Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Ang Basahon ni Daniel - Gatus ug Siyam ka Pulos Siyam

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

Pagbutyag sa Tulo ka Aplikasyon sa Tagna: Ang Mapanagnong Kahulogan sa Pinadayag Kapitulo Nuwebe ug ang Modernong Reformatoryong Kalihokan

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Ang unang katunga sa Pahayag kapitulo nuwebe nagaila sa ikalimang trumpeta, nga mao ang unang kaalautan, ug ang ikaduhang katunga sa kapitulo nagaila sa ikaunom nga trumpeta, nga mao ang ikaduhang kaalautan. Ang duha ka trumpeta malinawong gihulagway sa mga tsart sa mga payunir sa 1843 ug 1850. Sa dihang ang katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989 uban sa pagkahugno sa Unyong Sobyet, misugod ang kalihokang repormatibo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

Lakip sa mga kamatuoran nga naila niadtong 1989 mao ang dagkong mga kalihokang repormatibo sa kasaysayan sa Biblia, ug nga silang tanan nagkaparis sa usag usa. Ang tanang mga propeta, ug busa ang matag balaang kasaysayan, lakip ang mga balaang kalihokang repormatibo, naghulagway sa katapusang dakong kalihokang repormatibo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao usab ang gamhanang kalihokan sa ikatulong manulonda. Sa dihang magsugod ang proseso sa pagtimri, magsugod usab ang pagwisik sa ulahing ulan. Ang pag-abli sa mga kalihokang repormatibo niadtong 1989, nga gisundan sa pag-abli sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse niadtong 1992, nakamugna ug kahimtang sa pagsukol, ingon sa kanunayng mahitabo sa dihang ang usa ka bag-o ug anaa sa karon nga kamatuoran ginabuksan.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Sa pagbatok batok sa kamatuoran sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, gibuksan sa Ginoo ang kamatuoran nga ang propetikong kasaysayan sa paganong Roma, inubanan sa propetikong kasaysayan sa papal nga Roma, ingon nga napalig-on ibabaw sa duha ka mga saksi, nag-ila sa propetikong kasaysayan sa modernong Roma. Giila ang lagda sa tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna, ug sukad niana gigamit kini aron sa pagpanalipod batok sa kasaypanan ug sa pag-ila ug pagpalig-on sa kamatuoran. Ang mga lagda nga nagpatunhay nga ang matag linya sa reporma nagkaparalelo sa ubang mga linya sa reporma, ug ang mga lagda nga may kalabutan sa tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna, nahimong patukoranan sa mga lagda nga natukod diha sa kalihokan sa ikatulong manulonda, maingon nga kini gisimbolohan na daan sa mga lagda nga natukod, gigamit, ug gimantala sa kasaysayan sa mga Millerita.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Ang tulo ka pilo nga pagpadapat sa tagna, ingong usa ka lagda, gibuksan alang sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay sila mao ang kalihukan sa ulahing ulan, ug ang Islam sa ikatulong alaut mao ang mensahe sa ulahing ulan. Ang prinsipyo sa tulo ka pilo nga pagpadapat sa tagna giila sa Leon sa banay ni Juda sa dili pa gayod moabot sa kasaysayan ang Islam sa ikatulong alaut niadtong Septiyembre 11, 2001, kay buot Niya nga ang Iyang katawohan sa katapusang mga adlaw dali ra makaila sa mensaheng gilarawan sa pag-abot sa ikatulong alaut sa dihang Iyang gipabalik ang Iyang katawohan ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Ang pangunang pagsabot sa ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta, ingon sa gipahayag diha sa kapitulo siyam sa Pinadayag, gisabtan nga mao ang bahin sa basahon sa Pinadayag nga labing lig-on ug labing tin-aw nga gipaluyohan sa kasaysayan. Gisugdan ni Uriah Smith ang iyang pagpresentar sa kapitulo siyam sa Pinadayag pinaagi sa paggamit sa mga pulong sa historyador nga si Keith aron sa paghimo nianang maong punto.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> “Alang sa usa ka pagpasabot niini nga trompeta, mokuha na usab kita gikan sa mga sinulat ni G. Keith. Kini nga magsusulat sa matuod nagaingon: ‘Halos walay laing bahin sa Pinadayag nga may ingon ka managsama nga pag-uyon taliwala sa mga maghuhubad sama sa mahitungod sa paggamit sa ikalima ug ikaunom nga mga trompeta, o sa nahauna ug ikaduhang mga kaalautan, ngadto sa mga Saracen ug mga Turko. Kini dayag kaayo nga halos dili gayud kini masabtan sa sayop. Imbis nga usa o duha ka bersikulo ang magtimaan sa matag usa, ang tibuok ikasiyam nga kapitulo sa Pinadayag, sa managsamang mga bahin, gigahin sa paghulagway nilang duha.’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Ang pagbahinbahin sa mga kapitulo sa nahaunang ug ikaduhang mga kasakitan nagbahin sa kasaysayan sa nahaunang kasakitan, nga girepresentahan ni Mohammed. Kini nahimutang sa heograpiya sa gitawag sa historyador nga si Alexander Keith nga mga Saracen, nga atong tawgon karon nga Arabia. Ang kasaysayan sa ikaduhang kasakitan, nga girepresentahan ni Osman 1, nahimutang sa heograpiya sa Turkey, nga giila sa historyador nga mga Turko. Ang kasaysayan sa nahaunang kasakitan nahimutang ug natuman sa Arabia, ang natawhan sa Islam ug ni Mohammed. Ang kasaysayan sa ikaduhang kasakitan nahimutang ug natuman sa Turkey, ang natawhan sa Imperyong Ottoman.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Ang kasaysayan sa nahaunang kaalaotan nagaila sa usa ka gubat nga gitumong batok sa Roma pinaagi sa mga linalikawng manggugubat kansang bugtong hiniusang pakigsaad sa usag usa mao ang relihiyon sa Islam. Ang kasaysayan sa ikaduhang kaalaotan nagaila sa usa ka gubat nga gitumong batok sa Roma pinaagi sa usa ka organisadong relihiyon ug gahum sa estado, nga gitawag og usa ka Kalipato. Sa bisan unsang kahimtang, ang linalikawng gubat batok sa Roma diha sa kasaysayan nga girepresentahan ni Mohammed, o ang organisadong gubat nga girepresentahan ni Ottman, o sa Imperyong Ottoman, ang paagi sa pakiggubat mao ang pag-atake sa kalit ug sa wala damha. Kini dili usa ka gubat nga gihimo pinaagi sa pagpabisti sa tanang mga sundalo sa managsamang kolor nga uniporme, unya pag-organisar sa mga sundalo ngadto sa usa ka hanay ug pagmartsa kanila paabante ngadto sa pinusilan samtang nag-ulan ang buto, ingon sa naandang kostumbre sa militar niadtong panahona. Ang pulong nga “assassin” gibase sa Islamikong paagi sa pakiggubat nga moigo sa kalit ug sa wala damha, ug kasagaran mosangpot usab sa kamatayon sa mismong tig-atake.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

Ang pulong nga “assassin” nakuha gikan sa Arabeng pulong nga “hashshashin,” nga naggikan sa “hashish,” nga nagkahulugang “hashish” o “cannabis.” Ang maong termino sa sinugdan gigamit aron magtumong sa usa ka tago ug panatiko nga pundok sa mga Nizari Ismaili Muslim sa Tunga-tungang Sidlakan sa panahon sa Edad Medya. Ang mga sakop niini nga pundok nailhan tungod sa ilang dili kinaandan ug sa kasagaran mapintas nga mga pamaagi, lakip ang paggamit sa politikanhong pagpamatay aron makab-ot ang ilang mga tumong. Ginaingon nga usahay mokaon sila og hashish aron mangandam alang sa ilang mga misyon, nga maoy hinungdan sa paggamit sa termino nga “hashshashin” o “assassins” sa Kasadpang kalibotan. Ang mga Assassin aktibo sa panahon sa Edad Medya, ilabina sa Persia ug Siria, ug sila adunay mahinungdanong papel sa nagkalainlaing mga politikanhong panagbangi ug mga pagpamatay niadtong panahona. Ang termino nga “assassin” sa ulahi misulod ngadto sa mga pinulongang Europeo, diin kini miabot sa mas halapad nga pagpasabot sa mga indibiduwal nga nagpatuman og mga politikanhon o tinuyoang pagpamatay.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Kining paagi sa pakiggubat usa ka mahinungdanong propetikong kinaiya sa tulo ka mga kaalaotan, kay ang propetikong tahas sa Islam mao ang pagmugna og gubat. Ang Islam isip usa ka simbolo bug-os nga may kalabutan sa pakiggubat, ug diha sa Pinadayag kapitulo siyam, ang Islam sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalaotan maoy usa ka hulagway sa ilang pakiggubat. Ang ilang pakiggubat giila diha sa basahon sa Pinadayag ingon nga mao ang lihok nga nakapasuko sa mga nasod, sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> Ug ang mga nasod nangasuko, ug miabut ang imong kapungot, ug ang panahon sa mga patay, nga sila pagahukman na, ug nga ihatag mo ang ganti sa imong mga ulipon nga mga propeta, ug sa mga balaan, ug kanila nga nangahadlok sa imong ngalan, gagmay ug dagku; ug pagalaglagon mo sila nga nagalaglag sa yuta. Pinadayag 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

Ang “mga nasud” gipahimong “masuko” sa dili pa moabot ang kaligutgut sa Dios, ug ang kaligutgut sa Dios, sumala sa gihulagway diha sa basahon sa Pinadayag, mao ang pito ka ulahing hampak nga moabot sa dihang ang panahon sa pagpasulay sa tawo matapos na. Adunay tulo ka mga timailhan sa bersikulo; ang pagpasuko sa mga nasud, ang kaligutgut sa Dios, ug ang panahon sa paghukom sa mga patay. Ang paghukom sa mga patay nga gihisgutan dinhi mao ang paghukom sa daotang mga patay nga mahitabo sulod sa usa ka libo ka tuig nga milenyo, ug dili ang imbestigatibong paghukom sa mga patay nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844. Klaro si Sister White nga ang tulo ka mga timailhan niini nga bersikulo managlahi, ug mahitabo sa han-ay nga makita sa bersikulo.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> Nakita ko nga ang kasuko sa mga nasod, ang kapungot sa Dios, ug ang panahon sa paghukom sa mga patay managlahi ug tin-aw nga lahi sa usa’g usa, nga ang usa mosunod sa lain; nakita ko usab nga si Michael wala pa motindog, ug nga ang panahon sa kasamok nga wala pa gayud mahitabo sukad kaniadto wala pa magsugod. Ang mga nasod karon nagakasuko, apan sa diha nga ang atong Labawng Sacerdote mahuman na sa Iyang buhat didto sa santuwaryo, motindog Siya, isul-ob ang mga bisti sa panimalos, ug unya ang pito ka ulahing hampak igaula.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “Nakita ko nga ang upat ka manolonda mopugong sa upat ka hangin hangtod mahuman ang buluhaton ni Jesus didto sa balaang puloy-anan, ug unya moabot ang pito ka ulahing mga hampak.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Ang tahas sa Islam sa katapusang basahon sa Bibliya mao ang pagpungot sa mga nasod, ug ilang gibuhat kini pinaagi sa pakiggubat. Ang tahas sa Islam sa unang basahon sa Bibliya mao ang paghiusa sa kamot sa matag tawo sa kalibotan batok sa Islam, nga girepresentahan ingon si Ismael.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ug ang manulonda ni Jehova miingon kaniya, Tan-awa, ikaw nagmabdos, ug manganak ka ug usa ka anak nga lalaki, ug paganganlan mo siya si Ismael; kay si Jehova nakadungog sa imong pag-antus. Ug siya mahimong usa ka mabangis nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon. Genesis 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

Ang pulong nga “kamot,” isip usa ka simbolo, sama sa tanang simbolo sa Biblia, ug kini mahimong adunay labaw pa sa usa ka kahulogan sumala sa konteksto diin kini gigamit. Sa kinatibuk-an, ang “kamot,” isip simbolo sa propesiya sa Biblia, usa ka simbolo sa pakiggubat. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “ihalas nga tawo,” mao ang pulong alang sa ihalas nga Arabianong asno, nga naglangkob ug daghang mahinungdanong mga implikasyong propetiko, usa niini mao nga ang Arabianong asno sakop sa pamilyang Equidae sa mga mananap, ingon man usab ang kabayo. Diha sa Pinadayag kapitulo nuebe, ug sa duruha ka sagradong tsart ni Habakkuk (ang 1843 ug 1850 nga mga tsart sa mga payunir), ang kabayo gigamit ingon nga simbolo sa pakiggubat nga girepresentahan sa Islam sa tulo ka mga kaalaotan. Ang nahaunang ug ulahing paghisgot sa Islam, ingon sa girepresentahan diha sa basahon sa Genesis ug sa basahon sa Pinadayag, nag-ila sa Islam uban sa simbolo sa pamilyang Equidae (asno o kabayo), ug silang duha nagpasiugda sa tahas sa Islam nga mao ang pagdala ug pakiggubat ngadto sa “matag tawo” (ang mga nasod).

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Sa basahon sa Pinadayag, kapitulo NUEBE, bersikulo ONSE, ang kinaiya sa Islam giila, kay sa tagnaong paagi ang kinaiya girepresentahan pinaagi sa usa ka ngalan. Ang ngalan nga gihatag sa hari nga naghari ibabaw sa Islam nagpakita nianang unang paghisgot sa Islam diha sa basahon sa Genesis, diin nahisulat nga ang kinaiya o espiritu ni Ismael “magapuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon.” Ang hari nga naghari ibabaw sa tibuok Islam mao ang espiritu ni Ismael (ilang hari), kansang kamot anaa “batok sa matag tawo”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> Ug sila may usa ka hari nga naghari ibabaw kanila, nga mao ang manulonda sa bung-aw nga walay kinutuban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreo mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon. Pinadayag 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

Sa Daang Tugon, nga girepresentahan sa Hebreo, o sa Bag-ong Tugon, nga girepresentahan sa Griyego, ang kinaiya nga naghari ibabaw sa mga sumusunod sa relihiyon sa Islam giila nga mao ang Abaddon o Apollyon, nga sa duha ka pinulongan nagkahulogan og “kamatayon ug kalaglagan.” Ang kamatayon ug kalaglagan mao ang kinaiya sa Islam, bisan kini girepresentahan sa Daang Tugon o sa Bag-ong Tugon. Ang piho nga mga kinaiya sa espiritu nga nagmando sulod sa matag sumusunod sa Islam, may kalabutan sa simbolo sa asno o sa kabayo, silang duha maoy mga elemento sa nahaunang ug sa kaulahing mga reperensiya ngadto sa Islam. Kining duha ka mga mapanagnaong hiyas nagadala sa timaan sa Alpha ug Omega. Sa dihang giila ni Sister White ang mensahe nga nagahatag ug kinabuhi sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga gamhanang kasundalohan sa ikatulong manulonda, iyang gipahayag ang mosunod:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang mga manulonda maoy nagkupot sa upat ka mga hangin, nga gilarawan ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga naninguha sa pagbuak sa iyang pagpugong ug modasmag sa tibuok nawong sa yuta, nga nagdala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita sa mismong ngilit sa dayong kalibotan? Magmaluya ba kita ug magmabugnaw ug mangamatay? Oh, hinaut unta nga anaa sa atong mga iglesia ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga giginhawa ngadto sa Iyang katawohan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan pig-ot, ug ang ganghaan masigpit. Apan sa diha nga moagi kita sa masigpit nga ganghaan, ang kalapad niini walay kinutoban.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Ang upat ka hangin ginapugngan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ug ang upat ka hangin usa ka “masuk-anong kabayo” nga nagadala ug “kamatayon ug kalaglagan sa iyang agián.” Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang ikatulong kaalaut miabot sulod sa matagnaong kasaysayan nga nagdala ug “kamatayon ug kalaglagan,” sa ingon “nagpasuko sa mga nasud,” sa dihang kini miigo sa espirituwal nga mahimayaong yuta “sa kalit ug wala damha.” Niadtong Oktubre 7, 2023, ang ikatulong kaalaut mipadayon sa iyang agián sa “kamatayon ug kalaglagan,” sa ingon labi pang “nagpasuko sa mga nasud,” sa dihang kini miatake sa literal nga mahimayaong yuta “sa kalit ug wala damha.” Ang unang wala damhang pag-atake nagtimaan sa sinugdanan sa yugto sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ug ang bag-ong pag-atake niadtong Oktubre 7, 2023, nagtimaan sa sinugdanan sa kataposang yugto o “binding off” sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Makatulog ba kita diha sa mismong daplin sa walay kataposang kalibotan?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Sa duha ka sagradong tsart sa mga nag-unang payunir, ang Islam sa nahauna ug ikaduhang kaalaotan malinawong gihulagway pinaagi sa mga manggugubat nga Islamiko nga nagkabayo sa ilang mga kabayong panggubat. Ang mangangabayo sa kabayong panggubat sa nahaunang kaalaotan sa duha ka hulagway nagkupot ug bangkaw, ug ang mangangabayo sa kabayo nga nagrepresentar sa ikaduhang kaalaotan nagpusil ug riple. Ang kalainan dayag nga giila diha sa Pinadayag kapitulo nuwebe, kay sa kasaysayan sa ikaduhang kaalaotan mao nga naimbento ang pulbura ug unang gigamit sa pakiggubat. Sa iyang pagkomento sa mga bersikulo disi-siyete hangtod disi-nuwebe sa Pinadayag kapitulo nuwebe, si Uriah Smith nagtala sa mosunod:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> “Ang unang bahin niini nga paghulagway mahimong naghisgot sa dagway niining mga mangangabayo. Ang kalayo, nga nagrepresentar sa usa ka kolor, nagpasabot sa pula, sanglit ang ‘kapula sama sa kalayo’ maoy sagad nga paagi sa pagpamulong; ang jacinth, o hyacinth, sa asul; ug ang asupre, sa dalag. Ug kining mga kolor maoy labing nag-una sa sapot niining mga manggugubat; busa ang paghulagway, sumala niining panglantaw, tukma gayod nga makita sa uniporme sa mga Turko, nga kadaghanan gilangkuban sa pula, o eskarlata, asul, ug dalag. Ang mga ulo sa mga kabayo sa ilang dagway ingon sa mga ulo sa mga leon aron ipaila ang ilang kusog, kaisog, ug kabangis; samtang ang ulahing bahin sa bersikulo sa walay pagduha-duha nagtumong sa paggamit sa pulbura ug sa mga armas nga puthaw alang sa mga tuyo sa gubat, nga niadtong panahona bag-o pa lamang kaayo nga gipaila. Sanglit ang mga Turko nagpalupok sa ilang mga armas samtang nagkabayo, kini makita sa nagtan-aw gikan sa halayo nga ang kalayo, aso, ug asupre migula gikan sa mga baba sa mga kabayo, sumala sa gihulagway sa kauban nga hulagway.”

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> “Mahitungod sa paggamit sa mga armas de fuego sa mga Turko sa ilang kampanya batok sa Constantinople, si Elliott (Horae Apocalypticae, Tomo I, pp. 482–484) nag-ingon niini:—‘Sa “kalayo ug sa aso ug sa asupre,” sa artileriya ug sa mga armas de fuego ni Mahomet, nahisubay ang pagpatay sa ikatulong bahin sa mga tawo, nga mao, ang pagkadakop sa Constantinople, ug busa ang pagkalaglag sa imperyong Grego. Mil ug usa ka gatos ka tuig ug labaw pa ang milabay sukad sa iyang pagkatukod ni Constantine. Sulod niadto, ang mga Goth, mga Hun, mga Avar, mga Persian, mga Bulgaro, mga Saracen, mga Ruso, ug gani ang mga Ottoman nga Turko mismo, nakahimo sa ilang mapintas nga mga pagsulong, o naglibot sa paglusob batok niini. Apan ang mga kuta dili nila malaglag. Ang Constantinople nagpabilin nga buhi, ug uban niini ang imperyong Grego. Busa ang kabalaka ni Sultan Mahomet sa pagpangita niadtong makawagtang sa babag. “Makahulma ka ba ug usa ka kanyon,” mao ang iyang pangutana ngadto sa maghuhulma sa kanyon nga mikalagiw ngadto kaniya, “nga igo ang gidak-on aron mabungkag ang kuta sa Constantinople?” Unya ang pandayan gitukod sa Adrianople, ang kanyon gihulma, ang artileriya giandam, ug ang paglibot sa paglusob nagsugod.’”

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> “Takos gayud nga angayan sa pagtagad kon giunsa ni Gibbon, nga sa kanunay mao ang walay panimuot nga magsasaysay sa Apokaliptikong tagna, ang pagbutang niining bag-ong kasangkapan sa gubat sa atubangan sa iyang hulagway, diha sa iyang maanyag ug makapukaw nga pagsaysay sa katapusang katalagman sa Gregong imperyo. Sa pagpangandam alang niini, iyang gihatag ang kasaysayan sa bag-ong imbensiyon sa pulbura, ‘kanang sinagol nga saltpeter, asupre, ug uling;’ iyang gisaysay ang sayo nga paggamit niini ni Sultan Amurath, ug usab, sumala sa giingon na kaniadto, ang pandayan ni Mahomet sa mas dagkong mga kanyon sa Adrianople; unya, sa pag-uswag sa paglikos mismo, iyang gihulagway kon giunsa nga ‘ang mga bugso sa mga bangkaw ug mga pana gikauban sa aso, sa tingog, ug sa kalayo sa mga musketrya ug kanyon;’ kon giunsa nga ‘ang taas nga laray sa artileriya sa mga Turko gitumong batok sa mga paril, napulog-upat ka mga baterya nga nagpadahunog sa dalugdog sa makausa ibabaw sa mga dapit nga labing dali maabot;’ kon giunsa nga ‘ang mga kuta nga mitindog sulod sa mga katuigan batok sa mapintas nga pag-atake sa kaaway gipangguba sa tanang kiliran sa Ottomanong mga kanyon, daghang mga buslot ang naablihan, ug duol sa ganghaan sa St. Romanus, upat ka mga tore ang gipatag sa yuta:’ kon giunsa nga, samtang ‘gikan sa mga linya, sa mga galera, ug sa tulay, ang Ottomanong artileriya nagpadahunog sa dalugdog sa tanang kiliran, ang kampo ug ang siyudad, ang mga Grego ug ang mga Turko, nalambigit sa usa ka panganod sa aso, nga mapapas lamang pinaagi sa katapusang kaluwasan o pagkalaglag sa Romanhong imperyo:’ kon giunsa nga ‘ang doble nga mga paril gipakunhod sa mga kanyon ngadto sa usa ka pundok sa kagun-oban:’ ug kon giunsa nga ang mga Turko sa katapusan, ‘misaka agi sa mga buslot,’ ‘ang Constantinople nasakop, ang iyang imperyo napukan, ug ang iyang relihiyon gitamakan sa abog sa mga Moslem nga manlulupig.’ Ako moingon nga takos gayud kini sa pagtagad kon unsa ka matin-aw ug makapukaw ang pag-ila ni Gibbon sa pagkabihag sa siyudad, ug busa sa pagkaguba sa imperyo, ngadto sa Ottomanong artileriya. Kay unsa man kini kondili usa ka komentaryo sa mga pulong sa atong tagna? ‘Pinaagi niining tulo napatay ang ikatulong bahin sa mga tawo, pinaagi sa kalayo, ug pinaagi sa aso, ug pinaagi sa asupre, nga migula gikan sa ilang mga baba.’”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘BERSIKULO 18. Pinaagi niining tulo ang ikatulong bahin sa mga tawo napatay, pinaagi sa kalayo, ug sa aso, ug sa asupre, nga migula gikan sa ilang mga baba. 19. Kay ang ilang gahum anaa sa ilang baba, ug sa ilang mga ikog; kay ang ilang mga ikog sama sa mga bitin, ug adunay mga ulo, ug pinaagi niini sila makadaot.’

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> “Kining mga bersikulo nagapahayag sa makamatay nga epekto sang bag-ong paagi sang pakiggira nga ginpasulod. Paagi sa sini nga mga instrumento—pulbura, mga pusil, kag mga kanyon—nga ang Constantinople sa katapusan napirde, kag natugyan sa mga kamot sang mga Turko.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Padayonon nato ang pagtuon mahitungod sa ikatulong kaalaotan, sa sunod nga artikulo.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> “Mibangon ako gikan sa akong pagkatulog niadtong miaging gabii nga adunay dakong kabug-aton diha sa akong hunahuna. Naghatud ako ug usa ka mensahe ngadto sa atong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, ug kini usa ka mensahe sa pasidaan ug pagtudlo mahitungod sa buluhaton sa pipila nga nagapanalipod sa sayop nga mga teoriya bahin sa pagdawat sa Balaang Espiritu, ug sa iyang paglihok pinaagi sa tawhanong mga galamiton.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> “Gitudloan ako nga ang panatisismo nga susama niana nga among gitawag sa pag-atubang human sa paglabay sa gitakdang panahon niadtong 1844 mosulod pag-usab sa taliwala nato sa katapusang mga adlaw sa mensahe, ug nga kinahanglan natong atubangon kining daotang butang sa ingon ka malig-on karon maingon sa atong pag-atubang niini sa atong unang mga kasinatian.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> “Ania kita nagatindog sa pultahan sa dagku ug solemni nga mga hitabo. Ang mga tagna nagakatuman. Katingad-an ug mahinungdanong kasaysayan ang ginatala sa mga basahon sa langit—mga hitabo nga gipahayag nga sa dili madugay magauna sa dakung adlaw sa Dios. Ang tanang butang sa kalibutan anaa sa dili-malig-ong kahimtang. Ang mga nasud nangasuko, ug dagkung mga pagpangandam alang sa gubat ginahimo. Ang nasud nagalalang batok sa nasud, ug gingharian batok sa gingharian. Ang dakung adlaw sa Dios nagadali sa hilabihan. Apan bisan pa nga ang mga nasud nagatigum sa ilang mga kusog alang sa gubat ug pag-ula sa dugo, ang sugo ngadto sa mga manulonda nagpabilin pa sa kabug-aton, nga ilang pugngan ang upat ka mga hangin hangtud nga ang mga alagad sa Dios matimrihan sa ilang mga agtang.” Selected Messages, basahon 1, 221.

Back to Articles