Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Nine

Ang Basahon ni Daniel - Numero Singkwenta’y Nuwebe

Unveiling the Final Prophetic Secret: The Climactic Unsealing by the Lion of the Tribe of Judah

Pagpadayag sa Katapusang Tinagong Propetiko: Ang Kinapungkayan nga Pag-abli sa Silyo pinaagi sa León sa Banay ni Juda

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Just before the close of probation the final prophetic secret is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and it is the wise who understand the increase of knowledge that is produced by that unsealing. Two witnesses in Revelation cast a light on part of what is unsealed at that time.

Sa dili pa ang panapos sa panahon sa grasya, ang katapusang tinagong propesiya ginabuksan sa Leon sa banay ni Juda, ug ang mga maalamon mao ang nakasabut sa pagdugang sa kahibalo nga mapamunga pinaagi niana nga pag-abli. Ang duha ka mga saksi diha sa Pinadayag nagahatag ug kahayag sa bahin sa ginabuksan niadtong panahona.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. … And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 13:18, 17:9.

> Aniia ang kaalam. Ang may salabutan ipaíhap ang gidaghanon sa mapintas nga mananap; kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang Unom ka gatus ug kan-uman ug unom. … Ug aniia ang hunahuna nga adunay kaalam. Ang pito ka ulo mao ang pito ka kabukiran, diin nagalingkod ang babaye. Pinadayag 13:18, 17:9.

The “last power that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns,” is the United States. It is the sixth kingdom of Bible prophecy, and the structure of its kingdom is the same structure (image), as was the fifth kingdom of Bible prophecy. It becomes a kingdom of the Church ruling over the State, and then forces the entire earth to accept that very arrangement. The combination of Church and State is fully developed in the United States at the soon-coming Sunday law.

Ang “ulahing gahom nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbolo pinaagi sa usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero,” mao ang Tinipong Bansa sa Amerika. Kini mao ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang estruktura sa iyang gingharian mao ra ang maong estruktura (hulagway) nga diha sa ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia. Mahimo kini nga usa ka gingharian diin ang Iglesia nagamando ibabaw sa Estado, ug unya pugson niini ang tibuok kalibotan sa pagdawat nianang maong kahikayan. Ang panaghiusa sa Iglesia ug Estado hingpit nga mapalambo sa Tinipong Bansa sa Amerika sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.

> “The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.

> Ang “larawan sa mananap” nagakahulogan niadtong porma sa apostatang Protestante nga mapalambo sa dihang ang mga iglesya Protestante mangita sa tabang sa gahom sibil aron sa pagpatuman sa ilang mga tuluohan. Ang “timaan sa mananap” nagpabilin pang ipasabut. The Great Controversy, 445.

The image of the beast and the mark of the beast are two different symbols, yet it is at the Sunday law that the image of the beast reaches its full development.

Ang larawan sa mapintasong mananap ug ang marka sa mapintasong mananap duha ka lainlaing mga simbolo, apan diha sa balaod sa Domingo nga ang larawan sa mapintasong mananap makaabot sa hingpit nga pagpalambo niini.

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 448, 449.

> “Ang pagpugos sa pagbantay sa Dominggo sa bahin sa mga Protestante nga mga iglesia maoy usa ka pagpugos sa pagsimba sa kapadohan—sa mananap. Kadtong, nga nakasabut sa mga gipangayo sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagbantay sa mini imbes sa tinuod nga Igpapahulay, pinaagi niana naghatag sila ug pagtahod ngadto sa maong gahum nga pinaagi lamang niini kini gisugo. Apan sa mismong buhat sa pagpugos sa usa ka relihiyosong katungdanan pinaagi sa sekular nga gahum, ang mga iglesia sa ilang kaugalingon magporma ug usa ka larawan sa mananap; busa ang pagpugos sa pagbantay sa Dominggo sa Estados Unidos mahimong usa ka pagpugos sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan.” The Great Controversy, 448, 449.

At the Sunday law, the Constitution of the United States is fully overthrown and the nation has separated fully from righteousness. Then, under the full control of Satan the United States forces the world to accept the same Church and State system that has just been established in the United States. The world government is the United Nations and the Roman church is the Church that rules over the relationship.

Sa balaod sa Domingo, ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos bug-os nga mapukan, ug ang nasod bug-os nang mibulag gikan sa pagkamatarong. Unya, ubos sa hingpit nga pagkontrolar ni Satanas, pugson sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos ang kalibotan sa pagdawat sa mao rang sistema sa Simbahan ug Estado nga bag-o pa lamang natukod sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos. Ang pangkalibotang kagamhanan mao ang United Nations, ug ang Simbahang Romano mao ang Simbahan nga nagmando sa maong relasyon.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> “Ang kalibotan napuno sa unos ug gubat ug panagkabahinbahin. Apan ilalom sa usa ka ulo—ang gahum sa kapadohan—ang mga katawhan maghiusa sa pagsukol sa Dios diha sa persona sa Iyang mga saksi.” Testimonies, volume 7, 182.

The system of Church and State that is represented as the image of the beast in prophecy is also a threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. The ten kings of Revelation seventeen, that are the seventh head, represent the dragon power.

Ang sistema sa Iglesia ug Estado nga gihulagway diha sa panagna ingon nga hulagway sa mananap maoy usab usa ka tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta. Ang napulo ka mga hari sa Pinadayag 17, nga mao ang ikapitong ulo, nagrepresentar sa gahum sa dragon.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> “Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagpahamtang sa ilang kaugalingon sa timaan sa anticristo, ug girepresentahan ingon nga dragon nga milakaw aron makiggubat batok sa mga balaan—batok niadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios ug may pagtoo ni Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

The “ten kings” represent the United Nations, whose religion is spiritualism, and the religion of the false prophet is apostate Protestantism, and the beast’s religion is Catholicism, which is simply spiritualism covered with a profession of Christianity.

Ang “napulo ka mga hari” nagrepresentar sa United Nations, kansang relihiyon mao ang espiritismo, ug ang relihiyon sa mini nga propeta mao ang apostatang Protestanteismo, ug ang relihiyon sa mananap mao ang Katolisismo, nga sa yano espiritismo lamang nga gitabonan sa usa ka pag-angkon sa Kristiyanidad.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa kasugoan nga magpatuman sa pagtukod sa Kapapahan nga naglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasud bug-os nga mobulag sa pagkamatarong. Sa diha nga ang Protestantismo mobakyaw sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahum sa Roma, sa diha nga motabok siya ibabaw sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritismo, sa diha nga, ilalom sa impluwensya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga pangagamhanan, ug maghimo ug mga pamaagi alang sa pagkaylap sa mga kabakakan ug mga limbong sa pagkapapa, nan mahibalo kita nga miabut na ang panahon alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, volume 5, 451.

At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is accomplished. The United States then forces the world to accept the one-world government of the United Nations, for the world is thrown into a great crisis at the Sunday law, as Islam brings judgment upon the United States for the enforcement of worshipping the sun. Satan then appears to personate Christ and as the United States forces the world to accept the one world combination of church and state, it also forces the world to accept Sunday as the day of rest. The same testing process that has happened in the United States is then brought upon the entire world.

Sa balaod sa Dominggo, matuman ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta. Ang Estados Unidos unya mopugos sa kalibotan sa pagdawat sa usa-ka-kalibotang gobyerno sa United Nations, kay ang kalibotan ilabay ngadto sa usa ka dakong krisis sa balaod sa Dominggo, samtang ang Islam magdala ug paghukom ibabaw sa Estados Unidos tungod sa pagpatuman sa pagsimba sa adlaw. Si Satanas unya magpakita aron magpaka-ingon nga siya mao si Cristo, ug samtang ang Estados Unidos mopugos sa kalibotan sa pagdawat sa usa-ka-kalibotang paghiusa sa iglesia ug estado, pugson usab niini ang kalibotan sa pagdawat sa Dominggo ingon nga adlaw sa pagpahulay. Ang maong proseso sa pagsulay nga nahitabo sa Estados Unidos ipahamtang unya sa tibuok kalibotan.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “Ang mga langyaw nga nasod mosunod sa panig-ingnan sa Tinipong Bansa sa Amerika. Bisan pa man ug siya maoy mangulo, apan ang mao gihapong krisis moabot sa atong katawhan sa tanang bahin sa kalibotan.” Testimonies, tomo 6, 395.

The principle that national apostasy is followed by national ruin comes upon each country as they accept the day of the sun as the day of worship. The escalating crisis is the “one hour” that the ten kings rule with the pope, the “man of sin”. They agreed to give their seventh kingdom unto the papal authority, because they are led to believe that the moral authority of the papacy is necessary to unify the world against the escalating war against Islam. In 1798, the United Nations had not yet arrived into history.

Ang prinsipyo nga ang nasudnong apostasiya pagasundan sa nasudnong pagkalaglag moabut sa matag nasud samtang ilang dawaton ang adlaw sa adlaw ingon nga adlaw sa pagsimba. Ang nagakagrabeng krisis mao ang “usa ka takna” diin ang napulo ka mga hari magahari uban sa papa, ang “tawo sa sala.” Sila miuyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa awtoridad sa kapapahan, tungod kay sila gidala sa pagtuo nga ang moral nga awtoridad sa kapapahan gikinahanglan aron mahiusa ang kalibotan batok sa nagakagrabeng gubat batok sa Islam. Niadtong 1798, ang United Nations wala pa moabot sa kasaysayan.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Kini sila adunay usa lamang ka hunahuna, ug igahatag nila ang ilang gahum ug kusog ngadto sa mapintas nga mananap. Kini sila makiggubat batok sa Cordero, ug ang Cordero magamadaugon batok kanila: kay siya mao ang Ginoo sa mga ginoo, ug Hari sa mga hari: ug sila nga anaa uban kaniya mga tinawag, ug pinili, ug matinumanon. Pinadayag 17:12–14.

As has always been the case with the pope, kings will supply the power for the papacy to carry out the persecution against God’s people, and it is the ten kings that make war with the Lamb, but they are doing so at the bidding of the “man of sin.” The “man of sin” is also the “man” that the seven churches take hold of in Isaiah chapter four.

Sama sa kanunayng nahitabo bahin sa papa, ang mga hari maoy mohatag sa gahom alang sa pagka-papa sa pagtuman sa paglutos batok sa katawhan sa Dios, ug mao ang napulo ka mga hari nga makiggubat batok sa Cordero, apan gibuhat nila kini sumala sa mando sa “tawo sa sala.” Ang “tawo sa sala” mao usab ang “tawo” nga ginakupotan sa pito ka mga iglesia diha sa Isaias kapitulo upat.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. Isaiah 4:1, 2.

> Ug niadtong adlawa pito ka mga babaye manggunit sa usa ka lalaki, nga magaingon, Mokaon kami sa among kaugalingong tinapay, ug magasul-ob sa among kaugalingong bisti: tugoti lamang kami nga pagatawgon sa imong ngalan, aron kuhaon ang among kaulawan. Niadtong adlawa ang Sanga ni Jehova mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong halangdon ug maanindot alang kanila nga nangalagiw sa Israel. Isaias 4:1, 2.

The “seven women” represent that the papacy (the man of sin), has control over all the churches of the earth, just as he has control over all the nations. The “reproach” that the churches wish to avoid, is the “reproach” of rejecting the demand to worship on Sunday. Faithful Sabbath-keepers will be persecuted for their faithfulness, and Islam will also refuse to observe the day of the sun. The agreement that is arranged by the United States between the papacy and the United Nations is that the moral authority of the man of sin is what is needed to lead the world into accepting the warfare against Islam in order to establish peace upon the earth.

Ang “pito ka mga babaye” nagrepresentar nga ang pagkapapa (ang tawo sa sala) adunay pagpugong ibabaw sa tanang mga iglesia sa yuta, maingon nga siya adunay pagpugong ibabaw sa tanang mga nasod. Ang “kaulaw” nga gustong malikayan sa mga iglesia mao ang “kaulaw” sa pagsalikway sa pangayo sa pagsimba sa Domingo. Ang matinumanong mga magbalantay sa Igpapahulay pagalutoson tungod sa ilang pagkamatinumanon, ug ang Islam usab modumili sa pagsaulog sa adlaw sa adlaw. Ang kasabutan nga gihikay sa Tinipong Bansa sa Amerika tali sa pagkapapa ug sa United Nations mao nga ang moral nga awtoridad sa tawo sa sala mao ang gikinahanglan aron sa paggiya sa kalibotan ngadto sa pagdawat sa pakiggubat batok sa Islam aron sa pagtukod ug kalinaw ibabaw sa yuta.

> But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:1–5.

> Apan mahitungod sa mga panahon ug sa mga yugto, mga igsoon, dili na gikinahanglan nga mosulat pa ako kaninyo. Kay kamo gayud nasayod sa hingpit nga ang adlaw sa Ginoo moabot sama sa kawatan sa kagabhion. Kay sa dihang moingon sila, Kalinaw ug kaluwasan; unya kalit nga pagkalaglag moabut kanila, ingon sa mga kasakit sa pagpanganak nga moabot sa babayeng mabdos; ug dili gayud sila makalikay. Apan kamo, mga igsoon, wala sa kangitngit, aron kana nga adlawa makadangat kaninyo ingon sa usa ka kawatan. Kamong tanan mao ang mga anak sa kahayag, ug mga anak sa adlaw: kita dili iya sa kagabhion, ni sa kangitngit. 1 Thessalonians 5:1–5.

The “peace and safety” message of Bible prophecy, which is always represented as a false message, is only logical in a period of time when there is no peace and safety. There is no reason to present a “peace and safety” message, when peace and safety exists. Islam removes all peace and safety. The “sudden destruction” associated with the false message is a destruction that escalates, for it is as “a woman” in “travail.” The first birth pang of the third Woe was September 11, 2001.

Ang mensahe sa “kalinaw ug kaluwasan” sa propesiya sa Biblia, nga sa kanunay gihulagway ingon nga usa ka bakak nga mensahe, lohikal lamang sa usa ka yugto sa panahon nga walay kalinaw ug kaluwasan. Walay hinungdan sa pagpresentar ug mensahe sa “kalinaw ug kaluwasan” kon anaa ang kalinaw ug kaluwasan. Gikuha sa Islam ang tanang kalinaw ug kaluwasan. Ang “kalit nga pagkalaglag” nga nalambigit sa bakak nga mensahe usa ka pagkalaglag nga nagkakusog, kay kini sama sa “usa ka babaye” nga anaa sa “pagbati sa pagpanganak.” Ang unang kasakit sa pagpanganak sa ikatulong Kaalaotan mao ang Septyembre 11, 2001.

In the prophetic lines of Elijah and John the Baptist the deception of the papal power is illustrated. When Ahab travelled back to Samaria to inform Jezebel that Elijah’s God was the true God, for he had brought down fire out of heaven, Ahab then realized that Jezebel had deceived him concerning her hatred for Elijah. The same hatred and deception was illustrated when Herod promised half of his kingdom at his birthday party to Salome. Salome was Herodias’s daughter, thus Herod was the dragon, Herodias was the papacy and Salome was the false prophet.

Sa mga propetikong linya ni Elias ug ni Juan Bautista, gihulagway ang paglimbong sa gahum sa papado. Sa dihang mibalik si Ahab ngadto sa Samaria aron ipahibalo kang Jezebel nga ang Dios ni Elias mao ang tinuod nga Dios, kay siya nagpakanaug ug kalayo gikan sa langit, unya nasabtan ni Ahab nga gilimbongan siya ni Jezebel mahitungod sa iyang pagdumot kang Elias. Ang maong pagdumot ug paglimbong gihulagway usab sa dihang si Herodes, sa kasaulogan sa iyang adlawng natawhan, misaad kang Salome sa katunga sa iyang gingharian. Si Salome anak ni Herodias, busa si Herodes mao ang dragon, si Herodias mao ang papado, ug si Salome mao ang mini nga manalagna.

In the story the deceiving power of Salome’s dance was used to lead Herod (the ten kings) to give half their kingdom over to a church (a woman). The woman (Salome) was under the direction of her mother (Catholicism), and Herod found out too late that the attitude of Herodias towards John was the same as Jezebel’s was towards Elijah. In both cases, the sabbath-keepers must die.

Sa sugilanon, ang malimbongong gahum sa sayaw ni Salome gigamit aron dal-on si Herodes (ang napulo ka mga hari) sa pagtugyan sa katunga sa ilang gingharian ngadto sa usa ka iglesia (usa ka babaye). Ang babaye (si Salome) nailalom sa pagpanggiya sa iyang inahan (Katolisismo), ug si Herodes nahibalo sa ulahi kaayo nga ang pagtagad ni Herodias kang Juan mao ra ang sama sa kang Jezebel kang Elias. Sa duruha ka mga kahimtang, ang mga tigbantay sa Adlaw nga Igpapahulay kinahanglan mamatay.

Islam progressively but rapidly removes the peace and safety from planet earth, and in so doing brings mankind together against Islam. Islam’s rapidly escalating warfare represents the argument that is employed to establish the worldwide image of the beast in the last days. The deception that is brought upon the world (the ten kings), is brought by the United States (Salome), and it leads the world to believe they must unite against Islam, but they find out too late, that the arrangement was just a ruse to be used to persecute sabbath-keepers. The deception is part of the reason the ten kings hate the whore, even though when under duress they agreed to give their seventh kingdom unto her.

Ang Islam sa hinay-hinay apan paspas nga paagi nagakuha sa pakigdait ug kasigurohan gikan sa planetang Yuta, ug sa pagbuhat niini naghiusa sa katawhan batok sa Islam. Ang paspas nga nagakagrabeng pakiggubat sa Islam nagrepresentar sa argumento nga gamiton sa pagpatukod sa tibuok-kalibotang larawan sa mapintas nga mananap sa kaulahiang mga adlaw. Ang paglimbong nga ipahamtang sa kalibotan (ang napulo ka mga hari), ipahamtang sa Tinipong Bansa sa Amerika (Salome), ug kini magadala sa kalibotan sa pagtuo nga sila kinahanglan maghiusa batok sa Islam, apan ulahi na nila mahibal-an nga ang maong kahikayan usa lamang ka limbong aron gamiton sa paglutos sa mga magbalantay sa Igpapahulay. Ang paglimbong kabahin sa hinungdan nga ang napulo ka mga hari magadumot sa bigaon, bisan tuod sa dihang napugos sila miuyon sila sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto kaniya.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita sa mapintas nga mananap, kini magadumot sa bigaon, ug himoon nila siya nga mingaw ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug pagasunogon siya pinaagi sa kalayo. Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang pag-uyon, ug ang pagtugyan sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Pinadayag 17:16, 17.

The globalists of the United Nations are not simply the “kings” of the earth, but they are also represented as “merchants”, thus the globalists consist of political and economic powers. The reason the angel that brought the vision of Revelation seventeen and eighteen to John, was to show John the judgment of the great whore of Tyre. Both categories of the globalists mourn the death of the papacy.

Ang mga globalista sa United Nations dili lamang yano nga mga “hari” sa yuta, kondili girepresentar usab sila ingon nga mga “magpapatigayon”; busa ang mga globalista naglangkob sa mga gahum sa politika ug sa ekonomiya. Ang hinungdan nga ang manulonda nga nagdala kang Juan sa panan-awon sa Pinadayag disisiyete ug disiotso mao ang pagpakita kang Juan sa paghukom sa dakong bigaon nga Tiro. Ang duha ka kategoriya sa mga globalista nagbangotan sa kamatayon sa kapapahan.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:8–11.

> Busa moabut ang iyang mga hampak sulod sa usa ka adlaw, ang kamatayon, ug kasubo, ug gutom; ug siya pagasunogon sa hingpit pinaagi sa kalayo; kay gamhanan ang Ginoong Dios nga nagahukom kaniya. Ug ang mga hari sa yuta, nga nakighilawas ug nagpuyo sa kaluho uban kaniya, managminatay tungod kaniya ug managbakho alang kaniya, sa diha nga makita nila ang aso sa iyang pagkasunog, Nga managtindog sa halayo tungod sa kahadlok sa iyang pag-antus, nga magaingon, Alaas, alaas, kanang dakung siyudad nga Babilonia, kanang gamhanang siyudad! kay sulod sa usa ka oras miabut ang imong hukom. Ug ang mga magpapatigayon sa yuta managhilak ug managminatay tungod kaniya; kay wala nay tawo nga mopalit sa ilang mga baligya. Pinadayag 18:8–11.

The merchants and the kings both stand afar off and cry “alas, alas.” The word “alas” in the Greek is translated as “woe” in chapter eight of Revelation.

Ang mga magpapatigayon ug ang mga hari parehong mitindog sa halayo ug misinggit, “alaot, alaot.” Ang pulong nga “alas” sa Griyego gihubad nga “alaot” diha sa ikawalong kapitulo sa Pinadayag.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ug nakita ko, ug nadungog ko ang usa ka manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Alaot, alaot, alaot, sa mga nagpuyo sa yuta tungod sa ubang mga tingog sa trumpeta sa tulo ka manulonda, nga wala pa motingog! Pinadayag 8:13.

The three Woes represent the fifth, sixth and seventh Trumpets, and they are symbols of Islam. The kings, merchants and shipmasters all cry out “alas, alas” three times in chapter eighteen.

Ang tulo ka mga Kasakitan nagrepresentar sa ikalima, ikaunom, ug ikapito nga mga Trumpeta, ug sila mga simbolo sa Islam. Ang mga hari, mga magpapatigayon, ug mga pangulo sa mga barko tanan misinggit, “Alaut, alaut,” sa tulo ka higayon sa kapitulo disiotso.

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. … The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:9-10, 15–19.

> Ug ang mga hari sa yuta, nga nakighilawas ug nagpuyo sa kaluho uban kaniya, magabalata ug magabangotan tungod kaniya, sa diha nga ilang makita ang aso sa iyang pagkasunog, nga nagatindog sa halayo tungod sa kahadlok sa iyang kasakit, nga nagaingon, Alaas, alaas, kadtong dakung siyudad, Babilonia, kadtong gamhanang siyudad! kay sa usa ka takna miabut ang imong hukom. … Ang mga magpapatigayon niining mga butanga, nga nangadato tungod kaniya, managtindog sa halayo tungod sa kahadlok sa iyang kasakit, nga nagahilak ug nagabakho, Ug nagaingon, Alaas, alaas, kadtong dakung siyudad, nga sinul-oban sa manipis nga lino, ug purpura, ug mapula nga mapintas, ug gidayandayanan sa bulawan, ug mga mahal nga bato, ug mga mutya! Kay sa usa ka takna nahimong walay kapuslanan ang ingon kadakung mga bahandi. Ug ang tagsatagsa ka kapitan sa sakayan, ug ang tanang pundok nga anaa sa mga sakayan, ug ang mga marinero, ug ang tanan nga nagpatigayon sa dagat, nanagtindog sa halayo, Ug naninggit sa diha nga ilang nakita ang aso sa iyang pagkasunog, nga nagaingon, Unsang siyudara ang sama niining dakung siyudad! Ug gisabwag nila ang abog sa ilang mga ulo, ug naninggit, nga nagahilak ug nagabakho, nga nagaingon, Alaas, alaas, kadtong dakung siyudad, diin nangadato ang tanan nga may mga sakayan sa dagat tungod sa iyang pagkamahalon! kay sa usa ka takna nahimo siyang biniyaan. Pinadayag 18:9-10, 15–19.

The “hour” that the judgment of the papacy is accomplished, is the “hour” of Revelation eleven, that is the “hour of the great earthquake,” and it represents the Sunday law time period that begins at the Sunday law in the United States and continues until Michael stands up and human probation closes. The globalists that hated the whore, but still agreed to give their kingdom unto her for one hour, not only repeat “woe, woe” (alas, alas), three times, but they ask the question, “What city is like unto this great city?” They also asked that question in the book of Ezekiel.

Ang “takna” diin matuman ang paghukom sa kapapahan mao ang “takna” sa Pinadayag onse, nga mao ang “takna sa dakung linog,” ug kini nagrepresentar sa yugto sa balaod sa Domingo nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika ug nagpadayon hangtod si Miguel motindog ug ang tawhanong panahon sa pagsulay matapos. Ang mga globalista nga midumot sa bigaon, apan miuyon gihapon sa paghatag sa ilang gingharian kaniya sulod sa usa ka takna, dili lamang magsubli sa “alaot, alaot” sa makatulo, kondili mangutana usab sila sa pangutana, “Unsa nga siyudad ang sama niining dakung siyudad?” Gipangutana usab nila kana nga pangutana sa basahon ni Ezequiel.

> And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:30–36.

> Ug ilang ipabati nila ang ilang tingog batok kanimo, ug maninggit sila sa mapait gayod, ug magsabwag sila ug abog ibabaw sa ilang mga ulo, managligid sila sa mga abo: Ug magpakalbo sila sa hingpit tungod kanimo, ug magbakos sila ug sako, ug maghilak sila tungod kanimo uban sa kapait sa kasingkasing ug sa mapait nga pagminatay. Ug sa ilang pagminatay manag-awit sila ug usa ka pagbangotan tungod kanimo, ug magminatay sila ibabaw kanimo, nga magaingon, Unsang lungsora ang sama sa Tiro, sama niadtong gilaglag sa taliwala sa dagat? Sa dihang ang imong mga baligya migula gikan sa kadagatan, imong gipuno ang daghang mga katawohan; imong gipadato ang mga hari sa yuta pinaagi sa kadaghan sa imong mga bahandi ug sa imong patigayon. Sa panahon nga ikaw pagadugmokon sa mga dagat sa mga kahiladman sa katubigan, ang imong mga baligya ug ang tanan mong panon sa taliwala mo mangapukan. Ang tanan nga pumoluyo sa mga pulo manghibulong tungod kanimo, ug ang ilang mga hari mangahadlok sa hilabihan, mangasamok ang ilang panagway. Ang mga magpapatigayon sa taliwala sa mga katawohan managsitsit batok kanimo; ikaw mahimong usa ka kalisang, ug dili na gayod ikaw maanaa pa. Ezekiel 27:30–36.

Ezekiel identifies the city as “Tyrus,” who is “destroyed in the midst of the sea?” Isaiah, speaking of the whore of Tyre (Tyrus), who is also the great whore of Revelation, who is the Catholic church, and also identifies her as the crowning city.

Gipaila ni Ezekiel ang siyudad ingon nga “Tyrus,” nga “gilaglag sa taliwala sa dagat?” Si Isaias, nga naghisgot bahin sa bigaon sa Tiro (Tyrus), nga mao usab ang dakong bigaon sa Pinadayag, nga mao ang Simbahang Katoliko, nagaila usab kaniya ingon nga ang siyudad nga nagpurongpurong.

> Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Isaiah 23:7–9.

> Mao ba kini ang imong malipayong siyudad, kansang kagahion nagagikan pa sa karaang mga adlaw? Ang iyang kaugalingong mga tiil maoy modala kaniya sa halayo aron magpuyo ingon nga lumalangyaw. Kinsa ba ang naglaraw niini batok sa Tiro, ang siyudad nga nagpurongpurong, kansang mga magpapatigayon mga prinsipe, kansang mga negosyante mao ang mga dungganon sa yuta? Ang Ginoo sa mga panon maoy nagtuyo niini, aron bulingan ang garbo sa tanang himaya, ug aron ipaubos sa pagtamay ang tanang mga dungganon sa yuta. Isaias 23:7–9.

The papacy is the “crowning city,” for it is she that claims to sit as a queen over the threefold union.

Ang kapapahan mao ang “lungsod nga gipurongpurongan,” kay siya man ang nagaangkon nga nagalingkod ingon nga rayna ibabaw sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa.

> How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:7.

> Sa unsa ka daku nga iyang gihimaya ang iyang kaugalingon, ug nagpuyo sa kaluho, sa ingon usab kadaku hatagi siya ug pag-antos ug kasubo: kay nagaingon siya sa iyang kasingkasing, Ako nagalingkod nga rayna, ug dili biyuda, ug dili gayud makakita ug kasubo. Pinadayag 18:7.

Ezekiel said the whore’s judgment is accomplished in the “midst of the sea,” in his lamentation for Tyrus.

Si Ezekiel miingon nga ang paghukom sa bigaon nahingpit “sa kinataliwad-an sa dagat,” diha sa iyang pagminatay alang sa Tyrus.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus. … The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

> Ang pulong ni Jehova miabot na usab kanako, nga nagaingon: Karon, anak sa tawo, pagkuha ug usa ka awit sa pagbangotan alang sa Tiro. … Ang mga sakayan sa Tarsis nanag-awit mahitungod kanimo sa imong patigayon; ug napuno ikaw, ug nahimong hilabihang mahimayaon sa taliwala sa mga dagat. Ang imong mga mananablay nagdala kanimo ngadto sa dagkung katubigan: gibali ikaw sa hangin sa sidlakan sa taliwala sa mga dagat. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

It is the “east wind” that brings judgment upon the whore of Tyre, the crowning city, and the “east wind” is a symbol of Islam. The warfare brought against Islam by the ten kings is what destroys the papacy of the last days. The realization of the ten kings that they have been deceived also produces fear in their hearts.

Ang “hangin sa sidlakan” mao ang nagdala sa paghukom batok sa bigaon sa Tiro, ang siyudad nga gikoronahan, ug ang “hangin sa sidlakan” simbolo sa Islam. Ang gubat nga gidala batok sa Islam sa napulo ka mga hari mao ang nagalaglag sa pagka-papa sa ulahing mga adlaw. Ang pagkaamgo sa napulo ka mga hari nga sila gilimbongan usab nagpatungha ug kahadlok sa ilang mga kasingkasing.

> Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalms 48:2–8.

> Matahum sa iyang kahimtang, ang kalipay sa tibuok nga yuta, mao ang bukid sa Sion, sa mga dapit sa amihanan, ang siyudad sa dakung Hari. Ang Dios nailhan sa iyang mga palasyo ingon nga dalangpanan. Kay, tan-awa, ang mga hari nanagtigum, nanag-agi sila nga nagkahiusa. Ilang nakita kini, ug tungod niana nanghibulong sila; nangalisang sila, ug midali sa pagpalayo. Ang kahadlok mikupot kanila didto, ug kasakit, ingon sa usa ka babaye nga nagbati. Gibuak mo ang mga sakayan sa Tarsis pinaagi sa hangin sa sidlakan. Sumala sa among nadungog, mao usab ang among nakita sa siyudad ni Jehova sa mga panon, sa siyudad sa among Dios: ang Dios magapalig-on niini sa walay katapusan. Selah. Mga Salmo 48:2–8.

The globalists looked upon the kingdom of God, as represented by the city of Jerusalem, but chose “that great city” Babylon as their head. When God judges that great city, they cry and lament as they recognize that they are lost, for the great city they chose is broken in the midst of the sea, by the warfare brought upon them by Islam (the east wind). And the warfare is a progressively escalating warfare, for it is as a woman in travail.

Ang mga globalista mitan-aw sa gingharian sa Dios, nga girepresentahan sa siyudad sa Jerusalem, apan gipili nila ang “kanang dakong siyudad” nga Babilonia ingon nga ilang ulohan. Sa dihang hukman sa Dios kanang dakong siyudad, sila managhilak ug managminatay samtang ilang maila nga sila nangawagtang, kay ang dakong siyudad nga ilang gipili nabuak sa taliwala sa dagat, pinaagi sa gubat nga gidala batok kanila sa Islam (ang hangin sa sidlakan). Ug ang maong gubat usa ka nagkakusog ug nagakaigting nga gubat, kay kini sama sa usa ka babaye nga nagbati.

The kingdom of God that they have persecuted for the papacy is represented in Daniel chapter two, where we are informed that in “the days of these [globalist] kings,” God will set up His eternal kingdom.

Ang gingharian sa Dios nga ilang gilutos alang sa pagka-papa girepresentar diha sa Daniel kapitulo dos, diin kita gipahibalo nga sa “mga adlaw niining mga [globalist] nga mga hari,” ang Dios magatukod sa Iyang walay kataposang gingharian.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> Ug sa mga adlaw niining mga haria, ang Dios sa langit magapatindog ug usa ka gingharian nga dili gayud malaglag; ug ang maong gingharian dili igatugyan sa ubang mga katawohan, kondili kini magadugmok ug magaut-ut niining tanang mga gingharian, ug kini magapadayon hangtod sa kahangturan. Daniel 2:44.

The Millerites believed that they were living in the “days of these kings,” but the ten kings of Revelation seventeen had not yet come into history, indeed, they are just coming into view now. The Millerites were correct, but their vision was limited. The kingdom of God that is set up in the days of the kings of Revelation seventeen and eighteen, is the time period of the latter rain.

Nagtuo ang mga Millerite nga sila nagkinabuhi sa “mga adlaw niining mga hari,” apan ang napulo ka mga hari sa Pinadayag disiyesiete wala pa diay moabot sa kasaysayan; sa pagkatinuod, karon pa lamang sila nagpakita sa panan-aw. Husto ang mga Millerite, apan limitado ang ilang panan-aw. Ang gingharian sa Dios nga pagatukoron sa mga adlaw sa mga hari sa Pinadayag disiyesiete ug disiotso, mao ang yugto sa ulahing ulan.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “Nakita ko nga ang tanang mga butang nagatan-aw sa hilabihan nga pagkugi ug nagabinat sa ilang mga hunahuna ngadto sa nagasingabot nga krisis sa ilang atubangan. Ang mga sala sa Israel kinahanglan nga moadto una sa paghukom. Ang matag sala kinahanglan nga isugid didto sa santuwaryo, unya ang buluhaton mopadayon. Kinahanglan kini buhaton karon. Ang salin sa panahon sa kagul-anan mosinggit, Dios ko, Dios ko, ngano nga gibiyaan Mo ako?

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “Ang ulahing ulan moabot sa mga putli—unya ang tanan makadawat niini sama kaniadto.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa diha nga mopagawas na ang upat ka manulonda, patindugon ni Cristo ang Iyang gingharian. Walay makadawat sa ulahing ulan gawas niadtong nagabuhat sa tanan nilang mahimo. Si Cristo motabang kanato. Ang tanan mahimong mga mananaog pinaagi sa grasya sa Dios, pinaagi sa dugo ni Jesus. Ang tibuok langit adunay interes sa buluhaton. Ang mga manulonda adunay interes.” Spalding and Magan, 3.

In the time of the latter rain, when the angels release the four winds, which in the “days of these kings,” Christ sets up His kingdom. The latter rain is progressive, and began to sprinkle on September 11, 2001, when the third Woe arrived into history, but the angering of the nations was immediately restrained. It continues to escalate in intensity, until the Sunday law in the United States, when it brings about national ruin. That escalating judgment then continues as every other nation follows the example of the United States, and therefore suffers the same judgments. It escalates until the close of probation. It progresses as a woman in travail.

Sa panahon sa ulahing ulan, sa dihang buhian sa mga manulonda ang upat ka hangin, nga niini sa “mga adlaw niining mga hari,” si Cristo magatukod sa Iyang gingharian. Ang ulahing ulan progresibo, ug misugod sa pagpatak-patak niadtong Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang ikatulong Kaalaotan miabot sa kasaysayan, apan ang pagpasuko sa mga nasud gilangan dayon. Kini nagapadayon sa pagdugang sa kakusog, hangtod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa dihang kini nagapahinabo sa nasodnong pagkalaglag. Unya kadtong nagasaka nga paghukom nagapadayon samtang ang matag-usa ka lain nga nasud nagsunod sa ehemplo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug busa nagaantus sa mao rang mga paghukom. Kini nagasaka hangtod sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Kini nagauswag sama sa usa ka babaye nga nagbati.

We will continue the consideration of the eighth being of the seven in the next article.

Padayon nato ang paghisgot sa ikawalo nga usa sa pito diha sa sunod nga artikulo.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Samtang kadtong nag-angkon sa kamatuoran nag-alagad kang Satanas, ang iyang makalilisangng landong moputol sa ilang pagtan-aw sa Dios ug sa langit. Mahisama sila niadtong nawad-an sa ilang nahaunang gugma. Dili sila makatan-aw sa mga realidad nga walay katapusan. Ang giandam sa Dios alang kanato gilarawan diha sa Zacarias, mga kapitulo 3 ug 4, ug 4:12–14: ‘Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsa ba kining duruha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duruha ka bulawang tubo nagapaagay sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug mitubag siya kanako ug miingon, Wala ba ikaw makaila kon unsa kini? Ug miingon ako, Wala, Ginoo ko. Unya miingon siya, Kini mao ang duruha nga pinahiran, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook nga yuta.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang Ginoo puno sa mga kapanguhaan. Wala Siyay kakulang sa mga paagi. Tungod kini sa atong kakulang sa pagtoo, sa atong pagkalibutanon, sa atong walay bili nga mga pulong, sa atong pagkadili-matinoohon, nga makita diha sa atong panagsultihon, nga ang mangitngit nga mga landong nagtapok sa atong palibot. Si Cristo wala ikapadayag pinaagi sa pulong o sa kinaiya ingon nga Mao ang bug-os nga maanyag, ug ang labing labaw taliwala sa napulo ka libo. Sa diha nga ang kalag matagbaw na sa pagpataas sa iyang kaugalingon ngadto sa kakawangan, ang Espiritu sa Ginoo diyutay ra ang mahimo alang kaniya. Ang atong mubo og panan-aw nakakita sa landong, apan dili makakita sa himaya sa unahan. Ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, nga gilarawan ingon sa usa ka masuko nga kabayo nga nagtinguha sa pagbuak gikan sa pagpugong ug modasmag ibabaw sa nawong sa tibook yuta, nga nagadala og kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita sa mismong daplin sa walay katapusang kalibotan? Mahimong luya ba kita ug tugnaw ug patay? Oh, unta nga sa atong mga iglesia maanaa ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga ipabugwak ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan hiktin, ug ang pultahan masigpit. Apan sa diha nga moagi kita pinaagi sa masigpit nga pultahan, ang kalapad niini walay kinutoban.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

Back to Articles