Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Upat

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Pagbutyag sa Propetikanhong Lagda: Pagsabot sa Imbestigatibo ug Ehekutibong mga Hukom sa Kataposang mga Adlaw

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Gipatuman nato ang profetikong lagda nga gipaila sa Leon sa banay ni Juda diha sa Iyang buluhaton sa pag-abli sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse, sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1989, sa dihang ang Sobyet nga Unyon gipapahawa pinaagi sa usa ka tinagong alyansa tali kang Ronald Reagan ug sa papa sa Roma. Gipakita namo nga ang tulo ka mga pag-aplikar sa Roma ug ang pagkapukan sa Babilonia nag-ila sa babaye ug sa mapintas nga mananap nga iyang gisakyan ug giharian diha sa Pinadayag disisiete.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

Ang paghulagway sa babaye ug sa mapintas nga mananap diha sa kapitulo disisiete ug disiotso nagpaila sa progresibong paghukom nga gidala sa Dios ibabaw sa Modernong Babilonia, nga nagsugod sa umalabot na nga balaod sa Domingo ug molungtad hangtod motindog si Miguel ug ang tawhanong panahon sa pagsulay pagataposon. Kining yugtoa sa panahon nagtimaan sa unang bahin sa Ehekutibong Paghukom sa Dios nga ginatuman uban sa sinagol nga Iyang kalooy. Unya, uban sa pito ka ulahing mga hampak, walay kalooy nga masagol sa Iyang mga paghukom. Ang duruha ka mga lakang nahinumdoman usab diha sa Imbestigatibong Paghukom, nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844. Ang imbestigatibong paghukom nagsugod sa pagsusi ug paghukom sa mga patay, ug niadtong Septyembre 11, 2001, nagsugod ang imbestigatibong paghukom sa mga buhi.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Ang paghukom sa mga buhi gibahin usab ngadto sa duha ka yugto, ang una nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, uban sa pagsusi ug paghukom niadtong mga kandidato nga maapil taliwala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay ang paghukom nagsugod man sa balay sa Dios. Ang mapangusisang paghukom sa mga patay gihimo lamang ibabaw niadtong mga kansang mga ngalan, sa usa ka panahon sa ilang kinabuhi, naisulat sa basahon sa kinabuhi. Ang mga ngalan sa mga patay nga nahisulat ug narehistro unya gitandi sa basahon sa mga sala. Kon sila may mga sala nga wala ikasugid, ang ilang mga ngalan kuhaon gikan sa basahon sa kinabuhi. Ang mapangusisang paghukom sa mga buhi gihulagway nga nagsugod sa balay sa Dios, samtang wala na kinahanglana ang maong paghulagway sa mapangusisang paghukom sa mga patay.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

Diha sa susihaong paghukom sa mga buhi, ang Pulong sa Dios matinagdanon sa pagpaila nga ang maong paghukom, sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nagsugod sa Jerusalem, nga mao ang iglesia sa Dios. Ang Biblia naghatag ug ikaduhang tuwirang saksi niini nga kamatuoran.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Kay ang panahon miabot na nga ang paghukom kinahanglan magsugod sa balay sa Dios; ug kon kini unang magsugod kanato, unsa kaha ang katapusan niadtong mga wala magtuman sa maayong balita sa Dios? 1 Pedro 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Ang paghukom sa mga buhi magsugod sa Jerusalem, ang balay sa Dios, ug adunay piho nga panahon sa dihang kana nga paghukom magsugod. Ang paghukom sa mga buhi magsugod sa Jerusalem sa dihang ang sudlanan sa tinta sa magsusulat moagi sa Jerusalem ug magbutang ug timaan ibabaw sa mga lalaki ug mga babaye nga nanghupaw ug nagatiyabaw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa iglesia ug usab sa yuta.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

Ang hut-ong nga wala motuman sa maayong balita giila diha sa Pinadayag kapitulo pito nga itandi sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, diin didto giila sila ni Juan ingon nga ang dakong panon. Ang dakong panon nagrepresentar sa usa ka hut-ong sa mga buhing kalag nga pagahukman sulod sa panahon sa paghukom sa mga buhi nga wala gayud sa hingpit mituman sa balaod sa Dios, kay sila nagsimba man sa adlaw sa adlaw sa papa. Sa haduol na kaayong balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, kadtong mga natimrihan na sa manulonda nga may sudlanan sa tinta sa magsusulat diha sa Ezequiel kapitulo nuebe, nga mao usab ang pagtimri sa Pinadayag kapitulo pito, pagabayawon ingon nga usa ka bandila. Unya kadtong mga karon wala motuman sa maayong balita pagapaninglon mahitungod sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> “Apan ang mga Cristohanon sa nangaging mga kaliwatan nagsaulog sa Domingo, sa pagtuo nga sa pagbuhat niini ilang gituman ang Igpapahulay sa Biblia; ug adunay karon tinuod nga mga Cristohanon sa matag iglesia, lakip ang Romano Catolico nga panaghiusa, nga matinud-anong nagatuo nga ang Domingo mao ang Igpapahulay nga gitudlo sa Dios. Dawaton sa Dios ang ilang pagkasinsero sa katuyoan ug ang ilang pagkamatinud-anon sa atubangan Niya. Apan sa diha nga ang pagsaulog sa Domingo ipatuman na pinaagi sa balaod, ug ang kalibutan mapahibalo na mahitungod sa obligasyon sa matuod nga Igpapahulay, nan bisan kinsa nga molapas sa sugo sa Dios aron motuman sa usa ka tulomanon nga walay labaw nga awtoridad gawas sa sa Roma, sa ingon niana magapasidungog sa pagkapapa labaw sa Dios. Siya nagahatag ug pagpasidungog sa Roma ug sa gahum nga nagapatuman sa tulomanon nga gimando sa Roma. Siya nagasimba sa mananap ug sa iyang larawan. Sanglit ang mga tawo sa ingon niana magasalikway sa tulomanon nga gipadayag sa Dios ingon nga ilhanan sa Iyang awtoridad, ug sa baylo niini magapasidungog nianang gipili sa Roma ingon nga timaan sa iyang pagkalabaw, sa ingon niana ilang dawaton ang ilhanan sa pagkamaunongon ngadto sa Roma—‘ang timaan sa mananap.’ Ug dili pa hangtod nga ang maong isyu sa ingon niini matin-aw nga ikapahimutang sa atubangan sa mga tawo, ug sila madala sa pagpili tali sa mga sugo sa Dios ug sa mga sugo sa mga tawo, nga kadtong magapadayon sa paglapas modawat sa ‘timaan sa mananap.’” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Ang bandila niadtong mga tinimrihan mao ang nagtawag niadtong wala motuman sa ebanghelyo ngadto sa pagkamasinugtanon.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ug niadtong adlawa adunay gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa mga katawhan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang pahulay mahimayaon. Ug mahinabo niadtong adlawa, nga igatuy-od pag-usab sa Ginoo ang iyang kamot sa ikaduhang higayon aron sa pagkuha pagbalik sa salin sa iyang katawhan, nga manghibilin, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cus, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Sinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat. Ug magpatindog siya ug usa ka bandila alang sa mga nasod, ug tigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug pagatigumon ang mga nagkatibulaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Isaias 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Kadtong mga karon wala magtuman sa ebanghelyo pagahukman samtang sila buhi pa, apan ang ilang paghukom kinahanglan mosunod sa imbestigatibong paghukom sa buhi nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay sila mapahimangnoan lamang pinaagi sa pagtan-aw sa mga lalaki ug mga babaye nga adunay patik sa Dios sa panahon sa krisis sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “Ang buluhaton sa Balaang Espiritu mao ang pagdani sa kalibotan mahitungod sa sala, sa pagkamatarong, ug sa paghukom. Ang kalibotan mapasidan-an lamang pinaagi sa pagkakita niadtong nagatoo sa kamatuoran nga gibalaan pinaagi sa kamatuoran, nga nagalihok subay sa hataas ug balaan nga mga prinsipyo, nga nagapakita, sa usa ka hataas ug halangdong diwa, sa linya sa pagbulag tali sa mga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa mga nagatamay kanila pinaagi sa pagyatak kanila ilalom sa ilang mga tiil. Ang pagbalaan sa Espiritu nagapaila sa kalainan tali sa mga adunay timri sa Dios, ug sa mga nagabantay sa usa ka mini nga adlaw nga kapahulayan. Sa dihang moabut ang pagsulay, dayag nga ikapakita kon unsa ang marka sa mananap. Kini mao ang pagbantay sa Domingo. Ang mga tawo nga, human makadungog sa kamatuoran, magapadayon sa pag-isip niining adlawa nga balaan, nagadala sa timaan sa tawo sa sala, nga naghunahuna sa pag-usab sa mga panahon ug sa mga balaod.” Bible Training School, Disyembre 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Ang ehekutibong paghukom, diin pagahimoon ang buluhaton sa ikatulong Elias, magsugod sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo. Kini may duha ka mga yugto sa panahon; sa unang yugto, ang mga paghukom sa Dios sinagolan pa sa kalooy alang niadtong wala karon motuman sa ebanghelyo, ug unya kini pagasundan sa pito ka ulahing mga hampak nga igaula nga walay kalooy.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “Ang panahon sa pagsulay dili na magpadayon ug dugay pa. Karon ginabawi sa Dios ang Iyang nagapugong nga kamot gikan sa yuta. Dugay na Siyang nagsulti ngadto sa mga lalaki ug mga babaye pinaagi sa buluhaton sa Iyang Espiritu Santo; apan wala nila paminawa ang tawag. Karon nagasulti Siya ngadto sa Iyang katawhan, ug ngadto sa kalibotan, pinaagi sa Iyang mga paghukom. Ang panahon niini nga mga paghukom maoy panahon sa kalooy alang niadtong wala pa makabaton ug higayon sa pagkat-on kon unsa ang kamatuoran. Sa malumo tan-awon sila sa Ginoo. Ang Iyang kasingkasing sa kalooy natandog; ang Iyang kamot ginaunat pa gihapon aron sa pagluwas. Daghang mga tawo pagadawaton ngadto sa panon sa kaluwasan nga niining katapusang mga adlaw makadungog sa kamatuoran sa unang higayon.” Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Kadtong wala motuman sa maayong balita mao ang “ubang mga karnero” nga gisaad ni Jesus nga tawgon, ug sila makadungog sa Iyang tingog sa dihang Siya motawag.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> Aduna pa akoy ubang mga karnero, nga dili iya niining toril: sila usab kinahanglan kong dad-on, ug sila mamati sa akong tingog; ug may usa lamang ka panon, ug usa lamang ka magbalantay. Juan 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

Ang “tingog” nga ilang nadungog mao ang ikaduhang “tingog” sa Pinadayag kapitulo 18, nga nagtu-aw sa makusog nga tingog sa haduol na nga balaod sa Dominggo, sa dihang ang paghukom sa dakong bigaon gipadoble, kay napuno na niya ang iyang kupa sa sala sulod sa panahon sa grasya.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga adunay dakong gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog uban sa kusgan nga tingog, nga nagaingon, Nahulog na, nahulog na ang dakong Babilonia, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa’ (Pinadayag 18:1, 2). Mao kini ang mao rang mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Nahulog na ang Babilonia, ‘kay iyang gipainom ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Unsa man kana nga bino?—Ang iyang bakak nga mga doktrina. Iyang gihatag sa kalibotan ang usa ka bakak nga adlaw nga igpapahulay puli sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang kabakakan nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang susamang mga kasaypanan ang iyang gipakaylap sa halayo ug sa kadaghanan, ‘nga nagatudlo ingon nga mga doktrina sa mga sugo sa mga tawo’ (Mateo 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang publikong ministeryo, Iyang gilimpyohan ang Templo gikan sa iyang mapasipalahong pagpasipala. Lakip sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paghinlo sa Templo. Busa sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka lahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na, nahulog na ang Babilonia, ang dakong siyudad, kay iyang gipainom ang tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili usab kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, basahon 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos, magsugod ang progresibong ehekutibong paghukom ibabaw sa Modernong Babilonia, ug magsugod ang katapusang yugto sa paghukom sa mga buhi samtang ang duha ka paghukom magkasapaw. Ang ikatulong mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa buluhaton sa Mensahero sa Pakigsaad nagrepresentar sa buluhaton sulod sa panahon sa paghukom sa mga buhi nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug matapos sa dihang ang katapusan niadtong mga karon wala motuman sa ebanghelyo makadungog sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo dieciocho, ug manggula gikan sa Babilonia. Kana nga buluhaton nagaila sa paghinlo ug pagpurga sa templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa sinugdanan sa ministeryo sa mensahero nga nagaandam sa dalan, ug unya sa usa ka pagpurga ug paghinlo sa templo sa dakong panon sa katapusan sa ministeryo sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ang pagpadayag sa gahum sa Dios nga nahitabo sa Pentecostes pagausabon.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> “Walay usa kanato nga makadawat gayud sa timri sa Dios samtang ang atong mga kinaiya may bisan usa ka buling o mansa nga anaa kanila. Gibilin kini kanato ang pagtul-id sa mga kakulangan sa atong mga kinaiya, ang paghinlo sa templo sa kalag gikan sa tanang kahugawan. Unya ang ulahing ulan mahulog sa ibabaw nato maingon nga ang unang ulan mihulog ibabaw sa mga tinun-an sa Adlaw sa Pentecostes....”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Unsa man ang inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pagpangandam? Kadtong nakighiusa sa kalibotan nagadawat sa hulmahan sa kalibotan ug nagapangandam alang sa marka sa mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios ug nagaputli sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran, mao kini ang nagadawat sa langitnong hulmahan ug nagapangandam alang sa patik sa Dios diha sa ilang mga agtang. Sa diha nga mogula na ang sugo ug mapatikan na ang timaan, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa kahangturan.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Dinhi makita ang usa ka daw kalainan sa pulong sa tagna nga mahimong ikapangdol, bisan pa niana dili kinahanglan nga mahitabo kini. Sa Pentecostes sa panahon sa mga tinun-an, ang mensahe nga gihatagan ug gahum wala madala ngadto sa mga Hentil, nga mao kadtong wala motuman sa ebanghelyo sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Ang mensahe nga gihatagan ug gahum sa Pentecostes gidala ngadto sa karaang Israel, nga sa laing tulo ka tuig ug tunga anaa pa gihapon sa ilang katapusang panahon sa pagsulay.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Kapitoan ka semana ang gitagal ibabaw sa imong katawhan ug ibabaw sa imong balaang siyudad, aron tapuson ang kalapasan, ug aron hutdon ang mga sala, ug aron sa pagbuhat ug pagpasig-uli alang sa kasal-anan, ug sa pagdala sa walay-katapusang pagkamatarong, ug sa pagtimbre sa panan-awon ug sa tagna, ug sa pagdihog sa labing Balaan. Daniel 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

Ang mensahe nga gipagamhanan sa Pentecostes dili madala ngadto sa mga wala motuman sa ebanghelyo hangtod si Esteban gibato sa tuig 34. Si Sister White sa kanunay nagpakaila niini nga kamatuoran.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “Unya miingon ang manulonda, ‘Pagalig-onon niya ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana [pito ka tuig].’ Sulod sa pito ka tuig human ang Manluluwas misulod sa Iyang ministeryo, ang maayong balita igawali ilabina ngadto sa mga Judio; sulod sa tulo ka tuig ug tunga pinaagi kang Cristo Mismo; ug pagkahuman pinaagi sa mga apostoles. ‘Sa taliwala sa semana pagapahunongon Niya ang halad ug ang handog.’ Daniel 9:27. Sa tingpamulak sa A. D. 31, si Cristo, ang tinuod nga halad, gihalad didto sa Kalbaryo. Unya ang tabil sa templo nagisi sa tunga, nga nagpakita nga ang pagkabalaan ug kahulogan sa pag-alagad nga may mga halad nahalin na. Miabot na ang takna aron ang yutan-ong halad ug handog mohunong.”

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “Ang usa ka semana—pito ka tuig—natapos niadtong A.D. 34. Unya pinaagi sa pagbato kang Esteban, ang mga Judio sa katapusan mitimri sa ilang pagsalikway sa maayong balita; ang mga tinun-an nga nagkatibulaag tungod sa paglutos ‘nangadto bisan asa nga nagwali sa pulong’ (Mga Buhat 8:4); ug wala madugay human niana, si Saulo nga manlulutos nakabig, ug nahimong si Pablo, ang apostol ngadto sa mga Gentil.” The Desire of Ages, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

Ang mensahe nga gihatagan ug gahum sa Pentecostes, kalim-an ka adlaw human sa pagkabanhaw ni Cristo, nahiuyon sa balaod sa Dominggo diin ang ebanghelyo nagtawag sa laing panon ni Cristo sa paggula gikan sa Babilonia, apan dili pa sa sulod sa tulo ka tuig ug tunga human sa krus nga ang mga Judio “nagpatik sa ilang pagsalikway sa ebanghelyo,” ug ang mensahe unya miadto sa mga Hentil, nga mao kadtong niadtong panahona wala motuman sa ebanghelyo. Ang daw panagsumpaki labi pang napadako sa pag-ila nga sa AD 34 ang mga Judio nagpatik sa ilang pagsalikway sa ebanghelyo, kay si Sister White nag-ingon ug lahi.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> “Tungod kay ang tibuok nga kahikayan sa mga ritwal nagsimbolo kang Cristo, wala kiniy bili gawas Kaniya. Sa dihang gipatikan sa mga Judio ang ilang pagsalikway kang Cristo pinaagi sa pagtugyan Kaniya ngadto sa kamatayon, ilang gisalikway ang tanan nga naghatag ug kahulogan sa templo ug sa mga pag-alagad niini. Ang iyang pagkabalaan nahimulag na gikan kaniya. Gikatakda na kini alang sa kalaglagan. Sukad niadtong adlawa ang mga halad nga inihalad ug ang pag-alagad nga nalambigit kanila wala nay kahulogan. Sama sa halad ni Cain, wala sila magpahayag ug pagtuo sa Manluluwas. Sa pagpatay kang Cristo, ang mga Judio sa tinuod naglaglag sa ilang templo. Sa dihang gilansang si Cristo sa krus, ang sulod nga tabil sa templo nagisi sa duha gikan sa ibabaw hangtod sa ubos, nga nagpasabot nga ang daku ug kinatumyan nga halad nahalad na, ug nga ang sistema sa mga halad nga inihalad miabut na sa walay kataposang katapusan.” The Desire of Ages, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Giselyohan ba sa mga Judio ang ilang pagsalikway sa ebanghelyo sa pagbato kang Esteban o sa krus ni Cristo? Kining daw panagsumpaki nalangkit sa daw panagsumpaki sa pag-ila sa pagpakita sa gahum sa Dios sa Pentecostes ngadto sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Gitinguha namong husayon kining daw-panagsumpaki sa sunod nga artikulo, apan buot kong ipahinumdom kanato nga ang katuyoan niining maong paghisgot nagasukad sa kamatuoran nga giila sa mga propeta nga ang katawohan sa Dios nga Laodicean sa katapusang mga adlaw wala makasabut sa paghukom. Naggahin kita ug panahon sa pagrepaso sa nagkalainlaing mga yugto ug mga katuyoan sa paghukom aron mahimong tin-aw kon sa unsang paagi ang imbistigatibong paghukom ug ang ehekutibong paghukom nagakatagbo sa nagakahiduol nga balaod sa Dominggo. Aron makita ang pagpadayag nga may kalabutan sa daw-panagsumpaki nga atong bag-o lang gipasaka, gikinahanglan nga repasohon kining mga elemento.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> “Ang mga Romano Katoliko nagaila nga ang pagbag-o sa Igpapahulay gihimo sa ilang simbahan, ug ilang gitumong kining maong pagbag-o ingon nga ebidensiya sa labing hataas nga awtoridad sa simbahan. Sila nagpahayag nga pinaagi sa pagbantay sa unang adlaw sa semana ingon nga Igpapahulay, ang mga Protestante nagaila sa iyang gahum sa paghimo ug mga balaod sa mga butang nga balaan. Ang simbahan sa Roma wala mobiya sa iyang pag-angkon sa pagkadili-masayop; ug sa diha nga ang kalibotan ug ang mga Protestante nga simbahan modawat sa mini nga Igpapahulay nga iyang gibuhat, samtang ilang isalikway ang Igpapahulay ni Jehova, sa pagkatinuod ilang giila kini nga pag-angkon. Mahimo silang mositar sa awtoridad alang niining pagbag-oha, apan ang kasaypanan sa ilang pangatarongan sayon lamang mahibaloan. Ang papista igo ka matinagdanon sa pagtan-aw nga ang mga Protestante naglimbong sa ilang kaugalingon, sa kinabubut-on nga nagpiyong sa ilang mga mata ngadto sa mga kamatuoran mahitungod sa maong kahimtang. Samtang ang institusyon sa Domingo nagakadawat ug pagdawat, siya nagakalipay, nga nagabati ug kasigurohan nga kini sa kaulahian magadala sa tibook kalibotang Protestante ilalom sa bandila sa Roma.”

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “Ang pag-ilis sa Igpapahulay maoy timaan o marka sa awtoridad sa Simbahang Romano. Kadtong, nga nakasabut sa mga pag-angkon sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagsaulog sa bakak nga Igpapahulay puli sa matuod, sa ingon naghatag sila ug pagtahod nianang gahuma nga pinaagi lamang niini kini gimando. Ang marka sa mananap mao ang papal nga Igpapahulay, nga gidawat sa kalibutan puli sa adlaw nga gitudlo sa Dios.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “Apan ang panahon sa pagdawat sa marka sa mananap, sumala sa gitudlo sa tagna, wala pa moabot. Ang panahon sa pagsulay wala pa moabot. Adunay tinuod nga mga Kristohanon sa matag iglesia, lakip ang panag-ambit sa Romano Katoliko. Walay usa nga pagahukman hangtod nga sila makadawat sa kahayag ug makakita sa obligasyon sa ikaupat nga sugo. Apan sa dihang mogula na ang sugo nga magpatuman sa mini nga Adlaw nga Igpapahulay, ug sa dihang ang makusog nga singgit sa ikatulong manulonda mopasidaan sa mga tawo batok sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan, ang linya tali sa bakak ug sa matuod mahisubay sa dayag. Unya kadtong magpadayon gihapon sa paglapas modawat sa marka sa mananap diha sa ilang mga agtang o diha sa ilang mga kamot.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “Paspas nga mga lakang kita nagakahiduol niining panahona. Sa dihang ang mga Protestante nga mga iglesia mahiusa uban sa sekular nga gahum aron pagsuporta sa usa ka bakak nga relihiyon, tungod sa pagsupak niini ang ilang mga katigulangan nakaantus sa labing mabangis nga paglutos, unya ang papal nga Igpapahulay ipatuman pinaagi sa hiniusang awtoridad sa iglesia ug sa estado. Adunay mahitabo nga usa ka nasudnong apostasya, nga matapos lamang sa nasudnong pagkalaglag.” Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles