Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatos ug Kuarenta

The Last Promise: Unveiling the Role of Elijah Before the Day of the Lord

Ang Katapusang Saad: Pagpadayag sa Papel ni Elias Sa Wala Pa Moabot ang Adlaw sa Ginoo

Author

Jeff Pippenger

Published

March 16, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.

Ang katapusang saad sa Daang Tugon mao nga sa dili pa moabot ang dako ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo, moanhi si Elias.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.

> Hinumdumi ninyo ang kasugoan ni Moises nga akong alagad, nga gisugo ko kaniya didto sa Horeb alang sa tibook Israel, uban ang kabalaoran ug ang mga paghukom. Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug ibalik niya ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug samaran ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:4–5.

The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Ang Elias nga moanhi sa dili pa ang “dakô ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo,” mao ang usa ka tagsa-tagsang mensahero, ug usab ang kalihokan nga nalambigit sa mensahe nga gipahayag sa maong mensahero. Busa, ang Elias nga gipadala mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga dili makatilaw sa kamatayon, maingon nga girepresentahan ni Enoc ug Elias. Sila mao ang mga ginbayaw ingon nga usa ka bandila sa haduol na nga balaod sa Domingo.

The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.

Ang Elias sa ulahing adlaw girepresentahan usab ni Juan Bautista, apan si Juan wala magrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Iyang girepresentahan kadtong miduyog sa kalihokan ug midawat sa mensahe sa mensahero sa ulahing adlaw, nga dayon pagapatyon sa kapapahan sa takna sa krisis sa balaod sa Domingo nga magsugod sa umaabot na nga balaod sa Domingo ug matapos sa dihang motindog si Miguel ug ang kapapahan moabut sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang.

Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Si Elias girepresentar didto sa Bukid Carmel ug si Juan girepresentar didto sa hawanan sa bangkete ni Herodes. Kining duha ka makasaysayanong mga saksi nagaila sa duha ka pundok sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw nga girepresentar sa Pinadayag kapitulo pito. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug ang dakong panon nagkatakdo sa Bukid Carmel ug sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes. Kining duha ka tagnaong mga linya naghatag ug lig-on nga punto sa pakisayran aron mabinantayon nga maila ang mga elemento sa ikawalong ulo, nga iya sa pito ka mga ulo sa Pinadayag disi-siete, uban sa igo nga tagnaong detalye aron mapatin-aw kon giunsa ug nganong ang katapusang presidente, nga mao ang ikawalong presidente nga iya sa pito, mahimong dakong diktador sa Estados Unidos diha sa katapusang mga lihok sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia.

At the Sunday law the threefold union is accomplished.

Sa balaod sa Domingo ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa natuman.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> “Pinaagi sa kasugoan nga nagapaatiman sa pagpatukod sa pagka-Papa, sa paglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasud magaputol sa iyang kaugalingon sa hingpit gikan sa pagkamatarong. Sa diha nga ang Protestante magatuy-od sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahom sa Roma, sa diha nga siya molabay tabok sa kahiladman aron magkupot-kamot uban sa Espiritismo, sa diha nga, ilalom sa impluwensiya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga pangagamhanan, ug magahimo ug tagana alang sa pagpalapnag sa mga kabakakan ug mga limbong sa pagka-Papa, nan atong mahibaloan nga miabot na ang panahon alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, volume 5, 451.

Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.

Apan sa maong ilustrasyon adunay usa ka han-ay, ug kana nga han-ay maoy usa ka hilisgutan sa pulong nga dinasig. Kini usa ka hitabo nga mahitabo sa sugo, nga sa usa ka kahulogan usa ka nag-inusarang hitabo, apan sa pagkatinuod kini usa ka hilabihan ka maampingong han-ay sa mga hitabo. Sa “sugo” ang Estados Unidos mohunong sa pagkahimong ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, nga nagpasabot nga didto magsugod ang ikapitong gingharian, apan ang ikapitong gingharian miuyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap. Sa dihang mapildi ang bakak nga propeta, ang dragon mopuli sa iyang dapit, ug dihadiha ihatag ang katunga sa iyang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap.

At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.

Didto sa Bukid sa Carmel, may upat ka gatos ug kalim-an ka mga propeta ni Baal, ug didto usab ang upat ka gatos ka mga propeta sa kakahoyan nga didto sa Samaria nagakaon sa lamesa ni Jezebel.

> Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.

> Busa karon ipadala, ug tiguma nganhi kanako ang tibook Israel ngadto sa bukid sa Carmel, ug ang upat ka gatus ug kalim-an ka mga manalagna ni Baal, ug ang upat ka gatus ka mga manalagna sa kakahoyan, nga nagakaon sa lamesa ni Jezabel. 1 Hari 18:19.

Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.

Giila ni Elias ang komprontasyon didto sa Bukid sa Carmel ingon nga usa ka kontrobersiya, dili lamang mahitungod sa pangutana kon kinsa ang tinuod nga Dios, kondili usab nga kini usa ka kontrobersiya mahitungod sa kon kinsa ang tinuod nga propeta.

> Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.

> Unya miingon si Elias sa katawhan, Ako, bisan ako lamang, nahibiling propeta ni Jehova; apan ang mga propeta ni Baal upat ka gatus ug kalim-an ka tawo. 1 Mga Hari 18:22.

When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.

Sa dihang ang halad ni Elias giut-ot sa kalayo nga nanaog gikan sa langit, iyang gipamatay dayon pinaagi sa iyang kaugalingong mga kamot ang upat ka gatus ug kalim-an ka mga manalagna ni Baal.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> Ug si Elias miingon kanila, Dakpa ang mga propeta ni Baal; ayaw pasagdi nga may usa kanila nga makakalagiw. Ug ilang gidakop sila; ug gidala sila ni Elias paubos ngadto sa sapa sa Kishon, ug didto iyang gipamatay sila. 1 Mga Hari 18:40.

Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.

Si Baal usa ka mini nga diyos nga panglalaki, ug ang upat ka gatus ka mga manalagna sa kakahoyan, nga didto pa gihapon uban kang Jezebel, nga nagkaon sa iyang lamesa sa siyudad sa Samaria, mao ang mga manalagna sa diyosang babaye, si Ashtaroth. Ang diyosang babaye nakalahutay sa pagpamatay ni Elias sa mga manalagna sa Bukid sa Carmelo.

> “The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.

> “Ang katawhan sa ibabaw sa bukid mihapa tungod sa kahadlok ug pagtahod sa dili-makita nga Dios. Dili nila matan-aw ang mahayag, magaut-ut nga kalayo nga gipadala gikan sa Langit. Nangahadlok sila nga sila pagaut-uton tungod sa ilang pagtalikod ug mga sala. Naninggit sila sa usa ka tingog, nga midahunog ibabaw sa bukid, ug mi-alingogngog ngadto sa kapatagan sa ubos nila uban sa makahahadlok nga kalaraw, ‘Si Jehova, siya mao ang Dios; si Jehova, siya mao ang Dios.’ Ang Israel sa katapusan napukaw ug wala na malimbongi. Ilang nakita ang ilang sala ug unsa kadaku ang ilang pagpasipala sa Dios. Ang ilang kasuko misilaob batok sa mga propeta ni Baal. Uban sa makahahadlok nga kalisang, si Ahab ug ang mga pari ni Baal nakasaksi sa kahibulongang pagpadayag sa gahum ni Jehova. Sa makausa pa nadungog, sa makapakurat nga mga pulong sa sugo, ang tingog ni Elias ngadto sa katawhan, ‘Dakpa ninyo ang mga propeta ni Baal; ayaw tugoti nga adunay usa kanila nga makaikyas.’ Ug ang katawhan andam sa pagtuman sa pulong ni Elias. Ilang gidakop ang mini nga mga propeta nga naglimbong kanila, ug gidala sila ngadto sa sapa sa Kishon, ug didto si Elias, pinaagi sa iyang kaugalingong kamot, mipatay niining mga saserdoteng masimbahon sa mga diosdios.” Review and Herald, Oktubre 7, 1873.

Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.

Ang Bukid Carmel nagatipolohiya sa hapit na moabut nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Didto unya nga ang bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo (nga gitipohan ni Elias) igapataas. Didto nga ang tinuod nga sungay Protestante dayag gayud nga igapakita sa pagsupak sa peke nga sungay Protestante, nga atua sa Samaria, nagakaon sa kalan-on ni Jezebel. Didto nga ang sungay Republikano nga nahimong sungay sa simbahan ug sa estado sa paggiya ngadto sa Bukid Carmel moabut sa iyang katapusan ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang mahibilin unya mao si Ahab, ug ang iyang napulo ka pilo nga nasod, ug si Jezebel, nga nagtago sa Samaria, samtang nagapangaon siya uban sa mitalikod nga mga Protestante. Ang ikaunom nga gingharian nahuman na, ug ang ulan unya moabut nga walay sukod.

At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.

Sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes, si Elias, nga girepresentahan ni Juan Bautista, atua sa bilanggoang Romano nga nagahulat sa kaluwasan o sa kamatayon. Wala nay mga propeta ni Baal aron motuman sa sayaw sa paglimbong, kondili si Salome lamang, ang anak nga babaye ni Jezebel. Si Herodes ug ang iyang mga harianong higala nangahubog sa bino sa Babilonia, kay ang iyang adlawng natawhan nagarepresentar usab sa balaod sa Domingo, ug ang tanang nasod misugod sa pag-inom sa bino sa Babilonia niadtong Septiyembre 11, 2001, sa wala pa ang haduol nang moabut nga balaod sa Domingo.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Ug humani niini nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum; ug ang yuta nalamdagan tungod sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon: Napukan na, napukan na ang dakong Babilonia, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug kuta sa tanang mahugawng espiritu, ug hawla sa tanang mahugaw ug dumtanang langgam. Kay ang tanang mga nasod nakainom sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas; ug ang mga hari sa yuta nakighilawas uban kaniya; ug ang mga magpapatigayon sa yuta nangadato tungod sa kadagaya sa iyang mga kaharuhay. Pinadayag 18:1–3.

These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.

Kining tulo ka bersikulo natuman sa dihang ang dagkong mga bilding sa New York, ang kambal nga mga tore, gipukan pinaagi sa paghikap sa Dios.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabot na ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagasilhigon pinaagi sa usa ka dambuhalang balod sa dagat? Kini wala ko gayud isulti. Akong giingon, sa akong pagtan-aw sa dagkong mga building nga nagatindog didto, usa ka andana ibabaw sa lain, ‘Pagkakuyaw nga mga talan-awon ang mahitabo sa diha nga ang Ginoo motindog aron pag-uyogon sa hilabihan ang yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa moabot sa ibabaw sa yuta. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga nahibalo ako nga moabot ang usa ka adlaw nga ang dagkong mga building didto igatumpag pinaagi sa pagtuyok ug pagbalit-ad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nahibalo ako nga ang kalaglagan ania sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga tinukod mangapukan. Mga talan-awon ang mahitabo nga ang ilang pagkakahadlok dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.

Ang haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo girepresentahan sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo dyesiocho, ug kini nagarepresentar sa Bukid Carmel ni Ahab, ug sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes. Si Herodias, nga mao usab si Jezabel, wala didto sa mahubogong salo-salo ni Herodes, maingon nga si Jezabel wala usab didto sa Bukid Carmel. Hangtod sa balaod sa Dominggo, siya nahikalimtan sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig sa paghari sa mananap sa yuta, ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa dihang si Jezabel nakadawat sa iyang makamatay nga samad niadtong 1798 ug 1799, ang ikaunom nga gingharian (ang Estados Unidos) nagsugod sa iyang panahon ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa dihang ang ikaunom nga gingharian matapos, siya mobalik unya ug magsugod sa pag-awit sa iyang mga awit ug makighilawas uban sa tanang mga nasod sa yuta.

Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.

Ang iyang mga awit sa pakighilawas ug bino sa pagtagnaong paagi gisugdan niadtong Setyembre 11, 2001, apan kana yano lamang nga panahon sa pagpangandam, sumala sa girepresentahan sa katloan ka tuig gikan sa 508 hangtod sa 538, sa unang higayon nga iyang gikuptan ang trono. Hangtod sa balaod sa Domingo, sa dihang ang ikaunom nga gingharian gipatay pinaagi sa mga kamot ni Elias, siya natago sa Samaria. Nianang tungora si Juan Bautista ginagunitan sa iyang bilanggoan, naghulat sa pagluwas o sa kamatayon.

Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.

Si Herodes ug ang iyang mga halangdong higala nangahubog sa bino sa Babilonia, sa dihang si Salome, ang anak ni Herodias (Jezabel), mipasundayag sa iyang hilabihan ka malimbongong sayaw, ug si Herodes nagpadayag sa iyang mahugawng kaulag ug pakighilawas sa kaugalingong kaparyentihan. Hingpit siyang nabihag sa mahilas ug seksuwal nga pag-aghat sa iyang anak nga babaye sa kasal, ug mitanyag kaniya hangtod sa katunga sa iyang gingharian.

> And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.

> Ug sa dihang miabut ang usa ka takdol nga adlaw, nga si Herodes sa adlaw sa iyang natawhan naghimo ug panihapon alang sa iyang mga kadagkuan, sa mga pangulong kapitan, ug sa mga punoan nga tawo sa Galilea; Ug sa dihang misulod ang anak nga babaye sa maong Herodias, ug misayaw, ug nakapahimuot kang Herodes ug kanila nga nanlingkod uban kaniya, ang hari miingon sa dalaga, Pangayoa kanako ang bisan unsa nga imong gusto, ug ihatag ko kana kanimo. Ug siya nanumpa kaniya, Bisan unsa ang imong pangayoon kanako, ihatag ko kana kanimo, bisan pa ngadto sa katunga sa akong gingharian. Ug migula siya, ug miingon sa iyang inahan, Unsa man ang akong pangayoon? Ug siya miingon, Ang ulo ni Juan Bautista. Ug siya misulod dayon nga may pagdali ngadto sa hari, ug nangayo, nga nagaingon, Buot ko nga ihatag mo kanako karon dayon diha sa usa ka bandehado ang ulo ni Juan Bautista. Ug ang hari nasubo pag-ayo; apan tungod sa iyang panumpa, ug tungod kanilang nanlingkod uban kaniya, dili siya buot mosalikway kaniya. Ug dihadiha ang hari nagpadala ug usa ka magpapatay, ug nagsugo nga dad-on ang iyang ulo: ug siya miadto ug gipunggotan siya sa ulo didto sa bilanggoan, Ug gidala ang iyang ulo diha sa usa ka bandehado, ug gihatag kini sa dalaga: ug gihatag kini sa dalaga ngadto sa iyang inahan. Marcos 6:21–28.

The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.

Ang unang tingog sa Pinadayag 18 mitingog niadtong Septyembre 11, 2001, ug ang ikaduhang tingog motingog sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo. Sa kasaysayan nga girepresentahan diha sa Juan kapitulo sais, ang unang tingog sa 2001 mao ang tingog ni Cristo nga nagpahibalo sa Iyang mga tinun-an nga kinahanglan nilang kaonon ang Iyang unod ug imnon ang Iyang dugo, kay Siya mao ang tinuod nga Tinapay sa Langit. Kana nga yugto nagsugod sa Galilea ug natapos pinaagi sa paghinlo sa Iyang mga tinun-an nga mitalikod Kaniya diha sa Juan kapitulo SAIS, bersikulo SESENTA Y SAIS. Kining kasaysayana nagsugod sa Galilea uban sa usa ka pagsulay sa pagkaon, ug natapos sa pagpatuman sa marka sa mananap, sumala sa ginatipo sa numero sa ngalan sa papa, nga mao ang SAIS, SAIS, SAIS. Ang Galilea nagkahulogan og “punto sa pagliko,” ug ang Septyembre 11, 2001 usa ka mananagnang “punto sa pagliko” (Galilea), ug ang adlawng natawhan ni Herodes kauban sa pagpangulo sa Galilea. Ang sinugdanang tingog sa Pinadayag kapitulo 18, ug ang katapusang tingog sa Pinadayag 18, parehong girepresentahan sa Galilea, nga usa ka punto sa pagliko.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> “Adunay mga pagtulon-an nga angay makat-onan gikan sa kasaysayan sa nangagi; ug ang pagtagad gitawag ngadto niini, aron ang tanan makasabut nga ang Dios nagabuhat karon sa mao rang mga pamaagi nga sa kanunay Iyang gigamit. Ang Iyang kamot makita sa Iyang buluhaton ug taliwala sa mga nasud karon, sa mao gihapong paagi nga kini nakita sukad pa sa unang pagmantala sa maayong balita ngadto kang Adan didto sa Eden.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “Adunay mga yugto nga maoy mga puntong pagbalhin sa kasaysayan sa mga nasod ug sa iglesia. Sa pagdumala sa Dios, sa diha nga moabot kining nagkalainlaing mga krisis, ang kahayag alang nianang panahona igahatag. Kon kini pagadawaton, adunay espirituwal nga pag-uswag; kon kini isalikway, mosunod ang espirituwal nga pagkahugno ug pagkalunod sa sakayan. Ang Ginoo diha sa Iyang pulong nagpadayag sa mapanulongong buluhaton sa ebanghelyo sumala sa pagpadayon niini kaniadto, ug mamaingon usab sa umaabot, bisan hangtod sa panapos nga panagbangi, sa diha nga ang satanikong mga ahensiya magahimo sa ilang kataposang katingalahang lihok.” Bible Echo, Agosto 26, 1895.

Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.

Ang Galilea niadtong 2001, ug ang Galilea sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo, nagpaila kon kanus-a gibubo ang kahayag sa ulahing ulan. Niadtong 2001 kini usa ka tinugbang pagbubo, apan sa ikaduhang tingog kini gibubo nga walay sukod, ingon sa gihulagway pinaagi sa hilabihan ka dakong pagbubo human mapatay ni Elias ang mga propeta ni Baal, nga nahitabo sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes. Ang adlawng natawhan ni Herodes nagpaila sa pagkahimugso sa ikapito nga gingharian sa tagna sa Biblia, nga dayon mosunod sa kamatayon sa nag-unang gingharian sa wala pa kini. Ang Tinipong Bansa nagsugod sa paghari niadtong 1798, sa kamatayon sa ikalimang gingharian, ug sa kamatayon sa mga propeta ni Baal, miabot na ang adlawng natawhan sa ikapito nga gingharian. Kadtong ikapito nga gingharian girepresentahan sa napulo-ka-pilo nga gingharian sa amihanan ni Ahab, ug ni Herodes, usa ka representante sa napulo-ka-pilo nga gingharian sa amihanan sa paganong Roma.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> Ug ang napulo ka mga sungay nga imong nakita ibabaw sa mapintas nga mananap, kini magadumot sa bigaon, ug magahimo kaniya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug pagasunogon siya sa kalayo. Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang paghiusa sa hunahuna, ug ang paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtud nga matuman ang mga pulong sa Dios. Ug ang babaye nga imong nakita mao kadtong dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:16–18.

Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.

Si Herodes miuyon sa pagtuman sa panumpa nga iyang gihimo kang Salome, ug sa paghatag kaniya sa ulo ni Juan, ug ang iyang panumpa gilarawan nga moabot hangtod sa katunga sa iyang gingharian. Ang napulo ka mga hari sa United Nations, bisan pa sa ilang pagdumot sa bigaon, miuyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa ikawalong ulo, nga gikan sa pito ka nangaging mga ulo. Miuyon sila sa usa ka gingharian nga natukod ibabaw sa paghiusa sa tibuok-kalibotang Estado, nga ginahiusa uban sa iyang tibuok-kalibotang Iglesia. Apan ang maong kaminyoon usa ka Latin nga kaminyoon, dili usa ka English nga kaminyoon, kay ang ilang kaminyoon gilarawan pinaagi sa “babaye” nga nagahari “ibabaw sa mga hari.” Sa usa ka Latin nga kaminyoon ang pamilya nagapadayon sa apelyido sa babaye, dili sa lalaki, ug ang ngalan niining duha-ka-bahin nga kaminyoon usa ka mahinungdanong bahin sa asoy nga profetiko.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> “Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagpahamtang sa ilang kaugalingon sa timailhan sa anticristo, ug gilarawan ingon nga ang dragon nga moadto sa pagpakiggubat batok sa mga balaan—batok niadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios ug may pagtoo ni Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.

> Ang pulong nga nakita ni Isaias nga anak ni Amoz mahitungod sa Juda ug Jerusalem. Ug mahitabo sa ulahing mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo pagatukoron sa kinatumyan sa mga bukid, ug pagabayawon ibabaw sa mga bungtod; ug ang tanang kanasoran moagay ngadto niini. Ug daghang mga katawohan mangadto ug magaingon, Umari kamo, ug manungas kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan niya kita sa iyang mga dalan, ug magalakaw kita sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Sion mogula ang kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem.... Ug nianang adlawa pito ka mga babaye mokupot sa usa ka lalaki, nga magaingon, Mokaon kami sa among kaugalingong tinapay, ug magsul-ob sa among kaugalingong sapot: tugoti lamang kami nga paganganlan sa imong ngalan, aron kuhaon ang among kaulawan. Nianang adlawa ang sanga sa Ginoo mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong halangdon ug maanindot alang kanila nga nakaikyas sa Israel. Ug mahitabo, nga siya nga nahibilin sa Sion, ug siya nga nagpabilin sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang matag-usa nga nahisulat taliwala sa mga buhi sa Jerusalem: Sa diha nga mahugasan na sa Ginoo ang kahugaw sa mga anak nga babaye sa Sion, ug mahinloan niya ang dugo sa Jerusalem gikan sa taliwala niini pinaagi sa espiritu sa paghukom, ug pinaagi sa espiritu sa pagsunog. Isaias 2:1–3, 4:1–4.

Back to Articles