Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Baynte Singko

The Unveiling of Babylon’s Decline: A Prophetic Passage from Nebuchadnezzar to Belshazzar

Ang Pagbukas sa Pagkahugno sa Babilonya: Usa ka Propetikong Bahin gikan kang Nabucodonosor hangtod kang Belshazar

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

Ang pagkapukan ni Belshazzar sa kapitulo singko gipatipo na daan pinaagi sa pagkapukan ni Nabucodonosor sa kapitulo kuwatro.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “Ngadto sa katapusang magmamando sa Babilonia, maingon sa hulagway ngadto sa nahaunang magmamando niini, miabot ang hukom sa langitnong Magbalantay: ‘O hari, ... kanimo kini gisulti; Ang gingharian gikuha na gikan kanimo.’ Daniel 4:31.” Mga Propeta ug mga Hari, 533.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

Si Nabucodonosor nagrepresentar sa sinugdan ug si Belsazar sa katapusan sa gingharian nga nagmando sulod sa kapitoan ka tuig, ug busa nagsimbolo sa paghari sa mapintas nga mananap sa yuta diha sa Pinadayag kapitulo trese (ang Tinipong Bansa sa Amerika), nga pagahari sulod sa panahon nga ang bigaon sa Tiro (ang kapapahan) hingalimtan.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Tiro hikalimtan sulod sa kapitoan ka tuig, sumala sa mga adlaw sa usa ka hari: human sa katapusan sa kapitoan ka tuig ang Tiro magaawit ingon sa usa ka bigaon. Isaias 23:15.

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

Busa si Nabucodonosor nagrepresentar sa sinugdanan sa Estados Unidos, ug si Belsasar nagrepresentar sa katapusan sa Estados Unidos. Si Nabucodonosor nagrepresentar sa sinugdanan sa sungay nga Republikano ug sa sinugdanan sa sungay nga Protestante. Si Belsasar nagrepresentar sa katapusan sa Republikano ug Protestante nga sungay.

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

Ang paghukom nga gipahamtang kang Nabucodonosor mao ang “pito ka mga panahon.” Ang sugilanon bahin sa pagpuyo ni Nabucodonosor ingon nga usa ka mananap sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw, gigamit ni William Miller sa iyang pag-aplikar sa “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais, bisan pa man nga wala niya hisguti ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan, nga gisimbolo diha sa paghukom kang Belsasar.

> And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

> Ug kini mao ang sinulat nga nasulat, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Kini mao ang hubad sa maong butang: MENE; Giihap sa Dios ang imong gingharian, ug gitapus na kini. TEKEL; Gitimbang ka sa timbangan, ug hingkaplagan ka nga kulang. PERES; Ang imong gingharian nabahin, ug gihatag sa mga Medo ug mga Persiano. Daniel 5:25–28.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

Gawas sa paghubad nga gihatag ni Daniel sa misteryosong sinulat sa bongbong, ang mga pulong nga “mene” ug “tekel” nagrepresentar ug sukod sa gibug-aton, ug ang maong mga pulong nagrepresentar usab ug piho nga kantidad sa salapi nga sinsilyo (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). Ang usa ka “mene” katumbas sa kalim-an ka siclo, o usa ka libo ka gerah. Busa, ang “mene, mene” katumbas sa duha ka libo ka gerah. Ang usa ka “tekel” baynte ka gerah. Busa, ang “mene, mene, tekel” katumbas sa duha ka libo ug baynte ka gerah. Ang “Upharsin” nagkahulogan ug “pagbahin” ug busa nagpasabot nga usa kini ka tunga sa usa ka “mene,” ug nagrepresentar sa lima ka gatus ka gerah. Sa tingub nagrepresentar kini sa kinatibuk-ang suma nga duha ka libo lima ka gatus ug baynte.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

Ang katapusang reperensiya ni Sister White nagpaila nga si Belshazzar gitipohan ni Nebukadnezar, apan mas espesipiko pa, iyang gipasikad ang ilang managsamang paghukom, ug ang duha ka paghukom girepresentar ingong simbolo sa “pito ka mga panahon” sa Leviticus 26. Adunay pipila ka mga pulong nga gigamit sa Kasulatan aron irepresentar ang “pito ka mga panahon” sa Leviticus 26. Girepresentar kini ni Jeremias ingon nga kapungot sa Dios.

> How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

> Giunsa sa Ginoo ang pagtabon sa anak nga babaye sa Sion pinaagi sa usa ka panganod sa iyang kasuko, ug ang paglumpag gikan sa langit ngadto sa yuta sa katahum sa Israel, ug wala niya hinumdumi ang iyang tumbanan sa adlaw sa iyang kasuko! Gilamoy sa Ginoo ang tanang puloy-anan ni Jacob, ug wala siya malooy: gilumpag niya sa iyang kapungot ang mga salipdanan sa anak nga babaye sa Juda; iyang gipahigda sila sa yuta: iyang gihugawan ang gingharian ug ang mga principe niini. Giputol niya sa iyang mapintas nga kasuko ang tanang sungay sa Israel: gibawi niya ang iyang too nga kamot gikan sa atubangan sa kaaway, ug misilaob siya batok kang Jacob sama sa nagdilaab nga kalayo, nga nagalamoy sa tanang naglibot. Gibawog niya ang iyang pana ingon sa usa ka kaaway: mitindog siya uban sa iyang too nga kamot ingon sa usa ka kaatbang, ug gipamatay ang tanang maanyag sa panan-aw sa tabernakulo sa anak nga babaye sa Sion: gibubo niya ang iyang kapungot sama sa kalayo. Ang Ginoo nahisama sa usa ka kaaway: gilamoy niya ang Israel, gilamoy niya ang tanan niyang mga palasyo: gilaglag niya ang iyang mga salipdanan, ug gipadaghan niya sa anak nga babaye sa Juda ang pagbangotan ug pagminatay. Ug gikuha niya sa mapintas nga paagi ang iyang tabernakulo, daw ingon sa usa ka tanaman: gilaglag niya ang iyang mga dapit sa katiguman: gipasagdan sa Ginoo nga hingkalimtan sa Sion ang mga balaan nga pangilin ug ang mga adlaw nga igpapahulay, ug gitamay niya sa kaligutgut sa iyang kasuko ang hari ug ang sacerdote. Gisalikway sa Ginoo ang iyang halaran, gikasilagan niya ang iyang balaang puloy-anan, gitugyan niya ngadto sa kamot sa kaaway ang mga bongbong sa iyang mga palasyo; naghimo sila ug kasaba sa balay sa Ginoo, ingon sa adlaw sa usa ka balaan nga pangilin. Gituyo sa Ginoo ang paglaglag sa bongbong sa anak nga babaye sa Sion: gituyhad niya ang pisi nga panukod, wala niya ibawi ang iyang kamot gikan sa paglaglag: busa iyang gipangabangotan ang kural ug ang bongbong; nangaluya silang dungan. Mga Pagbangotan 2:1–8.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

Ang kasuko sa Ginoo gihulagway ingong “kapungot sa iyang kasuko,” ug ang iyang kasuko natuman ibabaw sa duha ka gingharian sa Israel, ang amihanang gingharian ug ang habagatang gingharian. Mao kini ang hinungdan nga ang basahon ni Daniel nag-ila sa usa ka “nahauna” ug usa ka “naulahi” nga kapungot. Giila ni Jeremias ang usa ka “pisi sa sukod” nga “gituy-od sa Ginoo,” sa dihang iyang gipadayag ang iyang kasuko batok sa iyang piniling katawohan. Kana nga pisi sa sukod gihisgutan usab sa Ikaduhang Mga Hari.

> And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

> Ug ang Ginoo misulti pinaagi sa iyang mga alagad nga mga propeta, nga nagaingon: Tungod kay si Manases nga hari sa Juda nagbuhat niining mga kangil-ad, ug nagbuhat ug kadaotan nga labaw pa kay sa tanan nga gibuhat sa mga Amorihanon nga nanghiuna kaniya, ug gipakasala usab ang Juda pinaagi sa iyang mga diosdios: Busa mao kini ang giingon sa Ginoo nga Dios sa Israel, Ania karon, nagadala ako ug ingon nianang kadaotan ibabaw sa Jerusalem ug Juda, nga ang bisan kinsa nga makadungog niini, maningaw ang duruha niya ka dunggan. Ug igatuy-od ko ibabaw sa Jerusalem ang pisi sa Samaria, ug ang hulogtimbangan sa balay ni Ahab; ug pagapahiran ko ang Jerusalem maingon nga ang usa ka tawo magapahid sa usa ka pinggan, nga ginapahid kini ug ginabalit-ad kini. Ug biyaan ko ang salin sa akong panulondon, ug itugyan ko sila ngadto sa kamot sa ilang mga kaaway; ug sila mahimong tukbonon ug inagawan sa tanan nilang mga kaaway. 2 Mga Hari 21:10–14.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

Ang “tul-id” sa kasuko sa Dios, nga mao ang “pito ka panahon” ni Moises, unang gituy-od ibabaw sa amihanang gingharian (ang balay ni Ahab), ug unya ibabaw sa Juda. Laing biblikanhong pulong alang sa “pito ka panahon” nga naggikan sa Levitico 26 mao ang pulong nga “nakatibulaag”.

> Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

> Unya magalakaw ako usab batok kaninyo diha sa kapungot; ug ako, ako gayud, magasilot kaninyo sa makapito tungod sa inyong mga sala. Ug kamo magakaon sa unod sa inyong mga anak nga lalake, ug sa unod sa inyong mga anak nga babaye magakaon kamo. Ug gun-obon ko ang inyong hataas nga mga dapit, ug putlon ko ang inyong mga larawan, ug ilabay ko ang inyong mga patayng lawas ibabaw sa mga patayng lawas sa inyong mga diosdios, ug ang akong kalag magadumot kaninyo. Ug himoon ko nga kamingawan ang inyong mga siyudad, ug dad-on ko ang inyong mga balaang puloy-anan ngadto sa pagkabinayaan, ug dili ko panimaho-on ang kahumot sa inyong mahumot nga mga halad. Ug dad-on ko ang yuta ngadto sa pagkabinayaan; ug ang inyong mga kaaway nga nagapuyo niana manghibulong tungod niini. Ug patibulaagon ko kamo sa taliwala sa mga nasud, ug ibton ko ang espada sa pagsunod kaninyo: ug ang inyong yuta mamahimong binayaan, ug ang inyong mga siyudad mamahimong kamingawan. Unya ang yuta magakalipay sa iyang mga adlaw nga igpapahulay, samtang kini naghigda nga binayaan, ug kamo atua sa yuta sa inyong mga kaaway; bisan niana ang yuta magapahulay, ug magakalipay sa iyang mga adlaw nga igpapahulay. Sa tanang panahon nga kini nagahigda nga binayaan kini magapahulay; kay kini wala makapahulay sa inyong mga adlaw nga igpapahulay, sa diha nga kamo nagpuyo pa niini. Levitico 26:28–35.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

Ang pagkapatibulaag taliwala sa mga pagano natuman kang Daniel sa dihang gidala siya ingon nga ulipon ngadto sa Babilonia, sa pagkabihag ni Jehoiakim. Unya, samtang si Daniel atua sa “yuta sa mga kaaway,” ang yuta mipahulay ug nakatagamtam sa “iyang mga adlaw nga igpapahulay.” Ang Ikaduhang Cronicas nagapahibalo kanato nga ang gilay-on sa maong panahon mao ang kapitoan ka tuig ni Jeremias, nga nailhan ni Daniel diha sa kapitulo nuwebe.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> Ug kadtong mga nakalingkawas gikan sa espada gidala niya ngadto sa Babilonia; ug didto sila nahimong mga ulipon niya ug sa iyang mga anak hangtod sa paghari sa gingharian sa Persia: Aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, hangtod nga ang yuta makapahimulos sa iyang mga adlaw nga igpapahulay: kay samtang kini nagapabiling biniyaan, kini nagbantay sa adlaw nga igpapahulay, aron matuman ang kapitoan ka tuig. Karon sa nahaunang tuig ni Ciro nga hari sa Persia, aron matuman ang pulong ni Jehova nga gisulti pinaagi sa baba ni Jeremias, gipukaw ni Jehova ang espiritu ni Ciro nga hari sa Persia, mao nga naghimo siya ug usa ka pahibalo sa tibuok niyang gingharian, ug gisulat usab kini, nga nagaingon, Mao kini ang giingon ni Ciro nga hari sa Persia, Ang tanang gingharian sa yuta gihatag kanako ni Jehova nga Dios sa langit; ug gisugo niya ako sa pagtukod alang kaniya ug usa ka balay sa Jerusalem, nga anaa sa Juda. Kinsa ba kaninyo, sa tanan niyang katawohan? Si Jehova nga iyang Dios magauban unta kaniya, ug paadtoa siya. 2 Cronicas 36:20–23.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Ang pulong nga “pagkatibulaag” usa ka simbolo sa “pito ka panahon.” Ang paghukom kang Nabucodonosor sa “pito ka panahon” nga pagkinabuhi ingon sa usa ka mapintas nga mananap, naghulagway sa paghukom kang Belsasar, sumala sa gipakita sa misteryosong mga pulong diha sa bungbong, “mene, mene, tekel upharsin.” Ang paghukom kang Belsasar girepresentahan sa sinulat sa kamot nga katumbas sa duha ka libo ug lima ka gatus ug baynte, ang mao gihapong gidaghanon sa mga adlaw nga si Nabucodonosor nabuhi sama sa usa ka mapintas nga mananap, ug ang mao gihapong gidaghanon sa mga tuig nga girepresentahan sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

Ang paghukom kang Belshazzar, nga gitipo sa paghukom kang Nebuchadnezzar, sa simbolikong paagi gilarawan pinaagi sa “pito ka mga panahon,” ug kining duha ka mga paghukom nagrepresentar sa usa ka “pagkahulog sa Babilonia,” nga mao ang simbolo sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang unang pagkahulog sa Babilonia mao kadtong panahon sa pagpaubos sa tore ni Nimrod.

> And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

> Ug ang tibook yuta may usa ka pinulongan, ug usa ka sinultihan. Ug nahitabo, sa nagpanaw sila gikan sa sidlakan, nga ilang hingkaplagan ang usa ka kapatagan sa yuta sa Shinar; ug sila mipuyo didto. Ug sila nag-ingon ang usa sa usa, Umari kamo, magbuhat kita ug tisa, ug sunugon nato kini sa hingpit. Ug sila may tisa alang sa bato, ug ang aspalto maoy ilang gigamit nga semento. Ug sila miingon, Umari kamo, magtukod kita ug usa ka siyudad ug usa ka torre, nga ang taluktok niini makaabut ngadto sa langit; ug maghimo kita alang kanato ug usa ka ngalan, tingali unya mapatibulaag kita sa ibabaw sa nawong sa tibook yuta. Ug ang Ginoo mikanaug aron sa pagtan-aw sa siyudad ug sa torre, nga gitukod sa mga anak sa mga tawo. Ug ang Ginoo miingon, Ania karon, ang katawohan usa ra, ug silang tanan may usa ra ka pinulongan; ug kini mao ang ilang gisugdan sa pagbuhat: ug karon walay bisan unsa nga mapugngan gikan kanila, nga ilang gihunahuna nga pagabuhaton. Umari kamo, manganaug kita, ug didto libogon nato ang ilang pinulongan, aron dili sila makasabut ang usa sa usa sa sinultihan sa iyang isigkatawo. Busa ang Ginoo mipatibulaag kanila gikan didto ngadto sa ibabaw sa nawong sa tibook yuta: ug sila mihunong sa pagtukod sa siyudad. Genesis 11:1–8.

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

Sa paghukom sa Babel, nga mao ang paghukom kang Nimrod, ang Ginoo “nagkatag” sa mga rebelde ni Nimrod sa tibuok “nawong sa yuta.” Si Nimrod ug ang iyang mga kauban nasayod nga ang ilang pagrebelde maoy hinungdan nga sila pagakatagon, kay miingon sila nga ang kadasig sa pagtukod sa torre ug sa siyudad mao ang “aron maghimo kita ug ngalan alang sa atong kaugalingon, tingali unya kita pagapatlaag sa tibuok nawong sa yuta.”

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

Ang usa ka “ngalan” sa matagnaong diwa mao ang simbolo sa kinaiya. Ang kinaiya nga gitukod ni Nimrod ug sa iyang mga kauban gipakita pinaagi sa ilang mga buhat, kay pinaagi sa mga bunga mailhan ninyo ang kinaiya. Ang bunga sa pagsukol ni Nimrod, ug busa ang simbolo sa iyang kinaiya, mao ang pagtukod sa torre ug sa siyudad. Ang usa ka “torre” mao ang simbolo sa usa ka iglesia, ug ang usa ka “siyudad” mao ang simbolo sa usa ka estado. Ang ngalan sa mga rebelde ni Nimrod, nga nagrepresentar sa ilang kinaiya, mao ang panaghiusa sa iglesia ug estado, nga sa simbolikong paagi gihulagway usab ingon nga larawan sa mapintas nga mananap.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

Ang tudling nga nag-ila sa pagkapukan sa Babel adunay pulong nga “umari kamo” nga gisubli sa tulo ka higayon. Ang ikatulo mao ang dihang gidala sa Dios ang paghukom sa paglibog sa ilang pinulongan, ug sa pagpatibulaag kanila ngadto sa halapad nga kayutaan. Ang nahaunang “umari kamo” maoy pagpangandam alang sa ikaduhang “umari kamo,” sa dihang ilang gitukod ang ilang siyudad ug tore. Sa dihang ilang natuman ang ilang buluhaton sulod sa kasaysayan sa ikaduhang pagpamulong sa “umari kamo,” mikunsad ang Dios aron makita sa mata ang ilang pagsukol. Ang ikatulong “umari kamo” mao ang paghukom, ug ang ikaduhang “umari kamo” maoy usa ka makita nga pagsulay. Ang nahaunang “umari kamo” nagrepresentar sa ilang unang kapakyasan, ug sa matagnaong paagi ang tulo ka higayon nga gipahayag ang “umari kamo” nag-ila sa tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay sa walay-kataposang ebanghelyo. Aduna pay labi pang daghang kasayoran diha sa pagpamatuod sa pagsukol ug pagkapukan ni Nimrod, apan ang among ginailhan lamang mao nga sa unang higayon nga napukan ang Babilonia (Babel), ang simbolo sa “pito ka panahon,” ingon sa girepresentahan sa “pagpatibulaag,” gikilala. Ang paghukom kang Nimrod girepresentahan pinaagi sa usa ka pagpatibulaag, kang Nabucodonosor pinaagi sa “pito ka panahon” ug kang Belsasar pinaagi sa “duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan”.

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

Ang timaan sa Alpha ug Omega nagaila nga ang linya sa tagna nga girepresentahan sa mga kapitulo upat ug lima mao ang mensahe sa ulahing ulan sa ikaduhang manulonda ug sa Tungang Gabii nga Singgit. Ang linya nagsugod sa pagkapukan sa Babilonia nga girepresentahan ni Nabucodonosor, nga nagaila sa 1798, nga mao ang panahon sa unang pagkapukan sa espirituwal nga Babilonia (ang pagka-papa). Unya sa katapusan sa linya, ang Babilonia ni Belshazzar mapukan, nga nagtimaan sa sinugdanan sa anam-anam nga pagkapukan sa espirituwal nga Babilonia (ang pagka-papa pag-usab), nga nagsugod sa krisis sa balaod sa Domingo. Adunay duha ka mga saksi sa pagkapukan sa Babilonia sa sinugdanan sa linya ug duha ka mga saksi sa katapusan sa linya. Ang lohika sa tagna nagaila sa timaan sa daku nga Sinugdanan ug Katapusan, samtang nakita ang hilisgotan sa pagkapukan sa Babilonia nga gipamatud-an sa upat ka mga saksi diha sa linya nga girepresentahan sa Daniel kapitulo upat ug lima.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

Sa tipolohiya ug antitipolohiya nga relasyon ni Nabucodonosor ug ni Belsasar, kon ipahiuyon sa katapusang mga adlaw, atong makita ang mapintas nga mananap sa yuta sa iyang kahimtang nga sama sa nating karnero nga ginarepresentahan ni Nabucodonosor, ug unya, sa diha nga kini mosulti ingon nga usa ka dragon, atong makita si Belsasar. Atong makita sa propetikong relasyon ang sungay nga Republikano nga ginamandoan sa Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika nga ginarepresentahan ni Nabucodonosor, ug ang pagbungkag sa Konstitusyon nga ginarepresentahan ni Belsasar. Atong makita usab si Nabucodonosor ingon nga usa ka manggialamon nga ulay ug si Belsasar ingon nga usa ka buang nga ulay.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtagad sa Daniel kapitulo upat ug lima sa sunod nga artikulo.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

> “Si Belshazzar gihatagan ug daghang mga kahigayonan sa pag-ila ug sa pagbuhat sa kabubut-on sa Dios. Nakita niya ang iyang apohan nga si Nebuchadnezzar nga gipapahawa gikan sa katilingban sa mga tawo. Nakita niya ang salabutan nga maoy gipanghambog sa mapahitas-ong monarka nga gikuha sa Usa nga naghatag niini. Nakita niya ang hari nga giabog gikan sa iyang gingharian, ug gihimong kauban sa mga mananap sa kapatagan. Apan ang paghigugma ni Belshazzar sa kalingawan ug sa pagpasidungog sa kaugalingon mipapas sa mga pagtulon-an nga dili unta niya gayod hingalimtan; ug nakahimo siya ug mga sala nga susama niadtong nagdala ug talagsaong mga paghukom ibabaw kang Nebuchadnezzar. Giusikan niya ang mga kahigayonang mapuanguron nga gihatag kaniya, nga gipasagdan ang paggamit sa mga kahigayonan nga anaa sa iyang makab-ot aron mahimong nakaila sa kamatuoran. ‘Unsa ang kinahanglan kong buhaton aron ako maluwas?’ maoy usa ka pangutana nga gilabyan lamang sa walay pagtagad sa dakong apan buang nga hari.”

> “This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

> “Mao kini ang kapeligrohan sa walay pagmatngon, pasagad nga kabatan-onan karon. Ang kamot sa Dios mopukaw sa makasasala maingon sa gibuhat niini kang Belshazzar, apan alang sa daghan ulahi na kaayo ang paghinulsol.

> “The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “Ang magmamando sa Babilonia adunay mga bahandi ug dungog, ug sa iyang mapahitas-ong pagpatuyang sa kaugalingon iyang gipataas ang iyang kaugalingon batok sa Dios sa langit ug sa yuta. Misalig siya sa iyang kaugalingong bukton, wala magdahom nga adunay mangahas sa pag-ingon, ‘Ngano nga gibuhat mo kini?’ Apan sa dihang ang mahimayaong kamot misulat ug mga titik sa bungbong sa iyang palasyo, si Belshazzar natay-og sa kahadlok ug namahilom. Sa usa ka pagpamilok hingpit siyang gihukasan sa iyang kusog ug gipaubos ingon sa usa ka bata. Nakaamgo siya nga anaa siya sa kalooy sa Usa nga labi pang labaw kay kang Belshazzar. Nagbinuang siya sa mga butang nga balaan. Karon ang iyang konsensiya napukaw. Nakaamgo siya nga aduna siyay kahigayonan sa pag-ila ug sa pagbuhat sa kabubut-on sa Dios. Ang kasaysayan sa iyang apohan mitindog sa iyang atubangan nga sama ka tin-aw sa sinulat sa bungbong.” Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles