Article

# Rome Establishes the Vision - Number Seventeen

Gitukod sa Roma ang Panan-awon - Numero Disiyesiyete

The Final Sifting of the 144,000: The Prophetic Test of the Image of the Beast

Ang Katapusang Pagpili sa 144,000: Ang Propetikong Pagsulay sa Larawan sa Mananap

Author

Jeff Pippenger

Published

September 24, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Those called to be among the one hundred and forty-four thousand are now in their final sifting process and the process is a testing process that is based upon the formation of the image of the beast. The testing process begins with the house of God, for judgment always begins with the house of God, and thereafter God’s other flock is confronted with the identical testing process. Perhaps the most significant and important prophetic characteristic in the formation of the image of the beast is that it occurs twice; first in the United States, then in the rest of the world. Prophetically this means that the image of the beast in the world is the final manifestation of the image of the beast, and therefore any typification of the image of the beast that came before the image of the beast in the world, was simply the shadow that typified the substance.

Kadtong mga gitawag aron maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo anaa karon sa ilang katapusang proseso sa pag-alig-ig, ug kini nga proseso mao ang usa ka pagsulay nga nagasukad sa pagporma sa larawan sa mananap. Ang proseso sa pagsulay nagsugod sa balay sa Dios, kay ang paghukom sa kanunay nagsugod sa balay sa Dios, ug pagkahuman niana ang laing panon sa Dios moatubang sa mao gihapong proseso sa pagsulay. Tingali ang labing mahinungdanon ug labing importante nga kinaiyang propetiko sa pagporma sa larawan sa mananap mao nga kini mahitabo sa makaduha; una sa Tinipong Bansa, unya sa ubang bahin sa kalibotan. Sa propetikanhong kahulogan, kini nagpasabot nga ang larawan sa mananap sa kalibotan mao ang katapusang pagpakita sa larawan sa mananap, ug busa ang bisan unsang paghulagway nga tipo sa larawan sa mananap nga miuna sa larawan sa mananap sa kalibotan, yano lamang nga landong nga naghulagway sa tinuod nga butang.

Judgment began at the house of God on September 11, 2001. That date had been typified by August 11, 1840, when the angel of Revelation ten came down with a little book open in His hand. When the angel of chapter ten came down He announced that the judgment of Protestantism was then under way. Whoever God judges, He first forewarns, and the confirmation of Miller’s methodology in determining time, added weight to his calculations about the judgment of the Second Coming. The testing of the Protestants was under way as of August 11, 1840 and by 1844 the Protestants had become the daughters of Rome. The period of 1840 to 1844 typifies the period of September 11, 2001, unto the soon-coming Sunday law.

Ang paghukom nagsugod sa balay sa Dios niadtong Septyembre 11, 2001. Kana nga petsa gilantawan nang daan pinaagi sa Agosto 11, 1840, sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad nga adunay gamayng basahon nga abli diha sa Iyang kamot. Sa dihang mikunsad ang manulonda sa kapitulo 10, iyang gipahibalo nga ang paghukom sa Protestantismo niadto nagsugod na. Bisan kinsa nga pagahukman sa Dios, una Niya kining pasidan-an, ug ang pagpamatuod sa pamaagi ni Miller sa pagtino sa panahon midugang ug kabug-aton sa iyang mga kalkulasyon mahitungod sa paghukom sa Ikaduhang Pag-anhi. Ang pagsulay sa mga Protestante nagpadayon na sukad sa Agosto 11, 1840, ug pagka-1844 ang mga Protestante nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Ang yugto gikan sa 1840 ngadto sa 1844 nagalarawan sa yugto gikan sa Septyembre 11, 2001, hangtod sa hapit nang moabot nga balaod sa Dominggo.

Those two periods were also represented from Jesus’ baptism when the Holy Spirit descended until the cross. Those three periods were all typified by the one hundred and twenty years that were allotted to the antediluvian world, leading up to the flood. There is always a warning message that identifies the judgment of that particular history. There are sacred histories that also address this particular period in the last days.

Kining duha ka mga yugto girepresentahan usab sukad sa bautismo ni Jesus sa dihang mikunsad ang Espiritu Santo hangtod sa krus. Kining tulo ka mga yugto kitang tanan gipahulagway pinaagi sa usa ka gatos ug kaluhaan ka tuig nga gitugot sa kalibotan sa wala pa ang Lunop, nga nagdala ngadto sa Lunop. Aduna gayoy usa ka mensahe sa pasidaan nga nagtimaan sa paghukom nianang partikular nga kasaysayan. Anaa usab mga balaang kasaysayan nga naghisgot niining partikular nga yugto sa katapusang mga adlaw.

Noah preached for one hundred and twenty years, then the judgment of the flood arrived. Christ preached for twelve hundred and sixty days, then came the judgment of the cross. The warning message of John the Baptist was empowered at the baptism of Christ, and then Jesus was led into the wilderness for forty days. Those forty days, and the subsequent three tests at the end of the forty days teach that once the message is empowered, as identified by the descent of a holy symbol, such as the Holy Spirit at His baptism, and the descent of both angels of Revelation chapters ten and eighteen—a testing process is under way. When the divine symbol comes down, the judgment message proclaimed to those who are then the subject of judgment is empowered and the particular group that is being judged is then in a specific period that only ends with the close of their probation.

Si Noe nagwali sulod sa usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug unya miabot ang paghukom sa lunop. Si Cristo nagwali sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, ug unya miabot ang paghukom sa krus. Ang pasidaang mensahe ni Juan Bautista gihatagan ug gahum sa bautismo ni Cristo, ug unya si Jesus gidala ngadto sa kamingawan sulod sa kap-atan ka adlaw. Kining kap-atan ka mga adlaw, ug ang misunod nga tulo ka mga pagsulay sa katapusan sa kap-atan ka adlaw, nagtudlo nga sa dihang ang mensahe gihatagan na ug gahum, ingon sa gipaila pinaagi sa pagkanaog sa usa ka balaang simbolo, sama sa Espiritu Santo sa Iyang bautismo, ug sa pagkanaog sa duruha ka mga manulunda sa Pinadayag kapitulo napulo ug napulog-walo—usa ka proseso sa pagsulay nagpadayon na. Sa dihang manaog ang balaang simbolo, ang mensahe sa paghukom nga gimantala ngadto kanila nga mao sa maong higayon ang ginahukman gihatagan ug gahum, ug ang piho nga pundok nga ginahukman anaa dayon sa usa ka tino nga yugto nga matapos lamang sa panapos sa ilang panahon sa grasya.

The line of Jesus identifies two periods of witnessing. The first was His personal witness for twelve hundred and sixty days, then His witness in the presence of His disciples for another twelve hundred and sixty days until Stephen was stoned.

Ang linya ni Jesus nag-ila sa duha ka mga panahon sa pagpamatuod. Ang una mao ang Iyang personal nga pagpamatuod sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, unya ang Iyang pagpamatuod diha sa presensya sa Iyang mga tinun-an sulod pa sa laing usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw hangtod nga si Esteban gibato ug mga bato.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “Unya, miingon ang anghel, ‘Pagalig-onon niya ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana [pito ka tuig].’ Sulod sa pito ka tuig human ang Manluluwas misulod sa Iyang ministeryo, ang maayong balita kinahanglan nga iwali ilabina ngadto sa mga Judio; sulod sa tulo ka tuig ug tunga pinaagi kang Cristo Mismo; ug pagkahuman pinaagi sa mga apostoles. ‘Ug sa taliwala sa semana pagapahunongon Niya ang halad ug ang halad-nga-kalan-on.’ Daniel 9:27. Sa tingpamulak sa A. D. 31, si Cristo, ang tinuod nga halad, gihalad didto sa Calvario. Unya ang tabil sa templo nagisi sa duruha, nga nagpakita nga ang pagkabalaan ug kahulogan sa haladnong pag-alagad mibiya na. Miabut na ang panahon nga ang yutan-ong halad ug halad-nga-kalan-on kinahanglan nang undangon.”

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution “went everywhere preaching the word” (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “Ang usa ka semana—pito ka tuig—natapos niadtong A.D. 34. Unya pinaagi sa pagbato kang Esteban, ang mga Judio sa katapusan nagpamatuod sa ilang pagsalikway sa ebanghelyo; ang mga tinun-an nga nagkatibulaag tungod sa paglutos “nangadto sa tanang dapit nga nagwali sa pulong” (Mga Buhat 8:4); ug wala madugay human niana, si Saulo nga manlulutos nakabig, ug nahimong si Pablo, ang apostol ngadto sa mga Hentil.” The Desire of Ages, 233.

The line of Noah, Christ, the Millerites and the one hundred and forty-four thousand all provide witness to a period of time when a specific target audience is tested by a warning message. The empowerment of the message identifies the beginning of a testing period, that in turn ends with the close of that target audience’s probation. With the prophetic line of Jesus two periods of witnessing are identified. Those two periods of witnessing typify the two warning messages represented by the angel who descended on September 11, 2001 which fulfilled Revelation 18:1–3, who was then followed by the second voice of verse four and onward of chapter eighteen.

Ang linya ni Noe, ni Cristo, sa mga Millerita, ug sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo tanan naghatag ug pagpamatuod sa usa ka yugto sa panahon diin ang usa ka piho nga tinumong mamiminaw pagasulayan pinaagi sa usa ka mensahe sa pasidaan. Ang paghatag ug gahum sa mensahe nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka yugto sa pagsulay, nga sa baylo matapos sa pagtak-op sa panahon sa pagsulay sa maong tinumong mamiminaw. Sa propetikong linya ni Jesus, duha ka mga yugto sa pagpamatuod ang maila. Kining duha ka mga yugto sa pagpamatuod nagalarawan sa duha ka mga mensahe sa pasidaan nga gilarawan sa manulonda nga mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, nga nagtuman sa Pinadayag 18:1–3, nga gisundan dayon sa ikaduhang tingog sa bersikulo upat ug padayon sa kapitulo diyes-otso.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> “Busa sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka managlahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, kadtong dakbayan, tungod kay iyang gipainom ang tanang nasod sa vino sa kapungot sa iyang pakighilawas.’ Ug diha sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda, usa ka tingog ang nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan.’” Review and Herald, December 6, 1892.

The first period is the judgment that begins with the house of God, and then at the soon-coming Sunday law the second period of judgment commences with the warning to come out of Babylon. The line of Christ from His baptism to the cross represents September 11, 2001 unto the Sunday law in the United States, and the period from the Sunday law in the United States until the point where every nation is forced to accept Sunday as the Global Day of Worship is the period that concludes when the very last nation submits.

Ang nahaunang yugto mao ang paghukom nga magsugod sa balay sa Dios, ug dayon sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo ang ikaduhang yugto sa paghukom magsugod uban sa pasidaan nga manggula gikan sa Babilonia. Ang linya ni Cristo sukad sa Iyang bautismo hangtod sa krus nagrepresentar sa Septiyembre 11, 2001 hangtod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug ang yugto sukad sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika hangtod sa punto diin ang matag nasod mapugos sa pagdawat sa Domingo ingon nga Tibuok-Kalibotang Adlaw sa Pagsimba mao ang yugto nga matapos sa dihang ang pinakahuling nasod mosugot.

The period begins with the Sunday law in the United States and it ends when the final nation bows to the papal power. The beginning of the second period marks the end of the first period, and both have Sunday laws that have been previously typified in the witness of Rome. The first Sunday law in the year 321, was brought about through the authority of pagan Rome. The Sunday law that was brought about through the authority of the papal church is represented by the year 538. The Sunday law in the United States is 321, and the Sunday law enforced upon the last nation is 538. The Sunday law in the United States marks the arrival of the message of warning that is then proclaimed by the ensign that was made up of the outcasts of Israel.

Ang yugto nagsugod uban sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos ug natapos kini sa dihang ang katapusang nasod moyukbo sa gahum sa kapapahan. Ang pagsugod sa ikaduhang yugto nagtimaan sa katapusan sa unang yugto, ug silang duha adunay mga balaod sa Domingo nga kaniadto nang gihulagway sa pagpamatuod sa Roma. Ang unang balaod sa Domingo sa tuig 321, gipatuman pinaagi sa awtoridad sa pagano nga Roma. Ang balaod sa Domingo nga gipatuman pinaagi sa awtoridad sa simbahang papal girepresentahan sa tuig 538. Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang 321, ug ang balaod sa Domingo nga ipatuman ibabaw sa katapusang nasod mao ang 538. Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos nagtimaan sa pag-abot sa mensahe sa pasidaan nga unya imantala pinaagi sa bandila nga gilangkuban sa mga sinalikway sa Israel.

That waymark is the year 321, and it marks the beginning of the period of the testing of every nation upon the Sunday question. That period ends when the final nation bows to Rome, and that event was typified by the waymark of the year 538. The period from 321 unto 538 was typified by the period from the cross until the stoning of Stephen. As Stephen was being stoned he saw Christ standing in the heavenly sanctuary, typifying when Michael stands up at the close of human probation.

Kana nga timailhan mao ang tuig 321, ug kini nagtimaan sa sinugdanan sa yugto sa pagsulay sa matag nasod bahin sa pangutana mahitungod sa Domingo. Kining yugtoa matapos sa dihang ang kataposang nasod moyukbo ngadto sa Roma, ug kana nga hitabo gisimbolohan pinaagi sa timailhan sa tuig 538. Ang yugto gikan sa 321 hangtod sa 538 gisimbolohan sa yugto gikan sa krus hangtod sa pagbato kang Esteban. Samtang gibato si Esteban, iyang nakita si Cristo nga nagtindog sa langitnong santuwaryo, nga nagasimbolo sa panahon sa dihang si Miguel motindog sa pagtapos sa tawhanong panahon sa pagsulay.

September 11, 2001 marks the arrival of the warning of the first three verses of chapter eighteen, and it was marked by the prediction set forth by the prophetess Ellen White, who said that when the great buildings of New York City are brought down by a touch from God, that those very three verses would be fulfilled. It was also marked by the Patriot Act, which was a sign for those willing to see; that the principle of English law which professes that a person is innocent until proven guilty, was set aside for Roman law, which professes that a person is guilty, until proven innocent.

Ang Septiyembre 11, 2001 nagtimaan sa pag-abot sa pasidaan sa unang tulo ka mga bersikulo sa kapitulo diyesi-otso, ug kini gimarkahan sa tagna nga gipadayag sa propetisa nga si Ellen White, nga miingon nga sa dihang ang dagkung mga tinukod sa New York City pagapapahion pinaagi sa usa ka paghikap gikan sa Dios, kadtong maong tulo ka mga bersikulo matuman. Kini usab gimarkahan sa Patriot Act, nga maoy usa ka timaan alang niadtong andam motan-aw; nga ang prinsipyo sa balaod Iningles nga nagapahayag nga ang usa ka tawo inosente hangtod mapamatud-an nga sad-an, gisalikway pabor sa Romanhong balaod, nga nagapahayag nga ang usa ka tawo sad-an, hangtod mapamatud-an nga inosente.

The Patriot Act marked the beginning of judgment for Laodicean Seventh-day Adventism. That period concludes at the Sunday law in the United States. Those Laodicean Seventh-day Adventists that successfully make it through that period of sifting, are then going to give the warning message of verse four of chapter eighteen, that ends with the final nation that bows to Rome. That period begins with the Sunday law in the United States and ends with the final Sunday law.

Ang Patriot Act maoy nagtimaan sa sinugdanan sa paghukom alang sa Laodiceanong Seventh-day Adventism. Kana nga yugto matapos diha sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Kadtong mga Laodiceanong Seventh-day Adventist nga malampusong makaagi nianang yugto sa pag-uyog, mao unya ang maghatag sa mensahe sa pasidaan sa bersikulo upat sa kapitulo disiotso, nga matapos uban sa katapusang nasod nga moyukbo sa Roma. Kana nga yugto magsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika ug matapos sa katapusang balaod sa Domingo.

If we misunderstand the fact that there are two images to the beast that are identified upon more than two witnesses, then we will misunderstand the work represented by the first three verses of Revelation chapter eighteen that began in 2001, and the work that begins in verse four of chapter eighteen.

Kon dili nato masabtan pag-ayo ang kamatuoran nga adunay duha ka larawan sa mapintas nga mananap nga naila pinaagi sa labaw pa sa duha ka mga saksi, nan masayop kita sa pagsabot sa buluhaton nga girepresentahan sa unang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo 18 nga nagsugod niadtong 2001, ug sa buluhaton nga nagsugod sa bersikulo 4 sa kapitulo 18.

When we employ Sister White’s direct identification of the angel of Revelation eighteen’s descent in 1888, and her placing the same angel in the future tense, we find that 1888 typifies 2001. The angel of Revelation, that lightens the earth with His glory, came down at the Minneapolis meetings in 1888, and did so again when the great buildings of New York City came down.

Sa dihang gamiton nato ang direkta nga pag-ila ni Sister White sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag dieciocho sa tuig 1888, ug ang iyang pagbutang sa maong manulonda sa umaabot nga panahon, atong makita nga ang 1888 nagtimaan sa 2001. Ang manulonda sa Pinadayag, nga naghayag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya, mikanaog sa mga tigom sa Minneapolis niadtong 1888, ug mibuhat pag-usab niana sa dihang nangapukan ang dagkong mga bilding sa New York City.

The period of Christ’s baptism unto the cross, and the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, and the period of Noah’s one hundred and twenty years provide three witnesses to a period of judgment. 1888 provides a witness of the manifestation of rebellion that was recorded at the Minneapolis meetings, and Noah identifies the removal of the Holy Spirit from those who rejected the message. The rebellion of the antediluvians as well as the rebellion of the church leaders in 1888 both align with the history of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses, which the angel told Sister White was being repeated in Minneapolis.

Ang yugto gikan sa bautismo ni Cristo ngadto sa krus, ug ang yugto gikan sa Agosto 11, 1840 ngadto sa Oktubre 22, 1844, ug ang yugto sa usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig ni Noe naghatag ug tulo ka mga saksi sa usa ka yugto sa paghukom. Ang 1888 naghatag ug usa ka saksi sa pagpakita sa pagsukol nga natala sa mga tigom sa Minneapolis, ug si Noe nag-ila sa pagkuha sa Balaang Espiritu gikan niadtong misalikway sa mensahe. Ang pagsukol sa mga antediluviano maingon man ang pagsukol sa mga pangulo sa iglesia niadtong 1888 kapuwa nagkatakdo sa kasaysayan nila Corah, Dathan, ug Abiram sa kasaysayan ni Moises, nga giingnan sa manulonda si Sister White nga gisubli sa Minneapolis.

From the Patriot Act until the Sunday law in the United States represents the testing period for Laodicean Seventh-day Adventism. The rebellion against the message of warning that announces their judgment identifies the removal of the Holy Spirit, and therefore the pouring out of strong delusion on the wicked foolish virgins of that history. The focus of the rebellion is the chosen messenger as represented by Noah, Moses, Elders Jones and Waggoner, and of course Sister White. The rebellion against the warning message and the messenger of that history is based upon the “oil” in the history of the parable of the ten virgins.

Gikan sa Patriot Act hangtod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika nagrepresentar sa panahon sa pagsulay alang sa Laodicean nga Seventh-day Adventism. Ang pagsukol batok sa mensahe sa pasidaan nga nagpahibalo sa ilang paghukom nagaila sa pagkuha sa Balaang Espiritu, ug busa sa pagbubo sa kusgan nga limbong ibabaw sa daotan nga buang nga mga ulay nianang kasaysayan. Ang pokus sa pagsukol mao ang piniling mensahero ingon nga gilarawan ni Noe, Moises, mga Elder Jones ug Waggoner, ug siyempre si Sister White. Ang pagsukol batok sa mensahe sa pasidaan ug sa mensahero nianang kasaysayan nakabase ibabaw sa “lana” diha sa kasaysayan sa sambingay sa napulo ka mga ulay.

Those who present the warning message, do so, because they have “oil,” which is also the warning message. The distinction between the two classes is therefore produced by the correct applications of the rules of prophetic interpretation that were adopted by those of the movement of the first and second angels, represented as Miller’s rules of interpretation, and also the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

Kadtong nagpasangyaw sa mensahe sa pasidaan, nagabuhat niana tungod kay sila adunay “lana,” nga mao usab ang mensahe sa pasidaan. Busa ang kalainan tali sa duha ka mga hut-ong namugna pinaagi sa husto nga paggamit sa mga lagda sa paghubad sa tagna nga gisagop niadtong mga sakop sa kalihokan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, nga girepresentahan ingon nga mga lagda sa paghubad ni Miller, ug usab sa mga lagda sa paghubad sa tagna nga gisagop sa kalihokan sa ikatulong manulonda.

The test that is represented as the “formation of the image of the beast,” must therefore be a test in connection with how the image of the beast is formed in God’s prophetic Word.

Busa, ang pagsulay nga girepresentar ingon nga “pagkaporma sa larawan sa mananap,” kinahanglan mao ang usa ka pagsulay nga may kalabutan sa paagi nga ang larawan sa mananap maporma diha sa profetikong Pulong sa Dios.

From the Patriot Act in 2001, which was typified by the Blair Bill in 1888, which was typified by the Declaration of Independence in 1776, which was typified by the baptism of Christ, which typified August 11, 1840, all support the truth that the testing-process of judgment begins with an empowered warning message that must be taken from the hand of the angel and then be eaten.

Gikan sa Patriot Act niadtong 2001, nga gitipikohan sa Blair Bill niadtong 1888, nga gitipikohan sa Declaration of Independence niadtong 1776, nga gitipikohan sa bautismo ni Cristo, nga nagtipiko sa Agosto 11, 1840, ang tanan nagasuporta sa kamatuoran nga ang proseso sa pagsulay sa paghukom magsugod pinaagi sa usa ka pinalig-ong mensahe sa pasidaan nga kinahanglan dawaton gikan sa kamot sa manulunda ug unya kan-on.

The prophetic teaching that identifies the United States as the robbers of thy people confuses several points by their logic, and those points are often the most direct proof-texts in establishing elements of the formation of the image of the beast. A way to illustrate the fact that this test is prophetic in nature is by using the basic rules of prophecy to demonstrate a truth that is only understood if you accept Rome as the symbol represented by the robbers of thy people.

Ang propetikong pagtulon-an nga nag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga mga tulisan sa imong katawohan naglibog sa daghang mga punto pinaagi sa ilang lohika, ug kadtong mga puntuha sa kasagaran mao ang labing diretso nga mga teksto sa pagpamatuod sa pagpatukod sa mga elemento sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap. Usa ka paagi sa pagpasundayag sa kamatuoran nga kining pagsulay may kinaiyang propetiko mao ang paggamit sa sukaranang mga lagda sa tagna aron ipakita ang usa ka kamatuoran nga masabtan lamang kon dawaton mo ang Roma ingon nga simbolo nga girepresentahan sa mga tulisan sa imong katawohan.

This illustration is drawn from the five lines of history within Adventism, where a controversy over Rome as a symbol occurred. We are now in the last, or sixth of these controversial histories, and the controversy now is identical to the controversy represented upon the 1843 chart.

Kining ilustrasyonha gikuha gikan sa lima ka linya sa kasaysayan sulod sa Adventismo, diin mitungha ang usa ka kontrobersiya mahitungod sa Roma ingon nga usa ka simbolo. Karon anaa na kita sa kataposan, o ikaunom, niining mga kasaysayang kontrobersyal, ug ang kontrobersiya karon mao gayud ang samang kontrobersiya nga gihulagway diha sa tsart sa 1843.

It is easy to see this truth if you correctly apply the prophetic rules. A prophetic rule that needs to be used is that symbols have more than one meaning, and the meaning they use in a passage is to be established by the passage. The Syrian king, Antiochus III Magnus fulfilled the battle of verse ten of chapter eleven of Daniel, and he fulfilled the battle of Raphia in verses eleven and twelve, and he fulfilled the battle of Panium in verse fifteen. The Millerite controversy represented upon the 1843 chart was that the false Protestant view identified that the “robbers” was Antiochus Epiphanes, while also upholding the truth that the “robbers” were a symbol of Rome.

Sayon ra kaayo ang pagkakita niining kamatuoran kon husto nimo nga iaplikar ang mga lagda sa profesiya. Usa ka lagda sa profesiya nga kinahanglan gamiton mao nga ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, ug ang kahulogan nga ilang gigamit sa usa ka bahin sa teksto pagatukoron pinaagi sa maong bahin. Ang haring Siriano, si Antiochus III Magnus, nagtuman sa gubat sa bersikulo napulo sa ika-onse nga kapitulo sa Daniel, ug gituman niya ang gubat sa Raphia diha sa mga bersikulo onse ug dose, ug gituman niya ang gubat sa Panium diha sa bersikulo kinse. Ang kontrobersiya sa mga Millerite nga gipakita diha sa 1843 chart mao nga ang sayop nga Protestante nga panglantaw nag-ila nga ang “mga tulisan” mao si Antiochus Epiphanes, samtang sa maong higayon nagpabilin usab sa kamatuoran nga ang “mga tulisan” usa ka simbolo sa Roma.

Verses ten through fifteen were first fulfilled in the history of Antiochus III Magnus, so those verses, and the subsequent historical repeat of those verses provide two witnesses to the fulfillment of those verses in the last days, for all the prophets spoke more directly about the last days, than the days in which they lived.

Ang mga bersikulo napulo hangtod kinse unang natuman sa kasaysayan ni Antiochus III Magnus, busa kadtong mga bersikulo, ug ang misunod nga makasaysayanong pagsubli niadtong mga bersikulo, naghatag ug duha ka mga saksi sa katumanan niadtong mga bersikulo sa kaulahiang mga adlaw, kay ang tanang mga propeta nagsulti nga mas tuwiran mahitungod sa kaulahiang mga adlaw kaysa sa mga adlaw diin sila nangabuhi.

Along with that established rule concerning where a prophet’s testimony is to be applied, we also have Sister White who directly recorded “much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy [Daniel chapter eleven] will be repeated.” Antiochus III Magnus represents the United States as papal Rome’s proxy army. The Protestants argued that the robbers had typified another Antiochus, where the Millerites knew it was Rome. Currently one side identifies the United States as the robbers, and the other side holds to the foundational truth.

Uban nianang napahimutang nang lagda mahitungod sa dapit diin ipatuman ang pagpamatuod sa usa ka propeta, anaa usab kita kang Sister White nga direkta nga nagtala nga “much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy [Daniel chapter eleven] will be repeated.” Si Antiochus III Magnus nagrepresentar sa Tinipong Bansa isip puli nga kasundalohan sa papal nga Roma. Ang mga Protestante nangatarongan nga ang mga tulisan nagtimaan na sa laing Antiochus, samtang ang mga Millerite nasayod nga kini mao ang Roma. Sa karon, ang usa ka bahin nag-ila sa Tinipong Bansa ingon nga mao ang mga tulisan, ug ang laing bahin nagapadayon sa pundasyonal nga kamatuoran.

If the rule that identifies that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be based upon the context where they are employed, then identifying the United States as the robbers, parallels the Protestants’ identification of Antiochus as the robbers, but now Antiochus is a symbol of the United States in the last days.

Kon ang lagda nga nag-ila nga ang mga simbolo adunay labaw sa usa ka kahulogan, ug nga ang kahulogan kinahanglan ibasi sa konteksto diin kini gigamit, nan ang pag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga mga tulisan nahisama sa pag-ila sa mga Protestante kang Antiochus ingon nga mga tulisan, apan karon si Antiochus usa ka simbolo sa Tinipong Bansa sa Amerika sa ulahing mga adlaw.

The context of the passage is directly addressing the question of what power exalts itself to establish the vision, so to place the emphasis upon this fact, is justified. It is justified upon many witnesses, for the other historical lines of a controversy over Rome as a symbol identify the same fact. That fact is that those on the wrong side of the issue invariably identify the United States in the place of Rome. But if you are unwilling to accept that symbols have more than one meaning, or if you believe they do so, but are not practiced enough to have full faith in the rule, then it will be virtually impossible for you to follow the logic that is now going to be applied.

Ang konteksto sa maong pahayag diretso nga nagtubag sa pangutana kon unsang gahum ang nagapahitaas sa iyang kaugalingon aron sa paglig-on sa panan-awon, busa ang pagbutang sa paghatag ug gibug-aton ibabaw niini nga kamatuoran, matarung. Matarung kini pinasikad sa daghang mga saksi, kay ang ubang mga historikal nga linya sa usa ka paglalis bahin sa Roma ingon nga usa ka simbolo nagaila sa mao gihapong kamatuoran. Kana nga kamatuoran mao nga kadtong anaa sa sayop nga bahin sa isyu sa walay kapakyasan nagaila sa Estados Unidos sa dapit sa Roma. Apan kon kamo dili andam modawat nga ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, o kon motuo kamo nga anaay labaw pa sa usa ka kahulogan apan kulang pa ang inyong kahingbansay aron may hingpit nga pagtuo sa maong lagda, nan halos dili gayod mahimo alang kaninyo ang pagsunod sa lohika nga igaaplikar karon.

Every two-horned power represents the United States in the last days. France is the twofold power represented by Sodom and Egypt. Islam also typifies the United States, for the United States is the false prophet in relation to the papal power who is Jezebel. The United States is Salome in subjection to Herodias. Balaam is a symbol of a false prophet too, though his story is more complex than simply being a false prophet.

Ang matag gahom nga may duha ka sungay nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa kataposang mga adlaw. Ang Pransiya mao ang duruha ka bahin nga gahom nga girepresentahan sa Sodoma ug Ehipto. Ang Islam usab naghulagway sa Tinipong Bansa, kay ang Tinipong Bansa mao ang mini nga manalagna may kalabutan sa gahom sa pagkapapa nga mao si Jezebel. Ang Tinipong Bansa mao si Salome nga nagpailalom kang Herodias. Si Balaam usab simbolo sa usa ka mini nga manalagna, bisan pa nga ang iyang sugilanon labi pang masalimuot kay sa yano lamang nga pagka mini nga manalagna.

Balaam’s prophecies, which were recorded after he blessed Israel three times, are associated with Islam in a variety of ways. The ass is a symbol of Islam, and you can’t keep the talking ass out of a story of Balaam. The wise men from the east who came to worship the baby Jesus were guided by Balaam’s prophecies. Islam of the three woes of Revelation chapter nine represents the false prophet Mohammed.

Ang mga panagna ni Balaam, nga natala human niya gipanalanginan ang Israel sa makit-an nga tulo ka higayon, nalangkit sa Islam sa nagkalainlaing paagi. Ang asno usa ka simbolo sa Islam, ug dili nimo mapahilayo ang asnong nagsulti gikan sa sugilanon ni Balaam. Ang mga manggialamon gikan sa sidlakan nga mianhi aron mosimba sa batang Jesus gigiyahan sa mga panagna ni Balaam. Ang Islam sa tulo ka kasakit sa Pinadayag kapitulo 9 nagrepresentar sa mini nga propeta nga si Mohammed.

If you understand that symbols have more than one meaning, then you will no doubt also understand that many truths are so important that they are represented by a variety of symbols. The symbol that establishes the vision is a symbol of Rome, and therefore it is obvious that Rome would be a primary theme throughout Bible prophecy. One classic and well-established symbol of Rome is the king of the north in Daniel chapter eleven. The king of the north who comes to his end with none to help is the papal power, the Roman church, the pope of Rome, the man of sin.

Kon masabtan mo nga ang mga simbolo adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, nan walay pagduhaduha nga imong masabtan usab nga daghang mga kamatuoran importante kaayo maong girepresentahan kini pinaagi sa nagkalainlaing mga simbolo. Ang simbolo nga nagpatukod sa panan-awon mao ang usa ka simbolo sa Roma, ug busa dayag nga ang Roma mahimong usa ka nag-unang tema sa tibuok tagna sa Biblia. Usa ka klasiko ug lig-ong natukod nga simbolo sa Roma mao ang hari sa amihanan diha sa Daniel kapitulo onse. Ang hari sa amihanan nga moabot sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya mao ang gahum sa pagka-papa, ang Romano nga iglesia, ang papa sa Roma, ang tawo sa sala.

In the controversy of Uriah Smith, it was claimed that the king of the north in verse thirty-six was France, and the king of the north in verse forty was Turkey. Both France and Turkey are symbols of the United States in different contexts, but as with the Protestants, and as it is today, in Smith’s controversy, he rejected the truth that the king of the north is a symbol of Modern Rome, and claimed the symbol of Rome was represented by a symbol of the United States in the nation of France, and again that the symbol of Rome was a symbol of the United States as represented in the nation of Turkey.

Sa kontrobersiya ni Uriah Smith, giingon nga ang hari sa amihanan sa bersikulo traynta’y-sais mao ang Pransiya, ug ang hari sa amihanan sa bersikulo kwarenta mao ang Turkeya. Ang Pransiya ug ang Turkeya pareho nga mga simbolo sa Tinipong Bansa sa nagkalainlaing mga konteksto, apan sama sa mga Protestante, ug sama usab karon, sa kontrobersiya ni Smith, iyang gisalikway ang kamatuoran nga ang hari sa amihanan usa ka simbolo sa Modernong Roma, ug miangkon nga ang simbolo sa Roma girepresentahan sa usa ka simbolo sa Tinipong Bansa diha sa nasod sa Pransiya, ug usab nga ang simbolo sa Roma usa ka simbolo sa Tinipong Bansa ingon sa girepresentahan sa nasod sa Turkeya.

The context now contains three lines; Millerite history, Uriah Smith’s history, and the here and now. In each of those illustrations there is a controversy over a symbol of Rome, which is misapplied through misunderstanding Rome as a symbol of the United States.

Ang konteksto karon naglangkob ug tulo ka mga linya: ang kasaysayan sa mga Millerite, ang kasaysayan ni Uriah Smith, ug ang karon dinhi ug karon. Sa matag usa nianang mga ilustrasyon adunay usa ka kontrobersiya mahitungod sa usa ka simbolo sa Roma, nga sayop nga giaplikar tungod sa pagsabot nga sayop sa Roma ingon nga simbolo sa Estados Unidos.

The line of the controversy of “the daily,” in the book of Daniel upholds this very same emphasis of arguing against the truth regarding a symbol of Rome, though there are some important nuances in this history.

Ang linya sa kontrobersiya bahin sa “ang matag-adlaw,” sa basahon ni Daniel, nagpalig-on niining mao gihapong paghatag og gibug-aton sa paglalis batok sa kamatuoran mahitungod sa usa ka simbolo sa Roma, bisan pa may pipila ka mahinungdanong mga kalainan sa niini nga kasaysayan.

The logic of Uriah Smith’s prophetic model led his followers to misapply the sixth plague in chapter sixteen of Revelation. A primary problem in Smith’s application of chapter sixteen, other than his attempt to apply everything literally, in a period when everything is to be applied spiritually, was his inability to see the specific structure of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. By replacing the true meaning of the symbols with meanings of a private interpretation Smith’s logic precludes the ability to recognize how the threefold union is formed, and how it is formed is “the great test for the people of God by which their eternal salvation will be determined.”

Ang lohika sa propetikong modelo ni Uriah Smith nagdala sa iyang mga sumusunod ngadto sa sayop nga pag-aplikar sa ikaunom nga hampak diha sa ikanapulog-unom nga kapitulo sa Pinadayag. Ang nag-unang problema sa pag-aplikar ni Smith sa ikanapulog-unom nga kapitulo, gawas sa iyang pagsulay sa pag-aplikar sa tanan sa literal nga paagi, sa usa ka panahon diin ang tanan kinahanglan nga iaplikar sa espirituwal nga paagi, mao ang iyang pagkadili makahimo sa pagtan-aw sa piho nga estruktura sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta. Pinaagi sa pag-ilis sa tinuod nga kahulogan sa mga simbolo og mga kahulogan nga iya lamang sa kaugalingong paghubad, ang lohika ni Smith nagwagtang sa abilidad sa pag-ila kon giunsa ang pagporma sa tulo ka pilo nga panaghiusa; ug kon giunsa kini pagporma mao ang “dakong pagsulay alang sa katawohan sa Dios nga pinaagi niini pagatukoron ang ilang walay kataposang kaluwasan.”

The misapplication of symbols of Rome are an attempt by Satan to prevent God’s last-day people from seeing not only modern Rome, but how modern Rome is formed. The necessity of recognizing the prophetic characteristics associated with the joining together of the United Nations, the papal power and the United States contains eternal consequences.

Ang sayop nga pagpadapat sa mga simbolo sa Roma mao ang usa ka paningkamot ni Satanas sa pagpugong sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw sa pagtan-aw dili lamang sa modernong Roma, kondili usab sa paagi sa pagkaporma sa modernong Roma. Ang kinahanglanon sa pag-ila sa mga kinaiyang propetiko nga nalangkit sa paghiusa sa United Nations, sa gahum sa pagkapapa, ug sa Estados Unidos naglangkob ug walay kataposang mga sangpotanan.

In the book of Daniel, there is a special test that emphasizes the importance of recognizing the relationships of these three powers, and there is another special test that emphasizes these identical points in the book of Revelation. “The daily” in the book of Daniel was understood to be pagan Rome by William Miller as he studied 2 Thessalonians. Miller understood from the description of the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome in 2 Thessalonians that the word, “daily,” was a symbol of pagan Rome, and the abomination of desolation would therefore be papal Rome.

Sa basahon ni Daniel, aduna’y usa ka pinasahi nga pagsulay nga naghatag og paghatag‑diin sa kamahinungdanon sa pag-ila sa mga relasyon niining tulo ka mga gahum, ug aduna pay laing pinasahi nga pagsulay nga naghatag og paghatag‑diin niining mao rang mga punto sa basahon sa Pinadayag. Ang “adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel gisabtan ni William Miller nga mao ang paganong Roma samtang iyang gitun-an ang 2 Tesalonica. Nasabtan ni Miller gikan sa paghulagway sa matagnaong relasyon tali sa paganong Roma ug sa papadong Roma diha sa 2 Tesalonica nga ang pulong nga “adlaw-adlaw” usa ka simbolo sa paganong Roma, ug ang dulumtanan sa pagkabiniyaan busa mao ang papadong Roma.

The point we are underscoring though is that in 2 Thessalonians the relationship between pagan Rome and papal Rome is placed in a context that teaches that when and if you do not understand the relationship of those two powers, you receive strong delusion, and are lost for eternity.

Apan hinoong gipasiugda dinhi mao nga sa 2 Thessalonians ang kalabutan tali sa pagano nga Roma ug sa papal nga Roma gibutang sulod sa usa ka konteksto nga nagatudlo nga kon ug sa diha nga dili ninyo masabtan ang kalabutan niadtong duha ka mga gahum, makadawat kamo ug kusog nga limbong, ug mapukan alang sa walay katapusang kahangturan.

This is the same warning of the sixth plague where not only the dragon, who was pagan Rome in 2 Thessalonians, and the beast, who was the “man of sin” in that passage, but also in chapter sixteen you have the false prophet. The passage is emphasizing the importance of recognizing the relationship of the powers who make up Modern Rome’s threefold union, that is also modern Babylon.

Mao kini ang maong pasidaan sa ikaunom nga hampak diin dili lamang ang dragon, nga mao ang pagano nga Roma sa 2 Thessalonians, ug ang mapintas nga mananap, nga mao ang “tawo sa sala” nianang tekstoha, kondili usab sa kapitulo sais adunay mini nga propeta. Ang teksto naghatag og gibug-aton sa kamahinungdanon sa pag-ila sa relasyon sa mga gahom nga naglangkob sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa Modernong Roma, nga mao usab ang modernong Babilonia.

The controversy over “the daily” addresses the very same last-day controversy, but it expands the identification of the controversy by adding the importance of understanding the relationship between the three powers who make up Modern Rome. To refuse to see this truth, is to guarantee strong delusion for your reward.

Ang panaglalis bahin sa “ang adlaw-adlaw” nagtumong gayud sa mao rang panaglalis sa kataposang mga adlaw, apan gipalapad niini ang pag-ila sa maong panaglalis pinaagi sa pagdugang sa kahinungdanon sa pagsabot sa relasyon tali sa tulo ka mga gahum nga naglangkob sa Modernong Roma. Ang pagdumili sa pagtan-aw niining kamatuoran, mao ang pagsiguro nga ang imong balos mahimong kusog nga limbong.

In the current controversy those identifying the United States as the robbers appear unable to even assent to understanding why it would matter that the United States is repeatedly represented as being in subjection to the papal power rather than being the papal power itself. Basic common sense recognizes that the power who is controlling the relationship in politics, history, marriage and Bible prophecy is considered as the head, and the head is what exalts itself to establish the vision and then falls.

Sa kasamtangang kontrobersiya, kadtong nagaila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga mga tulisan daw dili gani makahimo sa pag-uyon sa pagsabot nganong mahinungdanon nga ang Tinipong Bansa sa Amerika sa makadaghanan girepresentar ingon nga nailalom sa poder sa papasiya imbes nga mao gayud ang mismong poder sa papasiya. Ang batakang sentido-komon nagaila nga ang gahum nga nagkontrolar sa relasyon sa politika, kasaysayan, kaminyoon, ug propesiya sa Biblia maoy giisip nga ulo, ug ang ulo mao ang nagabayaw sa iyang kaugalingon aron sa pagtukod sa panan-awon ug unya mapukan.

The logic that identifies the United States as the robbers, is unable to apply the history that was represented, and thereafter fulfilled, from 321 to 538. The symbol of the United States must fall away before the “man of sin” would be revealed. The “man of sin” gets revealed again in the last days, and before he does the United States must fall away first.

Ang lohika nga nag-ila sa Estados Unidos ingon nga mga tulisan, dili makahimo sa paggamit sa kasaysayan nga girepresentar, ug sa ulahi natuman, gikan sa 321 hangtod sa 538. Ang simbolo sa Estados Unidos kinahanglan nga mapukan una sa dili pa ikapadayag ang “tawo sa sala.” Ang “tawo sa sala” igapadayag pag-usab sa katapusang mga adlaw, ug sa dili pa kana mahitabo, ang Estados Unidos kinahanglan una nga mapukan.

The Sunday law in the United States does not identify the United States as Modern Rome, it identifies that national ruin has arrived, and that the United States has been fully disconnected from righteousness. The Modern Rome that gets revealed when the United States falls away at the Sunday law is the papal power, who then and there just conquered her ally, the false prophet.

Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos dili nag-ila sa Estados Unidos ingon nga Modernong Roma; nag-ila kini nga miabot na ang nasodnong kalaglagan, ug nga ang Estados Unidos hingpit nang naputol gikan sa pagkamatarong. Ang Modernong Roma nga mapadayag sa dihang ang Estados Unidos mahulog sa pagbiya sa balaod sa Domingo mao ang gahom sa kapapahan, nga niadto ug didto pa lamang nakadaug sa iyang kaalyado, ang mini nga manalagna.

“The daily” in the book of Daniel and its relationship to the message of William Miller, and the significance of Miller’s understanding being derived from 2 Thessalonians chapter two, and the warning to keep your garments in the sixth plague, all identify elements from those controversies that address current issues.

“Ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel ug ang kalabutan niini sa mensahe ni William Miller, ug ang kahulogan nga ang pagsabot ni Miller nakuha gikan sa 2 Tesalonica kapitulo dos, ug ang pasidaan sa pagbantay sa imong mga bisti diha sa ikaunom nga hampak, kining tanan nagaila sa mga elemento gikan niadtong mga kontrobersiya nga naghisgot sa mga kasamtangang isyu.

The warning of 2 Thessalonians chapter two in the last days is about a class that identifies the United States as a symbol, but refuses to be guided by the light that addresses the United States’ relationship with papal Rome. In doing this they will see the relationship of not only papal Rome and the United States, but also the United Nations, the dragon power of Revelation chapter sixteen.

Ang pasidaan sa 2 Thessalonians kapitulo dos sa kataposang mga adlaw mahitungod sa usa ka pundok nga nagaila sa Estados Unidos ingon nga usa ka simbolo, apan nagdumili nga mamandoan sa kahayag nga naghisgot sa relasyon sa Estados Unidos ngadto sa papal nga Roma. Sa pagbuhat niini ilang makita ang relasyon dili lamang sa papal nga Roma ug sa Estados Unidos, kondili usab sa United Nations, ang gahum sa dragon sa Pinadayag kapitulo dieciséis.

As with Uriah Smith, A.G. Daniells and W.W. Prescott, who Sister White identified as being unable to reason from cause to effect, so too are those who refuse to be guided by the direction of God’s prophetic Word in its elaboration of the relationship of these three powers in the last days.

Sama kang Uriah Smith, A.G. Daniells, ug W.W. Prescott, nga giila ni Sister White nga dili makahimo sa pangatarungan gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan, mao man usab ang mga nagdumili nga magiyahan sa giya sa matagnaong Pulong sa Dios diha sa pagpasabot niini sa relasyon niining tulo ka mga gahum sa ulahing mga adlaw.

Like the first, the current, and the Uriah Smith controversies, the controversy of the relationship of the three powers as represented in 2 Thessalonians and the sixth plague manifests a private interpretation that points to the United States, but refuses to see certain prophetic characteristics of the United States that would expose their erroneous concept, and possibly bring them to the light.

Sama sa nahauna, sa karon, ug sa mga kontrobersiya ni Uriah Smith, ang kontrobersiya mahitungod sa relasyon sa tulo ka mga gahom ingon nga girepresentar diha sa 2 Thessalonians ug sa ikaunom nga hampak nagapadayag ug usa ka pribadong paghubad nga nagatudlo ngadto sa Estados Unidos, apan nagdumili sa pagtan-aw sa pipila ka propetikong mga kinaiya sa Estados Unidos nga magabutyag sa ilang sayop nga panghunahuna, ug tingali magadala kanila ngadto sa kahayag.

After September 11, 2001 the controversy over the four insects of Joel arose. The truth being that the insects represented a progressive spiritual declension of the Laodicean Seventh-day Adventist church by the introduction of Catholic and apostate Protestant theology. Again the correct application of the four insects is Rome, but the private interpretation claimed it was Islam, which is a symbol of a false prophet, and therefore a symbol of the United States. Line upon line, the controversies from Advent history which we have just addressed, all speak to the same truth.

Human sa Septiyembre 11, 2001, mitungha ang kontrobersiya mahitungod sa upat ka mga insekto sa Joel. Ang kamatuoran mao nga ang mga insekto nagrepresentar sa usa ka progresibong espirituwal nga pagkahinayhinay sa Laodicean Seventh-day Adventist nga iglesia pinaagi sa pagpaila sa Katolikong ug apostatang Protestante nga teolohiya. Usab, ang husto nga pag-aplikar sa upat ka mga insekto mao ang Roma, apan ang pribadong paghubad nagaangkon nga kini mao ang Islam, nga usa ka simbolo sa bakak nga manalagna, ug busa usa ka simbolo sa Estados Unidos. Linya ibabaw sa linya, ang mga kontrobersiya gikan sa kasaysayan sa Adventismo nga atong bag-o lang gihisgutan, tanan nagasulti sa mao rang kamatuoran.

The wrong side, on four witnesses, identifies the robbers as the United States, and upon two witnesses the wrong side’s understanding of the United States as a symbol is incorrect. God’s last-day candidates to be among the one hundred and forty-four thousand are now in a prophetic test. It is not a test that is accomplished by simply casting your vote for this side or that side. It is a test that can only genuinely be navigated correctly if the prophetic rules are accurately applied. In order for the Lion of the tribe of Judah to awaken His last-day people to the fact that they are not studying deeply enough, He allowed heresies to be introduced.

Ang sayop nga bahin, pinaagi sa upat ka mga saksi, nagaila sa mga tulisan ingon nga ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug pinaagi sa duha ka mga saksi ang pagsabot sa sayop nga bahin sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga usa ka simbolo sayop. Ang katapusang-panahon nga mga kandidato sa Dios aron maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo karon anaa sa usa ka propetikong pagsulay. Kini dili usa ka pagsulay nga matuman pinaagi lamang sa paghulog sa imong boto alang niining bahina o nianang bahina. Kini usa ka pagsulay nga mahimo lamang sa tinuod nga malatas sa husto kon ang mga propetikong lagda tukmang iaplikar. Aron ang Leon sa banay ni Juda makapukaw sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw ngadto sa kamatuoran nga sila wala magtuon sa igo nga kalalom, Iyang gitugotan nga ang mga pagtolon-an nga mini ipasulod.

The fact that a heresy arose within this movement identifies that our personal aptitude in regard to the rules of prophetic interpretation is weaker than it should be. Rome establishes the vision, and the vision of the last days is the final rise and fall of the king of the north. That “king” is also the “man of sin”, and the “man of sin” is the “mystery of iniquity,” and that “wicked.” He is the antichrist, he is symbolized as the “robbers of thy people,” and he is the “head” of Modern Rome.

Ang kamatuoran nga may usa ka erehiya nga mitungha sulod niining kalihokana nagpakita nga ang atong personal nga kahimtang sa abilidad maylabot sa mga lagda sa paghubad sa tagna mas huyang kay sa angay unta. Gitukod sa Roma ang panan-awon, ug ang panan-awon sa kaulahiang mga adlaw mao ang kataposang pagsaka ug pagkapukan sa hari sa amihanan. Kana nga “hari” mao usab ang “tawo sa sala,” ug ang “tawo sa sala” mao ang “tinago sa kasal-anan,” ug kana nga “daotan.” Siya mao ang anticristo, gisimbolohan siya ingon nga ang “mga tulisan sa imong katawhan,” ug siya mao ang “ulo” sa Modernong Roma.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> “Ang mga nangalibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga napakyas sa pagtan-aw sa kahulogan sa anticristo, sa pagkatinuod mopahiluna sa ilang kaugalingon sa dapig sa anticristo. Wala nay panahon karon alang kanato sa pagpasagol sa kalibotan. Si Daniel nagatindog sa iyang bahin ug sa iyang dapit. Ang mga tagna ni Daniel ug ni Juan kinahanglan masabtan. Nagahubad sila sa usag usa. Nagahatag sila sa kalibotan sa mga kamatuoran nga kinahanglan masabtan sa matag usa. Kining mga tagna kinahanglan mahimong pagpamatuod sa kalibotan. Pinaagi sa ilang katumanan niining katapusang mga adlaw, ilang ipatin-aw ang ilang kaugalingon.” Kress Collection, 105.

Back to Articles