Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Setenta’y Singko

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

Ang mga Propetikong Pagkapareha: Gikan sa Mensahe ni Isaias ngadto sa mga Pinadayag sa Kapanahonan Karon

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

Samtang gipresentar ni Isaias ang mensahe nga girepresentahan sa kan-uman ug lima ka tuig (kapitulo siyete, bersikulo otso) ngadto sa dautang pangulo sa Jerusalem, gibuhat niya kini tupad sa “uma sa maglalaba” ug sa “tumoy sa agianan sa taas nga linaw,” sa tuig 742 BC. Ang 742 BC nagarepresentar sa 1863, kay si Jesus kanunayng naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Ang pagrebelde sa 1863, sa baylo, nagarepresentar sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, kay si Jesus kanunayng naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang 1863 mao ang sinugdanan sa legal nga narehistrong Laodiceanong Adventistang iglesia, ug kana nga iglesia gibiyaan nga biniyaan sa “dakong linog” sa balaod sa Dominggo. Unsaon man sa usa ka korporasyon nga legal nga gidumala sa Estado (dili ang kabaliktaran nga ang Iglesia maoy nagadumala sa Estado), sa pagpadayon sa pagbarog alang sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, sa panahon nga kana mismo nga kagamhanan legal nga nagdili sa pagsimba sa ikapitong adlaw?

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

Sa sinugdanan ug sa katapusan sa ministeryo ni Cristo, Iyang gilimpyohan ang templo. Sa unang paghinlo sa templo, gipaila ni Cristo nga gihimo sa mga pangulo ang “balay sa iyang Amahan” nga lungib sa mga kawatan, apan sa ulahing paghinlo sa templo Iyang gipaila nga ang “ilang balay” gibiyaan ngadto kanila nga kamingawan. Ang karaang Israel naghulagway sa modernong Israel. Iyang gitukod ug gilimpyohan ang Millerite nga templo sa sinugdanan sa Adventismo, apan sa katapusang paghinlo, ang paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang Laodicean nga Adventismo isuka gikan sa Iyang baba, ug ang “ilang balay” unya gibiyaan nga kamingawan.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

Si Isaias atua sa umahan sa magpapaputi sa dihang iyang giatubang si haring Ahaz. Ang umahan sa magpapaputi nagrepresentar sa paghinlo nga gihimo sa Mensahero sa Tugon nga sa kalit moanhi sa Iyang templo, ug magahinlo sa mga anak ni Levi ingon sa pinaagi sa “sabon sa magpapaputi.” Kining paghinlo nahimo sa sinugdanan sa Adventismo, ug pagabuhaton kini pag-usab sa katapusan.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ania karon, ipadala ko ang akong sinugo, ug siya magaandam sa dalan sa akong atubangan: ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan ang sinugo sa tugon, nga inyong gihimut-an: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa man ang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa maglalaba: Ug siya molingkod ingon sa usa ka magtutunaw ug magpupuripikar sa salapi: ug iyang putlion ang mga anak ni Levi, ug hinloan sila ingon sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad diha sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot ngadto sa Ginoo, sama sa karaang mga adlaw, ug sama sa nangaging mga tuig. Malakias 3:1–4.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

Si Isaias nakigtagbo kang Ahaz, uban ang timaan sa iyang anak, kansang ngalan nagsimbolo nga sa ulahing mga adlaw “ang salin mobalik.” Ang salin mao kadtong “mobalik.” Si Isaias nakigtagbo sa dautang hari nga si Ahaz sulod sa kasaysayan sa paghinlo sa templo, nga nagsugod sa kasaysayan sa mga Millerite niadtong 1844, ug gidala ngadto sa katapusan pinaagi sa pagkamasupilon niadtong 1863. Sa ulahing mga adlaw ang paghinlo mao ang kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kon ang mga Millerite misunod pa sa nagbukas nga paggiya sa Dios nga misunod sa 1844, ilang mahuman unta ang buluhaton.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, nagpabilin nga malig-on sa ilang pagtoo ug nagpadayon nga nagkahiusa diha sa nagabukas nga paggiya sa Diyos, nga midawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug sa gahum sa Balaang Espiritu nagpahayag niini ngadto sa kalibotan, ilang makita unta ang kaluwasan sa Diyos, ang Ginoo molihok unta sa gamhanang paagi uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton mahuman na unta, ug si Cristo mianhi na unta niining panahona aron dawaton ang Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtutuo sa pag-anhi mitugyan sa ilang pagtoo.... Sa ingon niana ang buluhaton nababagan, ug ang kalibotan gibilin sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa Adventista nagkahiusa unta ibabaw sa mga sugo sa Diyos ug sa pagtoo ni Jesus, pagkahalayo gayod unta sa atong kasaysayan!” Evangelism, 695.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

Ang kapakyasan sa “pagpadayon nga nagkahiusa diha sa nagaabli nga pag-atiman sa Dios,” nagdala kanila ngadto sa kahimtang nga Laodicea pagka-1856, ug ang misunod nga pagrebelde sa 1863, nagtimaan sa sinugdanan sa paglatagaw sa kamingawan nga gihulagway sa karaang Israel sa dihang napakyas sila sa ilang ikanapulo ug kataposang pagsulay, ug unya gihukman sa pagpakamatay sa kamingawan sulod sa misunod nga kap-atan ka tuig.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

Ang anak ni Isaias naghatag sa saad nga sa katapusang paghinlo sa templo sa ulahing mga adlaw, “ang salin mobalik.” Ang ilang “pagbalik” gihulagway ni Jeremias, kinsa gisaaran nga kon siya “mobalik,” mahimo siyang magbalantay sa Dios. Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong mga mibalik gikan sa usa ka kapakyasan.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

Kadtong usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nakaagian ang usa ka kapakyasan sa paglaum ug nagpaabot sa ilang Ginoo. Gihulagway sila pinaagi sa mga maalamong ulay sa kasaysayan sa mga Millerite, ug sa sinugdanan ug sa kataposang mga kasaysayan ang duha ka sungkod gihiusa ngadto sa usa ka nasud, sa panahon sa pagbubo sa Balaang Espiritu sa panahon sa Tungang Gabii nga Singgit.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

Ang daotang hari nga si Ahaz nagarepresentar sa pagpangulo sa Juda nga makadungog unta sa mensahe, apan mosalikway sa mensaheng gipadayag ni Isaias, ug sa pagbuhat niana sila “mapandol, ug mapukan, ug mabungkag, ug masiloan, ug madakpan.” Sila mao kadtong “mangita ngadto kanila nga adunay mga espiritung pamilyar, ug ngadto sa mga salamangkero nga mosiyagit ug mokolorok,” nga nagarepresentar sa kasinatian sa espirituwalismo nga ilang napasakupan samtang ilang gidawat ang kusog nga limbong sa 2 Thessalonians. Ang pagsalikway ni Ahaz sa mensahe ni Isaias sa 742 BC nagatugbang sa 1863, sa dihang gisalikway ang mensahe ni Miller. Si Isaias nagatipo kang Miller, ug ang mensahe nilang duha, ni Isaias ug ni Miller, gibase sa “pito ka mga panahon,” nga nakakaplag sa ilang pundasyong punto diha sa bersikulo otso sa Isaias kapitulo pito. Ang anak ni Miller (ang anak ni Isaias) nagarepresentar sa kalihokang Elias nga moabot sa katapusang mga adlaw.

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

Ang pagpamulong batok kang Ahaz tungod sa iyang pagsalikway naglakip sa tagna nga siya pagaagawon sa hari sa amihanan, nga sa ulahing mga adlaw mao ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa Modernong Roma, nga ginadumalahan sa papasiya.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> Misulti pag-usab kanako ang Ginoo, nga nagaingon, Tungod kay kining katawhan nagasalikway sa mga tubig sa Shiloah nga nagaagay sa hinay nga dagan, ug nagakalipay kang Rezin ug sa anak nga lalake ni Remalias; Busa karon, ania karon, ang Ginoo magapadala batok kanila sa mga tubig sa suba, kusgan ug daghan, bisan ang hari sa Asiria, ug ang tanan niyang himaya: ug siya motuybo ibabaw sa tanan niyang mga alagianan, ug molapaw sa tanan niyang mga tampi: Ug siya moagi latas sa Juda; siya molapaw ug mounlod paingon sa unahan, siya moabut bisan hangtod sa liog; ug ang pagabuklad sa iyang mga pako mopuno sa gilapdon sa imong yuta, Oh Immanuel. Isaias 8:5–8.

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

Si Isaias nakigkita sa dautang hari nga si Ahaz sa tumoy sa agianan sa ibabaw nga linaw, ug bisan pa may kawalay-kasigurohan taliwala sa mga historyador sa Biblia ug sa mga arkeologo kon ang ibabaw nga linaw mao ba ang mao rang linaw nga mao ang linaw sa Siloam sa panahon ni Cristo, ang konteksto sa tagna ni Isaias nagwagtang sa tanang pagduhaduha, kay gipaila ni Isaias nga ang hari sa amihanan moanha batok kang Ahaz, tungod kay iyang gisalikway ang mga tubig sa Shiloah, nga nagapaagay sa hinay. “Shiloah” mao ang ngalan sa “Siloam” sa Daang Tugon sa Bag-ong Tugon.

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

Didto sa linaw sa Siloam nga giayo ni Jesus ang buta nga tawo, ug ang daotan nga hari nga si Ahaz nagrepresentar sa buta nga pagpangulo sa Laodicea, sa tuig 1863 ug usab sa haduol nang balaod sa Domingo, nga nanagdumili nga mamaayo. Ang “Shiloah” ug “Siloam” parehong nagkahulogan og “sinugo,” ug usa ka mensahe ang gipadala gikan sa Amahan ngadto sa Anak, nga unya gihatag Niya kang Gabriel ug sa mga balaan nga manulonda aron ipahatod ngadto kang Isaias, nga nagdala sa mensahe nga “sinugo” gikan sa langit ngadto sa usa ka buta nga pangulo sa Laodicea.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

Ang agianan gikan sa ibabaw nga linaw diin gipahayag ni Isaias ang mensahe nagrepresentar sa dapit diin ang ulan sa Balaang Espiritu ipaabot ngadto sa katawohan sa Dios, ingon man usab nga girepresentahan sa mga bulawanong tubo sa panan-awon ni Zacarias, o sa hagdanan sa damgo ni Jacob.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “Ang gihikay sa Dios alang kanato gihulagway diha sa Zacarias, mga kapitulo 3 ug 4, ug 4:12–14: ‘Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsa ba kining duruha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duruha ka bulawanong tubo nagabubo sa bulawanong lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug mitubag siya kanako ug miingon, Wala ba ikaw masayod kon unsa kini? Ug miingon ako, Wala, akong Ginoo. Unya miingon siya, Kini mao ang duruha ka dinihog, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook yuta.’”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “Ang Ginoo puno sa mga kapanguhaan. Siya walay kakulang sa mga paagi ug kahimanan. Tungod kini sa atong kakulang sa pagtuo, sa atong pagkapinakalibutanon, sa atong walay-bili nga panulti, sa atong pagkadili-matinoohon, nga gipadayag sa atong panag-istoryahanay, nga ang mangitngit nga mga landong managtigom sa atong palibot. Si Cristo wala mapadayag diha sa pulong ni sa kinaiya ingon nga Mao ang bug-os nga mahigugmaon, ug ang labing Halangdon taliwala sa napulo ka libo. Sa dihang ang kalag mahimuot sa pagbayaw sa iyang kaugalingon ngadto sa kakawangan, gamay ra ang mahimo sa Espiritu sa Ginoo alang niini. Ang atong mubo ug panan-awon lamang sa duol makakita sa landong, apan dili makakita sa himaya sa unahan. Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka mga hangin, nga gilarawan ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga naninguha sa pagbuhi sa iyang kaugalingon ug modasmag ibabaw sa nawong sa tibook nga yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> “Magkatulog ba kita sa mismong daplin sa walay kataposang kalibotan? Magmapuliki ba kita ug magmalamig ug patay? Oh, hinaut unta nga diha sa atong mga iglesia anaa ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga ihuyop ngadto sa Iyang katawohan, aron sila makatindog ibabaw sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan makita nato nga ang dalan masigpit, ug ang pultahan hiktin. Apan sa atong pag-agi pinaagi sa hiktin nga pultahan, ang kalapad niini walay kinutuban.” Manuscript Releases, tomo 20, 216, 217.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

Ang “bulawanong lana” mao ang mga mensahe sa Espiritu sa Dios nga nagakanaug gikan sa ibabaw nga atabay pinaagi sa alagianan nga mao ang duha ka bulawanong tubo, nga mao ang duha ka mga saksi sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna, o ang Daang Tugon ug ang Bag-ong Tugon, o ang kasugoan ug ang mga manalagna, o si Moises ug si Elias.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> “Ang mga dinihogan nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibuok yuta adunay kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga kerubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga nagalibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakig-ambit sa mga pumoluyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagakahulogan sa grasya nga pinaagi niini ang Dios nagapadayon sa paghatag sa mga lamparahan sa mga magtutuo, aron dili kini mokirig ug mapalong. Kon dili pa tungod nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit pinaagi sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga galamhan sa daotan adunay hingpit nga paggahum ibabaw sa mga tawo.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili nato dawaton ang mga pakigpahibalo nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niini atong gisalikway ang bulawanong lana nga Iyang ibubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ikapaambit ngadto niadtong anaa sa kangitngit. Sa dihang moabot ang tawag, ‘Ania karon, ang pamanhonon nagaabut; manggula kamo sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala makadawat sa balaang lana, nga wala mag-atiman sa grasya ni Cristo diha sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga buang nga ulay, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala kanila mismo ang gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi maguba. Apan kon ang Balaang Espiritu sa Dios pangayuon, kon kita magpakilooy, ingon sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo sa halapad diha sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa mga bulawanong tubo, ang bulawanong lana ipaambit kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masilaw nga mga sidlak sa Adlaw sa Pagkamatarong, ang mga anak sa Dios magadan-ag ingon nga mga suga dinhi sa kalibotan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

Ang mensahe nga gisalikway ni Ahaz mao ang mensahe sa Tungang‑gabii nga Singgit, nga unta misangko ngadto sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, kon gidawat pa unta sa pangulohan sa Laodicea ang mensahe ngadto sa Laodicea nga “gipadala” kanila niadtong 1856. Unya kana nga mensahe unta mikusog ngadto sa usa ka makusog nga singgit, ug ang katawhan sa Dios unta nakatapos sa buluhaton ug nahiusa sa kalinaw. Hinuon, mibalik sila sa suka nga gikan niini giluwas na sila.

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

Si Isaias ug si Ahaz gihulagway nga anaa sa proseso sa paghinlo sa uma sa tigpaputi, nga ginahimo sa Mensahero sa Pakigsaad diha sa ikatulong kapitulo sa Malakias. Sila sa simbolikong paagi nahimutang sa dapit diin ang “lana” (usa ka mensahe) ginabubo diha sa panan-awon ni Zacarias, ug sa kaulahiang mga adlaw, ang mensahe ni Isaias ngadto kang Ahaz mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaalaotan; kini mao ang mensahe sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog; kini mao ang mensahe nga ang ikawalo iya sa pito; kini mao ang mensahe sa kaparrasan; kini mao ang mensahe sa “Kamatuoran,” nga silang tanan mga bahin sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga sa kaulahiang mga adlaw nagapamunga sa paghinlo nga gilarawan sa uma sa tigpaputi.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

Kini mao usab ang mensahe sa “pito ka mga panahon,” nga nabag-o gikan sa batong patukoranan ni Miller ngadto sa ulohan sa suok, kay kini mao ang unang kamatuoran, ug busa kini kinahanglan usab nga mao ang katapusang kamatuoran. Ang 1863 nagtimaan sa pagtapos sa usa ka proseso sa paghinlo nga nagsugod sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, ug sa katapusan miabut ngadto sa kahayag sa “pito ka mga panahon” niadtong 1856. Sa 1844, ang kahayag sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig nagtimaan sa usa ka sinugdanan nga nagdala ngadto sa katapusan nga gitimaan sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka mga tuig. Apan, ang pagkabuta sa Laodicea sa sinugdanan ug sa katapusan, nagdumili sa pagtan-aw sa relasyon sa duruha ka mga panan-awon. Ang 1863 nagrepresentar sa pagtapos sa usa ka proseso sa paghinlo nga kanunay mahitabo sa dihang ang usa ka mensahe ablihan gikan sa pagkatinago, ug ang mensahe sa ikatulong manulonda giablihan gikan sa pagkatinago niadtong Oktubre 22, 1844.

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

Ang kahayag sa ikatulong manulonda nga gibuksan niadtong 1844, dili usa lamang ka nag-inusarang kahayag; kini mao ang gitawag ni Sister White nga “ang nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda.” Ang nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda nagsugod niadtong 1844, ug nagapadayon sa pag-uswag hangtod nga matapos ang panahon sa pagsulay; apan sa dihang kini unang miabot, ug sa dihang kini sa katapusan matapos, adunay usa ka piho nga panahon sa pagsulay sa ikatulong manulonda. Kining mga panahon sa pagsulay, sa sinugdan ug sa katapusan, nagrepresentar usab sa usa ka proseso sa pagsulay nga gihulagway ni Daniel ingon nga usa ka “pagdugang sa kahibalo,” nga mao usab ang nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

Ang proseso sa pagsulay sa sinugdan nagsugod niadtong 1844, ug ang nagapadayon nga kahayag midugang sa kahibalo hangtod nga kini miabot sa iyang katapusan niadtong 1856. Ang kahayag sa sinugdan ug ang kahayag sa katapusan sa panahon sa pagsulay mao ang duruha ka mga panan-awon sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese ug katorse, nga nagrepresentar sa patukoranan ug sa sentral nga haligi sa Adventismo.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

Ang yugto sa pagsulay sa nahaunang manulonda nagsugod niadtong Agosto 11, 1840 ug natapos sa unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844. Unya misugod ang yugto sa pagsulay sa ikaduhang manulonda, ug mipadayon kini hangtod sa Oktubre 22, 1844. Niadtong higayona miabot ang ikatulong manulonda ug ang yugto sa pagsulay sa ikatulong manulonda mipadayon hangtod nga gisalikway sa Laodiceanong Adventismo ang kahayag sa ikatulong manulonda niadtong 1863.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

Ang panahon sa pagsulay sa ikatulong manulonda alang sa Millerite Adventism adunay sinugdanan ug katapusan, ug ang sinugdanan ug katapusan kinahanglan magrepresentar sa samang butang, kay si Jesus sa kanunay naglarawan sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang pag-abli sa nagapauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda mao ang kahayag sa pagpakita (ang “mareh” nga panan-awon), sa bersikulo katorse sa kapitulo otso sa Daniel. Ang katapusan sa nagapauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda mao ang kahayag sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon (ang “chazon” nga panan-awon), sa bersikulo trese. Ang duha ka mga panan-awon sa tagna nagakahilabtan.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> Unya ipatugkar mo ang trompeta sa Tuig sa Kagawasan sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan; sa adlaw sa pagtabon-sa-sala inyong patunghagon ang trompeta sa tibook ninyong yuta. Leviticus 25:9.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

Ang trumpeta nga pagapatunogon unta sa Adlaw sa Pagpasig-uli, nga mao ang Oktubre 22, 1844, mao ang trumpeta sa Jubileo, nga nagrepresentar sa balaang siklo sa pito ka tuig, nga mokabat ug duha ka libo lima ka gatos ug kaluhaan ka adlaw. Gituyo sa Ginoo ang paggiya sa karaang Israel diretso ngadto sa Yutang Saad, apan ang ilang pagrebelde nakapugong sa pagkatuman niini. Gituyo sa Ginoo ang paggiya sa modernong Israel diretso ngadto sa Yutang Saad, apan ang pagrebelde nakapugong sa pagkatuman niini. Kon ang modernong Israel nagmatinumanon unta sa nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda, ilang gipasidan-an unta ang kalibutan ug ang Ginoo mibalik unta kapin sa usa ka gatus ka tuig ang milabay.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

Aron mahitabo kana, gikinahanglan unta nga ang Ginoo magbuhat ug usa ka pagbag-o taliwala sa mga Millerite, ug kana nga pagbag-o giila diha sa Kasulatan ingon nga tinago sa Dios. Kon ang Adventismo misunod pa unta sa nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manolunda, nan ang trumpeta sa Jubileo magpadayon unta sa pagtunog hangtod sa katapusan, kay diha sa mga adlaw sa pagtunog sa ikapitong trumpeta mahuman ang tinago sa Dios. Sa Pinadayag 10, kana nga trumpeta, nga mao ang trumpeta sa Jubileo, ug usab ang trumpeta sa ikatulong kaalaotan, misugod sa pagtunog niadtong Oktubre 22, 1844.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan, nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niana, nga wala nay panahon; apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa dihang siya magasugod na sa pagpatunog, ang tinago sa Dios pagatapuson, sumala sa iyang gipahibalo sa iyang mga ulipon nga mga manalagna. Pinadayag 10:5–7.

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

Ang proseso sa pagsulay ug paghinlo nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, nga mao ang nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manulonda, nagsugod uban sa kahayag sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse, ug natapos kini uban sa kahayag sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese. Nagsugod kini sa tubag sa bersikulo katorse, ug natapos sa pangutana sa bersikulo trese.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

Kadtong napulog-siyam ka tuig gihulagway pinaagi sa pag-abot sa pasidaang mensahe ni Isaias ngadto kang Ahaz, ang hari sa literal nga Juda, sa panahon sa usa ka gubat sibil tali sa amihanan ug habagatan. Kadtong napulog-siyam ka tuig natapos uban sa hari sa amihanan nga nagdala sa Israel ngadto sa pagkaulipon. Kadtong napulog-siyam ka tuig naghulagway sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1844, hangtod sa pagrebelde niadtong 1863. Ang nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manulonda gilarawan pinaagi sa mensahe ni Isaias.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

Ang pagsalikway nianang nagauswag nga kahayag maoy nagdala sa katapusan sa kalihukang Millerite, ug niadtong panahon sa pagsulay ang Philadelphian nga Kalihukang Millerite milabay ngadto sa Laodicean nga Iglesia. Ang napulog-siyam ka tuig nga nagsugod niadtong 742 BC, ug ang napulog-siyam ka tuig nga nagsugod niadtong 1844, silang duha nagrepresentar sa usa ka proseso sa pagsulay ug paghinlo sa kaulahiang mga adlaw, nga mao ang katapusang panahon sa pagsulay sa nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

Nianang katapusang proseso sa pagsulay, ang tinago sa Dios matuman na. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong mga naghulat, namalik, ug gipatakan sa timri.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> Gaposa ang pagpamatuod, timrihi ang kasugoan sa taliwala sa akong mga tinun-an. Ug ako magahulat sa Ginoo, nga nagatago sa Iyang nawong gikan sa balay ni Jacob, ug ako magalaum Kaniya. Tan-awa, ako ug ang mga anak nga gihatag kanako sa Ginoo maoy alang sa mga ilhanan ug alang sa mga katingalahan sa Israel gikan sa Ginoo sa mga panon, nga nagapuyo sa bukid sa Zion. Isaias 8:16–18.

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

Ang katapusang yugto sa pagsulay sa nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manulonda sa katapusang mga adlaw, nagsugod diin nagsugod ang sinugdanang yugto sa pagsulay. Nagsugod kini sa dihang gibayaw ni Jesus ang Iyang kamot paingon sa langit ug mipahayag, “nga ang panahon dili na malangan.” Kana nga pagpahayag nahitabo niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang ang ikapitong trumpeta nagpahibalo sa Jubileo sa pagtapos sa balaang siklo sa pito. Ang siklo sa pito ka tuig, nga gisubli sa pito ka higayon, sa literal maoy kap-atan ug siyam ka tuig, o duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

Ang 1989 nagtimaan sa “panahon sa katapusan” sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang 1989 usab nagtimaan sa pagtapos sa usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig nga nagsugod sa pagrebelde sa 1863. Ang kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa “panahon sa katapusan,” uban sa usa ka simbolo sa “pito ka mga panahon,” kay ang usa ka gatos ug kawhaan ug unom mao ang ikapulo sa usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman, nga sa baylo katunga sa duha ka libo lima ka gatos ug baynte.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

Kanunay girepresentar ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug ang sinugdanan sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gimarkahan pinaagi sa simbolo sa “pito ka mga panahon,” maingon usab kini sa katapusan sa maong kalihokan. Ang mga adlaw sa pagtingog sa ikapitong manulonda, sa dihang mahuman ang tinago sa Dios, nagsugod sa pagtapos sa “tulo ug tunga” ka adlaw sa Pinadayag kapitulo onse. Ang Ikapitong Trumpeta, nga mao usab ang ikatulong Alaut, mitingog sa iyang ikaduhang nota niadtong Oktubre 7, 2023, ug ang tinago sa Dios karon nagakahuman na, sumala sa “iyang gipahibalo ngadto sa iyang mga sulugoon nga mga manalagna.” Ang katapusan sa kalihokan gimarkahan pinaagi sa simbolo sa “pito ka mga panahon,” maingon sa sinugdanan sa mao gayud nga kalihokan.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

Sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ang “pito ka mga panahon” sa kasuko sa Dios batok sa amihanang gingharian natapos, ug sa katapusan sa kalihokan sa mga Millerita, ang pagsalikway sa mga kamatuoran nga may kalabutan sa “pito ka mga panahon” maoy nagtimaan sa pagrebelde niadtong 1863. Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug ang kalihokan sa nahaunang manolunda (ang mga Millerita) naghulagway sa kalihokan sa ikatulong manolunda (ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo). Ang duha ka mga kalihokan nagsugod ug nagtapos pinaagi sa “pito ka mga panahon.” Dili nimo kini mahimo-himo lamang.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> “Ang mga anaa sa mga katungdanan nga may tulubagon dili angay madani ngadto sa mga mapatuyangon sa kaugalingon ug mapatuyangong mga prinsipyo sa kalibotan, kay dili sila makatugot niana; ug bisan pa kon makatugot sila, ang mga prinsipyo nga sama kang Cristo dili motugot niana. Nagkalainlaing pagpanudlo ang gikinahanglan nga ihatag. ‘Kinsa ba ang Iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa ba ang Iyang pasabton sa pagtulon-an? sila nga nabulag na sa gatas, ug gikuha na gikan sa mga dughan. Kay ang sugo kinahanglan ibutang ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay.’ Sa ingon niana ang pulong sa Ginoo kinahanglan nga mapailobong ipasundayag sa atubangan sa mga kabataan ug ipadayon sa atubangan nila, pinaagi sa mga ginikanan nga nagatoo sa pulong sa Dios. ‘Kay pinaagi sa mga ngabil nga nagakapyot ug sa laing pinulongan manulti Siya niining katawhan. Kang kinsa Siya miingon, Mao kini ang kapahulayan nga pinaagi niini mapapahulay ninyo ang gikapuyan; ug mao kini ang pagpabag-o: apan sila dili mamati. Apan ang pulong sa Ginoo alang kanila mao ang sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug mabungkag, ug madakpan sa lit-ag, ug mabihag.’ Ngano man?—tungod kay wala nila tagda ang pulong sa Ginoo nga miabut ngadto kanila.”

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> “Buot ipasabot niini kadtong mga wala makadawat ug pagpanudlo, apan nagmahal sa ilang kaugalingong kaalam, ug mipili sa paglihok sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna. Gihatag sa Ginoo kanila ang pagsulay, aron sila mahimong mopili sa ilang baruganan sa pagsunod sa Iyang tambag, o mosalikway ug mobuhat sumala sa ilang kaugalingong mga hunahuna, ug unya pasagdan sila sa Ginoo ngadto sa dili malikayan nga sangputanan. Sa tanan natong mga dalan, sa tanan natong pag-alagad sa Dios, nagasulti Siya kanato, ‘Ihatag Kanako ang imong kasingkasing.’ Ang mapaubsanon, madawatong espiritu mao ang gitinguha sa Dios. Ang nagahatag sa pag-ampo sa iyang pagkahalangdon mao ang kamatuoran nga kini ginaginhawa gikan sa usa ka mahigugmaon, masinugtanon nga kasingkasing.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> “Ang Dios nagkinahanglan ug piho nga mga butang gikan sa Iyang katawohan; kon sila moingon, Dili ko itugyan ang akong kasingkasing sa pagbuhat niining butanga, ang Ginoo motugot kanila sa pagpadayon sa ilang gituohang maalamong paghukom nga walay langitnong kaalam, hangtod nga matuman kining kasulatan [Isaias 28:13]. Dili kamo angay moingon, Mosunod ako sa pagmando sa Ginoo hangtod sa usa ka punto nga nahiuyon sa akong paghukom, ug unya magkupot pag-ayo sa inyong kaugalingong mga hunahuna, nga magdumili sa pagpahiuyon sumala sa dagway sa Ginoo. Ipatungha ang pangutana, Mao ba kini ang kabubut-on sa Ginoo? dili, Mao ba kini ang opinyon o paghukom ni—–?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles