Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Five

Ang Basahon ni Daniel - Kap-atan ug Lima

The Symbolic Transformation: Unraveling the Mystery of the Daily in the Book of Daniel

Ang Simbolikong Pagbag-o: Paghubad sa Tinagoan sa Adlaw-adlaw diha sa Basahon ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.

Ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel giila ni William Miller ingon nga usa ka simbolo sa paganong Roma o paganismo, apan sa katapusang mga adlaw kini maoy simbolo sa pagsalikway sa mga pundasyonal nga kamatuoran ni William Miller. Kini nagrepresentar sa katapusan sa usa ka pagrebelde nga nagsugod niadtong 1863, uban sa pagsalikway sa pagsabot ni Miller sa “pito ka mga panahon” ni Moises sa Levitico 26. Sa dihang gisalikway sa Adventismo ang husto nga pag-ila sa “adlaw-adlaw” ingon nga paganismo, ilang gihimo ang simbolo ni Satanas nga simbolo ni Cristo. Gipaila ni Isaias nga kining buluhatona mao ang pagbaliskad sa mga butang. Ang pagsalikway sa “adlaw-adlaw” napalig-on niadtong dekada 1930 (ang ikatulong kaliwatan sa Adventismo), apan kini nahimong usa ka kontrobersiya sukad pa niadtong 1901 (ang ikaduhang kaliwatan sa Adventismo). Sama sa karaang Israel, ang anam-anam nga pagsalikway sa kamatuoran mitultol ngadto sa pagdawat sa usa ka kasaypanan nga naglangkob sa mga elemento sa sala nga dili mapasaylo.

The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.

Ang dili mapasaylo nga sala alang sa mapanghisgoton nga mga Judio gisimbolo sa dihang ilang giila ang mga buhat nga gibuhat ni Cristo ingon nga mga buhat ni Satanas. Ang karaang Israel mao ang pangunang simbolo sa modernong Israel, ug ang modernong Israel mao gayud ang naghimo niana, apan sa kabaliktarang paagi. Gikuha nila ang mga buhat ni Satanas (pagano), ug giila kadtong mga buhata ingon nga iya ni Cristo. Ang pagsukol sa karaang Israel naglakip sa ilang pagpili kang Satanas ingon nga ilang hari.

> When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.

> Busa sa pagkadungog ni Pilato nianang pulonga, iyang gipagula si Jesus, ug milingkod siya sa lingkoranan sa paghukom sa usa ka dapit nga ginganlan ug Ang Salog nga Bato, apan sa Hebreohanon, Gabbatha. Ug adlaw kadto sa pagpangandam sa Pasko, ug may ikaanim na nga takna; ug miingon siya sa mga Judio: Ania, ang inyong Hari! Apan misinggit sila: Kuhaa siya, kuhaa siya, ilansang siya sa krus. Miingon si Pilato kanila: Ilansang ko ba sa krus ang inyong Hari? Mitubag ang mga pangulong sacerdote: Wala kamiy hari kondili si Cesar. Busa gitugyan niya siya kanila aron ilansang sa krus. Ug ilang gidala si Jesus, ug giagak siya palayo. Juan 19:13–16.

Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.

Si Pilato mao ang representante sa paganong Roma, ug gipaila ni Sister White nga ang dragon nga gipapahawa gikan sa langit diha sa Pinadayag kapitulo dose mao si Satanas; apan sa ikaduhang kahulogan, ang dragon mao usab ang paganong Roma. Busa ang dragon gisimbolohan pinaagi sa “ang adlaw-adlaw.” Ang katapusan sa pagrebelde sa karaang Israel, sa dihang dayag nilang gipahibalo, “Wala kamiy hari gawas kang Cesar,” nagrepresentar sa ilang hayag nga pagpahayag nga sila mga sakop sa ilang hari, ug ang ilang hari mao si Satanas. Kana nga pagrebelde batok sa Dios isip Hari nagsugod sa mga adlaw ni Samuel nga manalagna, sa dihang gisalikway nila ang Dios ingon nga ilang hari ug nangayo nga hatagan sila ug tawhanong hari aron mahimo silang sama sa ubang mga nasod.

> Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.

> Unya ang tanang mga anciano sa Israel nagtigom sa ilang kaugalingon, ug miadto kang Samuel didto sa Rama, Ug miingon kaniya, Ania karon, tigulang na ikaw, ug ang imong mga anak wala maglakaw sa imong mga dalan: busa karon paghimoa kami ug usa ka hari aron sa paghukom kanamo sama sa tanang mga nasud. Apan ang butang nakapasubo kang Samuel, sa diha nga sila miingon, Hatagi kami ug usa ka hari aron sa paghukom kanamo. Ug si Samuel nag-ampo ngadto sa Ginoo. Ug ang Ginoo miingon kang Samuel, Pamation mo ang tingog sa katawohan sa tanan nga ilang gisulti kanimo: kay wala nila isalikway ikaw, kondili ako ang ilang gisalikway, aron ako dili maghari ibabaw kanila. Sumala sa tanang mga buhat nga ilang gibuhat sukad sa adlaw nga gidala ko sila gikan sa Egipto hangtod niining adlawa, diin ilang gibiyaan ako, ug nag-alagad sa ubang mga dios, mao man usab ang ilang gibuhat kanimo. 1 Samuel 8:4–8.

Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.

Ang karaang Israel wala gayud makaila nga ilang gisalikway ang Dios, ni nga ang ilang tinguha alang sa usa ka yutan-ong hari mopadayon hangtod sa punto nga ilang gilansang sa krus ang Mesiyas, ug gipili si Satanas ingon nga ilang hari. Ang ilang pagsukol natago gikan sa ilang mga mata pinaagi sa ilang kaugalingong mga hunahuna sa kaugalingong pagkamatarong nga, bisan pa sa ilang pagsalikway sa Dios, sila sa gihapon mao ang piniling katawhan; kay sa pagkatinuod, sumala sa ilang pangatarungan, ang Dios nagpadayon gihapon sa pagbantay sa usa ka balaang ministro nga manalagna, bisan pa human kang Samuel.

They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.

Nasayop nila ang paghubad sa propetikong ministeryo sa mga manalagna, nga nagtuo nga ang presensya sa mga manalagna sa Dios nagpamatuod nga sila mao ang piniling katawhan sa Dios. Wala nila makita nga halayo na sila sa Dios ug nga ang mga manalagna naningkamot sa pagdala kanila pagbalik ngadto sa Dios, kay ilang gihubad ang kalihokan sa mga manalagna ingon nga ebidensiya sa pagpanguna sa Dios. Kini bisan pa sa ilang padayon nga pagsalikway sa tanang mga mensahe sa mga manalagna nga gipadala ngadto kanila. Ang maong limbong midangat usab sa Adventismo niadtong 1863.

Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.

Ang Adventismo misalikway sa kalihukan nga gidala ngadto sa panaghiusa pinaagi sa ministeryo ni William Miller, ug mipili nga mahimong usa ka legal nga narehistrong iglesia sa mao rang tuig diin ilang gisalikway ang mensahe ni Moises mahitungod sa “seven times,” ingon sa gipahayag ni Elias (William Miller). Sa mao rang tuig ilang gihimo ang usa ka peke nga tsart nga pangpropesiya, nga dili na mabasa, ug dili na “makasulti” sumala sa Habakkuk 2, bersikulo 3, kay kini nanginahanglan ug usa ka handout aron ikapasabot kini. Ang mga tsart ni Habakkuk mabasa sa ilang kahimtang mismo ug busa sila “makasulti”.

Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.

Ang Adventismo midumili sa pagbuhat ug bisan unsang pagsusi sa kaugalingon mahitungod sa pagpili nga ilang gihimo niadtong 1863, kay sa pagkatinuod anaa man kanila ang babayeng manalagna, nga nagpamatuod nga sila mao ang salin nga katawhan nga giila diha sa basahon sa Pinadayag, nga may Espiritu sa Tagna. Ilang gipadayag ang mao rang espiritu ug kinaiya sa karaang Israel, ug ang pagrebelde nga misugod pinaagi sa pagsalikway sa nahaunang mutya nga nadiskobrehan ni Miller, sa katapusan mitultol usab ngadto sa ilang pagsalikway sa pag-ila ni Miller sa mutya sa “the daily.”

Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.

Gisalikway sa modernong Israel ang pagsabot ni Miller sa “ang adlaw-adlaw,” usa ka simbolo sa paganong Roma, nga sa baylo usa ka simbolo ni Satanas, ug nag-angkon nga “ang adlaw-adlaw” maoy usa ka simbolo ni Cristo. Sa laing pagkasulti, gipili sa modernong Israel ang pagdawat sa usa ka satanikong simbolo ingon nga simbolo ni Cristo. Maingon nga ang karaang Israel nagpahayag nga sila walay hari gawas kang Cesar, usa ka representante sa paganong Roma, nga usa ka simbolo ni Satanas.

In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.

Sa bahin sa propetikong paggamit, kadtong pagpili nanginahanglan nga ang modernong Israel kinahanglan mopasabot pag-usab sa ikapito, ikawalo, ug ikasiyam nga mga kapitulo sa Daniel, nga mao gayud ang mga kapitulo nga gilarawan sa Suba sa Ulai, ug mao ang pagdugang sa kahibalo sa kasaysayan sa mga Millerita. Mapugos sila sa pag-usab nianang mga kapitulo, kay ang ikawalong kapitulo direktang naghisgot sa “ang adlaw-adlaw” sa tulo ka higayon.

Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.

Napugos sa kasaysayan diin ang panan-awon sa Suba sa Ulai giablihan ang tinimbolan, ang mga Millerita wala makakita ug laing yutan-ong mga gingharian sa wala pa mobalik si Cristo ug magatukod sa Iyang gingharian nga walay katapusan, sumala sa girepresentahan diha sa Daniel kapitulo dos. Busa, ilang giisip ang ikaupat nga gingharian sa Roma ingon nga usa ka gingharian nga may duha ka aspeto. Kining duha ka aspeto direkta nga girepresentahan diha sa kapitulo pito ug walo sa Daniel. Gipaila ni Daniel nga ang panan-awon nga iyang nadawat sa kapitulo walo kinahanglan sabton diha sa kalambigitan sa panan-awon sa kapitulo pito.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Haring Belshazar, usa ka panan-awon ang mipakita kanako, kanako nga si Daniel, sunod niadtong mipakita kanako sa nahaunang higayon. Daniel 8:1.

The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.

Ang panan-awon “nga mitungha kang” Daniel “sa sinugdan,” mao ang panan-awon sa kapitulo pito.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Sa unang tuig ni Belshazzar nga hari sa Babilonia, si Daniel adunay usa ka damgo ug mga panan-awon sa iyang hunahuna samtang didto siya sa iyang higdaanan; unya iyang gisulat ang damgo, ug gisaysay ang kinatibuk-ang sulod sa mga butang. Daniel 7:1.

The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.

Ang duha ka mga panan-awon nagrepresentar sa duha ka bahin sa mga gingharian sa panagna sa Biblia nga unang girepresentar sa ikaduhang kapitulo sa Daniel. Ang upat ka mga gingharian sa Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma gisubli sa ikapitong kapitulo, ug unya gisubli pag-usab sa ikawalong kapitulo, apan adunay kalainan tali sa mga politikal nga elemento sa upat ka mga gingharian ug sa mga relihiyosong elemento sa upat ka mga gingharian. Sa Daniel pito, ang mga gingharian girepresentar pinaagi sa mga mapintas nga mananap, apan sa ikawalong kapitulo ang mao rang mga gingharian gipakita pinaagi sa mga mananap sa santuwaryo. Nangandoy si Daniel nga makasabut sa panan-awon sa ikapitong kapitulo, ug si Gabriel miadto kaniya aron sa pagpasabot.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.

> Ako ako, si Daniel, naguol sa akong espiritu sa taliwala sa akong lawas, ug ang mga panan-awon sa akong ulo nakasamok kanako. Miduol ako sa usa kanila nga nagtindog didto, ug nangutana kaniya sa kamatuoran niining tanan. Busa gisuginlan niya ako, ug gipahibalo kanako ang kahulogan sa mga butang. Kining dagkong mananap, nga upat, mao ang upat ka hari, nga motungha gikan sa yuta. Apan ang mga balaan sa Labing Hataas modawat sa gingharian, ug manag-iya sa gingharian sa walay kataposan, sa walay kataposan ug sa gihapon. Daniel 7:15–18.

Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.

Gipahibalo kang Daniel nga ang upat ka mananap mao ang upat ka gingharian sa yuta nga maglungtad hangtod nga mapahimutang ang walay-kataposang gingharian sa Dios, uyon sa Daniel kapitulo dos. Adunay upat ka gingharian sa yuta nga magauna sa pag-abot sa walay-kataposang gingharian sa Dios, ingon sa girepresentahan sa bato nga giputol gikan sa bukid ug mipuno sa tibook yuta diha sa kapitulo dos.

Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Gidala ni Sister White ang pagsabot sa mga Millerite mahitungod niadtong upat ka gingharian ngadto sa labi pang halawom kay sa ilang kaugalingong pagsabot, sa dihang iyang gihisgutan ang mananap sa yuta sa Pinadayag kapitulo trese.

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.

> “Nianang tungora, usa na usab ka simbolo ang gipaila. Miingon ang propeta: ‘Ug nakita ko ang laing mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa nating karnero.’ Bersikulo 11. Ang dagway niining mananapa ug ang paagi sa iyang pagtungha nagpakita nga ang nasod nga iyang girepresentahan lahi gikan niadtong gipakita sa nag-una nga mga simbolo. Ang dagkong gingharian nga nagmando sa kalibotan gipresentar ngadto sa propeta nga si Daniel ingon nga mga mananap nga ihalas, nga mitungha sa dihang ‘ang upat ka hangin sa langit naningkamot batok sa dakong dagat.’ Daniel 7:2. Diha sa Pinadayag diecisiete usa ka manulonda mipasabut nga ang mga tubig nagrepresentar sa ‘mga katawohan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan.’ Pinadayag 17:15. Ang mga hangin simbolo sa panag-away. Ang upat ka hangin sa langit nga naningkamot batok sa dakong dagat nagrepresentar sa makalilisang nga mga talan-awon sa pagpanakop ug rebolusyon diin ang mga gingharian nakaangkon sa gahum.” The Great Controversy, 439.

The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.

Ang mga mapintas nga mananap mga simbolo sa mga pagpanakop nga natuman sa dihang ang mga gingharian miabot sa gahum. Ang usa ka mabangis nga mananap, sa paagi sa tagna, nagrepresentar sa politikal, ekonomikanhon, ug militar nga gahum sa usa ka gingharian. Ang mao rang mga gingharian nga girepresentar sa Daniel kapitulo dos ug pito, girepresentar usab sa kapitulo otso, apan didto silang tanan gilangkit sa mga elemento nga gikan sa balaang puluy-anan sa Dios, ug sa pagbuhat niana sila nagrepresentar sa relihiyosong bahin sa mga gingharian, kay silang tanan usa ka panaghiusa sa iglesia ug Estado.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.

> Sa ikatulong tuig sa paghari ni Haring Belshazzar, usa ka panan-awon mitungha kanako, bisan kanako nga si Daniel, tapus niadtong mipakita kanako sa sinugdan. Ug nakita ko diha sa usa ka panan-awon; ug nahitabo, sa dihang nakita ko, nga atua ako sa Shushan sa palasyo, nga anaa sa lalawigan sa Elam; ug nakita ko diha sa panan-awon, ug atua ako daplin sa suba sa Ulai. Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko, ug ania karon, may usa ka karnero nga nagtindog sa atubangan sa suba, nga may duha ka sungay: ug ang duha ka sungay hataas; apan ang usa mas hataas kay sa usa, ug ang mas hataas mitungha sa kaulahi-an. Nakita ko ang karnero nga nagduso paingon sa kasadpan, ug sa amihanan, ug sa habagatan; mao nga walay mga mananap nga makatindog sa iyang atubangan, ni may bisan kinsa nga makaluwas gikan sa iyang kamot; apan gibuhat niya sumala sa iyang kabubut-on, ug nahimong daku. Ug samtang ako nagapalandong, ania karon, usa ka lake nga kanding miabut gikan sa kasadpan ibabaw sa nawong sa tibook nga yuta, ug wala makahikap sa yuta: ug ang kanding may usa ka iladong sungay taliwala sa iyang mga mata. Ug miadto siya sa karnero nga may duha ka sungay, nga akong nakita nga nagtindog sa atubangan sa suba, ug midalagan ngadto kaniya sa kapungot sa iyang gahum. Ug nakita ko siya nga miduol pag-ayo sa karnero, ug napukaw siya sa kasuko batok kaniya, ug gihampak ang karnero, ug gibali ang iyang duha ka sungay: ug walay kusog ang karnero sa pagbarug sa iyang atubangan, apan gilabay niya siya ngadto sa yuta, ug gitamakan siya: ug walay bisan kinsa nga makaluwas sa karnero gikan sa iyang kamot. Busa ang lake nga kanding nahimong hilabihan kadaku: ug sa diha nga lig-on na siya, ang dakung sungay nabali; ug puli niini mitungha ang upat ka iladong sungay paingon sa upat ka hangin sa langit. Daniel 8:1–8.

Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.

Ang ikawalong kapitulo nagsugod uban sa pagpamatuod ni Daniel nga niadtong panahona siya nagpuyo pa sulod sa kasaysayan sa unang gingharian sa tagna sa Biblia (Babylon), apan ang iyang panan-awon wala mag-ila ug bisan unsang simbolo nga magrepresentar sa Babylon, kay nagsugod kini sa karnero nga nagrepresentar sa ikaduhang yutan-ong gingharian sa Medo-Persia. Ang pagkawala sa usa ka simbolo sa Babylon tinuyoan, kay ang usa ka pangunang kinaiya sa Babylon mao nga kini nagrepresentar sa usa ka gingharian nga gikuha, ug human niana gipahiuli, sumala sa girepresentahan sa “pito ka panahon” ni Nebuchadnezzar sa pagpuyo ingon nga usa ka mananap. Sulod nianang “pito ka panahon” girepresentar ang usa ka bahin sa espirituhanong Babylon (ang pagkapapa), kay ang pagkapapa mao ang gingharian nga nahikalimtan sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, diin siya may makamatay nga samad. Ang kamatuoran nga giila ni Daniel nga nadawat niya ang panan-awon “sa ikatulong tuig sa paghari ni Haring Belshazzar,” nag-ila sa Babylon ingon nga gingharian nga nag-una sa ikaduhang gingharian sa Medo-Persia, apan gipasiugda niini ang Babylon ingon nga tinago, o nahikalimtan, nga gingharian nga nahikalimtan sulod sa mga adlaw sa usa ka hari.

The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.

Ang mga mananap sa ikawalong kapitulo dili mga ihalas nga mananap nga manunukob; hinoon, sila mao ang mga mananap nga gigamit ingon nga mga halad sa sakripisyo diha sa pag-alagad sa santuwaryo. Ang ikaupat nga gingharian gilarawan ingong “usa ka gamay nga sungay,” dili ingon nga usa ka mananap; apan ang mga sungay kabahin sa santuwaryo sa Dios, kay ang mga halaran sa santuwaryo sa Dios may mga sungay ingon nga kabahin sa ilang laraw.

Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.

Dili lamang nga ang upat ka gingharian sa tagna girepresentar ni Daniel pinaagi sa mga pulong nga may kalabutan sa santuwaryo, kondili ang asoy sa maong kapitulo naglangkob usab sa daghang mga pulong nga tuwirang nagagikan sa pag-alagad sa santuwaryo sa Dios. Ang asoy sa maong kapitulo gipresentar pinaagi sa mga Hebreohanong pulong nga gikuha gikan sa pag-alagad sa santuwaryo, apan usab ang lihok sa paghalad sa usa ka halad sa pag-alagad sa santuwaryo gitukod sulod sa estruktura sa kapitulo. Ang kamatuoran nga si Daniel tinuyoang nagdugtong sa kapitulo pito ug walo, nagtugot kanila nga buot makakita, nga ang kapitulo pito nag-ila sa statecraft sa mga gingharian sa tagna sa Biblia ug ang kapitulo walo nag-ila sa churchcraft sa mga gingharian sa tagna sa Biblia.

Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.

Ang Adventismo napugos sa pagtabon niining kamatuorana pinaagi sa satanikong mga sugilanon, kay kining pag-ila nagapadayag nga ang mga mutya ni Miller mao gayud sumala sa paglaraw sa Dios nga mamahimo sila. Ang ilang pagsalikway sa pagsabot ni Miller sa “ang adlaw-adlaw,” gihulagway ingon nga usa ka pag-angkon nga “ang Dios walay pagsabot,” kay ilang giangkon nga sa dihang gihatag sa Dios ang gambalay ngadto kang Miller (pinaagi sa ministeryo sa balaang mga manolunda), kini dili tukma.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Sa pagkatinuod ang inyong pagbalit-ad sa mga butang pagaisipon ingon sa lapok sa magkokolon; kay moingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga nagbuhat niini, Wala niya ako buhata? o moingon ba ang butang nga giumol mahitungod kaniya nga nag-umol niini, Wala siya’y salabutan? Isaias 29:16.

The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.

Ang gambalay ni Miller mao ang propetikong estruktura nga iyang nailhan ug gigamit, apan sukad sa 1863, ang Adventismo mibalik sa teolohikal nga mga aplikasyon sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo, aron tabonan ang mga mutya sa damgo ni Miller. Gidawat sa Adventismo ang usa ka bakak nga gambalay (ang butang nga gihulma), aron isalikway ang buluhaton, ug usab ang Magbubuhat sa buluhaton. Sa pagbuhat niini, ilang giangkon nga ang Magbubuhat sa buluhaton walay salabutan. Ang pagsalikway nianang gambalaya, mao kaniadto ug mao gihapon karon, usa ka pagsalikway sa pagdugang sa kahibalo nga giablihan sa 1798. Kadtong nagsalikway sa pagdugang sa kahibalo nagsalikway sa buluhaton ug sa Magbubuhat sa buluhaton, ug sa mga pulong ni Daniel sila mao “ang daotan.”

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagbuhat ug kadautan; ug walay usa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:10.

The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.

Ang “mga daotan magabuhat sa kadaotan,” sa ingon nagpaila sa usa ka nagpadayon ug nagkagrabeng pagsalikway sa kamatuoran. Ang pagsalikway sa mga daotan sa maong balangkas maoy pagsalikway sa Dios, ug sa ingon ang Dios mosalikway sa mga daotan tungod sa pagsalikway nga ilang paningkamotan nga mapatuman pinaagi sa usa ka peke nga balangkas.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang akong katawohan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo; tungod kay gisalikway mo ang kahibalo, salikwayon ko usab ikaw, aron dili ka na mahimong sacerdote alang kanako; sanglit nahikalimot ka sa balaod sa imong Dios, hikalimtan ko usab ang imong mga anak. Oseas 4:6.

God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”

Ang katawhan sa Dios, nga mao ang mga “saserdote” sa Dios gikan sa 1844 hangtod sa 1863, gisalikway tungod sa ilang kakulang sa “kahibalo” nga nadugangan pinaagi sa ministeryo ni William Miller. Mahinungdanon ang paghunahuna sa konteksto sa bersikulo unom sa Hosea, kay ang konteksto nagaila sa nagkagrabeng pagsukol batok sa kamatuoran, nga girepresentar ingon nga ang “kahibalo.”

> Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.

> Pamatia ang pulong sa Ginoo, kamong mga anak sa Israel: kay ang Ginoo adunay sumbong batok sa mga pumoluyo sa yuta, tungod kay walay kamatuoran, ni kalooy, ni kahibalo sa Dios diha sa yuta. Tungod sa panumpa, ug pagpamakak, ug pagpatay, ug pagpangawat, ug pagpanapaw, sila milapas sa tanang utlanan, ug ang dugo midapat sa dugo. Busa ang yuta magabangotan, ug ang tagsatagsa nga nagapuyo niini mangaluya, uban sa mga mananap sa kapatagan, ug uban sa mga langgam sa kalangitan; oo, ang mga isda sa dagat pagakuhaon usab. Apan ayaw ipalalis ang bisan kinsa, ni badlongon sa usa ang lain: kay ang imong katawohan sama niadtong nakiglalis sa sacerdote. Busa ikaw mapukan sa adlaw, ug ang manalagna usab mapukan uban kanimo sa gabii, ug laglagon ko ang imong inahan. Ang akong katawohan nangalaglag tungod sa kakulang sa kahibalo: tungod kay gisalikway mo ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw, aron dili ka na mahimo nga sacerdote alang kanako: sanglit hingkalimtan mo ang kasugoan sa imong Dios, hingkalimtan ko usab ang imong mga anak. Samtang nagkadaghan sila, sa ingon niana nagpakasala sila batok kanako: busa ang ilang himaya pulihan ko ug kaulawan. Gikaon nila ang sala sa akong katawohan, ug gibutang nila ang ilang kasingkasing sa ilang kasal-anan. Ug mahitabo, sama sa katawohan, mao man ang sacerdote: ug silotan ko sila tungod sa ilang mga dalan, ug balusan ko sila sumala sa ilang mga binuhatan. Kay mokaon sila, apan dili mangabusog: manapaw sila, apan dili modaghan: tungod kay gibiyaan nila ang pagmatngon ngadto sa Ginoo.

> Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.

> Ang pagpakighilawas ug bino ug bag-ong bino nagakuha sa kasingkasing. Ang akong katawohan mangayo ug tambag sa ilang mga larawan nga kahoy, ug ang ilang sungkod nagpahibalo kanila; kay ang espiritu sa mga pagpakighilawas maoy nagpahisalaag kanila, ug sila nanghawa sa pagpakighilawas gikan sa ilalom sa ilang Dios. Sila nagahalad sa mga taluktok sa kabukiran, ug nagsunog ug incienso sa ibabaw sa kabungtoran, sa ilalom sa mga encina ug mga alamo ug mga olmo, tungod kay ang ilang landong maayo: busa ang inyong mga anak nga babaye magapakighilawas, ug ang inyong mga kapikas nga babaye manapaw. Dili ko silotan ang inyong mga anak nga babaye sa diha nga sila magapakighilawas, ni ang inyong mga kapikas nga babaye sa diha nga sila manapaw: kay sila sa ilang kaugalingon mingbulag uban sa mga bigaon, ug sila nagahalad uban sa mga babayeng dautan: busa ang katawohan nga walay pagsabut mangapukan. Bisan pa ikaw, Israel, magpakighilawas, ayaw unta pasalaa ang Juda; ug ayaw kamo pag-adto sa Gilgal, ni tumungas kamo sa Beth-aven, ni manumpa, Buhi ang Ginoo. Kay ang Israel mibiya sama sa usa ka baka nga masinupakon: karon pakan-on sila sa Ginoo ingon sa usa ka nating karnero sa halapad nga dapit. Ang Ephraim nahipon sa mga diosdios: pasagdi siya. Ang ilang ilimnon maasim: sila nagpadayon sa pagpakighilawas sa walay hunong: ang iyang mga punoan uban sa kaulawan nahigugma sa pag-ingon, Ihatag ninyo. Ang hangin mihigot kaniya sa sulod sa iyang mga pako, ug sila maulawan tungod sa ilang mga halad. Hosea 4:1–19.

The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.

Ang pasidaan ni Hosea mao nga “ang Ginoo adunay pagpakiglalis batok sa mga pumoluyo sa yuta, tungod kay walay kamatuoran, ni kalooy, ni kahibalo sa Dios diha sa yuta.” Ang Adventismo mao ang katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Sa adlaw nga ang tawong may dirt brush mosulod sa lawak ni Miller, ang Adventismo, lakip ang katawhan, ang mga pari, ug ang mga manalagna “nga walay pagsabut mangapukan,” kay sila “nahipon ngadto sa mga diosdios.” Ang ilang mga diosdios mao ang ilang mga peke nga doktrina, hinabol sulod sa usa ka peke nga balangkas.

The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.

Ang pagrebelde nga gilarawan pinaagi sa pagsalikway sa pagdugang sa kahibalo mao ang usa ka padayon nga pagtaas sa pagrebelde nga moabut sa punto diin ang ilang panahon sa pagsulay matapos sa pagpahayag nga sila nahidugtong na sa peke nga mga doktrina nga gilimpyo gikan sa lawak ni Miller. Ang ilang pagrebelde gilarawan ingon sa pagpadayon sa pagpakighilawas sa espirituwal sa walay hunong. Gikan sa 1863 padulong hangtod sa pagsira sa panahon sa pagsulay, sila nagpadayon sa pagrebelde hangtod nga isuka sila gikan sa baba sa Ginoo.

The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Ang pagrebelde sa pagsalikway sa kahibalo gisimbolohan pinaagi sa ilang “kanunay” nga pagpanapaw, ug bisan pa man nga dili kini mao ang mao rang Hebreohanon nga pulong, ang kahulogan mao ra gihapon ang sama sa Hebreohanon nga pulong nga “tamid” nga nagkahulogan ug “kanunay,” ug kana gihubad nga “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel.

We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.

Padayonon nato ang atong pagtuon mahitungod sa upat ka mga gingharian sa tagna sa Biblia sa sunod nga artikulo.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Unya nakita ko, maylabot sa ‘Adlaw-adlaw,’ nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto; ug nga gihatag sa Ginoo ang husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga mihatag sa pagtu-aw sa takna sa paghukom. Sa diha nga diha pa ang panaghiusa, sa wala pa ang 1844, hapit ang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Adlaw-adlaw;’ apan sukad sa 1844, sa kalibog, gidawat ang ubang mga panglantaw, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

Back to Articles