Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Ang Ikawalo Mao Gikan sa Pito—Numero Tulo

Daniel Two

Daniel Dos

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Ang pangutana nga atong tinguhaon nga masulbad niining artikuloha mao kon giunsa ang unang paghisgot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia diha sa Daniel kapitulo dos nga nahiuyon sa katapusang paghisgot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia diha sa Pinadayag disi-siyete. Tuyo ko nga magpatunghag pipila ka mga pangutana mahitungod sa kon unsa gayud ang giila diha sa larawan ni Nabucodonosor ug sa baruganan sa mga pionero, nga ang ilang kasaysayan nagrepresentar sa punto sa dihang ang bato moigo sa mga tiil sa larawan.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Gipaila ni Sister White nga nakaabot na kita sa punto diin “ang balaang buhat sa Dios gihulagway pinaagi sa mga tiil sa larawan diin ang puthaw gisagolan sa mahugawng yuta nga kolonon,” nga iyang dugang pang gihulagway ingon nga “ang pagsagol sa pagdumala sa iglesia ug pagdumala sa estado.”

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> “Miabut kita ngadto sa usa ka panahon diin ang balaang buhat sa Dios gilarawan pinaagi sa mga tiil sa larawan diin ang puthaw gisagolan ug lunang lapok. Ang Dios adunay usa ka katawhan, usa ka piniling katawhan, kansang pagsabot kinahanglan nga mabalaan, nga dili kinahanglan mahugawan pinaagi sa pagpahimutang ibabaw sa patukoranan ug kahoy, uga nga sagbot, ug uhot. Ang matag kalag nga matinumanon sa mga sugo sa Dios makakita nga ang mailhang kinaiya sa atong pagtoo mao ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Kon pasidunggan sa kagamhanan ang Igpapahulay sumala sa gisugo sa Dios, kini magabarug diha sa kusog sa Dios ug sa pagpanalipod sa pagtoo nga sa makausa gitugyan ngadto sa mga balaan. Apan ang mga tawong-estado magapadayon sa mini nga igpapahulay, ug ilang isagol ang ilang relihiyosong pagtoo sa pagsaulog niining anak sa kapapahan, nga ibutang kini ibabaw sa Igpapahulay nga gibalaan ug gipanalanginan sa Ginoo, ug gilain Niya aron bantayan sa tawo nga balaan, ingon nga usa ka ilhanan tali Kaniya ug sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka libo ka kaliwatan. Ang pagsagol sa pagkamalimbongon sa simbahan ug sa pagdumala sa estado gilarawan pinaagi sa puthaw ug sa lapok. Kining panaghiusa nagapaluya sa tanang gahum sa mga simbahan. Kining paghatag sa simbahan sa gahum sa estado magadala ug daotang mga sangpotanan. Ang mga tawo hapit na makalabay sa punto sa pailub sa Dios. Ilang gipuhunan ang ilang kusog sa politika, ug nakighiusa sila sa kapapahan. Apan moabot ang panahon nga silotan sa Dios ang mga naghimo nga walay pulos sa Iyang balaod, ug ang ilang daotang buhat mobalik batok sa ilang kaugalingon.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Ang panahong atong nahiabut na diin ang balaang buhat sa Dios nagasagol sa patakaran sa iglesia ug sa patakaran sa estado, maoy usa ka paghulagway sa usa ka nagapadayon nga yugto sa panahon. Siya nagaingon nga kining pagsagol “nagapahuyang sa tanang gahum sa mga iglesia,” ug kini “magadala ug daotang mga sangputanan,” ug nga “moabot ang panahon nga silotan sa Dios kadtong nagwagtang sa Iyang balaod.”

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Ang pagsagol sa iglesia ug sa estado nga nagapahuyang sa gahum sa mga iglesia maoy usa ka paghulagway sa iglesia sa Pergamos, diin ang paghiusa sa pagdumala sa iglesia ug sa pagdumala sa estado nagrepresentar sa pagkahulog gikan sa pagtoo nga nagauna sa pagpadayag sa tawo sa sala. Ang Pergamos ug ang emperador nga nagsimbolo sa pagkompromiso tali sa Kristiyanismo ug sa idolatriya mahitabo diha sa ikaupat nga gingharian sa Daniel dos. Kana nga pagkompromiso girepresentahan sa Daniel dos pinaagi sa paggamit sa pulong nga “lapok.”

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Ikaw, O hari, nakakita, ug tan-awa ang usa ka dakung larawan. Kining dakung larawan, nga ang iyang kasidlak hilabihan ka maanyag, nagtindog sa imong atubangan; ug ang dagway niini makahahadlok. Ang ulo niining larawan bulawan nga lunsay, ang iyang dughan ug ang iyang mga bukton salapi, ang iyang tiyan ug ang iyang mga paa tumbaga, Ang iyang mga bitiis puthaw, ang iyang mga tiil usa ka bahin puthaw ug usa ka bahin kolonon. Ikaw nakakita hangtud nga may usa ka bato nga naputol nga walay mga kamot, nga mipatid sa larawan sa iyang mga tiil nga puthaw ug kolonon, ug nagdugmok kanila. Daniel 2:31–34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

Samtang nagapadayon ang paghubad ni Daniel, dili na kini “lapok” kondili nahimo kini nga mahugaw o “lapok nga malanay.”

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> Ug samtang nakita mo ang mga tiil ug mga tudlo sa tiil, nga usa ka bahin sa kulonon sa magkokolon ug usa ka bahin sa puthaw, ang gingharian mabahin; apan anaa niini ang bahin sa kalig-on sa puthaw, sanglit nakita mo ang puthaw nga sinagol sa lapokon nga kulonon. Daniel 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God is the Divine Potter and His work is never miry.

Ang putli nga yuta nga kolonon nga iya sa Magkokolon nahimong lapok. Ang Dios mao ang Langitnong Magkokolon, ug ang Iyang buhat dili gayod lapokon.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Apan karon, Oh Ginoo, ikaw mao ang among Amahan; kami mao ang yuta nga kolonon, ug ikaw ang among Magkokolon; ug kaming tanan mao ang binuhat sa imong kamot. Isaias 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in 2 Thessalonians.

Sa kasaysayan sa pagano nga Roma, ang iglesia sa Smyrna mao ang lunsay nga yuta nga kolonon. Sa kasaysayan sa Pergamos, nga mao ang ikaupat nga gingharian diha sa Daniel dos, ang yuta nga kolonon nausab ngadto sa lapokon nga yuta nga kolonon. Ang unang gihisgutan sa teksto ingon lamang nga “yuta nga kolonon”, ug sa ulahi “yuta nga kolonon sa magkokolon”, nausab ngadto sa “lapokon nga yuta nga kolonon”, samtang nagpadayon ang hubad. Ang Pergamos mao ang dapit diin natuman kana nga kausaban aron maandam ang dalan alang sa Thyatira, o sa papal nga Roma. Ang kausaban gikan sa “yuta nga kolonon” ngadto sa “lapokon nga yuta nga kolonon” mao ang pagkahimulag nga nagaandam sa dalan alang sa Thyatira, nga giila ni Pablo ingon nga ang “pagkahimulag una” diha sa 2 Thessalonians.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Ang mga Millerita wala makakita sa unahan sa ikaupat nga gingharian sa Roma ug nagpaabut nga ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo mao na ang sunod nga hitabo sa tagna, kay ang bato nga mosumbag sa mga tiil sa larawan nagrepresentar sa Ikaduhang Pag-anhi. Apan nagtukod ba si Cristo ug gingharian niadtong 1798? Mianhi gayod Siya ngadto sa Labing Balaan nga Dapit niadtong Oktubre 22, 1844, aron modawat ug gingharian, apan natukod ba kini niadtong panahona?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Ang tubag sa nahaunang sa maong duha ka pangutana mao nga si Cristo wala magtukod sa Iyang walay katapusang gingharian niadtong 1798. Ang ikaduhang pangutana, kon si Cristo ba o dili nagtukod sa Iyang walay katapusang gingharian niadtong Oktubre 22, 1844, mao usab ang tubag nga dili.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

Aduna bay gingharian nga gitukod sa panahon sa pagano nga Roma? Gipangutana ko kini tungod kay ang mga payunir nakasabut nga ang ikaupat nga gingharian mao ang pagano ug papal nga Roma, nga nagtimaan sa 1798 ingon nga kataposan sa ikaupat nga gingharian sa dihang si Cristo magatukod ug gingharian nga walay katapusan. Apan ang basahon sa Pinadayag nagaila sa upat ka mga gingharian nga mosunod sa pagano nga Roma.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Kon ang ikaupat nga gingharian nga puthaw sa Daniel dos yano lamang nga naghulagway sa paganong Roma diin ang pagkompromiso ni Constantino girepresentahan pinaagi sa yuta nga kolonon nga nahimong lapukon nga kolonon, gitukod ba ni Cristo ang usa ka gingharian nianang kasaysayan? Ang tubag mao ang oo. Sa krus, nga mao ang kasaysayan sa Pergamo, dili sa Tiatira, gitukod ni Cristo ang Iyang gingharian sa “grasya.” Adunay usa ka walay-kataposang gingharian nga gitukod sa krus, ug ang trono nianang gingharian nagatipo sa usa ka trono nga igapahimutang sa panahon sa ulahing ulan. Kanang trono sa ulahing ulan nagrepresentar sa Iyang gingharian sa “himaya.”

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Ang pahibalo nga gihimo sa mga tinun-an sa ngalan sa Ginoo husto gayud sa tanang bahin, ug ang mga hitabo nga maoy gitumbok niini nagakahitabo na gani niadtong panahona. “Natuman na ang panahon, ug ang gingharian sa Dios haduol na,” mao kadto ang ilang mensahe. Sa pagtapos sa “panahon”—ang kan-uman ug siyam ka semana sa Daniel 9, nga molungtad ngadto sa Mesias, “ang Dinihogan”—si Cristo nakadawat sa pagdihog sa Espiritu human sa Iyang bautismo pinaagi ni Juan didto sa Jordan. Ug ang “gingharian sa Dios” nga ilang gipahibalo nga haduol na natukod pinaagi sa kamatayon ni Cristo. Kining ginghariana dili, ingon sa ilang natudloan sa pagtuo, usa ka yutan-ong imperyo. Ni dili usab kini mao kadtong umaabot, walay-kamatayon nga gingharian nga pagatukoron sa dihang “ang gingharian ug ang gahum, ug ang pagkahalangdon sa gingharian sa ilalom sa tibook langit, igahatag ngadto sa katawohan sa mga balaan sa Labing Halangdon;” kadtong walay-kataposang gingharian, diin “ang tanang mga kagamhanan magaalagad ug magatuman Kaniya.” Daniel 7:27. Sumala sa paggamit niini diha sa Biblia, ang pulong nga “gingharian sa Dios” gigamit sa pagtimaan sa gingharian sa grasya ug sa gingharian sa himaya. Ang gingharian sa grasya gipadayag ni Pablo diha sa Sulat ngadto sa mga Hebreohanon. Human sa pagtudlo kang Cristo, ang maloloy-ong manlalaban nga “nakatandog sa pagbati sa atong mga kaluyahon,” miingon ang apostol: “Busa mangaduol kita nga may kaisog ngadto sa trono sa grasya, aron kita makadawat ug kalooy, ug makakaplag ug grasya.” Hebreohanon 4:15, 16. Ang trono sa grasya nagrepresentar sa gingharian sa grasya; kay ang pagkaanaa sa usa ka trono nagpasabot sa pagkaanaa sa usa ka gingharian. Sa daghan sa Iyang mga sambingay gigamit ni Cristo ang pulong nga “ang gingharian sa langit” aron pagtimaan sa buhat sa langitnong grasya ibabaw sa mga kasingkasing sa mga tawo.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> “Busa ang trono sa himaya nagrepresentar sa gingharian sa himaya; ug kini nga gingharian gihisgotan diha sa mga pulong sa Manluluwas: ‘Sa dihang ang Anak sa tawo moanhi na diha sa Iyang himaya, ug ang tanang balaang mga manulonda uban Kaniya, nan molingkod Siya ibabaw sa trono sa Iyang himaya: ug sa atubangan Niya pagatigumon ang tanang kanasoran.’ Mateo 25:31, 32. Kini nga gingharian umaabot pa. Kini dili igatukod hangtod sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> “Ang gingharian sa grasya gitukod dihadiha human sa pagkapukan sa tawo, sa dihang gihimo ang usa ka laraw alang sa pagtubos sa sad-an nga kaliwatan. Niadto anaa pa kini diha sa katuyoan ug pinaagi sa saad sa Dios; ug pinaagi sa pagtuo, ang mga tawo mahimong mga sakop niini. Apan wala gayud kini matukod sa pagkatinuod hangtod sa kamatayon ni Cristo. Bisan pa human sa pagsulod sa Iyang yutan-ong buluhaton, ang Manluluwas, gikapoy sa pagkagahi sa ulo ug pagkawalay pagpasalamat sa mga tawo, mahimo untang mibalik gikan sa halad sa Calvario. Didto sa Getsemani ang kopa sa kasubo mikurog sa Iyang kamot. Mahimo pa gani unta Niya niadtong tungora nga pahiran ang singot nga dugo gikan sa Iyang agtang ug biyaan ang sad-an nga kaliwatan aron malaglag sa ilang kasal-anan. Kon gibuhat pa Niya kini, wala unta’y mahimo nga pagtubos alang sa mga nahulog nga tawo. Apan sa dihang gitugyan sa Manluluwas ang Iyang kinabuhi, ug sa Iyang hapit na matapos nga gininhawa mituwaw, ‘Nahuman na,’ nan ang katumanan sa laraw sa pagtubos napalig-on. Ang saad sa kaluwasan nga gihatag ngadto sa makasasala nga magtiayon didto sa Eden gipamatud-an. Ang gingharian sa grasya, nga kaniadto naglungtad pinaagi sa saad sa Dios, niadto dayon natukod.” The Great Controversy, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Gitukod ni Cristo ang usa ka walay-kataposang gingharian sulod sa propetikong kasaysayan sa paganong Roma, dili sa katapusan sa papal nga Roma. Iyang pagatukoron usab ang Iyang gingharian sa himaya sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi, nga nagalakip sa kasaysayan sa ulahing ulan, sa dihang buhian ang upat ka hangin sa Islam.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “Ang ulan nga ulahi moabot sa mga putli—unya ang tanan makadawat niini sama sa kaniadto.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa diha nga buhian sa upat ka mga manolunda ang pagpugong, ipahimutang ni Cristo ang Iyang gingharian. Walay makadawat sa ulahing ulan gawas niadtong nagabuhat sa tanan nilang arang mahimo. Si Cristo motabang unta kanato. Ang tanan mahimong mga mananaog pinaagi sa grasya sa Dios, pinaagi sa dugo ni Jesus. Ang tibuok langit adunay interes niini nga buluhaton. Ang mga manolunda interesado.” Spalding and Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Sa diha nga buhian na ang upat ka mga hangin, itukod ni Cristo ang Iyang gingharian. Ang ulahing ulan ug ang pagbuhian sa upat ka mga hangin kapuwa naghulagway sa nagkakab-ot nga mga panghitabo, ug walay usa kanila nga nagrepresentar ug usa ka piho nga gutlo sa panahon. Ang upat ka mga hangin nagrepresentar sa Islam.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka mga hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga naninguha sa pagbuak sa pagkapugong ug pagdagan ngadto sa tibuok nawong sa yuta, nga nagdalang kalaglagan ug kamatayon diha sa agianan niini.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matulog ba kita diha mismo sa ngilit sa walay kataposang kalibotan? Magmagul-anon ba kita ug bugnaw ug patay? Oh, hinaut nga anaa unta sa atong mga iglesia ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga ipahuyop ngadto sa Iyang katawohan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan masigpit, ug ang ganghaan hiktin. Apan sa atong pag-agi sa hiktin nga ganghaan, ang kalapad niini walay kinutoban.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Ang mga manulunda nagapugong sa mapungot nga kabayo sa Islam nga nagatinguha sa pagbuhi gikan sa pagpugong, nga nagadala ug kamatayon ug kalaglagan diha sa agianan niini, sa yugto sa panahon nga ang Espiritu sa Dios ginaginhawaan ibabaw sa katawhan sa Dios. Unya sila motindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Sa wala pa ang Espiritu ginaginhawaan ibabaw kanila, ang katawhan sa Dios patay, kay ang gininhawa sa Espiritu maoy hinungdan nga sila motindog ug mabuhi. Sa dihang miingon si Sister White nga kita karon miabut na sa panahon nga ang mga tiil sa larawan nga sinagolan ug puthaw ug lapok nga yanang nagrepresentar sa panaghiusa sa iglesia ug sa estado, ang pagbubo sa ulahing ulan atua pa sa umalabot.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “Ang ulahing ulan pagabubo-on ibabaw sa katawhan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda mokanaug gikan sa langit, ug ang tibook nga yuta pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

Adunay duha ka mga tingog diha sa Pinadayag 18.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> “Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang pangpublikong ministeryo, Iyang gilimpyohan ang Templo gikan sa mapasipalahong paglapastangan niini. Lakip sa kataposang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paghinlo sa Templo. Busa, sa kataposang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka managlahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesya.” Selected Messages, libro 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

Ang unang tingog maoy usa ka pahimangno sa pagpukaw alang sa katawohan sa Dios, ang ikaduhang tingog maoy usa ka pahimangno sa pagpukaw alang sa ubang mga anak sa Dios nga anaa pa sa Babilonia.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “Adunay usa ka kalibotan nga nagahigda sa kadaotan, sa paglimbong, ug sa pagkalimbongan, sa mismong landong sa kamatayon,—natulog, natulog. Kinsa man ang nagabati sa kasakit sa kalag aron pagapukawon sila? Unsang tingog ang makadangat kanila? Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umalabot sa dihang igahatag na ang timaan, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; panggula kamo sa pagsugat Kaniya.’ Apan ang uban malangan sa pag-angkon sa lana alang sa pagpuno pag-usab sa ilang mga lamparahan, ug ulahi na kaayo nga ilang mahibal-an nga ang kinaiya, nga gilarawan pinaagi sa lana, dili mabalhin ngadto sa lain.” Bible Echo, Mayo 4, 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

Sa maong pahayag duha ka pangutana ang gipangutana. Kinsa ba kadtong mibati sa kasakit sa kalag aron pukawon sila? Unsang tingogha ang makaabot kanila?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

Ang “tingog” nga magapukaw sa kalibotan mao ang ikaduhang tingog sa Pinadayag 18 nga nagatawag sa ubang panon sa Dios sa paggula gikan sa Babilonia. Ang katawhan sa Dios ug ang kalibotan nagkinahanglan nga mapukaw pinaagi sa Singgit sa Tunga-tunga sa Kagabhion, nga yano lamang nga laing simbolo sa ulahing ulan.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Husto ba ang mga Millerite sa pag-ila nga sa mga adlaw sa ikaupat nga gingharian si Cristo magatukod ug ginghariang walay katapusan? Oo.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

Gitukod Niya ang Iyang gingharian sa “grasya” didto sa krus, nga nahitabo sulod sa kasaysayan sa ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia. Kana nga gingharian mao ang pagano nga Roma. Sa Daniel dos, girepresentar ba ang pagtalikod nga nag-una sa iglesia sa Thyatira? Oo, kay ang kolonon nga nagrepresentar sa katawohan sa Dios nausab gikan sa kolonon ngadto sa lapokon nga kolonon. Busa hain man ang Thyatira diha sa larawan? O anaa ba gayud kini sa larawan? Girepresentar kini diha sa larawan, ug si Nabucodonosor naghatag ug kahayag niana nga kamatuoran sa dihang nakaabot siya sa kinatumyan sa iyang mapahitas-ong pagkamapahitas-on sa kapitulo upat sa Daniel.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Ang hari misulti ug miingon, Dili ba kini ang dakong Babilonia, nga akong gitukod alang sa puloy-anan sa gingharian pinaagi sa kusog sa akong gahum, ug alang sa himaya sa akong pagkahalangdon? Daniel 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Sa dili pa ang paghukom kang Nabucodonosor nga duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw nga pagkinabuhi sama sa usa ka mapintas nga mananap sa kapatagan, iyang gipakita ang iyang garbo pinaagi sa pagpangutana kon siya ba o dili ang nagtukod sa gingharian nga mao ang Babilonia ang Daku. Ang bigaon sa Pinadayag disisiyete adunay sinulat sa iyang agtang, “TINAGO, BABILONIA ANG DAKU, ANG INAHAN SA MGA BIGAON UG SA MGA MAKALILISANG NGA BUTANG SA YUTA.” Ang iglesya sa Roma, sumala sa pagtawag kaniya ni Sister White, mao ang Babilonia ang Daku. Ang ulo nga bulawan sa larawan nagrepresentar sa literal nga Babilonia ug nagrepresentar usab kini sa espirituhanong Babilonia, ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia nga adunay talagsaon nga kinaiya ingon nga mao ang gahum nga nakadawat ug makamatay nga samad. Sa Isaias baynte-tres ang gahum sa pagkapapa nga girepresentahan ingon nga Tiro, hikalimtan sulod sa kapitoan ka tuig ingon sa mga adlaw sa usa ka hari. Ang literal nga Babilonia nga girepresentahan ni Nabucodonosor nakadawat usab ug makamatay nga samad nga naayo sa dihang si Nabucodonosor gipapahawa gikan sa iyang gingharian sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka adlaw. Ang literal nga Babilonia ang Daku maoy tipo sa espirituhanong Babilonia ang Daku, ug ang ilang duha ka gingharian sa makadiyot gikuha, ug pagkahuman gipahiuli. Ang bigaon sa Pinadayag disisiyete walay salapi nga kopa sa iyang kamot, ni tumbaga o puthaw nga kopa, kondili adunay siya bulawanong kopa.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> Ug ang babaye nagsul-ob ug purpura ug mapula nga kolor, ug ginadayandayanan sa bulawan ug mga mahalong bato ug mga mutya, nga may usa ka bulawang kopa diha sa iyang kamot nga puno sa mga dulumtanan ug sa kahugaw sa iyang pakighilawas. Pinadayag 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Ang bulawan nagrepresentar sa literal nga Babilonya ug nagrepresentar usab sa espirituwal nga Babilonya, ang ikalimang gingharian sa panagna sa Biblia nga nakadawat ug makamatay nga samad niadtong 1798, sa dihang ang ikaunom nga gingharian sa panagna sa Biblia milingkod sa trono. Ang literal nga Babilonya diha sa hulagway gisundan sa usa ka salapi nga gingharian nga naglangkob sa duha ka gahum, ang mga Medo ug ang mga Persiano, ug ang sungay nga Persiano sa Daniel otso mitungha sa ulahi ug mas hataas. Si Dario nga Medo mao ang unang sungay, ug ang iyang heneral, si Ciro, usa ka Persiano nga sa katapusan moabot sa gahum human sa Medianhong hari nga si Dario.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Si Ciro maoy usa ka tipo ni Cristo nga magapasugod sa proseso sa pagpahigawas sa katawohan sa Dios gikan sa pagkabinihag. Ang imperyong Medo-Persiano nagarepresentar sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nga mao ang Tinipong Bansa sa Amerika. Ang Tinipong Bansa sa Amerika adunay duha ka sungay nga nagarepresentar sa Republikanoismo ug Protestanteismo. Si Dario nagarepresentar sa Republikano nga sungay sa Tinipong Bansa sa Amerika ug si Ciro nagarepresentar sa sungay sa Protestanteismo. Maingon nga si Ciro nagsugod sa proseso sa pagpahigawas sa katawohan sa Dios aron sa pagtukod pag-usab sa Jerusalem ug sa templo, ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang yuta nga gipatindog aron sa pagpahigawas sa mga binihag gikan sa pagkabinihag sa espirituwal nga Babilonia aron sa pagpatindog sa espirituwal nga templo, nga ang mga Millerita maoy nagbutang sa patukoranan. Ang literal nga pagkabinihag sa Babilonia nga kapitoan ka tuig maoy nagatipo sa pagkabinihag sa espirituwal nga Babilonia sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang mga abaga nga salapi diha sa larawan ni Nabucodonosor.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Ang ikatulong gingharian nga tumbaga mao ang Gresya nga nagrepresentar sa usa ka kalibotanong gingharian. Kana nga gingharian mao ang United Nations, nga sa Pinadayag disisiete mao ang gingharian nga sa 1798 wala pa moabot. Ang napulo ka mga hari sa Pinadayag disisiete nagkauyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa pagka-papa, ang ikawalong gingharian, nga gikan sa pito. Naghimo sila niini nga kasabotan tungod kay gipugos sila sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug tungod kay ang kalibotan ginaguba sa “upat ka mga hangin” sa Islam, nga gipagawas sa panahon sa ulahing ulan, nga nagsugod sa hingpit nga pag-ula sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, gitukod sa Dios ang Iyang gingharian sa “himaya” samtang ginabayaw Niya ang Iyang katawohan ingon nga usa ka bandila aron sa pagtawag sa ubang mga anak sa Dios sa paggawas gikan sa Babilonia. Busa, ang sungay sa Protestantismo motungha nga ulahi ug mas hataas kay sa nahauna, uyon sa duha ka mga sungay sa Medo-Persia. Sa dihang mouyon na ang United Nations sa pagtugyan sa pagkontrolar sa kalibotan ngadto sa kapapahan, ang upat ka mga hangin sa Islam pagabuhian, ug ang tibuok-kalibotang gingharian moatubang sa pakiggubat nga misunod sa kamatayon sa nahaunang sungay sa Gresya nga nabali ug mipagula ug upat ka mga sungay.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

Sa dihang ang hulagway moabot na sa mga tiil nga puthaw (statecraft) ug lapok nga yuta (churchcraft) ug sa napulo ka tudlo sa tiil (napulo ka mga hari), ang bato nga natabas gikan sa bukid nga walay mga kamot maoy mosumbag sa mga tiil sa hulagway. Ang mga Millerite husto sumala sa hulagway ni Daniel, kutob sa ilang mahimo nga pagkahusto gikan sa ilang panglantaw diha sa kasaysayan sa tagna. Apan ang Alpha ug Omega kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug ang upat ka gingharian sa hulagway ni Nabucodonosor nagrepresentar sa upat ka literal nga mga gingharian nga nagtimaan sa ilang espirituwal nga katumbas sa katapusan sa kalibotan.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

Uban sa mga gingharian sa kasaysayan, ang Roma mitungha nga ikawalo ug iya sa pito. Sa Daniel 7 ang Roma mitungha nga ikawalo ug iya sa pito. Sa Daniel 8 ang Roma mitungha nga ikawalo ug iya sa pito. Sa Pinadayag 17 ang Roma mitungha nga ikawalo ug iya sa pito. Sa Daniel 2, nga nagrepresentar sa unang paghisgot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ang modernong espirituwal nga Roma mitungha nga ikawalo ug iya sa pito. Ang nahaunang (Alpha) hulagway sa mga gingharian sa tagna sa Biblia nag-ila sa ulahing (Omega).

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> “Miabut kita sa usa ka panahon diin ang balaan nga buhat sa Dios gihulagway pinaagi sa mga tiil sa larawan diin ang puthaw gisagolan ug yutang kolonon. Ang Dios adunay usa ka katawhan, usa ka piniling katawhan, kansang pag-ila kinahanglan mabalaan, nga dili mahimong mahugawan pinaagi sa pagbutang sa ibabaw sa patukoranan ug kahoy, uhot, ug banwa. Ang matag kalag nga matinumanon sa mga sugo sa Dios makakita nga ang nagpalahi nga bahin sa atong pagtoo mao ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw. Kon ang kagamhanan magpasidungog sa Igpapahulay sumala sa gisugo sa Dios, kini motindog diha sa kusog sa Dios ug sa pagpanalipod sa pagtoo nga sa makausa gitugyan ngadto sa mga balaan. Apan ang mga tawong-estado magapaluyo sa mini nga igpapahulay, ug ilang isagol ang ilang relihiyosong pagtoo sa pagsaulog niining anak sa kapapahan, nga ibutang nila kini ibabaw sa Igpapahulay nga gibalaan ug gipanalanginan sa Ginoo, nga gilain alang sa tawo aron bantayan nga balaan, ingon nga timaan tali Kaniya ug sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka libo ka kaliwatan. Ang pagsagol sa kabatid sa simbahan ug kabatid sa estado gihulagway pinaagi sa puthaw ug sa kolonon. Kining panaghiusa nagapahuyang sa tanang gahum sa mga simbahan. Kining paghatag sa simbahan sa gahum sa estado magadala ug daotang mga sangpotanan. Ang mga tawo hapit na makalabay sa dapit sa pagpailub sa Dios. Ilang gipamuhunan ang ilang kusog sa politika, ug nakighiusa sa kapapahan. Apan moabot ang panahon nga silotan sa Dios kadtong nagwagtang sa bili sa Iyang balaod, ug ang ilang daotang buhat mobalik batok sa ilang kaugalingon.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Ang Alpha ug Omega naghimo sa husto nga pagsabot sa payunir bahin sa Daniel 2 nga “bag-o.”

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> Ug ang nagalingkod sa trono miingon, Tan-awa, gibag-o Ko ang tanang mga butang. Ug miingon Siya kanako, Isulat: kay kining mga pulonga tinuod ug matinumanon. Ug miingon Siya kanako, Natuman na. Ako mao ang Alpha ug ang Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan. Ako mohatag kaniya nga giuhaw gikan sa tuboran sa tubig sa kinabuhi nga walay bayad. Pinadayag 21:5, 6.

Back to Articles