Article

# Rome Establishes the Vision - Number Ten

Cebuano title unavailable.

The Last Controversy: The Book of Joel, the Fall of New York, and the Symbol of Rome in Advent History

Ang Katapusang Panaglalis: Ang Basahon ni Joel, ang Pagkapukan sa New York, ug ang Simbolo sa Roma sa Kasaysayan sa Adventismo

Author

Jeff Pippenger

Published

August 26, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The final controversy I wish to bring together with the other historical arguments over the symbol of Rome within Advent history is the book of Joel. That controversy took place after September 11, 2001, and without considering the circumstances of that period a few subtle points might very well be missed. To place those circumstances into context requires a consideration of the Millerite history. On August 11, 1840 the time prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen was fulfilled.

Ang katapusang kontrobersiya nga buot kong ipahiusa uban sa ubang makasaysayanong mga argumento bahin sa simbolo sa Roma sulod sa kasaysayan sa Adventista mao ang basahon ni Joel. Kana nga kontrobersiya nahitabo human sa Septiyembre 11, 2001, ug kon dili tagdon ang mga kahimtang nianang panahona, may pipila ka malipongong mga punto nga mahimong dili gayod mamatikdan. Aron ibutang kana nga mga kahimtang sa husto nga konteksto, gikinahanglan ang paghisgot sa kasaysayan sa mga Millerite. Niadtong Agosto 11, 1840, natuman ang tagna sa panahon diha sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo kinse.

> And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:15.

> Ug ang upat ka mga manulonda gibuhian, nga giandam alang sa usa ka takna, ug usa ka adlaw, ug usa ka bulan, ug usa ka tuig, aron sa pagpatay sa ikatulong bahin sa mga tawo. Pinadayag 9:15.

The verse identifies the “hour, and a day, and a month, and a year,” as equating to three hundred ninety-one years and fifteen days. The four angels represented when Islam rose to power and brought warfare against Rome, beginning on July 27, 1449. The starting point was determined by employing the ending point of another time prophecy of one hundred and fifty years. The first time prophecy of one hundred and fifty years was set forth in the history of the first woe, which is also the fifth trumpet of Revelation chapter nine. When the one-hundred-and-fifty-year prophecy concluded on July 27, 1449, the time prophecy we are now considering began, and three hundred and ninety-one years and fifteen days later the prophecy ended on August 11, 1840.

Ang bersikulo nagaila sa “usa ka takna, ug usa ka adlaw, ug usa ka bulan, ug usa ka tuig,” nga katumbas sa tulo ka gatus kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw. Ang upat ka manulonda nagrepresentar sa panahon sa dihang ang Islam mitungha ngadto sa gahum ug nagdala ug pakiggubat batok sa Roma, nga nagsugod niadtong Hulyo 27, 1449. Ang sinugdanan nga punto gitino pinaagi sa paggamit sa katapusang punto sa laing tagna sa panahon nga usa ka gatus ug kalim-an ka tuig. Ang unang tagna sa panahon nga usa ka gatus ug kalim-an ka tuig gipadayag sa kasaysayan sa nahaunang kaalautan, nga mao usab ang ikalimang trumpeta sa Pinadayag kapitulo nuwebe. Sa dihang ang tagna sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig natapos niadtong Hulyo 27, 1449, ang tagna sa panahon nga atong gikonsiderar karon misugod, ug tulo ka gatus kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw sa ulahi ang tagna natapos niadtong Agosto 11, 1840.

William Miller had understood the powers of Revelation nine to represent Islam, and prior to the date of August 11, 1840, a Millerite named Josiah Litch set forth a prediction based upon the prophecy identifying that in 1840, the Ottoman Supremacy would cease. Ten days before August 11, 1840, Litch fine-tuned and updated his prediction to identify not simply the year the prophecy would be fulfilled, but the very year, day and month. Sister White comments on the effect of Litch’s prediction upon the religious world of the Millerites when the event was fulfilled.

Nasabtan ni William Miller nga ang mga gahom sa Pinadayag 9 nagrepresentar sa Islam, ug sa wala pa moabot ang petsa nga Agosto 11, 1840, usa ka Millerite nga ginganlag Josiah Litch mipahayag ug usa ka tagna nga gibase sa propesiya, nga nag-ila nga sa 1840, ang Ottoman Supremacy mohunong. Napulo ka adlaw sa wala pa ang Agosto 11, 1840, gihingpit ug giusab ni Litch ang iyang tagna aron maila dili lamang ang tuig nga matuman ang propesiya, kondili ang maong tuig, adlaw, ug bulan gayod. Si Igsoong White mikomento mahitungod sa epekto sa tagna ni Litch ibabaw sa relihiyosong kalibotan sa mga Millerite sa dihang natuman ang maong hitabo.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> “Sa tuig 1840 may laing talagsaong katumanan sa tagna nga nakapukaw sa halapad nga interes. Duha ka tuig sa wala pa niini, si Josiah Litch, usa sa mga nangunang ministro nga nagsangyaw sa ikaduhang pag-abot, nagmantala ug usa ka paghubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Ottoman nga Emperyo. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kining gahuma pagalumpagon... sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum sa Ottoman sa Constantinople gilaoman nga mabungkag. Ug kini, ako nagatoo, mapamatud-an nga mao gayod ang nahitabo.’

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “Sa tukmang panahong gitakda, ang Turkeya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa nagkahiusang mga gahum sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagpugong sa Cristohanong mga nasod. Ang hitabo tukma gayud nga nagtuman sa tagna. Sa dihang kini nahibaloan, daghang mga tawo ang nakombinsir sa pagkahusto sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang gihatag sa kalihokan sa pag-abot. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang mikuyog kang Miller, sa pagwali ug sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug sukad sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton misangkad sa madali.” The Great Controversy, 334, 335.

Her endorsement of this event has through the years been attacked repeatedly through a variety of ways by Laodicean Seventh-day Adventists. As with the seven times and “the daily”, to attack this truth is to reject the foundations as represented upon the two sacred tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy. The reason Satan has worked to destroy confidence in this history is multifaceted.

Ang iyang pag-uyon niini nga hitabo sulod sa mga katuigan gisubli-subling giatake sa nagkalainlaing mga paagi sa mga Laodiceanong Seventh-day Adventists. Sama sa pito ka panahon ug “ang adlaw-adlaw,” ang pag-atake niining kamatuorana mao ang pagsalikway sa mga patukoranan sumala sa girepresentar diha sa duha ka balaang papan, ug usab sa awtoridad sa Espiritu sa Tagna. Ang hinungdan nganong si Satanas naglihok aron laglagon ang pagsalig niini nga kasaysayan adunay daghang mga bahin.

Litch’s prediction employed “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller.” Miller was given insight to the element of prophetic time, and any who doubt that Miller’s message was based upon prophetic time, only needs to review the 1843 and 1850 pioneer charts to confirm that this was true. Before August 11, 1840, those opposing Miller’s prediction of the return of Christ would argue that prophetic time could not be employed to understand when Christ would return. They often used the Bible’s statement about not knowing the day nor hour, to resist his message and work.

Ang prediksiyon ni Litch migamit sa “mga prinsipyo sa propetikong paghubad nga gisagop ni Miller.” Gihatagan si Miller ug kahayag mahitungod sa elemento sa propetikong panahon, ug bisan kinsa nga nagduhaduha nga ang mensahe ni Miller gibase sa propetikong panahon, kinahanglan lamang nga susihon ang mga pioneer chart sa 1843 ug 1850 aron mapamatud-an nga tinuod kini. Sa wala pa ang Agosto 11, 1840, kadtong misupak sa prediksiyon ni Miller bahin sa pagbalik ni Cristo mangatarongan nga ang propetikong panahon dili magamit aron masabtan kon kanus-a mobalik si Cristo. Kanunay nilang gamiton ang pahayag sa Biblia mahitungod sa dili pagkahibalo sa adlaw ni sa takna, aron mosukol sa iyang mensahe ug buluhaton.

> But of that day and hour knoweth no man, no, not the angels of heaven, but my Father only. But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Then shall two be in the field; the one shall be taken, and the other left. Matthew 24:36–40.

> Apan mahitungod nianang adlawa ug taknaa walay tawo nga nahibalo, bisan ang mga manulonda sa langit, kondili ang akong Amahan lamang. Apan maingon sa mga adlaw ni Noe, mao man usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Kay maingon nga sa mga adlaw sa wala pa ang lunop, sila nanagkaon ug nanag-inom, nanagpangasawa ug nanagpamana, hangtod sa adlaw nga si Noe misulod sa arka, Ug wala sila mahibalo hangtod nga miabut ang lunop, ug gilaglag silang tanan; mao man usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Unya may duruha nga anaa sa uma; ang usa pagakuhaon, ug ang usa ibilin. Mateo 24:36–40.

In spite of this passage the Millerites found too much biblical evidence to support their predictions and carried on and operated upon a principle later identified by Sister White.

Bisan pa niini nga teksto, ang mga Millerita nakakaplag ug hilabihang daghang ebidensiya sa Biblia aron pagsuporta sa ilang mga tagna ug mipadayon, ug milihok sumala sa usa ka prinsipyo nga sa ulahi giila ni Sister White.

> “‘No man knoweth the day nor the hour’ was the argument most often brought forward by rejecters of the advent faith. The scripture is: ‘Of that day and hour knoweth no man, no not the angels of heaven, but My Father only.’ Matthew 24:36. A clear and harmonious explanation of this text was given by those who were looking for the Lord, and the wrong use made of it by their opponents was clearly shown. The words were spoken by Christ in that memorable conversation with His disciples upon Olivet after He had for the last time departed from the temple. The disciples had asked the question: ‘What shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus gave them signs, and said: ‘When ye shall see all these things, know that it is near, even at the doors.’ Verses 3, 33. One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming. And the parable in the same chapter, contrasting the faithful and the unfaithful servant, and giving the doom of him who said in his heart, ‘My Lord delayeth His coming,’ shows in what light Christ will regard and reward those whom He finds watching, and teaching His coming, and those denying it. ‘Watch therefore,’ He says. ‘Blessed is that servant, whom his Lord when He cometh shall find so doing.’ Verses 42, 46. ‘If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:3.” The Great Controversy, 370.

> “‘Walay tawo nga nasayod sa adlaw ni sa takna’ mao ang argumento nga labing kanunay ipasulong sa mga nagsalikway sa pagtoo sa pag-anhi. Ang Kasulatan mao kini: ‘Apan mahitungod niadtong adlawa ug taknaa walay tawo nga nasayod, bisan ang mga manulonda sa langit, kondili ang Akong Amahan lamang.’ Mateo 24:36. Ang usa ka matin-aw ug magkahiusang pagpasabot niini nga teksto gihatag niadtong mga nagpaabot sa Ginoo, ug ang sayop nga paggamit niini sa ilang mga kaatbang dayag nga gipakita. Ang mga pulong gisulti ni Cristo didto sa mahinumdoman nga pakigpulong Niya uban sa Iyang mga tinun-an didto sa Bukid sa Olibo human Siya sa kataposang higayon mibulag gikan sa templo. Ang mga tinun-an nangutana: ‘Unsa man ang timaan sa Imong pag-anhi, ug sa katapusan sa kalibotan?’ Gihatagan sila ni Jesus ug mga timaan, ug miingon: ‘Sa dihang makita na ninyo kining tanang mga butanga, hibaloi nga haduol na kini, anaa na sa mga pultahan.’ Mga bersikulo 3, 33. Ang usa ka pamulong sa Manluluwas dili angay himuong makaguba sa lain. Bisan pa nga walay tawo nga nasayod sa adlaw ni sa takna sa Iyang pag-anhi, kita gitudloan ug gikinahanglan nga mahibalo kon kanus-a kini haduol na. Gitudloan pa gayod kita nga ang pagpasagad sa Iyang pahimangno, ug ang pagdumili o pagpasibaya sa pagkahibalo kon haduol na ang Iyang pag-anhi, mahimong sama ka makamatay alang kanato ingon sa didto sa mga nagpuyo sa mga adlaw ni Noe ang dili pagkahibalo kon kanus-a moabot ang lunop. Ug ang sambingay sa mao rang kapitulo, nga nagatandi sa matinumanon ug sa dili matinumanon nga ulipon, ug nagahatag sa silot niadtong miingon sa iyang kasingkasing, ‘Nagalangan ang akong Ginoo sa Iyang pag-anhi,’ nagapakita kon unsa nga kahayag pagatan-awon ug pagabalusan ni Cristo kadtong Iyang hikaplagang nagabantay, ug nagatudlo sa Iyang pag-anhi, ug kadtong nagapanghimakak niini. ‘Busa pagtukaw kamo,’ Siya nagaingon. ‘Bulahan kadtong ulipona nga sa pag-abot sa iyang agalon pagakaplagan nga nagabuhat niana.’ Mga bersikulo 42, 46. ‘Busa kon dili ka magtukaw, moanhi Ako kanimo ingon sa usa ka kawatan, ug dili ka mahibalo kon unsang taknaa Ako moanhi kanimo.’ Pinadayag 3:3.” The Great Controversy, 370.

When Litch’s prediction was fulfilled men “of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” Miller’s message was empowered when his rules of prophetic interpretation were confirmed as valid rules. In response to the fulfillment of the time prophecy, not only was Miller’s rule's confirmed, and many then joined the Millerite movement, but just as prophetically significant was that it was the primary rule of Miller’s rules that had been confirmed. Also, the fact that the confirmation was accomplished by the application of a prophecy of the second of three woes, which are also the fifth, sixth and seventh trumpet.

Sa dihang natuman ang tagna ni Litch, ang mga tawo “nga may kinaadman ug kahimtang nakiusa kang Miller, sa pagwali ingon man sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton mikaylap sa matulin.” Ang mensahe ni Miller gihatagan ug gahum sa dihang ang iyang mga lagda sa paghubad sa tagna napamatud-ang balido nga mga lagda. Agi sa pagtubag sa katumanan sa tagna sa panahon, dili lamang nga ang mga lagda ni Miller napamatud-an, ug daghan ang unya miapil sa kalihokang Millerite, kondili ingon man nga manalagnang mahinungdanon ang kamatuoran nga ang pangunang lagda sa mga lagda ni Miller mao ang napamatud-an. Usab, ang kamatuoran nga ang maong pagpamatuod natuman pinaagi sa paggamit sa usa ka tagna sa ikaduhang sa tulo ka kaalautan, nga mao usab ang ikalima, ikaunom, ug ikapitong trumpeta.

The empowerment of Miller’s message became one of the most significant waymarks of the Millerite reform movement. It had been typified by Jesus’ baptism. It marked that the final testing process of the former covenant people (the Protestants) had begun. It became the focus of Satan’s attack against the overall Millerite movement and message.

Ang paghatag og gahum sa mensahe ni Miller nahimong usa sa labing mahinungdanong mga timailhan sa dalan sa kalihokang reporma sa mga Millerite. Kini gilarawan nang daan pinaagi sa bautismo ni Jesus. Kini nagtimaan nga ang katapusang proseso sa pagsulay sa kanhing katawhan sa tugon (ang mga Protestante) nagsugod na. Kini nahimong sentro sa pag-atake ni Satanas batok sa kinatibuk-ang kalihokan ug mensahe sa mga Millerite.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> “Bisan unsang pangutana nga mapukaw ni Satanas diha sa hunahuna aron magmugna og pagduhaduha mahitungod sa halangdong kasaysayan sa nangaging mga panaw sa katawhan sa Dios makapahimuot sa iyang satanikong pagkahalangdon ug usa ka paglapas batok sa Dios. Ang balita sa haduol nga pag-anhi sa Ginoo ngadto sa atong kalibotan uban sa gahum ug dakong himaya mao ang kamatuoran, ug niadtong 1840 daghang mga tingog ang mibayaw diha sa pagpahibalo niini.” Manuscript Releases, tomo 9, 134.

On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history. The event confirmed the primary rule of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel that began in 1989. The first truth opened up to the messenger of that reform movement was opened up in 1989, and it was not the last six verses of Daniel eleven. It was the truth that all the reform movements run parallel to each other and are to be brought together line upon line in order to identify the characteristics of the movement of the one hundred and forty-four thousand which is the movement of the third angel. The first public presentation I ever gave was at a camp meeting in 1994, or perhaps 1995. The presentation was not on the last six verses of Daniel eleven, it was on the reform lines running parallel to each other.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, miabot ang ikatulong kaalaut ngadto sa masanagong kasaysayan sa tagna. Ang maong hitabo nagpamatuod sa pangunang lagda sa paghubad sa tagna nga gisagop sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga nagsugod niadtong 1989. Ang unang kamatuoran nga gibuksan ngadto sa mensahero sa maong kalihokang reporma gibuksan niadtong 1989, ug dili kadto ang ulahing unom ka bersikulo sa Daniel onse. Mao kadto ang kamatuoran nga ang tanang mga kalihokang reporma nagadagannang magkatakdo sa usag usa ug pagahiusahon nga linya ibabaw sa linya aron maila ang mga kinaiya sa kalihokan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang kalihokan sa ikatulong manulonda. Ang unang publikong presentasyon nga akong gihatag mao ang sa usa ka camp meeting niadtong 1994, o tingali 1995. Ang presentasyon dili mahitungod sa ulahing unom ka bersikulo sa Daniel onse; kini mahitungod sa mga linya sa reporma nga nagadagannang magkatakdo sa usag usa.

When the prophecy of Islam of the third woe was fulfilled on September 11, 2001, it paralleled August 11, 1840. In 1840 a prophecy of the first and second woes confirmed the message of the Millerites, and on September 11, 2001 a prophecy of the third woe confirmed the message of Future for America. The recognition of that fact brought a multitude into the movement, where it had previously been primarily one individual. The message of the movement and the messenger then became under attack, just as the history of 1840 had become the focus of satanic attack through the decades that followed.

Sa dihang natuman ang tagna bahin sa Islam sa ikatulong kaalaut niadtong Septiyembre 11, 2001, kini miparis sa Agosto 11, 1840. Niadtong 1840 ang usa ka tagna sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalaut nagpamatuod sa mensahe sa mga Millerite, ug niadtong Septiyembre 11, 2001 ang usa ka tagna sa ikatulong kaalaut nagpamatuod sa mensahe sa Future for America. Ang pag-ila niana nga kamatuoran nagdala sa daghan ngadto sa kalihukan, diin kaniadto kini sa panguna usa lamang ka tawo. Ang mensahe sa kalihukan ug ang mensahero niini unya giatake, maingon nga ang kasaysayan sa 1840 nahimong sentro sa satanikong pag-atake sa mga dekada nga misunod.

Those who joined the movement of Future for America adopted the rules of prophetic interpretation assembled by the messenger of that history. One of those rules, perhaps the most significant of those rules was and is a triple application of prophecy. The messenger had come to understand that certain prophetic truths were illustrated upon three specific fulfillments. Believing that the Millerite history was repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand it was seen that August 11, 1840 typified September 11, 2001, and that the other sacred reform lines also possessed that very same waymark.

Ang mga miduyog sa kalihukan sa Future for America midawat sa mga lagda sa propetikong paghubad nga gitigom sa mensahero nianang kasaysayan. Usa niana nga mga lagda, ug tingali ang labing mahinungdanon kanila, mao ug mao gihapon ang tulo ka pilo nga pagpadapat sa tagna. Nasabtan sa mensahero nga ang pipila ka mga kamatuoran sa tagna gihulagway diha sa tulo ka piho nga mga katumanan. Sa pagtuo nga ang kasaysayan sa mga Millerite gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nakita nga ang Agosto 11, 1840 maoy tipo sa Septyembre 11, 2001, ug nga ang ubang balaang mga linya sa reporma usab nanag-iya niadtong mao rang ilhanang daplin.

The evidence of the repetition of every sacred reform line in the line of the third angel was then opened up by the Lion of the tribe of Judah. It was seen that just as the Millerite history fulfilled the parable of the ten virgins to the very letter, so too did the history of Future for America.

Ang pagpamatuod sa pag-usab sa matag sagradong linya sa reporma diha sa linya sa ikatulong manulonda unya gibuksan sa Leon sa banay ni Juda. Nakita nga maingon nga ang kasaysayan sa mga Millerita nagtuman sa sambingay sa napulo ka mga ulay ngadto gayud sa matag litra, maingon man usab ang kasaysayan sa Future for America.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Kanunay akong ipahinungod ngadto sa sambingay bahin sa napulo ka mga ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kining sambingay natuman na ug pagatumanon gayud sa matag letra, kay kini adunay pinasahi nga pag-aplikar alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga maoy kamatuoran alang sa karong panahona hangtod sa pagtapos sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The seven thunders of Revelation ten were recognized to identify that the experience of the Millerites from August 11, 1840 to October 22, 1844, and also the history of September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law.

Ang pito ka mga dalugdog sa Pinadayag 10 giila aron ipailaila nga ang kasinatian sa mga Millerite gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844, ug usab ang kasaysayan gikan sa Setyembre 11, 2001 hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan, nga gipadayag sa pito ka mga dalugdog, maoy usa ka hulagway sa mga panghitabo nga matuman ilalom sa mga mensahe sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda....”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “Human niini nga pito ka mga dalugdog mipatingog sa ilang mga tingog, miabut ang sugo kang Juan sama kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Timri ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’ Kini may kalabutan sa mga panghitabo sa umaabot nga igapadayag sa ilang han-ay.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

It was recognized that Sister White directly said that the movement of the third angel runs parallel with the movement of the first and second angels.

Giila nga si Sister White sa tin-aw miingon nga ang kalihokan sa ikatulong manulonda nagdagan nga kahilabay sa kalihokan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit sa linya sa tagna, ug ang ilang buhat dili matapos hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana. Ang mensahe sa nahaunang ug sa ikaduhang manulonda mao gihapon ang kamatuoran alang niining panahona, ug kinahanglan nga modagan nga kaparalelo uban niining mosunod. Ang ikatulong manulonda nagmantala sa iyang pasidaan uban sa makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakakita ako ug laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum, ug ang yuta naalirongan sa kahayag tungod sa iyang himaya.’ Niining pagdan-ag, nahiusa ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe.” The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels runs parallel with the movement of the third angel. The prophecy that empowered the movement of the first and second angel, was empowered by a fulfillment of a time prophecy of the first and second woe, and the empowerment of the movement of the third angel was empowered by a fulfillment of a prophecy of the third woe.

Ang kalihokan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda nagdagan nga susama sa kalihokan sa ikatulong manulonda. Ang tagna nga naghatag ug gahum sa kalihokan sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa usa ka tagna sa panahon mahitungod sa nahaunang ug ikaduhang kaalautan, ug ang paghatag ug gahum sa kalihokan sa ikatulong manulonda gihatagan ug gahum pinaagi sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa ikatulong kaalautan.

As with August 11, 1840, when the message of Future for America was confirmed “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted” by Future for America, and “a wonderful impetus was given to the advent movement.” “Men of learning and position united” with Future for America, “both in preaching and in publishing” the prophetic message of Future for America. The specific rule of Future for America which clearly confirmed September 11, 2001 as a fulfillment of prophecy was a “triple application of prophecy.”

Sama sa nahitabo niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang ang mensahe sa Future for America napamatud-an, “daghang mga tawo nakombinsir sa katukma sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop” sa Future for America, ug “usa ka kahibulongang kusog ang gihatag sa kalihokang advento.” “Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang miuban” sa Future for America, “sa pagwali ug sa pagmantala” sa matagnonong mensahe sa Future for America. Ang piho nga lagda sa Future for America nga sa tin-aw nagpamatuod sa Septyembre 11, 2001 ingon nga katumanan sa tagna mao ang “triple application of prophecy.”

When we accept the foundational view of Islam of the first and second woes, as represented on both sacred charts, in conjunction with the written testimony of those who taught the message, we recognize specific prophetic characteristics associated with the first woe, and the second woe. The Bible repeatedly teaches, in a variety of ways, that truth is established upon the testimony of two. The prophetic characteristics of the first woe, combined with the prophetic characteristics of the second woe, establishes the prophetic characteristics of the third woe. The triple application of Islam is so specific in identifying the arrival of the third woe on September 11, 2001, that it is impossible not to see, though most choose to close their eyes to the evidence.

Sa diha nga atong dawaton ang sukaranang panglantaw mahitungod sa Islam sa nahaunang ug ikaduhang kalaut, sumala sa pagkarepresentar niini sa duruha ka sagradong tsart, inubanan sa sinulat nga pagpamatuod niadtong mga nagtudlo sa mensahe, maila nato ang piho nga mga kinaiyang profetiko nga nalangkit sa nahaunang kalaut ug sa ikaduhang kalaut. Ang Biblia sa makadaghan nagtudlo, sa nagkalainlaing mga paagi, nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagpamatuod sa duha. Ang mga kinaiyang profetiko sa nahaunang kalaut, inubanan sa mga kinaiyang profetiko sa ikaduhang kalaut, nagapahimutang sa mga kinaiyang profetiko sa ikatulong kalaut. Ang tulok nga paggamit sa Islam maoy hilabihan ka piho sa pag-ila sa pag-abot sa ikatulong kalaut niadtong Septiyembre 11, 2001, nga dili mahimo nga dili kini makita, bisan pa man nga ang kadaghanan nagpili sa pagtak-op sa ilang mga mata ngadto sa mga ebidensya.

The triple application of prophecy firmly established that the third woe arrived on September 11, 2001. It was then seen that the rule had been directly associated with the second angel’s message, which in the time of the Millerites and also in the time of the one hundred and forty-four thousand is the period when the Holy Spirit is poured out. Both histories are a fulfillment of the parable of the ten virgins, and in the parable the message of the Midnight Cry is where the distinction between the wise and foolish is manifested, and it is where the message of the second angel is empowered.

Ang tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tagna maoy hugot nga nagpalig-on nga ang ikatulong alaut miabot niadtong Septiyembre 11, 2001. Unya nakita nga ang lagda diha-diha nga nalambigit sa mensahe sa ikaduhang manulonda, nga sa panahon sa mga Millerita ug usab sa panahon sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao ang yugto sa dihang ang Balaang Espiritu gibubo. Ang duha ka kasaysayan maoy katumanan sa sambingay sa napulo ka ulay, ug diha sa sambingay ang mensahe sa Tunga-tungang Panaghilak mao ang dapit diin ang kalainan tali sa manggialamon ug sa buang-buang gipadayag, ug mao usab kini ang dapit diin ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihatagan ug gahum.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> “Sa haduol na sa pagtapos sa mensahe sa ikaduhang manulonda, nakita ko ang usa ka dakong kahayag gikan sa langit nga nagdan-ag ibabaw sa katawohan sa Dios. Ang mga silaw niini nga kahayag daw mahayag sama sa adlaw. Ug nadungog ko ang mga tingog sa mga manulonda nga nagasinggit, ‘Tan-awa, moanhi ang Pamanhonon; gumula kamo sa pagsugat Kaniya!’”

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “Kini mao ang singgit sa tungang gabii, nga maoy magahatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang mga manulonda gipadala gikan sa langit aron pukawon ang mga santos nga nawad-an ug kadasig ug andamon sila alang sa dakong buluhaton nga anaa sa ilang atubangan. Ang labing maalamon nga mga tawo dili mao ang unang nakadawat niini nga mensahe. Ang mga manulonda gipadala ngadto sa mapainubsanon, matinud-anon nga mga tawo, ug giaghat sila sa pagpataas sa singgit, ‘Tan-awa, ang Pamanhonon nagaabut; gumula kamo aron sa pagsugat Kaniya!’” Early Writings, 238.

In the history of the first and second angels, the outpouring of the Holy Spirit is accomplished by the Midnight Cry joining the second angels’ message. This is repeated in the history of the third angel.

Sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, ang pagbubo sa Espiritu Santo natuman pinaagi sa Midyoras nga Singgit nga miduyog sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Kini gisubli sa kasaysayan sa ikatulong manulonda.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 195.

> “Ang mga manulonda gipadala aron motabang sa gamhanang manulonda gikan sa langit, ug nadungog ko ang mga tingog nga daw naglanog bisan asa, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak; kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Kini nga mensahe daw usa ka dugang sa ikatulong mensahe, ug midugtong niini, maingon nga ang singgit sa tungang gabii midugtong sa mensahe sa ikaduhang manulonda niadtong 1844. Ang himaya sa Dios mipabilin ibabaw sa mga balaan nga mapailubon ug nagahulat, ug sa walay kahadlok ilang gihatag ang katapusang solemne nga pasidaan, nga nagpahayag sa pagkapukan sa Babilonia, ug nagtawag sa katawhan sa Dios sa paggula gikan kaniya; aron sila makalikay sa iyang makahahadlok nga silot.” Spiritual Gifts, volume 1, 195.

In terms of a triple application of prophecy, the second angel’s message represents a triple application of prophecy, for the message in either history is Babylon twice fallen.

Sa kahulogan sa tulo ka pamaagi sa pag-aplikar sa tagna, ang mensahe sa ikaduhang manulonda nagrepresentar ug tulo ka pamaagi sa pag-aplikar sa tagna, kay ang mensahe sa matag usa ka kasaysayan mao nga ang Babilonia napukan sa makaduha.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Ug misunod ang laing manulonda, nga nagaingon: Napukan na ang Babilonia, napukan na, kadtong dakong siyudad, kay iyang gipainom ang tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas. Pinadayag 14:8.

The mighty angel of Revelation ten descended with the fulfillment of a prophecy of the first and second woe on August 11, 1840, and in so doing it typified the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001. That angel who lightens the earth with His glory then made a proclamation.

Ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulo mikunsad uban ang katumanan sa usa ka tagna sa nahaunang ug ikaduhang kaalaut niadtong Agosto 11, 1840, ug sa pagbuhat niana siya naghulagway sa pagkunsad sa gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo dieciocho niadtong Septiyembre 11, 2001. Unya kadtong manulonda nga nagapasidlak sa yuta pinaagi sa Iyang himaya mipahibalo.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Ang dakung Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa tanang mahugaw nga espiritu, ug halwa sa tanang mahugaw ug makaluod nga langgam. Pinadayag 18:2.

The message of the second angel of chapter fourteen, and of the mighty angel of chapter eighteen is identifying that Babylon has twice fallen, and the message is identifying Babylon of the last days. It identifies Babylon of the last days, for the two times Babylon previously fell in the time of Nimrod, and in the time of Nebuchadnezzar unto Belshazzar establishes the prophetic characteristics of the fall of the whore of Revelation seventeen who has written on her forehead, “Babylon the Great.” To identify that fall of Babylon in the last days requires the two witnesses of the two previous falls of Babylon, for the message of the last days is Babylon is fallen, is fallen. When the mighty angel descended when the great buildings of New York City were brought down by a touch of God, by His proclamation He identifies the rule of a triple application of prophecy. The triple application of prophecy that established September 11, 2001 as a fulfillment of God’s prophetic Word was the triple application of the three woes.

Ang mensahe sa ikaduhang anghel sa kapitulo katorse, ug sa gamhanang anghel sa kapitulo napulog-walo, nagaila nga ang Babilonia napukan na sa makaduha, ug ang mensahe nagaila sa Babilonia sa ulahing mga adlaw. Nagaila kini sa Babilonia sa ulahing mga adlaw, kay ang duha ka higayon nga ang Babilonia napukan kaniadto sa panahon ni Nimrod, ug sa panahon ni Nabucodonosor hangtod kang Belsasar, nagapahimutang sa mga profetikong kinaiya sa pagkapukan sa bigaon sa Pinadayag disisiyete nga adunay nasulat sa iyang agtang, “Babilonia nga Daku.” Aron maila kadtong pagkapukan sa Babilonia sa ulahing mga adlaw, gikinahanglan ang duha ka mga saksi sa duha ka nangaging pagkapukan sa Babilonia, kay ang mensahe sa ulahing mga adlaw mao kini: Ang Babilonia napukan na, napukan na. Sa dihang ang gamhanang anghel mikunsad sa dihang ang dagkung mga bilding sa Siyudad sa New York gipaubos pinaagi sa usa ka paghikap sa Dios, pinaagi sa Iyang pagpahayag Iyang giila ang pagmando sa usa ka tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna. Ang tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna nga nagpalig-on sa Septiyembre 11, 2001 ingon nga katumanan sa profetikong Pulong sa Dios mao ang tulo ka pilo nga aplikasyon sa tulo ka mga kaalautan.

At that fulfillment many joined the movement of Future for America, and they were convinced of the principles of prophetic interpretation that had been employed by Future for America. August 11, 1840 repeated, and in so doing the repetition did not confirm the primary rule of Miller, that being that a day represents a year in Bible prophecy, for the primary rule of Future for America was that the Millerite history of the first and second angels’ messages is repeated in the history of the movement of the third angel.

Niadtong katumanan, daghan ang miapil sa kalihokan sa Future for America, ug sila nakombinsir sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gigamit sa Future for America. Ang Agosto 11, 1840 nasubli, ug sa ingon niana ang maong pagsubli wala magpamatuod sa unang lagda ni Miller, nga mao nga ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig diha sa tagna sa Biblia, kay ang unang lagda sa Future for America mao nga ang kasaysayan sa Millerite sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda gisubli sa kasaysayan sa kalihokan sa ikatulong manulonda.

It seems self-evident that if the year 1840 became a specific attack of his satanic majesty, as Sister White identifies Satan, then the history of September 11, 2001 would also be subject to a similar attack. Thus, we find conspiracy theories identifying the role of the globalist, or the Jesuits, or the CIA, or the Bushes or some combination of those powers. Those theories, though containing some elements of truth are designed to refute the idea that it was a touch from God that brought down the great buildings of New York City, thus marking the arrival of the third woe into the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Daw daw halata na kon ang tuig 1840 nahimong usa ka piho nga pag-atake sa iyang satanikong kamahal, sumala sa pag-ila ni Sister White kang Satanas, nan ang kasaysayan sa Setyembre 11, 2001 mapasakop usab sa susamang pag-atake. Busa, atong makita ang mga teoriya sa panagkunsabo nga nag-ila sa papel sa mga globalista, o sa mga Heswita, o sa CIA, o sa mga Bush, o sa pipila ka kombinasyon nianang mga gahum. Kadto nga mga teoriya, bisan pa man naglangkob ug pipila ka mga elemento sa kamatuoran, gidisenyo aron isalikway ang ideya nga usa kadto ka paghikap gikan sa Dios nga nagpahugno sa dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York, sa ingon nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong kaalaotan ngadto sa kasaysayan sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagawagtangon pinaagi sa usa ka higanteng balod sa dagat? Kini wala ko gayod isulti. Akong giingon, sa dihang mitan-aw ako sa dagkung mga bilding nga gitukod didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkagrabe gayod nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok nga ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag usa ka pasidaan mahitungod sa moabot ibabaw sa yuta. Apan wala akoy partikular nga kahayag kalabot sa moabot sa New York, gawas lamang nga nasayod ako nga sa umaabot nga adlaw ang dagkung mga bilding didto igasalibay paubos pinaagi sa pagtuyok ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nasayod ako nga ang kalaglagan anaa sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang kahadlok niini dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The conspiracy theories, whether containing no truth or partial truths all undermine the truth that it was God’s providential activity that brought about the events of that date. Those various conspiracy theories are Satan’s attack from the outside of the movement against the truth, but he also worked to undermine the truth from within the movement. One of those internal attacks is based upon a rejection of Rome as the subject of the book of Joel.

Ang mga teyoriya sa panagkunsabo, bisan wala kiniy kamatuoran o adunay pipila ka kamatuoran, tanan makapahuyang sa kamatuoran nga ang maoy nagpahinabo sa mga hitabo niadtong maong petsa mao ang mapangamhanong buhat sa Dios sa Iyang pagtagana. Kadtong nagkalainlaing mga teyoriya sa panagkunsabo mao ang pag-atake ni Satanas gikan sa gawas sa kalihokan batok sa kamatuoran, apan siya usab naglihok aron pahuyangon ang kamatuoran gikan sa sulod sa kalihokan. Usa niadtong mga pag-atake sa sulod gibase sa pagsalikway sa Roma isip hilisgutan sa basahon ni Joel.

We will consider that controversy in the next article.

Atong pagahisgutan kana nga panaglalis sa sunod nga artikulo.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. Joel 1:1–6.

> Ang pulong ni Jehova nga miabut kang Joel, anak ni Pethuel. Pamati kamo niini, kamong mga tigulang, ug pamatia, kamong tanan nga mga pumoluyo sa yuta. Nahitabo na ba kini sa inyong mga adlaw, o bisan sa mga adlaw sa inyong mga amahan? Isugilon ninyo kini sa inyong mga anak, ug pasugilon ang inyong mga anak sa ilang mga anak, ug ang ilang mga anak sa laing kaliwatan. Ang gibilin sa ulod nga mangangáon sa dahon gikaon sa dulon; ug ang gibilin sa dulon gikaon sa ulod nga mangangáon; ug ang gibilin sa ulod nga mangangáon gikaon sa hantatawo. Pagmata kamo, kamong mga hubog, ug panghilak; ug pagminatay, kamong tanan nga mga manginginom ug bino, tungod sa bag-ong bino; kay kini giputol gikan sa inyong baba. Kay usa ka nasud mitungha batok sa akong yuta, kusgan ug dili maisip ang gidaghanon, kansang mga ngipon mao ang mga ngipon sa usa ka leon, ug kini adunay mga bagang sa usa ka dakung leon. Joel 1:1–6.

Back to Articles