong pagkamapailubon, ug nga dili ka makaagwanta kanila nga mga dautan: ug imong gisulayan sila nga nagaingon nga sila mga apostoles, ug dili man, ug imong hingkaplagan sila nga mga bakakon: ug ikaw nakaantus, ug may pagkamapailubon, ug tungod sa Akong ngalan nagbuhat ka ug naghago, ug wala ka maluya. Apan aduna Akoy batok kanimo, tungod kay gibiyaan mo ang imong nahaunang gugma. Busa hinumdumi kon diin ka nahulog, ug paghinulsol, ug buhata ang unang mga buhat; kon dili, moanhi Ako kanimo sa madali, ug kuhaon Ko ang imong tangkawan gikan sa iyang dapit, gawas kon ikaw maghinulsol.’ Pinadayag 2:1–5.”

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> “‘Ug ngadto sa manulunda sa iglesia sa Sardis isulat; Kini nga mga butang nagaingon Siya nga may pito ka Espiritu sa Dios, ug ang pito ka bitoon; Ako nahibalo sa imong mga buhat, nga ikaw adunay ngalan nga ikaw buhi, apan patay ka. Magmatngon ka, ug lig-ona ang mga butang nga nahibilin, nga andam nang mamatay: kay wala Ko hikaplagi nga hingpit ang imong mga buhat sa atubangan sa Dios. Busa, hinumdumi kon giunsa mo pagdawat ug pagdungog, ug kupti kini pag-ayo, ug maghinulsol ka. Busa, kon dili ka magmatngon, moanha Ako kanimo ingon sa usa ka kawatan, ug dili ka mahibalo kon unsang taknaa Ako moanha kanimo.’ Pinadayag 3:1–3.

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> “Nakita nato ang katumanan niini nga mga pasidaan. Wala pa gayud sukad nga ang Kasulatan natuman sa mas estrikto nga paagi kay niini.”

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> “Ang mga tawo mahimo’g magpatindog sa labing maampingong natukod, dili masunog nga mga bilding, apan ang usa ka paghikap lamang sa kamot sa Dios, usa ka aligato gikan sa langit, mopapas sa matag dalangpanan.

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> “Gipangutana ako kon aduna ba akoy ikatambag. Gihatag ko na ang tambag nga gihatag kanako sa Dios, uban sa paglaum nga mapugngan ang paghulog sa nagdilaab nga espada nga nagbitay ibabaw sa Battle Creek. Karon ang butang nga akong gikahadlokan miabot na—ang balita sa pagkasunog sa bilding sa Review and Herald. Sa pag-abot niini nga balita, wala ako matingala, ug wala akoy mga pulong nga ikasulti. Ang akong gisulti sa nagkalainlaing panahon pinaagi sa mga pasidaan wala makahatag ug epekto gawas sa pagpagahi niadtong mga nakadungog, ug karon usa lamang ang akong ikasulti: Nagmasulob-on gayod ako, hilabihan kaayo ang akong kasubo, nga gikinahanglan pa nga moabot kining hampak. Igo na nga kahayag ang gihatag. Kon kini gisunod pa, dili na unta gikinahanglan ang dugang pang kahayag.” Testimonies, volume 8, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

Ang ikaduhang kaliwatan sa Adventismo dili usa ka kadaugan, ug sa katumanan sa Ezekiel kapitulo otso, ang pagsukol mipadayon lamang sa paglala.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> “Pinaagi sa sinulat nga mga mensahe ug pinaagi sa kalayo ang Ginoo nagpahayag nga gusto niya nga ang iyang katawohan mamalhin gikan sa Battle Creek. Hinaut nga tabangan kita sa Dios sa pagpatalinghug sa iyang tingog. Wala ba kiniy kahulogan alang kanato nga ang atong duha ka dagkong mga institusyon sa Battle Creek gilamoy sa kalayo? Mahimong moingon kamo, ‘Apan ang bag-ong Sanitarium adunay daghang mga pasyente.’ Oo; apan bisan pa kon aduna didtoy daghang liboan ka mga pasyente, kini dili mahimong usa ka pangatarungan pabor sa pagtukod sa atong katawohan ug mga puloy-anan sa Battle Creek, ug sa pagpuyo didto.

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> “Ang mga tintasyon nagkadaghan. Ang mga tawo nagsalikway sa kahayag nga gipadala sa Dios diha sa mga Testimonya sa Iyang Espiritu, ug ilang gipili ang ilang kaugalingong mga binuhat ug ang ilang kaugalingong mga plano. Mopadayon ba ang mga tawo sa pagbulag sa ilang kaugalingon gikan sa Dios? Kinahanglan ba nga Iyang ipadayag ang Iyang pagkadiskontento sa usa pa ka labi ka dayag nga paagi kaysa sa Iyang nahimo na?” Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

Ang mga tawo “nagpili sa ilang kaugalingong gimugna ug sa ilang kaugalingong mga plano,” ingon sa gihulagway sa kapitoan ka mga anciano diha sa mga lawak sa hulagwayon sa Ezekiel kapitulo otso, nga nanag-ingon, “Ang Ginoo wala makakita kanato.” Ang Ginoo nagpatindog ug usa ka manalagna nga babaye ug mihatag kaniya ug “hayag nga mga panan-awon” sulod sa tukmang kap-atan ka tuig, hangtod sa 1884. Iyang gibutang ang Iyang pirma ibabaw niining gasa, kay Siya maoy naghatag niini ug nagtapos niini sa usa ka siyudad nga ginganlag Portland, ug gihatag Niya kini sulod sa kap-atan ka tuig. Sa wala pa gayud ang paghunong sa “hayag nga mga panan-awon” ang mga tigulang nga kalalakin-an nagsugod sa pagdaot sa awtoridad sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna niadtong 1881 ug 1882. Ang “hayag nga mga panan-awon,” dayon, mitapos niadtong 1884, ug sulod sa upat ka tuig ang pagsukol ni Korah, Dathan ug Abiram gisubli sa 1888 General Conference.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

Ang rebelyon sa 1888 nagpatungha sa mas grabeng pagdako sa pagsukol, nga nakakita sa diretso nga pagpangilabot sa Dios sa kasaysayan sa Laodiceanhong Adventismo sa dihang Iyang gisunog ang buluhaton sa pagmantala ug ang buluhaton sa panglawas. Apan kadtong mga diretso nga paghukom wala makapahunong sa rebelyon nga nagpadayon na. Sa 1919, nahitabo ang usa ka Bible Conference, diin ang usa sa nag-unang mga rebelde sa ikaduhang henerasyon, si William Warren Prescott, ang teologong natrinahan sa mga unibersidad sa apostatang Protestantismo, mao ang pangunang lider sa pagduso sa satanikong panglantaw nga nag-angkon nga “the daily,” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, ug mihatag siya ug sunod-sunod nga mga presentasyon.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

Giila sa kasaysayan nga niadtong komperensiya sa Biblia sa 1919, si Prescott mipresentar ug usa ka ebanghelyo nga naglangkob sa pagtangtang sa matag tuntunin sa profetikanhong mensahe sa mga Millerite. Misulay pa gani siya sa pagtangtang sa dos mil tulo ka gatus ka mga adlaw, apan wala niya kana mapatuman. Bisan pa niana, mipresentar siya ug usa ka ebanghelyo nga hingpit nga walay sulod sa mga profetikanhong pagsabot sa mga Millerite. Ang iyang ebanghelyo gisalikway sa maong tigom, apan bisan pa niana, kadtong mga butang nga pangulo nakahukom sa pagkuha sa iyang sunod-sunod nga mga presentasyon ug paghimo niini nga usa ka basahon nga giulohan, The Doctrine of Christ. Kana nga basahon nahimong simbolo sa pag-abot sa ikatulong kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

Ang basahon nagrepresentar ug laing ebanghelyo kaysa sa Millerite nga ebanghelyo sa Habakkuk kapitulo dos, ug gipahibalo kita ni Pablo nga ang laing ebanghelyo dili gayod ebanghelyo.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> Natingala ako nga kamo sa dili madugay nahimulag gikan kaniya nga nagtawag kaninyo ngadto sa grasya ni Cristo ngadto sa laing ebanghelyo: Nga dili man laing ebanghelyo; kondili may pipila nga nagasamok kaninyo, ug buot magtipas sa ebanghelyo ni Cristo. Apan bisan pa kami, o usa ka manolunda gikan sa langit, magwali kaninyo ug laing ebanghelyo gawas sa among giwali kaninyo, ipatunglo siya. Sumala sa among giingon kaniadto, mao usab ang akong gisulti karon pag-usab, Kon adunay bisan kinsa nga magwali kaninyo ug laing ebanghelyo gawas niadtong inyong nadawat, ipatunglo siya. Galacia 1:6–9.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

Ang ikatulong kaliwatan sa Adventismo girepresentahan sa ikatulong kangil-ad nga buhat ni Ezekiel diin ang mga babaye naghilak alang kang Tammuz. Si Tammuz usa ka dios sa Mesopotamia nga gilangkit sa pagkamabungahon ug sa mga siklo sa mga tanom. Si Tammuz usahay gihulagway ingon nga usa ka magbalantay sa karnero o usa ka batan-ong lalaki, nga nalangkit sa nag-usab-usab nga mga tingpamulak ug sa pagtubo sa mga pananom. Ang kamatayon ni Tammuz ug ang misunod niyang pagkabanhaw, nalangkit sa kalendaryo sa pagpanguma. Sumala sa mitolohiya, si Tammuz mamatay o mawala sa mga bulan sa ting-init, nga giisip ingon nga representasyon sa pagkalaya sa mga tanom sa mainit ug mamala nga panahon. Ang paghilak alang kang Tammuz usa ka ritwal sa pagbangutan nga naglakip sa pagminatay tungod sa kamatayon o pagkawala ni Tammuz sa mga bulan sa ting-init, nga pagasundan sa pagmaya tungod sa iyang pagkabanhaw, nga nagsimbolo sa pagbag-o sa mga tanom ug sa kinabuhing pang-agrikultura.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

Ang paghilak alang kang Tammuz nagrepresentar sa usa ka peke nga mensahe sa ulahing ulan, nga mao ang girepresentar sa ebanghelyo ni W. W. Prescott. Ang pagtangtang sa patukoranan sa tagna, nga nagsugod sa rebelyon sa 1863, miabot sa usa ka kahimtang niadtong 1919, nga ang Adventismo sa Laodicea nagtugot nga matukod ang bakak nga ebanghelyo. Kana nga bakak nga ebanghelyo bug-os nga gipasukad sa metodolohiya sa apostatang Protestante. Ang orihinal nga arkitekto niini mao si W. W. Prescott, ug sama kang William Miller, ang ebanghelyo nilang duha gipasukad sa ilang pundasyonal nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw,” sa basahon ni Daniel. Ang duha ka ebanghelyo girepresentar diha sa tudling sa 2 Thessalonians diin unang nadiskobrehan ni Miller nga ang “ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa paganismo. Diha sa maong tudling anaa ang usa ka hut-ong nga girepresentar ni Miller, nga modawat sa kamatuoran nga gipresentar ni Pablo, ug usa pa ka hut-ong nga walay paghigugma sa kamatuoran.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

Usa ka pundok sa kaulahing mga adlaw, nga gilarawan ni Miller, “nakaila” ug midawat sa ulahing ulan, ug ang laing pundok, nga gilarawan ni Prescott, midawat sa kusog nga limbong. Ang kusog nga limbong nga ilang gidawat gibase sa usa ka mini nga ebanghelyo, nga dili gayod ebanghelyo, ug kini nagtimaan sa usa ka mini nga mensahe sa ulahing ulan. Busa, ang ikatulong kangil-ad nga butang diha sa Ezekiel mao ang mga babaye (mga iglesia sa Laodiceanong Adventismo), nga naghilak alang kang Tammuz. Ang ilang mga luha sa ting-init (ulan), maoy magpatungha sa bunga sa ting-ani.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

Ang kalainan tali sa duha ka matang sa mensahe sa ulahing ulan milukop sa tibuok Biblia ug sa Espiritu sa Tagna. Sa makadaghang higayon, ang Biblia nagpaila nga ang ulan gihuptan gikan sa usa ka masupilon nga katawhan.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> Sila nagaingon, Kon ang usa ka lalaki mopapahawa sa iyang asawa, ug siya mobiya kaniya, ug mahimong iya sa laing lalaki, mobalik pa ba siya pag-usab kaniya? dili ba ang maong yuta mahugawan sa hilabihan? apan ikaw nakighilawas ingon sa usa ka bigaon uban sa daghang mga hinigugma; bisan pa niana bumalik ka pag-usab kanako, nagaingon ang Ginoo. Iyahat ang imong mga mata ngadto sa mga hatag-as nga dapit, ug tan-awa kon asa ikaw wala mahigda uban kanila. Sa mga alagianan milingkod ka alang kanila, sama sa Arabihanon didto sa kamingawan; ug imong gihugawan ang yuta pinaagi sa imong mga pagpakighilawas ug pinaagi sa imong pagkadautan. Busa ang mga ulan gipugngan, ug wala nay ulahing ulan; ug ikaw adunay agtang sa usa ka bigaon, midumili ka nga maulaw. Jeremias 3:1–3.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

Ang Adventismo sa Laodicea nagsugod sa pagpakighilawas sa espirituwal niadtong 1863, ug sukad niadto ang mga ulan gipugngan. Nagdumili sila sa pagkaulaw sa ilang pagsukol, ug kana nga kakulang sa pagpaubos nagamugna ug agtang sa usa ka bigaon, ug ang bigaon sa tagna sa Biblia mao ang pagkapaapa. Ang ikatulong kaliwatan mao ang dapit diin matuman ang katapusang buluhaton sa pagpangandam sa pagyukbo ngadto sa ilhanan sa bigaon sa Roma. Ang pagpangandam alang sa ikaupat nga kaliwatan matuman diha sa ikatulong kaliwatan, pinaagi sa peke nga mensahe sa ulahing ulan. Maingon sa pagsukol niadtong 1863, ug sa pagsukol niadtong 1888, ang pagsukol niadtong 1919, nahiuyon sa Septyembre 11, 2001, kay sa dihang nangapukan ang mga bilding sa Siyudad sa New York, nanaog ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 ug nagsugod ang tinuod nga ulahing ulan.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawhan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda mokanaug gikan sa langit, ug ang tibuok yuta pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

Sa dihang nagsugod ang ulahing ulan, ang karaang mga kalalakin-an sa Laodiceanong Adventismo dili makaila niini ingon nga mao ang ulahing ulan, kay sila napanday sa sayop nga mensahe mahitungod sa ulahing ulan, nga gihulagway ni Ezekiel ingon sa mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz, ug sa pag-aplikar, ingon nga usa ka mensahe sa pakigdait ug kaluwasan.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> “Ang mga nagkinabuhi lamang subay sa kahayag nga anaa kanila maoy makadawat ug labi pang dakong kahayag. Gawas kon kita matag-adlaw nagapadayon sa pagpakita sa aktibo nga Kristohanong mga hiyas, dili nato mailhan ang mga pagpadayag sa Balaang Espiritu diha sa ulahing ulan. Mahimo nga kini nagakahulog na sa mga kasingkasing sa tanang naglibot kanato, apan dili nato kini maila ni madawat.” Testimonies to Ministers, 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

Dili mahimo nga maila sa mga magbalantay sa katawhan ang pag-abot sa ulahing ulan, kay ang ilang mini nga ebanghelyo sa mini nga ulahing ulan nagdumili sa posibilidad sa bisan unsang pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nahitabo sa nangaging mga kapanahonan.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> “Adunay usa ka katingalahang pagpadayag sa gahum sa Dios nga mahitabo sa mga iglesia, apan kini dili molihok ibabaw niadtong wala magpaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Ginoo, ug wala moabli sa pultahan sa kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug paghinulsol. Diha sa pagpadayag nianang gahuma nga nagahatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa himaya sa Dios, ilang makita lamang ang usa ka butang nga, tungod sa ilang pagkabuta, ilang hunahunaon nga delikado, usa ka butang nga magapukaw sa ilang mga kahadlok, ug maningkamot sila sa pagbatok niini. Tungod kay ang Ginoo dili magabuhat sumala sa ilang mga hunahuna ug mga gilauman, ilang supakon ang buluhaton. ‘Nganong,’ sila moingon, ‘dili man nato maila ang Espiritu sa Dios, nga kita man naglihok sa buluhaton sulod sa daghang mga tuig?’—Tungod kay wala sila motubag sa mga pasidaan, sa mga hangyo sa mga mensahe sa Dios, kondili mapadayonon nga miingon, ‘Ako dato, ug nadugangan sa mga bahandi, ug wala nay akong kinahanglan.’ Ang talento, ang dugay nang kasinatian, dili makahimo sa mga tawo nga mahimong mga alagianan sa kahayag, gawas kon ilang ibutang ang ilang kaugalingon ilalom sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarung, ug pagatawgon, pagapilion, ug pagandamon pinaagi sa paghatag sa Espiritu Santo. Sa dihang ang mga tawo nga nagdumala sa mga balaang butang magpaubos sa ilang kaugalingon ilalom sa gamhanang kamot sa Dios, ang Ginoo magabayaw kanila. Himuon niya sila nga mga tawo nga may pagsabot—mga tawo nga dato sa grasya sa iyang Espiritu. Ang ilang malig-on, hakog nga mga kinaiya, ang ilang pagkagahi sa ulo, makita diha sa kahayag nga nagadan-ag gikan sa Kahayag sa kalibotan. ‘Ako moanha kanimo sa madali, ug kuhaon ko ang imong tangkawan gikan sa iyang dapit, gawas kon ikaw maghinulsol.’ Kon inyong pangitaon ang Ginoo sa bug-os ninyong kasingkasing, siya hikaplagan ninyo.” Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

Ang mga anciano sa Ezekiel kapitulo otso midawat ug usa ka ebanghelyo sa kalinaw ug kasigurohan niadtong 1919, ug sa pag-abot sa Septiyembre 11, 2001, ang bunga nianang nagkakusog nga pagsukol napadayag diha sa ilang kawalay katakus sa pag-ila sa pag-abot sa ulahing ulan. Sa kasaysayan nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989, gisubli sa Dios ang kalihokang Millerite sa matag tudling gayud. Si Miller usa ka simbolo ni Elias, ug si Elias sa walay paglubad nagsulti kang Ahab nga walay ulan, gawas lamang sa pulong ni Elias.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo sa sunod nga artikulo.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> “Ang pundok nga wala mobati og kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkunhod, ni magbangotan tungod sa mga sala sa uban, pagabiyaan nga walay silyo sa Dios. Gisugo sa Ginoo ang Iyang mga mensahero, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay diha sa ilang mga kamot: ‘Panglakaw kamo sunod kaniya latas sa siyudad, ug pamatya: ayaw pagpasagdi sa inyong mata, ni magmaluoy kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug batan-on, ang mga ulay, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw duola ang bisan kinsang tawo nga anaa kaniya ang timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga didto sa atubangan sa balay.’”

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> “Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang nahauna sa pagbaton sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga lalaki, sila nga gihatagan sa Dios ug dakong kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong kapalaran sa katawhan, nagbudhi sa ilang gisaligan. Ilang gikuha ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabut ug mga milagro ug sa tin-awng pagpakita sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Ang mga panahon nausab na. Kining mga pulonga nagpalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili magbuhat ug maayo, ni magbuhat ba Siya ug dautan. Labihan Siyang maloloy-on aron silotan ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa ang “Kalinaw ug kaluwasan” mao ang singgit sa mga tawo nga dili na gayud mopatugbaw pag-usab sa ilang tingog sama sa trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga iro nga amang nga dili mobahaw mao ang mga makabati sa matarung nga panimalos sa usa ka nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug mga gagmayng bata mangamatay nga tanan nga magkauban.”

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> “Ang mga dulumtanan nga mga buhat nga maoy gihilakan ug gipanaghoyan sa mga matinumanon mao lamang kadto nga mahibaloan sa kinutuban nga mga mata; apan sa halayo pa, ang labing daotan nga mga sala, kadtong nakapukaw sa pangabugho sa putli ug balaan nga Dios, wala ikapadayag. Ang dakong Magsususi sa mga kasingkasing nahibalo sa matag sala nga ginabuhat sa tago sa mga mamumuhat sa kasal-anan. Kining mga tawhana moabot sa pagbati nga sila luwas sa ilang mga paglimbong ug, tungod sa Iyang pagkamapailubon, moingon nga ang Ginoo wala makakita, ug dayon molihok ingon nga Iyang gibiyaan na ang yuta. Apan Iya nga pagabutyagon ang ilang pagkamaminuon ug igaabli sa atubangan sa uban kadtong mga sala nga ilang maampingong gitago.”

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> “Walay pagkalabaw sa ranggo, dignidad, o kaalam sa kalibotan, walay katungdanan sa balaang katungdanan, ang makapugong sa mga tawo gikan sa paghalad sa prinsipyo kon ibilin sila sa ilang kaugalingong malimbungong kasingkasing. Kadtong giila nga takos ug matarung mapamatud-ang mahimong mga pangulo sa apostasiya ug mga panig-ingnan sa pagkamalinawon ug sa pag-abuso sa mga kalooy sa Dios. Ang ilang dautang dalan dili na Niya tugotan sa dugay pa, ug sa Iyang kapungot Siya nagaatubang kanila nga walay kalooy.

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> “Uban sa pagduhaduha nga gikuha sa Ginoo ang Iyang presensya gikan kanila nga napanalanginan sa dakong kahayag ug nakabati sa gahum sa pulong sa pag-alagad ngadto sa uban. Kaniadto sila Iyang matinumanong mga alagad, gipaboran sa Iyang presensya ug paggiya; apan mibiya sila gikan Kaniya ug gidala ang uban ngadto sa kasaypanan, ug busa gidala sila ilalom sa balaan nga kapungot.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

Back to Articles