Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nineteen

Ang Basahon ni Joel ug Ang Iglesia sa Laodicea nga Seventh-day Adventist - Numero Napulog-Siyam

Number Nineteen

Numero Diesinuebe

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.

Ang Leon sa banay ni Juda maoy usa ka ngalan alang kang Jesus, nga nagapasiugda sa buluhaton ni Cristo sa pagselyo ug unya sa pagbukas sa Iyang pulong nga matagnaon. Sa kapitulo singko sa Pinadayag, ang Leon sa banay ni Juda, nga mao usab ang gamut ni David, midaog aron sa pag-abli sa basahon. Ang “gamut” ni David mao si Jesse, ug ang gamut ni Jesse mao si Fares, ug ang iyang gamut mao si Juda, ug ang iyang gamut mao si Jacob, ug ang iyang gamut mao si Isaac, ug ang iyang gamut mao si Abraham. Ang gamut ni David o ni Jesse sa diha nga hisgutan kini may kalabutan sa Leon sa banay ni Juda nagapasiugda sa mga prinsipyo sa sinugdanan ug katapusan, nga mao ang Alpha ug Omega. Sa diha nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo ginabuksan sa kapitulo uno sa Pinadayag, ang nag-unang kinaiya sa Iyang karakter mao nga Siya mao ang Alpha ug Omega. Kinsa Siya, mao usab ang prinsipyo nga gigamit sa pagbukas sa mga tagna nga giselyohan sa Leon sa banay ni Juda, sa diha nga Iyang pagahukman nga miabot na ang panahon.

The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.

Ang pag-abli sa tinimring Pulong sa Dios nga mahitungod sa tagna maoy usa ka bahin sa buluhaton sa Dios sa pagtubos, samtang gigamit Niya ang gahum sa Iyang Pulong aron pagmugna og mga pagpukaw sumala sa Iyang kabubut-on. Miingon si Sister White nga sa dihang mas masabtan pag-ayo ang mga basahon ni Daniel ug Pinadayag, makita taliwala kanato ang usa ka dakong pagpukaw. Ang kahayag sa tagnaong Pulong sa Dios mao ang nagamugna og pagpukaw ug repormasyon sumala sa Iyang kabubut-on.

Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.

Si Sister White, sa iyang pagtan-aw sa kataposang mga adlaw, nagtumong sa usa ka dakung repormasyon nga mahitabo taliwala sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Ang mga rebaybal ug mga repormasyon sa sagradong kasaysayan nagagikan sa Pulong sa Dios, ug ang matag usa niadtong mga sagradong yugto nagpunting ngadto sa kataposang dakung rebaybal ug repormasyon nga magsugod sa dihang haduol na ang balaod sa Domingo. Kining mga rebaybal mahitabo pinaagi sa pag-abli sa tinimrihan sa Pulong sa Dios. Ang pito ka mga dalugdog gitimrihan, maingon nga gitimrihan usab ang basahon ni Daniel diha sa kapitulo dose.

When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.

Sa dihang atong iaplikar ang mga propetikong kinaiya sa usa ka yugto sa pagkakatag nga nalambigit sa simbolo sa 1260, atong makita nga sa Pinadayag onse, si Moises ug si Elias nangamatay diha sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw. Pag-abot sa bersikulo dieciocho, miabut na ang panahon sa kapungot sa Dios. Si Moises ug si Elias nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa dili pa matapos ang tawhanong panahon sa paghusay. Sila nagkatibulaag sulod sa 1260 ka simbolikong adlaw sa mga kadalanan sa Sodoma ug Egipto, diin si Jesus gilansang sa krus.

Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.

Si Moises ug Elias gihatagan ug gahum sa paghatag sa ilang pagpamatuod sukad sa bersikulo tulo hangtod sa bersikulo pito diin sila gipatay sa dalan. Nahuman ni Juan ang pagsukod sa templo sa bersikulo dos, unya si Moises ug si Elias gihatagan ug gahum sa paghatag sa ilang pagpamatuod, nga sinul-oban ug sako. Ang mensahe ni Elias ug ni Moises gihatag ngadto sa Philadelphian Millerite Adventism niadtong 1844, ug pag-abot sa 1863, ang ilang mga tingog gilubong ilalom sa mga nabatasan ug mga tradisyon nga gipanunod gikan sa usa ka kaliwatan ngadto sa lain. Gihatagan sila ug gahum sa paghatag sa ilang pagpamatuod sulod sa tulo ug tunga ka tuig, nga sinul-oban sa “sako,” usa ka simbolo sa nagkagrabeng kangitngit sukad sa 1863 padayon.

When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.

Sa dihang atong ipatuman ang paghubad ni Sister White sa pito ka mga dalugdog ingon nga nagrepresentar sa mga panghitabo sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, sa pamaagi nga linya ibabaw sa linya, atong matukod ang usa ka kasaysayan nga nagsugod sa usa ka manulonda nga nanaug uban ang usa ka mensahe; apan, sa linya ibabaw sa linya, ang manulonda mao ang nahaunang manulonda ug ang ikaduhang manulonda. Ang usa mipahimutang sa iyang tiil ibabaw sa yuta ug usa ka tiil ibabaw sa dagat niadtong Agosto 11, 1840, ug ang usa miabut sa kasagmuyo niadtong Abril 19, 1844.

The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.

Ang sunod nga waymark sa matag managsamang kasaysayan mao ang kamot sa Dios, nga nalambigit sa mga papan ni Habakkuk. Uban sa nahaunang manulonda, napagama ang tsart sa 1843, apan may sayop sa pipila ka mga numero. Uban sa ikaduhang manulonda, ang kamot sa Dios maoy usa ka waymark sa mga papan ni Habakkuk; gipaila sa dihang Iyang gikuha ang Iyang kamot gikan sa sayop. Sa dihang Iyang gikuha ang Iyang kamot, ang mensahe miuswag sa hinayhinay hangtod sa iyang kinapungkayan sa Exeter camp meeting, sa wala pa ang kapakyasan sa Oktubre 22, 1844.

The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.

Ang duha ka linya nagtimaan sa usa ka mensahe nga pangkalibotan, kay ang manulonda nga miabot nagbutang ug usa ka tiil sa yuta ug usa ka tiil sa dagat, ug ang inspirasyon nagpahibalo kanato nga kini nagrepresentar sa usa ka mensahe nga pangkalibotan. Ang manulonda usab nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa napulo ka ulay. Niining unang timailhan makita usab nato ang kamot sa Dios nga nagpatungha ug bakak. Sa Abril 19, 1844, sa pagtagna daw mitungha nga ang panan-awon namakak, apan kadtong adunay pailub naghulat, ug bisan pa nga nalangan ang panan-awon, wala kini mamakak. Apan sa dihang nagsugod ang linya nga atong gitukod, ang bakak sa unang kapakyasan gimarkahan ingon nga usa ka kinaiya sa unang timailhan.

Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.

Unya ang timaan sa kamot sa Dios ug sa mga papan ni Habakkuk nagpakita nga ang Dios nagtabon sa usa ka kasaypanan ug unya gikuha ang Iyang kamot gikan sa maong kasaypanan. Sa kasaysayan sa mga Millerita, ang kasaypanan gitugotan sa Dios niadtong Mayo sa 1842, sa dihang ang tsart gimantala, ug ang kasaypanan sa ulahi napadayag sa dihang natapos ang tuig 1843; apan sa pipila ka panahon human niana, gikuha sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa kasaypanan diha sa mga numero. Ang kasaypanan naglungtad gikan sa Mayo sa 1842 hangtod sa usa ka panahon human sa unang kapakyasan. Alang sa unang manulonda, ang kamot sa Dios ug ang mga papan ni Habakkuk gimarkahan sa Mayo sa 1842, apan ang pagkuha sa Iyang kamot sa kasaysayan sa ikaduhang manulonda mahitabo sa dili madugay human sa unang kapakyasan.

This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.

Kini nag-ila sa timaan sa dalan sa “kamot” ingon nga usa ka propetikong yugto sa panahon. Usa ka yugto nga nagsugod sa Iyang kamot nga nagtabon sa usa ka kasaypanan, ug unya natapos sa Iyang kamot nga gikuha gikan sa maong kasaypanan. Kining yugto sa Iyang kamot nga nagtabon ug nagbukas pag-usab maoy usa ka hulagway sa buhat sa Leon sa banay ni Juda samtang Siya nagapatik ug unya nagahukas sa propetikong kahayag. Gitabonan Niya ang kamatuoran, unya gipadayag ang mao gihapong kamatuoran—diha sa laing kahayag nga wala magsupak sa orihinal nga kahayag. Gibuhat Niya kini aron mapahinabo ang rebaybal ug repormasyon sa Millerite Midnight Cry.

The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.

Ang panahon sa paglangay, nga nagsugod sa pag-abot sa manulonda, natapos sa dihang gikuha ang Iyang kamot, sa ingon nag-abli sa profetikanhong kahayag nga nagsugod sa “seventh-month movement” nga mitultol ngadto sa mensahe sa Tunga-tungang Gabii nga Singgit sa camp meeting sa Exeter, diin ang mensahe nahimong usa ka higanteng balud sa tubig, hangtod sa siradong pultahan sa dakong kahigawad. Ang pagpadayag sa gahum sa Dios pinaagi sa pag-abli sa Iyang Pulong nagpatungha ug nagkakusog nga pagkapukaw ug repormasyon.

In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Niadtong 1863, ang Laodiceanhong kalihokang Millerite gidid-an sa pagtabok sa Jordan, ug gitugyan sila ngadto sa kamingawan tungod sa pagbato kang Elias ug kang Moises. Ang mensahe ni William Miller mao ang mensahe ni Elias, ug ang pundasyonal nga mensahe ni Miller mao ang “pito ka mga panahon” ni Moises. Ang pagsalikway sa “pito ka mga panahon” mao ang pagpatay kang Moises, ug ang pagsalikway sa pundasyonal nga kamatuoran nga gipahimutang ni Miller, mao ang pagpatay kang Elias. Niadtong 1863 ang mensahero ug ang mensahe gipatay sa dalan, ug sukad niadtong higayona, ang bugtong paagi sa pagpangita kanila mao ang pagpangita sa ilang mga lubnganan diha sa karaang mga dalan ni Jeremias. Patay sila sa dalan—ngadto lamang nga sila pagabanhawon. Sila pagabanhawon sa dihang ang “umalabot nga mga hitabo sa pito ka mga dalugdog” nga “ipadayag sumala sa ilang han-ay” pagasublihon—sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.

Sa dihang ang kasaysayan sa nahaunang manulonda ibutang sa ibabaw sa kasaysayan sa ikaduhang manulonda, ang propetikong estruktura nagmugna ug usa ka punto sa reperensiya aron masundan ang kamot ni Cristo, nga mao ang kahayag ibabaw sa dalan sa Singgit sa Tungang Gabii. Ang orihinal nga kahayag sa Singgit sa Tungang Gabii naghayag sa dalan ug mao kini ang kahayag sa Iyang “mahimayaong tuo nga bukton” nga maoy nangulo sa dalan paingon sa taas sa maong agianan.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> Daw murag napalibotan ako sa kahayag, ug daw nagasaka ako nga nagasaka gikan sa yuta. Milingi ako aron tan-awon ang mga tawo sa advento sa kalibotan, apan wala ko sila hikaplagi, sa dihang usa ka tingog miingon kanako, ‘Tan-awa pag-usab, ug tan-awa nga diyutayng mas hataas.’ Tungod niini, giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko ang usa ka tul-id ug hiktin nga dalan, nga gibayaw sa kahitas-an ibabaw sa kalibotan. Niining dalana ang mga tawo sa advento nagpanaw paingon sa siyudad nga atua sa halayong tumoy sa dalan. May usa ka masanagon nga kahayag nga gibutang sa ilang luyo sa sinugdanan sa dalan, nga giingnan ako sa usa ka manulonda nga mao ang “tungang gabii nga singgit.” Kining kahayaga misidlak sa tibook nga dalan, ug naghatag ug kahayag alang sa ilang mga tiil, aron dili sila mapandol.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “Kon ilang mga mata gipunting nila kang Jesus, nga atua sa ilang atubangan, nga nagmando kanila paingon sa siyudad, luwas sila. Apan wala madugay ang uban gikapuyan, ug miingon nga halayo pa kaayo ang siyudad, ug naglaum sila nga nakasulod na unta sila niini kaniadto pa. Unya dasigon sila ni Jesus pinaagi sa pagpataas sa Iyang mahimayaong toong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga nagwarawara ibabaw sa panon sa advento, ug misinggit sila, ‘Aleluya!’ Ang uban sa walay pagpanumbalingo misalikway sa kahayag sa ilang likod, ug miingon nga dili ang Dios ang nagmando kanila sa paggula hangtod niining kalay-a. Ang kahayag sa ilang likod napalong, nga nagbilin sa ilang mga tiil diha sa hingpit nga kangitngit, ug sila nanghipakdol ug nawad-an sa pagtan-aw sa timaan ug kang Jesus, ug nangahulog gikan sa dalan paingon ngadto sa mangitngit ug dautang kalibotan sa ubos.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.

Sa dihang ibayaw ni Cristo ang Iyang mahimayaong bukton, gigamit Niya ang Iyang “kamot” ingon nga simbolo sa Iyang buluhaton sa paggiya sa Iyang katawhan. Sa dihang ipahiusa nato ang pag-abot sa ikaduhang manulonda uban sa unang manulonda nga mikunsad niadtong Agosto 11, 1840, atong makita nga ang duha ka manulonda may usa ka mensahe diha sa ilang mga kamot.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …

> Gipakita kanako ang kaikag nga gihatag sa tibuok langit sa buhat nga nagpadayon dinhi sa yuta. Gisugo ni Jesus ang usa ka gamhanang manulonda nga mokanaog ug mopasidaan sa mga pumoluyo sa yuta sa pagpangandam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita. Samtang ang manulonda mibiya gikan sa presensya ni Jesus didto sa langit, usa ka hilabihan ka mahayag ug mahimayaong kahayag ang nag-una kaniya. Gisultihan ako nga ang iyang buluhaton mao ang paghayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug sa pagpasidaan sa tawo mahitungod sa umaabot nga kapungot sa Dios. …

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.

> “Usa pa ka gamhanang manulonda ang gitahasan sa paglugsong ngadto sa yuta. Gibutang ni Jesus sa iyang kamot ang usa ka sinulat, ug sa iyang pag-abot sa yuta, misinggit siya, ‘Napukan na ang Babilonia, napukan na.’ Unya nakita ko ang mga nasagmuyo nga sa makausa pa mipataas sa ilang mga mata ngadto sa langit, nga nagtan-aw uban sa pagtoo ug paglaum alang sa pagpakita sa ilang Ginoo. Apan daghan ang daw nagpabilin sa usa ka kahimtang sa pagkabuta sa hunahuna, ingon nga natulog; apan makita ko ang timaan sa halalum nga kasubo diha sa ilang mga nawong. Nakita sa mga nasagmuyo gikan sa Kasulatan nga sila anaa sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao gihapong pamatuod nga nagdala kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo niadtong 1843, mao usab ang nagdala kanila sa paglaum Kaniya niadtong 1844. Apan nakita ko nga ang kadaghanan wala magbaton niadtong kusoga nga nagtimaan sa ilang pagtoo niadtong 1843. Ang ilang kasagmuyo nakapaluya sa ilang pagtoo.” Early Writings, 246, 247.

Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.

Ang duha ka manulonda usa sa tulo ka manulonda nga sa tingub usa ka simbolo, busa nagkauyon sila mahitungod sa mensahe nga ilang girepresentar, bisan pa nga ang matag usa nagrepresentar sa iyang kaugalingong talagsaong mensahe. Ang duha ka manulonda adunay “sinulat” diha sa ilang mga kamot, nga nagrepresentar sa usa ka pagsulay. Ang “nahauna ug ikaduhang mga manulonda kinahanglan modagan nga magkaparalelo” sa ikatulong manulonda.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit sa laray sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining yutaa. Ang mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda kamatuoran gihapon alang niining panahona, ug kinahanglan nga modagan nga kauban niini nga mosunod. Ang ikatulong manulonda nagpahibalo sa iyang pasidaan uban sa makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakakita ako ug laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum, ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya.’ Niining paglamdag, ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe nahiusa.” The 1888 Materials, 803, 804.

Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”

Giila ni Sister White ang ikatulong manulonda ingon nga mao ang manulonda sa Pinadayag 18, ug giila niya nga ang nahaunang ug ikaduhang mga manulonda kinahanglan modagan nga paralel sa matagnaong kasaysayan nga girepresentahan sa ikatulong manulonda sa Pinadayag 18. Busa, iyang gipaangay ang pagkanaog sa nahaunang manulonda niadtong Agosto 11, 1840, ngadto sa 9/11, ug giila nga ang manulonda sa Pinadayag 18 mao ang “ikatulong manulonda.” Ang ikatulong manulonda mao ang kataposan sa tulo, ug gitipohan pinaagi sa nahauna, ug tungod niini gipahibalo kita ni Sister White nga ang buluhaton sa nahaunang manulonda managsama gayud sa buluhaton sa manulonda sa Pinadayag 18, kay ang buluhaton sa maong duruha ka manulonda mao ang “pagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya.”

The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.

Ang “pito ka dalugdog” nagrepresentar sa usa ka paglatid sa mga hitabo sulod sa kasaysayan sa una ug ikaduhang mga manulonda nga pagausbon sa kasaysayan sa ikatulong manulonda. Ang Inspirasyon nagmando nga sa dihang ipahiuyon nato kining mga kasaysayan “linya ibabaw sa linya”, ang pagkanaog sa unang manulonda niadtong 1840 motakdo sa Iyang pagkanaog sa 9/11. Kini nag-ila sa usa ka mensahe sa pagsulay nga kinahanglan kan-on uban sa duha ka mga saksi, ug nagpahiuyon sa usa ka kapakyasan sa unang timaan sa dalan.

The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.

Ang “pito ka mga dalugdog” nagrepresentar sa mapanagnaong yugto nga nagsugod sa usa ka kapakyasan ug natapos sa usa ka labi pang dakong kapakyasan.

When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.

Sa dihang ang propetikong linya sa pagkanaug sa unang manulonda ipahimutang nga nahiuyon sa pag-abot sa ikaduhang manulonda, kini magamugna ug “usa ka estruktura sa kamatuoran.” Ang kamatuoran gihulagway ingon nga tulo ka mga lakang, diin ang una ug ang ulahi mao ang sama, ug ang taliwala nga lakang nagrepresentar sa pagsukol. Ang pagpahiuyon sa unang duha ka mga manulonda niini nga laraw, magamugna ug usa ka estruktura nga gilangkuban sa una ug ikaduhang mga manulonda, nga naghulagway sa ikatulong manulonda sa Pinadayag napulog-walo, ug ang ikatulong manulonda sa Pinadayag napulog-walo usa ka kombinasyon sa unang ug ikaduhang mga manulonda.

The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.

Ang ikatulong manulonda sa Pinadayag 18 naglangkob sa duha ka mga tingog. Ang nahaunang tingog natuman sa dihang nangapukan ang mga bilding sa New York niadtong 9/11, ug ang ikaduhang tingog sa bersikulo 4 mao ang balaod sa Domingo. Sulod sa yugto gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Domingo, ang ikatulong manulonda sa Pinadayag 18 nagrepresentar sa usa ka kombinasyon sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda. Sanglit mao kini ang kamatuoran, ang paggamit sa kasaysayan niadtong duha ka mga manulonda “linya ibabaw sa linya,” aron magrepresentar sa kasaysayan sa ikatulong manulonda sa Pinadayag 18—mao ang pagpatakdo sa nahauna ug ikaduhang manulonda, ngadto sa nahauna ug ikaduhang manulonda.

Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.

Duha ka mga manulunda ang miabot sa nahaunang kapakyasan, ug ang duha ka manulunda adunay profetikong kalabutan, ug silang duha adunay usa ka mensahe sa pagsulay nga anaa sa kamot sa manulunda. Ang sunod nga timaan sa dalan nga girepresentar sa linya mao ang mga papan ni Habakkuk, nga tuwirang nalangkit sa kamot sa Dios. Sa linya sa nahaunang manulunda, ang tsart sa 1843 gihimo niadtong Mayo sa 1842, ug sa linya sa ikaduhang manulunda, walay tsart. Ang tsart natapos na sa pag-abot sa ikaduhang manulunda. Ang timaan sa dalan sa papan ni Habakkuk diha sa linya sa ikaduhang manulunda mao ang pagtangtang sa kamot sa Dios gikan sa usa ka sayop sa mga numero sa tsart sa 1843.

His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.

Ang Iyang kamot mitabon sa usa ka sayop diha sa timailhan sa dalan sa unang manulonda, ug ang Iyang kamot gikuha sa mao ra gayud nga timailhan sa dalan, diha sa linya sa ikaduhang manulonda. Busa, ang timailhan sa dalan sa mga papan ni Habakkuk sa magkaparehong mga linya sa unang ug ikaduhang manulonda nagrepresentar ug duha ka mga lakang. Sa unang lakang ang Iyang kamot mitabon sa usa ka sayop, ug sa katapusan sa yugto sa timailhan sa dalan sa mga papan ni Habakkuk, gikuha Niya ang Iyang kamot. Ang panahon sa paglangay nagsugod sa pag-abot sa ikaduhang manulonda ug ang panahon sa paglangay matapos sa hinay-hinay, sugod sa pagkuha sa Iyang kamot. Ang timailhan sa dalan sa mga papan ni Habakkuk nagrepresentar ug usa ka yugto sa panahon nga gimarkahan sa kamot ni Cristo sa sinugdanan ug sa Iyang kamot sa katapusan.

Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.

Duha ka kamot ang namatikdan sa unang kapakyasan sa paglaom, ug silang duha adunay usa ka mensahe sa pagsulay nga kinahanglan dawaton ug kan-on. Unya usa ka yugto sa propetikong panahon, nga nagrepresentar sa mga pundasyonal nga kamatuoran, nagsugod uban sa kamot sa Dios nga nagtabon ug natapos uban sa Iyang kamot nga nagbukas. Ang sunod nga ilhanan sa dalan mao ang Exeter camp meeting diin ang singgit sa tungang gabii nagbulag ug nagputli niadtong mosunod sa kamot ni Cristo paingon sa Labing Balaang Dapit.

When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.

Sa dihang si Cristo misulod sa Labing Balaan nga Dapit, gibayaw Niya ang Iyang kamot ngadto sa langit ug nanumpa nga wala nay panahon. Bag-o pa Niya matimbrihan ang “pito ka mga dalugdog” nga nagrepresentar sa kasaysayan sa unang duha ka mga manulonda, nga gisubli diha sa kasaysayan sa ikatulong manulonda. Gitimbrihan Niya ang “pito ka mga dalugdog” maingon nga Iyang gitimbrihan ang mga tagna ni Daniel sa kapitulo dose. Sa kapitulo dose sa Daniel, sa nahaunang bahin sa tulo ka simbolikong mga yugto sa panahon, gibayaw ni Cristo ang duha ka mga kamot ngadto sa langit ug mipahayag nga sa dihang mahuman na ang pagkatibulaag sa katawhan sa Dios, kadtong mahimong “mga tawo nga kahibulongan” pagahinloan ug bayawon ingon nga usa ka halad. Ang estruktura sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda nga atong gikonsiderar karon, sa simbolikong paagi nagapadayag sa kamot sa Dios sa matag lakang.

When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.

Sa diha nga Iyang tabonan ang kamatuoran, kini nagpatungha ug kapakyasan, ug sa diha nga Iyang kuhaon ang Iyang kamot, mapadayag ang kahayag, ug ang kahayag mao ang kahayag sa mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw. Ang nahaunang kapakyasan ngadto sa dakong kapakyasan nagadala sa timaan sa alpha ug omega ug gipadayag sulod sa estruktura sa kamatuoran. Ang sinugdanan nagrepresentar sa katapusan, ug ang timaan-sa-dalan tali sa duha ka mga kapakyasan naghulagway sa epekto sa pagpatik ug pag-abli pag-usab sa mga papan ni Habakkuk, nga maoy usa ka pag-abli pag-usab sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ug nagrepresentar sa patukoranan nga ibabaw niini gitukod ang templo sa dili pa ang balaod sa Domingo, sa diha nga ang nahuman nga templo ipatindog ibabaw sa tanang kabukiran. Ang tunga-tungang timaan-sa-dalan sa pulong sa kamatuoran nagrepresentar sa pagrebelde, ug sa kasaysayan nga girepresentahan sa katapusang pagkabahin sa trigo ug sa mga bunglayon, kini nagapadayag sa pagrebelde sa mga buang nga ulay.

The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.

Ang pagrebelde nga gilarawan sa timaan sa dalan sa mga papan ni Habakkuk gilarawan nga progresibo, kay dili kini usa lamang ka timaan sa dalan, kondili usa ka yugto nga may tino nga sinugdanan ug katapusan, ingon sa gilarawan sa kamot sa Dios. Ang kamot sa Dios makita sa makaduha sa unang kapakyasan, kay adunay duha ka mga manulunda nga ang matag usa may mensahe diha sa ilang mga kamot. Ang sunod nga timaan sa dalan sa pagrebelde adunay kamot sa sinugdanan ug kamot sa katapusan, busa kini usab adunay duha ka mga kamot sulod sa iyang mga profetikanhong kinaiya. Ang ikatulong timaan sa dalan sa mas dakong kapakyasan nagtimaan kang Cristo nga nagbayaw sa Iyang kamot ug nanumpa ngadto sa langit, diha mismo sa tudling diin ang pito ka mga dalogdog gitimbongan, maingon man sa Daniel kapitulo dose. Sa mismong punto diin ang manulunda nagtimaan sa katapusan sa profetikanhong estruktura sa unang duha ka mga manulunda nga atong gikonsiderar karon, Iyang gitapos ang paggamit sa profetikanhong panahon, ug gibutang ang Iyang kaugalingon sa usa ka paralelong tudling diha sa basahon ni Daniel, diin Siya wala nagbayaw lamang sa Iyang kamot, kondili nagbayaw sa Iyang duha ka mga kamot.

In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.

Sa Daniel dose adunay tulo ka mga kapanahonang matagnaon nga giablihan sa ulahing mga adlaw, kay mao kini ang mahitabo sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Ang unang butang nga gihisgutan sa katapusang kinatumyan nga panan-awon ni Daniel mao nga si Daniel, nga nagrepresentar sa salin nga katawohan sa Dios, may pagsabot sa maong butang ug sa panan-awon. Ang katapusang butang nga natala ni Daniel mao kung giunsa ang pagdugang sa kahibalo gigamit sa Leon sa banay ni Juda aron sa pagpatungha sa katapusang rebaybal ug repormasyon taliwala sa katawohan sa Dios nga mailhan ingon nga kadtong may pagsabot. Gituman Niya ang pagtimri sa Iyang katawohan pinaagi sa pag-abli sa “pito ka mga dalugdog” sa Pinadayag diha sa kalabutan sa pag-abli sa “tulo ka mga kapanahonan” sa Daniel dose.

When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.

Sa dihang gipaila ni Jesus nga sa katapusan sa tulo ug tunga ka matagnaong mga adlaw sa pagpatibulaag sa gahum sa katawhan sa Dios, ang tanang “mga katingalahan” matapos na—iya nang gipaila ang Hulyo 2023, sa dihang nahuman ang tulo ug tunga ka adlaw sa kamatayon diha sa kadalanan sa Pinadayag onse. Karon ang mga katingalahan matapos na sa wala pa ang balaod sa Domingo. Gimarkahan Niya ang Hulyo 2023 pinaagi sa pagpataas dili lamang sa usa, kondili sa duha ka mga kamot. Sa pagbuhat niini Iyang gimarkahan ang katapusan sa panahon sa paglangan, maingon sa dihang Iyang gikuha ang Iyang kamot gikan sa sayop diha sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang nahaunang kapakyasan nahitabo niadtong Hulyo 18, 2020, ingon nga gihulagway pinaagi sa nahaunang kapakyasan sa mga Millerita, ug ang panahon sa paglangan nagsugod ug nagpadayon hangtod nga Iyang gituy-od pag-usab ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang nahibilin Niyang katawhan sa Hulyo sa 2023.

The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.

Ang nahaunang kapakyasan girepresentahan pinaagi sa kamot sa Dios nga nagtabon sa usa ka sayop, nga alang sa mga Millerita mao ang pag-ila sa tuig nga 1843, imbis nga Oktubre 22, 1844. Kana nga kapakyasan girepresentahan diha sa bersikulo dose sa kapitulo dose. Ang nahaunang kapakyasan girepresentahan sa Iyang kamot nga nagtabon sa sayop, ug gitipohan pinaagi sa mga Millerita nga miabut sa nahaunang kapakyasan. Ang pulong sa bersikulo dose mao ang “moabut.” Bulahan siya nga magapaabot, ug nga “moabut” sa 1335; bulahan siya nga “moabut” sa kapakyasan sa Abril 19, 1844. Ang pulong nga gihubad nga “moabut” nagpasabot ug “paghikap.” Nasinati sa mga Millerita ang ilang nahaunang kapakyasan sa dihang ang tuig nga 1843 mihikap sa tuig nga 1844. Ang bersikulo dose sa Daniel dose nag-ila sa nahaunang kapakyasan sa Abril 19, 1844, apan mas diretso sa nahaunang kapakyasan sa Hulyo 18, 2020.

The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.

Ang unang propetikong yugto ug ang kataposang propetikong yugto sa tulo ka mga yugto nga gibuksan sa panahon sa katapusan, sa dihang ang kahibalo modaghan ug motuman sa kataposang pagpabulag sa trigo ug sa mga sagbot, sa ingon nagaila sa pag-abli sa propetikong kahayag nga nagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, mao ang mao rang propetikong yugto.

The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.

Ang unang yugto sa bersikulo siete mao ang katapusan sa pagkakatag sa tulo ka adlaw ug tunga sa Pinadayag onse sa Hulyo 2023, ug ang yugto sa bersikulo dose mao ang sinugdanan nianang maong pagkakatag niadtong Hulyo 18, 2020. Gitimailhan sa Alpha ug Omega ang kasaysayan sa pito ka mga dalugdog diha sa Daniel dose ingon nga kasaysayan nga nagsugod sa kasagmuyo niadtong Hulyo 18, 2020 ug natapos tulo ka simbolikong adlaw ug tunga sa ulahi sa Hulyo 2023. Sama ka mahinungdanon usab nga sa dihang gitimailhan sa Alpha ug Omega ang sinugdanan ug katapusan sa katapusang panahon sa paglangan, wala Siya mopataas ug usa lamang, kondili ang Iyang duha ka mga kamot ngadto sa langit ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan.

The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!

Ang Anak sa Dios nga mao ang anak sa tawo naghimo ug panumpa uban sa Amahan, sa mismong dapit diin nagsugod ang kinatumyan sa sugilanon sa katawhan sa pakigsaad sa Dios, sa dihang unang gitawag ni Cristo si Abram uban sa usa ka saad, ug dayon gipalig-on ang saad pinaagi sa usa ka panumpa. Huboa ang imong mga sapatos, kay anaa ka sa yutang balaan!

The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.

Ang tunga-tungang letra sa tulo ka mga propetikong yugto dili ubos pa sa omega nga katumanan sa propesiya sa panahon sa tugon ni Abram ug ni Pablo nga 430 ka tuig, ingon sa girepresentahan diha sa 1290 ka tuig sa bersikulo onse. Ang bersikulo, kon duolon pinaagi sa pagsabot sa mga Millerite, nag-ila sa usa ka katloan ka tuig nga yugto sa pagpangandam alang sa kapapahan, ug dayon sa 1260 ka tuig nga paglutos sa kapapahan nga mosunod. Ang 430 ka tuig ni Abram nagrepresentar sa pagkaulipon ug kaluwasan sulod sa usa ka piho nga nasod, inubanan sa nahaunang katloan ka tuig nga nagrepresentar sa Ginoo nga misulod sa tugon uban kang Abram. Ang katloan ka tuig nga pagpangandam alang sa mga pari nagsugod niadtong 1989 sa panahon sa katapusan, ug ang katloan ka tuig matapos sa balaod sa Dominggo, sa dihang ang bersikulo nag-ingon nga ang dulomtanan sa kalaglagan ipahamutang, ug unya magalutos sa katawhan sa Dios sulod sa 1260 ka simbolikong tuig nga nagakatugbang sa 42 ka simbolikong bulan ni Juan diha sa Pinadayag trese.

The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.

Ang kalihokang repormatoryo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod niadtong 1989, sa dihang gisugdan sa Ginoo ang Iyang buluhaton sa pag-andam sa usa ka pagkasaserdote aron mag-alagad panahon sa kagul-anan sa tungang gabii, nga magsugod sa balaod sa Domingo. Ang Alpha ug Omega mitindog ibabaw sa tubig sa Hiddekel ug mipataas sa Iyang duruha ka kamot ngadto sa langit, nga nanumpa nga sa dihang matuman na ang pagkatibulaag gikan sa Hulyo 18, 2020 ngadto sa Hulyo 2023, ang mga kahibulongang may kalabotan sa buluhaton ni Cristo sa paghiusa sa Iyang pagka-Dios sa pagkatawo mahuman.

This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.

Kini mao ra nga pahayag sa kapitulo napulo, diha sa linya sa pito ka mga dalugdog, kay didto dili lamang Niya gitapos ang profetikanhong pag-aplikar sa panahon, apan Iyang gipaila usab nga sa mga adlaw sa pagpatingog sa ikapitong trumpeta ang tinago sa Dios pagahumanon. Ang kaagig nga pahayag sa Daniel dose nagpakita nga sa dihang natapos ang pagkasabulag niadtong Hulyo sa 2023, ang paghuman sa pagtimri sa katawohan sa Dios pagahumanon, ingon sa girepresentahan sa pagpatingog sa ikapitong trumpeta nga nagtupong sa pagpataas ni Cristo sa Iyang kamot ug sa Iyang pagpanumpa diha sa duha ka kaagig nga mga pahayag.

The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.

Ang nahaunang propetikong yugto ug ang ulahing propetikong yugto sa tulo-ka-bahin nga mensahe sa Daniel dose nagbaton ug usa ka timailhang alpha ug omega. Ang nahaunang yugto sa bersikulo siyete nag-ila sa katapusan sa mao ra gihapong yugto nga gisugdan sa bersikulo dose. Sa taliwala sa bersikulo siyete ug dose, girepresentahan ang kasaysayan sa panahon sa katapusan sukad sa 1989 hangtod sa pagkatakop sa pultahan sa grasya. Sa taliwala sa alpha nga yugto sa bersikulo siyete ug sa omega nga kasaysayan sa bersikulo dose, girepresentahan ang katapusang pagsukol sa katawhan sukad sa balaod sa Domingo hangtod sa pagtindog ni Miguel, ug kini girepresentahan diha mismo sa kapitulo diin mitindog si Miguel.

The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.

Ang pagsukol sa tunga-tungang yugto mao, sa panguna, ang panggawas nga kasaysayan sa pagsukol; apan ang unang katloan ka tuig mao ang sulod nga kasaysayan sa pagpangandam sa mga pari nga anaa sa tuwirang pag-atbang batok sa mga panggawas nga pwersa nga girepresentahan sa mosunod nga yugto sa 1260.

The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.

Ang tunga-tungang yugto nagrepresentar sa pagrebelde sa ikanapulog-tulo nga letra sa Hebreohanon nga alpabeto, ug kini naghiusa uban sa sulodnon samtang kini naghulagway sa katapusang gubat sa dakong panagbangi ibabaw sa yuta nga planeta, samtang ang panahon sa grasya nagalungtad pa. Ang paghiusa niini sa gawasnon ug sulodnon mao usab ang mensahe sa katapusang panan-awon ni Daniel, nga girepresentahan sa suba nga Hiddekel ug sa tulo ka mga kapitulo nga nagdala usab sa timaan sa Alpha ug Omega, ug gitukod ibabaw sa estruktura sa kamatuoran. Ang nahauna ug katapusang kapitulo naghisgot sa pagtimri sa katawhan sa Dios nga gihulagway ingon nga mga bitoon nga nagdan-ag sa walay katapusan. Ang tunga-tungang kapitulo sa pagrebelde nag-ila sa mao rang kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo onse uban sa 1290 ka mga tuig, nga mao ang tunga-tungang bersikulo sulod sa mao gihapong estruktura.

When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.

Sa dihang gamiton ni Cristo ang Iyang kamot sulod sa balangkas sa tagna, kini nagrepresentar ug daghang mga kamatuoran, apan nagrepresentar usab kini sa dalan nga Iyang giagak sa Iyang katawohan. Ang kapadayagan ni Jesu-Cristo nagsugod sa pagkaabli niadtong Hulyo sa 2023. Kadtong pagkaabli naglakip sa pagkaabli sa pito ka mga dalogdog ug sa mensahe ni Daniel sumala sa gihulagway sulod sa kapitulo dose. Ang pagkaabli mahitabo sulod sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta, nga nagsugod niadtong 1989 ug matapus sa balaod sa Domingo. Niana nga kasaysayan ang katawohan sa Dios pagatimbrehan, ug sila gitimbrehan pinaagi sa pagbubo sa Espiritu Santo. Ang kataposang pagbubo sa Espiritu Santo gipaila sa ikawalong kapitulo sa Pinadayag, diin kini girepresentahan ingon nga ikapito, ug busa ang kataposan nga timbre. Ang Leon sa banay ni Juda midaog sa kapitulo singko aron ablihan ang basahon nga gitatakan sa pito ka mga timbre.

The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.

Ang ikaunom nga selyo nagpukaw sa pangutana sa katapusan sa kapitulo sais, nga nangutana kon kinsa ang makahimo sa pagbarog sa panahon nga wala nay pagpangamuyo alang sa sala.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Kay miabot na ang dakong adlaw sa iyang kapungot; ug kinsa man ang arang makatindog? Pinadayag 6:17.

The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.

Ang sunod nga kapitulo, o mahimo nimo nga isulti ang sunod nga bersikulo, nagpaila sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug sa dakong panon sa katawhan nga pagatigumon ngadto sa gingharian sa Dios panahon sa krisis sa balaod sa Domingo. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang tubag sa pangutana sa ikaunom nga timri. Human sila mailarawan diha sa kapitulo pito, unya, ang kapitulo walo nagpaila nga ang ikapito ug kataposang timri pagatangtangon.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.

> Ug sa pagbuka niya sa ikapitong patik, dihay kahilom sa langit sulod sa may tunga sa usa ka oras. Ug nakita ko ang pito ka manulonda nga nanindog sa atubangan sa Dios; ug kanila gihatag ang pito ka trumpeta. Ug miabut ang laing manulonda ug mitindog tupad sa halaran, nga may bulawang insensaryo; ug gihatagan siya ug daghang incienso, aron ihalad niya kini uban sa mga pag-ampo sa tanang mga balaan ibabaw sa bulawang halaran nga anaa sa atubangan sa trono. Ug ang aso sa incienso, nga miuban sa mga pag-ampo sa mga balaan, mitungas ngadto sa atubangan sa Dios gikan sa kamot sa manulonda.

> And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> Ug ang manulonda mikuha sa incensaryo, ug gipuno niya kini sa kalayo gikan sa halaran, ug gilabay niya kini ngadto sa yuta: ug dihay mga tingog, ug mga dalogdog, ug mga kilat, ug usa ka linog. Pinadayag 8:1–5.

The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.

Ang “kalayo,” nga gihulagway diha sa Isaias kapitulo sais ingon nga usa ka “baga,” nga giila ni Sister White ingon nga usa ka simbolo sa paghinlo, gikuha gikan sa halaran ug gilabay ngadto sa yuta. Ang “kalayo” gikan sa langit sa Pentecostes gihulagway ingon nga mga dila sa “kalayo.” Ang “kalayo” mao ang gigamit sa Mensahero sa Pakigsaad sa paghinlo sa mga anak ni Levi.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘Kansang kalilisan anaa sa Iyang kamot, ug hingpit Niyang limpyohan ang Iyang giukan, ug tigumon Niya ang Iyang trigo ngadto sa dapa.’ Mateo 3:12. Usa kini sa mga panahon sa paghinlo. Pinaagi sa mga pulong sa kamatuoran, ang uhot ginapahimulag gikan sa trigo. Tungod kay sila mapasigarbohon kaayo ug matarong-sa-kaugalingon aron modawat sa pagbadlong, ug mahigugmaon kaayo sa kalibutan aron modawat sa kinabuhi sa pagkamapainubsanon, daghan ang mitalikod kang Jesus. Daghan sa gihapon karon ang nagabuhat sa mao rang butanga. Ang mga kalag ginatestingan karong adlawa maingon sa mga tinun-an didto sa sinagoga sa Capernaum. Sa dihang ang kamatuoran ipadangat ngadto sa kasingkasing, ilang makita nga ang ilang mga kinabuhi dili uyon sa kabubut-on sa Dios. Ilang makita ang panginahanglan sa usa ka bug-os nga kausaban diha sa ilang kaugalingon; apan dili sila andam sa pagdala sa buluhatong nagakinahanglan sa pagdumili sa kaugalingon. Busa, masuko sila sa dihang ang ilang mga sala mapadayag. Manglakaw sila nga nasuko ug nasilo, maingon sa pagbiya sa mga tinun-an kang Jesus, nga nagbagulbol, ‘Mabug-at kini nga pulong; kinsa ang makadungog niini?’” The Desire of Ages, 392.

Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.

Ang kalayo mao ang mikunsad ibabaw sa halad ni Elias, maingon usab sa halad ni Gideon ngadto sa manulonda. Ang “kalayo” sa paghinlo mao ang Pulong sa Dios, kay aron mahimong balaan, kinahanglan pagabalaanon pinaagi sa Iyang Pulong. Ang “kalayo” nga ginahulog ngadto sa yuta sa dihang ang ikapitong patik kuhaon na nagpaila sa paghatag-gahum sa mensaheng manalagna nga giabrihan na sa ulahing mga adlaw, sa panahon sa pagtunog sa ikapitong trumpeta, sa katapusang ug hingpit nga katumanan sa mga panghitabo nga girepresentahan sa pito ka mga dalugdog ug gipamatud-an sa tulo ka mga manalagnang yugto sa Daniel dose nga gitakpan hangtod sa ulahing mga adlaw.

The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo nga gibuksan sa wala pa ang pagtapos sa pagsulay sa tawo—naglakip sa pagbukas sa pito ka mga dalugdog, sa pagtangtang sa ikapitong selyo, sa pagbukas sa Daniel dose, ug sa pagbukas sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse, ang mismong kasaysayan diin ang manulonda nangutana sa Tawo nga nagbisti ug lino kon unsa ang mahimong katapusan niining mga katingalahan.

The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Tawo nga sinul-oban ug lino mitubag ug miingon—Sa diha nga makaabot ka sa katapusan sa panahon sa paglangan sa Hulyo sa 2023, nakaabot ka na sa kasaysayan sa pagpatik sa selyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.

Miingon usab siya—nga sa katapusan sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw sa Pinadayag onse, usa ka propetikong mensahe gikan sa basahon ni Daniel pagaablihan, sumala sa gihulagway sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Ang kamatuoran nga unya pagaablihan, sa katapusan sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw, mahimutang diha gayod sa siyam ka bersikulo gikan sa basahon ni Daniel nga nagaila ug naghubit sa pagsilyo ug sa pag-abli sa basahon ni Daniel.

We will continue these things in the next article.

Padayon natong hisgutan kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

> “When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.

> “Sa diha nga mianhi si Cristo niining yutaa, ang mga tradisyon nga gipanunod gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan, ug ang tawhanong paghubad sa mga Kasulatan, nagtago gikan sa mga tawo sa kamatuoran ingon nga anaa kini kang Jesus. Ang kamatuoran nalubong ilalom sa usa ka baga nga pundok sa tradisyon. Ang espirituwal nga kahulogan sa mga balaang kasulatan nawala; kay tungod sa ilang pagkadili-matinoohon gitak-oban sa mga tawo ang pultahan sa langitnong bahandi. Ang kangitngit mitabon sa yuta, ug mabagang kangitngit sa mga katawhan. Ang Kamatuoran mitan-aw gikan sa langit paingon sa yuta; apan wala gayud bisan diin mapadayag ang langitnong timaan. Usa ka kasubo nga sama sa tabon sa kamatayon mikuyanap sa tibook kalibutan.

> “But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.

> “Apan ang Leon sa banay ni Juda nakadaug. Iyang giablihan ang patik nga nagsira sa basahon sa balaang pagtulon-an. Gitugotan ang kalibutan sa pagtan-aw sa lunsay, walay kasagulan nga kamatuoran. Ang Kamatuoran mismo mikunsad aron papahawaon ang kangitngit ug supakon ang kasaypanan. Usa ka Magtutudlo gipadala gikan sa langit uban ang kahayag nga mao ang magahatag ug kahayag sa matag tawo nga moanhi sa kalibutan. Adunay mga lalaki ug mga babaye nga mainiton nga nangita ug kahibalo, sa malig-on nga pulong sa tagna, ug sa pag-abot niini, kini ingon sa usa ka kahayag nga nagadan-ag sa usa ka mangitngit nga dapit.” Spalding Magan, 58.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> “Ang mga eskriba ug mga Pariseo nag-angkon nga sila nagpatin-aw sa Kasulatan, apan ilang gihubad kini sumala sa ilang kaugalingong mga ideya ug mga tradisyon. Ang ilang mga nabatasan ug mga pamatasan nahimong labi pang mapangayo ug mahigpit. Sa espirituwal nga kahulogan niini, ang balaang Pulong nahimong sama sa usa ka sinelyohang basahon alang sa katawhan, sirado sa ilang pagsabot.” Signs of the Times, May 17, 1905.

Back to Articles