Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatos ug Kan-uman ug Duha

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

Ang Propetikong Panahon sa Roma: Pagpadayag sa Panan-awon

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Gitukod sa Roma ang panan-awon, ug ang Roma gipadayag diha sa iyang “panahon.” Kini usa ka pahayag ni Sister White diin iyang gipahayag ang angay sabton ingon nga dayag na kaayo:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “Ang Pinadayag maoy usa ka tinimbrehan nga basahon, apan kini usab usa ka inablihan nga basahon. Kini nagatala sa kahibulongang mga hitabo nga mahitabo sa kataposang mga adlaw sa kasaysayan niining kalibutana. Ang mga pagtulon-an niini nga basahon tino, dili misteryoso ug dili masabtan. Diha niini ang maong linya sa tagna gisubli ingon sa diha sa Daniel. Ang pipila ka mga tagna gisubli sa Dios, sa ingon nagapakita nga kinahanglan hatagan kini ug pagkamahinungdanon. Ang Ginoo dili magsubli sa mga butang nga walay dakong sangputanan.” Manuscript Releases, tomo 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

Ang “Ginoo dili magsubli sa mga butang nga walay dakong kahinungdanon,” ug ang mga “panahon” nga nalambigit sa Roma gisubli pag-usab ug pag-usab. Dako kini ug “kahinungdanon” nga masabtan ang “panahon” nga nalambigit sa Roma, kay mao kana ang nagpadayag sa Roma ingon nga hilisgutan nga nagpalig-on sa panan-awon. Makapito nga direkta nga gihisgotan sa Daniel ug Pinadayag ang usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> Ug siya mosulti ug dagkung mga pulong batok sa Labing Hataas, ug pagahutdon niya ang mga balaan sa Labing Hataas, ug maghunahuna sa pag-usab sa mga panahon ug sa mga balaod: ug sila igatugyan ngadto sa iyang kamot hangtod sa usa ka panahon ug mga panahon ug ang tunga sa usa ka panahon. Daniel 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> Ug nadungog ko ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga diha sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa dihang gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi sa walay katapusan nga kini mamahimong alang sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga; ug sa dihang matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanan nga mga butang mahuman. Daniel 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Apan ang sawang dapit sa gawas sa templo pasagdi, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Hentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> Ug akong hatagan ug kagahum ang akong duruha ka mga saksi, ug sila managna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nagsul-ob ug sako nga panapton. Pinadayag 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya adunay usa ka dapit nga giandam sa Dios, aron didto siya buhian sa pagkaon sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Pinadayag 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Ug ang babaye gihatagan ug duha ka pako sa usa ka dakong agila, aron siya makalupad ngadto sa kamingawan, ngadto sa iyang dapit, diin siya buhion sulod sa usa ka panahon, ug mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon, gikan sa atubangan sa bitin. Pinadayag 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> Ug gihatagan siya ug baba nga nagasulti ug dagkung mga butang ug mga pagpasipala; ug gihatagan siya ug kagahum sa pagpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Kining pito ka tuwirang mga reperensiya nagapakita sa nagkalainlaing piho nga mahimantalaong mga kinaiya sa Roma. Anaa sa maong mga teksto nga gipadayag ang Roma. Gidugang ni Igsoong White nga kining mga yugto girepresentahan usab ingon nga “tulo ka tuig ug tunga o 1260 ka adlaw.” Dili nimo makaplagan diha sa Biblia ang “tulo ka tuig ug tunga” ni ang “usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman ka adlaw.” Si Igsoong White yano lamang nga nagapadapat sa kalkulasyon sa pito ka mga reperensiya sumala niana.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> “Diha sa kapitulo 13 (mga bersikulo 1–10) gihulagway ang laing mapintas nga mananap, ‘sama sa leopardo,’ nga kaniya gihatag sa dragon ‘ang iyang gahum, ug ang iyang lingkoranan, ug dakong kagahum.’ Kini nga simbolo, sumala sa gituohan sa kadaghanan sa mga Protestante, nagrepresentar sa pagkapapa, nga mipuli sa gahum ug lingkoranan ug kagahum nga kaniadto gikuptan sa karaang Imperyo Romano. Mahitungod sa mapintas nga mananap nga sama sa leopardo, gipahayag kini: ‘Gihatagan siya ug baba nga nagsulti ug dagkong mga butang ug mga pagpasipala…. Ug gibuka niya ang iyang baba sa pagpasipala batok sa Dios, sa pagpasipala sa Iyang ngalan, ug sa Iyang tabernakulo, ug kanila nga nagapuyo sa langit. Ug gihatag kaniya ang pagpakiggubat batok sa mga balaan, ug ang pagdaug kanila: ug gihatagan siya ug gahum ibabaw sa tanang kaliwatan, ug mga pinulongan, ug mga nasud.’ Kini nga tagna, nga hapit gayud managsama sa paghulagway sa gamayng sungay sa Daniel 7, sa walay pagduhaduha nagtudlo sa pagkapapa.”

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> “‘Ang gahum gihatag kaniya aron magpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan.’ Ug, nagaingon ang propeta, ‘Nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw nasamdan ngadto sa kamatayon.’ Ug usab: ‘Siya nga nagamando ngadto sa pagkabihag maadto sa pagkabihag: siya nga nagapatay pinaagi sa espada kinahanglan pagapatyon pinaagi sa espada.’ Ang kap-atan ug duha ka bulan mao ra ang sama sa ‘usa ka panahon ug mga panahon ug ang pagbahin sa panahon,’ tulo ka tuig ug tunga, o 1260 ka adlaw, sa Daniel 7—ang panahon diin ang gahum sa kapapahan magdaugdaug sa katawohan sa Dios. Kining yugtoa, sumala sa gipahayag sa nangaging mga kapitulo, nagsugod sa pagkahari sa kapapahan niadtong A.D. 538, ug natapos niadtong 1798. Niadtong panahona ang papa gibihag sa kasundalohan sa Pransiya, ang gahum sa kapapahan nakadawat sa iyang makamatay nga samad, ug natuman ang tagna, ‘Siya nga nagamando ngadto sa pagkabihag maadto sa pagkabihag.’” The Great Controversy, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Uban ang gihatag nga awtoridad pinaagi sa pagdasig sa pag-isip usab sa tulo ka tuig ug tunga isip “panahon” nga “nagpadayag” sa Roma, mitungha ang ubang mga pakisayran sa Biblia mahitungod sa Roma.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> Apan sultihan ko kamo sang matuod, madamo nga mga balo ang ara sa Israel sang mga adlaw ni Elias, sang ang langit ginpasirado sulod sang tatlo ka tuig kag anum ka bulan, sang may daku nga gutom sa bug-os nga duta. Lucas 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

Ang tulo ug tunga ka tuig ni Elias nagdugtong sa maong panahon kang Jezebel, nga mao ang simbolo sa papal nga Roma diha sa iglesia sa Thyatira.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> Apan aduna akoy pipila ka butang batok kanimo, tungod kay gitugotan mo kanang babaye nga si Jezebel, nga nagatawag sa iyang kaugalingon nga manalagna nga babaye, sa pagtudlo ug sa paghaylo sa akong mga ulipon sa pagpakighilawas ug sa pagkaon sa mga butang nga gihalad ngadto sa mga diosdios. Ug gihatagan ko siya ug panahon sa paghinulsol sa iyang pagpakighilawas; ug siya wala maghinulsol. Pinadayag 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

Ang “panahon” nga gihatag sa ikaupat nga iglesia, nga girepresentahan ni Jezebel, usa usab ka “lugar.”

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> Si Elias usa ka tawo nga adunay mga pagbati nga sama kanato, ug siya nag-ampo sa hilabihang pagkamainiton nga unta dili moulan; ug wala mousa sa yuta sulod sa tulo ka tuig ug unom ka bulan. Santiago 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

Sa paghisgot nga ang kap-atan ug duha ka bulan mao ra gihapon ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, gipasabot ni Sister White nga ang maong yugto mao ang “mga adlawa,” nga gitumong ni Cristo.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> “Ang mga yugto nga gihisgotan dinhi—‘kap-atan ug duha ka bulan,’ ug ‘usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw’—mao ra, nga parehas nga nagrepresentar sa panahon diin ang iglesia ni Cristo mag-antus sa pagdaugdaug gikan sa Roma. Ang 1260 ka tuig sa pagkalabaw sa pagkapapa nagsugod niadtong A.D. 538, ug busa matapos unta sa 1798. Niadtong panahona usa ka kasundalohan sa Pransiya misulod sa Roma ug gihimong binilanggo ang papa, ug siya namatay sa pagkadestiyero. Bisan pa nga usa ka bag-ong papa napili dayon pagkahuman, ang herarkiya sa pagkapapa wala na sukad mahimo sa paggamit sa gahum nga kaniadto iya nang naangkon.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> “Ang paglutos sa iglesia wala magpadayon sa tibuok nga panahon sa 1260 ka tuig. Ang Dios, tungod sa Iyang kalooy sa Iyang katawhan, mipamubo sa panahon sa ilang mapintas nga pagsulay. Sa pagtagna sa ‘dakong kasakitan’ nga moabot sa iglesia, ang Manluluwas miingon: ‘Ug kon kadtong mga adlawa dili pagapamub-on, walay unod nga maluwas: apan tungod sa pinili, kadtong mga adlawa pagapamub-on.’ Mateo 24:22. Pinaagi sa impluwensiya sa Repormasyon, ang paglutos gitapos sa wala pa ang 1798.” The Great Controversy, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Gipaila ni Cristo ug ni Sister White ang pulong nga “those days” ingon nga mao ang “time,” nga nagtimaan sa Roma nga papa. Sa dihang nagsulti si Daniel mahitungod sa paglutos nga misunod sa pagpahimutang sa kapapahan diha sa trono sa yuta diha sa bersikulo traynta’y uno sa kapitulo onse, iyang gihisgutan kana nga panahon sa paglutos ingon nga “many days.”

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> Ug ang mga bukton motindog sa iyang dapig, ug ilang pagahugawan ang balaang puloy-anan sa kusog, ug ilang kuhaon ang adlaw-adlawng halad, ug ilang ibutang ang kangil-ad nga butang nga nagapahinabo sa pagkamingaw. Ug kadtong nagabuhat sa pagkadautan batok sa tugon iyang pagadauton pinaagi sa mga pag-ulog-ulog; apan ang katawohan nga nakaila sa ilang Dios mamahimong malig-on, ug magabuhat ug dagkong mga buhat. Ug kadtong may pagsabot taliwala sa katawohan magatudlo sa daghan; bisan pa niana sila mangapukan pinaagi sa espada, ug pinaagi sa kalayo, pinaagi sa pagkabinihag, ug pinaagi sa inagaw, sulod sa daghang mga adlaw. Daniel 11:31–33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Ang Roma gipadayag diha sa kalabutan sa profetikong panahon nga ginaangot niini; mao kana nga si Pablo nagaingon nga ang tawo sa sala ipadayag “sa iyang panahon.” Ang kamatuoran nga ang Roma nagatukod sa panan-awon, nga kon dili nato kini mahibaloan, mangahanaw kita, nagapaila nganong kana nga profetikong panahon gihulagway sa kanunay kaayo, ug sa daghang paagi; kay ang Dios “dili magsubli sa mga butang nga walay dakong sangputanan.” Sa nangaging mga bersikulo, ang katapusan usab sa maong yugto sa panahon gimarkahan.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Ug ang mga may pagsabot taliwala sa katawohan magatudlo sa daghan; apan sila mangapukan pinaagi sa espada, ug pinaagi sa kalayo, pinaagi sa pagkabinihag, ug pinaagi sa pagpangilog, sa daghang mga adlaw. Ug sa diha nga sila mangapukan, sila pagatabangan uban sa diyutay nga tabang; apan daghan ang motapot kanila pinaagi sa mga pagdayeg. Ug ang uban kanila nga may pagsabot mangapukan, aron sa pagsulay kanila, ug sa paghinlo, ug sa pagpaputi kanila, bisan hangtod sa panahon sa katapusan; kay kini alang pa man sa panahon nga tinudlo. Daniel 11:33–35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

Ang “panahon sa katapusan” “alang pa gayod sa usa ka tinudlong panahon.” Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “tinudlo” mao ang “moed,” ug nagpasabot kini ug usa ka piho nga panahon o usa ka gitakdang higayon. Ang kalabotan sa tagna ug ang kamahinungdanon sa “tinudlong panahon” diha sa basahon ni Daniel maila pinaagi sa kanunay niini nga paghisgot. Diyutay kaayo sa mga Laodiceanhong Adventista, kon aduna man, ang nakaila nga ang 1989 maoy usa ka “panahon sa katapusan,” ug busa ang 1989 maoy usa ka tinudlong panahon. Kini maoy usa ka gitakdang higayon nga gihimo sa Dios, sa dihang Iyang ablihan ang kahibalo alang sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Tungod niini, ang basahon ni Daniel naghatag ug mga saksi sa kamatuoran nga ang “tinudlong panahon” nagtimaan sa pag-abot sa “panahon sa katapusan.” Diha sa Daniel otso, kining simbolo sa tagna gipadayag.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> Ug nadungog ko ang tingog sa usa ka tawo taliwala sa mga tampi sa Ulai, nga mitawag ug miingon, Gabriel, pasabta kining tawhana sa panan-awon. Busa miduol siya sa dapit diin ako nagatindog; ug sa dihang siya miabut, nahadlok ako, ug mihapa nga ang akong nawong mitumong sa yuta; apan siya miingon kanako, Sabta, O anak sa tawo; kay ang panan-awon alang sa panahon sa katapusan. Karon samtang siya nagsulti kanako, nahilum ako sa halalum nga pagkatulog nga ang akong nawong mitumong sa yuta; apan gihikap niya ako, ug gipatindog ako nga matul-id. Ug siya miingon, Ania karon, ipahibalo ko kanimo ang mahitabo sa ulahing tumoy sa kasuko; kay sa tinudlong panahon moabut ang katapusan. Daniel 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

Sama sa kapitulo onse, ang pulong nga “katapusan,” diha sa “panahon sa katapusan” niining mga bersikuloha lahi nga Hebreohanong pulong kay sa gihubad nga “tinudlong panahon.” Ang panahon sa katapusan nagrepresentar ug usa ka yugto nga magsugod sa tinudlong panahon. Ang “tinudlong panahon” (moed) usa ka gitakdang panahon, ug ang panahon sa katapusan (ang Hebreohanong pulong nga “gets”) usa ka yugto sa panahon, nga magsugod sa tinudlong panahon. Mao kana ang “panahon” nga nagpadayag sa Roma, ug kana nga “panahon” hilabihan ka mahinungdanon nga ang katapusan nianang yugto sa panahon, ug ang yugto nga mosunod human sa katapusan nianang panahona, girepresentahan pinaagi sa daghang mga saksi. Sa bersikulo baynte-kuwatro sa kapitulo onse sa Daniel, ang paganong Roma giila nga nagmando sa kalibotan sulod sa usa ka “panahon.”

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

Ang usa ka simbolikong “panahon” mao ang tulo ka gatos ug kan-uman ka tuig, kay adunay tulo ka gatos ug kan-uman ka adlaw sa usa ka biblikanhong tuig. Ang pagano nga Roma nagmando sulod sa usa ka “panahon,” ug ang papal nga Roma nagmando sulod sa “usa ka panahon, mga panahon ug tunga sa usa ka panahon.” Ang modernong Roma nagmando sulod sa usa ka simbolikong “oras,” o usa ka simbolikong “kap-atan ug duha ka bulan.” Wala nay propetikong panahon human sa 1844, busa ang “oras” ug ang “kap-atan ug duha ka bulan” mao ang yugto gikan sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo hangtod sa pagtapos sa panulay sa katawhan. Apan ang pagano nga Roma nagmando nga labing labaw sukad sa Gubat sa Actium niadtong 31 BC, hangtod nga gibalhin ni Constantine ang kapital sa emperyo ngadto sa Constantinople sa tuig 330. Nahibalo kita nga ang mosunod nga mga bersikulo naghisgot mahitungod sa pagano nga Roma, kay si Cristo gihulagway ingon nga “prinsipe sa tugon” nga “pagabungkagon” sa dihang Siya gilansang sa krus. Ang gahum nga nagmando niadto mao ang pagano nga Roma, busa ang mga bersikulo nga atong tan-awon karon nag-ila sa pagano nga Roma.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> Ug sa iyang dapit motindog ang usa ka tawong daotan, nga dili nila pagahatagan sa kadungganan sa gingharian; apan siya moanhi sa malinawon, ug maangkon niya ang gingharian pinaagi sa mga pagpangulitawo. Ug pinaagi sa mga bukton sa lunop sila pagaagasan gikan sa iyang atubangan, ug pagadugmokon; oo, lakip usab ang principe sa tugon. Ug human sa pakigsaad nga gihimo uban kaniya siya magalimbong sa malimbongon nga paagi; kay siya motungha, ug mahimong kusgan uban sa diyutayng katawohan. Siya mosulod sa malinawon bisan ngadto sa labing matambok nga mga dapit sa lalawigan; ug pagabuhaton niya ang wala buhata sa iyang mga amahan, ni sa mga amahan sa iyang mga amahan; iyang patibulaagon kanila ang inagaw, ug tulis, ug mga bahandi: oo, ug pagaplanoon niya ang iyang mga lalang batok sa mga malig-ong salipdanan, bisan alang sa usa ka panahon. Daniel 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Ang pulong “against” sa kataposang hugpong sa mga bersikulo sa pagkatinuod nagpasabot ug “from,” ug ang bersikulo nagaingon nga ang paganong Roma magamando (magtagna sa iyang mga lalang) “gikan” sa iyang malig-ong salipdanan (ang Siyudad sa Roma) sulod sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig.

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> “‘BERSIKULO 24. Siya mosulod sa malinawon bisan ngadto sa labing matambok nga mga dapit sa lalawigan: ug buhaton niya ang wala mabuhat sa iyang mga amahan, ni sa mga amahan sa iyang mga amahan; iyang ipang-apod-apod kanila ang tukbonon, ug inagaw, ug mga bahandi: oo, magalaraw siya sa iyang mga lalang batok sa mga kuta, bisan alang sa usa ka panahon.’

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “Ang naandang paagi diin ang mga nasod, sa wala pa ang mga adlaw sa Roma, mosulod sa bililhon nga mga lalawigan ug sa madagayaon nga mga yuta, mao pinaagi sa gubat ug pagpanakop. Ang Roma karon magabuhat sa wala pa mabuhat sa mga amahan o sa mga amahan sa ilang mga amahan; nga mao, modawat niining maong mga nadagdag pinaagi sa malinawon nga paagi. Ang batasan, nga kaniadto wala pa gayud madunggi, karon gisugdan, nga ang mga hari pinaagi sa panulondon magabilin sa ilang mga gingharian ngadto sa mga Romano. Ang Roma nakaangkon sa dagkung mga lalawigan pinaagi niining paagiha.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “Ug kadtong sa ingon niana nahiilalom sa pagmando sa Roma nakadawat ug dili diyutayng kaayohan gikan niini. Gitratar sila uban sa kalumo ug pagkamapuanguron. Daw sama kini sa pagpangapod-apod kanila sa tukbonon ug mga inagaw. Gipanalipdan sila batok sa ilang mga kaaway, ug mipahulay sila diha sa kalinaw ug kaluwasan ilalom sa panalipod sa gahum sa Roma.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> “Mahitungod sa ulahing bahin niini nga bersikulo, gihatag ni Bishop Newton ang ideya sa pagtagna sa mga lalang gikan sa mga salipdanang kuta, inay batok kanila. Kini gibuhat sa mga Romano gikan sa lig-on nga kuta sa ilang siyudad nga may pito ka bungtod. ‘Bisan pa sa usa ka panahon;’ sa walay pagduhaduha usa ka tagnaong panahon, 360 ka tuig. Gikan sa unsang punto pagaisipon kini nga mga tuig? Tingali gikan sa hitabo nga gipakita sa mosunod nga bersikulo.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> “‘BERSIKULO 25. Ug iyang pukawon ang iyang gahum ug ang iyang kaisog batok sa hari sa habagatan uban sa usa ka dakong kasundalohan; ug ang hari sa habagatan mapukaw ngadto sa gubat uban sa usa ka hilabihan kadako ug gamhanang kasundalohan; apan siya dili makabarog: kay sila magalalang ug mga lalang batok kaniya.’

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> “Pinaagi sa bersikulo 23 ug 24 gidala kita niining dapita sa unahan sa kasabotan tali sa mga Judio ug sa mga Romano, BC 161, ngadto sa panahon sa dihang ang Roma nakaangkon na sa kinatibuk-ang pagbulot-an. Ang bersikulo nga ania karon sa atong atubangan nagapakita sa usa ka kusganong kampanya batok sa hari sa habagatan, ang Egipto, ug sa pagkahitabo sa usa ka iladong gubat tali sa dagku ug gamhanang mga kasundalohan. Nahitabo ba ang maong mga panghitabo sa kasaysayan sa Roma niining panahona?—Nahitabo gayud. Ang gubat mao ang gubat tali sa Egipto ug sa Roma; ug ang panagsangka mao ang Gubat sa Actium. Atong tan-awon sa makadiyot ang mga kahimtang nga mitultol niini nga panagsangka.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

Sa mosunod nga mga bersikulo, ang panahon nga gitakda ug ang katapusan gihisgotan pag-usab ni Daniel.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> Ug iyang pagapukawon ang iyang gahum ug ang iyang kaisog batok sa hari sa habagatan uban sa usa ka dakung panon; ug ang hari sa habagatan mapukaw alang sa gubat uban sa usa ka hilabihan kadaku ug gamhanang panon; apan siya dili makabarog: kay sila magalalang ug mga lalang batok kaniya. Oo, sila nga mokaon sa bahin sa iyang kalan-on magalaglag kaniya, ug ang iyang panon mosalanap: ug daghan ang mangapukan nga pinatay. Ug ang mga kasingkasing niining duruha ka hari mahimong sa pagbuhat ug kadautan, ug sila magasulti ug mga bakak sa usa ka lamesa; apan kini dili molampos: kay ang katapusan atua pa sa panahon nga gitagal. Unya siya mobalik ngadto sa iyang yuta nga may dagkung bahandi; ug ang iyang kasingkasing mabatok sa balaang tugon; ug siya magabuhat ug dagkung buhat, ug mobalik ngadto sa iyang kaugalingong yuta. Sa panahon nga gitagal siya mobalik, ug moadto paingon sa habagatan; apan kini dili mahisama sa nahauna, ni sa naulahi. Daniel 11:25–29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

Sa ikawalong kapitulo, gipaila ni Gabriel nga ang “chazon,” ang panan-awon sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig, matapos sa tinudlong panahon, ug unya magsugod ang yugto nga girepresentahan sa “panahon sa katapusan.” Niining pahayag, ang tinudlong panahon mao ang katapusan sa tulo ka gatus ug saysenta ka tuig diin ang pagano nga Roma magmando sa kalibutan sa labing hataas nga gahum. Niining pahayag walay “panahon sa katapusan,” kay walay bisan unsa nga gitimrihan nga pagabuksan unta sa katapusan nianang yugto sa kasaysayan.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

Sa Daniel kapitulo otso, ang panan-awon sa “kataposang tumoy” sa kasuko, nga mao ang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig nga natapos sa mao rang panahon sa duha ka libo tulo ka gatus ka tuig, gikatak-op hangtod sa “panahon sa katapusan,” kay niadtong 1844, nga mao ang tinudlong panahon sa duruha ka panan-awon, ang kahayag sa ikatulong manulonda gibuksan. Sa Daniel onse, bersikulo traynta hangtod traynta y sais, sa katapusan sa “unang kasuko” niadtong 1798, aduna unta’y usa ka yugto nga gihulagway ingon nga “panahon sa katapusan,” sa dihang ang kahayag sa unang manulonda gibuksan. Busa, ang panagna sa panahon mahitungod sa paganong Roma wala magbaton ug panahon sa katapusan, kondili usa lamang ka tinudlong panahon, nga nagtimaan kon kanus-a natapos ang tulo ka gatus ug saysenta ka tuig; apan ang tinudlong panahon sa 1798, ug ang tinudlong panahon sa 1844, duruha nagbukas sa usa ka mensahe nga pagasaboton sa yugto nga gihulagway ingon nga “panahon sa katapusan.”

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Ang Roma gipadayag sumala sa paagi nga kini gihulagway sa pagtagna sulod sa iyang panahon sa pagtagna. Ang “panahon, mga panahon ug tunga sa panahon,” “kap-atan ug duha ka bulan,” “usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw,” ug “tulo ka tuig ug tunga” mao ang pipila sa nagkalainlaing mga simbolo nga nagrepresentar sa yugto sa panahon sa dihang ang pagkapapa nagmando sa panahon sa Mangitngit nga mga Katuigan. Ang yugto sa panahon nga nagdugtong sa kalihokan sa mga Millerite ngadto sa kalihokan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao ang usa ka gatus kawhaan ug unom ka tuig. Ang usa ka gatus kawhaan ug unom usa usab ka simbolo sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, kay kini usa ka ikapulo o ikapulo nga bahin niana nga gidaghanon. Ang usa ka gatus kawhaan ug unom ka tuig gikan sa pagrebelde niadtong 1863, ngadto sa tinudlong panahon sa 1989, nagpaila sa 1989 ingon nga tinudlong pakigkita sa Dios uban sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> “Sa unsang paagi kinahanglan natong susihon ang Kasulatan? Ipatindog ba nato ang atong mga tulos sa doktrina, usa human sa usa, ug unya paningkamotan nga ipahaom ang tanang Kasulatan sa atong mga napahimutang nang mga opinyon, o dad-on ba nato ang atong mga hunahuna ug mga panglantaw ngadto sa Kasulatan, ug sukdon ang atong mga teyoriya sa tanang daplin pinaagi sa mga Kasulatan sa kamatuoran? Daghan ang nagabasa ug gani nagatudlo sa Biblia, apan wala makasabot sa bililhong kamatuoran nga ilang ginatudlo o gitun-an. Ang mga tawo nagagunit sa mga kasaypanan, samtang ang kamatuoran klaro nang gipakita; ug kon ilang dalhon lamang ang ilang mga doktrina ngadto sa pulong sa Dios, ug dili basahon ang pulong sa Dios diha sa kahayag sa ilang mga doktrina aron pamatud-an nga husto ang ilang mga panghunahuna, dili unta sila magalakaw diha sa kangitngit ug pagkabuta, ni magatipig sa kasaypanan. Daghan ang nagahatag sa mga pulong sa Kasulatan ug kahulogan nga mohaom sa ilang kaugalingong mga opinyon, ug sila nagapasalaag sa ilang kaugalingon ug nagalimbong sa uban pinaagi sa ilang sayop nga paghubad sa pulong sa Dios. Samtang atong sugdan ang pagtuon sa pulong sa Dios, kinahanglan buhaton nato kini uban sa mapaubsanon nga mga kasingkasing. Ang tanang kahakog sa kaugalingon, ang tanang gugma sa pagkaorihinal, kinahanglan isalikway. Ang mga opinyon nga dugay nang gihuptan dili angay isipon nga dili masayop. Ang dili pagbuot sa mga Judio sa pagbiya sa ilang mga tradisyon nga dugay nang napahimutang mao ang nakapahinungdan sa ilang kapildihan. Determinado sila nga dili makakita ug bisan unsang sayop sa ilang kaugalingong mga opinyon o sa ilang mga paghubad sa Kasulatan; apan bisan unsa pa kadugay nga ang mga tawo naggunit sa piho nga mga panglantaw, kon kini dili sa dayag ginapaluyo sa sinulat nga pulong, kinahanglan kini isalikway.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> “Kadtong sa kinasingkasing nagatinguha sa kamatuoran dili magduhaduha sa pagbutyag sa ilang mga pagbarug aron susihon ug sawayon, ug dili sila masamok kon supakon ang ilang mga opinyon ug mga hunahuna. Mao kini ang espiritu nga among gimahal kap-atan ka tuig na ang milabay. Magtapok kami nga mabug-atan ang kalag, nagaampo nga mahimo kaming usa sa pagtoo ug sa doktrina; kay nahibalo kami nga si Cristo dili mabahin. Usa ka punto matag higayon maoy himuong hilisgutan sa pagsusi. Ang pagkamahinuklogon maoy nagtimaan niining mga panagtigom sa pagsusi. Ang Kasulatan ablihan uban sa pagbati sa balaang kahadlok. Sa makadaghang higayon nagaampo kami inubanan sa pagpuasa, aron labi kaming mahimong takos sa pagsabot sa kamatuoran. Human sa mainiton nga pag-ampo, kon aduna pay punto nga wala masabti, kini pagahisgutan, ug ang matag usa mopadayag sa iyang opinyon sa kagawasan; unya moyukbo na usab kami sa pag-ampo, ug ang mainitong mga pangamuyo mosaka ngadto sa langit nga tabangan kami sa Dios sa pagkakita nga managsama, aron mahimong usa kami, maingon nga si Cristo ug ang Amahan usa. Daghang mga luha ang naula. Kon ang usa ka igsoon magbadlong sa laing igsoon tungod sa iyang kahinay sa pagsabot kay wala niya masabti ang usa ka teksto sumala sa pagsabot sa nagbadlong niini, ang gibadlong unya mokupot sa kamot sa iyang igsoon ug moingon, ‘Dili kita magpasubo sa Balaang Espiritu sa Dios. Si Jesus ania uban kanato; padayonon nato ang mapainubsanon ug matudloanon nga espiritu;’ ug ang igsoon nga gisultihan moingon, ‘Pasayloa ako, igsoon, nakabuhat ako ug kawalay-hustisya batok kanimo.’ Unya moyukbo kami pag-usab sa laing higayon sa pag-ampo. Daghang mga oras ang among gigugol niining paagiha. Kasagaran wala kami magtoon nga magkauban ug molapas sa upat ka oras matag higayon, apan usahay ang tibook gabii igugol sa mahinuklogong pagsusi sa Kasulatan, aron masabtan namo ang kamatuoran alang sa atong panahon. Sa pipila ka mga higayon ang Espiritu sa Dios mokunsad kanako, ug ang malisod nga mga bahin mahimong tin-aw pinaagi sa paagi nga gitudlo sa Dios, ug unya dihay hingpit nga panaghiusa. Kaming tanan adunay usa ka hunahuna ug usa ka Espiritu.”

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> “Sa labing matinguhaon gayud among gipangita nga ang mga Kasulatan dili mapihig aron mohaom sa mga opinyon sa bisan kinsa. Naningkamot kami nga himoon ang among mga kalainan nga labing diyutay kutob sa mahimo pinaagi sa dili pagpuyo sa mga punto nga may diyutayng kahinungdanon, diin nagkalainlain ang mga opinyon. Apan ang palas-anon sa matag kalag mao ang pagdala ngadto sa usa ka kahimtang taliwala sa mga igsoon nga motubag sa pag-ampo ni Cristo nga ang iyang mga tinun-an mamahimong usa maingon nga siya ug ang Amahan usa. Usahay ang usa o duha sa mga igsoon magmatig-a sa pagbarog batok sa panglantaw nga gipresentar, ug magapadayag sa kinaiyanhong mga pagbati sa kasingkasing; apan sa dihang kini nga disposisyon mopakita, among undangon ang among mga pagsusi ug ipatuman ang paghunong sa among tigom, aron ang matag usa makabaton ug kahigayonan sa pag-adto sa Dios diha sa pag-ampo, ug nga walay pakigpulong sa uban, tun-an ang punto sa kalainan, nga mangayo ug kahayag gikan sa langit. Uban sa mga pagpahayag sa pagkamahigalaon kami nangbulag, aron magtigum pag-usab sa labing madali nga panahon alang sa dugang pang pagsusi. Sa pipila ka higayon ang gahum sa Dios miabut ibabaw kanamo sa hayag nga paagi, ug sa dihang ang tin-aw nga kahayag mipadayag sa mga punto sa kamatuoran, kami maghilak ug managkalipay nga mag-uban. Gihigugma namo si Jesus; gihigugma namo ang usag usa.”

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> “Niadtong mga adlawa ang Dios nagbuhat alang kanamo, ug ang kamatuoran mahal kaayo sa among mga kalag. Gikinahanglan nga ang atong panaghiusa karon mamahimong ingon nianang kinaiya nga makasugakod sa pagsulay sa kalisdanan. Ania kita dinhi sa tulunghaan sa Agalon, aron mabansay kita alang sa tulunghaan sa kahitas-an. Kinahanglan nga makat-on kita sa pagpas-an sa kapakyasan sa paagi nga sama kang Cristo, ug ang leksiyon nga ikatudlo pinaagi niini adunay dakong kamahinungdanon alang kanato.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “Daghan pa kaayong mga leksiyon ang atong angay tun-an, ug daghan, daghan usab ang atong angay kalimtan. Ang Dios ug ang langit lamang ang dili masayop. Kadtong naghunahuna nga dili na gayud nila kinahanglan nga biyaan ang usa ka gihigugma nga panglantaw, ug nga dili na gayud sila mahitaboan sa pag-usab sa usa ka opinyon, mapakyas sa ilang gilauman. Samtang magkupot kita sa atong kaugalingong mga ideya ug mga opinyon uban sa malig-ong pagkamapiliton, dili kita makabaton sa panaghiusa nga giampo ni Cristo.” Review and Herald, Hulyo 26, 1892.

Back to Articles