Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Seven

Ang Basahon ni Daniel - Numero Baynte-Siete

Another Secret Dream

Laing Tinagong Damgo

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Nebuchadnezzar’s second dream marks the “time of the end,” when two classes of worshippers are called to come and investigate the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798. Daniel is then also identified as Belteshazzar, thus identifying him as God’s covenant people, for a change of name prophetically marks a covenant relation. Nebuchadnezzar acknowledged that Daniel had the presence of the Holy Spirit, and based upon his past experience with Daniel, he thought that “no secret” would trouble Daniel, but the secret of this dream did trouble Daniel.

Ang ikaduhang damgo ni Nabucodonosor nagtimaan sa “panahon sa katapusan,” sa dihang duha ka hut-ong sa mga magsisimba gitawag sa pag-anhi ug pagsusi sa “pagdugang sa kahibalo” nga giablihan pag-usab niadtong 1798. Unya si Daniel giila usab nga si Belteshazzar, sa ingon nagaila kaniya ingon nga katawhan sa tugon sa Dios, kay ang pag-usab sa ngalan sa matagnaong paagi nagtimaan sa usa ka kalambigitan sa tugon. Giila ni Nabucodonosor nga si Daniel may presensya sa Balaang Espiritu, ug pinasikad sa iyang nangaging kasinatian uban kang Daniel, naghunahuna siya nga “walay tinago” nga makasamok kang Daniel, apan ang tinago niini nga damgo nakasamok kang Daniel.

> O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Thus were the visions of mine head in my bed; I saw, and behold, a tree in the midst of the earth, and the height thereof was great. The tree grew, and was strong, and the height thereof reached unto heaven, and the sight thereof to the end of all the earth: The leaves thereof were fair, and the fruit thereof much, and in it was meat for all: the beasts of the field had shadow under it, and the fowls of the heaven dwelt in the boughs thereof, and all flesh was fed of it. I saw in the visions of my head upon my bed, and, behold, a watcher and an holy one came down from heaven; He cried aloud, and said thus, Hew down the tree, and cut off his branches, shake off his leaves, and scatter his fruit: let the beasts get away from under it, and the fowls from his branches: Nevertheless leave the stump of his roots in the earth, even with a band of iron and brass, in the tender grass of the field; and let it be wet with the dew of heaven, and let his portion be with the beasts in the grass of the earth: Let his heart be changed from man’s, and let a beast’s heart be given unto him: and let seven times pass over him. This matter is by the decree of the watchers, and the demand by the word of the holy ones: to the intent that the living may know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will, and setteth up over it the basest of men. This dream I king Nebuchadnezzar have seen. Now thou, O Belteshazzar, declare the interpretation thereof, forasmuch as all the wise men of my kingdom are not able to make known unto me the interpretation: but thou art able; for the spirit of the holy gods is in thee. Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:9–19.

> O Belteshazzar, pangulo sa mga salamangkero, tungod kay nahibalo ako nga ang espiritu sa mga balaan nga dios anaa kanimo, ug walay tinago nga makapalisod kanimo, isugilon kanako ang mga panan-awon sa akong damgo nga akong nakita, ug ang hubad niini. Mao kini ang mga panan-awon sa akong hunahuna samtang anaa ako sa akong higdaanan; nakita ko, ug tan-awa, may usa ka kahoy sa taliwala sa yuta, ug daku ang iyang kahaboga. Mitubo ang kahoy, ug nahimong kusgan, ug ang iyang kahaboga miabut ngadto sa langit, ug makita kini hangtod sa kinatumyan sa tibuok yuta: maanindot ang iyang mga dahon, ug daghan ang iyang bunga, ug diha niini may pagkaon alang sa tanan: ang mga mananap sa kapatagan nanalipod sa iyang landong, ug ang mga langgam sa langit nagpuyo sa iyang mga sanga, ug gikan kaniya gipakaon ang tanang unod. Nakita ko sa mga panan-awon sa akong hunahuna samtang anaa ako sa akong higdaanan, ug, tan-awa, usa ka magbalantay ug usa ka balaan ang mikunsad gikan sa langit; Misinggit siya sa makusog nga tingog, ug miingon sa ingon niini, Putla ang kahoy, ug ibton ang iyang mga sanga, huloga ang iyang mga dahon, ug kataga ang iyang bunga: pahawaa ang mga mananap gikan sa ilalom niini, ug ang mga langgam gikan sa iyang mga sanga: Apan biyai sa yuta ang tuod sa iyang mga gamot, bisan pa nga ginapusán kini ug puthaw ug tumbaga, diha sa humok nga balili sa kapatagan; ug paunoga kini sa tun-og sa langit, ug ipaambit kaniya ang bahin uban sa mga mananap diha sa balili sa yuta: Ilisoa ang iyang kasingkasing gikan sa pagkatawo sa tawo, ug ihatag kaniya ang kasingkasing sa mananap: ug ipaagi kaniya ang pito ka panahon. Kining butanga pinaagi sa sugo sa mga magbalantay, ug ang pangayo pinaagi sa pulong sa mga balaan: aron mahibaloan sa mga buhi nga ang Labing Hataas naghari sa gingharian sa mga tawo, ug nagahatag niini kang bisan kinsa nga iyang buot, ug nagapahimutang ibabaw niini bisan ang labing ubos sa mga tawo. Kini nga damgo akong nakita, ako nga si Haring Nabucodonosor. Karon ikaw, O Belteshazzar, isulti ang hubad niini, kay ang tanang mga manggialamon sa akong gingharian dili makahimo sa pagpahibalo kanako sa hubad: apan ikaw makahimo; kay ang espiritu sa mga balaan nga dios anaa kanimo. Unya si Daniel, kansang ngalan mao si Belteshazzar, nakurat sa makadiyot, ug ang iyang mga hunahuna nakasamok kaniya. Nagsulti ang hari, ug miingon, Belteshazzar, ayaw itugot nga ang damgo, ni ang hubad niini, makasamok kanimo. Mitubag si Belteshazzar ug miingon, Ginoo ko, hinaut nga ang damgo maanha sa mga nagadumot kanimo, ug ang hubad niini sa imong mga kaaway. Daniel 4:9–19.

Daniel is “troubled” with the dream and interpretation, for he can understand how Nebuchadnezzar might be offended by the interpretation, but once Nebuchadnezzar encourages him to speak, Daniel provides Nebuchadnezzar with a warning of judgment to come. The warning of judgment to come, is symbolic of the warning of the first angel that arrived at the time of the end, in 1798.

Si Daniel “nasamok” tungod sa damgo ug sa hubad niini, kay nasabtan niya kon sa unsang paagi mahimong malisang si Nabucodonosor sa maong hubad; apan sa dihang giaghat siya ni Nabucodonosor sa pagsulti, gihatagan ni Daniel si Nabucodonosor ug usa ka pasidaan mahitungod sa umaabot nga paghukom. Ang maong pasidaan sa umaabot nga paghukom simboliko sa pasidaan sa unang manulonda nga miabot sa panahon sa katapusan, niadtong 1798.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> Unya si Daniel, kansang ngalan mao si Belteshazzar, natingala sa sulod sa usa ka takna, ug ang iyang mga hunahuna nakasamok kaniya. Misulti ang hari ug miingon, Belteshazzar, ayaw itugot nga ang damgo, ni ang paghubad niini, makasamok kanimo. Mitubag si Belteshazzar ug miingon, Ginoo ko, hinaut nga ang damgo alang kanila nga nagadumot kanimo, ug ang paghubad niini alang sa imong mga kaaway. Daniel 4:19.

Daniel was “astonied for one hour.” The “hour” is one of five times that the word “hour,” occurs in the book of Daniel, and it is found nowhere else in the Old Testament. Here it represents the period of time that Daniel, representing the “wise” that understand the increase of knowledge, prepare to give the warning of the first angel, which announces the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. Daniel’s interpretation of the dream includes, not only the announcement of a coming judgment, but also a call for Nebuchadnezzar to cease from sin, representing the everlasting gospel of the first angel. The “hour” would be prophetically located at the time of the end, in 1798, when the first angel arrived into history. The first angel arrived into history in 1798, at the conclusion of the “seven times” of God’s vengeance brought against the northern kingdom, beginning in 723 BC.

Si Daniel “natingala sulod sa usa ka takna.” Ang “takna” usa sa lima ka higayon nga ang pulong nga “takna” makita sa basahon ni Daniel, ug wala kini makita bisan asa pa sa Daang Tugon. Dinhi kini nagrepresentar sa yugto sa panahon nga si Daniel, nga nagrepresentar sa mga “maalamon” nga nakasabot sa pagdugang sa kahibalo, nangandam sa paghatag sa pasidaan sa nahaunang manulonda, nga nagpahibalo sa pag-abli sa hukom nga mapanukiduki niadtong Oktubre 22, 1844. Ang paghubad ni Daniel sa damgo naglakip, dili lamang sa pagpahibalo sa umaabot nga hukom, kondili usab sa usa ka tawag kang Nabucodonosor sa paghunong sa sala, nga nagrepresentar sa walay-katapusang ebanghelyo sa nahaunang manulonda. Ang “takna” ikapahimutang sa tagna sa panahon sa katapusan, niadtong 1798, sa dihang ang nahaunang manulonda misulod sa kasaysayan. Ang nahaunang manulonda misulod sa kasaysayan niadtong 1798, sa pagtapos sa “pito ka panahon” sa panimalos sa Dios nga gipahamtang batok sa amihanang gingharian, nga nagsugod niadtong 723 BC.

> For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:22–24.

> Kay kini mao ang mga adlaw sa panimalos, aron matuman ang tanang mga butang nga nahisulat. Apan alaut kadtong mga mabdos, ug kadtong mga nagapasuso, niadtong mga adlawa! kay adunay dakung kagul-anan sa yuta, ug kapungot ibabaw niining katawhan. Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagadad-on nga mga bihag ngadto sa tanang mga nasud: ug ang Jerusalem pagatunobtunoban sa mga Gentil, hangtud nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:22–24.

Nebuchadnezzar was to live with the heart of a beast for the period of God’s vengeance, that was brought upon the northern kingdom of Israel, for Nebuchadnezzar was the king of the north. Luke identifies that same period as “times” (“times of the Gentiles”), in the plural, when he marks the ending point of the trampling down of Jerusalem.

Si Nabucodonosor pagapuy-on uban sa kasingkasing sa usa ka mananap sulod sa yugto sa panimalos sa Dios, nga gidala batok sa amihanang gingharian sa Israel, kay si Nabucodonosor mao ang hari sa amihanan. Giila ni Lucas ang maong mao ra nga yugto ingon nga “mga panahon” (“mga panahon sa mga Gentil”), sa porma nga plural, sa dihang iyang gimarkahan ang katapusang punto sa pagyatak sa Jerusalem.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagabihagon ngadto sa tanang mga nasod; ug ang Jerusalem pagatumban sa mga Gentil, hangtod nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:24.

In the book of Revelation, the times of the Gentiles trampling down the sanctuary and host was simply identified as twelve hundred and sixty years, for it was simply emphasizing the period of papal persecution.

Sa basahon sa Pinadayag, ang mga panahon sa pagtamaktamak sa mga Gentil sa balaang puloy-anan ug sa panon yano lamang nga giila nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, kay yano lamang kining nagapasiugda sa yugto sa paglutos sa kapapahan.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo pasagdi, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Hentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatumban sa ilalum sa tiil sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug akong hatagan ug gahum ang akong duha ka mga saksi, ug sila managna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nanagsul-ob ug sako. Pinadayag 11:2, 3.

The warning message given by Daniel to Nebuchadnezzar, represents the warning of judgment to come. The arrival of that warning message is symbolically located in 1798, which is when the first angel arrived to warn of the approaching investigative judgment. The predicted judgment upon Nebuchadnezzar occurred in the second use of the word “hour” in chapter four.

Ang pasidaang mensahe nga gihatag ni Daniel kang Nabucodonosor nagrepresentar sa pasidaan mahitungod sa paghukom nga moabot. Ang pag-abot nianang pasidaang mensahe simbolikong gipahiluna sa 1798, nga mao ang panahon sa pag-abot sa unang manulonda aron mopahimangno mahitungod sa nagkaduol nga imbestigatibong paghukom. Ang gitagna nga paghukom batok kang Nabucodonosor nahitabo sa ikaduhang paggamit sa pulong nga “takna” sa kapitulo kwatro.

> All this came upon the king Nebuchadnezzar. At the end of twelve months he walked in the palace of the kingdom of Babylon. The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? While the word was in the king’s mouth, there fell a voice from heaven, saying, O king Nebuchadnezzar, to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee. And they shall drive thee from men, and thy dwelling shall be with the beasts of the field: they shall make thee to eat grass as oxen, and seven times shall pass over thee, until thou know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will. The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:28–33.

> Kining tanan miabut ibabaw sa hari nga si Nebuchadnezzar. Sa katapusan sa napulo ug duha ka bulan naglakaw siya sa palasyo sa gingharian sa Babilonia. Misulti ang hari ug miingon, Dili ba kini ang daku nga Babilonia, nga akong gitukod alang sa puloy-anan sa gingharian pinaagi sa kusog sa akong gahum, ug alang sa kadungganan sa akong pagkahalangdon? Samtang anaa pa ang pulong sa baba sa hari, may tingog nga nahulog gikan sa langit, nga nagaingon, O hari nga si Nebuchadnezzar, kanimo kini gisulti; ang gingharian gikuha na gikan kanimo. Ug ikaw palagputon nila gikan sa mga tawo, ug ang imong puloy-anan mauban sa mga mananap sa kapatagan: pakan-on ka nila ug balili sama sa mga baka, ug pito ka panahon ang molabay ibabaw kanimo, hangtud nga maila mo nga ang Labing Hataas maoy nagagahum sa gingharian sa mga tawo, ug nagahatag niini kang bisan kinsa nga Iyang buot. Nianang maong taknaa natuman ang butang ibabaw kang Nebuchadnezzar: ug siya gipapahawa gikan sa mga tawo, ug mikaon ug balili sama sa mga baka, ug ang iyang lawas nabasa sa tun-og sa langit, hangtud nga ang iyang mga buhok mitubo nga sama sa mga balhibo sa agila, ug ang iyang mga kuko sama sa mga kuko sa mga langgam. Daniel 4:28–33.

The judgment that had been predicted came in the very “hour” that Nebuchadnezzar lifted up his heart to pride. The investigative judgment that had been predicted, came when the “hour” of God’s investigative judgment commenced.

Ang paghukom nga gitagna miabot gayud sa mismong “takna” nga gipatugbaw ni Nabucodonosor ang iyang kasingkasing ngadto sa pagkamapahitas-on. Ang mapaniidong paghukom nga gitagna miabot sa dihang nagsugod ang “takna” sa mapaniidong paghukom sa Dios.

The “hour” of God’s judgment on October 22, 1844, had produced two classes of worshippers, represented as the “wise” and the “wicked” in Daniel chapter twelve, and who were also represented as “wise” or “foolish” in the parable of the ten virgins, and who were also represented as those who were justified by faith in Habakkuk chapter two, who were contrasted with those that manifested the same character as had Nebuchadnezzar in the “hour” his judgment came.

Ang “takna” sa paghukom sa Dios niadtong Oktubre 22, 1844, nakapamugna ug duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba, nga gihulagway ingon nga mga “manggialamon” ug mga “daotan” diha sa ikanapulog-duha nga kapitulo sa Daniel, ug nga gihulagway usab ingon nga “manggialamon” o “buangbuang” diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug nga gihulagway usab ingon nga kadtong mga gipakamatarong pinaagi sa pagtuo diha sa ikaduhang kapitulo sa Habakkuk, nga gitandi niadtong mga nagpakita sa mao rang kinaiya nga gipakita ni Nabucodonosor sa “takna” sa dihang miabut ang iyang paghukom.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Tan-awa, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong diha kaniya: apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtoo. Habakkuk 2:4.

The two classes in each of the three lines were manifested when the “hour” of his judgment arrived on October 22, 1844, which is what Nebuchadnezzar’s “hour” of judgment represents. 1798 was the conclusion of the “first” indignation of “seven times,” when the papacy ceased to prosper, for she was delivered a deadly wound.

Ang duha ka mga pundok sa matag usa sa tulo ka mga linya napadayag sa dihang miabut ang “takna” sa iyang paghukom niadtong Oktubre 22, 1844, nga mao ang gisimbolohan sa “takna” sa paghukom ni Nabucodonosor. Ang 1798 mao ang pagtapos sa “nahauna” nga kasuko sulod sa “pito ka mga panahon,” sa dihang ang kapapahan mihunong sa paglambo, kay siya gihatagan ug samad nga makamatay.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug siya magabayaw sa iyang kaugalingon, ug magapadaku sa iyang kaugalingon labaw sa matag dios, ug magasulti ug mga kahibulongang butang batok sa Dios sa mga dios, ug magmauswagon hangtod nga ang kapungot matuman: kay kadtong gitagana pagabuhaton. Daniel 11:36.

1844, was the end of the “last” indignation:

Ang 1844 mao ang katapusan sa “kataposang” kapungot:

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> Ug siya miingon, Tan-awa, akong ipahibalo kanimo kung unsay mahitabo sa katapusang yugto sa kapungot; kay sa gitakda nga panahon moabot ang katapusan. Daniel 8:19.

The first use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1798; which was the end of the “first” of God’s indignation of “seven times” against the northern kingdom of Israel; the arrival of the first angel’s message at the time of the end; and the end of Nebuchadnezzar’s “seven times” at the “end of the days.”

Ang unang paggamit sa pulong nga “takna,” diha sa Daniel kapitulo upat, nagrepresentar sa 1798; nga mao ang katapusan sa “nahauna” sa kapungot sa Dios nga “pito ka mga panahon” batok sa amihanang gingharian sa Israel; ang pag-abot sa mensahe sa unang manulunda sa panahon sa katapusan; ug ang katapusan sa “pito ka mga panahon” ni Nabucodonosor sa “katapusan sa mga adlaw.”

The second use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1844; which was the end of the “last” indignation of “seven times,” against the southern kingdom of Judah. It was also the arrival of the investigative judgment, and Nebuchadnezzar’s personal judgment.

Ang ikaduhang paggamit sa pulong nga “takna,” diha sa Daniel kapitulo upat, nagrepresentar sa 1844; nga mao ang katapusan sa “ulahi” nga kasuko sa “pito ka panahon,” batok sa habagatang gingharian sa Juda. Kini usab mao ang pag-abot sa hukom nga masinati, ug sa personal nga paghukom kang Nabucodonosor.

Chapter one identifies the history of the three-step testing process, and marks the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840. Chapter four represents the arrival of the first angel’s message at the time of the end in 1798, and is to be laid over chapter one. Chapter four emphasizes the message of the first angel and its warning of approaching judgment, and marks October 22, 1844, and the arrival of the third angel’s message.

Ang kapitulo uno nag-ila sa kasaysayan sa tulo-ka-ang-ang nga proseso sa pagsulay, ug nagtimaan sa paghatag ug gahum sa mensahe sa unang manulonda niadtong Agosto 11, 1840. Ang kapitulo upat nagrepresentar sa pag-abot sa mensahe sa unang manulonda sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug angay nga ipatong ibabaw sa kapitulo uno. Ang kapitulo upat naghatag ug pagpasiugda sa mensahe sa unang manulonda ug sa pasidaan niini mahitungod sa nagkaduol nga paghukom, ug nagtimaan sa Oktubre 22, 1844, ug sa pag-abot sa mensahe sa ikatulong manulonda.

Together they represent the beginning of not only Adventism, but also of the United States. Chapters one through three also address the history at the end of Adventism, and the end of the United States. Chapter five, and the testimony of Belshazzar also aligns with those first three chapters.

Dungan sila nagrepresentar sa sinugdanan dili lamang sa Adventismo, kondili usab sa Estados Unidos. Ang mga kapitulo uno hangtod tres naghisgot usab sa kasaysayan sa katapusan sa Adventismo, ug sa katapusan sa Estados Unidos. Ang kapitulo singko, ug ang pamatuod ni Belshazzar, nahiuyon usab niadtong unang tulo ka mga kapitulo.

Chapter one, aligned with chapter four, represent the movement of the first angel, and the history when the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1798. The message that was then unsealed is symbolized with the vision of the Ulai River, that represents the increase of knowledge contained within chapters seven, eight and nine of Daniel.

Ang unang kapitulo, nga nahiuyon sa ika-upat nga kapitulo, nagrepresentar sa kalihukan sa unang manulonda, ug sa kasaysayan sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Ang mensahe nga sa maong panahon giablihan gisimbolohan pinaagi sa panan-awon sa Suba sa Ulai, nga nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga anaa sulod sa ikapito, ikawalo, ug ikasiyam nga mga kapitulo sa Daniel.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Haring Belshazzar may usa ka panan-awon nga mitungha kanako, ngani kanako nga si Daniel, tapos niadtong mitungha kanako sa nahauna. Ug nakita ko diha sa usa ka panan-awon; ug nahitabo, sa dihang nakita ko, nga didto ako sa Shushan sa palasyo, nga anaa sa lalawigan sa Elam; ug nakita ko diha sa usa ka panan-awon, ug ako didto sa daplin sa suba sa Ulai. Daniel 8:1, 2.

Chapters one through three, aligned with chapter five; represent the movement of the third angel, and the history when the book of Daniel was unsealed in 1989. The message that was unsealed then is symbolized with the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge contained within chapters ten, eleven and twelve.

Ang mga kapitulo uno hangtod tres, nga nahiuyon sa kapitulo singko, nagrepresentar sa lihok sa ikatulong manulonda, ug sa kasaysayan sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan kaniadtong 1989. Ang mensahe nga giablihan niadto gisimbolohan pinaagi sa panan-awon sa Suba sa Hiddekel, nga nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga anaa sulod sa mga kapitulo diyes, onse, ug dose.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> Ug sa ikakawhaan ug ikaupat ka adlaw sa unang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel. Daniel 10:4.

We will continue our consideration of the line of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa linya ni Nebukadnezar ug ni Belshazar sa sunod nga artikulo.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> “Aduna gayod og panginahanglan sa labi pa ka suod nga pagtuon sa Pulong sa Dios. Ilabina ang Daniel ug ang Pinadayag angay tagdon sa paagi nga wala pa sukad kaniadto sa kasaysayan sa atong buluhaton. Mahimo nga adunay gamay ra kita nga isulti sa pipila ka mga linya mahitungod sa gahum sa Roma ug sa kapapahan, apan angay natong ipaatubang ang pagtagad ngadto sa gisulat sa mga propeta ug sa mga apostoles ilalom sa inspirasyon sa Espiritu sa Dios. Ang Espiritu Santo maoy naghulma sa mga butang sa ingon niana, sa paghatag sa tagna ug sa mga hitabo nga gihulagway, aron itudlo nga ang tawhanong galamiton kinahanglan ipahilayo sa pagtan-aw, tinago diha kang Cristo, ug nga ang Ginoong Dios sa langit ug ang Iyang balaod kinahanglan pagabayawon.

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> “Basaha ang basahon ni Daniel. Tawga pag-usab sa hunahuna, sa matag punto, ang kasaysayan sa mga gingharian nga girepresentar didto. Tan-awa ang mga estadista, ang mga konseho, ang mga gamhanang kasundalohan, ug tan-awa kon giunsa sa Dios ang pagpaubos sa garbo sa mga tawo, ug ang pagpahigda sa himaya sa tawo ngadto sa abog. Ang Dios lamang maoy girepresentar nga daku. Sa panan-awon sa manalagna makita Siya nga nagapukan sa usa ka gamhanang magmamando ug nagapatindog sa usa pa. Siya gipadayag ingon nga Monarka sa uniberso, nga magapatindog na sa Iyang gingharian nga walay katapusan—ang Tigulang sa mga adlaw, ang buhi nga Dios, ang Tinubdan sa tanang kaalam, ang Magmamando sa karon, ang Magpapadayag sa umalabot. Basaha ug sabta kon unsa pagkakabusik, pagkahuyang, pagkadali malabay, pagkasayopon, ug pagkasad-anon ang tawo sa dihang gipatugbaw niya ang iyang kalag ngadto sa kakawangan.”

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> “Ang Balaang Espiritu pinaagi kang Isaias nagatudlo kanato ngadto sa Dios, ang buhi nga Dios, ingon nga pangunang tumong sa atong pagtagad—ngadto sa Dios sumala sa Iyang pagpadayag diha kang Cristo. ‘Kay alang kanato natawo ang usa ka bata, alang kanato gihatag ang usa ka anak nga lalake: ug ang kagamhanan anha sa Iyang abaga: ug ang Iyang ngalan pagatawgon nga Kahibulongan, Magtatambag, ang Gamhanang Dios, ang Walay Katapusang Amahan, ang Prinsipe sa Pakigdait’ [Isaias 9:6].”

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel nga diretso gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining kaulahiang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita sa daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, karon anaa na sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna mahitabo na sa dili madugay.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

> “Hunahunaa ang kahimtang sa nasod nga Judio sa dihang gihatag ang mga tagna ni Daniel. Ang mga Israelita atua sa pagkabinihag, ang ilang templo naguba na, ug ang ilang pag-alagad sa templo nahunong. Ang ilang relihiyon nasentro sa mga seremonya sa sistemang halad. Ilang gihimong labing mahinungdanon ang mga panggawas nga porma, samtang nawala kanila ang espiritu sa tinuod nga pagsimba. Ang ilang mga pag-alagad nahugawan sa mga tradisyon ug mga binuhatan sa paganismo, ug sa pagtuman sa mga tulomanon sa paghalad wala sila motan-aw lapas sa anino ngadto sa katinuoran. Wala nila mailhi si Cristo, ang matuod nga halad alang sa mga sala sa mga tawo. Ang Ginoo milihok aron dad-on ang katawohan ngadto sa pagkabinihag, ug aron pahunongon ang mga pag-alagad sa templo, aron ang mga panggawas nga seremonya dili mahimong kinatibuk-an sa ilang relihiyon. Ang ilang mga prinsipyo ug mga binuhatan kinahanglan hinloan gikan sa paganismo. Ang ritwal nga pag-alagad mihunong aron ang pag-alagad sa kasingkasing mapasig-uli. Ang panggawas nga himaya gikuha aron ang espirituwal mapadayag.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

Back to Articles