Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Five

Ang Basahon ni Daniel - Numero Otsenta’y Singko

Unveiling the Prophetic Journey: The Divine Connection of Historical Milestones

Pagpadayag sa Propetikong Panaw: Ang Balaang Kadugtongan sa Kasaysayanong mga Timbanganan nga Hitabo

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.

Usa ka gatus ug baynte-sais ka tuig human sa pagrebelde niadtong 1863, sa 1989 ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse gibuksan. Ang kahibalo nga unang gibuksan niadtong tuiga mao ang pag-ila sa mga linya sa reporma sa sagradong kasaysayan, ug ang pagpadayag nga silang tanan nagkasinabtanay sa usag usa. Unya sa 1992, ang kahayag sa kataposang unom ka bersikulo misugod sa pagpadayag. Ang unang publikong mga presentasyon niini nga mga kamatuoran didto sa 1994, ug ang hilisgutan mao ang mga linya sa reporma. Sa 1996, gimantala ang usa ka magasin nga giulohan og The Time of the End, nga nagtimaan sa kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse.

1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.

Ang 1996 mao ang tuig nga ang mensahe gipormalisa, nga usa ka timaan sa dalan nga nagkapareho sa pagpormalisa sa mensahe ni William Miller niadtong 1831. Ang mensahe ni Miller mao ang pagpahibalo sa pag-abli sa paghukom, ug ang kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse mao ang pagpahibalo sa pagtapos sa paghukom. Ang hilisgutan sa mensahe ni Miller mao ang matagnaong panahon sumala sa gipadayag sa Biblia. Ang hilisgutan sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse mao ang moderno nga Roma (ang peke nga hari sa amihanan). Ang pamaagi nga gipadayag kang Miller mao ang iyang 14 ka mga Lagda sa Matagnaong Paghubad. Ang pamaagi nga gipadayag niadtong 1989 mao ang “linya ibabaw sa linya” sa mga kalihokang reporma.

Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.

Ang buluhaton ni Miller naglakip sa pagpatukod sa Pulong sa Dios ingon nga may awtoridad, kabatok sa mga tradisyon ug mga batasan sa pagka-papa nga naglungtad sa kalibotan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Tungod niini, ang mensahe ni Miller unang gimantala niadtong 1831 (sa ingon gipormal ang mensahe ni Miller), eksaktong duha ka gatus ug baynte ka tuig human sa paghimo sa King James Bible. Ang buluhaton sa Future for America mao ang pag-ila sa papel sa Tinipong Bansa sa Amerika sa pag-ayo sa makamatay nga samad sa pagka-papa diha sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Tungod niini, ang magasin nga The Time of the End gimantala niadtong 1996 (sa ingon gipormal ang mensahe), eksaktong duha ka gatus ug baynte ka tuig human sa sinugdanan sa Tinipong Bansa sa Amerika niadtong 1776.

The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.

Ang pag-ila sa duha ka gatus ug baynte ka tuig nga nagbugkos sa tema sa matag kalihokan sa reporma uban sa usa ka historikal nga punto sa reperensiya wala hiilhi hangtod sa hataas na kaayo nga panahon human sa Septyembre 11, 2001, kay didto lamang sa pag-abot sa ikatulong kaalaut nianang maong petsa nga ang Ginoo nagmando sa Iyang katawohan sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan sa Jeremias kapitulo sais, bersikulo disi-sais ug disi-syete. Didto ang kahayag sa “pito ka mga panahon” nadiskobre pag-usab, ug sa dihang mitubo kana nga kahayag nahimong dayag nga ang duha ka gatus ug baynte mao ang gidaghanon nga nagdugtong sa Daniel otso, bersikulo trese ug katorse. Sa bersikulo trese ang panan-awon nga “chazon” sa propetikong kasaysayan gipaila, ug sa bersikulo katorse ang panan-awon nga “mareh” sa “panagway” gipaila. Ang koneksiyon tali niadtong duha ka bersikulo mao ang gianhi ni Gabriel aron itudlo kang Daniel, ug si Daniel nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw nga moabut sa pagsabot sa koneksiyon tali niadtong duha ka mga panan-awon.

Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.

Ang panan-awon sa bersikulo trese nagrepresentar sa “pito ka mga panahon” (duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig), ug ang panan-awon sa bersikulo katorse nagrepresentar sa duha ka libo tulo ka gatus ka mga adlaw (mga tuig). Ang “pito ka mga panahon” batok sa habagatang gingharian sa Juda, nga nagrepresentar sa Juda, Jerusalem ug sa santuwaryo, nagsugod niadtong 677 BC, ug ang duha ka libo tulo ka gatus ka tuig nga nagtimaan sa pagpasig-uli sa Jerusalem ug sa santuwaryo nagsugod niadtong 457 BC.

Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.

Duha ka gatus ug kawhaan ka tuig maoy naghiusa niining duha ka mga panan-awon, ug ang gidaghanon nga duha ka gatus ug kawhaan giila nga usa ka simbolo sa pagkadugtong tali sa pagyatak sa panon ug sa balaang puloy-anan pinaagi sa mga makapahimong gahum sa paganismo ug papado, nga gihulagway ingon nga usa ka pagkatibulaag ug ang kapungot sa Dios. Ang duha ka gatus ug kawhaan ka tuig maoy nagdugtong sa panan-awon sa satanikong buhat sa pagyatak sa balaang puloy-anan uban sa panan-awon sa diosnon nga buhat sa pagpahiuli sa maong templo. Busa ang duha ka gatus ug kawhaan ka tuig usa ka simbolo nga nagrepresentar sa usa ka balaan nga pagkadugtong.

Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.

Maingon nga ang kalihokang Millerite natapos sa pagrebelde sa 1863, ug unya usa ka gatus ug kawhaan ug unom ka tuig sa ulahi miabut ang kalihokan sa ikatulong manulonda, sa ingon naghatag og paghatag-diin nga ang maong duha ka kalihokan nadugtong pinaagi sa simbolismo sa “pito ka mga panahon” (usa ka gatus ug kawhaan ug unom), ang duha ka gatus ug kawhaan ka tuig nagdugtong sa pagkatukod ni Miller sa mensahe sa Biblia niadtong 1831 ngadto sa pagmantala sa King James Bible niadtong 1611; sa samang paagi usab, ang maong samang yugto sa panahon nagdugtong sa Future for America ngadto sa sinugdanan sa America, samtang kini nagtimaan sa katapusan sa America.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.

Niadtong Oktubre 22, 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit miabot sa templo nga Iyang gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig sukad sa 1798, ang katapusan sa nahaunang kapungot, hangtod sa 1844, ang katapusan sa ulahing kapungot. Ang Iyang pagsulod ngadto sa templo giuna sa pagbubo sa Balaang Espiritu diha sa kalihokan sa Tunga-tungang Singgit, nga gipaila nang daan pinaagi sa malanogon nga pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem. Kining duha ka mga saksi nagapamatuod nga sa dihang ang kalihokan sa Tunga-tungang Singgit pagausbon sa ulahing mga adlaw, si Cristo makatukod na sa templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang duha ka mga kalihokan diin natuman ang Tunga-tungang Singgit sa sambingay sa napulo ka mga ulay managsama sa usag usa.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Ako sa kanunay gipasubli ngadto sa sambingay sa napulo ka mga ulay, lima kanila mga maalamon, ug lima mga buang. Kining sambingay gituman na ug pagatumanon pa gayod hangtod sa pinakaletra, kay kini adunay pinasahi nga pagapatuman alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, gituman na kini ug magapadayon nga mahimong kamatuoran alang sa karon hangtod sa pagtapos sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.

Ang kasaysayan sa mga Millerite (ang kalihokan sa nahaunang manulonda) nagrepresentar sa nagkakusog nga pagpadayag sa gahum sa Dios nga nagsugod sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan pag-usab niadtong 1798. Misamot ang gahum sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad niadtong Agosto 11, 1840. Unya miabot ang unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844, ug sa katapusan mitultol kini ngadto sa pagbubo sa Espiritu Santo sa camp meeting sa Exeter nga nagsugod niadtong Agosto 12, 1844 ug mipadayon sa pagkaylap sama sa dakong balod sa tibuok yuta hangtod sa Oktubre 22, 1844.

The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.

Ang kasaysayan sa Future for America (ang kalihukan sa ikatulong manulonda), nagrepresentar sa nagkakusog nga pagpadayag sa gahum sa Dios nga nagsugod sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan kaniadtong 1989. Misamot ang gahum sa dihang ang manulonda sa Pinadayag dieciocho mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001. Unya miabot ang unang kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, nga sa kataposan magdala ngadto sa pagbubo sa Espiritu Santo nga magpadayon sa pagkaylap sama sa sunog nga mokatap sa tibuok yuta hangtod nga motindog si Miguel ug ang panahon sa pagsulay sa tawo matapos.

On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Niadtong Oktubre 22, 1844, daghang mga tagna natuman, sa ingon nagpaila nga sa haduol na nga balaod sa Dominggo, daghang mga tagna matuman na usab. Usa niana nga mga tagna mao ang paglangan sa panan-awon sumala sa gihulagway sa Habakkuk kapitulo dos. Ang Habakkuk kapitulo dos nagtimaan sa kasinatian sa duha ka kalihokan sa una ug ikatulong mga manulonda. Ang duha ka kalihokan nag-atubang sa usa ka panaglalis bahin sa husto nga biblikanhong pamaagi, nga ginatuman tali sa mga representante sa maong kalihokan ug sa kanhing piniling katawhan nga ginapalabyan sa panahon sa maong proseso sa panaglalis.

The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.

Ang mensahe nga angay panalipdan sa mga magbalantay sa kasaysayan sa unang manolunda mao ang pag-ila sa mga kamatuoran (mga hiyas ni Miller), nga sa katapusan girepresentar diha sa duha ka sagradong tsart sa 1843 ug 1850. Sa dagan sa panaglalis adunay usa ka kapakyasan sa gilauman nga nagtimaan sa usa ka pagkabahin gikan sa duha ka magkasumpaki nga mga hut-ong, ug usa ka tawag ngadto sa mas lalom nga paghalad sa kaugalingon alang sa mga matinumanon.

Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.

Unya giila ni Habakkuk ang kalainan tali sa duha ka mga hut-ong nga nalambigit sa proseso sa pagsulay sa mga pundasyonal nga mga kamatuoran. Kana nga proseso sa pagsulay, nga naglakip sa panaglalis tali sa duha ka mga hut-ong nga mihilom niadtong Oktubre 22, 1844, natapos gayod sa dapit diin natapos ang ikaduhang kapitulo sa Habakkuk.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Apan si Jehova anaa sa iyang balaang templo; pahilomaon ang tibuok yuta sa iyang atubangan. Habakkuk 2:20.

The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.

Ang Ginoo sa kalit misulod sa Iyang Millerite nga templo, ug ang tibook yuta kinahanglan unta nga maghilum, kay miabot na ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala ug nagsugod na ang paghukom sa mga patay. Ang matagnaong kasaysayan sa Habakuk kapitulo dos natapos niadtong Oktubre 22, 1844, ug si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan sa usa ka butang ingon nga sinugdanan sa usa ka butang. Ang sinugdanan sa duha ka panan-awon sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon, ug ang panan-awon sa pagpasig-uli sa balaang puloy-anan ug sa panon, nagsugod nga magkauban, apan gibulag sa duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug sa dihang sila natapos, sila giila nga natapos, diha sa Habakuk kapitulo DOS bersikulo KALUHAAN.

At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Sa hapit na umabot nga balaod sa Domingo, daghang mga panagna ang matuman. Usa niana nga mga panagna mao ang paglangan sa panan-awon sumala sa gihulagway diha sa Habakkuk kapitulo dos. Ang Habakkuk kapitulo dos nag-ila sa kasinatian sa duha ka kalihokan, sa nahaunang manulonda ug sa ikatulong manulonda. Ang duha ka kalihokan nag-atubang sa usa ka lalis mahitungod sa husto nga biblikanhong pamaagi sa paghubad, nga ginahimo taliwala niadtong mga representante sa kalihokan ug sa kanhing pinili nga katawhan nga ginapalabyan sa panahon sa maong pakiglalis.

The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.

Ang mensahe nga kinahanglan panalipdan sa mga magbalantay sa kasaysayan sa ikatulong manulonda mao ang pag-ila sa mga kamatuoran (mga hiyas ni Miller), nga sa kaulahian girepresentar diha sa duha ka balaan nga mga tsart sa 1843 ug 1850. Sa dagan sa lalis adunay kapakyasan nga nagtimaan sa usa ka pagkabahin tali sa duha ka magkasumpaki nga mga hut-ong, ug usa ka tawag ngadto sa mas lawom nga pagkabalaan alang sa mga matinumanon. Unya giila ni Habakkuk ang kalainan tali sa duha ka mga hut-ong nga nalambigit sa proseso sa pagsulay sa mga pundasyonal nga mga kamatuoran. Kining proseso sa pagsulay, nga girepresentar sa lalis tali sa duha ka mga hut-ong, matapos sa hingpit sa haduol na nga balaod sa Domingo, mismo didto diin natapos ang Habakkuk kapitulo dos.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Apan si Jehova anaa sa iyang balaang templo: pahiloma ang tibook nga yuta sa iyang atubangan. Habakuk 2:20.

The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang Ginoo sa kalit mosulod sa templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug unya ang tibuok yuta magahilom, kay ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon sa Sala moabot na sa paghukom sa mga buhi. Ang propetikong kasaysayan sa Habakkuk kapitulo dos matapos sa hapit nang pag-abot sa balaod sa Domingo, ug si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan sa usa ka butang ingon nga sinugdanan sa usa ka butang.

The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.

Ang paghukom sa mga buhi nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, apan ang paghukom usa ka proseso. Kining prosesoa magsugod sa balay sa Dios, ug unya moabot sa usa ka kahimtang diin ang paghukom moabot ibabaw niadtong mga anaa sa gawas sa balay sa Dios. Sa dihang gipukan ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York, nagsugod ang paghukom nga girepresentahan sa manolonda nga nagpatik pinaagi sa paglabay sa Jerusalem ug nagbutang ug timaan ibabaw niadtong mga nanghupaw ug nagtu-aw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa iglesia, ug usab sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa yuta. Sa haduol nga pag-abot sa balaod sa Domingo, si Cristo mahuman na sa buhat sa pagpatindog sa templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang mga manolonda sa paglaglag magdala sa paghukom ibabaw sa Jerusalem.

The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo dayon ginabayaw ingon nga usa ka bandila, ug ang paghukom sa mga buhi nagsugod alang sa laing panon, nga girepresentahan sa Edom, Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak ni Ammon diha sa Daniel kapitulo onse, bersikulo kap-atan ug usa.

Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.

Bisan hunahunaon ang kalihokan sa mga Millerite sa unang manulonda o ang gamhanang kalihokan sa ikatulong manulonda, ang tibuok kasaysayan sa kalihokang repormatibo nagrepresentar sa usa ka nagkakusog nga pagpadayag sa kamatuoran, nga moabut sa kinatumyan diha sa pagbubo sa Balaang Espiritu. Ang pagbubo sa Balaang Espiritu mao ang sentro sa mga tagna sa katapusang mga adlaw. Mao kini ang hinungdan nganong ang mga buang nga ulay walay lana ug ang mga manggialamon adunay lana. Ang lana mao ang ulan.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.

> Sila nagaingon, Kon ang usa ka lalaki mobulag sa iyang asawa, ug siya mopahawa gikan kaniya, ug mahimong iya sa laing lalaki, mobalik pa ba siya pag-usab ngadto kaniya? Dili ba ang maong yuta mahugawan pag-ayo? Apan ikaw nakighilawas ingon sa usa ka bigaon uban sa daghang mga hinigugma; bisan pa niana, bumalik ka pag-usab nganhi kanako, nagaingon ang Ginoo. Iyahat ang imong mga mata ngadto sa hatag-as nga mga dapit, ug tan-awa kon hain ang dapit nga wala ka makahigda uban kanila. Sa mga dalan milingkod ka alang kanila, sama sa Arabo didto sa kamingawan; ug imong gihugawan ang yuta pinaagi sa imong mga pagpakighilawas ug pinaagi sa imong pagkadautan. Busa ang mga ulan gipugngan, ug wala nay ulahing ulan; ug ikaw may agtang sa usa ka bigaon, midumili ka sa pagkaulaw. Dili ba sukad niining panahona mosangpit ka kanako, Amahan ko, ikaw mao ang magtutultol sa akong pagkabatan-on? Jeremias 3:1–4.

In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.

Diha sa maong pahayag (ug ang tanang mga manalagna nagsulti mahitungod sa kaulahiang mga adlaw), gipaila sa Dios nga ang Iyang katawohan nanaghilawas, hangtod nga sila adunay agtang sa usa ka bigaon. Ang bigaon sa kaulahiang mga adlaw mao ang gahum sa pagkapapa, ug ang agtang nagrepresentar sa tinuyoan nga paghukom. Ang katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw mga daotan, apan ang Dios naghalad ug ulahing tawag, bisan pa nga nakaabot na sila sa usa ka kahimtang diin miabut sila sa maong paghukom sama sa bigaon. Nakaugmad sila ug kinaiya nga girepresentahan sa ikaupat nga kaliwatan, diin andam na sila sa pagsimba sa adlaw ingon sa girepresentahan sa ikaupat nga kaliwatan sa Ezequiel kapitulo otso.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> “Miabot na ang panahon nga ang tinuod nga kahayag mosidlak taliwala sa moral nga kangitngit. Ang mensahe sa ikatulong manulonda gipadala ngadto sa kalibotan, nga nagpasidaan sa mga tawo batok sa pagdawat sa timaan sa mananap o sa iyang larawan diha sa ilang mga agtang o diha sa ilang mga kamot. Ang pagdawat niini nga timaan nagpasabot sa pag-abot sa mao rang paghukom nga gihimo sa mananap, ug sa pagpatigbabaw sa mao rang mga panghunahuna, sa dayag nga pagsupak sa pulong sa Dios. Mahitungod sa tanang modawat niini nga timaan, nagaingon ang Dios, ‘Ang maong tawo moinom usab sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa copa sa iyang kasuko; ug siya pagasakiton pinaagi sa kalayo ug asupre sa atubangan sa balaang mga manulonda, ug sa atubangan sa Cordero.’” Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:

Gipaila ni Jeremias ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw ingon nga anaa na daan kanila ang agtang sa bigaon. Hapit na nilang madawat ang timaan sa mananap kay sila “dautan.” Sa bag-ong sipi nga gihisgotan pa lang, si Sister White nagpadayon:

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.

> “Kon ang kahayag sa kamatuoran gipakita na kanimo, nga nagpadayag sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug nagapakita nga walay patukoranan diha sa pulong sa Dios alang sa pagbantay sa Domingo, ug bisan pa niana nagkupot ka gihapon sa mini nga igpapahulay, nga nagdumili sa pagbalaan sa Igpapahulay nga gitawag sa Dios nga ‘Akong balaang adlaw,’ madawat mo ang marka sa mananap. Kanus-a kini mahitabo?—Sa dihang motuman ka sa mando nga nagsugo kanimo sa paghunong sa pagtrabaho sa Domingo ug sa pagsimba sa Dios, samtang nahibalo ka nga walay bisan usa ka pulong sa Biblia nga nagapakita nga ang Domingo lahi pa sa usa ka kasagarang adlaw sa pagtrabaho, mouyon ka sa pagdawat sa marka sa mananap, ug mosalikway sa selyo sa Dios. Kon madawat nato kini nga marka diha sa atong mga agtang o sa atong mga kamot, ang mga paghukom nga gipahibalo batok sa mga masupilon kinahanglan modangat kanato. Apan ang selyo sa buhing Dios ibutang diha sa mga nagabantay sa Igpapahulay sa Ginoo sa matinumanong konsensiya.”

> “‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.

> “‘Ug nakita sa Dios nga daku ang pagkadautan sa tawo sa yuta, ug nga ang tagsatagsa ka hunahuna sa mga pagpanamkon sa iyang kasingkasing dautan lamang sa kanunay…. Ang yuta usab dunot sa atubangan sa Dios, ug ang yuta napuno sa pagpanglugos…. Ug miingon ang Dios kang Noe, Ang katapusan sa tanang unod nahiabut na sa akong atubangan; kay ang yuta napuno sa pagpanglugos pinaagi kanila; ug, ania karon, laglagon ko sila uban sa yuta.’ Pagaputlon sila tungod kay gihugawan nila ang yuta nga gibuhat sa Dios aron pagakalipayan sa usa ka matarung nga katawhan.

> “‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.

> “‘Maingon sa mga adlaw ni Noe,’ mipahayag si Cristo, ‘ingon man usab kini sa mga adlaw sa Anak sa Tawo.’ Ug dili ba tinuod kini? Bisan kinsa nga motan-aw sa inadlaw nga mga pamantalaan makakita ug taas nga talaan sa mga krimen—pagkahubog, pagpangawat, panulis, pagpangurakot, pagpatay. Usahay tibuok nga mga pamilya pagapatyon, aron lamang matagbaw ang tinguha sa tawo nga manag-iya ug salapi o mga butang nga dili iya. Ang kalibotan sa pagkatinuod nahimong sama sa nahitabo sa mga adlaw ni Noe, tungod kay ang mga tawo dayag nga nagapasagad sa mga sugo sa Dios.” Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Gipaila ni Jeremias ang katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw nga hapit nang moyukbo sa adlaw, ug sa dihang iyang gibuhat kini iyang gipaila nga “ang mga ulan gipugngan, ug walay ulahing ulan; ug ikaw may agtang sa usa ka bigaon, midumili ikaw sa pagkaulaw.” Ang mga “dautan” sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw wala makadawat sa ulahing ulan, ug sila nagdumili sa pagkaulaw, kay ang ilang mga hunahuna nahimong dautan sa kanunay, sumala sa girepresentar sa kasaysayan ni Noe, ug usab sa mga lawak sa mga hulagway sa ikaduhang dulomtanan sa Ezekiel kapitulo otso.

Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.

Gipunting ni Jeremias ang mga walay kaulaw nga daotan sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw sa “paghilak” “gikan” nianang “panahona” ngadto sa “mag-uuma sa” ilang “pagkabatan-on.” Ang mag-uuma sa pagkabatan-on sa Adventismo mao ang duha ka papan ni Habakkuk ug ang mga hiyas nga gilarawan didto. Ang bugtong paglaom sa pagbungkag gikan sa pagkadaotan nga hapit na magdala ug walay katapusang kamatayon ibabaw sa mga daotan sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw mao ang pagtu-aw ngadto sa Dios nga mao ang mag-uuma sa sinugdanan, nga miabot sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798.

The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.

Ang pangutana sa kasaysayan sa nahaunang o ikatulong manulonda mao kon dawaton ba ninyo o dili dawaton ang ulahing ulan. Ang ulahing ulan nagsugod sa dihang nasuko ang mga nasod niadtong Septiyembre 11, 2001.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “Nianang panahona, samtang ang buhat sa kaluwasan nagahapit na sa pagtapos, ang kalisdanan moabot sa yuta, ug ang mga nasod masuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o ang pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabot, aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan sa pagbarug sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igabubo na.” Early Writings, 85.

The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.

Ang “ulahing ulan,” nga giila usab nga “ang pagpabag-o,” nagsugod sa dihang nasuko ang mga nasod, ug niadtong panahona ang “buluhaton sa kaluwasan” misugod sa paghinapos. Ang upat ka mga manulonda sa Pinadayag 7 nagapugong sa upat ka mga hangin samtang ginatuman ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug sa Ezequiel kapitulo 9, kana nga buluhaton gihulagway pinaagi sa mga manulonda nga nagabutang ug timaan ibabaw sa mga nagapanghupaw ug nagatiyabaw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa Jerusalem. Niadtong Septyembre 11, 2001, ang mga manulonda misugod sa panapus nga buluhaton sa pagbutang ug timaan ibabaw sa mga agtang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.

Ang panapos nga buluhaton sa ikatulong manulonda ginatuman sa panahon sa pagbubo sa ulahing ulan, nga mao usab ang “pagpabag-o,” nga usa ka mensahe.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.

> Kaniya siya miingon, Kini mao ang kapahulayan nga pinaagi niini mapapahulay ninyo ang gikapuyan; ug kini mao ang kahamugaway: apan sila dili mamati. Isaias 28:12.

The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”

Ang mensahe nga ilang gibalibaran sa pagpaminaw sa Isaias mao ang mensahe nga gipahayag pinaagi sa mga dila nga nagakautal, ug mao ang mensahe sa pagsulay nga nagrepresentar sa pamaagi sa “sukod ibabaw sa sukod.”

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.

> Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan nga patalikod, ug mabunggo, ug mabitik, ug madakpan. Busa pamati kamo sa pulong ni Jehova, kamong mga mapasipalahon nga mga tawo, nga nagmando niining katawohan nga atua sa Jerusalem. Tungod kay kamo nagaingon, Kami naghimo ug pakigsaad uban sa kamatayon, ug uban sa Sheol kami nagkauyon; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, kini dili moabut kanamo: kay among gihimong dalangpanan ang kabakakan, ug ilalom sa kabakakan kami nanago sa among kaugalingon. Isaias 28:13–15.

The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.

Ang Pulong sa Ginoo, nga mao ang mensahe sa pagpahulay ug pagbag-o (ang ulahing ulan), nga maoy hinungdan nga sila “manglakaw, ug mapukan paatras, ug mabunggo, ug madakpan sa lit-ag, ug madakop,” gihatag ngadto sa “mga tawo nga mapasipad-anon, nga nagmando niining katawhan nga anaa sa Jerusalem.” Ang Jerusalem mao ang dapit diin ang mga manulonda nagtimaan niadtong mga nag-agulo ug nagtu-aw, ug ang mga tigulang nga mga tawo nga nagbudhi sa pagsalig nga gitugyan kanila mao ang unang mangapukan.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> “Ang timailhan sa kaluwasan gibutang na ibabaw niadtong ‘nga nag-agulo ug nagahilak tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat.’ Karon ang manulonda sa kamatayon migula na, nga girepresentahan diha sa panan-awon ni Ezekiel pinaagi sa mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay, nga kanila gihatag ang sugo: ‘Pagpatay kamo sa hingpit sa tigulang ug batan-on, sa mga ulay, ug sa mga gagmayng bata, ug sa mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsa nga adunay timailhan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan.’ Miingon ang manalagna: ‘Nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga diha sa atubangan sa balay.’ Ezekiel 9:1–6. Ang buhat sa paglaglag magsugod taliwala niadtong nag-angkon nga mga espirituwal nga magbalantay sa katawhan. Ang mini nga mga magbalantay mao ang unang mangapukan. Walay kaluoy ug walay pagpasaylo. Ang mga lalaki, mga babaye, mga ulay, ug mga gagmayng bata mangamatay nga dungan.” The Great Controversy, 656.

We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.

Padayon natong hisgutan sa sunod nga artikulo ang pagdugang sa kahibalo nga miabot niadtong 1989.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> “Ang Usa nga makakita ilalom sa panagway, nga makabasa sa mga kasingkasing sa tanang mga tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakadawat ug dakong kahayag: ‘Wala sila maantig ug mahisangit tungod sa ilang moral ug espirituhanong kahimtang.’ Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab mopili sa ilang mga limbong, ug ipahatud ko kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa dihang nagtawag Ako, walay mitubag; sa dihang nagsulti Ako, wala sila mamati: kondili nagbuhat sila ug daotan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadtong wala Ko kahimut-i.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug kusganong paglimbong, aron motuo sila sa bakak,’ tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘apan adunay kalipay sa pagkamatarong nga dili matarong.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> “Ang langitnong Magtutudlo nangutana: ‘Unsa pa bay mas kusgan nga limbong ang makapahisalaag sa hunahuna kay sa pagpakaaron-ingnon nga kamo nagtukod diha sa husto nga patukoranan ug nga gidawat sa Dios ang inyong mga buhat, samtang sa pagkatinuod nagpadayon kamo sa pagbuhat ug daghang mga butang sumala sa palisiya sa kalibotan ug nanagpakasala batok kang Jehova? O, dako gayod kini nga paglimbong, usa ka makabibihag nga kasaypanan, nga mosakop sa mga hunahuna sa dihang ang mga tawo nga kaniadto nakaila sa kamatuoran masayop sa pagkuha sa dagway sa pagka-diosnon ingon nga mao na ang espiritu ug gahum niini; sa dihang maghunahuna sila nga sila dato ug nadagaya sa mga kabtangan ug wala nay kinahanglanon, samtang sa pagkatinuod nanginahanglan sila sa tanang butang.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles