Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Eight

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Kaluhaan ug Walo

The Prophetic Significance of Christ’s Baptism and Temptation: Unveiling the Characteristics of Three World Powers

Ang Propetikong Kahulogan sa Bautismo ug Pagtintal ni Cristo: Pagpadayag sa mga Kinaiya sa Tulo ka Gahom sa Kalibotan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 10, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The sealing began on September 11, 2001 when the mighty angel of chapter eighteen of Revelation descended. His descent was typified by the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840, and also by the descent of the Holy Spirit at Christ’s baptism. Christ’s baptism points forward to the latter rain descending when the great buildings of New York City were brought down. The power from above began, and also at that time the power from beneath (bottomless pit) would be manifested, for God’s Word never fails.

Ang pagsilyo nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001 sa dihang mikunsad ang gamhanang manulonda sa kapitulo 18 sa Pinadayag. Ang iyang pagkunsad gitipoan daan pinaagi sa pagkunsad sa manulonda sa Pinadayag 10 niadtong Agosto 11, 1840, ug usab pinaagi sa pagkunsad sa Balaang Espiritu sa pagbautismo ni Cristo. Ang pagbautismo ni Cristo nagatudlo ngadto sa ulahing ulan nga mikunsad sa dihang gipahugno ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York. Ang gahum gikan sa kahitas-an misugod, ug usab niadtong panahona ang gahum gikan sa ubos (walay kinahiladman nga gahong) igapadayag, kay ang Pulong sa Dios dili gayud mapakyas.

When Christ was baptized, He immediately went into the wilderness and fasted for forty days, after which He was tempted by Satan with three temptations. Each of those three temptations represent primary characteristics of each of the three powers who lead the world to Armageddon. Those three temptations were pride, a characteristic of the dragon; appetite, a characteristic of the beast, and presumption, a characteristic of the false prophet. Pride and self-exaltation are represented by Lucifer in the classic description of Isaiah.

Sa dihang gibautismohan si Cristo, dihadiha Siya miadto sa kamingawan ug nagpuasa sulod sa kap-atan ka adlaw, human niini gitintal Siya ni Satanas pinaagi sa tulo ka mga tintal. Ang matag usa niadtong tulo ka mga tintal nagrepresentar sa pangunang mga kinaiya sa matag usa sa tulo ka mga gahom nga magdala sa kalibotan ngadto sa Armageddon. Kadtong tulo ka mga tintal mao ang pagkamapahitas-on, usa ka kinaiya sa dragon; kaikag sa unodnong tinguha, usa ka kinaiya sa mapintas nga mananap; ug pagpatuyang sa pagsalig sa kaugalingon batok sa kabubut-on sa Dios, usa ka kinaiya sa mini nga manalagna. Ang pagkamapahitas-on ug pagpataas sa kaugalingon girepresentahan ni Lucifer sa klasikal nga paghulagway ni Isaias.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. They that see thee shall narrowly look upon thee, and consider thee, saying, Is this the man that made the earth to tremble, that did shake kingdoms. Isaiah 14:12–16.

> Pagkaunsa sa imong pagkahulog gikan sa langit, O Lucifer, anak sa kabuntagon! pagkanindot sa imong pagkadugmok ngadto sa yuta, ikaw nga nagapaluya sa mga nasud! Kay ikaw miingon sa imong kasingkasing, Mosaka ako ngadto sa langit, pagabayawon ko ang akong trono ibabaw sa mga bitoon sa Dios: molingkod usab ako sa bukid sa katilingban, sa kinatumyan sa amihanan: mosaka ako ibabaw sa kahabogon sa mga panganod; mahisama ako sa Labing Hataas. Apan ikaw igapakanaog ngadto sa impiyerno, ngadto sa kinahiladman sa gahong. Sila nga makakita kanimo motutok pag-ayo kanimo, ug magapalandong mahitungod kanimo, nga nagaingon, Mao ba kini ang tawo nga nakapaligid sa yuta, nga nakauyog sa mga gingharian. Isaias 14:12–16.

Five times Lucifer proclaims in his heart “I will.” Satan, once named the “light bearer” (Lucifer), who now only bears darkness, is he “that did shake the nations.” Prophetically he is associated with the “nations,” for he is the leader of the evil confederacy of the nations, and the confederacy of merchants identified in Revelation chapters seventeen and eighteen.

Lima ka higayon si Lucifer nagpahayag diha sa iyang kasingkasing, “Ako mo.” Si Satanas, nga kaniadto ginganlan nga “magdadala sa kahayag” (Lucifer), nga karon nagadala na lamang sa kangitngit, mao ba siya “nga nakapay-og sa mga nasud.” Sa propesiya siya gilangkit sa “mga nasud,” kay siya mao ang pangulo sa daotang pederasyon sa mga nasud, ug sa pederasyon sa mga magpapatigayon nga gihisgotan diha sa Pinadayag kapitulo disi-siyete ug disi-otso.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> “Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagbutang sa ilang kaugalingon sa timailhan sa anticristo, ug girepresentar ingon nga ang dragon nga miadto sa pagpakiggubat batok sa mga balaan—batok niadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios ug adunay pagtoo ni Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

At Christ’s baptism the Holy Spirit descended, typifying post-September 11, 2001. After His baptism Satan tempted Christ with the offer to give Christ the power Satan uses to rule the kingdoms of the world, for at the fall of Adam, Satan had become the ruler of the kingdoms of the world.

Sa bautismo ni Cristo mikunsad ang Espiritu Santo, nga nagatipo sa panahon human sa Septiyembre 11, 2001. Human sa Iyang bautismo gitintal ni Satanas si Cristo pinaagi sa tanyag nga ihatag kang Cristo ang gahom nga gigamit ni Satanas sa pagmando sa mga gingharian sa kalibotan, kay sa pagkapukan ni Adan, si Satanas nahimong magmamando sa mga gingharian sa kalibotan.

> And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Luke 4:5–8.

> Ug ang yawa, sa gikuha niya Siya ngadto sa usa ka hataas nga bukid, gipakita kaniya ang tanang gingharian sa kalibotan sa usa ka gutlo sa panahon. Ug ang yawa miingon kaniya, Kining tanan nga kagahum ihatag ko kanimo, ug ang ilang himaya: kay kana gitugyan kanako; ug kang bisan kinsa nga akong buot, ihatag ko kana. Busa, kon mosimba ka kanako, ang tanan maimo. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Pahawa ka sa akong atubangan, Satanas: kay nahisulat na, Mosimba ka sa Ginoo nga imong Dios, ug Siya lamang ang imong alagaran. Lucas 4:5–8.

Two primary characteristics of papal Rome (the beast), is her fornication and the poisoned “food” and drink she distributes.

Duha ka pangunang kinaiya sa papal nga Roma (ang mananap) mao ang iyang pakighilawas ug ang nahilo nga “pagkaon” ug ilimnon nga iyang gipang-apod-apod.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. Revelation 2:14.

> Apan adunay ako’y pipila ka butang batok kanimo, tungod kay gitugotan mo kadtong babaye nga si Jezebel, nga nagatawag sa iyang kaugalingon nga usa ka manalagna nga babaye, sa pagtudlo ug sa paglimbong sa akong mga alagad sa pagpakighilawas ug sa pagkaon sa mga butang nga gihalad ngadto sa mga diosdios. Pinadayag 2:14.

The “food” and drink she provides is her false doctrines.

Ang “pagkaon” ug ilimnon nga iyang gihatag mao ang iyang mini nga mga doktrina.

> “The great sin charged against Babylon is that she ‘made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ This cup of intoxication which she presents to the world represents the false doctrines that she has accepted as the result of her unlawful connection with the great ones of the earth.” The Great Controversy, 388.

> “Ang dakong sala nga ikapasangil batok sa Babilonia mao nga siya ‘nagpainom sa tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas.’ Kining copa sa kahubog nga iyang gipahaluna sa kalibotan nagrepresentar sa bakak nga mga doktrina nga iyang gidawat ingon nga sangpotanan sa iyang supak-sa-balaod nga pakigdugtong sa mga dagko sa yuta.” The Great Controversy, 388.

The beast of Catholicism also deceives the world by her sorceries, which is once again something that is taken internally.

Ang mapintas nga mananap sa Katolisismo usab naglimbong sa kalibotan pinaagi sa iyang mga pagpanglamat, nga mao na usab ang usa ka butang nga gikuha sa sulod.

> And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. Revelation 18:23.

> Ug ang kahayag sa lamparahan dili na gayud modan-ag pa diha kanimo; ug ang tingog sa pamanhonon ug sa pangasaw-onon dili na gayud madungog pa diha kanimo: kay ang imong mga magpapatigayon mao ang dagkung mga tawo sa yuta; kay pinaagi sa imong mga pagpanglamat nalimbongan ang tanang mga nasud. Pinadayag 18:23.

The Greek word translated as “sorceries,” is pharmakeia, meaning medications. The golden cup in her hand, represents not only a cup to drink wine from, but also the cup where her magical medical potions are prepared and delivered. In the modern world today, those magical potions are delivered in needles, not so much in a cup. When Satan appears after the soon-coming Sunday law, he will perform miracles of healing. The miracles associated with the potions and false doctrines of the papacy, was represented by Satan telling Christ to perform a miracle in turning the stone into bread.

Ang Gregong pulong nga gihubad nga “mga pagpamarang,” mao ang pharmakeia, nga nagkahulogan ug mga tambal. Ang bulawanong kopa diha sa iyang kamot nagrepresentar dili lamang ug kopa nga ilimnan ug bino, kondili usab sa kopa diin ang iyang mahikaong medikal nga mga ilimnon giandam ug gipahatud. Sa modernong kalibotan karon, kadtong mahikaong mga ilimnon gipahatud pinaagi sa mga dagom, dili na kaayo pinaagi sa usa ka kopa. Sa dihang si Satanas mopakita human sa haduol nang pagpatuman sa balaod sa Dominggo, maghimo siya ug mga milagro sa pagpang-ayo. Ang mga milagro nga nalambigit sa mga ilimnon ug sa bakak nga mga doktrina sa kapapahan girepresentahan pinaagi sa pagsulti ni Satanas kang Cristo nga maghimo ug milagro sa pag-usab sa bato ngadto sa tinapay.

The prophetic history before and after the Sunday law possesses the same characteristics. The image of the beast testing period for Adventism leading to the Sunday law in the United States typifies the image of the beast testing period for the entire world. This is why we are informed that, “the same crisis will come upon our people in all parts of the world.”

Ang mahimayaong kasaysayan sa wala pa ug human sa balaod sa Domingo adunay mao rang mga kinaiya. Ang panahon sa pagsulay sa larawan sa mananap alang sa Adventismo nga modala ngadto sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa nagatipolohiya sa panahon sa pagsulay sa larawan sa mananap alang sa tibuok kalibotan. Mao kini ang hinungdan nga kita gipahibalo nga, “ang mao rang krisis moabut sa atong katawhan sa tanang bahin sa kalibotan.”

The miracles of satanic healings that are accomplished by Satan after the Sunday law, represent the “sorceries” of so-called medicine that are pawned off during the history beginning on September 11, 2001. Jesus stated that, “man shall not live by bread alone, but by every word of God.” Rome’s “food” is traditions and customs which she places above the Word of God.

Ang mga milagro sa satanikanhong mga pagpang-ayo nga ginahimo ni Satanas human sa balaod sa Domingo, nagrepresentar sa mga “salamangka” sa gitawag nga medisina nga gipasundayag ingon nga tinuod sa sulod sa kasaysayan nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001. Miingon si Jesus nga, “ang tawo mabuhi dili sa tinapay lamang, kondili sa matag pulong sa Dios.” Ang “pagkaon” sa Roma mao ang mga tradisyon ug mga kostumbre nga iyang gipahimutang labaw sa Pulong sa Dios.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.” The Great Controversy, 573.

> “Diha sa mga lihok nga karon nagapadayon sa Estados Unidos aron masiguro alang sa mga institusyon ug mga pamaagi sa iglesia ang pagsuporta sa estado, ang mga Protestante nagasunod sa mga tunob sa mga papista. Labaw pa niana, ilang giabrihan ang pultahan alang sa pagka-papa aron mabawi pag-usab sa Protestante nga Amerika ang pagkalabaw nga iyang nawala sa Daang Kalibotan. Ug ang nagahatag ug labi pang kahulogan niini nga lihok mao ang kamatuoran nga ang nag-unang tumong nga gihunahuna mao ang pagpatuman sa pagbantay sa Dominggo—usa ka nabatasan nga naggikan sa Roma, ug nga iyang giangkon ingon nga timailhan sa iyang awtoridad. Mao kini ang espiritu sa pagka-papa—ang espiritu sa pagpahiuyon sa kalibotanhong mga nabatasan, ang pagpasidungog sa tawhanong mga tradisyon labaw sa mga sugo sa Dios—nga nagalunop sa mga iglesiang Protestante ug nagamando kanila sa pagbuhat sa mao gihapong buluhaton sa pagpataas sa Dominggo nga gibuhat sa pagka-papa sa wala pa sila.” The Great Controversy, 573.

Tradition and custom are the doctrinal “food” which the beast replaces for the Word of God, in order that it might lift up its pagan idolatry.

Ang tradisyon ug kostumbre mao ang doktrinal nga “pagkaon” nga gipuli sa mananap puli sa Pulong sa Dios, aron maitaas niini ang iyang pagano nga pagsimba sa mga larawan.

> “How the Roman Church can clear herself from the charge of idolatry we cannot see. True, she professes to worship God through these images; so did the Israelites when they bowed before the golden calf. But the Lord’s wrath was kindled against them, and many were slain. God pronounced them impious idolaters, and the same record is made today in the books of heaven against those who adore images of saints and so-called holy men.

> “Unsaon sa Iglesia sa Roma mapapawala ang iyang kaugalingon gikan sa sumbong sa idolatriya, dili namo makita. Tinuod, nagaangkon siya nga mosimba sa Dios pinaagi niining mga larawan; mao man usab ang gibuhat sa mga Israelita sa dihang miyukbo sila sa atubangan sa bulawang nating baka. Apan ang kapungot sa Ginoo misilaob batok kanila, ug daghan ang gipamatay. Gipahayag sa Dios nga sila mga dili diosnon nga mga magsisimba sa mga diosdios, ug mao usab kana ang natala karon sa mga basahon sa langit batok niadtong nagadayeg sa mga larawan sa mga balaan ug sa gitawag nga mga balaang tawo.

> “And this is the religion which Protestants are beginning to look upon with so much favor, and which will eventually be united with Protestantism. This union will not, however, be effected by a change in Catholicism; for Rome never changes. She claims infallibility. It is Protestantism that will change. The adoption of liberal ideas on its part will bring it where it can clasp the hand of Catholicism. ‘The Bible, the Bible, is the foundation of our faith,’ was the cry of Protestants in Luther’s time, while the Catholics cried, ‘The Fathers, custom, tradition.’ Now many Protestants find it difficult to prove their doctrines from the Bible, and yet they have not the moral courage to accept the truth which involves a cross; therefore they are fast coming to the ground of Catholics, and, using the best arguments they have to evade the truth, cite the testimony of the Fathers, and the customs and precepts of men. Yes, the Protestants of the nineteenth century are fast approaching the Catholics in their infidelity concerning the Scriptures. But there is just as wide a gulf today between Rome and the Protestantism of Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the noble army of martyrs, as there was when these men made the protest which gave them the name of Protestants.

> “Ug kini mao ang relihiyon nga ginasugdan nang tan-awon sa mga Protestante uban sa dakong pag-uyon, ug nga sa katapusan mahiusa sa Protestantismo. Apan kining panaghiusa dili mapahinabo pinaagi sa kausaban sa Katolisismo; kay ang Roma dili gayud mausab. Siya nagaangkon og pagkadili-masayop. Ang Protestantismo mao ang mausab. Ang pagsagop niini sa mga liberal nga ideya magadala kaniya ngadto sa kahimtang diin makahikap siya sa kamot sa Katolisismo. ‘Ang Biblia, ang Biblia, mao ang patukoranan sa atong pagtuo,’ mao ang singgit sa mga Protestante sa panahon ni Luther, samtang ang mga Katoliko misinggit, ‘Ang mga Amahan, batasan, tradisyon.’ Karon daghang mga Protestante ang nakakaplag nga lisod pamatud-an ang ilang mga doktrina gikan sa Biblia, ug apan wala kanila ang moral nga kaisog sa pagdawat sa kamatuoran nga naglakip og usa ka krus; busa paspas silang nagapaingon sa baruganan sa mga Katoliko, ug, sa paggamit sa labing maayong mga argumento nga ilang nabatonan aron likayan ang kamatuoran, ilang gikutlo ang pagpamatuod sa mga Amahan, ug ang mga batasan ug mga sugo sa mga tawo. Oo, ang mga Protestante sa ikanapulog-siyam nga siglo paspas nga nagakahiduol sa mga Katoliko diha sa ilang pagkadili-matinoohon bahin sa Kasulatan. Apan adunay sama ka halapad nga bung-aw karon tali sa Roma ug sa Protestantismo ni Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, ug sa halangdong panon sa mga martir, sama sa kaniadto sa dihang kining mga tawhana mihimo sa protesta nga maoy naghatag kanila sa ngalan nga mga Protestante.

> “Christ was a protestant. He protested against the formal worship of the Jewish nation, who rejected the counsel of God against themselves. He told them that they taught for doctrines the commandments of men, and that they were pretenders and hypocrites. Like whited sepulchers they were beautiful without, but within full of impurity and corruption. The Reformers date back to Christ and the apostles. They came out and separated themselves from a religion of forms and ceremonies. Luther and his followers did not invent the reformed religion. They simply accepted it as presented by Christ and the apostles. The Bible is presented to us as a sufficient guide; but the pope and his workers remove it from the people as if it were a curse, because it exposes their pretensions and rebukes their idolatry.” Review and Herald, June 1, 1886.

> “Si Cristo usa ka Protestante. Miprotesta Siya batok sa pormal nga pagsimba sa nasod nga Judio, nga misalikway sa tambag sa Dios batok sa ilang kaugalingon. Giingnan Niya sila nga ilang ginatudlo ingon nga mga doktrina ang mga sugo sa mga tawo, ug nga sila mga nagapakaingon lamang ug mga salingkapaw. Sama sa mga pinaputi nga lubnganan, matahum sila sa gawas, apan sa sulod puno sa kahugawan ug pagkadunot. Ang mga Reformador nagsugod pa kang Cristo ug sa mga apostoles. Migula sila ug mibulag sa ilang kaugalingon gikan sa usa ka relihiyon sa mga porma ug mga seremonya. Si Luther ug ang iyang mga sumusunod wala maglalang sa relihiyong Reformed. Ilang gidawat lamang kini ingon sa gipresentar ni Cristo ug sa mga apostoles. Ang Biblia gipresentar kanato ingon nga igo nga giya; apan ang papa ug ang iyang mga mamumuhat nagakuha niini gikan sa katawhan daw kini usa ka tunglo, tungod kay kini nagbutyag sa ilang mga pagpakaaron-ingnon ug nagsaway sa ilang idolatriya.” Review and Herald, June 1, 1886.

Miracles of healing, that form the basis of spiritualism, are her stock and trade.

Ang mga milagro sa pagpang-ayo, nga maoy naglangkob sa salalayan sa espiritismo, mao ang iyang suki nga pamaagi sa panginabuhian.

> “Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.

> “Daghan ang naningkamot sa pagpasabot sa mga espirituhanong pagpadayag pinaagi sa pag-ingon nga kining tanan bug-os lamang nga bunga sa paglimbong ug sa kamot‑nga‑lilinlang sa bahin sa medium. Apan bisan tuod tinuod nga ang mga resulta sa limbong sa kasagaran gipasa ingon nga tinuod nga mga pagpadayag, adunay usab nahilabihan ka tin-aw nga mga pagpakita sa labaw‑sa‑kinaiyahang gahum. Ang mahiwagang mga pagtuktok nga maoy gisugdan sa modernong espiritismo dili bunga sa tawhanong limbong o pagkamalalangon, kondili mao ang diretso nga buhat sa daotang mga manulonda, nga sa ingon nagpaila sa usa sa labing malampuson nga mga limbong nga nagalaglag sa kalag. Daghan ang mabitik pinaagi sa pagtuo nga ang espiritismo usa lamang ka tawhanong paglimbong; sa dihang maatubang sila sa mga pagpadayag nga dili nila malikayan nga isipon nga labaw sa kinaiyahan, sila malimbongan, ug madala sa pagdawat kanila ingon nga dakong gahum sa Dios.”

> “These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.

> Kining mga tawhana nagpasagad sa pagpamatuod sa Kasulatan mahitungod sa mga katingalahang buhat nga gihimo ni Satanas ug sa iyang mga alagad. Pinaagi sa satanikong tabang nahimo sa mga salamangkero ni Faraon ang pagsundog sa buhat sa Dios. Nagpamatuod si Pablo nga sa dili pa ang ikaduhang pag-anhi ni Cristo adunay susamang mga pagpakita sa gahum ni Satanas. Ang pag-abot sa Ginoo pagaunhan sa “paglihok ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug bakakong mga katingalahan, ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarung.” 2 Tesalonica 2:9,10. Ug ang apostol Juan, sa paghulagway sa gahum sa paghimo ug mga milagro nga igapakita sa katapusang mga adlaw, nag-ingon: “Nagabuhat siya ug dagkung mga katingalahan, mao nga nagapakanaog siya ug kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta sa atubangan sa mga tawo, ug nagalimbong sa mga nanagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatagan siya ug gahum sa pagbuhat.” Pinadayag 13:13, 14. Dili lamang yano nga mga pagpanglimbong ang gitagna dinhi. Ang mga tawo nalimbongan pinaagi sa mga milagro nga ang mga alagad ni Satanas adunay gahum sa pagbuhat, dili sa mga milagro nga ila lamang gipasangil nga ilang mabuhat.” The Great Controversy, 553.

The false doctrines built upon customs and traditions, the spiritualistic manifestations of miracles, the counterfeit medical-industrial industry and the combination of churchcraft with statecraft are all the attributes of the beast of Catholicism. Pride is a characteristic of the dragon power. Presumption is the characteristic of the false prophet of apostate Protestantism.

Ang mini nga mga doktrina nga gitukod ibabaw sa mga kostumbre ug mga tradisyon, ang espirituhanong mga pagpakita sa mga milagro, ang peke nga medikal-industriyal nga industriya, ug ang panaghiusa sa pagkamabinuhaton sa simbahan uban sa pagdumala sa estado, mao ang tanang mga kinaiya sa mananap sa Katolisismo. Ang garbo maoy usa ka kinaiya sa gahum sa dragon. Ang pagkamapasipalahon maoy kinaiya sa mini nga propeta sa apostatang Protestantismo.

> And Jesus being full of the Holy Ghost returned from Jordan, and was led by the Spirit into the wilderness, Being forty days tempted of the devil. And in those days he did eat nothing: and when they were ended, he afterward hungered. And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. Luke 4:1–4.

> Ug si Jesus, nga puno sa Espiritu Santo, mibalik gikan sa Jordan, ug gimandoan sa Espiritu ngadto sa kamingawan, Nga sulod sa kap-atan ka adlaw gitintal sa yawa. Ug niadtong mga adlawa wala siya mokaon ug bisan unsa; ug sa nahuman na kini, unya siya gigutom. Ug ang yawa miingon kaniya, Kon ikaw mao ang Anak sa Dios, sugoa kining bato nga mahimo nga tinapay. Ug si Jesus mitubag kaniya, nga nagaingon, Nahisulat na, Nga ang tawo dili mabuhi sa tinapay lamang, kondili sa matag pulong sa Dios. Lucas 4:1–4.

Presumption is a noun that refers to the act or instance of assuming something to be true without sufficient evidence or proof. It involves making a judgment or drawing a conclusion based on incomplete or insufficient information. Presumption can also imply a certain level of confidence in one’s assumption, even when it may not be entirely justified.

Ang “presumption” maoy usa ka ngalan nga nagtumong sa buhat o higayon sa pagdahom nga ang usa ka butang tinuod bisan walay igo nga ebidensya o pamatuod. Naglakip kini sa paghimo ug paghukom o pagkuha ug konklusyon pinasikad sa dili hingpit o dili igo nga kasayoran. Ang “presumption” mahimo usab magpasabot sa usa ka matang sa pagsalig sa kaugalingong pagdahom, bisan sa dihang kini tingali dili hingpit nga matarong.

Apostate Protestantism has accepted Sunday as God’s day of worship without any evidence to support that flawed idea from God’s Word, and they do so while knowingly professing that they are Protestants, whose motto is “God’s word alone,” or as Martin Luther proclaimed, “Sola Scriptura!” They choose to accept it based upon the traditions and customs of the Roman church, or perhaps as simply an accepted inheritance from their forefathers. At the loud cry of the third angel the truth that there is absolutely no justification for worshipping the sun that can be provided from the Bible will be clearly revealed, and then those who continue in their flawed presumption will receive the mark of the beast.

Ang apostatang Protestante nga relihiyon midawat sa Domingo ingon nga adlaw sa pagsimba sa Dios nga walay bisan unsang ebidensiya gikan sa Pulong sa Dios aron pagsuporta nianang sayop nga panghunahuna, ug gibuhat nila kini samtang sa hingpit nahibaloan nilang nagaangkon sila nga sila mga Protestante, kansang panultihon mao ang “ang Pulong sa Dios lamang,” o sumala sa gipahayag ni Martin Luther, “Sola Scriptura!” Gipili nilang dawaton kini pinasikad sa mga tradisyon ug mga nabatasan sa Romano nga simbahan, o tingali ingon lamang nga usa ka gidawat nga kabilin gikan sa ilang mga katigulangan. Sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda ang kamatuoran nga walay gayod bisan unsang pagkamatarong alang sa pagsimba sa adlaw nga mapamatuoran gikan sa Biblia igapadayag sa tin-aw, ug unya kadtong magpadayon sa ilang sayop nga pagdahom modawat sa marka sa mananap.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.

> “Kon ang kahayag sa kamatuoran gipadayag na kanimo, nga nagapadayag sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug nagpakita nga walay patukoranan diha sa Pulong sa Dios alang sa pagbantay sa Dominggo, apan bisan pa niana nagapadayon ka sa pagkupot sa mini nga igpapahulay, nga nagdumili sa pagbalaan sa Igpapahulay nga gitawag sa Dios nga ‘akong balaang adlaw,’ madawat mo ang marka sa mananap. Kanus-a kini mahitabo?—Sa dihang motuman ka sa sugo nga nagmando kanimo sa paghunong sa pagtrabaho sa Dominggo ug sa pagsimba sa Dios, samtang nahibalo ka nga walay bisan usa ka pulong sa Biblia nga nagapakita nga ang Dominggo lahi sa usa ka kasagarang adlaw sa pagtrabaho, miuyon ka sa pagdawat sa marka sa mananap, ug nagdumili sa patik sa Dios. Kon madawat nato kini nga marka diha sa atong mga agtang o sa atong mga kamot, ang mga hukom nga gipahibalo batok sa mga masupilon kinahanglan nga moabot kanato. Apan ang patik sa buhing Dios ibutang ibabaw niadtong matinud-anong nagabantay sa Igpapahulay sa Ginoo sumala sa ilang konsensya.” Review and Herald, Abril 27, 1911.

The commonly understood weakness of the Republican party is their willingness to assume their political opponents are fair and honest, when the fruits of the Democratic party clearly reveal that they are the children of the father of lies. Repeatedly and consistently the Republicans take their political opponents at their word, when they have been shown over and over that their opponents never keep their word. They project honest motivations upon those who repeatedly have manifested no rational justification to support the Republicans flawed projections of expected honesty and integrity. It is true also that many Republicans refuse to uphold principle for personal financial gain, or because of secret immoral circumstances that allow them to be easily manipulated, but the primary prophetic attribute of the Republican party is presumption.

Ang kasagarang nasabtan nga kahuyang sa partidong Republican mao ang ilang kaandam sa paghunahuna nga ang ilang mga kaatbang sa politika matarong ug matinud-anon, samtang ang mga bunga sa partidong Democratic tin-aw nga nagpadayag nga sila mga anak sa amahan sa kabakakan. Sa makanunayon ug balik-balik, ang mga Republican modawat sa pulong sa ilang mga kaatbang sa politika ingon nga tinuod, sa dihang sa makadaghan na silang napamatud-an nga ang ilang mga kaatbang dili gayod motuman sa ilang pulong. Ila nga giila ang matinud-anong mga tumong diha niadtong sa makadaghang higayon nagpakita nga walay makataronganong katarungan aron suportahan ang sayop nga mga pagtagna sa mga Republican mahitungod sa gipaabot nga pagkamatinud-anon ug integridad. Tinuod usab nga daghang mga Republican nagdumili sa pagpanalipod sa prinsipyo tungod sa kaugalingong pinansyal nga ganansiya, o tungod sa tinagong imoral nga mga kahimtang nga nagtugot nga sila dali rang malimbongan ug mamanipula, apan ang nag-unang profetikanhong kinaiya sa partidong Republican mao ang pagpasagad nga pagsalig.

It is the attribute of presumption which is prophetically marked in apostate Protestants, that allows them to pretend they have taken the higher moral and political ground, when in reality they have abdicated their civil responsibilities under the empty expectation that their political opponents will keep their word. The very common definition of insanity is to try and do the same thing over and over, while expecting a different outcome, yet the Republicans argue that it is the Democrats that have been infected with insanity as manifested in their hatred of Trump.

Mao kini ang kinaiya sa mapangahason nga pagsalig sa kaugalingon nga sa matagnaong paagi gimarkahan diha sa apostatang mga Protestante, nga nagtugot kanila sa pagpakaaron-ingnon nga ilang nakuha ang mas hataas nga moral ug politikal nga baruganan, samtang sa pagkatinuod ilang gisalikway ang ilang mga katungdanan sa pagkamamamayan ilalom sa walay sulod nga pagpaabot nga ang ilang mga kaatbang sa politika motuman sa ilang pulong. Ang labing komon nga depinisyon sa kabuang mao ang pagsulay sa pagbuhat sa mao ra gihapong butang sa makadaghan nga higayon, samtang nagpaabot ug lahi nga resulta, apan ang mga Republikano nangatarungan nga ang mga Demokrata mao ang mga natakdan sa kabuang, ingon sa gipadayag sa ilang pagdumot kang Trump.

Yet the insanity of the Republicans is repeatedly illustrated as they agree to compromises, under the premise of compromise being the work of the legislative process, while their political compromises, which they claim are based upon the principle of “the legislative process,” is made with a class who never compromise. Democrats only give ground in the political process when they are fully restrained by the numbers against them. They have never provided evidence of truly working for a middle ground with the political process. The insanity of Republicans is their repeated optimistic expectations of others that are fully unwarranted.

Apan ang pagkabuang sa mga Republikano kanunay nga gipakita samtang sila mouyon sa mga pagkompromiso, ubos sa pangagpas nga ang pagkompromiso mao ang buhat sa proseso sa lehislasyon, samtang ang ilang mga politikanhong pagkompromiso, nga ilang giangkon nga gibase sa prinsipyo sa “the legislative process,” gihimo uban sa usa ka pundok nga dili gayod mokompromiso. Ang mga Demokratiko motugyan lamang ug luna sa politikanhong proseso kon sila hingpit nga mapugngan sa gidaghanon nga batok kanila. Wala gayod sila makahatag ug ebidensiya nga tinuod nga nagapaningkamot alang sa usa ka tunga-tungang baruganan pinaagi sa politikanhong proseso. Ang pagkabuang sa mga Republikano anaa sa ilang balik-balik nga malaumong mga pagpaabot ngadto sa uban nga walay hingpit nga katarungan.

By far and away the majority of those who are supportive of Donald Trump will testify to the fact that the worst attribute of Trump is his willingness to accept men as supporters of his agenda, when the available evidence identifies that it was totally presumption on Trump’s part to make that choice. Presumption is the prophetic attribute of apostate Protestantism. Satan tempted Christ by quoting the Bible, but in so doing, Satan twisted the passage into an unwarranted and unscriptural test.

Sa hilabihan nga kadaghanan, ang kadaghanan niadtong mosuporta kang Donald Trump magpamatuod sa kamatuoran nga ang labing dautang kinaiya ni Trump mao ang iyang pagkaandam sa pagdawat sa mga tawo ingon nga mga tigpaluyo sa iyang adyenda, sa dihang ang anaa nga mga ebidensiya nagpakita nga kini sa bug-os usa ka pagkamapahitas-on lamang sa bahin ni Trump sa paghimo niana nga pagpili. Ang pagkamapahitas-on mao ang propetikanhong kinaiya sa apostatang Protestantehanon. Gitintal ni Satanas si Cristo pinaagi sa pagkutlo sa Biblia, apan sa pagbuhat niana, gituis ni Satanas ang teksto ngadto sa usa ka walay katarungan ug dili maka-Kasulatan nga pagsulay.

> And he brought him to Jerusalem, and set him on a pinnacle of the temple, and said unto him, If thou be the Son of God, cast thyself down from hence: For it is written, He shall give his angels charge over thee, to keep thee: And in their hands they shall bear thee up, lest at any time thou dash thy foot against a stone. And Jesus answering said unto him, It is said, Thou shalt not tempt the Lord thy God. Luke 4:9–12.

> Ug gidala siya niya ngadto sa Jerusalem, ug gitungtong siya sa kinatumyan sa templo, ug miingon kaniya, Kon ikaw mao ang Anak sa Dios, ihulog ang imong kaugalingon gikan dinhi; kay nahisulat, Siya magasugo sa iyang mga manulunda mahitungod kanimo, sa pagbantay kanimo; ug sa ilang mga kamot pagasapnayon ka nila, aron nga dili gayud nimo ikadupok ang imong tiil batok sa usa ka bato. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Ginaingon, Dili mo pagtintalon ang Ginoo mong Dios. Lucas 4:9–12.

At the soon-coming Sunday law it will be the Protestants of the United States who will take the biblical mandate to cease from labor on the Sabbath day, and twist the commandment to worship God on the seventh-day Sabbath into a fabricated command that it is actually paganism’s day of the sun that men are required to worship upon. They will twist a biblical passage into an unwarranted and unscriptural test.

Sa nagasingabot nga balaod sa Dominggo, ang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika mao ang modala sa biblikanhong mando sa paghunong sa paghago sa adlaw nga Igpapahulay, ug iliko nila ang sugo sa pagsimba sa Dios sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ngadto sa hinimohimong sugo nga ang adlaw sa adlaw sa paganismo mao gayud ang adlaw nga ang mga tawo pagakinahanglanong magsimba. Iliko nila ang usa ka teksto sa Biblia ngadto sa usa ka walay katarungan ug dili Kasulatanhong pagsulay.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> “Nakita ko nga ang mananap nga may duruha ka sungay may baba sang dragon, kag nga ang iya gahum yara sa iya ulo, kag nga ang sugo magagowa halin sa iya baba. Dayon nakita ko ang Inahan sang mga Bigaon; nga ang inahan indi amo ang mga anak nga babayi, kundi bulag kag lain gid gikan sa ila. Nagkaroon siya sang iya adlaw, kag ini naligad na, kag ang iya mga anak nga babayi, ang mga sekta nga Protestante, amo ang masunod nga nagsulod sa entablado kag nagpasundayag sang amo man nga hunahuna nga yara sa inahan sang ginhingabot niya ang mga balaan. Nakita ko nga samtang ang inahan nagakunhod sa gahum, ang mga anak nga babayi nagadaku, kag sa madali magagamit nila ang gahum nga gin-gamit sang una sang inahan.”

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> “Akong nakita nga ang ngalan lamang nga iglesia ug ang ngalan lamang nga mga Adventista, sama kang Judas, motugyan kanato ngadto sa mga Katoliko aron makabaton sa ilang impluwensiya sa pagbatok sa kamatuoran. Unya ang mga balaan mahimong usa ka dili mailhang katawhan, diyutay ra ang makaila kanila taliwala sa mga Katoliko; apan ang mga iglesia ug ang ngalan lamang nga mga Adventista nga nakaila sa atong pagtoo ug mga batasan (kay gidumtan nila kita tungod sa Igpapahulay, kay dili nila kini masukol pinaagi sa pagpangatarungan) maoy motugyan sa mga balaan ug mosumbong kanila ngadto sa mga Katoliko ingon nga mga tawo nga wala magtagad sa mga tulomanon sa katawhan; nga mao kini, nga ilang bantayan ang Igpapahulay ug dili tagdon ang Dominggo.

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> “Unya ang mga Katoliko moaghat sa mga Protestante sa pagpadayon, ug magpagula ug usa ka sugo nga ang tanan nga dili motuman sa unang adlaw sa semana, ilis sa ikapitong adlaw, pagapatyon. Ug ang mga Katoliko, nga daghan ang ilang gidaghanon, motindog pabor sa mga Protestante. Ihatag sa mga Katoliko ang ilang gahum ngadto sa larawan sa mananap. Ug ang mga Protestante magabuhat sumala sa gibuhat sa ilang inahan sa wala pa kanila aron laglagon ang mga balaan. Apan sa dili pa ang ilang sugo magdala o magpamunga, ang mga balaan pagaluwason pinaagi sa Tingog sa Dios.” Spalding and Magan, 1, 2.

Back to Articles