Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

Ang Basahon ni Daniel - Numero Setenta ug Duha

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

Ang Propetikong Paghiusa: Gikan sa Pagkabahin sa Karaang Israel ngadto sa Katapusan sa Tinipong Bansa sa Amerika

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Ang pagpamatuod sa pagrebelde ni Jeroboam mao usab ang kasaysayan sa pagkabahin sa karaang Israel ngadto sa duha ka nasod. Ang gingharian sa amihanan nga gilangkoban sa napulo ka mga banay nailhan ingon nga Israel, o usahay Ephraim, ug ang gingharian sa habagatan nailhan ingon nga Juda. Sa panahon ni Ezekiel, ang gingharian nahimong duha na ka mga gingharian sulod sa daghang mga tuig, ug sa kapitulo traynta y siete, si Ezekiel gihatagan og usa ka tagna nga nagaila nga ang duha ka mga gingharian mamahimong usa na usab ka nasod. Kana nga tagna natuman sa sinugdanang kasaysayan sa mananap sa yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika), ug matuman sa katapusang higayon sa katapusan sa Tinipong Bansa sa Amerika, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

Ang pagrebelde ni Jeroboam sa panahon nga ang Israel nabahin ngadto sa duha ka gingharian nagarepresentar sa usa ka pagrebelde sa sinugdanan sa Estados Unidos, ug usab sa katapusan sa Estados Unidos. Ang pagrebelde sa sinugdanan ug sa katapusan sa Estados Unidos nagalakip sa paghiusa sa duha ka gingharian. Ang Pinadayag kapitulo 18, sumala sa balik-balik nga pagkutlo gikan sa mga sinulat ni Sister White niining mga artikuloha, nagarepresentar sa duha ka mga tawag ngadto sa mga iglesia. Ang duha ka nasod nga mahiusa sulod sa takna sa krisis sa balaod sa Domingo mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Ang duha ka nasod nga nahiusa diha sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang Juda ug Ephraim. Nahiusa sila sa dihang ang tagsatagsa nilang pagkasuko batok sa duha ka gingharian natapos sa 1798 ug unya sa 1844. Ang pulong nga “labut pa” diha sa Ezekiel kapitulo treinta y siete nagtugot kanato sa pagkasiguro niini nga paggamit. Ang pulong nga “labut pa” nagpasabot sa pagpahimutang sa mensahe nga nagsunod sa “labut pa” ibabaw sa mensahe nga nag-una sa pulong nga “labut pa.”

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> Ang pulong ni Jehova miabut pag-usab kanako, nga nagaingon: Labut pa, ikaw, anak sa tawo, pagkuha alang kanimo ug usa ka sungkod, ug isulat sa ibabaw niini, Alang kang Juda, ug alang sa mga anak sa Israel nga iyang mga kauban; unya pagkuha ug laing sungkod, ug isulat sa ibabaw niini, Alang kang Jose, ang sungkod ni Efraim, ug alang sa tibook balay sa Israel nga iyang mga kauban: Ug idugtong sila ang usa sa usa ngadto sa usa ka sungkod; ug sila mahimong usa diha sa imong kamot. Ezekiel 37:15–17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Gigamit ni Ezekiel ang propetikong prinsipyo sa pag-usab ug pagpalapad sa dihang siya miingon, “labut pa.” Gisugo si Ezekiel sa pagkuha ug duha ka mga sungkod, usa alang kang Juda ug usa alang kang Efraim, ug sa pagkuha sa propesiya nga gihulagway pinaagi sa duha ka mga sungkod ug ipatong kini ibabaw sa miaging propesiya. Ang miaging propetikong ilustrasyon nagsugod sa bersikulo uno sa dihang gidala si Ezekiel ngadto sa usa ka walog nga napuno sa uga ug patay nga mga bukog.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> Ang kamot sa Ginoo diha kanako, ug gidala niya ako sa Espiritu sa Ginoo, ug gipahamutang ako sa taliwala sa walog nga napuno sa mga bukog, Ug gipalibot niya ako sa pag-agi sa ilang palibot: ug, ania karon, daghan kaayo sila diha sa abli nga walog; ug, tan-awa, uga kaayo sila. Ug miingon siya kanako, Anak sa tawo, mabuhi pa ba kining mga bukog? Ug mitubag ako, O Ginoong Dios, ikaw nahibalo. Miingon siya pag-usab kanako, Panagna batok niining mga bukog, ug ingna sila, O kamong mga uga nga bukog, pamatia ang pulong sa Ginoo. Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios niining mga bukog; Ania karon, pasudlon ko ang gininhawa diha kaninyo, ug mangabuhi kamo: Ug pabutangan ko kamo ug mga ugat, ug patuboon ko ang unod ibabaw kaninyo, ug tabonan ko kamo ug panit, ug butangan ko kamo ug gininhawa, ug mangabuhi kamo; ug maila ninyo nga ako mao ang Ginoo. Busa nanagna ako sumala sa gisugo kanako: ug samtang nanagna ako, may usa ka tingog, ug, ania karon, may pag-uyog, ug ang mga bukog nagdungan, matag bukog ngadto sa iyang bukog. Ug sa akong pagtan-aw, tan-awa, mitungha ang mga ugat ug ang unod ibabaw kanila, ug ang panit mitabon kanila sa ibabaw: apan walay gininhawa diha kanila. Unya miingon siya kanako, Panagna ngadto sa hangin, panagna, anak sa tawo, ug ingna ang hangin, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Umari ka gikan sa upat ka hangin, O gininhawa, ug huypi kining mga pinatay, aron mangabuhi sila. Busa nanagna ako sumala sa iyang gisugo kanako, ug ang gininhawa misulod kanila, ug nangabuhi sila, ug mitindog sa ilang mga tiil, usa ka hilabihan kadaku nga kasundalohan. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kining mga bukog mao ang tibuok balay sa Israel: ania karon, nagaingon sila, Ang among mga bukog nauga na, ug nawala na ang among paglaum: kami giputol na alang sa among mga bahin. Busa panagna ug ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ania karon, O akong katawhan, ablihan ko ang inyong mga lubnganan, ug pasak-on ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, ug dad-on ko kamo ngadto sa yuta sa Israel. Ug maila ninyo nga ako mao ang Ginoo, sa diha nga naablihan ko na ang inyong mga lubnganan, O akong katawhan, ug gipasaka ko kamo gikan sa inyong mga lubnganan, Ug ibutang ko ang akong Espiritu diha kaninyo, ug mangabuhi kamo, ug ipapuyo ko kamo sa inyong kaugalingong yuta: unya maila ninyo nga ako nga Ginoo maoy nagsulti niini, ug nagtuman niini, nagaingon ang Ginoo. Ezekiel 37:1–14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Sukad pa sa pinakaunang bahin niining mga artikulo, among gipakita nga ang walog sa mga bukog nga nangamatay nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw, ug nga ang mensahe sa upat ka hangin nga maoy hinungdan nga sila motindog ibabaw sa ilang mga tiil ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan, mao ang mensahe sa Tungang-gabing Singgit nga nagaila sa Islam sa ikatulong Alaot. Giila ni Sister White ang mga bukog ingon nga katawohan sa Dios.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> “Ibutang ko ang akong pluma ug ituboy ko ang akong kalag diha sa pag-ampo, nga ang Ginoo unta mopahuyop ibabaw sa iyang mga katawhang mitalikod, nga sama sa mga uga nga bukog, aron sila mabuhi.” General Conference Bulletin, Pebrero 4, 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Gipakita namo sa nangaging mga artikulo nga ang profetikong mensahe nga nagtakdo sa Hulyo 18, 2020, sayop, ug nga ang bakak nga pagpahibalo maoy nagtimaan sa pag-abot sa unang kapakyasan ug sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Bisan tuod ang pagpahibalo sa panahon lehitimo sa panahon sa mga Millerita, human sa 1844, wala na gayud unta’y laing mensahe nga isandig ibabaw sa panahon. Sa dihang gihimo sa Future for America ang pagpahibalo sa Hulyo 18, 2020, sila mibalik sa usa ka kasaysayan diin ang pagpahibalo sa panahon madawat pa, ug sa pagbuhat niana sila nakasala, ug sila gipatay sa dalan sa dakong siyudad sa Pinadayag kapitulo onse. Patay diha sa dalan, gikinahanglan nila unya nga banhawon pag-usab, maingon sa duha ka mga saksi human sa tulo ug tunga ka adlaw.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “Ang mga uga nga bukog kinahanglan huyopan sa Balaang Espiritu sa Dios, aron sila mabuhi ug molihok, ingon sa usa ka pagkabanhaw gikan sa mga patay.” Bible Training School, December 1, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Sa nangaging mga artikulo among gipakita nga ang mensahe sa upat ka mga hangin nga nagbanhaw sa duruha ka mga saksi mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Alaut, ug nga ang maong mensahe mao ang mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii sa kataposang mga adlaw. Si Ezekiel nagaingon, “labut pa,” ug sa pagbuhat niini iyang gipaila nga sa sulod sa kasaysayan nga naghulagway sa pagmantala sa Singgit sa Tunga sa Gabii, duruha ka mga sungkod, ang usa gihulagway ingon nga si Ephraim ug ang usa ingon nga si Judah, pagahiusahon ug mahimong usa ka nasod. Ang sambingay sa napulo ka mga ulay matuman sa kataposang mga adlaw, “sa pinakaliteral gayud,” maingon sa natuman kini sa kasaysayan sa mga Millerita. Sa panahon diin ang Singgit sa Tunga sa Gabii natuman sa kasaysayan sa mga Millerita, ug usab sa katumanan sa kataposang mga adlaw, “durha ka mga sungkod” gihiusa ug pagahiusahon.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

Ang duha ka sungkod nagrepresentar sa amihanang (Ephraim) ug habagatang mga gingharian (Judah) sa karaang Israel. Gipakita usab namo nga si William Miller gihulagway pinaagi ni Elias, ug nga sulod sa tulo ug tunga ka tuig nga hulaw si Elias miadto sa balo nga babaye sa Zarephath.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> Ug ang pulong ni Jehova miabut kaniya, nga nagaingon: Tindog, umadto ka sa Sarepta, nga iya sa Sidon, ug pumuyo didto; ania karon, gisugo ko ang usa ka balo nga babaye didto sa pagbuhi kanimo. Busa mitindog siya ug miadto sa Sarepta. Ug sa diha nga miabut siya sa ganghaan sa siyudad, ania karon, ang balo nga babaye didto nagapanghipos ug mga sungkod; ug iyang gitawag siya, ug miingon: Alang kanako, palihog, ug gamayng tubig sa usa ka sudlanan, aron ako makainom. Ug sa diha nga siya paingon na sa pagkuha niini, gitawag siya niya, ug miingon: Dad-i usab ako, palihog, ug usa ka mopaak nga tinapay diha sa imong kamot. Ug siya miingon: Ingon nga buhi si Jehova nga imong Dios, ako walay tinapay nga linuto, kondili usa lamang ka kumkom nga harina sa usa ka tapayan, ug diyutayng lana sa usa ka tibod; ug, ania karon, ako nagapanghipos ug duha ka sungkod, aron mosulod ako ug andamon kini alang kanako ug alang sa akong anak nga lalake, aron among kan-on kini, ug mangamatay. Ug si Elias miingon kaniya: Ayaw kahadlok; lakaw ug buhata sumala sa imong giingon; apan himoi una ako gikan niana ug usa ka gamayng tinapay, ug dad-a kana kanako, ug unya himoi alang kanimo ug alang sa imong anak. Kay mao kini ang giingon ni Jehova nga Dios sa Israel: Ang tapayan sa harina dili mahutdan, ni mapakyas ang tibod sa lana, hangtud sa adlaw nga si Jehova magpadala ug ulan sa yuta. Ug siya miadto ug gibuhat sumala sa pulong ni Elias; ug siya, ug siya, ug ang iyang panimalay, nangaon sa daghang mga adlaw. 1 Hari 17:8–15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

Ang “daghang mga adlaw” diha sa teksto mao ang tulo ug tunga ka tuig nga gipangita ni Ahab si Elias ug nagrepresentar sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa paglutos sa pagka-papa. Mahitungod sa “daghang mga adlaw” sa paglutos sa pagka-papa, miingon si Jesus:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> Ug kon dili pagapamub-on kadtong mga adlawa, walay unod nga maluwas: apan tungod sa mga pinili, pagapamub-on kadtong mga adlawa. Mateo 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Si Sister White direkta nga nag-ila sa pagpamulong ni Jesus mahitungod sa “kadtong mga adlaw” ingon nga yugto sa paglutos sa papado.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> “Ang paglutos sa iglesia wala magpadayon sulod sa tibuok nga panahon sa 1260 ka tuig. Ang Dios, diha sa Iyang kalooy ngadto sa Iyang katawhan, nagpamubo sa panahon sa ilang nagdilaab nga pagsulay. Sa pagtagna sa ‘dakong kasakitan’ nga moabot sa iglesia, ang Manluluwas miingon: ‘Gawas kon kadtong mga adlawa pagapamub-on, walay unod nga maluwas: apan tungod sa mga pinili, kadtong mga adlawa pagapamub-on.’ Mateo 24:22. Pinaagi sa impluwensiya sa Repormasyon, ang paglutos gidala ngadto sa katapusan sa wala pa ang 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

Ang “daghang mga adlaw” nga gibuhi si Elias pinaagi sa balo, mao usab ang “daghang mga adlaw” sa paglutos sa kapapahan nga giila ni Daniel.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Ug ang mga may salabutan taliwala sa katawohan motudlo sa daghan; apan mangapukan sila pinaagi sa espada, ug sa kalayo, pinaagi sa pagkabinihag, ug pinaagi sa panulis, sulod sa daghang mga adlaw. Karon sa diha nga mangapukan sila, pagatabangan sila uban sa diyutayng tabang; apan daghan ang modapig kanila pinaagi sa mga pagdayegdayeg. Ug ang uban kanila nga may salabutan mangapukan, aron sulayan sila, ug aron hinloan sila, ug aron papution sila, bisan hangtod sa panahon sa katapusan; kay kini alang pa man sa panahon nga tinudlo. Daniel 11:33–35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

Ang “panahon sa katapusan,” nga mao usab ang “tinakdang panahon” diha sa mga bersikulo, mao ang 1798, ug kini nagtimaan sa katapusan sa paglutos sa kapapahan, sumala sa gihulagway nang daan pinaagi sa panahon ni Elias uban sa balo nga babaye sa Sarepta. Niining kasaysayanha ang balo nga babaye, nga nagrepresentar sa usa ka simbahan nga dili minyo, giila ingon nga simbahan didto sa kamingawan diha sa ikanapulog-duha nga kapitulo sa basahon sa Pinadayag. Siya nagatigum ug duha ka tukod, dili usa ka tukod ni napulo ka tukod, kondili duha ka tukod. Si Ezequiel gisugo sa pagkuha ug duha ka tukod, usa alang sa amihanang gingharian sa Israel ug usa alang sa habagatang gingharian sa Israel, ug pagdugtong kanila aron mahimong usa ka tukod. Kining duha ka gingharian nangatag-as na sa pagkakatibulaag sulod sa duha ka libo lima ka gatos ug kaluhaan ka tuig, apan ang saad sa Dios mao nga Iyang tigumon sila. Ang babaye nagatigum sa duha ka tukod nga pagahiusahon, ug gibuhat niya kini “hangtud sa adlaw nga ang Ginoo magpadala ug ulan ibabaw sa yuta.”

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Ang adlaw sa dihang nagpadala ang Ginoo ug “ulan” maoy nagtimaan sa Tungang Gabhii nga Pagtuaw sa kasaysayan sa mga Millerite, nga miabut sa iyang kataposan niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad kalit nga miadto sa templo nga Iyang gitukod sukad sa 1798 (ang kataposan sa nahaunang kapungot), hangtod sa Oktubre 22, 1844 (ang kataposan sa kataposang kapungot). Nianang yugtoa sa panahon, natuman ang mensahe sa Tungang Gabhii nga Pagtuaw, nga gihulagway sa ilustrasyon ni Ezequiel mahitungod sa walog sa mga bukog, sa dihang ang duha ka sungkod sa amihanang ug habagatang mga gingharian gidugtong aron mahimong usa ka nasod, nga may usa ka hari, kay niadtong Oktubre 22, 1844, si Cristo miadto sa atubangan sa Amahan ug midawat ug gingharian.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “Ang pag-anhi ni Cristo ingon nga atong labawng saserdote ngadto sa labing balaan nga dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita sa Daniel 8:14; ang pag-anhi sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipahayag sa Daniel 7:13; ug ang pag-anhi sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, maoy mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini usab gilarawan pinaagi sa pag-anhi sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Si Cristo midawat ug gingharian niadtong Oktubre 22, 1844, sumala sa gipaila sa Daniel.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Nakita ko sa mga panan-awon sa kagabhion, ug ania karon, usa nga sama sa Anak sa tawo miabut uban sa mga panganod sa langit, ug miadto sa Tigulang sa mga adlaw, ug siya gidala sa ilang atubangan sa iyang presensya. Ug kaniya gihatag ang gahum sa pagmando, ug himaya, ug gingharian, aron ang tanang katawohan, mga nasod, ug mga pinulongan, magasimba kaniya: ang iyang paghari usa ka walay kataposang paghari, nga dili mahanaw, ug ang iyang gingharian mao kana nga dili malaglag. Daniel 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Sa dihang pagasumpayon ang duruha ka sungkod ni Ezekiel, adunay usa ka hari ibabaw kanila.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> Ug ang akong alagad nga si David mahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan adunay usa ka magbalantay: sila usab magalakaw sa akong mga paghukom, ug magabantay sa akong kabalaoran, ug magabuhat niini. Ug sila magapuyo sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug sila magapuyo didto, sila gayud, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa kahangtoran: ug ang akong alagad nga si David mahimong ilang principe sa walay katapusan. Ezekiel 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Ang tanang mga propeta nagkahiusa sa usag usa, ug si Haring David mao si Cristo nga miadto sa atubangan sa Amahan niadtong Oktubre 22, 1844, ug midawat sa usa ka gingharian nga gitigom gikan sa duruha ka sungkod sa Israel (ang amihanang gingharian) ug Juda (ang habagatang gingharian). Ang pagkabungkag sa duruha ka gingharian natapos sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844, samtang gipatindog ni Cristo ang usa ka templo nga nahimong biniyaan ug gitamakan. Sa dihang Iyang gipatindog ang templo, kalit Siya miadto ngadto sa Iyang templo ingon nga Mensahero sa Pakigsaad, sa katumanan sa Malakias kapitulo tres. Miuyon si Ezequiel niana nga kamatuoran, kay ang tanang mga propeta nagkahiusa sa usag usa.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> Ug ang akong alagad nga si David mahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan adunay usa ka magbalantay: manlakaw usab sila sa akong mga paghukom, ug magabantay sa akong kabalaoran, ug tumanon kini. Ug sila magapuyo sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug sila magapuyo didto, sila gayud, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa kahangtoran: ug ang akong alagad nga si David mahimong ilang principe sa walay katapusan. Labut pa magabuhat ako ug tugon sa pakigdait uban kanila; kini mahimong usa ka walay-katapusang tugon uban kanila: ug ibutang ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ibutang ko ang akong balaang puloy-anan sa taliwala nila sa walay katapusan. Ang akong tabernakulo usab magauban kanila: oo, ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawohan. Ezekiel 37:24–27.

It is Christ that erects the temple.

Si Cristo mao ang nagtukod sa templo.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Ug isulti kaniya, nga magaingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, nga nagaingon: Tan-awa, ang tawo kansang ngalan mao ang Sanga; ug siya motubo gikan sa iyang kaugalingong dapit, ug siya magatukod sa templo sa Ginoo. Oo, siya gayud magatukod sa templo sa Ginoo; ug siya magadala sa himaya, ug magalingkod ug magahari ibabaw sa iyang trono; ug siya mahimong sacerdote ibabaw sa iyang trono; ug ang tambag sa pakigdait anha sa taliwala nilang duruha. Ug ang mga purongpurong alang kang Helem, ug alang kang Tobijah, ug alang kang Jedaiah, ug alang kang Hen nga anak ni Zephaniah, ingon nga handumanan diha sa templo sa Ginoo. Ug sila nga atua sa halayo manganhi ug managtukod diha sa templo sa Ginoo, ug kamo makaila nga ang Ginoo sa mga panon maoy nagpadala kanako nganha kaninyo. Ug kini mahitabo, kon kamo sa matngon nga paagi magatuman sa tingog sa Ginoo nga inyong Dios. Zacarias 6:12–15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Si Cristo mao ang SANGA, ug Iyang gipaila nga kon laglagon nila ang Iyang templo, Iya kining pagabangonon sulod sa tulo ka adlaw; diin mitubag ang mga Judio nga ang templo gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> Ug busa mitubag ang mga Judio ug miingon kaniya, Unsang ilhanan ang imong ikapakita kanamo, sanglit gibuhat mo kining mga butanga? Si Jesus mitubag ug miingon kanila, Gub-a ninyo kining templo, ug sulod sa tulo ka adlaw akong patindogon kini pag-usab. Busa miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig nga gitukod kining temploha, ug imo ba kining patindogon pag-usab sulod sa tulo ka adlaw? Juan 2:18–20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Si Cristo naghisgot mahitungod sa Iyang lawas sa maong pahayag, apan ang tanang mga propeta naghisgot labaw pa mahitungod sa katapusang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi. Ang pagkabanhaw ni Cristo sa ikatulong adlaw nagrepresentar sa pagkabanhaw sa mga patayng bukog diha sa pagbubo sa Balaang Espiritu sa Tunga-tungang Panawag. Ang ulan nga maoy hilisgutan sa pagpamatuod ni Elias, gipadayag sa panahon sa kinapungkayan sa iyang pakig-atubang batok sa mga propeta ni Baal ug Astarot. Niadto gipakita nga ang Dios ni Elias mao ang tinuod nga Dios, ug usab nga si Elias mao ang tinuod nga propeta.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

Sa pag-abot sa unang kapakyasan, napadayag nga ang mga Protestante nahimong mini nga mga propeta, sumala sa gihulagway sa mga propeta ni Baal ug ni Ashtaroth. Unya nagsugod ang panahon sa paglangan, ug kini mitultol ngadto sa mensahe sa Taliwala sa Gabii nga Singgit, nga mitultol kang Cristo sa kalit nga pag-anhi sa Iyang templo. Ang Taliwala sa Gabii nga Singgit girepresentahan sa mensahe ni Ezequiel nga nagpabarog sa mga bukog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Dugang pa, sulod nianang panahona (kap-atan ug unom ka tuig), ang duruha ka sungkod pagahiusahon aron magpatungha ug usa ka nasud, nga may usa ka hari.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> Ang pulong ni Jehova miabot na usab kanako, nga nagaingon: Labut pa, ikaw, anak sa tawo, pagkuha ug usa ka sungkod, ug isulat ibabaw niini: Alang kang Juda, ug alang sa mga anak sa Israel nga iyang mga kauban; unya pagkuha ug laing sungkod, ug isulat ibabaw niini: Alang kang Jose, ang sungkod ni Efraim, ug alang sa tibook balay sa Israel nga iyang mga kauban: Ug ipahiusa sila, ang usa ngadto sa usa, ngadto sa usa ka sungkod; ug sila mahimong usa diha sa imong kamot. Ug sa dihang ang mga anak sa imong katawohan mosulti kanimo, nga magaingon: Dili ba ikaw magapakita kanamo kon unsay imong buot ipasabot niining mga butanga? Umingon ka kanila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, kuhaon ko ang sungkod ni Jose, nga anaa sa kamot ni Efraim, ug ang mga banay sa Israel nga iyang mga kauban, ug igabutang ko sila uban kaniya, bisan uban sa sungkod ni Juda, ug himoon ko sila nga usa ka sungkod, ug sila mahimong usa diha sa akong kamot. Ug ang mga sungkod nga imong gisulatan anha sa imong kamot sa atubangan sa ilang mga mata. Ug umingon ka kanila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, kuhaon ko ang mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga nasud, diin sila nangadto, ug tigumon ko sila gikan sa tanang dapit, ug dad-on ko sila ngadto sa ilang kaugalingong yuta: Ug himoon ko sila nga usa ka nasud sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari kanilang tanan: ug dili na sila mahimong duha ka nasud, ni mabahin pa gayud sila ngadto sa duha ka gingharian: Ni magahugaw pa sila sa ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga diosdios, ni pinaagi sa ilang mga dulumtanan, ni pinaagi sa bisan unsa sa ilang mga kalapasan: kondili luwason ko sila gikan sa tanan nilang pinuy-anan, diin sila nanagpakasala, ug hinloan ko sila: busa sila mahimong akong katawohan, ug ako mahimong ilang Dios. Ezequiel 37:15–23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang duha ka sungkod nga gitigom sa balo sa wala pa moabot ang ulan ni Elias sa Tunga-tungang Singgit, mao ang amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa Israel nga nangkatibulaag ug pagatigumon ngadto sa usa ka nasod sa Oktubre 22, 1844, sa dihang nagsugod ang antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli, kay ang saad mao nga niadtong panahona ang Dios “magahinlo kanila.” Ang paghinlo, nga nagarepresentar sa Hukom nga Imbestigatibo, nagsugod niadtong panahona. Kana nga pagkatigom sa duha ka sungkod kinahanglan sabton sa husto, kay ang Dios sa kanunay nagailustrar sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

Ang 1844 mao ang katapusan sa duha ka gingharian sa Israel, kay niadtong panahona nahimo na silang usa ka gingharian, ang espirituhanong Israel, ug sukad niadto usa na lamang ka nasod ang ilang pagakahimo. Kana nga kasaysayan gihulagway pinaagi sa sinugdanang kasaysayan sa dihang nahimo silang duha ka nasod, nga mao ang kasaysayan sa pagrebelde ni Jeroboam.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Ang kasaysayan sa peke nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam kinahanglan usab nga mahulagway sa katapusan sa iyang gingharian. Ang pagrebelde ni Aaron sa sinugdanan sa karaang Israel ug ang pagrebelde ni Jeroboam sa sinugdanan sa amihanang gingharian nagrepresentar sa pagrebelde sa 1863, ug ang 1863 masabtan lamang sa hayag kon ang katapusan sa gingharian ni Jeroboam, sumala sa girepresentahan sa paghiusa sa duruha ka sungkod, ipatong usab ibabaw sa 1863. Niadto dayon makita sa hayag nga ang 1863 girepresentahan ingon nga usa ka kaliwatan nga nagtindog ug usa ka larawan sa pagpangabugho.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> “Apan dili lamang kini nga sambingay sa mga uga nga bukog ang maangay sa kalibotan, kondili usab sa mga gipanalanginan sa dakong kahayag; kay sila usab sama sa mga kalansay sa walog. Anaa kanila ang dagway sa mga tawo, ang gambalay sa lawas; apan wala kanila ang espirituhanong kinabuhi. Apan ang sambingay wala magbilin sa mga uga nga bukog nga nagkadugtong lamang ngadto sa mga dagway sa mga tawo; kay dili igo nga aduna ray pagkahapsay sa mga sanga ug sa mga bahin sa dagway. Ang gininhawa sa kinabuhi kinahanglan maghatag ug kinabuhi sa mga lawas, aron sila makatindog nga matul-id, ug mosibol ngadto sa kalihokan. Kining mga bukog nagrepresentar sa balay sa Israel, sa iglesia sa Dios, ug ang paglaum sa iglesia mao ang buhi nga impluwensiya sa Balaang Espiritu. Ang Ginoo kinahanglan mohuyop ibabaw sa mga uga nga bukog, aron sila mabuhi.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> “Ang Espiritu sa Dios, uban sa Iyang gahum nga nagahatag kinabuhi, kinahanglan anaa sa matag tawhanong galamiton, aron ang matag espirituhanong kaunoran ug ugat mamahimong nagalihok. Kon wala ang Balaang Espiritu, kon wala ang gininhawa sa Dios, anaa ang pagkabugnaw sa konsensya, ang pagkawala sa espirituhanong kinabuhi. Daghan nga walay espirituhanong kinabuhi adunay ilang mga ngalan sa mga talaan sa iglesia, apan sila wala mahisulat sa basahon sa kinabuhi sa Cordero. Mahimo silang nadugtong sa iglesia, apan wala sila mahiusa sa Ginoo. Mahimo silang matinud-anon sa pagtuman sa usa ka piho nga hugpong sa mga katungdanan, ug mahimong pagaisipon nga mga buhing tawo; apan daghan ang nahisakop niadtong may ‘ngalan nga ikaw buhi, apan patay ka.’”

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> “Gawas kon adunay tinuod nga pagkabig sa kalag ngadto sa Dios; gawas kon ang buhi nga gininhawa sa Dios maoy magpabuhi sa kalag ngadto sa espirituhanong kinabuhi; gawas kon ang mga nagaangkon sa kamatuoran pagadumalahon sa prinsipyo nga natawo gikan sa langit, sila wala matawo gikan sa dili madunot nga binhi nga buhi ug nagapabilin sa walay katapusan. Gawas kon sila mosalig sa pagkamatarung ni Cristo ingon nga ilang bugtong kasigurohan; gawas kon ilang sundon ang Iyang kinaiya, maninguha diha sa Iyang espiritu, hubo sila, wala nila ikasul-ob ang bisti sa Iyang pagkamatarung. Ang mga patay sagad ipaasoy nga mga buhi; kay kadtong nagabuhat sa ilang gitawag nga kaluwasan sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna, wala ang Dios nga nagabuhat diha kanila sa pagtinguha ug sa pagbuhat sumala sa Iyang maayong kabubut-on.”

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> “Kining klaseha maayong girepresentahan sa walog sa mga uga nga bukog nga nakita ni Ezekiel diha sa panan-awon.” Review and Herald, Enero 17, 1893.

Back to Articles