Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

Ang Basahon ni Joel ug ang Iglesia sa Laodicea nga Adbentista sa Ikapitong Adlaw - Numero Singko

How Long? The Fifth Seal

Hangtod Kanus-a? Ang Ikalimang Selyo

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

Sa dihang “ang kahayag alang nianang panahona gihatag na” kini mahimong “dawaton” o “isalikway.” Ang pagkabahin nga matuman sa dihang ang kahayag ipaila mao ang buhat sa walay-kataposang ebanghelyo, nga naglakip dili lamang sa pagtimri sa katawhan sa Dios, kondili usab sa pagbulag sa trigo ug sa mga bunglayon. Ang katapusang proseso sa pagsulay ug pagbulag nagsugod sa 9/11, sa dihang ang pangutana sa tagna nangutana, “hangtod kanus-a?” ug ang tubag sa tagna mao, “hangtod sa balaod sa Domingo.” Ang ulahing paghisgot sa simbolo nga “hangtod kanus-a” makita diha sa ikalimang timri sa basahon sa Pinadayag.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> Ug sa diha nga gibuka niya ang ikalimang selyo, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong mga gipamatay tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gihuptan: Ug misinggit sila sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, O Ginoo, balaan ug matuod, nga dili pa man ikaw maghukom ug manimalos sa among dugo ibabaw niadtong nagapuyo sa yuta?

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Ug ang puti nga mga kupo gihatag ngadto sa matag usa kanila; ug giingnan sila nga sila magpahulay pa sa diyutayng panahon, hangtud nga matuman usab ang gidaghanon sa ilang mga isigkaulipon ug sa ilang mga igsoon, nga pagapatyonon ingon kanila. Pinadayag 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

Gibutang sa Inspirasyon ang tubag sa pangutana nga “hangtod kanus-a” nga gipangutana sa “mga kalag niadtong mga gipamatay” ngadto sa umaabot, sa dihang mapuno na ang ikaduhang pundok sa mga martir sa kapapahan. Kana magsugod sa balaod sa Domingo, ug tungod niini giila ni Sister White ang ika-napulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag ingon nga katumanan sa ikaduhang pundok sa mga martir. Adunay duha ka “tingog” sa unang lima ka mga bersikulo; ang unang tingog nagtimaan sa 9/11 ug ang ikaduhang tingog nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye paggawas gikan sa Babilonia sa panahon sa balaod sa Domingo. Giila ni Sister White ang simbolo sa “hangtod kanus-a” sa ikalimang selyo uban sa unang lima ka mga bersikulo sa Pinadayag 18 aron ipakita ang gilay-on gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo. Ang pokus dili sa pagkabulag ug pagtimaan sa katawohan sa Dios, kondili sa paghukom sa kapapahan tungod sa pagpatay sa mga martir sa nangaging kasaysayan ug niadtong mga martir sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo nga naglangkob sa ikaduhang pundok sa mga martir sa kapapahan.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “Sa dihang gibuksan ang ikalimang patik, si Juan nga Tigpadayag diha sa panan-awon nakakita ilalom sa halaran sa pundok niadtong gipamatay tungod sa Pulong sa Dios ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Human niini miabot ang mga talan-awon nga gihulagway sa ikanapulog-walo sa Pinadayag, sa dihang kadtong matinumanon ug matuod gitawag paggawas gikan sa Babilonia. [Pinadayag 18:1–5, gikutlo.]” Manuscript Releases, bolyum 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

Sa laing pahayag diin iyang giila ang mga martir sa ikalimang patik ug ang umaabot ug ikaduhang pundok sa mga martir nga maporma sa krisis sa balaod sa Domingo, siya nagaingon nga kadtong mga talan-awon “maanaa sa usa ka yugto sa panahon sa umaabot.” Ang duruha ka tingog sa Pinadayag dieciocho nagrepresentar sa “yugto sa panahon sa umaabot.” Ang nahaunang tingog sa sinugdanan sa 9/11 ug ang ikaduhang tingog sa balaod sa Domingo.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘Ug sa diha nga Iyang gibuka ang ikalimang timri, nakita ko ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong mga gipamatay tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gihuptan: ug sila misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, O Ginoo, Balaan ug Matinuoron, nga dili pa Ikaw maghukom ug magpanimalos sa among dugo ngadto kanila nga nanagpuyo sa yuta? Ug ang maputi nga mga bisti gihatag ngadto sa tagsatagsa kanila [Sila gipahayag nga putli ug balaan]; ug giingnan sila, nga sila magpahulay pa sa makadiyot nga panahon, hangtod nga ang ilang mga isigkaulipon usab ug ang ilang mga igsoon, nga pagapatyon sama kanila, matuman’ [Pinadayag 6:9–11]. Dinhi may mga talan-awon nga gipakita kang Juan nga dili pa tinuod sa maong higayon kondili mao ang mahitabo sa usa ka panahon sa umalabot.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “Pinadayag 8:1–4 gikotar.” Manuscript Releases, bolyum 20, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

Gikonektar ni Sister White ang katumanan sa pagporma sa ikaduhang pundok sa mga martir sa umalabot, ug sa laing pahayag iyang gikutlo ang Pinadayag 18:1–5, nga nag-ila sa usa ka tingog sa nahaunang tulo ka bersikulo ug sa laing tingog sa bersikulo upat ug lima. Ang nahaunang tingog nagtimaan sa 9/11 sa dihang nangapukan ang dagkong mga tinukod sa New York, ug ang ikaduhang tingog mao ang balaod sa Domingo sa dihang ang laing panon sa Dios gitawag paggawas gikan sa Babilonia. Sa ikaduhang pahayag iyang gihisgutan ang Pinadayag kapitulo otso ug ang nahaunang upat ka bersikulo, nga nag-ila sa pag-abli sa ikapitong silyo, sa dihang ang mga baga gikan sa halaran gilabay ngadto sa yuta, nga nagkatugbang sa Pentecostes, sa dihang ang kalayo miabut gikan sa langit ug naghatag ug kahayag sa mga tinun-an, maingon nga ang napulog-duha ka mga bato ni Elias gihatagan ug kahayag ug ingon sa gihulagway pinaagi sa mga dila nga kalayo sa ibabaw sa mga tinun-an.

## How Long? Zechariah & John

Hangtud Kanus-a? Zacarias ug Juan

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

Unsa kadugay maoy usa ka simbolo sa tagna alang sa yugto sa panahon gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo, nga gitipohan sa sugilanon sa Bukid Carmel, sa kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1840 ngadto sa 1844, sa kasaysayan ni Moises gikan sa ikawalong ngadto sa ikapulo nga hampak, sa pagpamatuod sa mga martir sa ikalimang selyo; ug diha sa Zacarias gipangutana ang pangutana, “Unsa kadugay,” hangtod nga ang Dios malooy sa Jerusalem nga didto sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> Unya ang manulunda ni Jehova mitubag ug miingon: O Jehova sa mga panon, hangtod anus-a nga dili Ka malooy sa Jerusalem ug sa mga ciudad sa Juda, batok kanila nga Imong gikasuk-an niining kapitoan ka tuig?

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> Ug ang Ginoo mitubag sa manolunda nga nakigsulti kanako pinaagi sa mga pulong nga maayo ug mga pulong nga makalipay.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> Busa ang manulonda nga nakigsulti kanako miingon kanako: Isinggit, nga nagaingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon; Ako nangabugho alang sa Jerusalem ug alang sa Sion sa dakong pagpangabugho. Ug ako nasuko pag-ayo batok sa mga nasod nga nagapuyo nga walay kabalaka; kay ako nasuko lamang sa makadiyot, apan ilang giduso sa unahan ang kasakit. Busa mao kini ang giingon sa Ginoo; Ako mibalik ngadto sa Jerusalem uban ang mga kalooy: ang akong balay pagatukoron diha niini, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, ug ang pisi nga panukod pagatuy-oron ibabaw sa Jerusalem. Isinggit pa, nga nagaingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon; Ang akong mga lungsod pinaagi sa kauswagan mokaylap pa; ug ang Ginoo magalipay pa sa Sion, ug mopili pa sa Jerusalem. Zacarias 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

Si Sister White direkta nga nag-uyon sa “kapitoan ka tuig” ni Zacarias, nga sa maong gidugayon ang literal nga karaang Israel naulipon sa literal nga Babilonia, uban sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig gikan sa 538 hangtod sa 1798, diin ang espirituwal nga Israel (mga Kristohanon) naulipon sa espirituwal nga Babilonia (Romanong Katolisismo).

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta tinuod gayud nga naulipon niining hataas nga yugto sa walay hunong nga paglutos, maingon usab sa pagkaulipon sa mga anak sa Israel didto sa Babilonia sa panahon sa ilang pagkabihag.” Prophets and Kings, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

Sa tuig 1798, sa katapusan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, miabot ang nahauna sa tulo ka mga mensahe nga gihulagway ingon nga mga anghel diha sa Pinadayag kapitulo katorse. Ang ikaduha miabot niadtong Abril 19, 1844, ug ang ikatulo niadtong Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayan nga gisimbolohan sa pangutana nga, “hangtod anus-a,” gikan sa 9/11 ngadto sa balaod sa Domingo, ug kadtong yugto sa panahon gitipoan sa sinugdanan sa Adventismo diha sa kalihukang Millerite gikan sa Agosto 11, 1840 ngadto sa Oktubre 22, 1844. Kana nga yugto simbolikong gihulagway ni Juan nga Tigpadayag diha sa kapitulo napulo sa dihang gikaon ni Juan ang gamayng basahon nga tam-is sa iyang baba, apan nahimong mapait sa iyang tiyan.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> Ug ang tingog nga akong nadungog gikan sa langit misulti kanako pag-usab, ug miingon, Lakaw, kuhaa ang gamayng basahon nga bukás sa kamot sa manulonda nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta. Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang gamayng basahon. Ug siya miingon kanako, Kuhaa kini, ug kan-a kini sa hingpit; ug kini magapapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini sa hingpit; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa dihang nakaon na ako niini, mipait ang akong tiyan.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> Ug siya miingon kanako, Kinahanglan nga magpanagna ka pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawhan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Pinadayag 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

Ang kasaysayan nga gihulagway ni Juan girepresentahan sa basahon nga gikaon, kay ang pagkaon nagrepresentar sa pag-abot sa mga Millerite sa pagsabot sa mensahe ug sa ilang kasinatian sa pagmantala niana nga mensahe. Busa, sa dihang gisultihan si Juan dayon human mapahimutang kana nga kasaysayan nga si Juan kinahanglan magtagna pag-usab, ang pagtagna nga giila mao ang kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Gisultihan si Juan nga ang kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1840 hangtod sa 1844 gisubli diha sa kasaysayan sa katapusan sa Adventismo. Sa diha-diha nga gisultihan si Juan nga kinahanglan siya magtagna pag-usab, gisultihan usab siya sa pagsukod sa templo.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug ang mga nanagsimba didto. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo pasagdi, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

Ang buluhaton nga gihatag sa Adventismo human sa Oktubre 22, 1844, gihulagway ni Juan ingon nga pagsukod o pagtukod sa templo, subay sa saad nga gipahayag sa Zacarias nga “usa ka pisi igatuy-od pag-usab ibabaw sa Jerusalem”—kay ang Ginoo “magapili pa sa Jerusalem.” Ang kasaysayan nga gihulagway sa sinugdanan sa Adventismo pinaagi sa Philadelphian nga kalihokan sa Millerite Adventism mausab sa katapusan sa Adventismo pinaagi sa Philadelphian nga kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa dakong kapakyasan sa Oktubre 22, 1844, nagsugod ang usa ka yugto sa panahon, nga gihulagway ingon “ang mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda.”

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya magaumpisa na sa pagpatunog, ang tinago sa Dios mahuman na, sumala sa iyang gipahayag ngadto sa iyang mga ulipon nga mga propeta. Pinadayag 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

Ang mensahe matam-is alang sa mga Millerite sa dihang ang Islamikong tagna sa panahon sa ikaduhang kaalaotan natuman gayud sumala sa daan nilang gitagna sa wala pa ang Agosto 11, 1840. Ang mensahe nahimong mapait sa tiyan tungod sa dakong kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Sa dihang si Juan nahuman na sa paghulagway sa kasaysayan gikan sa 1840 ngadto sa 1844, gipahibalo siya nga kinahanglan niyang buhaton pag-usab ang mao gihapon nga butang (managna). Unya gisugo siya sa pagsukod sa Jerusalem, ug sa iyang pagbuhat niini nagkaangay siya sa tagna ni Zacarias mahitungod sa pagpili sa Ginoo sa Jerusalem. Sukad sa Oktubre 22, 1844 padayon, ang kasaysayang matagnaon gilarawan ingon nga ang “mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda.” Ang “mga adlaw” sa mensahe (tingog) sa ikapitong manulonda (ikatulong kaalaotan) nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon diin ang pagka-Dios ni Cristo pagahiusahon sa walay katapusan uban sa katawhan nga mao unta ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga buluhaton nalangan tungod sa pagsukol niadtong 1863, ug sa 9/11 ang pagpatunog sa ikapitong manulonda (ikatulong kaalaotan) nagsugod na usab sa pagpatunog.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

Sa sagradong kasaysayan, gipili sa Ginoo ang Jerusalem aron ibutang didto ang Iyang ngalan, ug ang Iyang “ngalan” mao ang Iyang kinaiya. Ang Jerusalem ug ang Zion gihisgutan ni Zacarias sa dihang siya miingon, “Ako masiboton alang sa Jerusalem ug alang sa Zion uban sa dakong kasibot,” ug sa ulahi, “ang Ginoo molipay pa sa Zion, ug mopili pag-usab sa Jerusalem.” Ang Zion nalipay sa dihang kini modawat sa Espiritu Santo nga mao ang “Maglilipay.” Ang paglipay sa Espiritu Santo nagsugod sa 9/11 uyon sa pagginhawa ni Cristo ngadto sa mga tinun-an human sa Iyang pagkanaog gikan sa pagpakigkita sa Amahan human sa Iyang pagkabanhaw. Ang pagpadayag sa Espiritu Santo nadugangan pag-ayo sa Pentecostes. Kana nga panahon nagsugod pinaagi sa pagbanhaw sa halad sa unang bunga ug natapos kini sa halad sa unang bunga sa Pentecostes, sa dihang ang tibuok kalibotan nakadungog na sa mensahe.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> Lipaya ninyo, lipaya ninyo ang akong katawhan, nagaingon ang inyong Dios. Isulti ninyo sa makalilipay nga paagi ngadto sa Jerusalem, ug singgita ngadto kaniya, nga ang iyang gubat nahuman na, nga ang iyang kasal-anan gipasaylo na; kay nakadawat siya gikan sa kamot sa Ginoo ug doble tungod sa tanan niyang mga sala. Isaias 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

Ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ginamarkahan sa patik sa dihang “ang ilang kasal-anan gipasaylo na.” Kini mahitabo sa dili pa ang balaod sa Domingo samtang sila ginabayaw ingon nga halad sa unang bunga sa Pentecostes, samtang sila nagadawat sa pagbubo sa Espiritu Santo nga walay sukod, maingon sa gihulagway sa mga tinun-an sa Pentecostes. Ang pagwisik sa ulan nga nagsugod niadtong 9/11 mahimong usa ka hingpit nga pagbubo sa panahon sa balaod sa Domingo. Sa maong kasaysayan, ang halad sa unang bunga sa 9/11 ngadto sa halad sa unang bunga sa panahon sa balaod sa Domingo, sa dihang ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ginamarkahan sa patik ug giandam ingon nga usa ka halad aron ibayaw ingon nga usa ka bandera gikan sa balaod sa Domingo hangtod sa pagsira sa panahon sa pagtimbang-timbang. Kana nga kasaysayan ginarepresentahan sa unang tulo ka bersikulo sa Pinadayag napulo ug walo nga nagpahibalo sa pagkapukan sa Babilonia, nga mao ang biblikanhong simbolo nga nagarepresentar sa usa ka ‘pagdoble.’

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Ug human niini nakita ko ang laing manolunda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakung kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Ang dakung Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa tanang mahugawng espiritu, ug hawla sa tanang mahugaw ug kangil-ad nga langgam. Kay ang tanang kanasoran nakainom sa bino sa kapungot sa iyang pagkamakihilawason, ug ang mga hari sa yuta nakighilawas uban kaniya, ug ang mga magpapatigayon sa yuta nangadato tungod sa kadagaya sa iyang mga kaluho. Pinadayag 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

Sa tibuok Kasulatan, ang pagdoble sa mga hugpong sa mga pulong o sa mga pulong nagrepresentar sa hingpit nga katumanan sa pagkapukan sa Babilonia sa kaulahian nga mga adlaw. Kini mao ang timaan ni Alpha ug Omega nga sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang duha ka pagkapukan sa Babilonia girepresentahan pinaagi kang Nimrod ug kang Belshazzar. Si Nimrod mao ang sinugdanan sa Babilonia, sa diha nga kini yano pa nga Babel. Ang pagkapukan ni Nimrod nagrepresentar sa pagkapukan ni Belshazzar, ug ang mensahe sa ikaduhang manulonda ug sa manulonda sa Pinadayag 18 mao nga ang pagkapukan ni Nimrod sa sinugdanan sa Babilonia nagrepresentar sa pagkapukan ni Belshazzar sa katapusan, kay si Alpha ug Omega sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

Ang tore ni Nimrod gipukan ingon nga simbolo sa iyang pagkapukan, ug siya nagtimaan sa pagkapukan sa Twin Towers niadtong 9/11. Ang pagkapukan ni Belshazzar mao ang sinulat sa bungbong, nga nagtimaan sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga paghari sa Babilonia ingon nga unang gingharian sa tagna sa Biblia, ug busa nagtimaan sa pagkapukan sa Estados Unidos sa katapusan sa simbolikong “kapitoan ka tuig, sumala sa mga adlaw sa usa ka hari” sa Isaias 23, nga nagrepresentar sa kasaysayan sa Estados Unidos gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo. Ang sinulat sa bungbong ni Belshazzar nagrepresentar sa panahon nga ang paril sa panagbulag sa iglesia ug estado mapukan sa balaod sa Domingo, nga mao gayud ang punto diin ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia matapos, maingon nga si Belshazzar gipatay gayud nianang maong gabhiona. Ang sinulat sa bungbong mao ang nasulat na nga balaod nga magapukan sa paril sa panagbulag sa iglesia ug estado diha sa Konstitusyon.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

Ang “kasaysayan” nga girepresentar gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo ug pagkahuman ngadto sa pagtapos sa panahon sa pagsulay sa tawo ug sa pito ka ulahing mga hampak mao ang historikal nga yugto sa panahon nga gisimbolohan sulod sa pulong sa Dios pinaagi sa pagdoble sa mga hugpong sa mga pulong o mga pulong. Niana nga yugto sa panahon ang Balaang Espiritu igabubo, nga magsugod sa usa ka pagsablig gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo ug pagkahuman ang hingpit nga pagbubo. Ang Balaang Espiritu girepresentar ni Cristo ingon nga “Maglilipay” nga, sa dihang siya moabot, magapakita sa katawhan sa Dios sa tanang mga butang.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> Apan ang Maglilipay, nga mao ang Espiritu Santo, nga igapadala sa Amahan sa akong ngalan, siya magatudlo kaninyo sa tanang mga butang, ug magapahinumdom kaninyo sa tanang mga butang nga akong gisulti kaninyo. Juan 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

Ang Balaang Espiritu ikahatag ngadto sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo pinaagi sa “bulawang lana,” nga mao usab ang “ulan,” ug mao usab ang “Maglilipay.” Sa dihang gihulagway ingon nga “Maglilipay,” ang Balaang Espiritu nagaila sa usa ka pinasahi nga pagpadayag sa Balaang Espiritu.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

Ang katawhan sa Dios kanunayng nakabaton sa Espiritu Santo sa dihang ilang natuman ang mga kinahanglanon sa ebanghelyo, apan sa mga panahon sa tinuod nga balaang pagpabuhi, “sama sa unang mga tuig,” sa dihang adunay pinasahi nga pagpadayag sa Espiritu Santo alang sa usa ka lawas nga korporatibo, ang Espiritu Santo gihulagway ingon nga Maghuhupay. Labaw pa ka mahinungdanon, ang lawas nga korporatibo ginapalihok ang ilang mga handumanan pinaagi sa Maghuhupay samtang siya “nagdala sa tanang butang ngadto sa ilang ‘hinumdoman.’” Kini nagpamatuod nga kadtong mga tawo nga nag-apil sa maong pagpadayag adunay tinuod nga kasinatian, kay ang Espiritu Santo nag-apil sa mga kalihokan sa ilang mga hunahuna, kay siya nagaimpluwensya sa proseso sa paghunahuna samtang iyang gidala ang “tanang butang ngadto sa inyong hinumdoman.”

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

Ang panumduman sa tawo mahiusa uban sa ubang mga bahin sama sa paghukom, salabutan, pangatarungan, ug konsensiya aron maporma ang mas hataas nga kinaiya sa tawo, nga gihinganlan sa apostol nga si Pablo nga “ang hunahuna.” Ang mas hataas nga kinaiya mao ang unodnong hunahuna o ang hunahuna ni Cristo.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> Kay ang hunahuna nga unodnon maoy pagdumot batok sa Dios; kay kini dili magpasakop sa balaod sa Dios, ug dili gayod makahimo niini. Roma 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> Kay kinsa bay nakaila sa hunahuna sa Ginoo, aron siya makatudlo kaniya? Apan kita adunay hunahuna ni Cristo. 1 Corinto 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

Ang ubos nga kinaiya, o ang unod, gilangkuban sa mga sistemang nerbiyos, emosyonal, ug hormonal nga may kalabutan sa mga pagbati, nga mao ang “mga agianan sa kalag.” Ang hataas nga kinaiya gituyo aron maghari ibabaw sa ubos, ug tungod niana kini gihulagway ingon nga kuta, ug ang kuta sa kanunay giatake sa mga pagbati (ang ubos nga kinaiya), ug ang mga pag-atake gihimo batok sa kuta pinaagi sa mga agianan nga mosulod sa kuta. Sulod sa kuta sa hataas nga kinaiya anaa ang usa ka sentro sa pagmando, o ang gitawag ni Sister White nga citadel. Ang citadel mao ang Labing Balaang Dapit sa santuwaryo, nga nabahin sa duha ka batakang bahin. Ang hawanan mao ang unod, o ang ubos nga kinaiya, ug aron makasulod sa hawanan o usab aron madala ang dugo ngadto sa balaang dapit, gikinahanglan ang pag-agi sa usa ka tabil o belo. Ang hawanan gibutangan ug mga tabil sa duha ka tumoy.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> Pinaagi sa usa ka bag-o ug buhi nga dalan, nga iyang gibalaan alang kanato, pinaagi sa tabil, sa ato pa, sa iyang unod. Hebreohanon 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

Ang santuwaryo gibahin sa duha ka bahin: ang sawang ug ang santuwaryo. Ang santuwaryo usab, sama sa hataas nga kinaiya, gibahin ngadto sa duha ka bahin. Ang hataas nga kinaiya mabahin sa duha ka natad. Ang usa niining mga natad ginarepresentahan ingon nga Balaang Dapit ug ang usa ingon nga Labing Balaan nga Dapit. Ang Balaang Dapit nagarepresentar sa mga kalihokan sa hunahuna nga gikinahanglan aron ang katawhan makalihok, apan ang Labing Balaan nga Dapit mao ang dapit diin ang Dios ug ang tawo magtagbo. Ang Labing Balaan nga Dapit mao ang lawak sa trono sa Dios, ug kadtong mga nakabig gipalingkod sa langitnong mga dapit uban kang Cristo.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> Ug uban kaniya gibanhaw kita, ug gibutang kita uban kaniya sa paglingkod sa mga langitnong dapit diha kang Cristo Jesus. Efeso 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

Ang bersikulo gikuha gikan sa usa ka pahayag diin, sa pipila ka mga bersikulo nga nag-una niini, apan sa hingpit sulod sa mao gihapong dagan sa hunahuna, si Jesus nagalingkod sa langitnong mga dapit, sama usab sa Iyang katawhan.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> Nga Kaniya nga gipatuman diha kang Cristo, sa dihang gibanhaw Siya gikan sa mga patay, ug gilingkod Siya sa Iyang kaugalingong toong kamot didto sa langitnong mga dapit. Efeso 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

Si Cristo ug ang Iyang katawhan magkauban nga nagalingkod sa Labing Balaang Dapit. Si Cristo gibanhaw ug unya milingkod sa langitnong mga dapit, ug ang Iyang katawhan gibanhaw ug gipalingkod sa lawak sa trono sa Labing Balaang Dapit. Gipaila ni Pablo nga kadtong mga gibanhaw sa bersikulo sais nabanhaw gikan sa sala diha sa miaging bersikulo.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> Bisan sa diha nga kita mga patay pa tungod sa mga sala, gibuhi kita uban kang Cristo, (pinaagi sa grasya kamo naluwas) ug gibanhaw kita uban kaniya, ug gipalingkod kita uban kaniya sa mga dapit nga langitnon diha kang Cristo Jesus. Efeso 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

Ang hingpit nga katumanan sa tudling gikan sa Efeso mao ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse, sila nga gibanhaw ug unya gipasaka ngadto sa langit ingon nga usa ka bandila—apan usab aron mapalingkod sa langitnong mga dapit. Sa Labing Balaang Dapit ang duha ka mga saksi nagarepresentar sa katawhan diha gayud sa atubangan sa Dios, ug ang ilang pagkamatarong aron mapalingkod didto mao ang timaan nga anaa sa matag usa kanila. Kana nga timaan mao ang selyo sa Dios, ug ang selyo sa Dios nagarepresentar nga ang tawo nahimong usa uban sa langitnon, ug kana nga selyo ginarepresentahan sa kamatuoran nga ang Manlalaban, nga mao ang Espiritu Santo, nagapuyo sulod sa Labing Balaang Dapit sa ‘ilang’ hataas nga kinaiya. Ang Labing Balaang Dapit mao ang lawak sa trono sa Dios diin ang langitnon ug ang tawhanon gihiusa, ug kini nagarepresentar sa tawhanong templo kansang hataas nga kinaiya naglakip sa usa ka Labing Balaang Dapit diin ang pagka-Dios ug ang pagkatawo nagalingkod nga magkauban.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

Ang pagbubo sa “Manglilipay” mao ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug kini nagtimaan sa usa ka kausaban sa kasaysayan sa kaluwasan, kay nianang panahona, ang iglesia mausab gikan sa nakig-away nga iglesia ngadto sa madaugon nga iglesia. Nianang panahona, kini mausab gikan sa kalihukan nga Laodicea sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ngadto sa kalihukan nga Filadelfia sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Nianang panahona, kini mausab gikan sa kasinatian sa ikapitong iglesia ngadto sa kasinatian sa ikaunom nga iglesia, ug ang ikaunom nga iglesia mao ang mga Millerite. Usa ka propetikong kinaiya sa ikaunom nga iglesia sa Filadelfia, sumala sa pagkatuman niini pinaagi sa kalihukan sa mga Millerite, mao nga kini wala gayud mahimong usa ka iglesia. Kini kalihukan lamang hangtod sa 1856 sa dihang ang duha ka White nag-ila sa maong kalihukan ingon nga Laodicea. Pitó ka tuig sa ulahi, naporma ang legal nga iglesia.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

Ang kaluwasong pagbag-o sa panahon sa balaod sa Domingo gitipohan pinaagi sa kaluwasong pagbag-o sa Pentecostes nga nagtimaan sa inagurasyon ni Cristo ingon nga Labing Halangdong Saserdote.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> “Ang pagbubo sa Pentekostes mao ang pahibalo sa Langit nga natuman na ang inagurasyon sa Manunubos. Sumala sa Iyang saad, Iyang gipadala ang Espiritu Santo gikan sa langit ngadto sa Iyang mga sumusunod ingon nga timaan nga Siya, ingon nga pari ug hari, nakadawat sa tanang kagahum sa langit ug sa yuta, ug mao ang Gidihogan ibabaw sa Iyang katawhan.” Acts of the Apostles, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

Sa dihang ang ulahing ulan igabubo nga walay sukod ibabaw sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa balaod sa Dominggo, kini mahimong “Pakigpahibalo sa Langit” nga ang iglesia nga nakig-away natapos na ug ang iglesia nga madaugon miabut na. Ang pagpasinugda kang Cristo sa Pentecostes didto sa santuwaryo sa kahitas-an nagtimaan sa pagdihog sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa balaod sa Dominggo.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

Ang “Pentecostal” nga pagbubo nga nagpaila nga si Cristo mao ang Pinahiran nagrepresentar sa Iyang pagdihog sa seremonyas sa inagurasyon didto sa langit, apan gidihogan usab Siya sa Iyang bautismo. Ang Iyang bautismo (9/11) ngadto sa Pentecostes (ang balaod sa Domingo) girepresentar usab pag-usab tulo ka tuig ug tunga human sa Iyang bautismo pinaagi sa Iyang tinuod nga kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw (pista sa unang mga bunga). Busa, ang 9/11 girepresentar sa Iyang bautismo ug usab sa Iyang pagkabanhaw. Ang Iyang simbolikong pagkabanhaw ug ang Iyang literal nga pagkabanhaw nagtimaan sa sinugdanan sa duha ka mga profetikong linya nga ang matag usa matapos sa Pentecostes. Ang duha ka mga kasaysayan magsugod sa pagkabanhaw sa halad sa unang bunga.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> Apan karon si Cristo nabanhaw na gikan sa mga patay, ug nahimong inunahang mga bunga niadtong nangatulog. Kay sanglit pinaagi sa tawo miabot ang kamatayon, pinaagi usab sa tawo miabot ang pagkabanhaw sa mga patay. Kay maingon nga diha kang Adan ang tanan nangamatay, sa ingon usab diha kang Cristo ang tanan pagabuhion. Apan ang matag-usa sa iyang kaugalingong han-ay: si Cristo ang inunahang mga bunga; unya kadtong mga iya ni Cristo sa iyang pag-anhi. 1 Corinto 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

Si Cristo mao ang halad sa unang mga bunga sa Iyang pagkabanhaw, nga nagtimaan sa sinugdanan sa “panahon sa Pentecostes,” nga matapos pinaagi sa halad sa unang mga bunga sa Pentecostes. Ang pagkabanhaw ni Cristo mao ang cebada, ug ang trigo mao kadtong “unya” nga “iya ni Cristo sa iyang pag-anhi.” Kadtong “unya” sa pagkabanhaw ni Cristo mao ang “sila nga iya ni Cristo sa iyang pag-anhi,” ug busa nagrepresentar sa katapusang paghipos sa mga matinumanong kalag sa katapusan sa kalibotan, ingon sa girepresentar niadtong tulo ka libo ka mga kalag nga natigum sa Pentecostes.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

Ang bersikulo naghisgot usab sa pagkabanhaw diha sa mga termino sa kamatayon. Ang kamatayon nagsugod kang Adan ug mikatag ngadto sa tanang tawo, apan kini nagabuhat niana “diha sa” “kahusay.” Sa basahon sa Mga Buhat, gitala ni Pedro nga sa dihang ang basahon ni Joel gikatuman niadto, ang mga tawo kinahanglan nga magpadala daan sa ilang mga sala ngadto sa paghukom aron nga kini mapapas, sa dihang ang mga panahon sa kahupayan moabot gikan sa presensya sa Manlalaban. Si Cristo wala magtan-aw sa mga basahon sa paghukom aron sa pagpapas sa sala niadtong panahona, kay ang paghukom kapin sa usa ka libo ug walo ka gatus ka tuig pa sa umalabot.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

Ang paghisgot sa “matag tawo diha sa iyang han-ay” nagsugod kang Adan, ug sa ingon niana nagtimaan sa paghukom sa mga minatay sukad kang Adan padayon hangtod moabot ang mga panahon sa pagpabag-o. Sa dihang moabot ang ulahing ulan, ang paghukom mobalhin gikan sa mga minatay ngadto sa mga buhi. Sa yugto sa panahon nga girepresentahan sa bersikulo (gikan sa pagkabanhaw ni Cristo hangtod sa Pentecostes), gikan sa unang mga bunga sa cebada hangtod sa unang mga bunga sa trigo, ang ulan nagapaulan sa panahon sa paghukom sa mga buhi ug samtang nagapaulan kini, ang mensahe nga girepresentahan sa ulan nagabulag sa trigo gikan sa mga bunglayon. Sa balaod sa Domingo, nga mao ang Pentecostes, ang trigo dili na isagol sa mga bunglayon ug ang halad nga unang bunga sa trigo nga duha ka mga tinabyog nga tinapay ginabayaw. Ang proseso sa paghinlo gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo girepresentahan usab sa Malakias tres sa dihang ang Mensahero sa Tugon nagahinlo ug usab nagaputli sa mga Levihanon ug kini gibuhat Niya pinaagi sa “kalayo.” Ang “kalayo” usa ka simbolo sa usa ka mensahe sumala sa girepresentahan sa mga dila nga kalayo sa Pentecostes. Sa kasaysayan nga gikonsiderar, ang pagkabahin sa duha ka mga hut-ong nga nagpatungha sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mao ang duha ka tinabyog nga tinapay nga girepresentahan sa unang mga bunga sa Pentecostes kinahanglan nga lutoon pag-ayo, kay sila lamang ang halad nga naglakip ug usa ka timaan sa sala.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

Kadtong duha ka tinapay nga iuyog may patubo, ug ang patubo usa ka simbolo sa sala. Kadtong patubo gilaglag diha sa kalayo sa hudno, ingon sa gihulagway sa kalayo sa magtitinlo sa Mensahero sa Pakigsaad. Si Isaias sa kapitulo baynte-siyete nag-ila sa usa ka paglalis nga nagsugod sa 9/11, nga iyang gitawag “ang adlaw sa hangin sa sidlakan.” Ang pahayag nagtudlo nga pinaagi sa maong paglalis ang mga sala sa Israel ginapasaylo. Ang “paglalis” mao ang tali sa tinuod nga mensahe sa ulahing ulan ug sa tanang ubang bakak nga mga mensahe sa ulahing ulan nga anaa. Ang usa ka mensahe mao ang “kalayo,” ug ang “kalayo” mao ang gigamit sa Mensahero sa Pakigsaad sa paghinlo ug pagputli. Ang paglalis mahitungod sa mensahe sa ulahing ulan nagakuha sa patubo gikan sa Pentecostal nga unang-bunga nga halad nga trigo nga ginabayaw sa balaod sa Domingo. Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao ang Pentecostal nga unang-bunga nga halad nga trigo, nga nagmadaogon pinaagi sa pagkamatarong sa Iyang dugo ug sa pagkabalaan sa ilang pagpamatuod, kay bisan pa ang Pulong mao ang nagabalaan, kini nagabuhat lamang niana sa diha nga ang pulong ikahatod ingon nga usa ka mensahe. Ang pagpresentar sa mensahe nagtugot sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa pagkinabuhi, ug ang pagpresentar sa usa ka bakak nga mensahe sa ulahing ulan nagamugna ug kamatayon.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> Ug ilang gidaog nila siya pinaagi sa dugo sa Cordero, ug pinaagi sa pulong sa ilang pagpamatuod; ug wala nila higugmaa ang ilang kinabuhi hangtod sa kamatayon. Pinadayag 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsunod kang Cristo diha sa pagdaug maingon nga Siya midaug, kay sa paanagon sila nagsunod kang Cristo.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Kini sila nga wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila ang mosunod sa Cordero bisan asa Siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Pinadayag 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

Dinhi sa bersikulo upat sa Pinadayag katorse ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo giila ingon nga “unang mga bunga.” Giila usab sila ingon nga “mga ulay,” ug ang inspirasyon nagpahibalo kanato nga ang sambingay sa napulo ka mga ulay sa Mateo baynte-singko naghulagway sa kasinatian sa katawhang Adventista. Dili lamang nga sila “mga ulay,” sila dili usab “nahugawan uban sa babaye,” kay ang proseso sa pagsulay ug pagpabulag nga nagpatungha sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagmugna ug usa ka kalainan tali sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug “ang tanan” nga mini nga mga relihiyon. “Kini sila” nagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto, ug ingon nga mga halad sa unang mga bunga kinahanglan silang mosunod kang Cristo sa Iyang kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

Sa Pinadayag kapitulo onse, bersikulo onse, ang duha ka mga saksi nga pagabayawon ingon nga usa ka timaan una patyon, unya sulod sa tulo ug tunga ka adlaw sila banhawon ingon nga usa ka halad nga unang bunga, maingon kang Cristo. Ang halad nga unang bunga nga mao ug mao si Cristo naglakip sa pag-ula sa dugo sa tugon aron matubos kadtong nahimong bangkarota tungod sa usa ka kasinatian nga Laodicean. Sa usa ka bersikulo, (bersikulo upat) kining mubo nga kinalangkuban sa nagkalainlaing mga linya sa manalagnong kahayag nga nalangkit sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo gipahayag. Ug kini gipahayag sa Pinadayag 144 pinaagi sa kamot ni Palmoni, ang katingalahang mag-iihap. Ang pagdoble sa Kasulatan nagrepresentar sa kasaysayan sa ulahing ulan, ug ang ulahing ulan mao ang dapit ug panahon diin ug kanus-a ang Manlalaban ibubo ibabaw sa katawhan sa Dios.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> Pagkatahum sa kabukiran ang mga tiil niya nga nagadala sa maayong balita, nga nagamantala sa pakigdait; nga nagadala sa maayong balita sa kaayohan, nga nagamantala sa kaluwasan; nga nagaingon ngadto sa Zion, Ang imong Dios naghahari! Ang imong mga magbalantay mopataas sa tingog; uban sa tingog managhiusa sila sa pag-awit: kay sila makakita nga nawong ug nawong, sa diha nga ibalik sa Ginoo ang Zion. Panggula sa kalipay, manag-awit kamo sa tingub, kamong mga biniyaan nga dapit sa Jerusalem: kay giliaw sa Ginoo ang iyang katawohan, gitubos niya ang Jerusalem. Gibuksan sa Ginoo ang iyang balaang bukton sa atubangan sa mga mata sa tanang kanasoran; ug ang tanang kinatumyan sa yuta makakita sa kaluwasan sa atong Dios. Pahawa kamo, pahawa kamo, gumula kamo gikan didto, ayaw paghikapa sa mahugaw nga butang; gumula kamo gikan sa taliwala niya; magmaputli kamo, kamo nga nagadala sa mga sudlanan sa Ginoo. Isaias 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

Ang Zion H6726 mao ra usab ang H6725 nga nagkahulogan og “ang pagbati sa pagkatalagsaon; usa ka halangdon o giya nga haligi: – timaan, titulo, ilhanan sa dalan.” Ang Zion maoy simbolo sa bandera sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug diha sa maong pahayag sila nakadawat na sa ulahing ulan kay ilang napatik ug naipresentar na ang maayong balita sa kalinaw. Sama ka piho niana nga kamatuoran mao nga sila nagtan-aw “mata sa mata,” nga nagrepresentar sa mga tinun-an sa Pentecostes, kay ang napulo ka adlaw sa wala pa ang Pentecostes nagrepresentar ug usa ka yugto sa pagkahiusa. Ang Ginoo “hath,” (nga nagrepresentar sa nangaging panahon) nakatuman na ug tulo ka mga butang alang kanila nga nagadala sa maayong balita. Iyang “gilihok ang paglipay sa iyang katawhan,” “gitubos ang Jerusalem” ug “gibuksan ang iyang balaang bukton sa atubangan sa mga mata sa tanang mga nasod.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

Iyang “giliaw” ang Iyang katawhan niadtong 9/11, nga nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka proseso sa pagsulay sa Malakias kapitulo tres nga matapos sa balaod sa Domingo sa dihang ipataas Niya ang bandila sa unang bunga nga mga halad ingon nga girepresentahan sa paghimo nga “hubo ang iyang balaang bukton sa atubangan sa mga mata sa tanang mga nasud.” Siya nagagiliaw, nagatubos, ug nagapataas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Niadtong 9/11 Siya nagagiliaw ug nagsugod sa proseso sa paghinlo diin gitubos Niya ang Iyang katawhan ug unya gipataas sila ingon nga usa ka bandila, o ingon sa giingon sa Malakias “ang halad sa Juda ug Jerusalem makapahimuot” “sama sa karaang mga adlaw.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> Ug molingkod siya ingon nga usa ka magtutunaw ug mag-uulay sa salapi; ug pagahinloan niya ang mga anak ni Levi, ug pagaputlion niya sila sama sa bulawan ug salapi, aron makahalad sila ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarong. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem makapahimuot sa Ginoo, sama sa mga adlaw sa karaan, ug sama sa nangaging mga tuig. Malakias 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

Tapuson namo sa sunod nga artikulo ang atong mga paghisgot mahitungod sa “hangtod kanus-a.”

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Kinsa ang aligatos anaa sa Iyang kamot, ug Iyang hingpit nga hipuson ang Iyang giukanan, ug tigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’ Mateo 3:12. Kini maoy usa sa mga panahon sa paghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang uhot ginapahimulag gikan sa trigo. Tungod kay sila hilabihan ka walay pulos ug matarong-sa-kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, hilabihan ka mahigugmaon sa kalibotan aron modawat sa kinabuhi sa pagpaubos, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan pa usab karon ang nagabuhat sa mao gihapon nga butang. Ang mga kalag sinusihon karon maingon sa pagsusi nga giantos niadtong mga tinun-an didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa diha nga ang kamatuoran ikapadapat sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa hingpit nga kausaban diha sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagdawat sa buluhaton sa pagdumili sa kaugalingon. Busa, masuko sila sa diha nga ang ilang mga sala mapadayag. Manglakaw sila nga nasilo, maingon sa mga tinun-an nga mibiya kang Jesus, nga nagbagulbol, ‘Lisod kini nga pulong; kinsa bay makadungog niini?’” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles