Article

# Elijah - Number Thirteen

Elias - Numero Trese

Forty-six

Kawarenta ug unom

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

Sa miaging artikulo atong gipahiangay si Elias sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Si Elias sa simbolikong paagi misulod nianang kasaysayana sa dihang si William Miller gibangon aron sa pagmantala sa mensahe sa unang manulonda. Ang balo sa Sarepta nagrepresentar sa usa ka matinumanong iglesia nga nagatigom ug duha ka sungkod, o duha ka nasud nga mahimong usa ka nasud sa Oktubre 22, 1844.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> Ug sultihi sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ania karon, kuhaon ko ang mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga nasud, diin sila nangadto, ug tigumon ko sila gikan sa tanang dapit, ug dad-on ko sila ngadto sa ilang kaugalingong yuta: Ug himuon ko sila nga usa ka nasud diha sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari nilang tanan: ug dili na sila mahimong duha ka nasud, ni bahinon pa gayud sila ngadto sa duha ka gingharian: Ni dili na usab nila pagahugawan ang ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga diosdios, ni pinaagi sa ilang mga dulumtanan, ni pinaagi sa bisan unsa sa ilang mga kalapasan: kondili luwason ko sila gikan sa tanan nilang mga puluy-anan, diin sila nakasala, ug hinloan ko sila: sa ingon niana sila mamahimong akong katawohan, ug ako mamahimong ilang Dios. Ug si David nga akong alagad mamahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan may usa ka magbalantay: manlakaw usab sila diha sa akong mga tulomanon, ug bantayan nila ang akong kabalaoran, ug tumanon kini. Ug magapuyo sila sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug magapuyo sila didto, sila, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa kahangtoran: ug si David nga akong alagad mamahimong ilang principe sa walay katapusan. Labut pa magabuhat ako ug pakigsaad sa pakigdait uban kanila; kini mahimong walay-katapusang pakigsaad uban kanila: ug papahimutangon ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ibutang ko ang akong balaang puloy-anan sa taliwala nila hangtod sa kahangtoran. Ang akong tabernaculo usab magauban kanila: oo, ako mamahimong ilang Dios, ug sila mamahimong akong katawohan. Ug ang mga nasud manghibalo nga ako mao si Jehova nga nagabalaan sa Israel, sa diha nga ang akong balaang puloy-anan anaa sa taliwala nila hangtod sa kahangtoran. Ezekiel 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

Adunay pipila ka mga panalangin nga giila ni Ezekiel nga gisaad ngadto sa duha ka sungkod, nga mao ang duha ka nasod nga mahimong usa ka nasod. Sugdan nato pinaagi sa pagtan-aw sa upat niana ka mga panalangin nga gimarkahan ni Sister White ingon upat ka “pag-anhi,” nga ang tanan natuman sa samang panahon, niadtong Oktubre 22, 1844.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Ang pag-anhi ni Cristo ingon nga atong Labing Halangdong Saserdote ngadto sa labing balaang dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipadayag diha sa Daniel 8:14; ang pag-anhi sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar diha sa Daniel 7:13; ug ang pag-anhi sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini girepresentahan usab pinaagi sa pag-anhi sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

Ang unang “pag-anhi” nga gihisgotan ni Sister White mao ang pag-anhi sa labawng pari alang sa “paghinlo sa santuwaryo,” nga mahitabo sa katapusan sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig. Kana nga bersikulo naghatag sa tubag sa pangutana sa Daniel otso ug bersikulo trese nga nagaingon, “Hangtud anus-a ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa paglapas sa kalaglagan, sa pagtugot nga ang santuwaryo ug ang panon pagayatakan ilalum sa tiil?” Ang bersikulo katorse nagpaila nga ang paghinlo sa santuwaryo magsugod sa katapusan sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig. Si Ezequiel nagaingon nga ang Dios “magakuha sa mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga pagano, diin sila nangadto, ug pagatigumon ko sila gikan sa tanang dapit, … ug ang nasud nga natigum dili na magahugaw sa ilang kaugalingon” kay ang Dios “magahinlo kanila: busa sila mamahimong akong katawohan, ug ako mamahimong ilang Dios.”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

Niadtong Oktubre 22, 1844, ang ikaduhang “pag-anhi” nga gihisgotan ni Sister White mao ang katumanan sa Daniel kapitulo pito, bersikulo trese, nga nagpaila nga ang Anak sa tawo moanhi ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, aron modawat ug gingharian. Si Ezequiel nagaingon nga ang Dios “himoon ko sila nga usa ka nasud diha sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari kanilang tanan.” Gihulagway ni Ezequiel si Cristo ingon nga hari pinaagi sa ngalan nga “David,” sa dihang siya nagaingon nga “si David nga akong alagad mahimong hari ibabaw kanila.” Gipaila usab niya nga si Cristo, ingon kang David, mahimong ilang “usa ka magbalantay,” ug nga ang Iyang “alagad nga si David” usab “mahimong ilang principe sa walay katapusan.” Ang usa ka hari, sumala sa kahulogan, nagkinahanglan sa iyang titulo ingon nga hari, ug nagkinahanglan siya ug usa ka kagamhanan nga iyang pagaharianan ug mga lungsoranon sa iyang gingharian. Kon walay mga lungsoranon, walay gingharian.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Nakita ko sa mga panan-awon sa kagabhion, ug ania karon, usa nga sama sa Anak sa tawo miabut uban sa mga panganod sa langit, ug miduol ngadto sa Tigulang sa mga adlaw, ug gidala nila siya sa iyang atubangan. Ug kaniya gihatag ang paghari, ug ang himaya, ug ang gingharian, aron ang tanang katawohan, mga nasod, ug mga pinulongan, mag-alagad kaniya: ang iyang paghari maoy walay katapusang paghari, nga dili na mawala, ug ang iyang gingharian maoy dili malaglag. Daniel 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

Ang ikatulong “pag-anhi” nga giila ni Sister White mao ang higayon nga si Cristo, ingon nga “ang mensahero sa tugon,” kalit nga miadto sa Iyang templo aron hinloan ang mga anak ni Levi. Nagaingon si Ezequiel nga si Cristo “magahinlo kanila: busa sila mahimong akong katawhan, ug ako mahimong ilang Dios,” ug nga “labaw pa” niana Siya magabuhat ug “usa ka tugon sa pakigdait uban kanila,” nga “mahimong usa ka walay-katapusang tugon.” Ang tugon pagatumanon sa dihang “ibutang” sa Dios ang Iyang “balaan nga puloy-anan sa ilang taliwala,” ug nga ang “mga pagano makaila nga ako mao ang Ginoo nga nagabalaan sa Israel, sa diha nga ang akong balaang puloy-anan anaa sa ilang taliwala.”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ania karon, ipadala ko ang akong mensahero, ug siya magaandam sa dalan sa akong atubangan: ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan ang mensahero sa tugon, nga inyong gikalipayan: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa man ang makatugot sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makabarog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magpupuripika, ug sama sa sabon sa mga magpapaputi: Ug siya molingkod ingon sa usa ka magpupuripika ug maghinlo sa salapi: ug iya nga pagaputlion ang mga anak ni Levi, ug pagaputlion sila ingon sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarong. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot sa Ginoo, ingon sa mga adlaw sa karaan, ug ingon sa nangaging mga katuigan. Malakias 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

Ang mensahero nga nag-andam sa dalan alang kang Cristo, ang “mensahero sa tugon” diha sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa 1844, mao si Elias, sumala sa iyang representasyon diha kang William Miller. Sa diha nga si Cristo sa kalit miadto sa Iyang templo, Iyang giputli ang mga “anak ni Levi” ingon sa “kalayo sa magpupino.”

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

Ang laing “pag-anhi” nga natuman niadtong Oktubre 22, 1844, mao ang pag-anhi sa pamanhonon. Kaduha nga gipaila ni Ezequiel nga ang nasud nga gitigum gikan sa duha ka mga sungkod mahimong “katawohan” sa Dios, ug nga Siya “mahimong ilang Dios.” Natuman kini pinaagi sa kaminyoon. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang upat ka mga panagna nga natuman nga gihisgutan ni Sister White, tanan gipaila pinaagi sa pagpamatuod sa duha ka mga sungkod ni Ezequiel.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

Si Elias nagrepresentar sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa mensahero sa tugon. Giila ni Cristo si Juan Bautista ingon nga mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Iyang unang pag-anhi. Giila ni Sister White si William Miller nga mao si Elias, ug giandam ni Miller ang dalan alang kang Cristo aron moanhi ingon nga “labing sacerdote,” ang “Anak sa tawo,” ang “mensahero sa tugon” ug ang “pamanhonon.”

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Human sa tulo ug tunga ka tuig, si Elias miabut gikan sa Sarepta, diin siya mipuyo uban sa balo ug sa iyang anak nga lalaki, ug gimandoan si Ahab sa pagtigom sa tibook Israel ngadto sa Carmel. Si Ezekiel nagaingon nga ang mga Hentil makaila nga ang Dios mao ang Dios, sa diha nga Iyang ipahimutang ang Iyang balaang puloy-anan sa taliwala sa nasud nga gitigum gikan sa duha ka mga sungkod. Sa Bukid sa Carmel si Elias nagsulti sa Israel sa pagpili kon ang Dios mao ba ang Dios o si Baal mao ba ang Dios, apan iyang gipahimutang ang maong pangutana dili lamang sulod sa kahimtang kon kinsa ang tinuod nga Dios, kondili usab sulod sa kahimtang kon kinsa ang tinuod nga propeta.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> Ug miadto si Elias ngadto sa tibook katawohan, ug miingon, Hangtod anus-a ba kamo magduhaduha tali sa duha ka mga panghunahuna? Kon ang Ginoo mao ang Dios, sunda siya; apan kon si Baal, nan sunda siya. Ug ang katawohan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. Unya miingon si Elias ngadto sa katawohan, Ako, ako lamang, ang nahibiling manalagna sa Ginoo; apan ang mga manalagna ni Baal upat ka gatus ug kalim-an ka tawo. 1 Mga Hari 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Ang tibook Israel, lakip si Ahab, nasayod nga ang Dios ni Elias mao ang Dios, sa dihang ang kalayo mikunsad gikan sa langit ug milamoy sa halad ni Elias. Ang pagkanaog sa kalayo sa Bukid Carmel maoy nagtimaan sa higayon sa dihang gibutang sa Dios ang Iyang santuwaryo sa taliwala sa nasod nga gihimo gikan sa duha ka mga sungkod. Ang milagro sa kalayo sa Bukid Carmel nagpakita nga ang Dios mao ang Dios, ug si Baal usa ka mini nga dios.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Ang milagro didto sa Sarepta, sa dihang mihigda si Elias ibabaw sa patay nga anak nga lalaki sa balo sa tulo ka higayon, nagpamatuod kaniya nga si Elias usa ka tawo sa Dios, ug ang milagro sa Carmel nagpatuman sa mao rang butang. Dili lamang nga ang kalayo sa Carmel nagpamatuod nga ang Dios mao ang Dios, kondili kini nagpakita usab nga si Elias mao ang tinuod nga propeta sa Dios, sukwahi sa mga propeta ni Baal ug sa mga propeta sa kakahoyan. Sa kasaysayan gikan sa 1840 ngadto sa 1844, si Miller ug ang mga Millerite gipadayag nga mao ang tinuod nga mga propeta, sukwahi sa mini nga mga propeta sa apostatang Protestante, nga niadtong maong kasaysayan nagpaila nga sila mao ang mga anak nga babaye ni Jezebel.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Si Elias didto sa Carmel nagrepresentar sa buluhaton sa pag-ila sa tinuod nga sungay sa Protestantismo, kay ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang mananap sa yuta sa Pinadayag 13, adunay usa ka sungay sa Protestantismo ug usa ka sungay sa Republikano nga pagdumala, ug bag-o pa lamang kini misugod sa iyang paghari niadtong 1798. Niadtong 1798, sa katapusan sa tulo ug tunga ka tuig nga paghari ni Jezebel, si Elias miabut gikan sa Sarepta aron sa paghimo ug usa ka tin-aw nga kalainan kon hain nga iglesia ang maoy sungay sa Protestantismo sa mananap sa yuta.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

Ang balo sa Sarepta nagapanaw gikan sa kasaysayan sa Tiatira padulong sa kaminyoon, diin pagakuhaon ang iyang pagkabalo. Ang iyang nabanhaw nga anak nga lalaki nagarepresenta niadtong gipamatay ni Jezebel sulod sa tulo ug tunga ka tuig nga hulaw. Ang duha ka lipak nga iyang gitigom alang sa kalayo mao ang duha ka balay sa literal nga Israel nga pagatigumon aron mahimong usa ka nasod, ug kana nga nasod mao ang espirituwal nga Israel. Ang balo mogamit unta sa duha ka lipak sa pagpasiga ug kalayo, nga nahitabo sa Carmel ug sa Oktubre 22, 1844, sa dihang ang mensahero sa pakigsaad naghinlo sa mga anak ni Levi pinaagi sa “kalayo sa mag-uulay.”

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

Ang kalayo maoy simbolo sa pagbubo sa Espiritu sa Dios, nga nahitabo sa Carmel ug sa Singgit sa Tungang Gabi-i nga miabot sa kinapungkayan niadtong Oktubre 22, 1844.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> Ug sa pag-abot sa hingpit sa adlaw sa Pentecostes, silang tanan nanagkatigom nga nagkahiusa sa usa ka dapit. Ug sa kalit dihay miabut nga tingog gikan sa langit, daw sa usa ka kusog ug makusog nga hangin nga nagadali, ug kini mipuno sa tibuok balay diin sila nanaglingkod. Ug may mipakita kanila nga mga dila nga binahinbahin sama sa kalayo, ug kini mipahimutang sa ibabaw sa matag usa kanila. Ug silang tanan napuno sa Espiritu Santo, ug misugod sa pagsulti sa laing mga pinulongan, sumala sa gihatag sa Espiritu kanila nga ikasulti. Buhat 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

Ang pagbubo sa Espiritu nagrepresentar sa pagmantala sa usa ka mensahe, ug ang balo magpasiga ug kalayo, aron siya makapandam ug pagkaon nga makaon, nga maoy usa ka mensahe.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang gamayng basahon. Ug miingon siya kanako, Kuhaa kini, ug kan-a kini; ug kini makapakapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini ingon sa dugos. Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini ingon sa dugos: ug sa diha nga nangaon na ako niini, mipait ang akong tiyan. Pinadayag 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

Ang mensahe nga dihadiha gipahibalo ni Ahab kang Jezebel mao nga ang Dios ni Elias mao ang tinuod nga Dios, kay si Ahab bag-o pa lang nakasaksi nga ang Dios ni Elias mitubag pinaagi sa kalayo. Ang mensahe nga dihadiha gibuksan niadtong Oktubre 22, 1844 mao ang mensahe sa ikatulong manulonda. Sa bisan hain nga kahimtang, ang mensahe nga gidala ni Ahab o ang mensahe sa ikatulong manulonda makapasuko kang Jezebel.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Apan ang mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan makasamok kaniya: busa mogula siya nga may dakong kapungot aron sa paglaglag, ug sa pagpatay gayud sa daghan. Daniel 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Ang “mga balita gikan sa sidlakan ug amihan” ni Daniel nagrepresentar sa mensahe nga nakapungot sa hari sa amihan, nga mao si Jezebel, ug siya maoy nagsugod sa kataposang paglutos sa kasaysayan sa yuta. Kana nga mensahe girepresentahan sa mensahe ni Ahab ngadto kang Jezebel, ug sa pag-abot sa mensahe sa ikatulong anghel sa pagsugod sa paghukom niadtong 1844.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> Ug gisugilon ni Ahab kang Jezebel ang tanan nga gibuhat ni Elias, ug usab giunsa niya pagpatay sa tanang mga propeta pinaagi sa espada. Unya si Jezebel nagpadala ug usa ka sinugo ngadto kang Elias, nga nagaingon, Buhaton unta sa mga dios kanako ug labaw pa usab, kon ugaling dili ko himoon ang imong kinabuhi nga sama sa kinabuhi sa usa kanila ugma niining orasa. 1 Hari 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

Si Elias, ingon nga usa ka simbolo, gilarawan pinaagi sa yugto sa panahon sa kamingawan gikan sa 538 hangtod sa 1798. Unya sa 1798, si Elias mipakita sa kasaysayan ingon nga si William Miller. Sa 1844, si Elias nagtawag sa kalayo sa Tunga-tungang Singgit gikan sa langit. Unya sa 1863, si Elias ug ang iyang mensahe gisalikway. Ang iyang mensahe mao ang mensahe ni Moises bahin sa “pito ka mga panahon,” nga girepresentahan usab sa mensahe sa duha ka sungkod ni Ezekiel. Ang pagtigom sa duha ka sungkod sa pagtapos sa ilang pagkakatag mao ang mensahe sa biyuda sa Sarepta, ug gitigom niya ang duha ka sungkod sa wala pa ang pag-andam ug kalan-on.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

Ang Millerite Adventism, sumala kang James ug Ellen White, nahimong Laodicean Adventism niadtong 1856, ug sa dihang ilang gisalikway dayon ang mensahe ni Elijah bahin sa “pito ka mga panahon” ni Moises niadtong 1863, ilang giwagtang ang lohikal nga katakos sa pagsabot sa pagdugang sa kahibalo mahitungod sa “pito ka mga panahon” nga gitinguha sa Dios nga ipadayag niadtong 1856 (pinaagi sa walong wala mahuman nga mga artikulo ni Hiram Edson.) Napugos sila sa lohika sa pagsugod sa pagguba sa patukoranan nga sistema sa mga kamatuoran nga gitultolan sa mga manulonda si William Miller sa pagtipon. Ang unang ‘bato’ nga nadiskobrehan ni Miller mao ang batong patukoranan nga maoy ikasandad sa Laodicean Adventism sa tibuok kasaysayan niini. Ang pagsalikway nianang unang bato sa kamatuoran maoy nakapahinabo sa pagkabuta sa Laodicea, usa ka simtoma nga matambalan, apan talagsa ra nga tinguhaong tambalan.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

Ang paghinlo sa templo nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, naglakip sa paghinlo sa “panon” nga gidaugdaug uban sa santuwaryo diha sa Daniel 8:13. Ang panon gilarawan pinaagi sa “duha ka mga sungkod” nga gitigom sa balo sa Zarephath alang sa kalayo. Ang duha ka mga sungkod mao ang duha ka mga balay sa literal nga karaang Israel. Ang literal nga Ephraim ug Juda, pagatigumon ngadto sa usa ka espirituwal nga nasod, ug pagahinloan sa mensahero sa tugon sa pag-abli sa hukom. Kining duha ka mga nasod mao ang “panon” nga gidaugdaug.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Ang saad ni Ezekiel mao nga ang Dios “mokuha sa mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga nasod, ngadto sa diin sila nangadto,” ug “tigumon sila” “ug dad-on sila ngadto sa ilang kaugalingong yuta.” Ang yuta sa literal nga Israel mao ang mahimayaong yuta, o ang yutang saad, o ang Juda. Ang espirituwal nga mahimayaong yuta niadtong 1798 mao ang yuta sa mananap sa yuta nga may duha ka sungay diha sa Pinadayag 13.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Sa adlaw nga gibayaw Ko ang Akong kamot ngadto kanila, aron pakuhaon sila gikan sa yuta sa Egipto ngadto sa usa ka yuta nga Akong napili alang kanila, nga nagaawas sa gatas ug dugos, nga mao ang himaya sa tanang kayutaan.... Apan usab gibayaw Ko ang Akong kamot ngadto kanila didto sa kamingawan, nga dili Ko sila dad-on ngadto sa yuta nga Akong gihatag kanila, nga nagaawas sa gatas ug dugos, nga mao ang himaya sa tanang kayutaan. Ezekiel 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

Ang duha ka literal nga mga balay sa Israel nagpuyo sa yuta nga mao ang “himaya sa tanang kayutaan,” ang yuta nga “nagapaagay” ug “gatas ug dugos.” Sa dihang ang duha ka literal nga mga balay sa Israel gitigom paghiusa ingon nga espirituhanong Israel, gisaad kanila nga ibutang sa ilang kaugalingong yuta. Ang espirituhanong “mahimayaong yuta” mao ang dapit diin nahimutang ang kalihokan sa mga Millerita sa sinugdanan ug ang kalihokan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo sa katapusan sa panahon sa paghari sa mapintas nga mananap sa yuta. Ang kalihokan nga nagrepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mahimo lamang mapatindog sa yuta sa mapintas nga mananap sa yuta. Ang usa ka kalihokan nga nagaangkon nga mao ang kalihokan sa ikatulong manulonda gikan sa bisan unsang laing yuta usa ka peke, kay ang Alpha ug Omega kanunay nagahulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> “Ang walay ikatandi nga mga kalooy ug mga panalangin sa Dios gibubo sa madagayaon ibabaw sa atong nasod; kini nahimong yuta sa kagawasan, ug ang himaya sa tibook kalibotan. Apan inay nga iuli ang pagpasalamat ngadto sa Dios, inay nga pasidunggan ang Dios ug ang Iyang balaod, ang mga nag-angkon nga mga Kristohanon sa Amerika nahimong natakdan sa pagkamapahitas-on, kahakog, ug pagsalig sa kaugalingon....”

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “Miabut na ang panahon nga ang paghukom nahulog na sa kadalanan, ug ang katarungan dili na makasulod, ug ang mobiya sa daotan naghimo sa iyang kaugalingon nga tukbonon. Apan ang bukton sa Ginoo wala mubo nga dili makaluwas, ug ang iyang igdulungog dili bug-at nga dili makadungog. Ang katawhan sa Tinipong Bansa sa Amerika usa ka katawhang gipaboran; apan sa dihang ilang pugngan ang kagawasan sa relihiyon, biyaan ang Protestante nga pagtuo, ug mohatag ug pag-uyon sa kapapahan, mapuno ang takos sa ilang sala, ug ang ‘nasudnong apostasya’ irekord sa mga basahon sa langit. Ang sangpotanan niini nga apostasya mao ang nasudnong kapukan.” Review and Herald, Mayo 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Ang Daniel kapitulo otso, bersikulo trese ug katorse, nagpasabot sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Ang panon mao ang duha ka mga balay sa literal nga Israel. Ang Jerusalem gitamakan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa mga Panahon sa Kangitngit.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug sila nga nanagsimba didto. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo biyaa, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Si Juan sa kapitulo onse sa Pinadayag gisugo sa pagsukod dili lamang sa templo, kondili usab “sa mga nagsimba didto.” Si Juan sa matagnaong paagi gipahimutang sa Oktubre 22, 1844, sa dihang gisugo siya sa pagsukod sa templo ug sa mga nagsimba didto.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug diha sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga ako na kining nakaon, ang akong tiyan napait. Revelation 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

Sa bersikulo napulo sa ikapulong kapitulo sa Pinadayag, si Juan nagrepresentar sa mapait nga kapakyasan sa Oktubre 22, 1844, ug dihadiha gisugo siya sa pagsukod sa balaang puloy-anan ug sa panon. Ang hilisgutan sa pangutana sa Daniel otso ug bersikulo trese, mao ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Gipahibalo kanato ni Juan nga “ang mga Hentil” “magatamak” sa “balaang siyudad” sulod sa “kap-atan ug duha ka bulan.” Ang kap-atan ug duha ka bulan mao ang tulo ug tunga ka tuig ni Elias. Kini mao ang Mangitngit nga Kapanahonan gikan sa 538 hangtod sa 1798. Sa pagbarug sa tagna diha sa Oktubre 22, 1844, gisugo si Juan sa pagbiya sa hawanan ug “ayaw kini sukda, kay gihatag kini sa mga Hentil, ug ilang yatakan ang balaang siyudad sulod sa kap-atan ug duha ka bulan.”

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Sa dihang gisugo si Juan sa pagsukod sa “templo, ug sa halaran, ug kanila nga nagsimba didto sulod;” sa mga pulong sa Daniel walo ug bersikulo trese, gisugo siya sa pagsukod sa santuwaryo ug sa panon. Kon si Juan gisugo nga ‘dili’ pag-isipon ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig, nan kinahanglan niyang sukdon gikan sa 1798 ngadto sa dapit diin siya nagtindog sa 1844. Ang 1798 ngadto sa 1844, sa dihang gisukod, nagrepresentar ug kap-atan ug unom ka tuig. Ang sinugdanan sa kap-atan ug unom ka tuig diha sa 1798, sa dihang natuman ang “pito ka mga panahon” ni Moises batok sa amihanang balay sa Israel. Ang katapusan sa kap-atan ug unom ka tuig diha sa 1844, sa dihang natuman ang “pito ka mga panahon” ni Moises batok sa habagatang balay sa Israel. Ang pagsukod ni Juan katumbas ug kap-atan ug unom ka tuig. Ang gidaghanon nga kap-atan ug unom nagsimbolo sa templo. Miingon si Jesus, gub-a kining temploha, ug sulod sa tulo ka adlaw patindogon ko kini pag-usab, apan ang mga Judio nga mapanghimantalaon nangatarongan nga ang templo gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> Si Jesus mitubag ug miingon kanila, Gub-a ninyo kining templo, ug sulod sa tulo ka adlaw akong patindugon kini. Unya miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig na kining templo gitukod, ug patindugon mo ba kini sulod sa tulo ka adlaw? Apan siya nagsulti mahitungod sa templo sa iyang lawas. Juan 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

Gikuha ni Jesus ang unod ni Adan human sa pagkapukan ni Adan, uban sa tanang napanunod nga pagkadaut niini, aron maghatag ug panig-ingnan nga kita makadaug maingon sa Iyang pagdaug. Pinaagi sa duha ka mga saksi, ang pagtudlo nga ang unod ni Cristo wala maglakip sa napanunod nga mga pagkadaut sa upat ka libo ka tuig sa sala, mao ang pagpasiugda sa bino sa Babilonia; kay ang pagtudlo nga si Cristo wala modawat niadtong mga napanunod nga kaluyahon maoy usa ka pangunang doktrina sa Katolisismo.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> Ug ang matag espiritu nga wala magasugid nga si Jesu-Cristo mianhi diha sa unod dili iya sa Dios; ug mao kini ang espiritu sa anticristo, nga inyong nadungog nga moanhi; ug bisan karon ania na kini sa kalibutan. 1 Juan 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Kay daghanang mga malimbongon ang misulod na sa kalibotan, nga wala magasugid nga si Jesu-Cristo mianhi diha sa unod. Kini mao ang malimbongon ug ang antikristo. 2 Juan 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

Ang templo sa lawas ni Cristo mao ang templo sa lawas sa matag usa ka tawo.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> “Si Cristo wala diha sa ingon ka paborableng kahimtang sa biniyaan nga kamingawan aron antuson ang mga pagtintal ni Satanas sama kang Adan sa dihang siya gitintal didto sa Eden. Ang Anak sa Dios nagpaubos sa Iyang kaugalingon ug mikuha sa kinaiyahan sa tawo human ang kaliwatan nahisalaag sulod sa upat ka libong tuig gikan sa Eden, ug gikan sa ilang orihinal nga kahimtang sa kaputli ug pagkamatarung. Ang sala nagpadayon sa pagbilin sa iyang makalilisang nga mga timaan ibabaw sa kaliwatan sulod sa daghang kapanahonan; ug ang pisikal, mental, ug moral nga pagkadaut mikaylap sa tibuok nga panimalay sa tawo.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> “Sa dihang gisulay si Adan sa manunulay didto sa Eden, siya walay buling sa sala. Mibarog siya sa kusog sa iyang kahingpitan sa atubangan sa Dios. Ang tanang mga sangkap ug katakos sa iyang pagkaanaa managsama ang pagkalambo, ug hapsay nga nagkatimbang.”

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “Si Cristo, didto sa kamingawan sa pagtintal, mitindog sa dapit ni Adan aron pas-anon ang pagsulay nga napakyas niyang antuson. Dinhi si Cristo nakadaug alang sa makasasala, upat ka libo ka tuig human si Adan mitalikod sa kahayag sa iyang puluy-anan. Gilain gikan sa presensya sa Dios, ang tawhanong kaliwatan nagpadayon sa pagpalayo, sa matag nagsunod nga kaliwatan, gikan sa orihinal nga kaputli, kaalam, ug kahibalo nga gipanag-iya ni Adan sa Eden. Gipas-an ni Cristo ang mga sala ug mga kaluyahon sa kaliwatan sumala sa kahimtang niini sa dihang mianhi Siya sa yuta aron sa pagtabang sa tawo. Alang sa kaliwatan, uban sa mga kahuyang sa nahulog nga tawo diha Kaniya, kinahanglan Siyang moatubang sa mga pagtintal ni Satanas sa tanang bahin diin pagaatakihon ang tawo.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

Sa Juan kapitulo dos, si Cristo nagsulti mahitungod sa Iyang lawas ingon nga usa ka templo, ug ang Iyang lawas-templo mao kadto sa usa ka tawo nga nagadala sa pagkadaut sa upat ka libo ka tuig nga nagkatipon nga kaluyahon. Ang tawhanong templo nga gipasabot ni Cristo gilangkuban sa kap-atan ug unom ka kromosoma. Sa dihang mitungas si Moises sa Sinai aron modawat sa balaod ug sa mga pagtulon-an alang sa pagpatindog sa templo, didto siya sa bukid sulod sa kap-atan ug unom ka adlaw. Si Ezekiel naghisgot kang Cristo nga nagabutang sa Iyang templo sa “taliwala” sa duruha ka mga sungkod. Ang yugto sa panahon gikan sa pagtapos sa pito ka mga panahon sa gingharian sa amihanan ug sa gingharian sa habagatan nga gisugo kang Juan sa pagsukod mao ang kap-atan ug unom ka tuig, ug kini nagrepresentar sa “taliwala” o yugto sa panahon tali sa 1798 ug 1844. Niadtong kap-atan ug unom ka mga tuig, gitukod ni Jesus ang espirituhanong templo nga Iyang kalit nga hinloan sa dihang mianhi Siya ingon nga mensahero sa tugon. Ingon nga mensahero sa tugon, isulat Niya ang Iyang balaod diha sa mga kasingkasing sa Iyang katawhan. Kana nga balaod girepresentahan sa duruha ka mga papan. Ang unang papan adunay upat ka mga sugo, ang ikaduhang papan adunay unom. Mag-uban, kini nagrepresentar sa gidaghanon nga kap-atan ug unom.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

Ang pagtigom sa espirituwal nga Israel gikan sa 1798 hangtod sa 1844 nagalarawan sa pagtigom sa espirituwal nga Israel, apan nagalarawan usab kini sa pagtukod sa usa ka templo.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Sa pagduol ninyo kaniya, ingon sa usa ka buhing bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios ug bililhon, kamo usab, ingon nga mga buhing bato, ginatukod ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad, nga madawat sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Busa usab niini anaa sa Kasulatan: Tan-awa, gibutang ko sa Sion ang usa ka punoan nga batong pamag-ang, pinili, bililhon; ug ang mosalig kaniya dili gayud mapakaulawan.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Busa alang kaninyo nga nagatuo, siya mahalon; apan alang kanila nga mga masinupakon, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini nahimong ulohan sa eskina, Ug bato nga kapangdolan, ug pangpang sa kapangdolanan, alang kanila nga nanagpangdol sa pulong, sanglit sila mga masinupakon; niini usab sila gitudlo.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Apan hinoon maoy piniling kaliwatan, harianong pagkasaserdote, balaan nga nasod, katawhang iya sa Dios; aron ipahayag ninyo ang mga pagdayeg Kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa Iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios; kamo nga wala makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

Ang templo nga gitukod gikan sa 1798 hangtod sa 1844 naglakip ug usa ka pundok nga “gitudlo” ngadto sa pagkamasupilon. Ang ilang pagkamasupilon napadayag diha sa ilang pagsalikway sa “pito ka panahon,” “ang pamag-ang nga bato,” “ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod,” nga mao ang “bato nga kapangdolan” ug ang “bato nga ikasandad.”

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

Ang hut-ong nga “pinili sa Dios,” miila sa “bato” nga “gisalikway sa mga tawo” ingon nga “buhing bato,” ug ingon sa “bato” nga “pinili sa Dios, ug” “bililhon.” Ang “pinili sa Dios,” ang “piniling kaliwatan” kaniadto sa “miaging mga panahon” “dili usa ka katawhan, apan” unya mahimong “katawhan sa Dios.” Sa diha nga gitigum sa Dios ang duruha ka sungkod, Iyang gipagula sila gikan sa “mga pagano.” Sila mahimong Iyang katawhan sa diha nga Iyang gidugtong ang duruha ka nasod aron mahimong usa sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Adunay usa lamang ka patukoranan, ug kana nga patukoranan mao si Jesu-Cristo; apan ang “bato nga kapangdolan” nga maoy patukoranan sa kasaysayan nga gisalikway sa mga masupilon, mao ang pito ka panahon ni Moises. Sa dihang ang “pito ka panahon” gisalikway niadtong 1863, kadto usa ka pagsalikway kang Jesu-Cristo.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

Ang putahi sa mga tinumotumo nga nag-ingon nga ang paghinlo sa santuwaryo nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844 maoy katumanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig lamang, nagpaila sa usa ka walay sulod nga santuwaryo, usa ka santuwaryo nga walay panon, usa ka gingharian nga walay mga lungsoranon. Walay katuyoan alang sa santuwaryo nga gihatag pinaagi sa inspirasyon nga mas hataas pa ang prayoridad kaysa sa giingon sa Dios nga mao ang katuyoan sa santuwaryo.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> Ug himoan nila ako ug usa ka balaang puluy-anan; aron ako magapuyo sa ilang taliwala. Exodo 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

Diha sa Kasulatan, ang balaang puloy-anan sa Dios sa kanunay nalangkit sa Iyang katawhan, nga mao ang panon. Ang duha ka sungkod ni Ezekiel, nga giila nga duha ka nasod, pagahimoon nga usa ka nasod ug ang balaang puloy-anan sa Dios anha sa ilang taliwala. Ang pagsayop sa paghulagway sa pangutana sa bersikulo trese sa Daniel otso, aron matago ang tinuod nga gipangutana sa maong pangutana, sa samang higayon usab mao ang pagsalikway sa “usa ka balaang binuhat” sa bersikulo trese, nga gihangyo sa pagtubag sa pangutana.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug may laing balaan nga miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtud anus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa paglapas nga nagapahinabog pagkabiniyaan, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon igahatag sa pagayatakan? Ug siya miingon kanako, Hangtud sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

Ang langitnong binuhat nga gipangutan-an gitawag nga “that certain saint,” ug ang maong pahayag gihubad gikan sa Hebreohanon nga pulong nga “Palmoni”, nga nagkahulogan og ang kahibulongang mag-iihap, ang mag-iihap sa mga tinago. Diha sa maong teksto, nga mao ang sentrong haligi ug pundasyon sa Adventismo, si Cristo nagrepresentar sa iyang kaugalingon ingon nga ang kahibulongang mag-iihap. Gibuhat Niya kini diha gayod sa dapit diin Iyang gipaila ang relasyon tali sa labing taas nga tagna sa panahon diha sa Biblia ug usab sa tagna sa panahon sa dos mil tulo ka gatos ka adlaw. Ang labing taas nga tagna sa panahon mao ang panumpa ni Moises, nga mao ang pito ka mga panahon sa Levitico beinte-sais. Kini mao ang tagna nga nagaila sa pagkatibulaag ug pagkaulipon sa duruha ka mga balay sa Israel, nga giila ingon nga ang “host” nga pagatamakan sa bersikulo trese, samtang ang bersikulo katorse nagaila sa tagna sa pagyatak sa santuwaryo. Ang duruha ka mga tagna natuman niadtong Oktubre 22, 1844, human ang balo sa Sarepta nagtigom sa duruha ka mga sungkod alang sa kalayo sa mensahero sa tugon.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Sa dihang gisalikway sa Adventismo ang labing unang kamatuoran sa propetikong panahon nga gipasabtan sa mga manulonda kang William Miller, gibutaan nila ang ilang kaugalingon. Niadtong 1856, pinaagi sa walo ka mga artikulo ni Hiram Edson, si Palmoni misulay sa pagdugang sa kahayag mahitungod sa pito ka mga panahon, apan wala kini makab-ot ug resulta. Gisalikway nila ang mensahe ngadto sa Laodicea, ug gidawat ang lima ka makadaot nga mga pagpadayag sa Laodicea, sa ingon gipaila nila ang ilang kaugalingon ingon nga ang lima ka mga buang nga ulay.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Ang kan-uman ug lima ka tuig sa Isaias pito, nga nag-ila sa 742BC, 723BC ug 677BC sa sinugdanan niini, gisubli diha sa katapusang kasaysayan sa 1798, 1844 ug 1863. Kana nga katapusang kasaysayan gilarawan pinaagi sa paghiusa sa duha ka sungkod diha sa Ezequiel kapitulo traynta’y-siyete, ug ang balo sa Sarepta (sumala sa pagtawag kaniya sa Grego sa Bag-ong Tugon), mao ang kasaysayan sa pagtukod sa Dios ug pakigsaad nga relasyon uban sa espirituwal nga Israel diha sa espirituwal nga Juda (ang mahimayaong yuta) sulod sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Kining maong kasaysayan, ingon nga katapusan sa tagna sa kan-uman ug lima ka tuig, nagrepresentar usab sa sinugdanan sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Sa sinugdanan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang pagdugtong sa duha ka sungkod naghulagway sa katapusan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Kana nga kasaysayan naglangkob ug susamang kasaysayan sa sungay sa Protestanteismo ug sa sungay sa Republikanoismo.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Sa pagtagna ang usa ka gahum, o usa ka sungay, o usa ka nasod, o usa ka gingharian, o usa ka hari o usa ka ulo, mga simbolo nga mapulihanay sumala sa konteksto diin kini gigamit. Kining tanan nga mga simbolo nagtumong usab sa duruha ka mga sungkod nga giila ni Ezekiel ingon nga duruha ka mga nasod. Sa sinugdanan sa matagnaong kasaysayan sa mananap sa yuta, ang Protestante nga sungay gitigom ngadto sa usa ka nasod, o usa ka sungay. Sa katapusan niadtong maong kasaysayan ang Republikano nga sungay mahiusa uban sa sungay sa apostatang Protestante aron makahimo ug usa ka nasod. Kana nga nasod mahimong usa ka larawan alang sa mananap sa dagat sa Pinadayag trese. Sa lohikal nga paagi, kon magdumili kita sa pagtan-aw sa pagpamatuod sa tunglo sa pito ka mga panahon (nga gipahamtang batok sa duruha ka mga balay sa literal nga Israel), sa pagkatinuod dili gayod kita makahimo sa pagtan-aw kon giunsa kadtong duruha ka literal nga mga balay sa karaang Israel nahimong nasod sa espirituwal nga Israel niadtong 1844. Kon dili nato makita kana nga kasaysayan, kita sa hingpit gayod “walay alamag” kon giunsa kana nga kasaysayan sa sinugdanan sa Estados Unidos nagtimaan sa kasaysayan sa katapusan, sa dihang ang Republikano nga sungay mosubli sa proseso sa pagtigom ug sa paghiusa nga gihulagway sa sinugdanan pinaagi sa Protestante nga sungay.

We will continue to consider these truths in the next article.

Padayon natong pagahisgotan kining mga kamatuoran sa sunod nga artikulo.

Back to Articles