Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number One

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo - Numero Uno

Seeds of Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry from Parables to the Final Warning

Mga Binhi sa Pinadayag: Pagpadayag sa Propetikong Habol gikan sa mga Sambingay ngadto sa Katapusang Pasidaan

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The United States is specifically identified in the Bible. There are several biblical passages that specifically identify the United States at the end of the world. In Revelation chapter thirteen the United States is the second, or the two-horned beast that comes up out of the earth and forbids the entire world from buying or selling—except they have the mark of the beast.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika piho nga giila sa Biblia. Adunay daghang mga teksto sa Biblia nga piho nga nagaila sa Tinipong Bansa sa Amerika sa katapusan sa kalibotan. Sa pinadayag kapitulo trese, ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang ikaduhang mananap, o ang mananap nga may duha ka sungay nga mitungha gikan sa yuta ug nagdili sa tibuok kalibotan sa pagpalit o pagbaligya—gawas kon aduna sila sa marka sa mananap.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.

> Ug nakita ko ang laing mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa karnero, ug misulti siya ingon sa usa ka dragon. Ug gigamit niya sa atubangan niini ang tanang gahum sa nahaunang mananap, ug gipasimba niya sa nahaunang mananap ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini, kansang makamatay nga samad naayo. Ug nagbuhat siya ug dagkong mga katingalahan, sa pagkaagi nga iyang gipakanaug ang kalayo gikan sa langit ngadto sa yuta atubangan sa mga tawo, ug gilimbongan niya ang mga nanagpuyo sa yuta pinaagi sa mga milagro nga gihatag kaniya ang gahum sa pagbuhat sa atubangan sa mananap; nga nagaingon ngadto sa mga nanagpuyo sa yuta nga sila maghimo ug larawan alang sa mananap nga may samad pinaagi sa espada, ug nabuhi. Ug gihatagan siya ug gahum sa paghatag ug gininhawa sa larawan sa mananap, aron ang larawan sa mananap makasulti ug makapahimo nga pagapatyon ang tanan nga dili mosimba sa larawan sa mananap. Ug iyang gipadawat ang tanan, gagmay ug dagko, dato ug kabos, mga gawasnon ug mga ulipon, ug usa ka timaan diha sa ilang toong kamot, o diha sa ilang mga agtang; ug nga walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya gawas siya nga may timaan, o ngalan sa mananap, o gidaghanon sa iyang ngalan.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Ania ang kaalam. Ang adunay pagsabot maoy mag-ihap sa gidaghanon sa mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:11–18.

There are seven primary prophetic characteristics in this passage associated with the two-horned earth-beast. He exercises the power of the beast that preceded him; he causes everyone in the world to worship the beast that was before him; he does great wonders that all men see; he deceives the entire world and commands the world to make an image of the beast before him; he gives life to the image of the beast and it speaks; he forces with the penalty of death the entire world to worship the image to the beast; and he forces the entire world to receive the mark either in the forehead or hand and forbids buying and selling against those who do not have the mark, name or number of the beast.

Adunay pito ka nag-unang profetikong mga kinaiya niining tudloana nga nalangkit sa mananap sa yuta nga may duha ka sungay. Iyang gigamit ang gahum sa mananap nga nag-una kaniya; iyang gipasimba ang tanang katawhan sa kalibotan sa mananap nga nag-una kaniya; naghimo siya ug dagkung mga katingalahan nga makita sa tanang tawo; iyang gilimbongan ang tibuok kalibotan ug gimandoan ang kalibotan sa paghimo ug usa ka larawan sa mananap nga nag-una kaniya; iyang gihatagan ug kinabuhi ang larawan sa mananap ug kini misulti; iyang gipugos, uban sa silot nga kamatayon, ang tibuok kalibotan sa pagsimba sa larawan sa mananap; ug iyang gipugos ang tibuok kalibotan sa pagdawat sa marka diha sa agtang o sa kamot ug gidid-an ang pagpamalit ug pagbaligya batok niadtong wala sa marka, ngalan, o numero sa mananap.

The work of deception accomplished by the beast that comes “up out of the earth” in verse eleven is so delusive and powerful that it “deceiveth them that dwell on the earth.” The entire world will be deceived by the United States. That is, with the exception of God’s church—the entire world is to be deceived into accepting the mark of antichrist. The prophetic events that precede this world-wide deception are already under way.

Ang buluhaton sa paglimbong nga nahimo sa mananap nga mitungha “gikan sa yuta” diha sa bersikulo onse delusibo ug gamhanan kaayo nga kini “naglimbong kanila nga nanagpuyo sa yuta.” Ang tibuok kalibotan pagalimbonon sa Estados Unidos. Kana mao, gawas sa iglesya sa Dios—ang tibuok kalibotan pagailad-on ngadto sa pagdawat sa timaan sa anticristo. Ang mga hitabo sa tagna nga nag-una niining pangkalibotang paglimbong nagsugod na karon.

There are stories from the Bible that most people know, if only at a surface level. Most have heard about the confrontations between Moses and Pharoah, Daniel and Nebuchadnezzar or Jesus and Pilate. Persons know these Bible stories at varying levels of understanding, but don’t necessarily recognize that Bible prophecy directly and very specifically identifies kings and kingdoms. It was certainly the case with Moses, Daniel and Christ. Egypt, Babylon and Rome were all specifically identified in Bible prophecy in advance of the history where they fulfilled the predictions concerning their respective kingdoms. God never changes.

Adunay mga sugilanon gikan sa Biblia nga nahibaloan sa kadaghanan, bisan pa man kon sa mabaw lamang nga lebel. Kadaghanan nakadungog na mahitungod sa mga pag-atubangay ni Moises ug ni Paraon, ni Daniel ug ni Nabucodonosor, o ni Jesus ug ni Pilato. Ang mga tawo nakaila niining mga sugilanon sa Biblia sa nagkalainlaing lebel sa pagsabot, apan dili kinahanglan nga ilang maila nga ang tagna sa Biblia direkta ug sa tino kaayo nga paagi nagaila sa mga hari ug mga gingharian. Tinuod gayud kini sa kaso ni Moises, Daniel, ug ni Cristo. Ang Egipto, Babilonia, ug Roma tanan gilauman nang piho sa tagna sa Biblia sa wala pa ang kasaysayan diin ilang gituman ang mga panagna mahitungod sa ilang tagsatagsa ka gingharian. Ang Dios dili gayud mausab.

> For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:6.

> Kay Ako mao si Jehova, Ako dili mausab; busa kamo, mga anak ni Jacob, wala malaglag. Malakias 3:6.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> Si Jesu-Cristo mao sa gihapon kagahapon, ug karon, ug hangtod sa kahangtoran. Hebreohanon 13:8.

The fact that God never changes allows us to apply some simple logic to our consideration of the two-horned earth-beast of Revelation thirteen. Because we know that God set forth predictions directly identifying the kingdoms of Egypt, Babylon and Rome as they each interacted with and persecuted God’s church, we can establish some facts concerning the earth-beast of Revelation thirteen. The earth-beast, as with Egypt, Babylon and Rome, will be directly identified in Bible prophecy in advance of the history where the prediction concerning that nation is fulfilled. I say we can establish this fact based upon a very simple but important biblical rule. The rule identifies that truth is established based upon a testimony of two.

Ang kamatuoran nga ang Dios dili gayod mausab nagtugot kanato sa paggamit sa yano nga lohika sa atong pagtagad sa mananap sa yuta nga may duha ka sungay sa Pinadayag trese. Tungod kay nahibalo kita nga ang Dios sa tin-aw mipadayag ug mga tagna nga direkta nga nag-ila sa mga gingharian sa Egipto, Babilonia, ug Roma samtang ang matag usa kanila nakig-uban ug naglutos sa iglesia sa Dios, mahimo natong mapalig-on ang pipila ka mga kamatuoran mahitungod sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Ang mananap sa yuta, sama sa Egipto, Babilonia, ug Roma, paga-ilhon sa tin-aw sa tagna sa Biblia sa dili pa ang kasaysayan diin matuman ang tagna mahitungod nianang nasora. Moingon ako nga mahimo natong mapalig-on kining kamatuorana pinasikad sa usa ka yano kaayo apan mahinungdanon nga lagda sa Biblia. Ang maong lagda nagapaila nga ang kamatuoran mapalig-on pinasikad sa pagpamatuod sa duha.

> At the mouth of two witnesses, or three witnesses, shall he that is worthy of death be put to death; but at the mouth of one witness he shall not be put to death. Deuteronomy 17:6.

> Pinaagi sa pulong sa duha ka mga saksi, o tulo ka mga saksi, ang angayan sa kamatayon pagapatyon; apan pinaagi sa pulong sa usa lamang ka saksi siya dili pagapatyon. Deuteronomio 17:6.

> One witness shall not rise up against a man for any iniquity, or for any sin, in any sin that he sinneth: at the mouth of two witnesses, or at the mouth of three witnesses, shall the matter be established. Deuteronomy 19:15.

> Dili mahimong motindog ang usa ka saksi batok sa usa ka tawo tungod sa bisan unsang kasal-anan, o tungod sa bisan unsang sala, sa bisan unsang sala nga iyang nabuhat: pinaagi sa baba sa duha ka mga saksi, o pinaagi sa baba sa tulo ka mga saksi, pagatukoron ang maong butang. Deuteronomio 19:15.

> This is the third time I am coming to you. In the mouth of two or three witnesses shall every word be established. 2 Corinthians 13:1.

> Kini ang ikatulong higayon nga moanhi ako kaninyo. Pinaagi sa baba sa duha o tulo ka mga saksi ang matag pulong pagatukoron. 2 Corinto 13:1.

> Against an elder receive not an accusation, but before two or three witnesses. 1 Timothy 5:19.

> Batok sa usa ka anciano ayaw dawata ang usa ka sumbong gawas kon sa atubangan sa duha o tulo ka mga saksi. 1 Timoteo 5:19.

Bible prophecy predicted ancient Egypt’s demise when God dealt with Egypt’s rebellious Pharaoh. Bible prophecy predicted ancient Babylon’s rise and fall while also dealing with Babylon’s rebellious kings. Bible prophecy predicted the rise and fall of the empire of pagan Rome and identified and dealt with Rome’s corrupt representatives. The consistency of God’s never-changing character identifies that the most significant kingdom mentioned within Bible prophecy—the earth-beast of Revelation thirteen—will most definitely be identified by Bible prophecy.

Ang propesiya sa Biblia nagtagna sa pagkapukan sa karaang Ehipto sa dihang ang Dios nakig-atubang sa mapinasukihong Paraon sa Ehipto. Ang propesiya sa Biblia nagtagna sa pagsaka ug pagkapukan sa karaang Babilonia samtang nakig-atubang usab sa mga mapinasukihong hari sa Babilonia. Ang propesiya sa Biblia nagtagna sa pagsaka ug pagkapukan sa imperyo sa paganong Roma ug nagpaila ug nakig-atubang sa mga dunot nga representante sa Roma. Ang pagkamakanunayon sa dili gayud mausab nga kinaiya sa Dios nagapaila nga ang labing mahinungdanong gingharian nga gihisgotan sulod sa propesiya sa Biblia—ang mananap sa yuta sa Pinadayag trese—sa walay pagduha-duha pagailhon pinaagi sa propesiya sa Biblia.

When the prophecy of the earth-beast of Revelation thirteen is fulfilled, God’s church will be in confrontation with the political and religious leadership of the earth-beast as prophetically illustrated by Moses, Daniel and Christ. The United States’ prophetic role at the end of the world is a primary subject of Bible prophecy. As we develop the biblical information that identifies the United States’ role in Bible prophecy, we will employ rules that are found within the Bible, for the Word of God needs no human definition. Ancient Israel was given ceremonial rules, health rules, ten moral rules, rules for agriculture and on and on. God is orderly.

Sa dihang matuman ang tagna mahitungod sa mananap sa yuta diha sa Pinadayag 13, ang iglesia sa Dios moatubang sa komprontasyon batok sa politikal ug relihiyosong pagpangulo sa mananap sa yuta, sumala sa paghulagway sa tagna pinaagi nila Moises, Daniel, ug Cristo. Ang propetikong papel sa Tinipong Bansa sa Amerika sa katapusan sa kalibutan maoy usa sa pangunang mga hilisgutan sa tagna sa Biblia. Samtang atong palamboon ang biblikanhong kasayoran nga nagaila sa papel sa Tinipong Bansa sa Amerika diha sa tagna sa Biblia, atong gamiton ang mga lagda nga makaplagan sulod sa Biblia, kay ang Pulong sa Dios wala magkinahanglan ug tawhanong paghubad. Ang karaang Israel gihatagan ug mga lagda sa seremonyal, mga lagda sa panglawas, napulo ka lagdang moral, mga lagda alang sa agrikultura, ug uban pa. Ang Dios mahinuklogon sa kahapsay.

> Let all things be done decently and in order. 1 Corinthians 14:40.

> Buhata ang tanang butang sa angayan ug may kahapsay. 1 Corinto 14:40.

The biblical record supplies no witness that suggests that a person would be blessed by simply ignoring rules given by God. Who can expect to be blessed if they ignore the rules of prophetic interpretation established in and by the Bible for the purpose of prophetic study?

Ang biblikanhong talaan wala maghatag ug bisan unsang pagpamatuod nga nagpakita nga ang usa ka tawo mapanalanginan pinaagi lamang sa pagsalikway sa mga lagda nga gihatag sa Dios. Kinsa man ang makadahom nga mapanalanginan kon iyang pasagdan ang mga lagda sa paghubad sa tagna nga gitukod diha sa ug pinaagi sa Biblia alang sa katuyoan sa pagtuon sa tagna?

> Come now, and let us reason together, saith the Lord: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. Isaiah 1:18.

> Umari kamo karon, ug magtinambagay kita, nagaingon ang Ginoo: bisan ang inyong mga sala mapula sama sa eskarlata, maputi sila sama sa niyebe; bisan mapula sila sama sa mapulang kupas, mahimo silang sama sa balhibo sa karnero. Isaias 1:18.

As we employ the biblical rules we will allow the Bible to establish and validate whether the rules are genuine or false. As with all of God’s various rules there is always a satanic counterfeit to the rules. It is therefore a necessity that when a rule is employed to establish a truth, that both the truth identified and the rule employed should be tested.

Samtang atong gamiton ang mga lagda sa Biblia, tugotan nato ang Biblia mismo sa pag-establisar ug pagpamatuod kon ang mga lagda tinuod ba o bakak. Sama sa tanang nagkalainlaing lagda sa Dios, aduna sa kanunay usa ka satanikong peke nga hulad sa mga lagda. Busa, usa kini ka kinahanglanon nga sa dihang ang usa ka lagda gamiton aron sa pag-establisar sa usa ka kamatuoran, ang kamatuoran nga naila ug ang lagda nga gigamit kinahanglan kapwa sulayan.

> Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. 1 John 4:1.

> Mga hinigugma, ayaw kamo pagtuo sa matag espiritu, kondili sulayi ninyo ang mga espiritu kon sila ba gikan sa Dios; kay daghang mini nga mga manalagna ang migula ngadto sa kalibotan. 1 Juan 4:1.

Another purpose, beyond identifying the prophetic role of the United States in this study, is to identify the secret message from the book of Revelation that Jesus hid until this particular generation.

Laing katuyoan, labaw pa sa pag-ila sa profetikong papel sa Estados Unidos niining pagtuona, mao ang pag-ila sa tinagong mensahe gikan sa basahon sa Pinadayag nga gitago ni Jesus hangtod niining piho nga kaliwatan.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> Ang mga butang nga tinago iya sa Ginoo nga atong Dios; apan ang mga butang nga gipadayag iya kanato ug sa atong mga anak sa walay kataposan, aron atong buhaton ang tanang mga pulong niining Kasugoan. Deuteronomio 29:29.

God’s prophetic secrets that are revealed are for the purpose of allowing those who receive the secret to keep His law. Men can only keep His law if it is written upon their heart. The secret that is being unsealed in the book of Revelation is part of the process of the Holy Spirit writing God’s law on our inward parts and hearts. The secret that is opened up to God’s people, when and if accepted by faith, establishes the new covenant.

Ang mga tinagong butang sa Dios sa pagpanagna nga gipadayag adunay katuyoan nga tugotan kadtong makadawat sa tinago sa pagtuman sa Iyang balaod. Ang mga tawo makahimo lamang sa pagtuman sa Iyang balaod kon kini naisulat na sa ilang kasingkasing. Ang tinago nga ginabuksan diha sa basahon sa Pinadayag kabahin sa proseso sa Balaang Espiritu sa pagsulat sa balaod sa Dios sa atong kinahiladman ug sa atong mga kasingkasing. Ang tinago nga gibuksan alang sa katawhan sa Dios, sa dihang ug kon kini dawaton pinaagi sa pagtuo, nagapahimutang sa bag-ong pakigsaad.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. Jeremiah 31:31–33.

> Ania karon, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoo, nga magahimo ako ug bag-ong pakigsaad uban sa balay sa Israel, ug uban sa balay sa Juda: Dili sumala sa pakigsaad nga akong gihimo uban sa ilang mga amahan sa adlaw nga gikuptan ko sila sa kamot aron pagulaon sila gikan sa yuta sa Egipto; nga ilang gilapas ang akong pakigsaad, bisan pa nga ako mao ang ilang bana, nagaingon ang Ginoo: Apan kini mao ang pakigsaad nga akong pagahimoon uban sa balay sa Israel; Human niadtong mga adlawa, nagaingon ang Ginoo, igabutang ko ang akong balaod sa ilang kinasuloran, ug isulat ko kini sa ilang mga kasingkasing; ug ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawohan. Jeremias 31:31–33.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “Sa kaulahiang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibotana, ang tugon sa Dios uban sa Iyang katawhang nagabantay sa Iyang mga sugo kinahanglan pagabag-uhon.” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

Revelation 1:1–3 The Final Warning Message:

Pinadayag 1:1–3 Ang Katapusang Mensahe sa Pahimangno:

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pagpadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan sa dili madugay matuman; ug iyang gipadala ug gipahibalo kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: Nga nagpatotoo sa pulong sa Dios, ug sa pagpanghimatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapamati sa mga pulong niini nga panagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:1–3.

The first three verses of Revelation chapter one identify that the “Revelation of Jesus Christ” is the final message for mankind. It is clearly a message, because “the Revelation of Jesus Christ” was given to Him from the Heavenly Father to show his servants what “must shortly come to pass.”

Ang unang tulo ka bersikulo sa Kapitulo uno sa Pinadayag nagpaila nga ang “Pagpadayag ni Jesu-Cristo” mao ang katapusang mensahe alang sa katawhan. Tin-aw nga kini usa ka mensahe, tungod kay ang “Pagpadayag ni Jesu-Cristo” gihatag Kaniya sa Langitnong Amahan aron ipakita sa Iyang mga ulipon ang “mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo.”

We are told to consider that the “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy” and also “in the events portrayed.”.

Gisugo kita sa paghunahuna nga ang “Espiritu Santo maoy nag-umol sa mga butang sa maong paagi, sa paghatag sa tagna” ug usab “sa mga hitabo nga gihulagway.”

> “The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> “Ang Espiritu Santo maoy nag-umol sa mga butang sa ingon niana, sa paghatag sa profesiya ug sa mga hitabo nga gihulagway, aron itudlo nga ang tawhanong galamiton kinahanglan nga mahimulag sa panan-aw, matago diha kang Cristo, ug nga ang Ginoong Dios sa langit ug ang Iyang balaod kinahanglan nga bayawon. Basaha ang basahon ni Daniel. Hisguti, matag punto, ang kasaysayan sa mga gingharian nga girepresentar didto.” Testimonies to Ministers, 112.

The “events portrayed” and also the “giving of the prophecy” in the first three verses of Revelation chapter one specifically illustrates the step-by-step process of how God communicates to men, and also identifies that the message that is communicated is called “the Revelation of Jesus Christ.”

Ang “mga hitabo nga gihulagway” ug usab ang “paghatag sa tagna” diha sa unang tulo ka bersikulo sa unang kapitulo sa Pinadayag espesipikong naghulagway sa sunod-sunod nga proseso kon sa unsang paagi ang Dios nakigpahibalo sa mga tawo, ug usab nagpaila nga ang mensahe nga gipahibalo gitawag nga “ang Pinadayag ni Jesu-Cristo.”

Jesus Christ then did two things with the message which he received from God. He sent the message by his angel and he also signified his message by that angel. His angel then took the message to the prophet John who wrote it down, and sent it to the churches for you and me. The first three verses were “so shaped” by “the Holy Spirit” as to emphasize both the “message” and “the process of communication” involved in delivering the message.

Unya gibuhat ni Jesu-Cristo ang duha ka butang bahin sa mensahe nga iyang nadawat gikan sa Dios. Iyang gipadala ang mensahe pinaagi sa iyang manulonda, ug iyang gipadayag usab ang iyang mensahe pinaagi nianang manulonda. Dayon gidala sa iyang manulonda ang mensahe ngadto sa manalagna nga si Juan, nga misulat niini ug mipadala niini ngadto sa mga iglesia alang kanimo ug kanako. Ang unang tulo ka bersikulo “gihulma” sa “Espiritu Santo” aron ipasiugda ang “mensahe” ug ang “proseso sa komunikasyon” nga nalangkit sa paghatud sa mensahe.

The three verses we are considering present the final message to mankind, but not simply the final message—more importantly, the three verses represent the final “warning” message to planet earth. The “warning” attribute of the message is identified when a class of persons are identified as “blessed” for having read, heard and kept “those things which are written therein.” There is a class of persons who will not read, nor hear a warning represented as “the Revelation of Jesus Christ”. It is impossible for them to be blessed. It is obvious that if there is a class that is blessed for reading, hearing and keeping those things which are written, then there is a class that is not blessed. Will a person read, hear and keep the message of the Revelation of Jesus Christ? If so, he will be blessed, if not he will be cursed.

Ang tulo ka bersikulo nga atong ginakonsiderar nagpresentar sa katapusang mensahe ngadto sa katawhan, apan dili lamang kay katapusang mensahe—labaw pa ka importante, ang tulo ka bersikulo nagrepresentar sa katapusang mensahe sa “pasidaan” ngadto sa planetang yuta. Ang kinaiya sa mensahe ingon nga “pasidaan” mailhan sa dihang ang usa ka hut-ong sa mga tawo ilhon ingon nga “bulahan” tungod kay ilang gibasa, nadungog, ug gitipigan “ang mga butang nga nahisulat didto.” Adunay usa ka hut-ong sa mga tawo nga dili mobasa ni mamati sa usa ka pasidaan nga girepresentar isip “ang Pinadayag ni Jesu-Cristo.” Imposible alang kanila nga mamahimong bulahan. Klaro nga kon adunay usa ka hut-ong nga bulahan tungod sa pagbasa, pagpamati, ug pagtuman sa mga butang nga nahisulat, nan adunay usab usa ka hut-ong nga dili bulahan. Basahon ba sa usa ka tawo, pamatian, ug tumanon ang mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo? Kon mao, siya mahimong bulahan; kon dili, siya mahimong tinunglo.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation; none of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives and to prepare for the coming of the Son of man, will be unblessed.” The Great Controversy, 341.

> “Nagaingon ang manalagna: ‘Bulahan ang nagabasa’—aduna’y mga dili mobasa; ang panalangin dili alang kanila. ‘Ug ang mga mamati’—aduna usab’y pipila nga magdumili sa pagpaminaw sa bisan unsang butang mahitungod sa mga tagna; ang panalangin dili alang niining matang sa mga tawo. ‘Ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat diha niana’—daghan ang magdumili sa pagtagad sa mga pasidaan ug mga pagtulon-an nga anaa sa Pinadayag; walay bisan kinsa kanila ang makiangkon sa gisaad nga panalangin. Ang tanan nga nagabiaybiay sa mga suliran sa tagna ug nagayubit sa mga simbolo nga dinhi gihatag sa maligdong nga paagi, ang tanan nga magdumili sa pag-usab sa ilang kinabuhi ug sa pagpangandam alang sa pag-anhi sa Anak sa tawo, mamahimong walay panalangin.” The Great Controversy, 341.

The expression “the time is at hand” in verse three identifies that it is a specific time when the last warning message arrives in history. “The time,”—(a specific time) “is at hand.” A specific time is about to arrive, for it is at hand, and God’s people (represented by John) understand the message before the “time” arrives. John penned the book of Revelation around the end of the first century, yet these verses identify that there will be a point in the history long after the year 100, when the final warning message will be proclaimed. When that “time is” “at hand,” the message that identifies the “things which must shortly come to pass” will be revealed to God’s servants.

Ang pahayag nga “ang panahon haduol na” diha sa bersikulo tres nagtimaan nga adunay usa ka piho nga panahon sa dihang ang kataposang mensahe sa pasidaan moabut sa kasaysayan. “Ang panahon,”—(usa ka piho nga panahon) “haduol na.” Usa ka piho nga panahon hapit na moabut, kay haduol na kini, ug ang katawohan sa Dios (girepresentahan ni Juan) makasabot sa mensahe sa dili pa moabut ang “panahon.” Gisulat ni Juan ang basahon sa Pinadayag sa mga ulahing bahin sa unang siglo, apan kining mga bersikulo nagpakaila nga adunay usa ka punto sa kasaysayan, taas na kaayo human sa tuig 100, sa dihang ang kataposang mensahe sa pasidaan igamantala. Sa dihang kana nga “panahon” “haduol na,” ang mensahe nga nagpakaila sa “mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo” igapadayag ngadto sa mga alagad sa Dios.

In this series of articles, the Bible and the writings of Ellen White will be used as the authority to uphold the explanation of the biblical passages we cite.

Niining sunod-sunod nga mga artikulo, gamiton ang Biblia ug ang mga sinulat ni Ellen White ingon nga awtoridad aron pagpalig-onon ang pagpasabot sa mga tudling sa Biblia nga among hisgutan.

We will also refer to the rules of prophetic interpretation assembled by William Miller and to the rules identified in the compilation titled Prophetic Keys. We will also employ the prophetic study called Habakkuk’s Tables.

Atong usab hisgutan ang mga lagda sa paghubad sa tagna nga gitigom ni William Miller ug ang mga lagda nga giila sa kompilasyon nga giulohan og Prophetic Keys. Atong gamiton usab ang pagtuon sa tagna nga gitawag og Habakkuk’s Tables.

We do not intend to define every rule we employ. For brevity we will simply reference the Prophetic Keys compilation for any who wish to read a more detailed proof of the rule. With the Habakkuk’s Tables series, we intend to point out certain presentations where a subject we will briefly touch upon, is taken up in greater depth.

Wala kami magtinguha sa paghubit sa matag lagda nga among gigamit. Alang sa kabinub-on, among hisgutan lamang ang kompilasyon sa Prophetic Keys alang sa bisan kinsa nga buot mobasa sa mas detalyadong pamatuod sa maong lagda. Uban sa serye sa Habakkuk’s Tables, among tuyo nga ipunting ang pipila ka mga presentasyon diin ang usa ka hilisgutan nga among hisgutan sa hamubo, pagatuki-on sa mas lawom nga paagi.

As we work through a study of the book of Revelation we encourage public response, but we will only respond to input that contributes to the ongoing study. The scope of our discussion will involve the current series of presentations, the prophetic rules we exercise and the information found in Habakkuk’s Tables.

Samtang magpadayon kita sa pagtuon sa basahon sa Pinadayag, among giawhag ang publikong tubag, apan motubag lamang kami sa mga ambag nga makatampo sa nagpadayon nga pagtuon. Ang sakop sa among paghisgot maglakip sa kasamtangang sunod-sunod nga mga presentasyon, sa mga lagda sa pagtagna nga among gigamit, ug sa kasayoran nga makita diha sa mga Lamisa ni Habakkuk.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga sa dili madugay kinahanglan mahitabo; ug iyang gipadala ug gipadayag kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: Siya nga nagpanghimatuod sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay niadtong mga butang nga nahisulat dinhi: kay haduol na ang panahon. Pinadayag 1:1–3.

The Greek word translated as “signified” means to “indicate”. He sent the message by “his” angel and he signified it by “his” angel. “His” angel is Gabriel.

Ang Gregong pulong nga gihubad nga “gipasabot pinaagi sa ilhanan” nagpasabot og “ipaila” o “ipakita.” Iyang gipadala ang mensahe pinaagi sa “iyang” manulonda ug iyang gipaila kini pinaagi sa “iyang” manulonda. Ang “iyang” manulonda mao si Gabriel.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> “Ang mga pulong sa manulonda, ‘Ako si Gabriel, nga nagtindog sa atubangan sa Dios,’ nagapakita nga siya nagkupot ug usa ka hataas nga kahimtang sa dungog diha sa mga sawang sa langit. Sa dihang mianhi siya nga may usa ka mensahe alang kang Daniel, siya miingon, ‘Walay bisan usa nga nagatindog uban kanako niining mga butanga, gawas kang Miguel [Cristo] nga inyong Prinsipe.’ Daniel 10:21. Mahitungod kang Gabriel, ang Manluluwas nagsulti diha sa Pinadayag, nga nagaingon nga ‘Iyang gipadala kini ug gipakita pinaagi sa Iyang manulonda ngadto sa Iyang ulipon nga si Juan.’ Pinadayag 1:1.” The Desire of Ages, 99.

The angel Gabriel is sent with the message and the angel Gabriel also represents the message. When mankind arrives at the point in history when “the time is at hand” for the final warning message to be proclaimed, that final message is represented by an angel. In the book of Revelation “messages” are often represented as angels, and of course the Greek word translated as “angel” in Revelation means messenger.

Ang manulunda nga si Gabriel gipadala uban sa mensahe, ug ang manulunda nga si Gabriel usab nagrepresentar sa mensahe. Sa dihang ang katawhan moabot sa maong punto sa kasaysayan nga “ang panahon haduol na” alang sa katapusang mensahe sa pasidaan nga imantala, kana nga katapusang mensahe ginarepresentahan sa usa ka manulunda. Sa basahon sa Pinadayag, ang “mga mensahe” sagad ginarepresentahan ingon nga mga manulunda, ug siyempre ang Gregong pulong nga gihubad nga “manulunda” sa Pinadayag nagpasabot ug mensahero.

Every revelation of God’s truth that has arrived in history is certainly a revelation of Jesus Christ, but the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one is the final warning for mankind and it occurs at a specific moment that is represented as being a “time.” There is another passage in the book of Revelation where John references that “the time is at hand”. That other passage provides a second witness to test the initial claims I have made about verses one through three.

Ang matag pagpadayag sa kamatuoran sa Dios nga miabot sa kasaysayan sa pagkatinuod usa ka pagpadayag ni Jesu-Cristo, apan ang Pagpadayag ni Jesu-Cristo diha sa Pinadayag kapitulo uno mao ang katapusang pasidaan alang sa katawhan, ug kini mahitabo sa usa ka piho nga gutlo nga gihulagway nga usa ka “panahon.” Aduna pay laing teksto sa basahon sa Pinadayag diin si Juan naghisgot nga “ang panahon haduol na.” Kining laing teksto naghatag ug ikaduhang saksi aron sulayan ang unang mga pamahayag nga akong gihimo mahitungod sa bersikulo uno hangtod tulo.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> Ug siya miingon kanako, Kini nga mga pulong kasaligan ug matuod; ug ang Ginoong Dios sa mga balaang manalagna nagpadala sa iyang manulunda aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo. Ania karon, moanhi ako sa madali: bulahan siya nga nagabantay sa mga pulong sa panagna niini nga basahon.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

> Ug ako, si Juan, mao ang nakakita niining mga butanga ug nakadungog niini. Ug sa diha nga ako nakadungog ug nakakita, mihapa ako aron mosimba sa atubangan sa mga tiil sa manulonda nga nagpakita kanako niining mga butanga.

> Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> Unya miingon siya kanako, Ayaw gayod kana buhata: kay ako imong isigkaulipon, ug sa imong mga igsoon nga mga manalagna, ug niadtong nagabantay sa mga pulong niining basahona: simbahon mo ang Dios.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:6–11.

> Ug siya miingon kanako, Ayaw silyohi ang mga pulong sa panagna niining basahana; kay ang panahon haduol na. Ang dili matarong, padayona siya sa pagkadili matarong gihapon; ug ang mahugaw, padayona siya sa pagkahugaw gihapon; ug ang matarong, padayona siya sa pagkamatarong gihapon; ug ang balaan, padayona siya sa pagkabalaan gihapon. Pinadayag 22:6–11.

At the end of the book of Revelation we find the same subject as in the beginning of Revelation. The communication process and message are once again referred to when “the Lord God” “sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done.” And just as soon as the servants are shown the message identifying “things which must shortly be done” Christ announces that He is coming quickly. This is the message that precedes Christ’s second coming, and it therefore is the final warning message—the very same message represented as “the Revelation of Jesus Christ” in verse one of chapter one. The blessing that is promised in the first three verses of Revelation is repeated with the statement of “blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.”

Sa kataposan sa basahon sa Pinadayag atong makita ang mao gihapong hilisgutan sama sa sinugdanan sa Pinadayag. Ang pamaagi sa pagpahibalo ug ang mensahe gihisgotan na usab sa dihang “ang Ginoong Dios” “nagpadala sa iyang manolunda aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga sa dili madugay kinahanglan mahitabo.” Ug sa gilayon nga ang mga ulipon gipakitaan sa mensahe nga nag-ila sa “mga butang nga sa dili madugay kinahanglan mahitabo,” si Cristo nagpahibalo nga Siya moanhi sa madali. Kini mao ang mensahe nga nagauna sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, ug busa kini mao ang katapusang mensahe sa pasidaan—ang mao rang mensahe nga gilarawan ingong “ang Pinadayag ni Jesu-Cristo” diha sa bersikulo uno sa kapitulo uno. Ang panalangin nga gisaad sa unang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag gisubli pinaagi sa pamahayag nga “bulahan siya nga nagabantay sa mga pulong sa tagna niini nga basahon.”

In these verses we find an expansion of the process of communication set forth in chapter one, for we find that after Gabriel delivers the message to John, John is so overwhelmed with the message that he seeks to worship Gabriel, who then uses John’s misunderstanding to identify that heavenly angels, earthly prophets, and all that keep the sayings of the message, are “fellow servants” who are to worship the Creator-God, not the creation of God.

Niining mga bersikulo atong makita ang pagpalapad sa proseso sa pakigkomunikar nga gipadayag sa unang kapitulo, kay atong makita nga human ihatud ni Gabriel ang mensahe ngadto kang Juan, si Juan natugob pag-ayo sa mensahe mao nga misulay siya sa pagsimba kang Gabriel; unya gigamit ni Gabriel ang sayop nga pagsabot ni Juan aron ipaila nga ang langitnong mga manulonda, ang yutan-ong mga propeta, ug ang tanang nagabantay sa mga pulong sa mensahe, mga “kaubang ulipon” nga kinahanglan mosimba sa Magbubuhat nga Dios, dili sa binuhat sa Dios.

These verses are describing the same events and message that we are considering in chapter one. They are repeating the faithful and true sayings that show God’s servants what must shortly be done. The message is once again set in the context of the process of communication between God and His servants. In chapter twenty-two we find more evidence that the message is the final warning message, for the “time” that is “at hand” is marked as taking place right before human probation closes, for the pronouncement that he “that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still,” marks the close of probation, marking the beginning of the seven last plagues, which in turn conclude with the Second Coming of Christ.

Kining mga bersikulo naghulagway sa mao rang mga hitabo ug mensahe nga atong gihunahuna sa unang kapitulo. Ginasubli nila ang matinumanon ug matuod nga mga pulong nga nagapakita sa mga alagad sa Dios kon unsa ang kinahanglan nga pagabuhaton sa dili madugay. Ang mensahe gipahimutang na usab sulod sa kahimtang sa proseso sa komunikasyon tali sa Dios ug sa Iyang mga alagad. Sa kapitulo baynte-dos atong makita ang dugang pang pamatuod nga ang mensahe mao ang katapusang mensahe sa pasidaan, kay ang “panahon” nga “haduol na” gimarkahan nga mahitabo diha-diha sa wala pa mosira ang panahon sa pagsulay sa tawo, kay ang pagpahayag nga siya “nga dili-matarong, padayonon siya sa pagkadili-matarong gihapon: ug siya nga mahugaw, padayonon siya sa pagkahugaw gihapon: ug siya nga matarong, padayonon siya sa pagkamatarong gihapon: ug siya nga balaan, padayonon siya sa pagkabalaan gihapon,” nagtimaan sa pagsira sa panahon sa pagsulay, nga nagtimaan usab sa pagsugod sa pito ka ulahing hampak, nga sa baylo magatapos sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> “‘Niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong Prinsipe nga nagabarog alang sa mga anak sa imong katawhan; ug mahitabo ang usa ka panahon sa kasamok, nga sukad wala pa gayud mahitabo sukad may nasod hangtod nianang maong panahona: ug niadtong panahona maluwas ang imong katawhan, ang matag usa nga hikaplagang nahisulat diha sa basahon.’ Daniel 12:1.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> “Sa diha nga ang mensahe sa ikatulong manulonda matapos na, ang kalooy dili na mangamuyo alang sa mga sad-an nga pumoluyo sa yuta. Ang katawohan sa Dios nakatuman na sa ilang buluhaton. Nadawat nila ‘ang ulahing ulan,’ ‘ang pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo,’ ug naandam na sila alang sa mapait nga takna nga anaa sa ilang atubangan. Ang mga manulonda nagadali-dali ngadto-nganhi sa langit. Usa ka manulonda nga mobalik gikan sa yuta nagpahibalo nga ang iyang buluhaton nahuman na; ang katapusang pagsulay gidangat na sa kalibutan, ug ang tanan nga napamatud-an nga matinumanon sa balaang mga lagda nakadawat na sa ‘selyo sa buhing Dios.’ Unya si Jesus mihunong sa Iyang pagpangamuyo sa santuwaryo sa kahitas-an. Iyahang gibayaw ang Iyang mga kamot ug sa makusog nga tingog miingon, ‘Nahuman na;’ ug ang tibook nga panon sa mga manulonda mihukas sa ilang mga purongpurong samtang Iyang gipahayag ang maligdong nga pahibalo: ‘Ang dili matarung, padayona siya sa pagkadili matarung gihapon: ug ang mahugaw, padayona siya sa pagkahugaw gihapon: ug ang matarung, padayona siya sa pagkamatarung gihapon: ug ang balaan, padayona siya sa pagkabalaan gihapon.’ Pinadayag 22:11. Ang tagsatagsa ka kahimtang nahukman na alang sa kinabuhi o kamatayon.” The Great Controversy, 613.

At the beginning of the book of Revelation and at the end of the book of Revelation the same story is presented. Combining the two passages allows us to understand that the “Revelation of Jesus Christ” is the final warning message to mankind before Christ’s Second Coming. The message is symbolically represented by an angel that arrives just before the close of probation. The message divides mankind into two classes based upon whether they read, hear and keep the message that is unsealed when the “time is at hand,”—just before probation closes.

Sa sinugdanan sa basahon sa Pinadayag ug sa katapusan sa basahon sa Pinadayag, ang samang sugilanon gipadayag. Pinaagi sa paghiusa sa duha ka mga pahayag, atong masabtan nga ang “Pinadayag ni Jesu-Cristo” mao ang katapusang mensahe sa pasidaan ngadto sa katawhan sa wala pa ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Ang mensahe sa simbolikong paagi girepresentar pinaagi sa usa ka manulonda nga moabot diha-diha sa wala pa ang panapos sa panahon sa pagsulay. Ang mensahe nagbahin sa katawhan ngadto sa duha ka hut-ong sumala sa kon ilang basahon, pamatian, ug tumanon ang mensahe nga giablihan sa dihang ang “panahon haduol na,”—sa wala pa ang panahon sa pagsulay mosira.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study.

> “Samtang nagkaduol kita sa katapusan sa kasaysayan niining kalibotana, ang mga tagna nga may kalabutan sa kaulahian nga mga adlaw ilabina nagkinahanglan sa atong pagtuon. Ang kataposang basahon sa Bag-ong Tugon puno sa kamatuoran nga gikinahanglan natong masabtan. Gibutaan ni Satanas ang mga hunahuna sa daghan, busa nalipay sila sa bisan unsang pasangil aron dili himoon nga ilang tun-an ang Pinadayag.

> “The book of Revelation, in connection with the book of Daniel, demands close study. Let every God-fearing teacher consider how most clearly to comprehend and present the Gospel that our Saviour came in person to make known to His servant John,—‘The revelation of Jesus Christ, which God gave unto Him, to show unto His servants things which must shortly come to pass.’ None should become discouraged in their study of Revelation because of its apparently mystical symbols. ‘If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all men liberally, and upbraideth not.’ ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ We are to proclaim to the world the great and solemn truths contained in the book of Revelation. Into the very designs and principles of the church of God these truths are to enter. There should be a closer and more diligent study of this book, a more earnest presentation of the truths it contains, truths which concern all who are living in these last days. All who are preparing to meet their Lord should make this book the subject of earnest study and prayer. It is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history. John, because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ, was banished to the Isle of Patmos. But his banishment did not separate him from Christ. The Lord visited His faithful servant in his banishment, and gave him instruction regarding what was to come upon the world.

> “Ang basahon sa Pinadayag, kalabot sa basahon ni Daniel, nagkinahanglan ug mainampingon nga pagtuon. Ang tagsatagsa ka magtutudlo nga mahadlokon sa Dios kinahanglan maghunahuna kon sa unsang paagi labing matin-aw nga masabtan ug ikapadayag ang Maayong Balita nga ang atong Manluluwas mianhi sa Iyang kaugalingon aron ipahibalo ngadto sa Iyang alagad nga si Juan,—‘Ang pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita ngadto sa iyang mga alagad ang mga butang nga sa dili madugay mahitabo.’ Walay usa nga kinahanglan maluya sa kadasig sa iyang pagtuon sa Pinadayag tungod sa daw misteryoso nga mga simbolo niini. ‘Kon adunay bisan kinsa kaninyo nga nakulangan ug kaalam, mangayo siya sa Dios, nga nagahatag ngadto sa tanan nga madagayaon, ug wala magabadlong.’ ‘Bulahan ang nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga panagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat didto; kay ang panahon haduol na.’ Kinahanglan natong iwali ngadto sa kalibutan ang dagku ug solemne nga mga kamatuoran nga anaa sulod sa basahon sa Pinadayag. Sulod gayud sa mga laraw ug mga prinsipyo sa iglesia sa Dios kinahanglan mosulod kining mga kamatuoran. Kinahanglan may labi ka suod ug masinantihon nga pagtuon niini nga basahon, ug labi ka matinguhaong pagpresentar sa mga kamatuoran nga anaa niini, mga kamatuoran nga may kalabutan sa tanan nga nangabuhi niining kaulahian nga mga adlaw. Ang tanan nga nangandam sa pagtagbo sa ilang Ginoo kinahanglan maghimo niini nga basahon nga hilisgutan sa matinguhaong pagtuon ug pag-ampo. Kini gayud mao ang gipasabot sa iyang ngalan,—usa ka pinadayag sa labing importante nga mga panghitabo nga mahitabo sa ulahing mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa. Si Juan, tungod sa iyang matinumanong pagsalig sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Cristo, gipapahawa ngadto sa Isla sa Patmos. Apan ang iyang pagkapapahawa wala makapabulag kaniya gikan kang Cristo. Ang Ginoo miduaw sa Iyang matinumanong alagad sa iyang pagkapapahawa, ug mihatag kaniya ug pahimangno mahitungod sa moabut ibabaw sa kalibutan.”

> “This instruction is of the greatest importance to us; for we are living in the last days of this earth’s history. Soon we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place. As the messengers of the Lord present these solemn truths, they must realize that they are handling subjects of eternal interest, and they should seek for the baptism of the Holy Spirit, that they may speak, not their own words, but the words given them by God.

> “Kining pahimangnoha mao ang labing dakong kamahinungdanon alang kanato; kay kita nagkinabuhi sa katapusang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa. Sa dili madugay mosulod kita sa katumanan sa mga hitabo nga gipakita ni Cristo kang Juan nga mahitabo. Samtang ang mga mensahero sa Ginoo nagpresentar niining mga mahimayaong kamatuoran, kinahanglan nilang masabtan nga sila nagatubag sa mga hilisgutan nga may walay katapusang kahinungdanon, ug kinahanglan nilang pangitaon ang bautismo sa Espiritu Santo, aron sila makasulti, dili sa ilang kaugalingong mga pulong, kondili sa mga pulong nga gihatag kanila sa Dios.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> “Ang basahon sa Pinadayag kinahanglan ablihan ngadto sa mga tawo. Daghan ang gitudloan nga kini usa ka sinilyohang basahon, apan kini sinilyohan lamang alang niadtong nagsalikway sa kamatuoran ug sa kahayag. Ang mga kamatuoran nga anaa niini kinahanglan imantala, aron ang mga tawo makabaton ug higayon sa pagpangandam alang sa mga hitabo nga sa dili madugay kaayo mahitabo. Ang Mensahe sa Ikatulong Manulonda kinahanglan ipresentar ingon nga mao lamang ang bugtong paglaum alang sa kaluwasan sa usa ka kalibutan nga nagakahanaw.”

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> “Ang mga katalagman sa katapusang mga adlaw ania na ibabaw kanato, ug sa atong buluhaton kinahanglan natong pasidan-an ang katawhan mahitungod sa katalagman nga ilang ginakahimutangan. Ayaw tugoti nga ang solemnehong mga talan-awon nga gipadayag sa tagna, nga sa dili madugay mahitabo, pasagdan lamang nga dili hisgutan. Kita mao ang mga mensahero sa Dios, ug wala kitay panahon nga usikon. Kadtong buot mahimong mga masigka-magbubuhat uban sa atong Ginoong Jesu-Cristo magapakita ug halalum nga pagtagad sa mga kamatuoran nga anaa niining basahona. Pinaagi sa pluma ug sa tingog maningkamot sila sa pagpatin-aw sa kahibulongang mga butang nga gianhi ni Cristo gikan sa langit aron ipadayag.” Signs of the Times, Hulyo 4, 1906.

Over a hundred years ago, in 1906, we were informed that soon “we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place.” The message was still sealed up in 1906. It is important to understand that the message of the Revelation of Jesus Christ is opened up to God’s people just before the events take place. We are told the book of Revelation “is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history.”

Kapin sa usa ka gatos ka tuig na ang milabay, niadtong 1906, gipahibalo kita nga sa dili madugay “mosulod kita sa katumanan sa mga hitabo nga gipakita ni Cristo kang Juan nga mahitabo.” Ang mensahe gitimrihan pa niadtong 1906. Importante nga masabtan nga ang mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo ginabuksan ngadto sa katawhan sa Dios sa wala pa gayud mahitabo ang mga hitabo. Gisultihan kita nga ang basahon sa Pinadayag “mao gayud ang gipasabot sa iyang ngalan,—usa ka pagpadayag sa labing mahinungdanong mga hitabo nga mahitabo sa katapusang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa.”

They are opened up so that God’s people might give the warning so those who are hearing the warning might “have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place.” It is worth noting (for John represents God’s people in the history when the message is to be proclaimed), that John identifies the two issues which he was being persecuted over. It was “because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ,” that he “was banished to the Isle of Patmos.” He was banished because he accepted both the Bible and the Spirit of Prophecy, which is the “testimony of Jesus.”

Gibuksan kini aron ang katawhan sa Dios makahatag sa pasidaan aron kadtong nakadungog sa pasidaan “makabaton ug kahigayonan sa pag-andam alang sa mga hitabo nga sa dili madugay mahitabo.” Angayng hinumdoman (kay si Juan nagarepresentar sa katawhan sa Dios sa kasaysayan sa panahon nga ang mensahe ipahibalo), nga giila ni Juan ang duruha ka mga isyu nga hinungdan sa iyang paglutos. Tungod kini “sa iyang matinumanong pagsalig sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Cristo,” nga siya “gipapahawa ngadto sa Isla sa Patmos.” Gipapahawa siya tungod kay gidawat niya ang Biblia ug ang Espiritu sa Tagna, nga mao ang “pagpamatuod ni Jesus.”

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> Ug mihapa ako sa iyang mga tiil aron mosimba kaniya. Ug siya miingon kanako, Tan-awa nga dili mo kana buhata: ako maoy imong kaubang-ulipon, ug sa imong mga igsoon nga nagabaton sa pagpamatuod ni Jesus: simbaha ang Dios: kay ang pagpamatuod ni Jesus mao ang espiritu sa tagna. Pinadayag 19:10.

John is representing a people at the end of the world who understand the message of the Revelation of Jesus Christ, and who are persecuted for upholding both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Si Juan nagarepresentar sa usa ka katawhan sa katapusan sa kalibotan nga nakasabot sa mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, ug nga gilutos tungod sa pagpanalipod sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna.

In the first three verses of chapter one the communication process between God the Father and his servants is emphasized. Chapter twenty-two adds to the narrative of the communication process. The two passages represent the beginning and the ending of the book Revelation and together they detail the role of John in the prophetic illustration. He is not simply the one who wrote the words of Revelation, but he also represents those at the end of the world who communicate the final warning message.

Sa unang tulo ka bersikulo sa kapitulo uno, gipasiugda ang proseso sa pagpakigkomunikar tali sa Dios Amahan ug sa iyang mga alagad. Ang kapitulo beinte-dos midugang sa asoy mahitungod sa maong proseso sa pagpakigkomunikar. Kining duha ka mga teksto nagrepresentar sa sinugdanan ug sa katapusan sa basahon nga Pinadayag, ug dungan nilang gihulagway sa tin-aw ang tahas ni Juan sa mahimayaong ilustrasyon sa propesiya. Dili lamang siya ang nagsulat sa mga pulong sa Pinadayag, kondili nagrepresentar usab siya niadtong anaa sa katapusan sa kalibotan nga nagpahibalo sa katapusang mensahe sa pasidaan.

> The Lord gave the word: great was the company of those that published it. Psalms 68:11

> Ang Ginoo mihatag sa pulong: daku ang panon niadtong nagsangyaw niini. Mga Salmo 68:11

John “saw” and “heard” the “things” that make up the message and was commanded to write and send the message to the churches.

Si Juan “nakakita” ug “nakadungog” sa mga “butang” nga naglangkob sa mensahe ug gisugo sa pagsulat ug pagpadala sa mensahe ngadto sa mga iglesia.

> Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:19.

> Nga nagaingon, Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang naulahi; ug, Ang imong nakita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Smirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Pinadayag 1:19.

What he “heard” and “saw” he was commanded to write down and send to the seven churches of Asia minor, but when it came to the individual churches Jesus dictated the messages directly to John, for every message to each of the seven churches begins with the phrase “And unto the angel of the church in … write.” Jesus dictated the individual messages to the churches.

Ang iyang “nadungog” ug “nakita” gisugo siya sa pagsulat ug sa pagpadala ngadto sa pito ka mga iglesia sa Asia Minor, apan sa dihang miabot na sa tagsa-tagsa ka mga iglesia si Jesus maoy midikta sa mga mensahe diha-diha kang Juan, kay ang matag mensahe ngadto sa matag usa sa pito ka mga iglesia nagsugod sa hugpong sa mga pulong, “Ug ngadto sa manulonda sa iglesia sa … isulat.” Si Jesus maoy midikta sa tagsa-tagsa nga mga mensahe ngadto sa mga iglesia.

Jesus dictated to John, and also Jesus told John to write what he saw and heard, and once Jesus told John “not” to write what he had heard.

Si Jesus maoy nagdikta kang Juan, ug si Jesus usab misugo kang Juan sa pagsulat sa iyang nakita ug nadungog, ug sa usa ka higayon si Jesus misulti kang Juan nga “dili” isulat ang iyang nadungog.

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> Ug misinggit siya sa makusog nga tingog, sama sa pagngulob sa usa ka leon; ug sa nakasinggit na siya, ang pito ka mga dalugdog mipamulong sa ilang mga tingog. Ug sa nakapamulong na ang pito ka mga dalugdog sa ilang mga tingog, magasulat na unta ako; ug nadungog ko ang usa ka tingog gikan sa langit nga nagaingon kanako, Selyohi ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog, ug ayaw kini isulat. Pinadayag 10:3, 4.

John was told to seal up what the seven thunders uttered and in so doing he was sealing up the message of the seven thunders, just as Daniel was commanded to seal up his book until the time of the end.

Si Juan gisugo sa pagsilyo sa gisulti sa pito ka mga dalugdog, ug sa pagbuhat niini iyang gisilyohan ang mensahe sa pito ka mga dalugdog, maingon nga si Daniel gisugo sa pagsilyo sa iyang basahon hangtod sa panahon sa katapusan.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . . . And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Daniel 12:4, 9.

> Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang magadalagan ngadto-nganhi, ug ang kahibalo modaghan.... Ug siya miingon, Lumakaw ka sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong sirado ug tinimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daniel 12:4, 9.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Human niining pito ka mga dalugdog nagpamulong sa ilang mga tingog, ang sugo miabut kang Juan maingon kang Daniel maylabot sa gamayng basahon: ‘Selyohi ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

What we are identifying is that at both the end and beginning of the book of Revelation a message is identified. The process of communicating that message is also identified. The part which John plays in communicating the message is specifically addressed. Sometimes he simply wrote what he saw and heard. Other times he was dictated to, and once he was told to not write what he had heard. The message of the Revelation of Jesus Christ is given by the Father, to Jesus, to Gabriel and then to the prophet John who was given the responsibility of writing the message and sending it to the churches.

Ang atong giila mao nga sa katapusan ug sa sinugdanan sa basahon sa Pinadayag usa ka mensahe ang gipaila. Ang pamaagi sa pagpahibalo nianang mensahe gipaila usab. Ang bahin nga gidula ni Juan sa pagpahibalo sa maong mensahe piho nga gihisgutan. Usahay gisulat lamang niya ang iyang nakita ug nadungog. Sa ubang higayon, gidikta kaniya ang isulat, ug sa makausa gisultihan siya nga dili isulat ang iyang nadungog. Ang mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo gihatag sa Amahan, ngadto kang Jesus, ngadto kang Gabriel, ug dayon ngadto sa manalagna nga si Juan, nga gihatagan sa katungdanan sa pagsulat sa mensahe ug sa pagpadala niini ngadto sa mga iglesia.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> Isulat ang mga butang nga imong nakita, ug ang mga butang nga anaa karon, ug ang mga butang nga mahitabo sa umaabot. Pinadayag 1:19.

It might be possible to read the verse and not recognize the prophetic principle identified within the command for John to write. Writing down “things” seen and heard is to record current history, for in John’s time those “things” were. Recording current history, and in so doing simultaneously writing down the things that shall be in the future, is the primary prophetic rule in the book of Revelation. John is used to emphasize and illustrate that very principle and its importance for he was essentially told to write “the things which are, and” in so doing you shall be writing “the things which shall be hereafter” because history repeats. This prophetic technique is Jesus’ signature, for a signature is a name and His name in chapter one of Revelation is the Alpha and Omega. He identifies the end with the beginning.

Mahimong posible nga basahon ang bersikulo ug dili maila ang prinsipyo sa propesiya nga gipaila sulod sa sugo kang Juan sa pagsulat. Ang pagsulat sa mga “butang” nga nakita ug nadungog mao ang pagrekord sa nagpadayon nga kasaysayan, kay sa panahon ni Juan kana nga mga “butang” anaa man. Ang pagrekord sa nagpadayon nga kasaysayan, ug sa pagbuhat niana dungan nga gisulat ang mga butang nga mahitabo sa umaabot, mao ang nag-unang lagda sa propesiya diha sa basahon sa Pinadayag. Si Juan gigamit aron ipasiugda ug ihulagway ang maong prinsipyo ug ang kahinungdanon niini, kay sa pagkatinuod gisultihan siya sa pagsulat sa “mga butang nga anaa karon, ug” sa pagbuhat niana ikaw magsulat sa “mga butang nga mahitabo sa ulahi” tungod kay ang kasaysayan nagbalikbalik. Kining paagi sa propesiya mao ang pirma ni Jesus, kay ang pirma mao ang usa ka ngalan ug ang Iyang ngalan sa unang kapitulo sa Pinadayag mao ang Alpha ug Omega. Iyang giila ang katapusan pinaagi sa sinugdanan.

We are just beginning the study of “The Revelation of Jesus Christ” and we are currently considering the first three verses of chapter one. The final warning message titled “The Revelation of Jesus Christ” is communicated from the heavenly Father unto Jesus unto Gabriel unto John who records it in a book to be sent to the churches. Because the message is so directly named as “The Revelation of Jesus Christ” it is important to note that of all the elements that have been written to men through the inspired Word revealing Christ, the one characteristic of who and what Jesus is, is illustrated in the activity of John in recording the message. As he wrote the things that then were, he was also writing the things that would yet be.

Nagasugod pa lamang kita sa pagtuon sa “Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo,” ug sa pagkakaron atong ginatagad ang nahaunang tulo ka mga bersikulo sa unang kapitulo. Ang katapusang pasidaang mensahe nga adunay ulohang “Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo” gipahibalo gikan sa langitnong Amahan ngadto kang Jesus, ngadto kang Gabriel, ngadto kang Juan, nga nagrekord niini sa usa ka basahon aron ipadala ngadto sa mga iglesia. Tungod kay ang mensahe tin-aw kaayong ginganlan nga “Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo,” importante nga matikdan nga sa tanang mga bahin sa mga butang nga gisulat ngadto sa mga tawo pinaagi sa dinasig nga Pulong nga nagapadayag kang Cristo, ang usa ka kinaiyang naghulagway kon kinsa ug unsa si Jesus makita diha sa buluhaton ni Juan sa pagrekord sa mensahe. Sa iyang pagsulat sa mga butang nga atua niadtong panahona, nagsulat usab siya sa mga butang nga umaabot pa.

The truth of repeating history is represented when John writes out a warning for his day and age, which is also a warning for a future time. When John wrote to the seven churches at the beginning of the Christian church, he was also penning a warning for the Christian church at the end of the world. This attribute of Christ’s character is represented when Christ is called the Alpha and Omega, or the beginning and the ending, or the first and the last. In fact, the Bible identifies this attribute of Christ’s character as what proves that he is the only God.

Ang kamatuoran sa nagbalikbalik nga kasaysayan girepresentahan sa dihang si Juan misulat ug usa ka pasidaan alang sa iyang kapanahonan, nga usa usab ka pasidaan alang sa umalabot nga panahon. Sa dihang si Juan misulat ngadto sa pito ka mga iglesia sa sinugdanan sa Cristohanong iglesia, nagsulat usab siya ug usa ka pasidaan alang sa Cristohanong iglesia sa katapusan sa kalibutan. Kining kinaiya sa karakter ni Cristo girepresentahan sa dihang si Cristo gitawag nga Alpha ug Omega, o ang sinugdanan ug ang katapusan, o ang una ug ang ulahi. Sa pagkatinuod, giila sa Biblia kining kinaiya sa karakter ni Cristo ingon nga maoy nagpamatuod nga Siya lamang ang bugtong Dios.

In the first chapter of Revelation we find Jesus identifying Himself as the Alpha and Omega.

Sa unang kapitulo sa Pinadayag atong makita si Jesus nga nagaila sa Iyang Kaugalingon ingon nga ang Alpha ug ang Omega.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.

> Didto ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nakadungog ako sa luyo ko ug usa ka dakong tingog, ingon sa usa ka trompeta, nga nagaingon: Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang katapusan; ug: Ang imong makita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Esmirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength.

> Ug milingi ako aron makita ko ang tingog nga nakigsulti kanako. Ug sa nakalingi na ako, nakita ko ang pito ka bulawanong mga tangkawan; ug sa taliwala sa pito ka mga tangkawan may usa nga sama sa Anak sa Tawo, nga nagsul-ob ug bisti nga miabot hangtod sa tiil, ug gibaksan sa usa ka bakus nga bulawan sa palibot sa dughan. Ang iyang ulo ug ang iyang mga buhok maputi sama sa balhibo sa karnero, maputi sama sa nieve; ug ang iyang mga mata ingon sa siga sa kalayo; ug ang iyang mga tiil sama sa lunsayng tumbaga, ingon sa daw nagadilaab sa hudno; ug ang iyang tingog ingon sa dinaguok sa daghang mga tubig. Ug diha sa iyang too nga kamot may pito ka mga bitoon; ug gikan sa iyang baba migula ang usa ka mahait nga espada nga duha ang sulab; ug ang iyang dagway sama sa adlaw nga nagasidlak sa iyang kusog.

> And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:10–17.

> Ug sa pagkakita ko kaniya, mihapa ako sa iyang tiilan ingon nga patay. Ug iyang gitapion ang iyang too nga kamot ibabaw kanako, nga nagaingon kanako, Ayaw kahadlok; ako mao ang nahauna ug ang nahulihan. Pinadayag 1:10–17.

There is much truth within these verses, but here I would simply point out that when John heard Christ’s trumpet-like voice and turned to see Who it was that spoke to him, he saw Jesus Christ as the heavenly High Priest within the holy place of the heavenly sanctuary. Jesus then identified Himself as Alpha and Omega and as the first and the last. In the message and its communication in the first three verses we found a line of truth that corresponded with the line of truth at the end of Revelation. As the Alpha and Omega Jesus illustrates the end with the beginning, the last with the first. At the end of the book of Revelation as in the beginning He once again identifies Himself as the Alpha and Omega.

Adunay daghang kamatuoran sulod niining mga bersikulo, apan dinhi akong yano lamang nga ipunting nga sa dihang nadungog ni Juan ang tingog ni Cristo nga sama sa trumpeta ug milingi aron makita Kinsa kadto ang misulti kaniya, iyang nakita si Jesu-Cristo ingon nga langitnong Labawng Sacerdote sulod sa balaang dapit sa langitnong santuwaryo. Unya giila Niya ang Iyang kaugalingon ingon nga Alfa ug Omega ug ingon nga ang nahauna ug ang naulahi. Sa mensahe ug sa pagpahibalo niini diha sa nahaunang tulo ka mga bersikulo atong hingkaplagan ang usa ka linya sa kamatuoran nga motakdo sa linya sa kamatuoran sa katapusan sa Pinadayag. Ingon nga ang Alfa ug Omega, gipakita ni Jesus ang katapusan uban sa sinugdanan, ang naulahi uban sa nahauna. Sa katapusan sa basahon sa Pinadayag maingon sa sinugdanan, Siya sa makausa pa miila sa Iyang kaugalingon ingon nga ang Alfa ug Omega.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> Ug miingon siya kanako, Kini nga mga pulong kasaligan ug tinuod; ug ang Ginoong Dios sa balaang mga propeta nagpadala sa iyang manulonda aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo. Ania karon, moanhi ako sa madali: bulahan siya nga nagabantay sa mga pulong sa panagna niini nga basahon.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> Ug ako, si Juan, mao ang nakakita ug nakadungog niining mga butanga. Ug sa diha nga ako nakadungog ug nakakita, mihapa ako aron mosimba sa atubangan sa mga tiil sa manolunda nga nagpakita kanako niining mga butanga. Unya miingon siya kanako: Tan-awa nga dili mo kini buhata; kay ako imong kaulipon, ug sa imong mga igsoon nga mga propeta, ug kanila nga nagabantay sa mga pulong niining basahona: simba sa Dios.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

> Ug siya miingon kanako, Ayaw timbrihi ang mga pulong sa panagna niining basahona; kay haduol na ang panahon.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

> Ang dili matarung, padayonon siya sa pagkadili matarung; ug ang mahugaw, padayonon siya sa pagkahugaw; ug ang matarung, padayonon siya sa pagkamatarung; ug ang balaan, padayonon siya sa pagkabalaan.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:7–13.

> Ug ania karon, moanhi ako sa madali; ug ang akong balos ania uban kanako, sa paghatag sa matag usa sumala sa iyang buhat. Ako mao ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan, ang nahauna ug ang naulahi. Pinadayag 22:7–13.

The book of Revelation carefully describes that when John records the message that the message would be premised upon the principle of the beginning illustrating the end. The message is the first truth opened up in the book of Revelation and the very same truth is the last to be spoken in the book. And in the testimony at the beginning and at the ending of the book of Revelation, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending and as the first and the last.

Maampingong gihulagway sa basahon sa Pinadayag nga sa dihang gisulat ni Juan ang mensahe, ang mensahe pagatukoron ibabaw sa prinsipyo nga ang sinugdanan naghulagway sa katapusan. Ang mensahe mao ang unang kamatuoran nga gipadayag diha sa basahon sa Pinadayag, ug ang mao gihapong kamatuoran mao ang ulahi nga isulti diha sa basahon. Ug sa pagpamatuod sa sinugdanan ug sa katapusan sa basahon sa Pinadayag, giila ni Jesus ang Iyang kaugalingon ingon nga ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug katapusan, ug ingon nga ang nahauna ug ang naulahi.

The first three verses of the book of Revelation identify the final warning message for mankind. It is the warning that precedes the seven last plagues and the Second Coming of Christ. The message of the Revelation of Jesus Christ was “sent and signified” “by his angel.”

Ang unang tulo ka bersikulo sa basahon sa Pinadayag nagpaila sa katapusang mensahe sa pasidaan alang sa katawhan. Kini mao ang pasidaan nga nag-una sa pito ka ulahing mga hampak ug sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Ang mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo “gipadala ug gipaila pinaagi sa mga ilhanan” “pinaagi sa iyang manulonda.”

That same warning message is then identified in the last passage of Revelation, and it is also represented as the third angel of Revelation fourteen.

Kining maong mensahe sa pasidaan dayon giila diha sa ulahing bahin sa Pinadayag, ug kini usab girepresentar ingon nga ikatulong manulonda sa Pinadayag 14.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> Ug ang ikatulong manulonda misunod kanila, nga nag-ingon sa makusog nga tingog, Kon adunay tawo nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug modawat sa iyang marka diha sa iyang agtang, o sa iyang kamot, Siya usab moinom sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa kopa sa iyang kasuko; ug siya pagasakiton pinaagi sa kalayo ug asupre sa atubangan sa mga balaang manulonda, ug sa atubangan sa Cordero: Ug ang aso sa ilang kasakit mosaka hangtod sa kahangtoran nga walay katapusan; ug sila walay pahulay sa adlaw ni sa gabii, sila nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug bisan kinsa nga modawat sa marka sa iyang ngalan. Pinadayag 14:9–11.

The final warning message is the message represented as the third angel. It’s the final warning for it directly identifies the last test for mankind. There is another angel that follows and joins the third angel, and that angel is also the final warning message.

Ang katapusang mensahe sa pasidaan mao ang mensaheng girepresentar ingon nga ikatulong manulonda. Kini mao ang katapusang pasidaan tungod kay kini sa direkta nagpaila sa ulahing pagsulay alang sa katawhan. Anaa pay laing manulonda nga mosunod ug moapil sa ikatulong manulonda, ug kana nga manulonda mao usab ang katapusang mensahe sa pasidaan.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

> Ug human niini nga mga butang nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung kagamhanan; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog uban sa kusgan nga tingog, nga nagaingon: Ang dakung Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa tanang mahugaw nga espiritu, ug hawla sa tanang mahugaw ug makapupungot nga langgam. Kay ang tanang kanasuran nakainom sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas, ug ang mga hari sa yuta nakapakighilawas uban kaniya, ug ang mga magpapatigayon sa yuta nangadato pinaagi sa kadagaya sa iyang mga kaluho.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon: Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut hangtod sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Pinadayag 18:1–5.

The message that is the Revelation of Jesus Christ is represented in chapter one, chapter fourteen, chapter eighteen and chapter twenty-two. The message is signified by an angel that is identified in the first and the last reference in Revelation as the angel Gabriel, and then in chapters fourteen and eighteen the message is symbolically represented by an angel flying in heaven or coming down out of heaven.

Ang mensahe nga mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo girepresentahan diha sa kapitulo uno, kapitulo katorse, kapitulo dieciocho, ug kapitulo baynte-dos. Ang mensahe gipaila pinaagi sa usa ka manulonda nga giila sa nahaunang ug sa ulahing reperensiya diha sa Pinadayag ingon nga ang manulonda nga si Gabriel, ug unya sa mga kapitulo katorse ug dieciocho ang mensahe sa simbolikong paagi girepresentahan pinaagi sa usa ka manulonda nga nagalupad sa langit o nanaug gikan sa langit.

The angel that comes down out of heaven in chapter eighteen is typified earlier in chapter ten when an angel descends and places one foot on the land and another on the sea. That angel has a book that John is commanded to eat that makes his mouth sweet and his belly bitter. The book John eats is a message, and the message represented by the little book typifies the message of the angel of Revelation eighteen, so it too is a representation of the final warning message.

Ang manulonda nga nanaug gikan sa langit sa kapitulo 18 gitipoan nang daan sa kapitulo 10, sa dihang usa ka manulonda mikunsad ug gibutang ang usa ka tiil sa yuta ug ang lain sa dagat. Kana nga manulonda adunay usa ka basahon nga gisugo si Juan sa pagkaon, nga nagpatam-is sa iyang baba ug nagpait sa iyang tiyan. Ang basahon nga gikaon ni Juan maoy usa ka mensahe, ug ang mensahe nga gilarawan sa gamayng basahon nagatipo sa mensahe sa manulonda sa Pinadayag 18, busa kini usab usa ka representasyon sa katapusang mensahe sa pasidaan.

We are told that God’s message was sent and signified by an angel and when we closely look for the final warning message to be illustrated in the book of Revelation, we find that seven times an angel signifies the final warning message. In the first and the last instances it was the angel, Gabriel. Then in Revelation ten we have an angel come down with a little book in his hand. In Revelation fourteen we have three more angels, all representing the final warning message. Then in Revelation eighteen we have another angel representing the very same final warning message. Seven final warning messages are represented by angels. The first and the last are the angel Gabriel and the five angels in the middle of the first and last are symbolic angels.

Gisuginlan kita nga ang mensahe sa Dios gipadala ug gipaila pinaagi sa usa ka manulonda, ug sa diha nga atong susihon pag-ayo ang katapusang mensahe sa pasidaan nga gihulagway diha sa basahon sa Pinadayag, atong makita nga sa makapito ka higayon ang usa ka manulonda nagtimaan sa katapusang mensahe sa pasidaan. Sa nahaunang ug sa kinatapusang mga kahimtang, mao kadto ang manulonda, si Gabriel. Unya sa Pinadayag 10 atong makita ang usa ka manulonda nga mikunsad nga may gamayng basahon sa iyang kamot. Sa Pinadayag 14 atong makita ang laing tulo ka mga manulonda, silang tanan nagrepresentar sa katapusang mensahe sa pasidaan. Unya sa Pinadayag 18 atong makita ang usa pa ka manulonda nga nagrepresentar sa mao ra gayod nga katapusang mensahe sa pasidaan. Pito ka katapusang mga mensahe sa pasidaan ang girepresentahan sa mga manulonda. Ang nahauna ug ang kinataposan mao ang manulonda nga si Gabriel, ug ang lima ka mga manulonda nga anaa sa taliwala sa nahauna ug sa kinataposan mga simbolikong manulonda.

Of course, each of the seven churches have an angel as well, but they are carrying a message to the churches, whereas the final warning message we have been discussing is a message which includes the entire world as its audience.

Siyempre, ang matag usa sa pito ka mga iglesia adunay man usab usa ka manulonda, apan sila nagdalá ug usa ka mensahe ngadto sa mga iglesia, samtang ang katapusang mensahe sa pasidaan nga atong gihisgutan mao ang usa ka mensahe nga naglangkob sa tibuok kalibotan ingon nga tigpaminaw niini.

Each of the seven prophetic lines representing the final warning message should be closely evaluated and aligned with each other, but at this juncture I wish to simply define a basic principle of Alpha and Omega. The first time a subject is mentioned in God’s word is the most important reference. The first time “seed” is mentioned in the Bible is in Genesis 1:11 where we are told that the seed would produce “after its kind.” The first mention of the seed emphasizes that it has the DNA necessary to reproduce itself. Jesus identified God’s Word as a seed.

Ang matag usa sa pito ka mga linya sa tagna nga nagarepresentar sa katapusang mensahe sa pasidaan kinahanglan susihon pag-ayo ug ipahaom sa usag usa, apan niining higayona buot ko lamang ipasabot ang usa ka sukaranang prinsipyo sa Alpha ug Omega. Ang unang higayon nga ang usa ka hilisgutan mahisgotan diha sa Pulong sa Dios mao ang labing importante nga reperensiya. Ang unang higayon nga ang “binhi” mahisgotan sa Biblia anaa sa Genesis 1:11 diin gisultihan kita nga ang binhi mamunga “sumala sa iyang matang.” Ang unang paghisgot sa binhi nagpasiugda nga kini adunay DNA nga gikinahanglan aron makapamunga pag-usab sa iyang kaugalingon. Giila ni Jesus ang Pulong sa Dios ingon nga usa ka binhi.

> The same day went Jesus out of the house, and sat by the sea side. And great multitudes were gathered together unto him, so that he went into a ship, and sat; and the whole multitude stood on the shore. And he spake many things unto them in parables, saying,

> Nianang adlawa migula si Jesus sa balay ug milingkod sa daplin sa dagat. Ug daghang mga panon ang nanagtigom ngadto kaniya, mao nga misakay siya sa usa ka sakayan ug milingkod; ug ang tibook panon nagtindog sa baybayon. Ug siya misulti kanila sa daghang mga butang pinaagi sa mga sambingay, nga nag-ingon,

> Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear.

> Ania karon, migula ang usa ka magsasabwag aron magsabwag; ug sa iyang pagsabwag, ang uban nga mga liso nangatagak daplin sa dalan, ug miabot ang mga langgam ug gitukob kini: Ang uban nangatagak sa kabatuhan, diin kulang ang yuta; ug diha-diha miturok sila, kay wala silay halalumon nga yuta: Ug sa pagsubang sa adlaw, nangalayo sila; ug tungod kay wala silay gamut, nangalaya sila. Ug ang uban nangatagak taliwala sa mga tunok; ug mitubo ang mga tunok, ug gilumos sila: Apan ang uban nangatagak sa maayong yuta, ug namunga, ang uban usa ka gatus pilo, ang uban kan-uman pilo, ang uban katloan pilo. Ang adunay mga dalunggan sa pagpaminaw, pamation niya.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables?

> Ug miadto kaniya ang mga tinun-an, ug miingon kaniya, Nganong nagsulti ka kanila pinaagi sa mga sambingay?

> He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.

> Mitubag siya ug miingon kanila, Kay gihatag kaninyo ang pag-ila sa mga tinago sa gingharian sa langit, apan kanila wala kini ihatag. Kay bisan kinsa nga adunay anaa kaniya, kaniya pagahatagan, ug siya makabaton pa ug labaw nga kadagaya; apan bisan kinsa nga walay anaa kaniya, bisan ang anaa na kaniya pagakuhaon pa gikan kaniya. Busa nagsulti ako kanila pinaagi sa mga sambingay: kay bisan nagtan-aw sila, dili sila makakita; ug bisan nagapatalinghug sila, dili sila makadungog ni makasabut. Ug diha kanila natuman ang tagna ni Esaias, nga nagaingon, Sa pagpatalinghug kamo makadungog, apan dili makasabut; ug sa pagtan-aw kamo makakita, apan dili makamatikod: Kay ang kasingkasing niining katawhan nahimong mabaga, ug ang ilang mga dalunggan maoy malisod na makadungog, ug ang ilang mga mata ilang gipiyong; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mangakabig, ug ako magaayo kanila.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them.

> Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini.

> Hear ye therefore the parable of the sower.

> Busa, pamatia ninyo ang sambingay sa magpupugas.

> When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side.

> Sa diha nga ang bisan kinsa makadungog sa pulong sa gingharian, ug dili makasabut niini, unya moanhi ang daotan, ug pagasakmiton ang gipugas sa iyang kasingkasing. Kini mao siya nga midawat sa binhi sa daplin sa dalan.

> But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended.

> Apan siya nga midawat sa binhi ngadto sa mabatoong dapit mao kadtong nakadungog sa pulong, ug dihadiha gidawat kini uban sa kalipay; apan wala siya’y gamut diha sa iyang kaugalingon, kondili nagapadayon lamang sa makadiyot; kay sa dihang moabut ang kasakitan o paglutos tungod sa pulong, dihadiha siya mapandol.

> He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful.

> Ang nakadawat usab sa binhi taliwala sa mga tunok mao siya nga nakadungog sa pulong; apan ang mga kabalaka niining kalibotana ug ang paglimbong sa mga bahandi naglukop sa pulong, ug siya nahimong walay bunga.

> But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Matthew 13:1–23.

> Apan siya nga nakadawat sa binhi ngadto sa maayong yuta mao kadtong nakadungog sa pulong, ug nakasabut niini; nga usab nagapamunga, ug nagahatag, ang uban usa ka gatus ka pilo, ang uban kan-uman, ang uban katloan. Mateo 13:1–23.

A seed, which is God’s Word, has all the DNA necessary to produce a complete plant. The first mention of a subject in God’s Word includes all the elements of that subject that there is. This fact is identified as “the rule of first mention.” The closer this rule is examined the surer it becomes.

Ang usa ka liso, nga mao ang Pulong sa Dios, adunay tanang DNA nga gikinahanglan aron makapatubo ug usa ka hingpit nga tanom. Ang unang paghisgot sa usa ka hilisgutan diha sa Pulong sa Dios naglangkob na sa tanang mga bahin niana nga hilisgutan. Kining kamatuoran nailhan ingon nga “ang lagda sa unang paghisgot.” Samtang mas duolon ang pagsusi niining lagda, mas mosiguro kini.

Before we continue on in our explanation of the Alpha and Omega and the definition of God’s Word as a seed, it is worth considering from the passage we just cited in Matthew some relevant points in our consideration of the book of Revelation. All the prophets are speaking of the end of the world.

Sa dili pa kita magpadayon sa atong pagpatin-aw mahitungod sa Alpha ug Omega ug sa paghubad sa Pulong sa Dios ingon nga usa ka binhi, angay nga atong palandungan gikan sa teksto nga ato nang gikutlo sa Mateo ang pipila ka may kalabotan nga mga punto sa atong pagsusi sa basahon sa Pinadayag. Ang tanang mga propeta naghisgot mahitungod sa katapusan sa kalibotan.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Ang matag usa sa karaang mga propeta misulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa atong panahon, aron ang ilang pagpanagna magpabiling may gahum alang kanato. ‘Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, ngadto kang kinsa miabut ang mga katapusan sa kalibotan.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Dili ngadto sa ilang kaugalingon, kondili ngadto kanato sila nag-alagad niining mga butanga, nga karon gikapadayag kaninyo pinaagi kanila nga nagwali sa maayong balita kaninyo uban sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga gitinguha sa mga manulonda nga sutaon.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “Gitipon ug gipundok sa Biblia ang iyang mga bahandi alang niining katapusang kaliwatan. Ang tanang dagkung mga hitabo ug solemning mga pakiglabot sa kasaysayan sa Daang Tugon nahimo na, ug nagpadayon nga nagakahitabo pag-usab, sa iglesya niining ulahing mga adlaw.” Selected Messages, libro 3, 338, 339.

This passage provides three witnesses, (Paul, Peter and Ellen White) testifying to the fact that all the prophets are speaking about the end of the world, which is the very time when the secret in the book of Revelation is unsealed. Therefore, in Matthew thirteen when Jesus said, “blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them,” He was expressing the same blessing that is noted in the first three verses of Revelation chapter one.

Kining bahina naghatag ug tulo ka mga saksi, (si Pablo, si Pedro, ug si Ellen White) nga nagpanghimatuod sa kamatuoran nga ang tanang mga propeta nagasulti mahitungod sa katapusan sa kalibotan, nga mao gayud ang panahon sa dihang ang tinago sa basahon sa Pinadayag pagabuksan. Busa, sa Mateo trese sa dihang miingon si Jesus, “bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita: ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarung nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita kanila; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog kanila,” Iyang gipahayag ang mao rang panalangin nga namatikdan sa nahaunang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo uno.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat niini; kay haduol na ang panahon. Pinadayag 1:3.

Jesus presented the parable of the Sower and then the disciples are led to engage him on the parable. But before they are brought into interaction with Jesus, He stated for them and more importantly for us, “Who hath ears to hear, let him hear.”

Gipresentar ni Jesus ang sambingay bahin sa Magpupugas, ug unya ang mga tinun-an gidala sa pakig-istorya Kaniya mahitungod sa sambingay. Apan sa wala pa sila madala ngadto sa pagpakig-uban kang Jesus, miingon Siya alang kanila ug labaw sa tanan alang kanato, “Ang adunay mga dalunggan sa pagpamati, papamatia siya.”

Jesus gives the parable and concludes it with the warning for those who will—to hear. Then the disciples are led into the discussion where Jesus addresses at least three significant thoughts. He identifies a distinction between two classes of hearers, and in doing so he refers to a passage from the book of Isaiah to provide a second witness of two classes of hearers (for remember it is all set in the context of those that will hear). The third idea he sets forth, beyond the two classes of hearers and the book of Isaiah as a second witness, is the fact that the Word of God is a seed. The fact that the Word of God is a seed is therefore part of what is to be heard by those that hear the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one. There are two hearers in the first three verses, just as there are two classes of hearers in Matthew thirteen. Matthew thirteen simply adds some insight to the various ways those who refuse to hear make the choice not to hear. And the witness of Isaiah adds even more to the message we are to hear.

Gihatag ni Jesus ang sambingay ug gitapos kini pinaagi sa pasidaan alang niadtong adunay igdungog—nga mamati. Unya ang mga tinun-an gidala ngadto sa pakigpulong diin gipatubag ni Jesus ang labing menos tulo ka mahinungdanong mga hunahuna. Iyang giila ang usa ka kalainan tali sa duha ka matang sa mga mamiminaw, ug sa pagbuhat niini iyang gikutlo ang usa ka teksto gikan sa basahon ni Isaias aron paghatag ug ikaduhang saksi sa duha ka matang sa mga mamiminaw (kay hinumdomi nga kining tanan nahimutang sulod sa konteksto niadtong mamati). Ang ikatulong ideya nga iyang gipahimutang, gawas sa duha ka matang sa mga mamiminaw ug sa basahon ni Isaias ingon nga ikaduhang saksi, mao ang kamatuoran nga ang Pulong sa Dios usa ka liso. Busa, ang kamatuoran nga ang Pulong sa Dios usa ka liso kabahin sa angay pagadunggon niadtong mamati sa Pinadayag ni Jesu-Cristo diha sa Pinadayag kapitulo uno. Adunay duha ka mamiminaw sa unang tulo ka bersikulo, maingon nga adunay duha ka matang sa mga mamiminaw sa Mateo trese. Ang Mateo trese nagadugang lamang ug pipila ka kahayag mahitungod sa nagkalainlaing mga paagi diin kadtong nagdumili sa pagpamati mopili sa dili pagpamati. Ug ang pagpamatuod ni Isaias nagadugang pa gayud sa mensahe nga angay natong pagadunggon.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke.

> Sa tuig nga namatay si Haring Uzziah nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod ibabaw sa usa ka trono, hataas ug binayaw; ug ang sidsid sa iyang kupo mipuno sa templo. Sa ibabaw niini nagtindog ang mga serapin: ang matag usa may unom ka pako; sa duruha gitabonan niya ang iyang nawong, ug sa duruha gitabonan niya ang iyang mga tiil, ug sa duruha siya milupad. Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga panon: ang tibook yuta napuno sa iyang himaya. Ug ang mga haligi sa pultahan nanglihok sa tingog niya nga misinggit, ug ang balay napuno sa aso.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.

> Unya miingon ako, Alaot ako! kay ako gilaglag; tungod kay ako usa ka tawo nga mahugaw ug mga ngabil, ug ako nagpuyo sa taliwala sa usa ka katawhan nga mahugaw ug mga ngabil; kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, sa Ginoo sa mga panon.

> Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.

> Unya may milupad nganhi kanako nga usa sa mga serapin, nga may nagdilaab nga baga sa iyang kamot, nga iyang gikuha pinaagi sa mga kumpit gikan sa halaran: Ug iyang gipahimutang kini sa ibabaw sa akong baba, ug miingon, Ania karon, kini nakahikap sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala hinloi na.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me.

> Unya nadungog ko usab ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa man ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanamo? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.

> Ug siya miingon: Lakaw, ug sultihi kining katawhan: Sa pagkamatuod kamo makadungog, apan dili makasabut; ug sa pagkamatuod kamo makakita, apan dili makasabot. Patamboka ang kasingkasing niining katawhan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug papiyonga ang ilang mga mata; tingali unya sila makakita pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mangakabig, ug mamaayo.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:1–13.

> Unya miingon ako, Ginoo, hangtod kanus-a? Ug siya mitubag, Hangtod nga ang mga ciudad mahimong biniyaan nga walay pumoluyo, ug ang mga balay walay tawo, ug ang yuta mahimong hingpit nga awa-aw, Ug ang Ginoo makapahilayo sa mga tawo, ug adunay dakong pagbiniyaay sa taliwala sa yuta. Apan bisan pa niana adunay mahabilin diha niini ang ikanapulo, ug kini mobalik, ug pagaut-uton: sama sa kahoy nga teil, ug sama sa encina, kansang sulod anaa kanila sa diha nga mangatagak ang ilang mga dahon: mao man usab ang balaang kaliwat mahimong sulod niana. Isaias 6:1–13.

Of course, this passage from Isaiah is absolutely amazing in the depth of prophetic subjects it addresses. Many of these subjects have been repeatedly discussed in Habakkuk’s Tables, so we will simply summarize the points from the passage that support our consideration of Jesus’ reference to His word being a seed.

Sa pagkatinuod, kining maong teksto gikan sa Isaias talagsaon gayod kaayo sa giladmon sa mga mahulagwayong hilisgutan nga iyang gihisgutan. Daghan niining mga hilisgutana gisubli-subling hisgotan sa mga Talaan ni Habakuk, busa among ihalapad lamang sa mubo ang mga punto gikan sa maong teksto nga nagpalig-on sa among pagtagad sa paghisgot ni Jesus nga ang Iyang pulong mao ang usa ka binhi.

In has been established that Isaiah in the passage represents a prophet, and therefore God’s people at the end of time. More importantly for our point, Isaiah represents a people who were living in sin, while functioning within God’s church. Until Isaiah had the revelation of God’s glory, he did not recognize his own sinfulness. He was Laodicean, he was blind.

Napamatud-an na nga si Isaias, niining maong teksto, nagrepresentar sa usa ka propeta, ug busa sa katawhan sa Dios sa kataposang panahon. Labaw pa ka importante alang sa atong punto, si Isaias nagrepresentar sa usa ka katawhan nga nagkinabuhi diha sa sala, samtang nagalihok sulod sa iglesia sa Dios. Hangtod nga si Isaias nakadawat sa pagpadayag sa himaya sa Dios, wala niya mailhi ang iyang kaugalingong pagkamakasasala. Siya Laodicean, siya buta.

> “Isaiah had denounced the sin of others; but now he sees himself exposed to the same condemnation he had pronounced upon them. He had been satisfied with a cold, lifeless ceremony in his worship of God. He had not known this until the vision was given him of the Lord. How little now appeared his wisdom and talents as he looked upon the sacredness and majesty of the sanctuary. How unworthy he was! how unfitted for sacred service! His view of himself might be expressed in the language of the apostle Paul, ‘O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?’

> “Gisaway ni Isaias ang sala sa uban; apan karon nakita niya ang iyang kaugalingon nga nabutyag sa mao rang paghukom nga iyang gipahayag batok kanila. Natagbaw siya sa usa ka bugnaw, walay kinabuhi nga seremonya sa iyang pagsimba sa Dios. Wala niya kini mahibaloi hangtod nga gihatag kaniya ang panan-awon sa Ginoo. Pagkagamay na lamang karon sa iyang kaalam ug mga talento sa dihang iyang gitan-aw ang pagkabalaan ug pagkahalangdon sa balaang puluy-anan. Pagkadili takus niya! pagkadili angay alang sa balaang pag-alagad! Ang iyang pagtan-aw sa iyang kaugalingon mahimong ipahayag sa pinulongan ni apostol Pablo, ‘O pagkawalay alamag nga tawo ako! kinsa ba ang moluwas kanako gikan sa lawas niining kamatayon?’”

> “But relief was sent to Isaiah in his distress. ‘Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.” Isaiah 6:6, 7.

> “Apan ang kahupayan gipadala kang Isaias diha sa iyang kasakit. ‘Unya ang usa sa mga serapin milupad nganhi kanako, nga may usa ka buhing baga sa iyang kamot, nga iyang gikuha pinaagi sa mga sipit gikan sa halaran: Ug kini iyang gihikap sa akong baba, ug miingon, Tan-awa, kini nakahikap sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala naputli na.’ Isaias 6:6, 7.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> “Ang panan-awon nga gihatag kang Isaias nagalarawan sa kahimtang sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw. Sila adunay kahigayonan sa pagtan-aw pinaagi sa pagtoo sa buluhaton nga nagapadayon didto sa langitnong santuwaryo. ‘Ug ang templo sa Dios giablihan didto sa langit, ug nakita sa iyang templo ang arka sa iyang tugon.’ Sa dihang sila motan-aw pinaagi sa pagtoo ngadto sa Labing Balaang Dapit, ug makita ang buluhaton ni Cristo sa langitnong santuwaryo, ilang mahibaloan nga sila usa ka katawohan nga mahugaw ang mga ngabil,—usa ka katawohan kansang mga ngabil sa makadaghan namulong ug kakawangan, ug kansang mga talento wala mabalaan ug wala magamit alang sa himaya sa Dios. Maayo gayod nga sila mawad-an ug paglaum sa dihang ilang itandi ang ilang kaugalingong kaluyahon ug pagkadili-takus sa kaputli ug pagkamaanindot sa mahimayaong kinaiya ni Cristo. Apan kon sila, sama kang Isaias, modawat sa pagpatik nga gituyo sa Ginoo nga ipahimutang sa kasingkasing, kon ipaubos nila ang ilang mga kalag sa atubangan sa Dios, adunay paglaum alang kanila. Ang balangaw sa saad anaa sa ibabaw sa trono, ug ang buluhaton nga gibuhat alang kang Isaias pagabuhaton diha kanila. Ang Dios motubag sa mga pangamuyo nga nagagikan sa mapainubsanon nga kasingkasing.”

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, [then] the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> “Ang katuyoan niining dako ug masulob-on nga buhat sa Dios mao ang pagatigum sa mga hinigtalíng bugkos alang sa langitnong tipiganan; kay ang yuta pagapun-on sa himaya sa Ginoo. Busa ayaw kahadloki ni bisan kinsa sa dihang ilang makita ang nagmasakupong pagkadaotan ug makadungog sa pulong nga mogula gikan sa mahugaw nga mga ngabil. Sa dihang ang mga gahum sa kangitngit magahan-ay sa ilang kaugalingon batok sa katawhan sa Dios; sa dihang si Satanas magatigum sa iyang mga pwersa alang sa kataposang dakong panagbangi, ug ang iyang gahum daw dako ug hapit na makadaug sa tanan, [unya] ang tin-aw nga panan-aw sa langitnong himaya, sa trono nga hataas ug gibayaw, nga gilukob sa balangaw sa saad, magahatag ug kalipay, kasiguruhan, ug kalinaw.” Review and Herald, December 22, 1896.

The vision “represents the condition of God’s people in the last days.” God’s people in the last days are Laodiceans.

Ang panan-awon “nagrepresentar sa kahimtang sa katawhan sa Dios sa kaulahang mga adlaw.” Ang katawhan sa Dios sa kaulahang mga adlaw mao ang mga Laodicean.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.

> Ug sa anghel sa iglesia sa mga taga-Laodicea isulat mo kini; Mao kini ang giingon sa Amen, ang matinumanon ug tinuod nga saksi, ang sinugdanan sa binuhat sa Dios; Nahibalo ako sa imong mga buhat, nga ikaw dili bugnaw ni init: hinaut unta nga ikaw bugnaw o init. Busa tungod kay ikaw dagaang, ug dili bugnaw ni init, isuka ko ikaw gikan sa akong baba. Tungod kay nagaingon ka, Ako dato, ug nadagaya sa mga bahandi, ug walay kinahanglanon sa bisan unsa; ug wala ka mahibalo nga ikaw alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo: Gitambagan ko ikaw sa pagpalit gikan kanako ug bulawan nga gisulayan sa kalayo, aron ikaw mahimong dato; ug puti nga bisti, aron ikaw masul-oban, ug aron ang kaulawan sa imong pagkahubo dili makita; ug haplasi ang imong mga mata sa tambal sa mata, aron ikaw makakita.

> As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne.

> Ang tanan nga akong gihigugma, akong badlongon ug silotan: busa magmainiton ka, ug maghinulsol. Ania karon, nagatindog ako sa pultahan, ug nanuktok: kon adunay tawo nga makadungog sa akong tingog, ug moabli sa pultahan, mosulod ako ngadto kaniya, ug makigsalo ako sa panihapon uban kaniya, ug siya uban kanako. Kaniya nga magmadaugon itugot ko ang paglingkod uban kanako sa akong trono, maingon nga ako usab nagmadaugon, ug milingkod uban sa akong Amahan sa iyang trono.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Ang adunay igdulungog, pamatia niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:14–22.

> “The message to the church of the Laodiceans is a startling denunciation, and is applicable to the people of God at the present time.

> “Ang mensahe ngadto sa iglesia sa mga Laodiceanhon usa ka makapakurat nga pagsaway, ug magamit kini sa katawohan sa Dios sa karon nga panahon.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “‘Ug ngadto sa manulunda sa iglesia sa mga taga-Laodicea isulat mo: Kini nga mga butang nag-ingon ang Amen, ang matinumanon ug matuod nga Saksi, ang sinugdanan sa paglalang sa Dios; nahibalo Ako sa imong mga buhat, nga ikaw dili bugnaw ni init man: hinaut unta nga ikaw bugnaw o init. Busa tungod kay ikaw maligamgam, ug dili bugnaw ni init man, isuka Ko ikaw gikan sa Akong baba. Tungod kay nagaingon ka, Ako dato, ug nagmadagayaon sa mga kabtangan, ug wala magkinahanglan ug bisan unsa; ug wala ka mahibalo nga ikaw maoy alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo.’”

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “Dinhi gipakita kanato sa Ginoo nga ang mensahe nga pagadalhon ngadto sa Iyang katawhan pinaagi sa mga ministro nga Iyang gitawag aron sa pagpasidaan sa katawhan dili usa ka mensahe sa pakigdait ug kaluwasan. Dili lamang kini teoretikal, kondili praktikal sa matag bahin. Ang katawhan sa Dios gihulagway diha sa mensahe ngadto sa mga Laodiceanhon ingon nga anaa sa kahimtang sa makalibotnong kasigurohan. Sila anaa sa kahupayan, nagatoo sa ilang kaugalingon nga anaa sa kahitas-an nga kahimtang sa espirituhanong mga kadaugan. ‘Tungod kay nagaingon ikaw, Ako dato, ug midagaya sa mga bahandi, ug wala akoy kinahanglanon; ug wala ikaw masayod nga ikaw alaut, ug miserable, ug kabus, ug buta, ug hubo.’”

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.

> “Unsa pa bang mas dakong limbong ang mahimong moabot sa mga hunahuna sa mga tawo kaysa sa pagsalig nga sila husto samtang sila hingpit nga nasayop! Ang mensahe sa Tinuod nga Saksi nagakaplag sa katawhan sa Dios diha sa usa ka makapasubo nga paglimbong, apan matinud-anon sulod niana nga paglimbong. Wala nila mahibaloi nga ang ilang kahimtang makalolooy sa pagtan-aw sa Dios. Samtang kadtong giatubang nagadani sa ilang kaugalingon pinaagi sa paghunahuna nga anaa sila sa usa ka halangdon nga espirituhanong kahimtang, ang mensahe sa Tinuod nga Saksi nagbungkag sa ilang kasigurohan pinaagi sa makapakurat nga pagsaway sa ilang tinuod nga kahimtang sa espirituhanong pagkabuta, kapobrehon, ug pagkaluoyan. Ang pagpamatuod, nga hilabihan ka mahait ug mabangis, dili mahimong sayop, kay ang Tinuod nga Saksi mao ang nagasulti, ug ang Iyang pagpamatuod kinahanglan nga husto.

> “It is difficult for those who feel secure in their attainments, and who believe themselves to be rich in spiritual knowledge, to receive the message which declares that they are deceived and in need of every spiritual grace. The unsanctified heart is ‘deceitful above all things, and desperately wicked.’ I was shown that many are flattering themselves that they are good Christians, who have not a ray of light from Jesus. They have not a living experience for themselves in the divine life. They need a deep and thorough work of self-abasement before God before they will feel their true need of earnest, persevering effort to secure the precious graces of the Spirit.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

> Lisod alang sa mga mibati nga luwas na diha sa ilang mga naangkon, ug nagatoo sa ilang kaugalingon nga dato sa espirituwal nga kahibalo, ang pagdawat sa mensahe nga nagapahayag nga sila gilimbongan ug nanginahanglan sa tanang espirituwal nga grasya. Ang wala mabalaan nga kasingkasing “malimbongon labaw sa tanang butang, ug hilabihan ka dautan.” Gipakita kanako nga daghan ang nagadayeg sa ilang kaugalingon nga sila maayong mga Kristohanon, nga walay bisan usa ka sidlak sa kahayag gikan kang Jesus. Wala sila’y buhi nga kasinatian alang sa ilang kaugalingon diha sa balaang kinabuhi. Nanginahanglan sila ug halalum ug hingpit nga buhat sa pagpaubos sa kaugalingon atubangan sa Dios sa dili pa nila mabati ang ilang tinuod nga panginahanglan sa mainiton ug mapadayonon nga paningkamot aron maangkon ang bililhon nga mga grasya sa Espiritu.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

Once Isaiah was converted out of his Laodicean condition, he volunteered to take the final warning message to the world. Verse three of chapter six connects Isaiah’s prophetic history with the prophetic history of Revelation eighteen when the angel descends and lightens the earth with its glory.

Sa dihang si Isaias nakabig gikan sa iyang kahimtang nga Laodiceano, misanong siya sa iyang kaugalingon sa pagdala sa katapusang mensahe sa pasidaan ngadto sa kalibotan. Ang bersikulo tres sa kapitulo sais nagdugtong sa propetikong kasaysayan ni Isaias sa propetikong kasaysayan sa Pinadayag dieciocho, sa dihang ang manulonda mokanaug ug modan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> Ug human sa niini nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Pinadayag 18:1.

Isaiah is representing God’s people during the time when the angel of Revelation eighteen descends, for when he was taken into the heavenly sanctuary, he heard the seraphim proclaiming “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory.” Isaiah, as with John in the Revelation, represent God’s people who proclaim the final warning message. John called God’s people “the remnant” and Isaiah referred to them as “a tenth,” or a tithe. The root word in the Hebrew means “to tithe.”

Si Isaias nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa panahon nga ang manulonda sa Pinadayag dieciocho manaog, kay sa dihang gidala siya ngadto sa langitnong santuwaryo, iyang nadungog ang mga serapin nga nagmantala, “Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga panon: ang tibook yuta napuno sa iyang himaya.” Si Isaias, maingon kang Juan diha sa Pinadayag, nagrepresentar sa katawohan sa Dios nga nagmantala sa katapusang mensahe sa pasidaan. Gitawag ni Juan ang katawohan sa Dios nga “ang salin,” ug gipasabot sila ni Isaias ingon nga “usa ka ikanapulo,” o usa ka ikapulo. Ang gamut nga pulong sa Hebreohanon nagkahulogan ug “paghatag sa ikapulo.”

The prophetic question of “how long?” that Isaiah asked is asked repeatedly in God’s word (and for brevity’s sake, the answer for the question of “how long?” is that it marks the arrival of the national Sunday law in the United States.) According to Ellen White, at that time “national apostasy will be followed by national ruin,” and according to Isaiah it is when “the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking in the midst of the land” is the “many” who are overthrown at the Sunday Law according to Daniel 11:41. These are the persons of Isaiah six and Matthew thirteen that have eyes, but don’t see and have ears, but don’t hear, and also those in Revelation three that refuse the counsel to the Laodicean church.

Ang pangutanang manalagnaon nga “hangtod kanus-a?” nga gipangutana ni Isaias gipangutana sa makadaghan sa Pulong sa Dios (ug alang sa kabubo sa pagsulti, ang tubag sa pangutana nga “hangtod kanus-a?” mao nga kini nagtimaan sa pag-abot sa nasudnong balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa.) Sumala kang Ellen White, nianang panahona “ang nasudnong pagbiya sa pagtoo pagasundan sa nasudnong pagkalaglag,” ug sumala kang Isaias kini mao ang panahon nga “ang mga ciudad mangagun-ob nga walay pumoluyo, ug ang mga balay walay tawo, ug ang yuta mahimong hingpit nga biniyaan, Ug ang Ginoo magpapalayo sa mga tawo ngadto sa halayo kaayo, ug adunay daku nga pagbiya sa taliwala sa yuta.” Ang “daku nga pagbiya sa taliwala sa yuta” mao ang “daghan” nga pagapukanon sa Balaod sa Dominggo sumala sa Daniel 11:41. Kini mao ang mga tawo sa Isaias sais ug Mateo trese nga adunay mga mata, apan dili makakita ug adunay mga dalunggan, apan dili makadungog, ug usab kadtong anaa sa Pinadayag tres nga nagdumili sa tambag ngadto sa iglesia sa Laodicea.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41

> Mosulod usab siya ngadto sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasod ang mapukan; apan kini makalingkawas gikan sa iyang kamot, mao ang Edom, ug Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41

Isaiah had a vision of Jesus Christ in His sanctuary, as did John in the Revelation. Isaiah represents the “tenth” or tithe that “returns” and “shall be eaten” as a tree. The Hebrew word translated as “eaten” means to consume by fire. Yet the “tenth” have a “substance” within them that the fire does not consume. Evidently nine-tenths did not have that substance? The fire represented as eating up and consuming the teil and oak tree is the fire of the Messenger of the Covenant who comes suddenly to His temple in the book of Malachi.

Si Isaias may panan-awon kang Jesu-Cristo diha sa Iyang balaang puloy-anan, maingon usab kang Juan diha sa Pinadayag. Si Isaias nagrepresentar sa “ikapulo” o ikapulo nga bahin nga “mobalik” ug “pagakan-on” ingon sa usa ka kahoy. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “kan-on” nagkahulogan sa pag-ut-ut pinaagi sa kalayo. Apan ang “ikapulo” adunay usa ka “katuyoan” sa sulod nila nga dili maoy-ot sa kalayo. Dayag nga ang siyam ka bahin sa napulo wala makabaton niana nga katuyoan? Ang kalayo nga gihulagway nga nagalamoy ug nagaut-ut sa teil ug kahoy nga encina mao ang kalayo sa Mensahero sa Pakigsaad nga moanhi sa kalit ngadto sa Iyang templo diha sa basahon ni Malakias.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> Ania karon, ipadala ko ang akong mensahero, ug siya mag-andam sa dalan sa akong atubangan; ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan ang mensahero sa tugon, nga inyong gikalipayan: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Apan kinsa man ang makaantus sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makabarog sa diha nga siya magpakita na? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga magpaputi sa panapton: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug magpupuripikar sa salapi: ug iyang pagaputlion ang mga anak ni Levi, ug iyang hinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimuot ngadto sa Ginoo, ingon sa mga adlaw sa kanhing panahon, ug ingon sa miaging mga tuig. Malakias 3:1–4.

Isaiah’s tenth, (which is a tithe) is also Malachi’s “offering in righteousness.” Malachi’s offering is God’s people, represented as “the sons of Levi” who are purified by fire to produce an “offering in righteousness” and those who are “eaten” by fire in Isaiah’s testimony are the tenth, or a tithe.

Ang ikanapulo ni Isaias, (nga mao ang ikapulo) mao usab ang “halad diha sa pagkamatarung” ni Malakias. Ang halad ni Malakias mao ang katawohan sa Dios, nga gihulagway ingon nga “ang mga anak ni Levi” nga ginaputli pinaagi sa kalayo aron makahatag ug “halad diha sa pagkamatarung,” ug kadtong mga “gikaon” sa kalayo diha sa pagpamatuod ni Isaias mao ang ikanapulo, o ang ikapulo.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> Sumala sa grasya sa Dios nga gihatag kanako, ingon nga usa ka maalamong magtutukod, akong gipahimutang ang pundasyon, ug may lain nga nagatukod ibabaw niana. Apan magmatngon ang tagsatagsa kon unsaon niya pagtukod ibabaw niana. Kay walay laing pundasyon nga arang ikapahimutang ni bisan kinsa gawas niadtong nahipahimutang na, nga mao si Jesu-Cristo. Karon kon adunay motukod ibabaw niining pundasyonha ug bulawan, salapi, mahalong mga bato, kahoy, uhot, dagami; ang buhat sa tagsatagsa igapadayag: kay ang adlaw maoy magapadayag niini, tungod kay kini igapadayag pinaagi sa kalayo; ug ang kalayo maoy mosulay sa buhat sa tagsatagsa kon unsa ang matang niini. 1 Corinto 3:10–13.

Paul here declares that every man’s works will be revealed by “fire”. In Malachi the fire burns away the dross. In Isaiah the purification of the “tenth” takes place “when” they cast off their leaves. Leaves are a symbol of hidden sin, pretension and presumption as testified to by Adam and Eve.

Dinhi gipahayag ni Pablo nga ang mga buhat sa matag tawo igapadayag pinaagi sa “kalayo”. Sa Malakias, ang kalayo mosunog ug mopapas sa mga hugaw nga salin. Sa Isaias, ang paghinlo sa “ikanapulo” mahitabo “sa dihang” mangatagak sila sa ilang mga dahon. Ang mga dahon usa ka simbolo sa tinagong sala, pagpakaaron-ingnon, ug pagpatuyang sa kaugalingon, sumala sa gipanghimatud-an ni Adan ug Eva.

Isaiah’s “tenth” have a substance in them that cannot be burnt away, and that substance is the “holy seed”. They have Christ within them, the hope of glory. Isaiah is a “holy seed” himself and also the “tenth” that he identifies. Both the “holy seed” and the “tenth” return from a Laodicean condition to the Philadelphian condition through the Revelation of Jesus Christ in His sanctuary.

Ang “ikapulo” ni Isaias adunay usa ka esensiya sa sulod nila nga dili masunog ug mapapas, ug kana nga esensiya mao ang “balaan nga binhi.” Anaa kanila si Cristo, ang paglaum sa himaya. Si Isaias usa ka “balaan nga binhi” mismo ug usab mao ang “ikapulo” nga iyang giila. Ang “balaan nga binhi” ug ang “ikapulo” mobalik gikan sa kahimtang sa Laodicea ngadto sa kahimtang sa Filadelfia pinaagi sa Kapadayagan ni Jesu-Cristo diha sa Iyang santuwaryo.

The vision of God’s glory that causes Isaiah to cry out that he is undone, that he is a person that is unclean and a sinner in need of forgiveness, takes place in the heavenly sanctuary when the trees cast off their leaves. The word “cast” means to “throw out”, or to “cut down” a tree. The casting out of Laodicea is here represented. A “tenth” or remnant will go through the cleansing “fire” brought about by Malachi’s Messenger of the Covenant, thus having their human works spiritually burnt away, and thus leaving only “the substance” that can’t be burnt away which is the “Holy Seed”. Those that refuse to hear will be cast off like dead dry leaves, or spewed out of the mouth of the Lord.

Ang panan-awon sa himaya sa Dios nga maoy hinungdan nga si Isaias mosinggit nga siya nangahanaw na, nga siya usa ka tawo nga mahugaw ug usa ka makasasala nga nanginahanglan sa kapasayloan, mahitabo sa langitnong santuwaryo sa dihang ang mga kahoy mangatagak sa ilang mga dahon. Ang pulong nga “cast” nagpasabot sa “isalikway,” o sa “putlon” ang usa ka kahoy. Ang pagsalikway sa Laodicea dinhi gihulagway. Ang “ikasapulo” o salin moagi sa naghinlo nga “kalayo” nga ipahinabo sa Mensahero sa Tugon ni Malakias, busa ang ilang tawhanong mga buhat masunog sa espirituwal, ug busa mahabilin lamang “ang unod” nga dili mahimong masunog, nga mao ang “Balaan nga Binhi”. Kadtong mosalikway sa pagpaminaw pagaisipon nga sama sa mga patayng uga nga dahon nga nangatagak, o igasuka gikan sa baba sa Ginoo.

Jesus is the Holy Seed, and a seed has all the necessary DNA to produce the entire plant. The Word of God is a seed, and therefore the first mention of a thing in the Word of God contains all the information necessary to bring that subject to full maturity in the believer, if rightly understood.

Si Jesus mao ang Balaang Binhi, ug ang usa ka binhi naglangkob sa tanang gikinahanglang “DNA” aron mapatubo ang tibuok tanom. Ang Pulong sa Dios usa ka binhi, ug busa ang unang paghisgot sa usa ka butang diha sa Pulong sa Dios naglangkob sa tanang impormasyong gikinahanglan aron madala kana nga hilisgutan ngadto sa hingpit nga pagkahamtong diha sa magtotoo, kon kini matarong nga masabtan.

Isaiah chapter six identifies a people who will not “hear” in the time period when you MUST hear in order to be blessed with the message of the Revelation of Jesus Christ. The people who Jesus referred to were the chosen people of God, they were His wife, they were His covenant people, they were ancient Israel.

Ang ikaunom nga kapitulo sa Isaias nagaila sa usa ka katawhan nga dili “makadungog” sa yugto sa panahon diin KINAHANGLAN ka makadungog aron mapanalanginan pinaagi sa mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo. Ang katawhan nga gipasabot ni Jesus mao ang piniling katawhan sa Dios, sila mao ang Iyang asawa, sila mao ang Iyang katawhang may pakigsaad, sila mao ang karaang Israel.

Ancient Israel or the first Israel typifies modern Israel or the last Israel. The people of God at the end of the world are Seventh-day Adventists, His chosen people, His wife, His covenant people—modern Israel. The witness of Isaiah’s history, combined with the history of Christ, provides two witnesses that establish that at the end of the world Seventh-day Adventism will be in a lost and unsaveable “condition” represented in the message to Laodicea.

Ang karaang Israel o ang nahaunang Israel nagatipo sa modernong Israel o sa ulahing Israel. Ang katawhan sa Dios sa katapusan sa kalibotan mao ang mga Seventh-day Adventist, Iyang piniling katawhan, Iyang asawa, Iyang katawhan sa tugon—ang modernong Israel. Ang pagpamatuod sa kasaysayan ni Isaias, inubanan sa kasaysayan ni Cristo, nagahatag ug duha ka mga saksi nga nagapahamutang nga sa katapusan sa kalibotan ang Seventh-day Adventism anaa sa usa ka nawala ug dili na maluwas nga “kahimtang” nga gilarawan diha sa mensahe ngadto sa Laodicea.

They are not actually unsaveable, but simply unsaveable in their Laodicean condition, as was Isaiah before his experience and as were the Jews of Christ’s history.

Dili gayod sila dili-maluwas, kondili dili-maluwas lamang diha sa ilang kahimtang nga Laodiceano, maingon kang Isaias sa wala pa ang iyang kasinatian ug maingon sa mga Judio sa kasaysayan ni Cristo.

One of the things a Laodicean must “hear” is the parable of the Sower. He must “hear” in that parable that the Word of God is a “seed”, a holy seed. When that is “heard”, then there is a foundation laid that begins to open up the secret message of Revelation, for that message is wrapped up in the profound recognition that Jesus is the Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending. To understand the relationship of the end with the beginning includes understanding that Jesus is the Word, and He is the Seed.

Usa sa mga butang nga ang usa ka Laodiceano kinahanglan “makadungog” mao ang sambingay sa Magpupugas. Kinahanglan siya “makadungog” diha nianang sambingaya nga ang Pulong sa Dios mao ang usa ka “binhi”, usa ka balaang binhi. Sa dihang kana “madungog”, unya adunay mapahimutang nga patukoranan nga magsugod sa pag-abli sa tinagong mensahe sa Pinadayag, kay kana nga mensahe naputos sa halalum nga pag-ila nga si Jesus mao ang Alpha ug Omega, ang Nahauna ug ang Nahisunod, ang Sinugdanan ug ang Katapusan. Ang pagsabot sa relasyon sa katapusan uban sa sinugdanan nagalakip sa pagsabot nga si Jesus mao ang Pulong, ug Siya mao ang Binhi.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> Sa sinugdan mao na ang Pulong, ug ang Pulong uban sa Dios, ug ang Pulong mao ang Dios. Kini siya sa sinugdan uban sa Dios. Ang tanang mga butang gihimo pinaagi kaniya; ug gawas kaniya walay bisan unsa nga nahimo nga nahimo. Diha kaniya ang kinabuhi; ug ang kinabuhi mao ang kahayag sa mga tawo. Ug ang kahayag nagasidlak sa kangitngit; ug ang kangitngit wala makasabut niini. Juan 1:1–5.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. Galatians 3:16.

> Karon kang Abraham ug sa iyang kaliwat gihatag ang mga saad. Wala siya mag-ingon, Ug sa mga kaliwatan, ingon nga sa daghan; kondili ingon nga sa usa, Ug sa imong kaliwat, nga mao si Cristo. Galacia 3:16.

To understand the relationship with the end and the beginning requires the understanding of the “rule of first mention.” The rule of first mention identifies that the beginning of a subject is the most important reference for it contains the entire story, for as the Word of God it is a seed. The last reference is the second in importance in the sense that it is there that all the elements of the story are tied together leaving no loose ends. But it is the middle references on a subject that add the strength and clarity to the story, and in that sense the middle is as essential as the beginning or the ending.

Aron masabtan ang relasyon tali sa katapusan ug sa sinugdanan, gikinahanglan ang pagsabot sa “lagda sa unang paghisgot.” Ang lagda sa unang paghisgot nagpaila nga ang sinugdanan sa usa ka hilisgutan mao ang labing mahinungdanong pakisayran, kay kini naglangkob sa tibuok sugilanon; kay ingon nga Pulong sa Dios, kini usa ka liso. Ang katapusang paghisgot mao ang ikaduha sa pagkaimportante, sa diwa nga didto ginahiusa ang tanang mga elemento sa sugilanon ug walay nabiling wala matapos. Apan ang mga paghisgot sa tunga-tunga bahin sa usa ka hilisgutan mao ang nagdugang sa kusog ug katin-aw sa sugilanon, ug niana nga diwa ang tunga-tunga ingon ka kinahanglanon sama sa sinugdanan o sa katapusan.

There is much more to address on this subject, but returning to the passage in Matthew thirteen we can note that Jesus identified two classes of persons who hear or don’t hear. He identifies more than one way to not hear, but he then pronounces a blessing upon those that do hear.

Aduna pay labi ang angay hisgutan mahitungod niining hilisgutan, apan sa atong pagbalik sa teksto sa Mateo 13 atong makita nga giila ni Jesus ang duha ka mga hut-ong sa mga tawo nga makadungog o dili makadungog. Iyang giila ang labaw pa sa usa ka paagi sa dili pagkadungog, apan dayon iyang gipamulong ang usa ka panalangin ibabaw niadtong mga nakadungog.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. Matthew 13:16–18.

> Apan hinoon bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga igdulungog, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo nangandoy sa pagkakita niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala sila makakita niini; ug sa pagkadungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala sila makadungog niini. Busa pamatia ninyo ang sambingay sa magpupugas. Mateo 13:16–18.

Prophetically this “blessing” is therefore the very same blessing as Revelation 1:3:

Sa pagpanagna, kining “panalangin” busa mao gayud ang mao rang panalangin nga gihisgotan sa Pinadayag 1:3:

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand.

> Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga namati sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi; kay ang panahon haduol na.

Jesus’ reference in Matthew thirteen to Isaiah six, in conjunction with the writings of Ellen White, confirms that there are things that are seen and heard at the end of the world that were so tremendous that many righteous men and prophets desired to live in that period of time when the final warning message was to be unsealed, and that people would then “see” and “hear” them.

Ang paghisgot ni Jesus diha sa Mateo tresi ngadto sa Isaias unom, inubanan sa mga sinulat ni Ellen White, nagpamatuod nga adunay mga butang nga makita ug madungog sa katapusan sa kalibotan nga hilabihan ka dagku, nga daghang mga matarong nga tawo ug mga manalagna nangandoy nga mabuhi niadtong panahona sa dihang ang katapusang mensahe sa pasidaan pagaabrihan, ug nga ang mga tawo unya “makakita” ug “makadungog” niini.

John was told to seal up what the “Seven Thunders” uttered in chapter ten, and in chapter twenty-two the pronouncement is made to “Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.” The next verse identifies the close of human probation. Just before probation closes there is a pronouncement to unseal the “Seven Thunders”, which is the only passage in the book of Revelation that is sealed up at that time. Of the “Seven Thunders” we are informed that they represent the beginning and ending of Adventism.

Si Juan gisugoan sa pagsilyo sa gisulti sa “Pito ka mga Dalogdog” diha sa kapitulo napulo, ug diha sa kapitulo baynte-dos gihatag ang pagpahibalo nga, “Ayaw pagsilyohi ang mga pulong sa tagna niining basahona: kay haduol na ang panahon.” Ang sunod nga bersikulo nagaila sa pagtapos sa tawhanong panahon sa pagtintal. Sa dili pa matapos ang panahon sa pagtintal adunay pagpahibalo sa pag-abli sa “Pito ka mga Dalogdog,” nga mao lamang ang teksto sa basahon sa Pinadayag nga nasilyohan niadtong panahona. Mahitungod sa “Pito ka mga Dalogdog” gipahibalo kanato nga kini nagrepresentar sa sinugdanan ug katapusan sa Adventismo.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan, nga gipahayag diha sa pito ka mga dalugdog, maoy usa ka paghulagway sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda....”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Human niini nga pito ka mga dalugdog mipatingog sa ilang mga tingog, ang sugo miabut kang Juan maingon kang Daniel bahin sa gamay nga basahon: ‘Timrihi kadtong mga butanga nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’ Kini may kalabutan sa umaabot nga mga panghitabo nga igapadayag sa ilang han-ay.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

The Seven Thunders represent the events during the beginning of Adventism in the history of the first and second angel’s message, from 1798 until October 22, 1844, and in the same article noted above we are informed that the Seven Thunders “relate to future events which will be disclosed in their order.” The beginning history of Adventism illustrates the ending of Adventism, for Jesus Christ, as the Alpha and Omega, places His signature upon the entire history of Adventism, for it is as sacred a history as was the history of ancient Israel.

Ang Pito ka Dalogdog nagrepresentar sa mga panghitabo sa panahon sa sinugdanan sa Adventismo diha sa kasaysayan sa mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, gikan sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844, ug sa mao gihapong artikulo nga gihisgotan sa ibabaw gipahibalo kita nga ang Pito ka Dalogdog “may kalabutan sa umalabot nga mga panghitabo nga igapadayag sumala sa ilang han-ay.” Ang kasaysayan sa sinugdanan sa Adventismo naghulagway sa katapusan sa Adventismo, kay si Jesu-Cristo, ingon nga Alpha ug Omega, nagbutang sa Iyang pirma ibabaw sa tibuok kasaysayan sa Adventismo, kay kini usa ka kasaysayan nga balaan sama sa kasaysayan sa karaang Israel.

According to Jesus in Matthew thirteen these events are what the prophets desired to see, and which the disciples were blessed for knowing. Those disciples represent God’s people at the end of the world who are blessed for what they see and hear. What they see and hear is the message of the Revelation of Jesus Christ, that is also represented by the message of the Seven Thunders, that represent both Millerite history and the history of the one hundred and forty-four thousand.

Sumala kang Jesus diha sa Mateo 13, kining mga hitabo mao ang gitinguha sa mga propeta nga makita, ug tungod niini gipanalanginan ang mga tinun-an kay ilang nahibaloan kini. Kadtong mga tinun-an nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa katapusan sa kalibotan nga gipanalanginan tungod sa ilang makita ug madungog. Ang ilang makita ug madungog mao ang mensahe sa Kapadayagan ni Jesu-Cristo, nga girepresentar usab sa mensahe sa Pito ka mga Dalugdog, nga nagrepresentar sa kasaysayan sa mga Millerite ug sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan himuong may kusog karon, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang pagkatultol. Ang mga mensahe kinahanglan moadto sa tanang mga iglesia.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Miingon si Cristo, “Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug matarong nga mga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini” [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga timailhan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan pagabuhaton. Usa ka dakong buluhaton pagabuhaton sa hamubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog sa iyang dapit, aron sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Ellen White identifies the history which Christ identified as the history that righteous men desired to see, as the history of the Millerites from 1840 through 1844, and then says that a “message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry.” The “loud cry” symbolizes the final warning of the third angel, and when that message is given, it will repeat the history of the beginning of Adventism. The final warning message is the “messages” that are “to go to all the churches,” and all “the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now.”

Gipaila ni Ellen White ang kasaysayan nga gipaila ni Cristo ingon nga mao ang kasaysayan nga gitinguhang makita sa matarong nga mga tawo, ingon nga mao ang kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1840 hangtod sa 1844, ug dayon miingon nga ang usa ka “mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit.” Ang “makusog nga singgit” nagsimbolo sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda, ug sa dihang kana nga mensahe igahatag na, sublion niini ang kasaysayan sa sinugdanan sa Adventismo. Ang katapusang mensahe sa pasidaan mao ang “mga mensahe” nga “kinahanglan moadto sa tanang mga iglesia,” ug ang tanang “mga mensaheng gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan karon himuong mabaskog.”

The Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. Ellen White states that “the messages are to go to all the churches,” and Jesus told John “I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”

Ang Alpha ug Omega naghulagway sa katapusan uban sa sinugdanan. Si Ellen White nagaingon nga “ang mga mensahe ipaadto ngadto sa tanang mga iglesia,” ug si Jesus miingon kang Juan, “Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang naulahi: ug, Ang imong nakita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga atua sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Smirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea.”

The messages of 1840 through 1844 are part of what is to be sent to the churches.

Ang mga mensahe sa 1840 hangtod sa 1844 kabahin sa ipadala ngadto sa mga iglesia.

Back to Articles