Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Two

Ang Basahon ni Joel ug ang Laodiceanong Iglesya sa mga Seventh-day Adventist - Numero Traynta ug Duha

Number Thirty-Two

Numero Trenta y Dos

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

It has been a slow-moving journey to get to the book of Joel, with Peter as our witness. Peter is one of the most amazing symbols within God’s prophetic Word, but aren’t they all? Peter is at Caesarea Philippi, and he is also at Pentecost in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour of the same day. Jesus was crucified at the third hour and died at the ninth hour. Peter is called to Caesarea at the ninth hour, but the Caesarea that he is called to in the story of Cornelius, is not Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon, it was Caesarea by the sea, called Caesarea Maritima.

Usa kini ka hinay-hinay nga panaw aron makaabot sa basahon ni Joel, uban si Pedro ingon nga atong saksi. Si Pedro maoy usa sa labing katingalahang mga simbolo sulod sa propetikong Pulong sa Dios, apan dili ba silang tanan man? Si Pedro atua sa Cesarea Filipos, ug atua usab siya sa Pentecostes diha sa lawak sa itaas sa ikatulong takna, ug unya didto sa templo sa ikasiyam nga takna nianang maong adlawa. Si Jesus gilansang sa krus sa ikatulong takna ug namatay sa ikasiyam nga takna. Si Pedro gitawag ngadto sa Cesarea sa ikasiyam nga takna, apan ang Cesarea nga iyang gitawag-an diha sa sugilanon ni Cornelio dili mao ang Cesarea Filipos sa tiilan sa Bukid Hermon, kondili ang Cesarea daplin sa dagat, nga gitawag ug Cesarea Maritima.

Caesarea Maritima is the coastal city on the Mediterranean Sea, about 30–35 miles north of modern Tel Aviv (built by Herod the Great as a grand Roman port city). It appears frequently in the book of Acts (mentioned 15 times), and is the one most people refer to simply as “Caesarea” in the New Testament. Philip the Evangelist lived there with his four prophesying daughters (Acts 8:40; 21:8). Paul was imprisoned there for two years, appeared before governors Felix and Festus, and King Agrippa (Acts 23–26). More significantly, perhaps, Peter preached to the Roman centurion Cornelius here—the first major Gentile conversion to Christianity (Acts 10) in 34 AD, when the week that Christ confirmed the covenant with many, ended.

Ang Caesarea Maritima mao ang siyudad sa baybayon sa Dagat Mediteranyo, mga 30–35 ka milya sa amihanan sa modernong Tel Aviv (gitukod ni Herodes nga Bantogan ingon nga usa ka halangdong Romanhong lungsod nga dunggoanan). Kanunay kini makita sa basahon sa Mga Buhat (nahisgotan ug 15 ka higayon), ug mao kini ang kasagarang gipasabot sa kadaghanan sa mga tawo nga yano lang nga “Caesarea” sa Bag-ong Tugon. Si Felipe nga Ebanghelista mipuyo didto uban sa iyang upat ka mga anak nga babaye nga nanagna (Mga Buhat 8:40; 21:8). Si Pablo napriso didto sulod sa duha ka tuig, mipakita sa atubangan sa mga gobernador nga sila Felix ug Festus, ug ni Haring Agrippa (Mga Buhat 23–26). Labaw pang mahinungdanon tingali, si Pedro nagwali dinhi ngadto sa Romanhong senturyon nga si Cornelio—ang unang dakong pagkakabig sa usa ka Gentil ngadto sa Kristiyanismo (Mga Buhat 10) niadtong AD 34, sa dihang natapos ang semana diin gikompirma ni Cristo ang tugon uban sa daghan.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ug iyang papalig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana: ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad ug ang ampo nga halad, ug tungod sa nagkatag nga mga dulumtanan himoon niya kini nga biniyaan, bisan hangtod sa katapusan, ug ang tinugot nga butang igabubo ibabaw sa biniyaan. Daniel 9:27.

Caesarea Maritima served as the Roman administrative capital of Judea and a major Gentile hub. Caesarea Philippi is a different city, located in the far north near the base of Mount Hermon (about 25–30 miles north of the Sea of Galilee), in what is now the Golan Heights area (modern Banias). It is mentioned only in the Gospels (Matthew 16:13 and Mark 8:27), when Jesus took His disciples to Caesarea Philippi. This is the famous location where Peter confessed that Jesus is “the Messiah, the Son of the living God,” and where Jesus declared, “On this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it” (Matthew 16:13–20). It was a pagan area with temples to Greek gods, especially the goat-god Pan, whose grotto of Pan was called the “gates of hell,” making Jesus’ declaration there particularly striking.

Ang Caesarea Maritima maoy nagsilbi nga administratibong kaulohang-lungsod sa Roma sa Judea ug usa ka dakong sentro sa mga Gentil. Ang Caesarea Philippi lahi nga siyudad, nga nahimutang sa kinahilagang dapit duol sa tiilan sa Bukid sa Hermon (mga 25–30 ka milya sa amihanan sa Dagat sa Galilea), sa dapit nga karon nailhan nga Golan Heights (modernong Banias). Gihisgutan kini sulod lamang sa mga Ebanghelyo (Mateo 16:13 ug Marcos 8:27), sa dihang gidala ni Jesus ang Iyang mga tinun-an ngadto sa Caesarea Philippi. Mao kini ang bantogang dapit diin si Pedro mitug-an nga si Jesus mao ang “ang Mesiyas, ang Anak sa buhing Dios,” ug diin si Jesus mipahayag, “Ibabaw niining bato tukoron ko ang akong iglesia, ug ang mga ganghaan sa Hades dili makadaug batok niini” (Mateo 16:13–20). Kini usa ka pagano nga dapit nga adunay mga templo alang sa mga dios sa Gresya, ilabina alang kang Pan, ang dios-kanding, kansang lungib ni Pan gitawag nga “mga ganghaan sa impiyerno,” nga naghimo sa pagpahayag ni Jesus didto nga labi pang talandugon.

The two cities are completely separate geographically and historically—one a bustling Roman seaport in the south-west, the other a northern Hellenistic/pagan site near the headwaters of the Jordan River. The coastal one dominates the Book of Acts, while the northern one is central to a pivotal moment in the Gospels. Caesarea of the sea is a symbol of Rome—the beast, and Caesarea of the earth is a symbol of the dragon. Sister White identifies the period from the cross to Pentecost, the “Pentecostal season,” which began at the cross and ended at Pentecost.

Ang duha ka siyudad hingpit nga managlahing heograpikal ug historikal—ang usa usa ka abtik nga pantalan sa Roma sa habagatan-kasadpan, ug ang usa usa ka amihanang Hellenistiko/paganong dapit duol sa tinubdan sa Suba sa Jordan. Ang anaa sa kabaybayonan maoy nagahari sa Basahon sa Mga Buhat, samtang ang amihanang usa maoy sentro sa usa ka mahukmanong takna sa mga Ebanghelyo. Ang Caesarea sa dagat simbolo sa Roma—ang mananap, ug ang Caesarea sa yuta simbolo sa dragon. Gipaila ni Sister White ang yugto gikan sa krus ngadto sa Pentecostes, ang “panahon sa Pentecostes,” nga nagsugod sa krus ug natapos sa Pentecostes.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> “Uban sa mainiton nga pangandoy ako nagapaabot sa panahon nga ang mga hitabo sa adlaw sa Pentecostes pagausbon uban sa labi pang dako nga gahum kay niadtong higayona. Si Juan nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakong gahum; ug ang yuta napasanagan sa iyang himaya.’ Unya, maingon sa panahon sa Pentecostes, ang mga tawo makadungog sa kamatuoran nga isulti ngadto kanila, ang tagsatagsa ka tawo diha sa iyang kaugalingong pinulongan.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> “Ang Dios makahuyop ug bag-ong kinabuhi ngadto sa matag kalag nga sinsero nga nangandoy sa pag-alagad Kaniya, ug makahikap sa mga ngabil pinaagi sa buhing baga nga gikan sa halaran, ug makahimo kanila nga mamulong nga maalamon sa Iyang pagdayeg. Linibo ka mga tingog pagapunoan sa gahum sa pagpamulong sa kahibulongang mga kamatuoran sa Pulong sa Dios. Ang dila nga nagpaurong-urong mahubad, ug ang mga maulawon pagahimoon nga malig-on aron sa pagdala ug maisugong pagpanghimatuod alang sa kamatuoran. Hinaut nga tabangan sa Ginoo ang Iyang katawohan sa paghinlo sa templo sa kalag gikan sa tanang kahugawan, ug sa pagmintinar sa ingon ka suod nga pagdugtong Kaniya nga sila mahimong mga umapil sa ulahing ulan sa diha nga kini igabubo na.” Review and Herald, Hulyo 20, 1886.

Technically the Pentecostal season would start at the feast of first fruits, which aligns with Christ’s resurrection; but without the death of the cross there would be no blood for the risen savior to take with Him when He arose. Without His death, He, as the Bread of life would not have rested on the day of the feast of unleavened bread, and the Bread of life needed to rest in advance of it’s rising on the feast of first fruits, thus beginning the fifty-day period that led to the day and feast of Pentecost.

Sa teknikal nga paagi, ang panahon sa Pentecostes magsugod unta sa pista sa unang mga bunga, nga nahiuyon sa pagkabanhaw ni Cristo; apan kon wala pa ang kamatayon sa krus, wala untay dugo nga madala sa nabanhaw nga Manluluwas uban Kaniya sa dihang nabanhaw Siya. Kon wala ang Iyang kamatayon, Siya, ingon nga ang Tinapay sa kinabuhi, wala unta mopahulay sa adlaw sa pista sa tinapay nga walay patubo, ug ang Tinapay sa kinabuhi kinahanglan nga mopahulay una sa Iyang pagkabanhaw sa pista sa unang mga bunga, sa ingon nagsugod ang kalim-an ka adlaw nga yugto nga mitultol ngadto sa adlaw ug pista sa Pentecostes.

When Christ came to confirm the covenant for one week; the week began at His baptism and then “in the midst of the week,” three and a half years later, He was crucified, rested in the tomb on the day of unleavened Bread, rose as the feast of the first fruits of the barley harvest on Sunday, thus starting the fifty-day Pentecostal season that reached to the first fruits feast of the wheat. From the cross to the end of the week, three and a half years later, the seven-year-period came to its conclusion with Cornelius of Caesarea Maritima, who became the very first Gentile convert–to the Christian church at the end of the week in 34 AD.

Sa dihang mianhi si Cristo aron sa pagpalig-on sa tugon sulod sa usa ka semana; ang semana nagsugod sa Iyang bautismo ug unya “sa tunga sa semana,” tulo ug tunga ka tuig sa ulahi, gilansang Siya sa krus, mipahulay sa lubnganan sa adlaw sa Tinapay nga Walay Igpapatubo, nabanhaw sa Domingo ingon nga pista sa unang mga bunga sa anihon nga cebada, sa ingon nagsugod sa panahon sa Pentecostes nga kalim-an ka adlaw nga miabot ngadto sa pista sa unang mga bunga sa trigo. Gikan sa krus hangtod sa katapusan sa semana, tulo ug tunga ka tuig sa ulahi, ang pito ka tuig nga yugto miabut sa iyang panapos uban kang Cornelio sa Caesarea Maritima, nga nahimong labing unang kinabig nga Gentil—ngadto sa Cristohanong iglesia sa katapusan sa semana niadtong AD 34.

The week Christ came to confirm the covenant is prophetically 2,520 days, and the cross is “in the midst of the week,” so it was 1,260 days after the baptism and 1,260 days before Cornelius was converted. At the cross Christ was crucified at the third hour, and He died at the ninth hour. That was the beginning of the Pentecostal season and at the end, (for Jesus always illustrates the end with the beginning) on the day of Pentecost, Peter gives his first sermon of the book of Joel at the third hour in the upper room, where Christ met the disciples on the day of His resurrection. Peter then gives his second sermon on Joel in the temple at the ninth hour. Clearly the third and ninth hour are an alpha and omega symbol of the beginning and ending of the Pentecostal season.

Ang semana sa dihang mianhi si Cristo aron pagtibayon ang tugon, sa matagnaong paagi, mao ang 2,520 ka adlaw, ug ang krus anaa “sa taliwala sa semana,” busa kini nahitabo 1,260 ka adlaw human sa bautismo ug 1,260 ka adlaw sa wala pa nakabig si Cornelio. Sa krus gilansang si Cristo sa ikatulong takna, ug Siya namatay sa ikasiyam nga takna. Mao kadto ang sinugdanan sa panahon sa Pentecostes ug sa katapusan, (kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan) sa adlaw sa Pentecostes, gihatag ni Pedro ang iyang unang wali gikan sa basahon ni Joel sa ikatulong takna didto sa lawak sa itaas, diin nakigtagbo si Cristo sa mga tinun-an sa adlaw sa Iyang pagkabanhaw. Unya gihatag ni Pedro ang iyang ikaduhang wali bahin kang Joel didto sa templo sa ikasiyam nga takna. Tin-aw nga ang ikatulong ug ikasiyam nga takna maoy usa ka simbolo sa alpha ug omega sa sinugdanan ug sa katapusan sa panahon sa Pentecostes.

Line upon line, when we align the third and ninth hour of these two events, we find the six hours as a prophetic period that both provide a witness of a division. Christ goes from life to death to life. He goes from earth to heaven and back to earth. Peter is outside and then inside the temple. There are of course other parallel alignments of the third to ninth hour, but we first need to consider Peter, Cornelius and Caesarea by the sea.

Han-ay sa ibabaw sa han-ay, sa dihang ipahaom nato ang ikatulong ug ikasiyam nga takna niining duha ka mga panghitabo, atong makita ang unom ka oras ingon nga usa ka manalagnang yugto nga nagahatag usab ug pagpamatuod sa usa ka pagkabahin. Si Cristo miagi gikan sa kinabuhi ngadto sa kamatayon ngadto sa kinabuhi. Siya miadto gikan sa yuta ngadto sa langit ug mibalik sa yuta. Si Pedro anaa sa gawas ug unya sa sulod sa templo. Aduna siyoy, sa pagkatinuod, uban pang managsama nga pagpahaom sa ikatulong ngadto sa ikasiyam nga takna, apan kinahanglan una natong palandungan si Pedro, si Cornelio, ug ang Cesarea sa daplin sa dagat.

As with the prophetic divisions that are represented in the six hours, when the angel was sent to Cornelius to direct him to send for Peter it was the ninth hour.

Sama sa mga mabinuhatong pagbahin nga girepresentar diha sa unom ka mga takna, sa dihang ang manulonda gipadala kang Cornelius aron sa pagmando kaniya nga magpasugo alang kang Pedro, ikasiyam nga takna kadto.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> Didto may usa ka tawo sa Cesarea nga ginganlag Cornelio, usa ka kapitan sa usa ka gatus nga sakop sa panon nga gitawag ug panon nga Italiano, Usa ka diosnon nga tawo, ug usa nga may kahadlok sa Dios uban sa tibook niyang panimalay, nga naghatag ug daghang limos sa katawhan, ug nag-ampo sa Dios sa kanunay. Siya nakakita sa usa ka panan-awon sa tin-aw gayud, sa may ikasiyam nga takna sa adlaw, sa usa ka manulonda sa Dios nga misulod ngadto kaniya, ug miingon kaniya, Cornelio. Ug sa iyang pagtutok kaniya, siya nahadlok, ug miingon, Unsa man kini, Ginoo? Ug siya miingon kaniya, Ang imong mga pag-ampo ug ang imong mga limos mitungas ingon nga usa ka handumanan sa atubangan sa Dios. Ug karon magpadala ka ug mga tawo ngadto sa Jope, ug ipatawag ang usa ka Simon, nga ang angga mao si Pedro. Mga Buhat 10:1–5.

The arrival of an angel is a symbol of a message, and of a waymark, and the angel confirms that it is a waymark when he says, “Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God.” The waymark of the conclusion of the week is Cornelius sending for Peter at the ninth hour after fasting for four days, and it is called a “memorial,” which is a waymark. As a “centurion,” Cornelius was a captain over one hundred men.

Ang pag-abot sa usa ka manulonda maoy usa ka simbolo sa usa ka mensahe, ug sa usa ka ilhanan sa dalan, ug gipamatud-an sa manulonda nga kini usa ka ilhanan sa dalan sa dihang siya miingon, “Ang imong mga pag-ampo ug ang imong mga limos mitungas ingon nga handumanan sa atubangan sa Dios.” Ang ilhanan sa dalan sa pagtapos sa semana mao si Cornelio nga nagpasugo alang kang Pedro sa ikasiyam nga takna human sa pagpuasa sulod sa upat ka adlaw, ug kini gitawag nga usa ka “handumanan,” nga usa ka ilhanan sa dalan. Ingon nga usa ka “kapitan sa usa ka gatus,” si Cornelio maoy kapitan sa usa ka gatus ka mga tawo.

When Peter is at Caesarea Philippi in Matthew sixteen there is no reference to any hour. Caesarea Philippi is the name of the city at the time when Jesus took the disciples there. In the history of Daniel eleven, verses thirteen to fifteen, verses that were fulfilled at the battle of Panium, and that typify the war that leads to the Sunday law in the United States, Caesarea Philippi was named Panium. Peter is in verses thirteen through fifteen when he is at Caesarea Philippi, which is Panium.

Sa dihang si Pedro atua sa Caesarea Philippi diha sa Mateo 16, walay bisan unsang paghisgot sa bisan unsang takna. Ang Caesarea Philippi mao ang ngalan sa siyudad niadtong panahona sa dihang gidala ni Jesus didto ang mga tinun-an. Sa kasaysayan sa Daniel 11, mga bersikulo 13 ngadto sa 15, mga bersikulo nga natuman sa gubat sa Panium, ug nga nagtimaan sa gubat nga moresulta ngadto sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa, ang Caesarea Philippi ginganlan ug Panium. Si Pedro anaa sa mga bersikulo 13 hangtod 15 sa dihang atua siya sa Caesarea Philippi, nga mao ang Panium.

Identifying that the Battle of Panium was a fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and that the verses and the history of the Battle of Panium identifies a war that leads to the Sunday law in the United States is exactly how the methodology of line upon line is designed to work. Employing that methodology demands that Caesarea Philippi and Panium must be aligned, for the primary rule of prophecy that addresses this truth is that “each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived.” Paul adds that the spirits of the prophets are subject to the prophets, so not only do they all identify the latter days, but they all agree.

Ang pag-ila nga ang Gubat sa Panium mao ang katumanan sa bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse, ug nga ang mga bersikulo ug ang kasaysayan sa Gubat sa Panium nag-ila sa usa ka gubat nga modala ngadto sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, mao gayud ang paagi nga ang pamaagi sa linya ibabaw sa linya gituyo sa paglihok. Ang paggamit nianang pamaagiha nagkinahanglan nga ang Caesarea Philippi ug ang Panium kinahanglan ipahiuyon, kay ang nag-unang lagda sa tagna nga naghisgot niini nga kamatuoran mao nga “ang matag usa sa karaang mga manalagna misulti labaw pa alang sa atong adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi.” Si Pablo midugang nga ang mga espiritu sa mga manalagna nagpailalom sa mga manalagna, busa dili lamang nga silang tanan nag-ila sa ulahing mga adlaw, kondili silang tanan nagkahiusa usab.

For this reason if and when Panium is identified in God’s prophetic Word as Panium and thereafter as Caesarea Philippi, they must both be applied in the latter days, and they must align together, for they are the same city.

Tungod niini, kon ug sa dihang ang Panium maila sa mahimayaong Pulong sa Dios ingon nga Panium ug sa ulahi ingon nga Caesarea Philippi, kinahanglan nga silang duha ipatuman sa kaulahiang mga adlaw, ug kinahanglan nga magkauyon sila, kay sila mao ang mao rang siyudad.

In conjunction with this logic, though slightly different, is Caesarea Philippi and Caesarea Maritima. Peter went to Caesarea Philippi with Christ, but he was sent to Caesarea Maritima by the Holy Spirit. Yet at both Caesarea’s it is Peter who is the main covenant character. What is wonderful about this line is that it was at the ninth hour that Cornelius was visited by the angel and instructed to send for Peter. Peter at Caesarea is a prophetic symbol, but the two Caesarea’s are distinctly different. One is Caesarea by the sea, and the other Caesarea on the earth. Caesarea by the sea is associated with the Gentiles, and Cornelius was the first Gentile convert exactly at the end of the covenant week in 34 AD. Caesarea by the sea is the ninth hour and aligns with Peter in the temple at Pentecost, and the death of Christ at the ninth hour.

May kalabotan niini nga lohika, bisan og diyutayng lahi, ang Caesarea Philippi ug Caesarea Maritima. Si Pedro miadto sa Caesarea Philippi uban kang Cristo, apan gipadala siya sa Caesarea Maritima sa Balaang Espiritu. Apan sa duruha ka Caesarea, si Pedro mao ang nag-unang kinaiyang pakigsaad. Ang kahibulongan mahitungod niini nga linya mao nga sa ikasiyam nga takna giduaw si Cornelio sa manulonda ug gisugo sa pagpasugo kang Pedro. Si Pedro sa Caesarea usa ka simbolong propetiko, apan ang duruha ka Caesarea tin-awng managlahi. Ang usa mao ang Caesarea daplin sa dagat, ug ang usa mao ang Caesarea sa yuta. Ang Caesarea daplin sa dagat may kalabutan sa mga Gentil, ug si Cornelio mao ang unang Gentil nga nakabig tukma gayud sa katapusan sa semana sa pakigsaad niadtong 34 AD. Ang Caesarea daplin sa dagat mao ang ikasiyam nga takna ug nahiuyon kang Pedro diha sa templo sa Pentecostes, ug sa kamatayon ni Cristo sa ikasiyam nga takna.

Caesarea by the earth, that is Caesarea Philippi is the third hour. There is no other options to choose. Caesarea Philippi at the beginning, the third hour and Caesarea Maritima at the end, the ninth hour. Philippi is the alpha of the period of six hours and Maritima is the omega. The omega at the ninth hour was the death of Christ in the midst of the covenant week, and Peter in the temple at Pentecost was also the ninth hour. Cornelius calling for Peter aligns with the death of Christ, which typifies the Sunday law, and also Peter in the temple at Pentecost, which once again typifies the Sunday law. Cornelius, as the first Gentile convert represents the first eleventh-hour worker at the Sunday law.

Ang Cesarea sa yuta, nga mao ang Cesarea Filipos, mao ang ikatulong takna. Wala nay laing mapilian. Ang Cesarea Filipos sa sinugdanan mao ang ikatulong takna, ug ang Cesarea Maritima sa katapusan mao ang ikasiyam nga takna. Ang Filipos mao ang alpha sa yugto sa unom ka takna ug ang Maritima mao ang omega. Ang omega sa ikasiyam nga takna mao ang kamatayon ni Cristo sa tunga sa semana sa tugon, ug si Pedro sa templo sa Pentecostes mao usab ang ikasiyam nga takna. Ang pagpatawag ni Cornelio kang Pedro nahiuyon sa kamatayon ni Cristo, nga naghulagway sa balaod sa Domingo, ug usab kang Pedro sa templo sa Pentecostes, nga sa makausa pa naghulagway sa balaod sa Domingo. Si Cornelio, ingon nga unang kinabig nga Hentil, nagrepresentar sa unang mamumuo sa ikanapulog-usa nga takna sa balaod sa Domingo.

The third hour when Christ was crucified, and the third hour when Peter was in the upper room must, and can only represent Caesarea Philippi. The upper room that Peter was in on the day of Pentecost, was the very same upper room that Christ appeared after His resurrection, ascension and descent. Christ came to the upper room and then fifty days later, on the day of Pentecost, Peter presented the message of the book of Joel in the same upper room.

Ang ikatulong takna sa dihang si Cristo gilansang sa krus, ug ang ikatulong takna sa dihang si Pedro didto sa lawak sa itaas, kinahanglan, ug wala nay laing mahimong girepresentar gawas sa Caesarea Philippi. Ang lawak sa itaas diin didto si Pedro sa adlaw sa Pentecostes mao gayud ang mao rang lawak sa itaas diin mipakita si Cristo human sa Iyang pagkabanhaw, pagkayab, ug pagkanaog. Miadto si Cristo sa lawak sa itaas ug unya kalim-an ka adlaw sa ulahi, sa adlaw sa Pentecostes, gipresentar ni Pedro ang mensahe sa basahon ni Joel sa mao rang lawak sa itaas.

Caesarea Philippi is the third hour that aligns with the crucifixion and the upper room at Pentecost. The crucifixion is a symbol of scattering and the upper room a symbol of unity. This identifies Caesarea Philippi as the point just before the Sunday law where one class is scattered, and the other is gathered. When the history of the Battle of Panium begins to be repeated, the foolish and wise virgins will be forever separated, and they will be separated over the cross, which represents the approach of the Sunday law. It was at Caesarea Philippi that Christ began to teach about the approaching Sunday law. When He did so, Peter opposed the message, thus in nine verses, Peter represents those who are sealed and those who are scattered by the message of the cross, which is the Sunday law.

Ang Caesarea Philippi mao ang ikatulong takna nga nagkatugma sa paglansang sa krus ug sa itaas nga lawak sa Pentecostes. Ang paglansang sa krus usa ka simbolo sa pagkatibulaag, ug ang itaas nga lawak usa ka simbolo sa panaghiusa. Kini nag-ila sa Caesarea Philippi ingon nga maong punto sa dili pa ang balaod sa Domingo diin ang usa ka pundok nagkatibulaag, ug ang usa gikolekta. Sa dihang ang kasaysayan sa Gubat sa Panium magsugod na sa pagsubli, ang mga buang ug mga manggialamon nga ulay pagabulagon sa walay kataposan, ug pagabulagon sila tungod sa krus, nga nagrepresentar sa pagduol sa balaod sa Domingo. Didto sa Caesarea Philippi nga si Cristo misugod sa pagtudlo mahitungod sa nagkaduol nga balaod sa Domingo. Sa pagbuhat Niya niini, si Pedro misupak sa mensahe; busa, sulod sa siyam ka bersikulo, si Pedro nagrepresentar niadtong mga tinimrihan ug niadtong mga gipatibulaag pinaagi sa mensahe sa krus, nga mao ang balaod sa Domingo.

> He saith unto them, But whom say ye that I am?

> Miingon Siya kanila, Apan kinsa man Ako, sumala sa inyong giingon?

> And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God.

> Ug mitubag si Simon Pedro ug miingon, Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhi nga Dios.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.

> Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Bulahan ikaw, Simon Barjona; kay dili unod ug dugo ang nagpadayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga anaa sa langit. Ug sultihan ko usab ikaw, Nga ikaw si Pedro, ug ibabaw niining bato tukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaog batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa nga imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit; ug bisan unsa nga imong buhian dinhi sa yuta pagabuhian sa langit.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.

> Unya gimandoan niya ang iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus nga Cristo. Gikan niadtong panahona misugod si Jesus sa pagpadayag sa iyang mga tinun-an kon giunsa nga kinahanglan siyang moadto sa Jerusalem, ug magaantus ug daghang mga butang gikan sa mga anciano ug sa mga pangulong sacerdote ug sa mga escriba, ug pagapatyon, ug pagabanhawon sa ikatulong adlaw.

> Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee.

> Unya gikuha siya ni Pedro, ug misugod sa pagbadlong kaniya, nga nagaingon: Ipahalayo kini kanimo, Ginoo; kini dili mahitabo kanimo.

> But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:15–23.

> Apan siya milingi, ug miingon kang Pedro, Pahawa sa akong likod, Satanas: ikaw maoy kapangdolanan kanako; kay wala ka magtagad sa mga butang nga iya sa Dios, kondili sa mga butang nga iya sa mga tawo. Mateo 16:15–23.

The third hour crucifixion and Peter’s upper room message aligns the prophetic transition of the church militant, defined as the church with both wheat and tares, unto the church triumphant. The church triumphant is the first fruit wheat offering of Pentecost, which is the Sunday law. When the tares and the wheat reach maturity, the angels separate the two classes. It is the rain that began to sprinkle at 9/11 that causes the wheat and tares to come to fruition.

Ang paglansang sa krus sa ikatulong takna ug ang mensahe ni Pedro didto sa lawak sa itaas nagahisubay sa propetikong pagbalhin sa nakiggubat nga iglesia, nga gihulagway ingon nga iglesia nga may trigo ug mga bunglayon, ngadto sa madaugong iglesia. Ang madaugong iglesia mao ang unang-bunga nga halad nga trigo sa Pentecostes, nga mao ang balaod sa Domingo. Sa dihang ang mga bunglayon ug ang trigo mahinog na, gilain sa mga manulonda ang duha ka hut-ong. Mao kadto ang ulan nga misugod sa pagtibitik sa 9/11 nga maoy hinungdan nga ang trigo ug ang mga bunglayon mamunga.

A period of six hours represents the history of the Exeter camp meeting unto October 22, 1844, the triumphal entry of Christ into Jerusalem and the entry of king David into Jerusalem with the ark. The ninth hour is also the time of the evening sacrifice, around 3 PM.

Ang usa ka yugto sa unom ka oras nagrepresentar sa kasaysayan sa camp meeting sa Exeter hangtod sa Oktubre 22, 1844, sa madaugong pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem ug sa pagsulod ni Haring David ngadto sa Jerusalem uban sa arka. Ang ikasiyam nga oras mao usab ang panahon sa halad sa kahaponon, mga alas 3 sa hapon.

> Now this is that which thou shalt offer upon the altar; two lambs of the first year day by day continually. The one lamb thou shalt offer in the morning; and the other lamb thou shalt offer at even. Exodus 29:38, 39.

> Karon mao kini ang imong ihalad ibabaw sa halaran: duruha ka nating karnero nga may usa ka tuig ang panuigon, sa matag-adlaw sa walay paghunong. Ang usa ka nating karnero ihalad mo sa buntag; ug ang usa ka nating karnero ihalad mo sa pagkagabii. Exodo 29:38, 39.

The word translated as “even,” is sometimes represented as “between the evenings.” Between the evenings speaks to the six-hour period between the third and ninth hours. Christ’s covenant week represents the six-hour period at the cross, which becomes the alpha of the six-hour period on Pentecost. Two witnesses in the covenant week that identify a period of six-hours that are directly connected with not only the prophecy of the sacred week, but also with the symbols of the Pentecostal season. Then at the conclusion of that very same prophetic week, Peter is called to Caesarea at the ninth hour. The fact that three ninth hours within the same prophetic structure of the sacred week; two of which are omega endings of a six-hour period, that was also the period between the morning and evening offerings, demand of prophetic necessity that a third hour exist as the alpha of a period that ended at Cornelius’ ninth hour.

Ang pulong nga gihubad nga “bisan,” usahay girepresentar ingon nga “tali sa mga kahaponon.” Ang tali sa mga kahaponon naghisgot sa unom ka oras nga yugto tali sa ikatulong ug ikasiyam nga mga oras. Ang semana sa tugon ni Cristo nagrepresentar sa unom ka oras nga yugto sa krus, nga nahimong alpha sa unom ka oras nga yugto sa Pentecostes. Duha ka mga saksi sulod sa semana sa tugon nga nag-ila sa usa ka yugto nga unom ka oras nga may tuwirang kalabutan dili lamang sa profesiya sa balaang semana, kondili usab sa mga simbolo sa panahon sa Pentecostes. Unya sa pagtapos niadtong maong semana nga profesiya, si Pedro gitawag ngadto sa Caesarea sa ikasiyam nga oras. Ang kamatuoran nga may tulo ka ikasiyam nga mga oras sulod sa mao ra nga propetikong estruktura sa balaang semana; nga ang duha niini mga omega nga mga katapusan sa usa ka unom ka oras nga yugto, nga mao usab ang yugto tali sa mga halad sa buntag ug sa kahaponon, nagkinahanglan tungod sa propetikong kahinahanglanon nga adunay ikatulong oras isip alpha sa usa ka yugto nga natapos sa ikasiyam nga oras ni Cornelio.

Two Caesarea’s, both with Peter as a central figure identify Caesarea Philippi as the third hour. That six-hour period begins and ends with Caesarea, because the end is illustrated by the beginning.

Ang duha ka Caesarea, nga sa matag usa si Pedro maoy sentral nga personahe, nagpaila sa Caesarea Philippi ingon nga ikatulong takna. Kana nga unom ka oras nga yugto nagsugod ug natapos sa Caesarea, tungod kay ang katapusan gihulagway pinaagi sa sinugdanan.

The Passover lamb was to be killed in the evening, which is the ninth hour—when Christ died.

Ang nating Kordero sa Pasko sa Paglabay pagapatyonon unta sa kahaponon, nga mao ang ikasiyam nga takna—sa dihang namatay si Cristo.

> And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:6.

> Ug inyong bantayan kini hangtod sa ikapulo ug upat nga adlaw niadtong maong bulan; ug pagaihawon kini sa tibook nga katilingban sa kapunongan sa Israel sa pagkahapon. Exodo 12:6.

The hour of prayer is also the ninth hour, for it was at the evening sacrifice.

Ang takna sa pag-ampo mao usab ang ikasiyam nga takna, kay niadto kini sa halad sa kahaponon.

> Let my prayer be set forth before thee as incense; and the lifting up of my hands as the evening sacrifice. Psalms 141:2.

> Hinaut unta ang akong pag-ampo sa imong atubangan ingon sa incienso; ug ang pagbayaw sa akong mga kamot ingon sa halad sa kagabhion. Salmo 141:2.

In agreement with the evening sacrifice being the hour of prayer, Ezra is praying at the evening sacrifice, so he is praying at the ninth hour, when Peter is in the temple, when Christ died and when Cornelius was told to send for Peter.

Uyon sa pagkahiuyon nga ang halad sa kagabhion mao ang takna sa pag-ampo, si Ezra nagaampo sa halad sa kagabhion; busa nagaampo siya sa ikasiyam nga takna, sa dihang si Pedro atua sa templo, sa dihang si Cristo namatay, ug sa dihang si Cornelio gisugo sa pagpakuha kang Pedro.

> And at the evening sacrifice I arose up from my heaviness; and having rent my garment and my mantle, I fell upon my knees, and spread out my hands unto the Lord my God. Ezra 9:5.

> Ug sa halad sa kahaponon mitindog ako gikan sa akong kabug-at; ug sa napikas ko ang akong sapot ug ang akong kupo, miluhod ako, ug gibuklad ko ang akong mga kamot ngadto kang Jehova nga akong Dios. Ezra 9:5.

In his prayer, Ezra is repenting after understanding that those who came out of Babylon to rebuild the temple and Jerusalem were joined to heathen wives.

Sa iyang pag-ampo, si Ezra naghinulsol human masabtan nga kadtong mga migula gikan sa Babilonia aron sa pagtukod pag-usab sa templo ug sa Jerusalem nahiusa sa mga asawang pagano.

> Now when Ezra had prayed, and when he had confessed, weeping and casting himself down before the house of God, there assembled unto him out of Israel a very great congregation of men and women and children: for the people wept very sore. And Shechaniah the son of Jehiel, one of the sons of Elam, answered and said unto Ezra, We have trespassed against our God, and have taken strange wives of the people of the land: yet now there is hope in Israel concerning this thing. Now therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives, and such as are born of them, according to the counsel of my lord, and of those that tremble at the commandment of our God; and let it be done according to the law. Arise; for this matter belongeth unto thee: we also will be with thee: be of good courage, and do it.

> Ug sa diha nga si Ezra nakapangamuyo na, ug nakasugid na, samtang nagahilak ug nahapa sa atubangan sa balay sa Dios, didto nagtigum ngadto kaniya gikan sa Israel ang hilabihan kadakong panon sa mga lalaki ug mga babaye ug mga kabataan; kay ang katawhan mihilak pag-ayo gayod. Ug si Secanias, ang anak ni Jehiel, usa sa mga anak ni Elam, mitubag ug miingon kang Ezra, Nakalapas kami batok sa among Dios, ug nangasawa kami ug mga lumalangyag gikan sa katawhan sa yuta: apan bisan pa niana, may paglaum pa karon sa Israel mahitungod niining butanga. Busa karon maghimo kita ug tugon uban sa atong Dios sa pagsalikway sa tanang mga asawa, ug kanila nga nangatawo gikan kanila, sumala sa tambag sa akong agalon, ug niadtong nangurog sa sugo sa atong Dios; ug himoon kini sumala sa Kasugoan. Tindog; kay kining butanga nahisakop kanimo: kami usab magauban kanimo: pagmakusganon, ug buhata kini.

> Then arose Ezra, and made the chief priests, the Levites, and all Israel, to swear that they should do according to this word. And they sware. Then Ezra rose up from before the house of God, and went into the chamber of Johanan the son of Eliashib: and when he came thither, he did eat no bread, nor drink water: for he mourned because of the transgression of them that had been carried away. And they made proclamation throughout Judah and Jerusalem unto all the children of the captivity, that they should gather themselves together unto Jerusalem; And that whosoever would not come within three days, according to the counsel of the princes and the elders, all his substance should be forfeited, and himself separated from the congregation of those that had been carried away. Then all the men of Judah and Benjamin gathered themselves together unto Jerusalem within three days. It was the ninth month, on the twentieth day of the month; and all the people sat in the street of the house of God, trembling because of this matter, and for the great rain. Ezra 10:1–9.

> Unya mitindog si Ezra, ug gipanumpa niya ang mga pangulong saserdote, ang mga Levihanon, ug ang tibook Israel, nga ilang pagabuhaton sumala niining pulonga. Ug sila nanumpa. Unya mitindog si Ezra gikan sa atubangan sa balay sa Dios, ug misulod sa lawak ni Johanan nga anak ni Eliasib; ug sa pag-abut niya didto, wala siya mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig; kay nagsubo siya tungod sa kalapasan nilang mga nangabihag. Ug ilang gipahibalo sa tibook Juda ug Jerusalem ngadto sa tanang mga anak sa pagkabinihag, nga sila magkatigum sa ilang kaugalingon didto sa Jerusalem; Ug nga bisan kinsa nga dili moanhi sulod sa totolo ka adlaw, sumala sa tambag sa mga principe ug sa mga anciano, ang tibook niyang katigayonan pagailog-on, ug siya sa iyang kaugalingon pagabulagon gikan sa katilingban nilang mga nangabihag. Unya ang tanang mga lalaki sa Juda ug Benjamin nanagkatigum sa ilang kaugalingon didto sa Jerusalem sulod sa totolo ka adlaw. Kadto mao ang ikasiyam ka bulan, sa ikakaluhaan ka adlaw sa bulan; ug ang tibook katawohan nanaglingkod sa dalan sa balay sa Dios, nga nangurog tungod niining butanga, ug tungod sa dakung ulan. Ezra 10:1–9.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented as a separation from those who had taken strange wives. This is the separation of the wise and foolish virgins, and it occurs at the ninth hour, which is the death of Christ, Peter in the temple on Pentecost, and Peter being called to Caesarea by the sea. Ezra’s separation is also the purging of the Levites by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. The purging in Malachi illustrates the two temple cleansings of Christ.

Ang pakigsaad sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo girepresentahan ingon nga usa ka pagpahimulag gikan niadtong nakapangasawa ug mga lumad nga babaye. Kini mao ang pagpahimulag sa mga maalamon ug mga buang nga ulay, ug kini mahitabo sa ikasiyam nga takna, nga mao ang kamatayon ni Cristo, si Pedro didto sa templo sa Pentecostes, ug si Pedro nga gitawag ngadto sa Cesarea daplin sa dagat. Ang pagpahimulag ni Ezra mao usab ang paghinlo sa mga Levita pinaagi sa Mensahero sa Pakigsaad diha sa Malakias kapitulo tres. Ang paghinlo diha sa Malakias naghulagway sa duha ka paghinlo sa templo ni Cristo.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamalitay ug mga mamaligyaay sa kalibotan, si Jesus nagpahibalo sa Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kaulag, sa daotang mga batasan, nga nagdaut sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” The Desire of Ages, 161.

Ezra and those who enter into the covenant are told to “arise” and Joshua was told to rise up after all the rebels died over a period of thirty-eight years. It took two years for ancient Israel to fail the tenfold testing process, and thirty-eight years later the rebels were all dead and God tells them to arise.

Si Ezra ug kadtong mga mosulod sa tugon gisugo nga “manindog,” ug si Josue gisultihan nga motindog human nangamatay ang tanang mga masinupakon sulod sa yugto sa katloan ug walo ka tuig. Gikinahanglan ang duha ka tuig aron mapakyas ang karaang Israel sa napulo ka pilo nga proseso sa pagsulay, ug paglabay sa katloan ug walo ka tuig ang tanang mga masinupakon nangamatay na ug ang Dios nagaingon kanila nga manindog.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> Karon tindog, miingon ako, ug lumabang kamo sa sapa sa Zered. Ug mitabok kami sa sapa sa Zered. Ug ang gidugayon sukad sa among paggikan sa Kadeshbarnea hangtod sa among pagtabok sa sapa sa Zered, may katloan ug walo ka tuig; hangtod nga ang tibuok kaliwatan sa mga lalaking mangangayamgubat nangahanaw gikan sa taliwala sa panon, sumala sa gipanumpa sa Ginoo kanila. Deuteronomio 2:13, 14.

In John five, Jesus healed the impotent man that had been that way for thirty-eight years, and when He healed him, He told the man to “arise.”

Sa Juan 5, giayo ni Jesus ang tawong bakol nga napulo ug walo ka tuig nang ing-ana, ug sa Iyang pag-ayo kaniya, gisultihan Niya ang tawo nga “bumangon.”

> For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole?

> Kay ang usa ka manulonda mokunsad sa linaw sa usa ka piho nga panahon, ug kutawon ang tubig; ug bisan kinsa nga maoy unang makasulod human sa pagkakutaw sa tubig mamaayo sa bisan unsang balatian nga iyang giantos. Ug didto may usa ka tawo nga nag-antos sa usa ka balatian sulod sa katloan ug walo ka tuig. Sa pagkakita ni Jesus kaniya nga naghigda, ug sa pagkahibalo nga dugay na siyang ana nga kahimtang, miingon Siya kaniya, Buot ka bang mamaayo?

> The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me.

> Mitubag kaniya ang tawong bakul, Ginoo, wala akoy tawo nga modala kanako ngadto sa tangke sa diha nga matarug ang tubig; apan samtang nagapaingon pa ako, adunay laing mokanaog una kanako.

> Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:4–9.

> Miingon si Jesus kaniya, Tindog, kuhaa ang imong higdaanan, ug lakaw. Ug dihadiha ang tawo naayo, ug gikuha niya ang iyang higdaanan, ug milakaw: ug niadtong maong adlawa mao ang adlaw nga igpapahulay. Juan 5:4–9.

At Ezra’s illustration of the covenant of the one hundred and forty-four thousand, the people were to “arise.” In 1838 Josiah Litch, a prominent Millerite preacher predicted the end of the Ottoman supremacy around 1840, and the Millerite message arose, only to be empowered with the exact fulfillment on August 11, 1840. The lifting up of the church triumphant includes a prediction that causes God’s people to arise when the covenant is established. In Ezra’s separation from strange wives we find Malachi’s purging of the Levites, and also the two temple cleansings of Christ, and each line identifies a separation of wheat and tares, that is accomplished when Christ forever removes sin from the hearts of the one hundred and forty-four thousand. Christ’s ninth hour, and Peter’s two ninth hours along with Ezra’s prayer for purification align with the Sunday law, when the latter rain will be poured out without measure. In Daniel chapter nine, Daniel receives and answer to his petitions at the time of the evening oblation, which is the ninth hour.

Sa hulagway ni Ezra bahin sa tugon sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang katawhan kinahanglan “motindog.” Niadtong 1838 si Josiah Litch, usa ka inila nga magwawali nga Millerite, mitagna sa katapusan sa pagkalabaw sa Ottoman mga 1840, ug ang mensahe sa mga Millerite mitindog, aron pagahimoon lamang nga may gahum pinaagi sa tukmang katumanan niadtong Agosto 11, 1840. Ang pagpataas sa iglesya nga madaogon nagalakip sa usa ka tagna nga maoy hinungdan nga motindog ang katawhan sa Dios sa diha nga ang tugon mapalig-on. Sa pagbulag ni Ezra gikan sa mga dumuloong nga asawa atong makita ang paghinlo ni Malakias sa mga Levihanon, ug usab ang duha ka paghinlo ni Cristo sa templo, ug ang matag linya nagaila sa usa ka pagbulag sa trigo ug sa mga bunglayon, nga matuman sa diha nga si Cristo sa walay katapusan magakuha sa sala gikan sa mga kasingkasing sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang ikasiyam nga takna ni Cristo, ug ang duha ka ikasiyam nga takna ni Pedro uban sa pag-ampo ni Ezra alang sa pagputli nahiuyon sa balaod sa Domingo, sa diha nga ang ulahing ulan igabubo nga walay sukod. Sa Daniel kapitulo nuybe, si Daniel makadawat ug tubag sa iyang mga pangamuyo sa takna sa halad sa kagabhion, nga mao ang ikasiyam nga takna.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:21.

> Oo, samtang nagasulti pa ako sa pag-ampo, ang tawo nga si Gabriel, nga akong nakita sa panan-awon sa sinugdan, nga gipapalupad sa matulin kaayo, mihikap kanako sa may panahon sa halad sa kahaponon. Daniel 9:21.

We are informed that the visions given to Daniel by the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and that we are to consider the circumstances when the prophecies were given.

Gipahibalo kita nga ang mga panan-awon nga gihatag kang Daniel sa daplin sa dagkong mga suba sa Shinar karon anaa na sa proseso sa katumanan, ug nga kinahanglan natong palandongon ang mga kahimtang sa dihang gihatag ang mga tagna.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> “Ang kahayag nga nadawat ni Daniel gikan sa Dios gihatag ilabina alang niining katapusang mga adlaw. Ang mga panan-awon nga iyang nakita daplin sa Ulai ug sa Hiddekel, ang dagkong mga suba sa Shinar, karon anaa na sa proseso sa katumanan, ug ang tanang mga hitabo nga gitagna sa una moabut na sa dili madugay.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.” Testimonies to Ministers, 113.

> “Palandunga ang mga kahimtang sa nasod sa mga Judio sa dihang gihatag ang mga tagna ni Daniel.” Testimonies to Ministers, 113.

The light of the visions associated with the Hiddekel and Ulai rivers represents the last six chapters of Daniel chapter eleven. In chapter nine, represented by the Ulai river, Daniel is given light upon chapters seven, eight and nine. In chapter ten, represented by the Hiddekel river, Daniel is given the light of chapters ten, eleven and twelve. The prophetic information is represented by both the prophetic events represented within the chapters, but also by Daniel, for we are to consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies were given.

Ang kahayag sa mga panan-awon nga nalangkit sa mga suba sa Hiddekel ug Ulai nagrepresentar sa kataposang unom ka kapitulo sa Daniel kapitulo onse. Sa kapitulo nuwebe, nga girepresentahan sa suba sa Ulai, gihatagan si Daniel ug kahayag mahitungod sa kapitulo pito, walo, ug nuwebe. Sa kapitulo napulo, nga girepresentahan sa suba sa Hiddekel, gihatagan si Daniel sa kahayag sa kapitulo napulo, onse, ug dose. Ang impormasyon nga profesiya girepresentahan sa duha ka paagi: pinaagi sa mga panghitabo nga profesiya nga girepresentahan sulod sa mga kapitulo, apan usab pinaagi kang Daniel, kay kinahanglan natong tagdon ang kahimtang sa nasod nga Judio sa dihang gihatag ang mga profesiya.

We are to bring those considerations to the latter days and align them with the other prophet’s testimonies. This means that just as Peter is at Caesarea Philippi and also Caesarea Maritima, Daniel is visited by Gabriel at the ninth hour in chapter nine, and he is visited on the twenty-second day in chapter ten. The light of the Ulai and the Hiddekel for the last days is unsealed to Daniel at the ninth hour of the twenty-second day. That light represents the outpouring of the latter rain without measure at the Sunday law.

Kinahanglan natong dad-on kadtong mga konsiderasyon ngadto sa ulahing mga adlaw ug ipahaom kini sa mga pagpamatuod sa laing propeta. Nagpasabot kini nga maingon nga si Pedro anaa sa Cesarea Filipos ug usab sa Cesarea Maritima, si Daniel giduaw ni Gabriel sa ikasiyam nga takna sa kapitulo nuwebe, ug giduaw siya sa ikakaluhaan ug ikaduhang adlaw sa kapitulo napulo. Ang kahayag sa Ulai ug sa Hiddekel alang sa katapusang mga adlaw gibuksan kang Daniel sa ikasiyam nga takna sa ikakaluhaan ug ikaduhang adlaw. Kana nga kahayag nagrepresentar sa pagbubo sa ulahing ulan nga walay sukod sa balaod sa Domingo.

Daniel’s testimony is fully opened at the ninth hour, for it identifies both the external and internal history of what “befalls” God’s people in the latter days. When that light is proclaimed the Gentiles, represented by Cornelius, will send for the one hundred and forty-four thousand, the law of God will be murdered by Sunday enforcement, and Peter will deliver a message to the temple that Christ had departed from and identified as the Jew’s empty house. Peter addresses the Gentiles, and also the Sanhedrin, while Ezra pleads for the separation and Daniel fasts and prays for light. The ninth hour at Pentecost, at Christ’s death, at Cornelius’s call of Peter, the evening sacrifice all align with Elijah on Mount Carmel.

Ang pagpamatuod ni Daniel bug-os nga naablihan sa ikasiyam nga takna, kay kini nag-ila sa gawasnon ug sa sulodnon nga kasaysayan sa maong “mahitabo” sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Sa dihang igamantala kana nga kahayag ngadto sa mga Gentil, nga girepresentahan ni Cornelio, sila magpasugo alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang balaod sa Dios pagapatyon pinaagi sa pagpatuman sa Domingo, ug si Pedro maghatod ug mensahe ngadto sa templo nga gibiyaan na ni Cristo ug giila nga walay sulod nga balay sa mga Judio. Si Pedro mosulti sa mga Gentil, ug usab sa Sanhedrin, samtang si Ezra nagapangamuyo alang sa pagkabahin, ug si Daniel nagpuasa ug nagaampo alang sa kahayag. Ang ikasiyam nga takna sa Pentecostes, sa kamatayon ni Cristo, sa pagtawag ni Cornelio kang Pedro, ug ang halad sa kagabhion, tanan nagakahanay uban kang Elias didto sa Bukid sa Carmel.

It is evident that the six-hour period represents a period that ends at the Sunday law, but that it begins with an event that is directly connected to the end, such was the morning and evening offerings. In terms of Peter, the six-hour period is Caesarea Philippi to Caesarea by the sea. At Pentecost it was the upper room to the temple. The period that is the bright light that is set up at the beginning of the path is the Midnight Cry, and that period reaches to the Sunday law. The six hours, between the evenings represent the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which in turn represented the period from the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844, that initiated the proclamation of the message that reached its conclusion on October 22, 1844. Exeter is Caesarea Philippi and Caesarea by the sea is October 22, 1844. The beginning is marked by Caesarea as is the ending.

Dayag nga ang unom ka oras nga yugto nagrepresentar sa usa ka panahon nga matapos sa balaod sa Domingo, apan nga nagsugod kini pinaagi sa usa ka panghitabo nga tuwirang nalambigit sa katapusan, sama sa mga halad sa buntag ug sa hapon. Sumala sa mga pulong ni Pedro, ang unom ka oras nga yugto mao ang Caesarea Filipos hangtod sa Caesarea sa daplin sa dagat. Sa Pentecostes, kini mao ang itaas nga lawak hangtod sa templo. Ang maong yugto, nga mao ang hayag nga kahayag nga gipahimutang sa sinugdanan sa dalan, mao ang Singgit sa Tunga sa Gabii, ug kana nga yugto moabot hangtod sa balaod sa Domingo. Ang unom ka oras, tali sa mga kahaponon, nagrepresentar sa madaugong pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem, nga sa iyang bahin nagrepresentar sa yugto gikan sa Exeter camp meeting gikan sa Agosto 12 hangtod 17, 1844, nga maoy nagsugod sa pagpahibalo sa mensahe nga nakaabot sa iyang katapusan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang Exeter mao ang Caesarea Filipos ug ang Caesarea sa daplin sa dagat mao ang Oktubre 22, 1844. Ang sinugdanan gimarkahan sa Caesarea maingon man ang katapusan.

The triumphal entry is marked by a controversy at the beginning and a controversy at the end. The controversy at Exeter was represented by the false worship that was taking place on the grounds in the Watertown tent. Two messages were represented by those two tents, and when Christ entered Jerusalem the quibbling Jews complained about the message being proclaimed as He came down from the Mount of Olives, riding into Jerusalem on the recently loosed ass. The first and the last controversy identify an alpha and omega to the period. At Exeter the Watertown class represent a class of virgins that had no oil, and for them the door of salvation was closed. At the end of that period the door into the holy place was closed, thus providing an alpha and omega to the period. That alpha and omega aligns with the two controversies of the triumphal entry, and Caesarea to Caesarea with Peter.

Ang madaugong pagsulod gimarkahan sa usa ka kontrobersiya sa sinugdanan ug usa ka kontrobersiya sa katapusan. Ang kontrobersiya sa Exeter girepresentahan sa mini nga pagsimba nga nahitabo sa dapit sa tolda sa Watertown. Duha ka mga mensahe ang girepresentahan niadtong duha ka mga tolda, ug sa dihang misulod si Cristo sa Jerusalem ang mga Judiong mapanghimakak misumbong mahitungod sa mensaheng gimantala sa Iyang pagkanaug gikan sa Bungtod sa mga Olibo, nga nagsakay paingon sa Jerusalem ibabaw sa asno nga bag-ong gibadbaran. Ang nahauna ug ang naulahing kontrobersiya nag-ila sa usa ka alpha ug omega sa maong yugto. Sa Exeter ang pundok sa Watertown nagrepresentar sa usa ka hut-ong sa mga ulay nga walay lana, ug alang kanila ang pultahan sa kaluwasan gitakpan. Sa katapusan nianang yugtoa ang pultahan paingon sa balaang dapit gitakpan, sa ingon naghatag ug alpha ug omega sa maong yugto. Kining alpha ug omega nagkauyon sa duha ka mga kontrobersiya sa madaugong pagsulod, ug Caesarea ngadto sa Caesarea uban kang Pedro.

In Caesarea Philippi, Simon Barjona’s name is changed to Peter, in a passage where he is praised as a mouthpiece of inspiration, then condemned as Satan, for opposing the message of the cross. Peter is a symbol of the two classes that are separated by the message of the baptism and cross, which is the message of 9/11 and the Sunday law.

Sa Cesarea Filipos, ang ngalan ni Simon Barjona giilisan ngadto kang Pedro, diha sa usa ka teksto diin siya gidayeg ingon nga tigpamaba sa pagdasig nga gikan sa Dios, unya gikondenar ingon nga Satanas, tungod sa pagsupak sa mensahe sa krus. Si Pedro maoy simbolo sa duruha ka hut-ong nga ginabulag pinaagi sa mensahe sa bautismo ug sa krus, nga mao ang mensahe sa 9/11 ug sa balaod sa Dominggo.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> “Alang sa matag-usa sa duha ka hut-ong nga girepresentahan sa Fariseo ug sa maniningil og buhis, adunay usa ka pagtulon-an diha sa kasaysayan ni apostol Pedro. Sa iyang sayong pagkamatinumanon isip tinun-an, si Pedro naghunahuna nga siya kusgan. Sama sa Fariseo, sa iyang kaugalingong pagtan-aw siya ‘dili sama sa ubang mga tawo.’ Sa dihang si Cristo, sa bisperas sa Iyang pagbudhi, mipasidaan nang daan sa Iyang mga tinun-an, ‘Kamong tanan mapandol tungod Kanako niining gabhiona,’ si Pedro masaligon nga mipahayag, ‘Bisan pa kon ang tanan mapandol, ako dili gayud.’ Marcos 14:27, 29. Si Pedro wala makaila sa iyang kaugalingong kapeligrohan. Ang pagsalig sa kaugalingon maoy nagpasalaag kaniya. Naghunahuna siya nga makahimo siyang makasukol sa tentasyon; apan sulod lamang sa pipila ka hamubo nga mga oras miabot ang pagsulay, ug uban sa pagpamalikas ug panumpa iyang gilimod ang iyang Ginoo.” Christ’s Object Lessons, 152.

At the ninth hour, which is the time of the evening offering in answer to the prayer of Elijah, fire came down and consumed the offering for the purpose of making God’s people know that the Lord is God. There are two classes symbolized at Mount Carmel, one class that then knows that the Lord He is God, and the other represented by the prophets of Baal who are thereafter slain.

Sa ikasiyam nga takna, nga mao ang panahon sa halad sa kahaponon agig tubag sa pag-ampo ni Elias, ang kalayo mikunsad ug mitunaw sa halad aron ipahibalo sa katawohan sa Dios nga ang Ginoo mao ang Dios. Adunay duha ka hut-ong nga gisimbolohan didto sa Bukid sa Carmel, usa ka hut-ong nga niadtong tungora nakaila nga ang Ginoo mao ang Dios, ug ang usa nga girepresentahan sa mga propeta ni Baal nga sa ulahi gipamatay.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that thou art the Lord God, and that thou hast turned their heart back again.

> Ug nahitabo sa takna sa paghalad sa halad sa kagabhion, nga si Elias nga manalagna miduol ug miingon, Ginoong Dios ni Abraham, ni Isaac, ug ni Israel, ipaila niining adlawa nga Ikaw mao ang Dios sa Israel, ug nga ako mao ang Imong alagad, ug nga gibuhat ko kining tanang mga butang sumala sa Imong pulong. Tubaga ako, O Ginoo, tubaga ako, aron kining katawhan mahibalo nga Ikaw mao ang Ginoong Dios, ug nga Ikaw mao ang nagapabalik pag-usab sa ilang kasingkasing.

> Then the fire of the Lord fell, and consumed the burnt sacrifice, and the wood, and the stones, and the dust, and licked up the water that was in the trench. And when all the people saw it, they fell on their faces: and they said, The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.

> Unya ang kalayo sa Ginoo mikunsad, ug giut-ot ang halad-nga-sinunog, ug ang kahoy, ug ang mga bato, ug ang abog, ug gilamoy ang tubig nga diha sa kanal. Ug sa pagkakita niini sa tibook katawohan, nanghapa sila: ug miingon sila, Ang Ginoo, siya mao ang Dios; ang Ginoo, siya mao ang Dios.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:36–40.

> Ug si Elias miingon kanila, Dakpa ninyo ang mga manalagna ni Baal; ayaw pagpaikyasa ang usa kanila. Ug ilang gidakup sila; ug si Elias midala kanila paubos ngadto sa sapa sa Kishon, ug gipamatay niya sila didto. 1 Kings 18:36–40.

The evening sacrifice, the death of Christ, Peter healing the lame man, Peter taking the message to the Gentiles, Daniel receiving prophetic light, Elijah’s prayer being answered with fire, while Ezra is in sackcloth and ashes praying for the transition of Laodicea to Philadelphia, for the transition the church militant unto the church triumphant. The ninth hour is the hour of sacrifice, the hour of answered prayer, the hour heaven touches earth, the bridge between judgment and mercy and that is why Christ dies at the ninth hour, for the ninth hour of sacrifice opened the gospel to the Gentiles, who were those that sat in darkness, but would see great light when the book of Daniel is opened fully at the Sunday law.

Ang halad sa kahaponon, ang kamatayon ni Cristo, si Pedro nga nag-ayo sa bakol nga tawo, si Pedro nga nagdala sa mensahe ngadto sa mga Hentil, si Daniel nga nakadawat sa kahayag nga manalagnaon, ang pag-ampo ni Elias nga gitubag pinaagi sa kalayo, samtang si Ezra anaa sa sako ug abo nga nagaampo alang sa pagbalhin sa Laodicea ngadto sa Philadelphia, alang sa pagbalhin sa iglesia nga nakiggubat ngadto sa iglesia nga madaugon. Ang ikasiyam nga takna mao ang takna sa halad, ang takna sa gitubag nga pag-ampo, ang takna nga ang langit mohikap sa yuta, ang taytayan tali sa paghukom ug kalooy, ug mao kana ang hinungdan nga si Cristo namatay sa ikasiyam nga takna, kay ang ikasiyam nga takna sa halad maoy miabli sa ebanghelyo ngadto sa mga Hentil, nga mao kadtong nanaglingkod sa kangitngit, apan makakita sa dakong kahayag sa dihang ang basahon ni Daniel pagaablihan sa hingpit sa balaod sa Domingo.

At Gideon’s offering in Judges 6:21, the Angel of the Lord touches Gideon’s meat and unleavened bread offering with his staff, and fire springs up from the rock to consume it entirely. The fire confirmed God’s call to Gideon and his acceptance of the sign.

Sa halad ni Gideon diha sa Hukom 6:21, ang Manulonda ni Jehova mihikap sa halad ni Gideon nga karne ug tinapay nga walay patubo pinaagi sa iyang sungkod, ug ang kalayo mibuto gikan sa bato aron sa hingpit pagsunog niini. Ang kalayo nagpamatuod sa tawag sa Dios kang Gideon ug sa Iyang pagdawat sa timaan.

> And he said unto him, If now I have found grace in thy sight, then shew me a sign that thou talkest with me. Depart not hence, I pray thee, until I come unto thee, and bring forth my present, and set it before thee. And he said, I will tarry until thou come again. And Gideon went in, and made ready a kid, and unleavened cakes of an ephah of flour: the flesh he put in a basket, and he put the broth in a pot, and brought it out unto him under the oak, and presented it. And the angel of God said unto him, Take the flesh and the unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the broth. And he did so. Then the angel of the Lord put forth the end of the staff that was in his hand, and touched the flesh and the unleavened cakes; and there rose up fire out of the rock, and consumed the flesh and the unleavened cakes. Then the angel of the Lord departed out of his sight. And when Gideon perceived that he was an angel of the Lord, Gideon said, Alas, O Lord God! for because I have seen an angel of the Lord face to face. Judges 6:17–22.

> Ug siya miingon kaniya, Kon karon nakakaplag ako ug grasya sa imong panan-aw, nan pakitaan mo ako ug usa ka ilhanan nga ikaw nakigsulti kanako. Ayaw pagpalayo dinhi, ako nangaliyupo kanimo, hangtod nga ako moanhi pag-usab nganha kanimo, ug madala ko ang akong halad, ug ikabutang ko kini sa imong atubangan. Ug siya miingon, Magpabilin ako hangtod nga ikaw makabalik. Ug si Gideon misulod, ug nag-andam ug usa ka nating kanding, ug mga tinapay nga walay levadura gikan sa usa ka epha nga harina: ang unod iyang gibutang sa usa ka bukag, ug ang sabaw iyang gibutang sa usa ka kolon, ug gidala niya kini ngadto kaniya ilalom sa kahoy nga encina, ug gitanyag kini. Ug ang manolunda sa Dios miingon kaniya, Kuhaa ang unod ug ang mga tinapay nga walay levadura, ug ibutang kini ibabaw niining bato, ug ibubo ang sabaw. Ug iyang gibuhat kini. Unya ang manolunda ni Jehova mituy-od sa tumoy sa sungkod nga anaa sa iyang kamot, ug gihikap ang unod ug ang mga tinapay nga walay levadura; ug may kalayo nga mitungha gikan sa bato, ug miut-ut sa unod ug sa mga tinapay nga walay levadura. Unya ang manolunda ni Jehova mipahawa gikan sa iyang panan-aw. Ug sa diha nga nasabtan ni Gideon nga siya mao ang manolunda ni Jehova, si Gideon miingon, Alaut, Oh Ginoong Jehova! kay tungod kay nakita ko ang manolunda ni Jehova nga nawong ug nawong. Mga Maghuhukom 6:17–22.

The angel appeared to Gideon in the first verse of the chapter and called Gideon, “a mighty man of valor” and Gideon asked for a sign to prove that claim. Then Gideon asks the angel to tarry, and the angel that tarries in prophecy is the second angel. After the tarrying time had ended, Gideon sets forth an offering and fire consumes the offering. Gideon is at the ninth hour for Elijah was the evening offering, and the ninth hour is the Sunday law when the Pentecostal tongues of fire align. Gideon represents a class that sees the Lord face to face, which is what happened to Daniel in chapter ten. When Gideon saw the fire consume the offering, he then realized that he had been interacting with the Lord, who he had seen face to face.

Ang manulonda mipakita kang Gideon sa unang bersikulo sa maong kapitulo ug gitawag si Gideon nga “usa ka gamhanang tawo sa kaisug,” ug si Gideon nangayo ug timaan aron pamatud-an kana nga pahayag. Unya si Gideon mihangyo sa manulonda nga maghulat, ug ang manulonda nga naghulat diha sa tagna mao ang ikaduhang manulonda. Human matapos ang panahon sa paghulat, si Gideon naghalad ug usa ka halad, ug ang kalayo mitupok sa halad. Si Gideon anaa sa ikasiyam nga takna kay si Elias mao ang halad sa kahaponon, ug ang ikasiyam nga takna mao ang balaod sa Dominggo sa dihang ang Pentecostal nga mga dila nga kalayo managtakdo. Si Gideon nagrepresentar sa usa ka pundok nga makakita sa Ginoo nawong ug nawong, nga mao ang nahitabo kang Daniel sa ikanapulo nga kapitulo. Sa dihang nakita ni Gideon ang kalayo nga mitupok sa halad, didto niya naamgohan nga siya diay nakig-uban sa Ginoo, nga iyang nakita nawong ug nawong.

Gideon awakens to this reality when the miracle of fire confirms the sign, and the sign was Gideon, the mighty man of God and the army of 300 priests, who all had Habakkuk’s 300 tables in their hands. The sign, or ensign is Gideon himself, and the army of three hundred, that is also Ezekiel’s mighty army–that stands up in chapter thirty-seven.

Nakamata si Gideon niining kamatuoran sa dihang ang milagro sa kalayo nagpamatuod sa timailhan, ug ang timailhan mao si Gideon, ang gamhanang tawo sa Dios ug ang kasundalohan sa 300 ka mga pari, nga silang tanan nagkupot sa ilang mga kamot sa 300 ka mga lamesa ni Habakkuk. Ang timailhan, o bandila, mao si Gideon mismo, ug ang kasundalohan nga tulo ka gatus, nga mao usab ang gamhanang kasundalohan ni Ezekiel—nga mitindog sa ikatatloan ug pito nga kapitulo.

When the tabernacle was dedicated in Leviticus 9:23, 24, after Aaron’s first offerings as high priest, fire comes out from before the Lord and consumes the burnt offering and fat on the altar. The people shout and fall on their faces in awe. This must, line upon line, align with Elijah’s fire.

Sa dihang gipahinungod ang tabernakulo sa Leviticus 9:23, 24, human sa unang mga halad ni Aaron ingon nga labawng pari, migula ang kalayo gikan sa atubangan sa Ginoo ug giut-ot ang halad-nga-sinunog ug ang tambok ibabaw sa halaran. Misinggit ang katawhan ug nanghapa sa yuta tungod sa kahadlok nga may kataha. Kini kinahanglan, linya ibabaw sa linya, mahiuyon sa kalayo ni Elias.

Ezra’s ninth hour prayer for the separation of wheat and tares, which occurs at the Sunday law, is fulfilled then when the church militant transforms into the church triumphant. It must align with Gideon’s fire as well. The consuming fire upon Aaron’s first offering, that was made after seven days of consecration on the eighth day, returned on the same day, and destroyed Aaron’s two wicked sons. When the Holy Spirit is poured out without measure at the ninth hour, at the Sunday law, there will be a separation of two classes of priests, and the church triumphant will begin the work represented by the white horse of Ephesus, that goes forth conquering and to conquer. The anointing of the church triumphant finds a second witness in Solomon’s temple.

Ang pag-ampo ni Ezra sa ikasiyam nga takna alang sa pagbulag sa trigo ug sa mga bunglayon, nga mahitabo sa balaod sa Domingo, matuman unya sa dihang ang iglesya nga nakig-away mausab ngadto sa iglesya nga mananaog. Kinahanglan usab kini mahiuyon sa kalayo ni Gideon. Ang nagaut-ut nga kalayo ibabaw sa unang halad ni Aaron, nga gihalad human sa pito ka adlaw sa pagpahinungod sa ikawalo ka adlaw, mibalik sa maong adlaw, ug gilaglag ang duha ka daotang anak ni Aaron. Sa dihang ang Balaang Espiritu igabubo nga walay sukod sa ikasiyam nga takna, sa balaod sa Domingo, adunay pagbulag sa duha ka pundok sa mga pari, ug ang iglesya nga mananaog magsugod sa buluhaton nga girepresentahan sa puti nga kabayo sa Efeso, nga mogula nga nagmadaugon ug aron sa pagdaug. Ang pagdihog sa iglesya nga mananaog makakaplag ug ikaduhang saksi diha sa templo ni Solomon.

Solomon’s temple dedication in 2 Chronicles 7:1–3, after Solomon’s prayer, fire came down from heaven and consumed the burnt offerings and sacrifices. The glory of the Lord filled the temple, leading the people to worship and declare God’s goodness and enduring mercy. At the Sunday law the church triumphant is lifted up above all the mountains as a crown and an ensign according to Zechariah and Isaiah. When the fire descended at Solomon’s dedication of the temple, the temple was filled with the glory of the Lord, symbolizing that the sounding of the seventh trumpet has finished its work upon God’s people and is about to finish that very work upon the eleventh-hour workers. The seventh trumpet represents the atonement, the combination of Divinity and humanity that occurs as Jesus lifts up His kingdom of glory. That fire which came down at Moses tabernacle and Solomon’s temple was also a fire of judgment for Aaron’s son, as it was for David.

Sa pagpahinungod ni Solomon sa templo diha sa 2 Cronicas 7:1–3, human sa pag-ampo ni Solomon, may kalayo nga mikunsad gikan sa langit ug miut-ut sa mga halad-nga-sinunog ug sa mga halad. Ang himaya sa Ginoo mipuno sa templo, nga maoy hinungdan nga ang katawhan misimba ug mipahayag sa pagkamaayo sa Dios ug sa Iyang kaluoy nga nagapadayon sa walay katapusan. Sa balaod sa Dominggo ang iglesya nga madaugon igatuboy sa ibabaw sa tanang kabukiran ingon nga usa ka korona ug usa ka bandila sumala kang Zacarias ug Isaias. Sa dihang mikunsad ang kalayo sa pagpahinungod ni Solomon sa templo, ang templo napuno sa himaya sa Ginoo, nga nagsimbolo nga ang pagpatunog sa ikapitong trompeta nakahuman na sa iyang buhat ibabaw sa katawhan sa Dios ug hapit na mahuman ang maong buhat ibabaw sa mga mamumuo sa ikanapulo ug usa ka takna. Ang ikapitong trompeta nagrepresentar sa pagpasig-uli, ang pagkahiusa sa pagka-Dios ug pagkatawo nga mahitabo samtang gibayaw ni Jesus ang Iyang gingharian sa himaya. Kadtong kalayo nga mikunsad sa tabernaculo ni Moises ug sa templo ni Solomon mao usab ang kalayo sa paghukom alang sa anak ni Aaron, maingon man usab kang David.

David’s offering on the threshing floor of Araunah/Ornan in 1 Chronicles 21:26, during the plague brought about by David’s census, was answered with fire from heaven on the altar, signaling acceptance and halting the plague. The plague of Laodicea is ended when the fire descends upon David’s offering to stay the plague of His dependence upon human strength and wisdom. The transition from human to Divine human is marked when the atonement is accomplished, and the church is lifted up as an ensign. At that point, in agreement with Solomon’s temple, the glory of the Lord filled the temple as Divinity is combined with humanity.

Ang halad ni David sa giukanan ni Arauna/Ornan diha sa 1 Cronicas 21:26, sa panahon sa hampak nga miabot tungod sa sensos ni David, gitubag pinaagi sa kalayo gikan sa langit ibabaw sa halaran, nga nagtimaan sa pagdawat ug nagpahunong sa hampak. Ang hampak sa Laodicea matapos sa dihang ang kalayo mokanaog ibabaw sa halad ni David aron mapugngan ang hampak sa Iyang pagsalig sa tawhanong kusog ug kaalam. Ang pagbalhin gikan sa tawhanon ngadto sa Balaang tawhanon gimarkahan sa dihang matuman ang pagtabon-sa-sala, ug ang iglesia igapahitaas ingon nga usa ka bandila. Nianang puntoha, uyon sa templo ni Salomon, ang himaya sa Ginoo mipuno sa templo sa dihang ang pagka-Dios gihiusa sa pagkatawo.

We will continue our consideration of the period of the Midnight Cry as represented by the third and ninth hours in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuki sa yugto sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit, ingon sa girepresentahan sa ikatulong ug ikasiyam nga mga takna, sa sunod nga artikulo.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him.

> Ug human sa unom ka adlaw, gidala ni Jesus si Pedro, si Santiago, ug si Juan nga iyang igsoon, ug gipasaka sila sa usa ka hataas nga bukid nga sila lamang; ug siya nabag-o ug dagway sa ilang atubangan: ug ang iyang nawong misidlak sama sa adlaw, ug ang iyang mga bisti miputi sama sa kahayag. Ug, ania karon, didto mipakita kanila si Moises ug si Elias nga nakigsulti kaniya.

> Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.

> Unya si Pedro mitubag ug miingon kang Jesus, Ginoo, maayo nga ania kami dinhi: kon buot mo, magbuhat kami dinhi ug tulo ka mga tabernakulo; usa alang kanimo, ug usa alang kang Moises, ug usa alang kang Elias. Samtang nagsulti pa siya, tan-awa, usa ka masanag nga panganod mitabon kanila: ug tan-awa, usa ka tingog gikan sa panganod, nga nagaingon, Kini mao ang akong hinigugmang Anak, nga kaniya ako may kahimut-an; pamatia ninyo siya.

> And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.

> Ug sa pagkadungog niini sa mga tinun-an, nanghapa sila, ug nangahadlok pag-ayo. Ug miduol si Jesus ug gihikap sila, ug miingon, Bumangon kamo, ug ayaw kahadlok.

> And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. Matthew 17:1–9.

> Ug sa ilang paghangad sa ilang mga mata, wala silay nakita nga bisan kinsa gawas kang Jesus lamang. Ug sa nanaug sila gikan sa bukid, si Jesus nagsugo kanila, nga nagaingon: Ayaw isugilon ang panan-awon kang bisan kinsa hangtud nga ang Anak sa tawo mabanhaw na pag-usab gikan sa mga patay. Mateo 17:1–9.

Back to Articles