Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Six

Ang Basahon ni Daniel - Numero Baynte-Sais

Nebuchadnezzar’s Seven Times: A Prophetic Tapestry Unveiling Paganism, Papalism, and the United States

Ang Pito ka Panahon ni Nabucodonosor: Usa ka Propetikong Habol nga Nagpadayag sa Paganismo, Papalismo, ug sa Tinipong Bansa sa Amerika

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.

Ang simbolo ni Nabucodonosor diha sa kapitulo upat talagsaon kaayo. Ang iyang “pito ka mga panahon” naghulagway sa mga yugto sa panahon diin ang paganismo (ang kanunay), ug ang papadohanon nga sistema (ang kalapasan sa kamingawan), nagtamak sa balaang puloy-anan ug sa panon.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtod anus-a ba ang panan-awon mahitungod sa kanunay nga halad, ug sa kalapasan nga nagapahimong biniyaan, sa pagtugyan sa balaang puloy-anan ug sa panon aron pagatamakan ilalom sa tiil? Daniel 8:13.

The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.

Ang pagyatak sa “balaan nga puloy-anan ug sa panon,” nga gihisgotan sa bersikulo trese, nagrepresentar sa “pito ka panahon” nga maoy ulahi sa duha ka kasuko sa Dios; ug ang “pito ka panahon” ni Nabucodonosor nagrepresentar sa “pito ka panahon” nga maoy una sa mga kasuko sa Dios, apan silang duha gipresentar sa pagtagna ingon nga mao ra ang usa ka linya.

> And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.

> Ug akong iunat ibabaw sa Jerusalem ang pisi sa Samaria, ug ang hulbotanan sa balay ni Ahab; ug papason ko ang Jerusalem maingon sa usa ka tawo nga nagapapás sa usa ka pinggan, nga ginapapás kini, ug ginabalit-ad kini sa ubos. 2 Mga Hari 21:13.

Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.

Ang Daniel kapitulo otso, ug ang bersikulo trese, naghisgot sa ikaduhang linya sa mga kapungot sa Dios, ingon nga gipahinabo batok sa habagatang gingharian sa Juda, nga nagsugod niadtong 677 BC. Ang “pito ka mga panahon” ni Nebukadnezar nagrepresentar sa linya sa unang kapungot sa Dios, ingon nga gipahinabo batok sa amihanang gingharian sa Israel, nga nagsugod niadtong 723 BC. Ang “pito ka mga panahon” ni Nebukadnezar nagrepresentar sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig diin ang paganismo nagtamaktamak sa balaang puloy-anan ug sa panon, nga gisundan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig diin ang papado nagtamaktamak sa balaang puloy-anan ug sa panon.

Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.

Ang Papalismo yano lamang paganohon nga gitabonan sa pag-angkon sa Kristiyanismo. “Nabunyagang paganohon,” sa maong pagkaingon. Walay bisan unsa sa Katolisismo nga nagrepresentar kang Cristo o sa Kristiyanismo. Ang kalibotan nakakat-on niana nga kamatuoran diha sa kasaysayan sa Mangitngit nga mga Kapanahonan, apan sukad sa 1798, ang kalibotan nakalimot niana. Ang pagkapapa may mao rang kasingkasing sama sa paganohon. Ang relihiyon ug ang mga ritwal sa mga relihiyon managsama gayud. Ang hukom kang Nabucodonosor sa “pito ka panahon” naglangkob sa paghatag kaniya sa kasingkasing sa usa ka mananap. Ang kasingkasing sa mananap nga gihatag kaniya mao ang kasingkasing nga nagrepresentar sa relihiyon sa paganohon, bisan kini dayag nga paganohon o tinabonan nga paganohon diha sa porma sa Katolisismo. Gipaila ni Sister White nga ang dragon diha sa Pinadayag dose mao si Satanas, apan sa ikaduhang pagbati, kini mao ang paganong Roma.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Busa samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang diwa, usa ka simbolo sa paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.

Ang mapintas nga mananap nga gihulagway ni Nabucodonosor sulod sa “pito ka panahon,” mao ang mapintas nga mananap sa dragon sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, ug unya ang mapintas nga mananap sa Katolisismo sulod pa sa lain nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Sa katapusan niadtong mga adlawa si Nabucodonosor usa ka simbolo sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga sa katapusan mao ang mini nga propeta. Sa pagtagna si Nabucodonosor naghulagway sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta nga mao ang tulo ka pilo nga mga gahum nga naglangkob sa espirituhanong Babilonia, ug nga nagdala sa kalibutan ngadto sa Armagedon. Si Nabucodonosor nagrepresentar sa literal nga Babilonia, ug sa pagbuhat niana gigamit siya ingon nga simbolo sa tanang tulo ka mga gahum nga naglangkob sa espirituhanong Babilonia sa ulahing mga adlaw.

In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.

Aron mailhan ang simbolismo nga bag-ong giila, importante nga una natong mailugar si Nabucodonosor sa 1798, sa dihang ang iyang gingharian gipahiuli sa katapusan sa “pito ka mga panahon.” Atong tukoron kining timailhang dapit sa Daniel kapitulo 4, sa dili pa kita magsugod sa pagpadayon pinaagi sa maong kapitulo sa mas sistematikong paagi.

At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.

Sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, ang basahon ni Daniel giablihan, ug ang maong basahon dayon nagtuman sa iyang katuyoan sa pagpadayag sa nagadugang nga kahayag nga mosulay, magaputli, ug magamugna ug duha ka matang sa mga magsisimba. Ang pag-abli sa basahon ni Daniel nagtimaan sa sinugdanan sa tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga gibase sa mga kamatuoran nga gipadayag niadtong panahona.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitak-om ug gitimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang maputli, ug mapaputi, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magapadayon sa pagkadaotan: ug walay bisan kinsa sa mga daotan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.

Ang katuyoan nga propetiko sa pagbukas sa tinimrihan sa basahon nga naglangkob sa basahon ni Daniel ug sa basahon sa Pinadayag mao ang pagsulay sa kaliwatan nga buhi sa panahon sa kasaysayan diin ang basahon ginabuksan sa tinimrihan. Sa Daniel dose, adunay tulo ka mga tagna sa panahon nga giila. Ang una mao ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin ang gahum sa balaang katawhan pagapatibulaagon.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> Apan, O Daniel, sirhan ang mga pulong, ug timrihi ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang modalagan ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan. Unya ako si Daniel mitan-aw, ug, ania karon, may nagtindog nga laing duruha, ang usa niining daplina sa tampi sa suba, ug ang usa nianang daplina sa tampi sa suba. Ug ang usa miingon sa tawo nga bisti ug lino, nga didto sa ibabaw sa katubigan sa suba, Hangtod kanus-a pa man ang katapusan niining mga katingalahan? Ug akong nadungog ang tawo nga bisti ug lino, nga didto sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa dihang gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang walhong kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan nga kini mamahimo sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa dihang mahuman na niya ang pagkatag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanan nga mga butang mahuman. Daniel 12:4–7.

The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.

Ang laing duha ka mga panagnaong yugto sa ikanapulog-duha nga kapitulo mao ang usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw ug usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.

> Ug nadungog ko, apan wala ako makasabut; unya miingon ako, O akong Ginoo, unsa man ang katapusan niining mga butanga? Ug siya miingon, Lumakaw ka sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitak-om ug gipatik hangtud sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magabuhat sa pagkadautan: ug walay usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan igapahaluna, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Bulahan siya nga magahulat, ug magaabut ngadto sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:8–12.

In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”

Diha sa mga bersikulo, ang “panahon sa katapusan” gihisgutan sa makaduha ug gihubit ingon nga mao ang punto sa dihang ang mga pulong ni Daniel pagaablihan. Ang mga pulong nga maoy hisgotan sa pag-abli sa “panahon sa katapusan” mao ang tulo ka mga propetikong yugto nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman (panahon, mga panahon, ug tunga), usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman, ug usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima. Duha sa tulo ka mga yugto gihubit nga “mga adlaw.” Duha sa tulo natapos niadtong 1798, ug ang ikatulo natapos sa tukma gayud nga katapusan sa 1843. Kini mao sa tukma gayud nga katapusan sa 1843, kay ang bersikulo nagaingon, “bulahan siya nga maghulat, ug makaabot sa…”

The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.

Ang pulong nga “moanhi,” nagpasabot ug mohikap. Busa bulahan siya nga nagahulat, ug usab mohikap sa unang adlaw sa 1844. Ang panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka ulay nagsugod sa unang kapakyasan sa kasaysayan sa mga Millerite, ug kana nga kapakyasan miabot sa pinakakatapusang adlaw sa 1843, ug ang pinakakatapusang adlaw sa 1843, mihikap sa pinakaunang adlaw sa 1844. Ang panalangin sa paghulat nagsugod sa dihang ang panahon sa paglangan nagsugod sa unang kapakyasan.

There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.

Aduna pay daghan kaayo ang angay hisgutan diha niining mga bersikulo, apan ang punto nga atong gikonsiderar dinhi mao ang propetikong tahas ni Daniel. Ang katuyoan sa basahon ni Daniel, nga girepresentahan ni Daniel sa maong pahayag, mao ang pagpatungha ug tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay sa dihang ang basahon pagaabrihan na. Si Daniel gisugo nga molakaw sa iyang dalan hangtod sa panahon sa katapusan, sa dihang ang basahon pagaabrihan na. Ang panapos sa kapitulo nagpasiugda sa mahitabo sa dihang moabot na ang panahon sa katapusan.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Apan lumakaw ka sa imong dalan hangtod sa katapusan maabot: kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw. Daniel 12:13.

The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.

Ang basahon ni Daniel magapadayon diha sa iyang bahin sa katapusan sa mga profetikong adlaw ni Daniel.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> “Sa diha nga ang Dios mohatag ug pinasahi nga buluhaton aron buhaton sa usa ka tawo, kinahanglan siya motindog sa iyang bahin ug dapit, maingon kang Daniel, andam sa pagtubag sa tawag sa Dios, andam sa pagtuman sa Iyang katuyoan.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”

Sa panahon sa katapusan niadtong 1798, si Daniel mitindog sa iyang bahin, nga gipahayag diha sa bersikulo trese ingon nga “sa katapusan sa mga adlaw.” Ang katapusan sa paghingilin ni Nabucodonosor sulod sa “pito ka mga panahon” nagtimaan sa 1798, kay kini natapos “sa katapusan sa mga adlaw.”

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> Ug sa katapusan sa mga adlaw, ako si Nabucodonosor mipataas sa akong mga mata ngadto sa langit, ug ang akong salabutan mibalik kanako, ug gidayeg ko ang Labing Halangdon, ug gidalayeg ug gipasidunggan ko siya nga buhi sa walay kataposan, kansang gingharian maoy gingharian nga walay kataposan, ug ang iyang gingharian nagapadayon gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan. Ug ang tanang pumoluyo sa yuta giisip nga walay kapuslanan; ug siya nagabuhat sumala sa iyang kabubut-on sa panon sa langit, ug sa taliwala sa mga pumoluyo sa yuta; ug walay bisan usa nga makapugong sa iyang kamot, o makaingon kaniya, Unsay imong ginabuhat? Niadtong maong panahona ang akong pangatarungan mibalik kanako; ug alang sa himaya sa akong gingharian, ang akong kadungganan ug kasilaw mibalik kanako; ug ang akong mga magtatambag ug ang akong mga ginoo nangita kanako; ug ako napalig-on sa akong gingharian, ug labihang kahalangdon gidugang kanako. Karon ako si Nabucodonosor nagadayeg ug nagapasantop ug nagapasidungog sa Hari sa langit, nga ang tanan niyang mga buhat kamatuoran, ug ang iyang mga dalan paghukom; ug kadtong nagalakaw diha sa pagkamapahitas-on mahimo niyang ipaubos. Daniel 4:34–37.

The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”

Ang pulong nga “kataposan sa mga adlaw” nagrepresentar sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Si Nebukadnezar kaniadto natukod na sa iyang gingharian, nga dili na ang kasaysayan sa mga mananap sa paganismo ug papismo. Nianang higayona, si Nebukadnezar nagrepresentar sa usa ka hingpit nga nakabig nga tawo, ug sa pagbuhat niana nagrepresentar usab siya sa mananap sa yuta sa tagna sa Biblia nga misugod sa paghari niadtong 1798, ug misugod kini ingon nga usa ka nating karnero, bisan pa nga gitagana kini nga sa kaulahian mosulti ingon sa usa ka dragon. Siya nagrepresentar sa mananap sa yuta nga maghari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig sa katumanan sa Isaias baynte-tres, maingon nga ang iyang literal nga gingharian naghari sulod sa kapitoan ka literal nga mga tuig. Ang simbolismo “hugot kaayo.”

Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.

Si Nabucodonosor nagrepresentar sa usa ka propetikong sumpay tali sa tulo ka mga gahum nga girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo dose ug trese. Didto sila giila ingon nga ang dragon, ang mapintas nga mananap sa dagat, ug ang mapintas nga mananap sa yuta. Sa Pinadayag disisais sila giila ingon nga ang tulo ka mga gahum nga nagmando sa kalibutan ngadto sa Armagedon. Ang “pito ka mga panahon” ni Nabucodonosor nagdugtong sa maong tulo ka mga mapintas nga mananap, kay ang literal nga Babilonia naghulagway sa espirituwal nga Babilonia, ug ang mao rang linya sa tagna nga anaa sa basahon ni Daniel gikuha ug gipadayon sa basahon sa Pinadayag, kay ang duha ka mga basahon nagdala sa usag usa ngadto sa kahingpitan.

Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.

Si Nabucodonosor nagrepresentar sa 1798 ingon nga usa ka profetikong sumpay tali sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna. Ang 1798 mao ang “panahon sa katapusan” alang sa mensahe sa nahaunang manulonda ug sa kasaysayan sa mga Millerita. Si William Miller gimandoan sa pagpahimutang sa tibuok niyang profetikong estruktura ibabaw sa iyang pag-ila sa dragon sa paganismo ug sa mananap sa Katolisismo, apan wala niya makita ang Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga mananap sa yuta ug mini nga manalagna. Makita niya ang kasaysayan sa wala pa ang “panahon sa katapusan” niadtong 1798, apan ang umalabot nagpabilin pang umalabot. Sa “panahon sa katapusan” sa 1989, ang tanang tulo ka mga gahum maila na dayon.

The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.

Ang pag-abli sa pinetikong pag-ila sa dragon ug sa mapintas nga mananap niadtong 1798, girepresentahan sa Suba sa Ulai sa mga kapitulo pito, walo, ug siyam. Ang pag-abli sa pinetikong pag-ila sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna niadtong 1989, girepresentahan sa Suba sa Hiddekel sa mga kapitulo napulo, onse, ug dose. Si Nabucodonosor nagrepresentar sa kalihokan sa unang manulonda nga miabot niadtong 1798, ug siya maoy tipo ni Belsasar nga nagrepresentar sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga miabot niadtong 1989. Tungod niini nga hinungdan, ang ikaduhang damgo ni Nabucodonosor, sa kapitulo upat, nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda.

Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.

Ang “pito ka panahon” ni Nabucodonosor natapos sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, sa pag-abot sa mensahe sa pasidaan mahitungod sa paghukom nga umalabot. Sa “katapusan sa mga adlaw,” siya usa ka nakabig nga tawo, busa nagarepresentar sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta, sa dihang kini sama pa sa nating karnero. Sa samang higayon nagarepresentar usab siya sa Protestante nga sungay sa Filadelfia sa mananap sa yuta.

As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Ingon unang hari sa Babilonia, siya nagapatipo kang Belshazzar, ang ulahing hari sa Babilonia. Ang iyang paghukom gitipoan pinaagi sa paghukom kang Nimrod, ug sa baylo nagpatipo sa paghukom kang Belshazzar. Ang iyang paghukom nagrepresentar sa pag-abli sa imbestigatibong paghukom niadtong Oktubre 22, 1844.

> Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.

> Si Nabucodonosor nga hari, ngadto sa tanang mga katawhan, mga nasud, ug mga pinulongan, nga nagpuyo sa tibook nga yuta; ang kalinaw padaghanon unta kaninyo. Nahunahuna ko nga maayo ang pagpahibalo sa mga timaan ug sa mga katingalahan nga gibuhat sa Halangdong Dios alang kanako. Pagkadagku sa iyang mga timaan! ug pagkagamhanan sa iyang mga katingalahan! ang iyang gingharian maoy gingharian nga walay katapusan, ug ang iyang paghari nagapadayon gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan. Ako si Nabucodonosor didto sa pagpahulay sa akong balay, ug nagakauswag sa akong palasyo: nakita ko ang usa ka damgo nga nagpahadlok kanako, ug ang mga hunahuna sa akong higdaanan ug ang mga panan-awon sa akong ulo nakasamok kanako. Daniel 4:1–5.

The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”

Ang damgo nakapahadlok kang Nabucodonosor, ug ang simbolismo sa maong damgo nagrepresentar sa walay-katapusang ebanghelyo sa unang manulonda, nga nagsugo sa mga tawo sa “pagkahadlok sa Dios.”

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

> Ug nakita ko ang laing manulunda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga may walay-kataposang maayong balita aron iwali ngadto kanila nga nagapuyo sa yuta, ug sa matag nasod, ug kaliwatan, ug pinulongan, ug katawhan, Nga nagaingon sa makusog nga tingog, Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom: ug simbahon ninyo siya nga nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa mga tubig. Pinadayag 14:6, 7.

The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.

Ang walay-kataposang ebanghelyo maoy usa ka mensahe nga adunay tulo ka mga lakang: ang unang lakang, sumala sa gihulagway sa unang manulonda, mao ang pagkahadlok sa Dios; ang ikaduhang lakang mao ang paghatag Kaniya ug himaya; ug ang ikatulong lakang gihulagway pinaagi sa takna sa Iyang paghukom. Ang “himaya” nagrepresentar sa kinaiya, ug ang ikaduhang “umadto kita” sa sugilanon sa pagrebelde ni Nimrod mao ang dapit diin gisusi ang kinaiya sa siyudad ug sa torre. Kini usa ka mapangusisang paghukom. Ang panaghiusa sa iglesia ug estado mao ang larawan sa mapintas nga mananap, ug ang ikaduhang lakang ni Nimrod mao ang pagpadayag sa larawan sa mapintas nga mananap; apan ang ikaduhang lakang sa walay-kataposang ebanghelyo nagpatungha sa paghimaya sa kinaiya sa Dios, dili sa kang Nimrod.

Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.

Ang kahadlok ni Nabucodonosor usa ka simbolo sa unang pagsulay, maingon nga ang pagpili usab ni Daniel nga dili mokaon sa pagkaon sa Babilonia usa ka simbolo niini, kay si Daniel nahadlok sa Dios. Ang unang manulunda miabut sa kasaysayan niadtong 1798, ug sa ulahi gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840. Ang damgo ni Nabucodonosor nagbutang sa pag-abot sa unang mensahe sa panahon sa katapusan niadtong 1798.

> I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.

> Nakita ko ang usa ka damgo nga nakapahadlok kanako, ug ang mga hunahuna sa ibabaw sa akong higdaanan ug ang mga panan-awon sa akong ulo nakasamok kanako. Busa naghimo ako ug usa ka sugo sa pagpasulod sa akong atubangan sa tanang manggialamon sa Babilonia, aron ilang ipahibalo kanako ang kahulogan sa damgo. Unya misulod ang mga salamangkero, ang mga magtatagna pinaagi sa mga bitoon, ang mga Caldehanon, ug ang mga mananagna: ug gisugilon ko ang damgo sa ilang atubangan; apan wala nila ipahibalo kanako ang kahulogan niini. Apan sa katapusan si Daniel miadto sa akong atubangan, kansang ngalan mao si Belteshazzar, sumala sa ngalan sa akong dios, ug kaniya anaa ang espiritu sa mga balaang dios: ug sa iyang atubangan gisugilon ko ang damgo, nga nagaingon, O Belteshazzar, pangulo sa mga salamangkero, tungod kay nahibalo ako nga ang espiritu sa mga balaang dios anaa kanimo, ug walay tinago nga makapaguol kanimo, isulti kanako ang mga panan-awon sa akong damgo nga akong nakita, ug ang kahulogan niini. Daniel 4:5–9.

The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.

Ang pag-abot sa unang mensahe sa panahon sa katapusan niadtong 1798, nga gihulagway pinaagi sa kahadlok ni Nabucodonosor, nagtimaan sa punto sa dihang ang basahon ni Daniel kinahanglan nga ablihan na ang timri.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Apan, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timri ang basahon, hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang managan ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan. … Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitakpan ug gitimri hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagaputlihon, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkadautan: ug walay bisan usa sa mga dautan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:4, 9, 10.

When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.

Sa dihang ang basahon ni Daniel gibuksan sa “panahon sa katapusan”, ang mga tawo gitawag sa pagduol ug pagsusi sa pagdugang sa kahibalo, ug kadtong tawag sa ulahi nagpatungha ug duha ka matang sa mga magsisimba. Ang usa ka matang dili makasabut ug ang laing matang makasabut. Ang mga maalamon nga tawo sa Babilonia, nga gihulagway ingon nga “ang mga salamangkero, ang mga astrologo, ang mga Caldeanhon, ug ang mga mananagna” dili makasabut, apan si Daniel nakasabut. Ang “mga maalamon” sa Babilonia dili makasabut, ug busa nagrepresentar sa mga dautan. Si Daniel nagrepresentar sa mga maalamon.

We will continue Daniel chapter four in the next article.

Padayonon nato ang Daniel kapitulo 4 sa sunod nga artikulo.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> “Kadtong mga dili matinumanon sa buluhaton sa Dios kulang sa prinsipyo; ang ilang mga tinguha dili sa maong kinaiya nga magatultol kanila sa pagpili sa husto ubos sa tanang kahimtang. Ang mga alagad sa Dios kinahanglan mobati sa tanang panahon nga anaa sila sa panan-aw sa ilang Agalon. Siya nga nagtan-aw sa mapasipalahong kombira ni Belshazzar anaa karon sa tanan natong mga institusyon, sa lawak sa panalapi sa magpapatigayon, sa tinagong pagawaan; ug ang kamot nga walay dugo sa pagkatinuod nagatala sa inyong pagpasagad maingon sa iyang pagtala sa makalilisang nga hukom batok sa mapasipalahong hari. Ang paghukom batok kang Belshazzar gisulat pinaagi sa mga pulong nga daw kalayo, ‘Gitimbang ikaw sa timbangan, ug hingkaplagan nga kulang’; ug kon mapakyas kamo sa pagtuman sa inyong mga katungdanan nga gihatag sa Dios, ang inyong hukom mao ra gihapon.” Messages to Young People, 229.

Back to Articles